Data Centers: Τά «θηρία» τῶν Big Tech καταβροχθίζουν νερό καί δεδομένα, καί ὁ ΟΗΕ μᾶς πουλάει «οἰκολογικό» σανό!

 

• Ο Γκουτέρες προετοιμάζει την παντοδυναμία του ΟΗΕ με «πράσινο» περιτύλιγμα, προσφέροντας οικολογικό άλλοθι στους μεγιστάνες της τεχνολογίας

 

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Σε ρόλο κακού… αστυνομικού, ο ΟΗΕ αποφάσισε να κουνήσει προσχηματικά το δάχτυλο στις Big Tech, δήθεν για να επικρίνει το μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος των περιβόητων data centers. Ο ίδιος οργανισμός που υποτάσσει τα κράτη στο εφιαλτικό «Σύμφωνο για το Μέλλον» (ή αλλιώς «Ατζέντα 2045»), ένα διακρατικό μανιφέστο υποταγής στην παγκόσμια διακυβέρνηση, τώρα υποτίθεται ότι κάνει οικολογική «αντιπολίτευση» στους μεγιστάνες των δεδομένων.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, δήλωσε ότι οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης οφείλουν να αποκαλύψουν στο ευρύ κοινό το περιβαλλοντικό και ανθρακικό αποτύπωμα των υποδομών τους και να αναπτύξουν τεχνολογία «πράσινης» ενέργειας ώστε να λειτουργούν τα data centers τους. Μέχρι το 2030, τα κέντρα δεδομένων της ΑΙ «θα μπορούσαν να καταναλώνουν περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από όλες τις χώρες του κόσμου εκτός από πέντε», δήλωσε ο Γκουτέρες, κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Δράσης για το Κλίμα στο Λονδίνο.

Προειδοποιώντας για την τεράστια κατανάλωση νερού που απαιτούν τα κέντρα δεδομένων, ο Γκουτέρες ανέφερε ότι σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Πανεπιστημίου του ΟΗΕ, έως το 2030 τα data center που υποστηρίζουν την Τεχνητή Νοημοσύνη, θα καταναλώνουν 9,3 τρισεκατομμύρια λίτρα ανά έτος, ποσότητα που θα κάλυπτε τις ανάγκες του παγκόσμιου πληθυσμού σε πόσιμο νερό για πάνω από 18 μήνες.

Εγκαινιάζοντας την Πρωτοβουλία Περιβαλλοντικής Διαφάνειας της ΑΙ, ο Γκουτέρες κάλεσε τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης να δημοσιοποιήσουν το αποτύπωμά τους σε κατανάλωση νερού, εκπομπές άνθρακα και χρήση γης. Επίσης, να δεσμευτούν ότι ως το 2030 τα data centers τους θα λειτουργούν αποκλειστικά με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. «Αν η τεχνητή νοημοσύνη πρόκειται να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς για το τι μας κοστίζει σήμερα», δήλωσε ο γγ του ΟΗΕ.

Προπέτασμα καπνού από τον ΟΗΕ

Η κριτική που ξεσηκώθηκε απέναντι στις δηλώσεις Γκουτέρες, υποστηρίζει ότι ο ΟΗΕ ουσιαστικά κάνει «Greenwashing», δηλαδή ελέγχει προσχηματικά τις Big Tech για να δείξει ότι λειτουργεί ως θεματοφύλακας του «πράσινου» δόγματος και παράλληλα στρέφει τους προβολείς προς τις εταιρείες, ώστε να φανούν ως υπεύθυνες οντότητες μόνο και μόνο αν λάβουν οικολογικό «χρίσμα».

Και έτσι ο παγκόσμιος επεκτατισμός των Big Tech να γίνει αποδεκτός από τις πλατιές μάζες ως βιώσιμη τεχνολογία, ενώ η δημόσια συζήτηση θα μετατοπίζεται από τη βαθύτερη ουσία του θέματος, που δεν είναι άλλη από τον κακόβουλο σκοπό για τον οποίο κατασκευάζονται τα data centers. Την ίδια στιγμή καλλιεργείται το έδαφος ώστε οι αντίπαλες (γεωπολιτικά) ΑΙ, να απομονωθούν ως ζημιογόνες και επικίνδυνες για τον πλανήτη. Ο ΟΗΕ θα κρίνει ποια λογισμικά προσκυνούν την πράσινη «θρησκεία» και ποια όχι, φυσικά με πολιτικά κριτήρια και καθόλου με οικολογικά.

Ο Γκουτέρες κάνει όψιμη «κριτική» στις Big Tech, ενώ συνεργάζεται στενότατα μαζί τους σε ψηφιακά προγράμματα, κι ενώ τις αφήνει εδώ και χρόνια να γεμίζουν την υφήλιο με χιλιάδες κέντρα δεδομένων που λειτουργούν ως «ρουφήχτρες» πόρων: ηλεκτρικής ενέργειας, νερού, γης και ορυκτών. Από τη μία ο ΟΗΕ προωθεί στην ατζέντα του τη ψηφιακή επιτήρηση της Τεχνητής Νοημοσύνης και των «clouds», και από την άλλη… εγκαλεί τους συνεργάτες του για αδιαφάνεια «αποτυπώματος».

Πρόκειται για ένα υποκριτικό πινγκ πονγκ μεταξύ ΟΗΕ και Big Tech, ώστε να διεθνοποιηθεί περεταίρω το πλαίσιο της (δήθεν) «πράσινης» διακυβέρνησης. Αποτελεί το κλασσικό μοντέλο marketing της Νέας Τάξης, όπου πρώτα εμφανίζεται (ή κατασκευάζεται) μια «απειλή» και έπειτα οι υπαίτιοι φέρνουν και την ετοιμασμένη «λύση». Στην περίπτωση των data centers, η περιβαλλοντική απειλή είναι απολύτως υπαρκτή, άλλα και απολύτως ανθρωπογενής. Μια ακόμα ειρωνεία της Νέας Τάξης, είναι ότι οι ίδιες εταιρείες (Google, Microsoft, Amazon, Meta κλπ) που έκαναν τεχνοκρατικό θέσφατο την πράσινη μετάβαση, τώρα αποστραγγίζουν τον πλανήτη από τους πόρους του, στον αγώνα για ψηφιακή κυριαρχία.

Ατομική ευθύνη για την ΑΙ 

Οι Big Tech αποδέχονται να φανούν για λίγο ως άσωτοι… υιοί της «πράσινης» μετάβασης, ώστε ο ΟΗΕ να αποκτήσει το τέλειο πρόσχημα για επιβολή κεντρικού ελέγχου στα δεδομένα του πλανήτη, ως αυριανή υπερκυβέρνηση που θα ελέγχει το διαδίκτυο και την τεχνολογία. Οι προϋποθέσεις και πιστοποιήσεις «πράσινης» λειτουργίας των data centers, θα είναι τόσο κοστοβόρες που μόνο οι μεγάλοι παίκτες θα μείνουν στο παιχνίδι, ευθυγραμμισμένοι πλήρως με τις πολιτικές του ΟΗΕ.

Παράλληλα, κατασκευάζεται και το άλλοθι για τις Big Tech ώστε να μετακυλήσουν το περιβαλλοντικό κόστος στους χρήστες της ΤΝ, υποστηρίζοντας ότι εκείνοι παρέχουν απλώς μια υπηρεσία, αλλά οι πολίτες είναι αυτοί που «καίνε» πόρους με κάθε χρήση της ΤΝ. Αυτή η «ατομική ευθύνη» είναι που θα συνηγορήσει για την καθιέρωση προσωπικού αποτυπώματος άνθρακα, άγριας φορολογίας και περιορισμού της χρήσης ΑΙ.

Ακριβώς ότι έγινε με τα social media που τα πρώτα χρόνια ήταν τελείως ελεύθερα (ώσπου να επιτευχθεί ο εθισμός των μαζών) και τώρα απαγορεύονται δήθεν για το καλό των παιδιών (αλλά στην πραγματικότητα γίνονται το «τυράκι» για την επιβολή ηλεκτρονικής ταυτότητας), θα γίνει πιθανότατα στο μέλλον και για τη χρήση ΤΝ. Σε μια αγορά όπου η ΤΝ θα έχει γίνει αναπόσπαστο εξάρτημα των επιχειρήσεων και σε μια κοινωνία όπου η ΤΝ θα έχει αντικαταστήσει τη σκέψη και τη γνώση, φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η ελίτ θέσει το δίλημμα: «ή γίνεστε αριθμοί στο σύστημά μας ή τέλος η ΤΝ για εσάς».

Η λεηλασία φυσικών πόρων

Πίσω από αυτήν την κακοστημένη παράσταση μεταξύ ΟΗΕ και Big Tech, εξελίσσεται ένας λυσσαλέος πόλεμος για τους πόρους του πλανήτη. Το νερό από δημόσιο αγαθό, γίνεται καύσιμο για το νευρωνικό δίκτυο του «θηρίου» και λύτρο εκβιασμού για την καθυπόταξη της ανθρωπότητας.

Στη Θεσσαλία η οποία «βούλιαξε» με τον Daniel και η αγροτική παραγωγή καταστράφηκε από την κυβερνητική αδιαφορία, πρόκειται να χτιστεί ολόκληρη «κοιλάδα» από data centers που θα καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες νερού. Ο εθνικός μας σιτοβολώνας δεν θα αρδεύεται πλέον για να τραφεί ο λαός, αλλά για να τραφούν τα «θησαυροφυλάκια» των δεδομένων μας. Την ίδια στιγμή που η λειψυδρία παρουσιάζεται ως αυθύπαρκτο φαινόμενο, οι servers των τεχνολογικών γιγάντων ρουφάνε αχόρταγα τον υδροφόρο ορίζοντα ακόμα και στις πιο γόνιμες εκτάσεις της επικράτειας.

Οι «τράπεζες» δεδομένων απλώνονται σαν καρκίνωμα στον πλανήτη, τόσο εις βάρος της φύσης – όσο και εις βάρος της ελευθερίας. Τα data centers είναι τα πρώτα οχυρά του υπερ-κράτους, όπως ακριβώς οι αποικιοκράτες έχτιζαν φρούρια μόλις πατούσαν το πόδι τους σε κατακτημένη περιοχή. Μόνο που εκείνα τα φρούρια περιχαράκωναν την κυριαρχία σε σώματα, ενώ τα σημερινά παγιδεύουν σώματα και ψυχές, δεδομένα που ορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας. Και το χειρότερο είναι ότι ο πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται τα τείχη που υψώνονται μέσα στον ίδιο τον τόπο του…

sportime.gr24 Ιούν 2026

 Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος:

«Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

 

 

τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ (+)

 

1. Ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, ἡ δίκαιη κατανομή τῶν ἀγαθῶν, ἡ πραγματοποίηση ἰσότητας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἄρση τῶν διακρίσεων μεταξύ των, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐκμεταλλεύσεως καί ἀδικίας ἀπό τόν ἕνα ἄνθρωπο στόν ἄλλο καί κάθε τι σχετικό, πού ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικότερους ἀγῶνες κάθε ἐποχῆς.

Τά διάφορα κοινωνικά συστήματα ὄχι σπάνια περιπλέκουν τό ζήτημα, γιατί δέν ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐπιθυμία νά δοθεῖ στό πρόβλημα ἡ ὀρθή λύση, ἀλλά ἀπό τό πῶς θά ὠφεληθοῦν αὐτοί, πού ἀναλαμβάνουν τήν λύση.

2. Ἡ Ἁγία Γραφή ἀρχίζει μέ τόν ἄνθρωπο μέσα σέ ἰδεῶδες περιβάλλον, τόν Παράδεισο. Ἄρα καί στόν κόσμο αὐτό ὁ παράδεισος ἦταν ἡ προορισμένη γιά τόν ἄνθρωπο κατάσταση. Ἡ ζωή δηλαδή τῆς ἰσότητας καί δικαιοσύνης, πού θά ἐξασφαλιζόταν μέ τήν ἀνώδυνη καί ἄκοπη ἐργασία, ἀφοῦ θά ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἔφερε στή ζωή του ὅλες ἐκεῖνες τίς ἀνώμαλες καταστάσεις , πού συνθέτουν τό κοινωνικό πρόβλημα. Παρ’ ὅλ’ αὐτά δέν παύει ὁ Θεός μέσα στήν Π. Διαθήκη νά συνιστᾶ στόν ἄνθρωπο τόν δρόμο τῆς ἀδελφοσύνης καί δικαιοσύνης. Τό κατακόρυφο τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ γιά τήν ὁμαλοποίηση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἵδρυση νέας παγκόσμιας πολιτείας, τῆς Ἐκκλησίας του, πού ὡς «βασιλεία» του πάνω στή γῆ θεμελειώνεται στήν δικαιοσύνη Του καί στό νόμο Του. Νέος παράδεισος ἱδρύεται στόν κόσμο, ἡ Ἐκκλησία.

Ἡ ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία εἶναι μία συμπερίληψη τῶν ἀρχῶν ἐκείνων πού ἔθεσε ὁ Χριστός γιά τήν ὀργάνωση τῆς «βασιλείας» του. Μιᾶς βασιλείας μέ ἰσοπολιτεία καί ἀδελφικές σχέσεις.

3. Ἡ λύση προβλημάτων, ὅπως τό κοινωνικό, προϋποθέτει πνευματικά θεμέλια. Ἔτσι ἕνας ἄνθρωπος μόνο σάρκα δέν θά μπορέσει ποτέ νά δεχθεῖ λύσεις, πού γίνονται δεκτές μόνο ἀπό τό πνεῦμα. Μιά τέτοια ριζική λύση γιά τό κοινωνικό πρόβλημα μᾶς δίνει τό σημερινό Εὐαγγέλιο. «Ζητεῖτε πρῶτον  -λέγει- τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

4. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁρίζει νά «ζητᾶμε» τήν βασιλεία καί τή δικαιοσύνη του. Δέν λέγει «αἰτεῖτε», ἀλλά «ζητεῖτε». Εἶναι οὐσιαστική ἡ διαφορά. «Αἰτεῖτε» σημαίνει, περιμένετε νά πάρετε, σάν τούς Ἰουδαίους πού αἰτοῦν ἀπό τόν Θεό σημεῖο, γιατί μόνο Ἐκεῖνος κάνει σημεῖα (Α΄ Κορ. α΄22). «Ζητεῖτε» σημαίνει: ἀναζητεῖτε, ἐπιδιώκετε, ἀγωνίζεσθε νά βρεῖτε, νά ἐξασφαλίσετε. Ὁ Χριστός μᾶς συνιστᾶ νά ἀγωνιζόμασθε γιά τήν πραγματοποίηση τῆς βασιλείας του καί τήν ἐπικράτηση τῆς δικαιοσύνης του στόν κόσμο.  Τά δύο αὐτά δέν εἶναι ἁπλῶς ἀντικείμενο προσευχῆς. Ἡ προσευχή ἐνισχύει τόν ἀγώνα γιά αὐτά, δέν τά χαρίζει αὐτόματα.

Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος.  Ἀδελφοί μου! Γιά μᾶς τούς χριστιανούς τό κοινωνικό πρόβλημα εἶναι κατ’ οὐσία ψευδοπρόβλημα. Γιατί δέν εἶναι προβλημα ἐκεῖνο, γιά τό ὁποῖο ὑπάρχει ἕτοιμη ἡ λύση. 

5. Δέν συνειδητοποιήσαμε ἀκόμη στό σύνολό μας πώς ὑπάρχει καί ὁ ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ἀνάμεσα στίς Συμπληγάδες τῶν συστημάτων τοῦ κόσμου. Καί αὐτός ὁ δρόμος εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἄν ὑπάρχει ἀκόμη καί γιά τούς χριστιανούς κοινωνικό πρόβλημα, συμβαίνει τοῦτο, γιατί λεγόμασθε πολίτες τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ στήν οὐσία εἴμαστε τραγικοί μετανάστες στά σκλαβοπάζαρα τοῦ κόσμου.

-----------------------------------

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 69.

 

Ἐπιλογή ἀποσπασμάτων καί ἀντιγραφή κειμένου Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

 

Ποιούς θά ἀναγνωρίσει καί ποιούς θα ἀρνηθεῖ ὁ Χριστός. Ὁμολογητές ἤ ἀρνητές Του;

Ἅγιες μορφές τῶν τελευταίων ἑκατό (100) ἐτῶν.

 

Κήρυγμα τοῦ Θεολόγου Δημητρίου Κάτσουρα στόν Ἐνοριακό Ἱερό Ναό Ζωοδόχου Πηγῆς Νεαπόλεως (Νικαίας), Πειραιῶς.

Κυριακή Ἁγίων Πάντων 2026.

 

Ὁσιακές μορφές τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας

κατά τήν τελευταία ἑκατονταετία (1924 καί ἐντεῦθεν):

 

• Ματθαίος Επίσκοπος (ο από Βρεσθένης) Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (+1950). Αγιορείτης ασκητής, Ομολογητής Ιεράρχης. Άγιος. Μαρτυρείται διορατικό, προορατικό και θαυματουργικό χάρισμα. Ευωδιάζοντα Λείψανα.

• Αικατερίνη Ρούττη (+1927). Νεομάρτυς εκ Μάνδρας Αττικής, θύμα των δυνάμεων καταστολής στους διωγμούς κατά των ευσεβών που απέρριψαν την ημερολογιακή Καινοτομία.

• Μωϋσής Μοναχός, Καθηγούμενος (+1946). Κτίτωρ Ιερών Μονών. Μαθητής Οσίου Παχωμίου του εν Χίω (+1905). Μαρτυρείται διορατικό, προορατικό & θαυματουργικό χάρισμα. Ευωδιάζοντα Λείψανα.

• Αγαθονίκη Μοναχή, Ηγουμένη Μονής Μεταμορφώσεως Αβδελλερού, Αραδίππου Λάρνακος, Κύπρου (+1958). Οσιομάρτυς σφαγιασθείσα υπό των Τούρκων. Ευωδιάζοντα λείψανα.

• Νεκτάριος Μοναχός, Κύπρος (+1958). Οσιομάρτυς σφαγιασθείς υπό των Τούρκων. Ευωδιάζοντα λείψανα.

• Σπυρίδων Επίσκοπος, Μητροπολίτης Τριμυθούντος (Κύπρου). Προηγούμενος Μονής Ξενοφώντος Αγίου Όρους (+1963). Ασκητής. Μαρτυρείται διορατικό και προορατικό χάρισμα.

• Ιγνάτιος (Μπέτσης) Ιερομόναχος (+1971). Ασκητής. Μαρτυρείται διορατικό χάρισμα.

• Χαραλάμπης, δια Χριστόν σαλός. Καλαμάτα (+1974). Μαρτυρείται διορατικό, προορατικό και θαυματουργικό χάρισμα.

• Γεννάδιος Μοναχός, Ασκητής εν Κρήτη (+1983). Μαρτυρείται διορατικό, προορατικό & θαυματουργικό χάρισμα. Μαθητής Οσίου Παρθενίου του εν Κρήτη (+1920).

• Ταρσώ, διά Χριστόν σαλή. Ασκήτρια στη Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής (+1989). Μαρτυρείται διορατικό & προορατικό χάρισμα. Ευωδιάζοντα Λείψανα.

• Λεόντιος Ιερομόναχος, Σάμος (+1993). Μαρτυρείται διορατικό, προορατικό & θαυματουργικό χάρισμα.

• Επιφάνιος Επίσκοπος, Μητροπολίτης Κιτίου Κύπρου (+2005). Μαρτυρείται διορατικό χάρισμα.

• Ανδρέας Επίσκοπος (από Πατρών), Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (+2005). Μαρτυρείται διορατικό χάρισμα.

 

Ωρυόμαστε ενώ δεν ..... αντιστεκόμαστε!

Πολλοί κατά δήλωσή τους πιστοί χριστιανοί ωρύονται για την άκριτη κυριαρχία της ψηφιακής τεχνολογίας και την επιβολή της στη ζωή μας και ταυτοχρόνως είναι πρώτοι στην άκριτη χρήση της AI (τεχνητής "νοημοσύνης") ακόμη και στη δημιουργία "ιερών" Εικόνων που διαστρεβλώνουν και αλλοιώνουν την εκκλησιαστική παράδοση, σε βαθμό εξευτελισμού και γελοιότητος.

Δεν μελετούν όσα πρέπει, δεν διαβάζουν βιβλία, δεν συζητούν με τους αδελφούς τους, αλλά απευθύνονται και εμπιστεύονται αφελώς την «τεχνητή» γνώση. Θυσιάζουν, χωρίς προβληματισμό, τα πάντα, χάριν της ταχύτητος, της ευκολίας και του εντυπωσιασμού! Πέφτουν δηλαδή για τα καλά στην παγίδα της (κακής χρήσης της) τεχνολογίας. Κατά τα άλλα, δεν θέλουν επιβολή και χειραγώγηση, ενώ παραδίδονται σε αυτήν οικειοθελώς και άνευ όρων.

Για να μη μιλήσουμε για τα σύγχρονα κινητά που μας έχουν όλους δεμένους χειροπόδαρα και υπό παρακολούθηση και ασφαλώς δεν διανοούμαστε την απεξάρτησή μας. Κι ας είναι πασιφανές ότι μέσω αυτών ήδη διαχειρίζονται τις ζωές μας, σε μεγάλο βαθμό. Γι' αυτό και το ότι ωρυόμαστε δεν ενοχλεί κανέναν, εφόσον επί της ουσίας δεν αντιστεκόμαστε!

Δ.Ι.Κ.

 

Κανονική ορθόδοξη Εικόνα. Το ζεύγος των Αγίων Ανδρονίκου και Ιουνίας.

 

Η αυθαίρετη απεικόνιση μέσω AI. Το ζεύγος των Αγίων φέρουν επιγονάτιο (!) και στα ειλητάρια που κρατούν αναγράφεται το όνομά τους.

 

Η κατάντια της κατα-χρήσεως των συγχρόνων κινητών τηλεφώνων. Αντί της αληθινής επι-κοινωνίας, η απο-ξένωση!

 

Οἱ ἐνδυμασίες τῆς Αἴθουσας τοῦ Θρόνου

Ἔργο ζωῆς τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητας

τῆς Παντάνασσας

 

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος : Βυζαντινός Μυστράς

 

Τιμή, σεβασμός και ευγνωμοσύνη οφείλονται προς τη Μοναστική Αδελφότητα της Παντάνασσας του Βυζαντινού Μυστρά, τη Σεβάσμια Ηγουμένη Αβερκία, τη Γερόντισσα Ακακία και τις Αδελφές Αγνή και Ελισάβετ, στο επίπονο έργο των οποίων οφείλονται οι Βυζαντινές Ενδυμασίες που κοσμούν και δίνουν ιστορικό και πνευματικό περιεχόμενο στην εντυπωσιακή Αίθουσα του Θρόνου των αναστηλωμένων Παλατιών του Βυζαντινού Μυστρά.

Πρόκειται για ένα έργο ζωής της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας, η οποία, παράλληλα με τα πνευματικά της καθήκοντα και την ιερή υποχρέωση, που εθελοντικά έχει αναλάβει, να κρατά ζωντανή την έπαλξη της Παντάνασσας αλλά και της Καστροπολιτείας, εμπνεύσθηκε (Θεία Προνοία και Χάριτι), εδώ και χρόνια, να δημιουργήσει μια σειρά Βυζαντινών Ενδυμασιών, από εκείνες που φορούσαν ο Παλαιολόγος, η Βασίλισσα, οι Άρχοντες, οι Αρχόντισσες και οι άλλοι Προύχοντες του Μυστρά.

Χωρίς καμιά προηγούμενη εμπειρία, οι Μοναχές Αγνή και Ελισάβετ, εμπνεόμενες από την βαθιά αγάπη τους για τον Μυστρά και καθοδηγούμενες από τα χαρίσματα του Θεού και της Παναγίας προς αυτές, με την ηθική συμπαράσταση και ευλογία της Γερόντισσάς τους, Ηγουμένης Αβερκίας, που ενίοτε γινόταν και πρακτική βοήθεια, και με την αέναη και παντοειδή υποστήριξη της Γερόντισσας Ακακίας, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια μεγάλη, μοναδική και θαυμαστή συλλογή Βυζαντινών Ενδυμασιών, που, βλέποντάς τες, αδυνατείς να πιστέψεις πως τέτοιο τεράστιο σε μέγεθος, ποιότητα, αρτιότητα και πιστότητα περίτεχνο έργο έχει βγει από χέρια ανθρώπων.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι στολές αυτές ΔΕΝ αποτελούν μιαν ελεύθερη και συμβατική σύγχρονη απόδοση των στολών του βυζαντινού παρελθόντος. Πριν από τη δημιουργία της κάθε φορεσιάς είχε προηγηθεί εξαντλητική έρευνα και τεκμηρίωση από τις πηγές,  ώστε η κάθε μια στολή να είναι ένα καθ’ όλα πιστό αντίγραφο των στολών εκείνων που φορέθηκαν στον Μυστρά στα χρόνια της Ακμής και της Δόξας του.

Ώρες, μέρες, νύχτες, μήνες, χρόνια … εξαντλητικής, επίμονης κι επίπονης εργασίας (πάντα με το χέρι), ψυχικές, πνευματικές, σωματικές αλλά και υλικές θυσίες, χωρίς καμιά έξωθεν οικονομική βοήθεια, ένα βαθύ όραμα εικαστικής-πνευματικής δημιουργίας και προσφοράς, μαζί και μια προσωπική κατάθεση ψυχής, οδήγησαν τις Μοναχές της Παντάνασσας στη δημιουργία ενός μοναδικού και υποδειγματικού συνόλου Βυζαντινών Ενδυμασιών, που «κρύβονταν» υπομονετικά στα ενδότερα της Μονής, καρτερώντας τη δικαίωση των οραμάτων, των κόπων και των θυσιών.

Και ήρθε η στιγμή που ο δρόμος της δημιουργίας των Βυζαντινών Ενδυμασιών της Παντάνασσας συναντήθηκε με εκείνον της ολοκλήρωσης ανακαίνισης των Παλατιών, με τελικό αποτέλεσμα να βρεθούν οι φορεσιές αυτές στον φυσικό τους χώρο, μετατρέποντας την εντυπωσιακά και υποδειγματικά ανακαινισμένη Αίθουσα του Θρόνου σε έναν βιωματικό εκθεσιακό χώρο, μέσα από μια ευρηματική θεματική παρουσίαση των στολών.

Μπαίνοντας κανείς στην Αίθουσα του Θρόνου και αντικρίζοντας τις Βυζαντινές Φορεσιές τοποθετημένες με γνώση, φροντίδα και ευρηματικότητα μέσα στον χώρο νιώθει δέος, η Ιστορία γίνεται βίωμα και η κάθε στολή τον παρασύρει σε ένα γοητευτικό και συγκινητικό ταξίδι στο ένδοξο παρελθόν, στον Πολιτισμό, την Τέχνη και την Αισθητική, συνδέοντας το Παρόν με το Παρελθόν, μετατρέποντας τον εσωτερικό κόσμο των επισκεπτών σε Φως.

Για όσα χρόνια και αιώνες θα ζήσουν στο Μέλλον, τα Παλάτια και ο Βυζαντινός Μυστράς, οι ψυχές του Παλαιολόγου, της Βασίλισσας και των Αρχόντων της Καστροπολιτείας, θα ζωντανεύουν τις φορεσιές της Αίθουσας του Θρόνου, θα διηγούνται την Ιστορία του δοξασμένου τούτου τόπου και θα μνημονεύουν για πάντα την ταπεινή Μοναστική Αδελφότητα της Παντάνασσας, την Ηγουμένη Αβερκία, τη Γερόντισσα Ακακία και τις Αδελφές Αγνή και Ελισάβετ, που χάρισαν τούτη την ακριβή και φωτοβόλα προίκα στον Μυστρά, μια προίκα που βγάζει το Βυζάντιο από τα Μουσεία και το μετατρέπει, σε ζωογόνο Εθνικό και Ορθόδοξο Φως, για να φωτίσει τους σκοτεινούς μας δρόμους του Σήμερα και του Αύριο.

 

«Τὸ Βυζάντιο εἶναι ὅπως «ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐντὸς ἡμῶν κεκρυμμένη. Αὐτὴ ἡ χώρα νεφέλη ἐστὶ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, εἰς ἣν μόνον οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ εἰσελεύσονται τοῦ θεάσασθαι τὸ πρόσωπον τοῦ Δεσπότου καὶ καταυγασθῆναι τοὺς νόας αὐτῶν διὰ τῆς ἀκτῖνος καὶ λαμπηδόνος τοῦ φωτὸς Αὐτοῦ».

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

 

                                                                           Σπάρτη 25-5-2026

 

                                                                         Βαγγέλης Μητράκος

 

ΥΓ: Γνωρίζω πως το άρθρο αυτό θα «προσκρούσει» στην Ταπείνωση και την Ταπεινοφροσύνη της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας, όμως κι εμείς οι κοσμικοί οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες σε όσους μας προσφέρουν ανυστερόβουλα και επίσης οφείλουμε να τηρούμε το Ευαγγελικό: «ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι…»

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΗΣ ΜΥΣΤΡΑ, ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΣΤΡΟΠOΛΙΤΕΙΑΣ 

 

Τό ἐκκλησιολογικό ἔγκλημα τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου στήν Οὐκρανία ἐξηγημένο σέ 10 λεπτά

 

Εἰσήγηση κ. Βασιλείου Τουλουμτσῆ, Θεολόγου, ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς στή Θεολογική Σχολή τοῦ ΕΚΠΑ, στό Διεθνές Συνέδριο μέ θέμα: The Crucifixion of Orthodoxy in the 21st Century: Spiritual Wars, the Ecumenist Offensive, and Global Politics

 

«Θα ήθελα κι εγώ με την σειρά μου αρχικώς να συγχαρώ το Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών στο Βελιγράδι για την διοργάνωση του παρόντος διεθνούς συνεδρίου και επίσης να τους ευχαριστήσω θερμά για την τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυναν.

Στην σύντομη εισήγηση που θα ακολουθήσει θα αναφερθούμε στον τρόπο αποδοχής των λεγόμενων πρώην σχισματικών Ουκρανών από πλευράς του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δίχως αναχειροτονία, αλλά και στην επιχειρηματολογία που προέβαλαν προκειμένου να δικαιολογηθεί η συγκεκριμένη αντιεκκλησιαστική πρακτική.

Εξαρχής είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η εκκλησιαστική θεραπεία των σχισμάτων έχει χαρακτήρα όχι απλώς συμφιλιωτικό αλλά θεραπευτικό. Επί τη βάση της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας και της Κανονικής Παράδοσης. Καθώς συγκαλύπτοντας και όχι εξαλείφοντας τις αντιθέσεις, παραμένει πάντοτε ενεργός ο κίνδυνος της αλλοίωσης και της εκ νέου διαίρεσης του εκκλησιαστικού σώματος.

Κανένας εκκλησιαστικός θεσμός και κανένα Πατριαρχείο δεν βρίσκεται υπεράνω της εκκλησιαστικής Παράδοσης, ώστε να έχει το προνόμιο να μεταχειρίζεται κατά το δοκούν και αποσπασματικά στοιχεία της Παραδόσεως, προκειμένου να ικανοποιεί συμπλεγματικές ορέξεις και φιλοδοξίες παγκόσμας εξουσίας επί της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, διαιρώντας μάλιστα το εκκλησιαστικό σώμα χωρίς καμμία συστολή.

Η ουσία του προβλήματος, του ουκρανικού σχίσματος, δεν αποτελεί ο τόμος της αυτοκεφαλίας, είναι βεβαίως προβληματικός και ο τρόπος απόδοσης αλλά και οι απoδέκτες αυτού, αλλά ο τόμος έρχεται ως δευτερεύον πρόβλημα. Το κύριο και πρώτιστο πρόβλημα του ουκρανικού ζητήματος είναι η έλλειψη ιερωσύνης στους δεχθέντες τον τόμο, καθώς αυτοί ουδέποτε χειροτονήθηκαν εντός της Εκκλησίας, ενώ στο πλαίσιο της αυτοκεφαλίας δημιουργήθηκε, και έως και σήμερα υποστηρίζεται, μία διαδοχή φερομένων ως «ιερέων» που όσο περνάει ο καιρός τόσο δυσχεραίνεται έτι περαιτέρω η δυνατότητα θεραπείας.

Η ομάδα η οποία τον Ιανουάριο του 2019 έλαβε τον τόμο αυτοκεφαλίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως συγκροτήθηκε από τριών ειδών «επισκόπους»:

α) από πρώην κανονικούς επισκόπους που αποσχίστηκαν από το Πατριαρχείο της Μόσχας

β) από δεχθέντες χειροτονία εντός του σχίσματος

γ) και από αυτο-τιτλοφορούμενους ως επισκόπους, οι οποίοι πολύ πιθανό να είναι και αβάπτιστοι

Εδώ να κάνουμε μία παρένθεση και να πούμε ότι η άσκηση εκκλήτου από πλευράς ειδικά του Μακαρίου Μαλέτιτς αποτελεί έναν τραγέλαφο, διότι ο χαρακτήρας της εκκλήτου προφυγής είναι η αναίρεση μίας καταδικαστικής και καθαιρετικής πράξης, η οποία στην περίπτωση του Μαλέτιτς δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει, διότι δεν υπάρχει ιερωσύνη, δεν υπάρχει αρχική χειροτονία.

Και παρ’ ότι οι τρεις περιπτώσεις φέρουν διαφορετικά εκκλησιολογικά χαρακτηριστικά, εντούτοις όλοι ανεξαιρέτως έτυχαν της ίδιας μεταχείρισης. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναγνωρίστηκαν όλοι ανεξαιρέτως ως αρχιερείς της Εκκλησίας.

Με τον τρόπο αυτό και την δημιουργία του συγκεκριμένου εκκλησιαστικού συνονθυλεύματος, θεωρήθηκε ότι επήλθε η θεραπεία, την στιγμή που η ύπαρξη παράλληλης εκκλησιαστικής δομής στον ίδιο τόπο, με την αναίτια περιθωριοποίηση του κανονικού Μητροπολίτη Ονουφρίου στοιχειοθετεί και αποτελεί ντε φάκτο σχίσμα.

Μία Εκκλησία όμως για να γίνει αυτοκέφαλη θα πρέπει πρωτίστως και προηγουμένως να είναι Εκκλησία, εφόσον Εκκλησία σημαίνει και συνεπάγεται υποστατά μυστήρια, αγιαστική χάρη και ιερωσύνη. Κατά συνέπεια είναι άλλο το ζήτημα της αποκατάστασης στην ιερωσύνη και διαφορετικό το ζήτημα της αυτοκεφαλίας. Αυτό σημαίνει ότι η αυτοκεφαλία δεν έχει δική της αυτόνομη χαρισματική υπόσταση αλλά θεμελιώνεται πρωτογενώς στην εκκλησιαστική υπόσταση μίας κατά τόπον Εκκλησίας, η οποία δευτερογενώς καθίσταται αυτοκέφαλη. Δεν είναι δυνατόν μία κίνηση διοικητικού χαρακτήρα, όπως είναι η αυτοκεφαλία, να προσδώσει απροϋπόθετα και μαγικώ τω τρόπω αρχιερωσύνη σε ανθρώπους που ποτέ δεν την έλαβαν και ενδεχομένως δεν ανήκαν καν στο Σώμα της Εκκλησίας. Ειδάλλως δημιουργείται το πρωτοφανές παράδοξο να έχουμε μία ομάδα η οποία να κατέχει μεν τόμο αυτοκεφαλίας αλλά να μην είναι Εκκλησία.

Η «επιχειρηματολογία» του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως κατά βάση βασίστηκε, θεμελιώθηκε, πάνω στην αλλοίωση κειμένων, στην παρερμηνεία Ιερών Κανόνων και ιστορικών γεγονότων της εκκλησιαστικής ιστορίας. Μία τέτοια προσπάθεια υπήρξε η δικαιολόγηση της μη αναχειροτόνησης των σχισματικών Ουκρανών μέσω του τρόπου αποδοχής των πρώην εικονομάχων επισκόπων από την 7η Οικουμενική Σύνοδο χωρίς αναχειροτόνηση.

Το δεδομένο όμως που διαφοροποιεί ριζικά τις δύο περιπτώσεις είναι ότι οι εικονομάχοι έφεραν υποστατή ιερωσύνη εντός της Εκκλησίας προ της αιρετικής τους απόκλισης και ήταν ακριβώς αυτός ο λόγος που η Εκκλησία δεν τους χειροτόνησε εκ νέου. Οι σχισματικοί της Ουκρανίας όμως δεν έχουν αυτό το βασικό χαρακτηριστικό, με εξαίρεση ασφαλώς τους αρχιερείς που ανήκαν πριν στο Πατριαρχείο της Μόσχας από όπου και αποσχίστηκαν και ακολούθως καθαιρέθηκαν. Πράγμα που σημαίνει ότι άνευ χειροτονίας δεν είναι ιερείς και για αυτό δεν δύνανται να προσφέρουν την λατρεία της Εκκλησίας προς τον Θεό.

Σύμφωνα με την 7η Οικουμενική Σύνοδο και την διαχρονική συνείδηση και πράξη της Εκκλησίας, τα όρια της Εκκλησίας και οι θεμελιώδεις εκκλησιολογικές αρχές είναι εκείνες που προσδιορίζουν αρχικώς την δυνατότητα, διότι δεν οικονομούνται όλες οι περιπτώσεις, και δευτερευόντως τον τρόπο αποδοχής των εξαιρέσεων επιστρεφόντων, με το δεδομένο ότι δεν υφίστανται μυστήρια εκτός Εκκλησίας. Συνεπώς, η αποδοχή των πρώην εικονομάχων επισκόπων έλαβε χώρα κάτω από αυστηρό καθεστώς συγκεκριμένων εκκλησιολογικών προϋποθέσεων, με απαραίτητη προϋπόθεση η επισκοπική χειροτονία να είχε αρχικώς τελεστεί στους κόλπους της Εκκλησίας προ της αιρετικής απόκλισης.

Με άλλα λόγια. Η σημειούμενη πορεία εκκινά από την εκκλησιολογία και κατευθύνεται προς την εξέταση του τρόπου αποδοχής.

Σύμφωνα με την παρερμηνεία της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, η οποία φιλοδοξεί να υποστηρίξει την μη αναχειροτονία, σημειώνεται η ακριβώς αντίθετη πορεία. Εκκινά από τον τρόπο αποδοχής και κατευθύνεται προς την διαμόρφωση μίας νεάς εκκλησιολογίας.

Θεωρείται παγιωμένος ο τρόπος της μή αναχειροτόνισης, ως δήθεν θεμελιωμένος στην διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας και εκ του τρόπου της απροϋπόθετης αναγνώρισης ιερωσύνης εκτός Εκκλησίας, διαμορφώνονται νέα, διευρυμένα μεν αδιευκρίνιστα δε, εκκλησιολογικά όρια, εφόσον η μη αναχειροτόνιση δηλώνει την προ-ϋπαρξη υποστατής ιερωσύνης.

Όμως υπό την άποψη αυτή δεν υπάρχουν όρια της Εκκλησίας και επομένως δεν υπάρχουν κατ’ ουσίαν αιρετικοί και σχισματικοί. Γενόμενοι αυτοί a priori δεκτοί, τα μυστήρια της Εκκλησίας και των εκτός Αυτής διαφόρων ετερόδοξων και σχισματικών κοινοτήτων τίθενται επί ίσοις όροις. Ωσαν το πρόβλημα να αφορά σε διακοπή κοινωνίας και όχι σε έκπτωση εκ της Εκκλησίας.

Το εν λόγω εκκλησιολογικό σχήμα παραπέμπει ευθέως στην εκκλησιολογία του Κονγκάρ [Yves Congar], η οποία αργότερα έγινε και η εκκλησιολογία της δεύτερης Βατικανής συνόδου. Με κυρίαρχο στοιχείο αυτής να αποτελεί η έννοια της διαβαθμισμένης μετοχής όλων των «ιστορικών εκκλησιών» στην «μία εκκλησία» και την ύπαρξη ενός παγκόσμιου «πρώτου».

Στη νέα αυτήν περιεκτική εκκλησιολογία δεν υπάρχουν σχίσματα και αιρέσεις. Υπάρχουν απλώς χωρισμένοι αδελφοί με τους οποίους και επί τη βάση του θεωρούμενου ως ενός «χριστιανικού βαπτίσματος», υφίσταται κοινωνία ατελούς μορφής, η οποία καθίσταται ως τέλεια μέσω της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον παγκόσμιο «πρώτο». Αυτή η κοινωνία τελειοποιεί και αναπληρώνει το ατελές της κοινωνίας.

Γι’ αυτό και δεν υφίσταται επανάληψη τέλεσης μυστηρίων για τους λατίνους, δεδομένου ότι η Β’ Βατικανή ήρε την αποκλειστική εκκλησιολογία της Α’ Βατικανής συνόδου, αναγνωρίζοντας έγκυρα και υποστατά μυστήρια σε όλες τις ιστορικές «εκκλησίες».

[σ.σ. Σε αυτό το σημείο κατανοούμε, πώς η ψευδοσύνδος της Κρήτης που ονόμασε τις αιρέσεις «εκκλησίες», με την ιστορική τους έννοια όπως μας είπε ο Αθηνών Ιερώνυμος, μπήκε στην τροχιά της Β’ Βατικανής των παπικών για τα περαιτέρω.]

Συνοψίζοντας όλα τα ανωτέρω, η πρακτική που εφαρμόστηκε ως προς τον τρόπο αποδοχής και αναγνώρισης των σχισματικών και αχειροτόνητων ομάδων των Ουκρανών, δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την 7η Οικουμενική Σύνοδο και δεν εναρμονίζεται με την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, για την οποία δεν υφίστανται μυστήρια, συνεπώς και ιερωσύνη, εκτός της Εκκλησίας.

Φέρει χαρακτηριστικά Βατικάνειας εκκλησιολογίας, σύμφωνα με την οποία το θεμέλιο ενότητας της Εκκλησίας δεν είναι πλέον η Πίστη και η Παράδοση της Εκκλησίας, αλλά το πρόσωπο του παγκόσμιου «πρώτου». Η κοινωνία με τον «πρώτο» είναι αυτή που αναπληρεί την ανάγκη της αναχειροτονίας, αποτελώντας παράλληλα και τον αναγκαίο όρο ενότητας της «Εκκλησίας» και κοινωνίας με την «Εκκλησία».

Προς την νεόκοπη στοιχειοθέτηση ενός παγκόσμιου πρωτείου άνευ ίσων, εργάστηκε συστηματικά ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, μέσω της περσοναλιστικής παρερμηνείας του τριαδιολογικού δόγματος και της υποστήριξης της οντολογικής προτεραιότητας του Πατρός ει βάρος των Υποστάσεων Υιού και Πνεύματος. Με αποτέλεσμα, η αιρετική τριαδολογία να κατοπτρίζεται εικονικά σε μία αναλόγως προβληματική εκκλησιολογία, την «εκκλησιολογία του πρωτείου».

Στο επίπεδο της τριαδολογίας, ο Ζηζιούλας ταύτιζε τον Θεό μόνο με την υπόσταση του Πατρός και υποστήριζε ότι όπως ενδοτριαδικά υπάρχει ο Πατήρ ως πρώτος, κατ’ αντιστοιχία και στο επίπεδο της εκκλησιολογίας υπάρχει και πρέπει να υπάρχει ένας παγκόσμιος πρώτος, ο οποίος αποτελεί ταυτόχρονα και το σημείο ενότητας της «Εκκλησίας». Άνευ του πρώτου ή άνευ της κοινωνίας με τον πρώτο, δεν υφίσταται ενότητα.

Στην πραγματικότητα το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα, πέραν από παραγγελία κέντρου γεωπολιτικής ισχύος, υπήρξε περαιτέρω και μία πολύ βολική περίπτωση προκειμένου να εκφραστεί στο πρακτικό επίπεδο της εκκλησιολογίας η αιρετική αρειανική τριαδολογία του αποθανόντος μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, ως «εκκλησιολογία του πρωτείου». Η οποία θέτει τις Τοπικές Εκκλησίες σε διαφορετικά και άνισα επίπεδα υπό έναν πρώτο, την εκκλησιαστική παράδοση απλώς ως αποθήκη επιχειρημάτων απ’ όπου λαμβάνεται μόνον ό,τι εξυπηρετεί την κάθε περίσταση, ενώ η απροϋπόθετη αναγνώριση ιερωσύνης, εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποτελεί ένα πολύ βολικό και εξυπηρετικό προηγούμενο προς την επιχειρούμενη πανχριστιανική ενότητα.

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.»

https://www.youtube.com/watch?v=vXHxDubah0E

 Τό πραγματικό καί ἀποκρουστικό πρόσωπο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Νέα ἐκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων στήν Κύπρο!

Ὅσοι ἐπίσκοποι τῶν ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δέν ἀναγνωρίζουν τήν "Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο" τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (Κρήτη, Ἰούνιος 2016) καί ἀπορρίπτουν τίς ἀποφάσεις της, ἀργά ἤ γρήγορα, θά βρεθοῦν, μέ συνοπτικές διαδικασίες, ἀπό τόν θρόνο τους στόν....δρόμο!

Χαρακτηριστική η περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικοῦ (τῆς ἐπισήμου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου).

Χωρίς κἄν κανονική Δίκη, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά ὑπογράψει τή νέα «Ὁμολογία Πίστεως" τῆς νέας Οἰκουμενιστικῆς τάξεως (ὅπου ἐμπεριέχεται ἡ ἀναγνώριση τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, ἡ καταφρόνηση τῶν ἱερῶν Κανόνων καί ἡ ὑποταγή στίς ἀποφάσεις τῶν διοικητικῶν ὀργάνων), κηρύχθηκε ἔκπτωτος, τέθηκε σέ Ἀργία.

Ἐπιπλέον αὐτές τίς ἡμέρες ἐξελέγη, ἀντικανονικῶς καί ἀντικαταστατικῶς (στήν Κύπρο ἰσχύει, βάσει Καταστατικοῦ, ἡ ἐκλογή ψήφῳ Κλήρου καί λαοῦ) ἀπό τήν ὑπό (κυριολεκτικῶς.....ὑπό) τόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Γεώργιο Σύνοδο, νέος Μητροπολίτης γιά νά πάρει τή θέση του!

Ἐνδεικτική καί χαρακτηριστική ἡ ἀνωτέρω φωτογραφία μέ τόν Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικό στό δρόμο(!) μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο του.