Translate

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνεγνώρισε τό σχισματικό μόρφωμα τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας!


Μνημεῖον προχειρότητος καί ἐπιπολαιότητος
 ἡ Εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου στήν ἔκτακτη Ἱεραρχία γιά τό Οὐκρανικό!

τοῦ κ. Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου



Σέ δέκα ἀραιογραμμένες σελίδες προφανοῦς περιφρονήσεως τῆς σημασίας τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος (Αὐτοκεφαλία) ἐκτίμησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος ὅτι "τυλίγει", μέ τήν σχετική Εἰσήγησή του στήν σημερινή ἔκτακτη Ἱεραρχία, "σέ μία κόλλα χαρτί" τήν ὅλη ὑπόθεση.
Δυστυχῶς, ὅμως, γι' αὐτόν, αὐτή ἡ κίνηση καί ἀπόφασή του θά τόν συνοδεύει μέχρι τέλους καί θά στιγματίζει τήν Ἀρχιεπισκοπεία του γιά τήν προχειρότητα καί ἐπιπολαιότητα πού ἐνήργησε. Σέ ἕνα ζήτημα πού δέν πρόκειται, βεβαίως, νά λήξει μέ αὐτή τήν "ἀναγνώριση" καί τοῦ ὁποίου οἱ διαστάσεις δέν εἶναι καθόλου μικρές, οὔτε πρόσκαιρες.
Ὁ διεκπεραιωτικός χαρακτήρας καί ἡ σκοπιμότητα τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ κ. Ἱερωνύμου συναγωνίζονται τήν πρόδηλη ἀπροθυμία καί ἀδιαφορία του συντάκτου της, νά προσεγγίσει μία τόσο λεπτή ὑπόθεση μέ τό ἀνάλογο ὕφος καί ἦθος. Μπορεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά μή φημίζεται γιά τήν θεολογική του δεινότητα, ἀλλά δέν δικαιολογεῖ ἡ εὐθύνη τοῦ ἀξιώματός του καί τῆς θέσεώς του ὡς Προέδρου τῆς Ἱεραρχίας τέτοιες προσεγγίσεις.
Οὔτε πρωτοετής φοιτητής τῆς Θεολογίας δέν θά διαπραγματευόταν μέ τέτοια ρηχότητα ἕνα τέτοιο ζήτημα, κανονικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν διαστάσεων. Ἐκεῖνο δέ πού ἐκπλήσσει, στό συγκεκριμένο κείμενο, εἶναι ἡ παγερή ἀδιαφορία καί καταφρόνηση ἔναντι τοῦ Μητροπολίτου Ὀνουφρίου καί τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας προΐσταται.
Ὁ Εἰσηγητής κρυπτόμενος ὄπισθεν τῶν σχετικῶν ἐπί τοῦ θέματος ἀποφάσεων τῶν δύο Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν προβάλλει ὡς θέσφατα ἀναντίρρητα καί κοινῶς ἀποδεκτά τίς ἐκτιμήσεις των. Πρόκειται γιά ἀναμάσημα τῶν γνωστῶν θέσεων τοῦ Φαναρίου, οἱ ὁποῖες, ὅμως, ἐγείρουν πελώρια ζητήματα, ὅσον ἀφορᾶ στήν βασιμότητα καί ὀρθή κανονική ἑρμηνεία τῶν προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τοῦ περιεχομένου των.
Δέν κατενόησε τίποτε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀπό τό νόημα τῆς ἐπισημάνσεως τοῦ Μητροπολίτου Ν. Σμύρνης κ. Συμεών ὅτι δέν ζοῦμε οὔτε στόν 4ον οὔτε στόν 5ον μ.Χ. αίώνα! Οὔτε τά ὅσα διεξοδικῶς γράφτηκαν αὐτή τήν περίοδο, περί τοῦ προνομίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως νά δέχεται καί ἐκδικάζει "ἐκκλήτους προσφυγάς" ἀπό ὅλη τήν οἰκουμένη, ἀκόμη καί καθηρημένων καί ἀφορισμένων (κληρικῶν) τελεσιδίκως ὑπό τελείων Πατριαρχικῶν Συνόδων κεκριμένων.
Εἶναι χαρακτηριστική, ἡ σχεδόν παιδαριώδης ἀπόφανσις τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, τήν ὁποία μετ' ἐμφάσεως μεταφέρει καί ἐπικαλεῖται ὁ Εἰσηγητής, ὅτι "ἀνεγνώρισε τό κανονικό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου, καθώς καί τό προνόμιον τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά χειρισθεῖ περαιτέρω τό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας"!
Συγχαρητήρια! Εἰλικρινῶς δέν γνωρίζαμε ὅτι διαθέτει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος Διαρκή Σύνοδο πανορθοδόξου ἥ μᾶλλον οἰκουμενικῆς ἐμβελείας, ἰσχύος καί κύρους!
Καί ἐνῶ ἡ "ἐπιχειρηματολογία" τοῦ Εἰσηγητοῦ ξεκινᾶ μέ τήν ἐπίκληση καί παράθεση τῶν ὑποτίθεται κανονικῶν κρίσεων καί ἀποφάσεων τῆς Δ.Ι.Σ. (δηλαδή, ἡ Σύνοδος ἐξουσιοδότησε τόν Ἀρχιεπίσκοπο νά χειρισθεῖ τό θέμα κι ἐκεῖνος ἐπικαλεῖται τούς...χειρισμούς τῆς Συνόδου!....), τήν συνεχίζει καί τήν ὁλοκληρώνει ἐπικαλούμενος μία σειρά μή κανονικῶν καί δή ἀρνητικῶν "λόγων", γιά τούς ὁποίους, ἐπίσης, προτείνεται καί προκρίνεται ἡ ἀναγνώριση τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου!
Εἶναι ἐντυπωσιακό, ἕνας Ἀρχιεπίσκοπος, ἐνώπιον μιᾶς ὁλόκληρης Ἱεραρχίας δεκάδων Ἱεραρχῶν, νά ἐπικαλεῖται ἀντικανονικότητες καί παρανομίες, καθώς καί τή δύναμη τοῦ κόσμου καί τῶν δεδομένων του γιά νά καταλήξει στήν ὑπ' αὐτῶν οὐσιαστικῶς ἐπιβαλλόμενη ἐπιλογή, ἐπί τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων, ὡς ὀρθή καί κανονική ἀπόφαση!
Συγκεκριμένα ὁ κ. Ἱερώνυμος ἀναφέρει καί ἐπικαλεῖται ὡς λόγους πού συνηγοροῦν στήν σχετική τοποθέτηση καί πρότασή του: τίς ἀξιώσεις τῶν λαῶν γιά Αὐτοκεφαλία μέ ἐθνολογικά κριτήρια, τήν ἐπίδραση "τῆς ἐκκοσμικευμένης ἐθνοκρατικῆς ἰδεολογίας" τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Διαφωτισμοῦ ἐπί τῶν ὀρθοδόξων λαῶν, τήν ἐπιρροήν καί πίεσιν τῶν δυναστικῶν κρατικῶν ἐξουσιῶν! Πολύ ρεαλιστής μᾶς προέκυψε ὁ Μακαριώτατος ἤ μήπως, τελικῶς, αὐτό εἶναι τό χαρακτηριστικό τῆς συλλογιστικῆς τῶν ἀποφάσεών του γενικότερον; (σημ.: σέ βάρος συνήθως τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πνευματικῶν κριτηρίων).
Ὡς ἐπιστέγασμα δέ τῶν κατά τά ἀνωτέρω ἐπιχειρημάτων του δέν παραλείπει γιά τήν τιμή τῶν ὅπλων, ἄν ὄχι ὡς εἰρωνική ἀποστροφή, νά ἐκφράσει τήν ἐκτίμηση ὅτι ἡ ἀνακήρυξη τῆς Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία "θά ἀποδειχθῆ δέ καί πολύτιμος διά τήν ἐνίσχυσιν τῶν σχέσεων τῶν δύο ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῆς Μεγάλης Ρωσσίας καί τῆς Οὐκρανίας"! Νά εἶναι βέβαιος ὅτι τό Πατριαρχεῖο Μόσχας θά τοῦ ὀφείλει χάριτας, διά τήν μεγάλη προσφορά του!
Δυστυχῶς, ὁ κ. Ἰερώνυμος γιά ἄλλη μία φορά σέ ἕνα μεῖζον ζήτημα κανονικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν διαστάσεων, ὅπως εἶχε διαπράξει καί στήν γνωστή περίπτωση στό πλαίσιο τῆς λεγομένης ἁγίας καί μεγάλης συνόδου τῆς Κρήτης (2016), ἀποδείχθηκε κατώτερος τῶν περιστάσεων.


Καί, ἐάν τότε ἀλλοίωσε τήν ἐκπεφρασμένη γνώμη τῆς Ἱεραρχίας, τώρα τῆ ἀνοχῆ της, τήν συμπαρέσυρε, προσδένοντάς την στό ἅρμα τοῦ Φαναρίου, τό ὁποῖο διευκολύνεται ἔτσι νά τρέχει ὄχι τόν προκείμενο ἀγώνα, ἀλλά τήν κούρσα γιά τήν κατάκτηση τοῦ ἐπίζηλου τίτλου τοῦ Πρώτου "ἄνευ ἴσων" μεταξύ τῶν Πατριαρχείων τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς, ὁ δέ Προκαθήμενος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ τίτλου τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἤτοι τοῦ πάπα τῆς Ἀνατολῆς!
Γιά ὅσα δυσάρεστα καί σέ βάρος τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἀκολουθήσουν, ἡ Ἱεραρχία καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θά ἔχουν πλέον ἀκεραία τήν εὐθύνη!

Ἱστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019


Ἐν ὄψει δραματικῶν ἐξελίξεων!

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐζήλωσε τήν δόξα τοῦ προκατόχου του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί, ὅπως ἐκεῖνος, παρασυρθείς τότε ὑπό τοῦ Μελετίου Μεταξάκη, προκάλεσε τό ἡμερολογιακό Σχίσμα, ἑτοιμάζεται, πιεζόμενος ὑπό τοῦ διαδόχου ἐκείνου, νά προκαλέσει τή δημιουργία νέου σχίσματος στήν Ἐκκλησία τώρα γιά τό Οὐκρανικό;

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου



Ἐν ὄψει τῆς τακτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας, ἡ ὁποία ἤδη συνεδριάζει γιά δεύτερη ἡμέρα, πολλοί ἔσπευσαν αὐτές τίς ἡμέρες νά παρέμβουν καί μέ ἄρθρα των νά προτείνουν διάφορα, ὅσον ἀφορᾶ στό μεῖζον ἐκκλησιαστικό ζήτημα τοῦ Οὐκρανικοῦ. Μία τέτοια παρέμβαση ἦταν καί σχετικό ἄρθρο τοῦ κ. Ἀν. Βαβούσκου, δρ. Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, ὁ ὁποῖος μεταξύ ἄλλων διετύπωσε τήν ἄποψη ὅτι μόνον διά μιᾶς ἐκτάκτου συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας εἶναι δυνατόν ὀ Πρόεδρος νά θέσει πρός συζήτηση τό Οὐκρανικό.
Εἶναι χαρακτηριστικό τό δημόσιο σχόλιο τοῦ Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου τήν παρελθοῦσα Κυριακή (6/10/2019), πρίν ἀκόμη ἐνημερωθεῖ καί ὁ ἴδιος περί συγκλήσεως ἐκτάκτου Ἱεραρχίας μέ ἀποκλειστικό θέμα τό Οὐκρανικό, ὅτι κατεβαίνει στήν Ἀθήνα γιά τήν Ἱεραρχία ὅπου ἔχουμε, ὅπως εἶπε, νά κάνουμε ἐκλογές Μητροπολιτῶν, ἀλλά αὐτό δέν εἶναι τό "σημαντικό"(;). Τό δύσκολο θέμα πού μᾶς περιμένει, πρόσθεσε, εἶναι τό Οὐκρανικό ζήτημα πού ἀπασχολεῖ ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Στά θέματα τῆς ἡμερησίας Διατάξεως της Ἱεραρχίας δέν ἦταν, οὔτε εἶναι, τό Οὐκρανικό. Καί ὅμως ὁ κ. Ἄνθιμος ἐτόνισε ὅτι αὐτό θά εἶναι τό ζήτημα πού θά ἀπασχολήσει κυρίως τούς Ἱεράρχες. Δικαιώνεται δέ, ἐκ τῶν ὑστέρων, διότι τελικῶς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος φαίνεται ὅτι ἀκολούθησε αὐτό πού δημοσίως, συμπτωματικῶς λίγα εἰκοσιτετράωρα προηγουμένως, εἶχε προτείνει ὁ κ. Βαβοῦσκος.
Ἔτσι, τό προσεχές Σάββατο, 12 Ὀκτωβρίου θά συνεδριάσει ἐκτάκτως ἡ Ἱεραρχία μέ μοναδικό θέμα τό Οὐκρανικό (ὡς "Ἐνημέρωση περί τοῦ Αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας") καί εἰσηγητή, βεβαίως, τόν ἴδιο τόν Ἀρχιεπίσκοπο.

 Ὁ τελευταῖος φαίνεται ἀποφασισμένος νά "τακτοποιήσει" μέ συνοπτικές διαδικασίες αὐτή τήν ἐκκρεμότητα. Θά ἔλεγε κανείς καί βεβιασμένα, μιᾶς καί, ἀφ' ἑνός μέν, αἰφνιδίασε τούς Ἱεράρχες μέ τήν πρωτοβουλία του, ἀφ' ἑτέρου δέ, εἶναι προφανής ἡ μεθόδευση τοῦ πράγματος νά καθοδηγηθεῖ ἐπ' αὐτοῦ ἡ Ἱεραρχία ἀπό τόν ἴδιο, σύμφωνα μέ τίς ἀνειλημμένες δεσμέσεις ἤ ὑποσχέσεις του πρός τόν Πατριάρχη. Καί ὅλα αὐτά, ἡμέρα Σάββατο, μετά ἀπό τετραήμερες ἐργασίες τῆς τακτικῆς Ἱεραρχίας καί ἐν ὄψει τελέσεως τεσσάρων ἐπισκοπικῶν Χειροτονιῶν.
Θλιβερή πτυχή ὅλου αὐτοῦ τοῦ σκηνικοῦ καί τῆς σκηνοθεσίας του ὑπῆρξε ἡ στάση τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου. Ἐρωτηθείς, ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Ἱεραρχίας, ὑπό δημοσιογράφου, τί ἀκριβῶς θά γίνει τό Σάββατο, δηλαδή ἄν θά τεθεῖ πρός συζήτηση μέ τήν προοπτική νά γίνει καί σχετική ψηφοφορία ὥστε νά ληφθεῖ ἀπόφαση ἀπό τήν ἔκτακτη Ἱεραρχία ἐπί τοῦ σοβαρωτάτου αὐτοῦ θέματος, ἐδήλωσε παντελή ἄγνοια! Ἀνέφερε δέ χαρακτηριστικά ὅτι δέν γνωρίζει τί θά εἰσηγηθεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, προσέθεσε μάλιστα ὅτι πρόκειται μᾶλλον γιά ἁπλή ἐνημέρωση τοῦ σώματος, καθώς ἐπίσης ὅτι δέν γνωρίζει πού "θέλει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά ὁδηγηθεῖ ἡ συζήτηση καί ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας"! Γλῶσσα λανθάνουσα, τἀληθῆ λέγει!
Χωρίς νά θέλουμε νά ἐπιβαρύνουμε τό κλίμα, ἐκφράζουμε τήν ἱκανοποίησή μας γιά τήν συνετή καί λογική παρέμβαση ἐπί τοῦ θέματος, δι' ἐπιστολῆς, τοῦ Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, ὁ ὁποῖος θέτει τό ζήτημα στίς πραγματικές του διαστάσεις καί τρόπον τινά κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Πράγματι τέτοιες φωνές εἶναι ἀπαραίτητο νά ἀκούγονται καί κυρίως νά εἰσακούονται, ἔν ὄψει μιᾶς διαφαινομένης ὀδυνηρῆς ἐξελίξεως.
Οἱ Ἱεράρχες, κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, ἀσχέτως ἀκόμη καί τῆς προσωπικῆς των ἀπόψεως και θεωρήσεως τοῦ ζητήματος, κοιτώντας τήν μεγάλη εἰκόνα, ὅπως λέμε, θά πρέπει γιά τό καλῶς νοούμενο συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας νά ἀποτρέψουν τόν Ἀρχιεπίσκοπο νά ἐκθέσει τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος λαμβάνοντας πρωτοβουλίες πρός ἱκανοποίηση τοῦ Φαναρίου.
Ἄς προηγηθοῦν κατά τάξη τά Πατριαρχεῖα καί οἱ Τοπικές Ἐκκλησίες καί ἀφοῦ δέν ἔχουμε τό σθένος καί τήν παρρησία νά προτείνουμε τήν προδήλως μοναδική κανονική διέξοδο τῆς συγκλήσεως, κατόπιν καταλλήλου προετοιμασίας, πανορθοδόξου Συνόδου πρός ἐξέταση τῆς ἀποφάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἄς μήν ἐκτιθέμεθα. Ἡ διαμορφωθεῖσα κατάσταση, τῆ εὐθύνη, κυρίως, τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι ἐκρηκτική καί ἐγκυμονεῖ μεγάλους κινδύνους γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἄς ἀναλογισθεῖ ὅτι τυχόν ἐπιπόλαιες κινήσεις καί πρωτοβουλίες του καί συγκεκριμένως τυχόν πρόθεσή του νά ταχθεῖ τώρα σαφῶς ὑπέρ τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου, μόνος ἤ μετά τῆς περί αὐτὀν Ἱεραρχίας, ὅπως αὐτό προέκυψε ἀπό τίς ἀποφάσεις καί τούς χειρισμούς τοῦ Φαναρίου, θά τόν φέρουν σέ δεινή θέση.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος
Σέ ἀνάλογη θέση εἶχε περιέλθει ὁ μακρυνός προκάτοχός του Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὁ ὁποῖος συμμορφούμενος στίς καινοτόμες πρωτοβουλίες καί αὐθαίρετες ἀποφάσεις τοῦ διαβόητου Μελετίου Μεταξάκη - τοῦ, κατά Ἰουστῖνον Πόποβιτς, σχισματοποιοῦ - περί τῆς μεταρρυθμίσεως τοῦ ἐκκλησια-στικοῦ ἡμερολογίου, παρέσυρε τήν τότε Ἱεραρχία, παρά κάποιες συνετές φωνές μεμονωμένων Ἱεραρχῶν, καί τελικῶς ἔγινε αἴτιος ἑνός ἀκόμη ἀθεράπευτου Σχίσματος!
Ἑνός σχίσματος, γιά τό ὁποῖο, κατά τή μαρτυρία τοῦ Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, στό τέλος τῆς ζωῆς του ἐμέμφετο ἑαυτόν καί τόν παρασύραντα αὐτόν Μεταξάκη καί ἐδήλωνε, ματαίως πλέον, μεταμέλεια.

ΣΧΟΛΙΟ:
Η μη αναγνώριση της Αυτοκεφαλίας της νέας εκκλησίας στην Ουκρανία εκτός του ότι θα αποτρέψει την πρόκληση οριστικου σχίσματος, θα ωφελήσει επιπλέον διότι θα αποδοκιμάσει το νέο δόγμα του Φαναρίου περί υπάρξεως πρώτου άνευ ίσων στην Ορθόδοξη Εκκλησία και θα ματαιώσει τα σχέδια που με αφορμή την Αυτοκεφαλία ευνοούν την Ουνία και κατ επέκταση τον Παπισμό.

Ἱστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2019


Ἐσχάτη ὥρα ἐστί!

Τό Φανάρι «ἀνατινάζει στόν ἀέρα»
τό Ἅγιον Ὄρος καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος
προκειμένου νά ἐπιβάλλει τά σχέδιά του!

Προμηνύονται δραματικές ἐξελίξεις καί συμφορές ἀπό τίς ἐπικείμενες ἔκτακτη σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τό Οὐκρανικό καί ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στό Ἅγιον Ὄρος

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου



Πολλές φορές καί πολλά ἔχουν κατά καιρούς γραφτεῖ γιά τήν προβληματική πορεία καί δράση τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στίς τελευταῖες δεκαετίες. Προβληματική, κυρίως ἀπό ἀπόψεως θεολογικῆς καί κανονικῆς, πορεία καί δράση πού ἔφθασαν, ἀντιστάσεως οὐσιαστικῆς μή ὑπαρχούσης, στά ὅρια τῆς ἐκκλησιολογικῆς ἀποστασίας.
Βεβαίως, ὅπως συνήθως συμβαίνει, οἱ ἀπαρχές τοῦ προβλήματος εἶναι παλαιότερες καί οἱ ρίζες του βαθύτερες ἀπό τά φαινόμενα. Ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, μᾶλλον ἀποτελεῖ κοινό τόπο ἡ διαπίστωση ὅτι καθοριστικά γιά τό Πατριαρχεῖο ὑπῆρξαν τά νέα δεδομένα, τά ὁποῖα διαμορφώθηκαν στόν χῶρο του, ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος καί ἐντεῦθεν.
Συνοπτικά, θά προσδιορίζαμε αὐτά τά δεδομένα ἀποδίδοντάς τα, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐμφάνιση καί τήν ἐπίδρασή τους, σέ τρεῖς παράγοντες: α) Τήν ἀποστέρηση ποιμνίου, β) τήν ἐπέλαση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί γ) τήν εἰσχώρηση τῆς Μασωνίας.
Ἔτσι, ὡς συνέπεια τῶν ἀνωτέρω, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἔφθασε νά εἶναι ἀνεξέλεγκτο, ἐκκλησιολογικά διαβρωμένο καί ἐν πολλοῖς ἐξαρτημένο καί ἐλεγχόμενο. Ὡς ἀντιστάθισμα αὐτῶν τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς νέας πορείας του, οἱ ἐκπρόσωποί του προέβαλλαν καί χρησιμοποιοῦν, προφανῶς ἀποπροσανατολιστικά γιά τούς ἀγνοοῦντες καί τόν ἀνυποψίαστο κόσμο, τά περί "μαρτυρικοῦ" Πατριαρχείου καί τά συναφή.
Παραλλήλως, δέν ἔλειψαν, ἐκ μέρους τῶν ἐνοίκων του, οἱ ἐπικλήσεις καί ἀναφορές στήν ὄντως μακραίωνη ἔνδοξη ἱστορία καί παράδοσή του καί στά ἀπαράγραπτα ἱστορικά καί κανονικά του δίκαια καί προνόμια. Ἐπειδή δέ, ἐκ τῶν ἐπιλογῶν τους, ἁπώλεσαν ἐν τοῖς πράγμασιν τήν δυνατότητα νά ἐκπροσωποῦν ἀξίως τήν ὀργανική πνευματική συνέχεια ἐκείνης τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατέφυγαν στήν μετατόπιση τοῦ κέντρου βάρους τῆς ἱστορίας τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ, ἀπό τήν διαφύλαξη ἀκαινοτομήτου τοῦ θησαυροῦ τῆς παραδοθείσης Πίστεως στήν προβολή καί ἐπιβολή τῶν δῆθεν ἐξουσιαστικῶν καί οἰκουμενικῆς ἰσχύος δικαιοδοσιακῶν του ἁρμοδιοτήτων.
Εἶναι ἐντυπωσιακό καί, τό χειρότερο, προσβλητικό γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ θεσμοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά συνεχίζουν ἀπτόητοι καί νά διευρύνουν ἀνεμπόδιστοι καί κατά τόν 21ο αἰώνα μία σαφῶς καταστροφική πορεία. Πορεία καί δράση πού λυμαίνονται καί τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί τήν κανονική Τάξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Τεκμήρια καί παραδείγματα πρός πίστωση τῶν ἀνωτέρω ὑπάρχουν πολλά. Αὐτά ὅμως πού ἐνδεικτικά θά ἀναφέρουμε ἀρκοῦν γιά νά ἐκτιμήσει κανείς πόσο μεγάλος εἶναι ὁ ἐκτροχιασμός τῶν συγχρόνων ἐκπροσώπων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἕνας ἐκτροχιασμός, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται ἀπό συνέχεια, διάρκεια καί σταδιακή κλιμάκωση καί πού ἐξαιτίας αὐτῶν τῶν χαρακτηριστικῶν του, ἔχει καταστῆ πλέον ἀπειλητικός γιά τήν ἴδια τήν ὑπόστασή του.
Μιλώντας γιά ἐκπροσώπους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί διευκρινίζοντας τόν αὐτονόητο σεβασμό μας καί τήν ἀγάπη μας στόν ἱερό αὐτό θεσμό, δέν σημαίνει ὅτι ἀναφερόμαστε σέ προσωπικά ἀτοπήματα, ἀστοχίες ἤ πτώσεις ἀνθρώπων, ἀλλά γιά ἐκκλησιαστικές ἐνέργειες καί ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες προερχόμενες ἀπό ἐκκλησιαστικά ὄργανα (Πατριάρχης, Ἐπίσκοποι, Σύνοδος) ἐπιβαρύνουν ἤ, ὀρθότερα, ἀμαυρώνουν τόν ἴδιο τόν θεσμό.
Ἡ αἱρετική Ἐγκύκλιος τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920, τό ληστρικό δῆθεν Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923 καί ἡ ἀντικανονική ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση πού εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν πρόκληση τοῦ ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος τό 1924 ἐπί ἡμερῶν τοῦ μασώνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ἡ πρωτοστασία τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου στή λεγομένη Οἰκουμενική Κίνηση καί τήν ἵδρυση τοῦ παναιρετικοῦ "Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν" τό 1948, ἡ διαβόητη βλάσφημη "ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων", ἤ τῆς ἀκοινωνησίας, μεταξύ Παπισμοῦ καί Ὀρθοδοξίας τοῦ 1965 ἐπί Πατριαρχείας τοῦ μασώνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἡ ἀναγνώριση τῶν διαφόρων αἱρετικῶν κοινοτήτων ὡς ἐκκλησιῶν, ἡ συνυπογραφή μαζί μέ αἱρετικούς ἀντορθοδόξων συμφωνιῶν καί κειμένων ὅπου ἀναγνωρίζεται ἡ ὕπαρξη χάριτος καί μυστηρίων στόν χῶρο τῶν αἱρέσεων, οἱ ἀμέτρητες συμπροσευχές καί συγχοροστασίες μετά αἱρετικῶν σέ ὀρθοδόξους Ναούς καί αἱρετικούς εὐκτηρίους οἴκους κ. ἄ. π.
Ὅλα τά ἀνωτέρω γιά τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία δέν εἶναι παρελθόν, οὔτε ἀποτελοῦν μεμονωμένα γεγονότα, οὔτε βεβαίως συνιστοῦν προσωπικά παραπτώματα ἤ πτώσεις κάποιων Κληρικῶν. Πρόκειται γιά τραύματα καί χαίνουσες πληγές στό Σῶμα Της. Συνιστοῦν προδοσίες τῆς Πίστεως καί χρήζουν ἀναλόγου θεραπείας, ἡ ὁποία, κατά τά προβλεπόμενα ὑπό τῆς κανονικῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπαιτεῖ διόρθωση διά ἀνακλήσεως, καταδικῶν καί ἀποκηρύξεων ὅλων αὐτῶν τῶν βλασφήμων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν.
Καί δέν ἔφθαναν ὅλα τά ἀνωτέρω, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο διά τοῦ Προκαθημένου του ἀπετόλμησε, συμπαρασύροντας σχεδὀν ὅλες τίς ὑπόλοιπες Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί τά Πατριαρχεῖα, τή σύγκληση τῆς λεγομένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" στήν Κρήτη, τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς ἀμνήστευσε καί "νομιμοποίησε" "συνοδικῶς" καί "πανορθοδόξως" τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
Ἐπειδή δέ, τέσσερεις ἐκ τῶν δεκατεσσάρων κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν "ἐτόλμησαν" νά ἀπέχουν, ἀδιαφορώντας γιά τίς ἐκκλήσεις καί τίς πιέσεις τοῦ Προεδρεύοντος ἐκείνης Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὁ τελευταῖος, ὡς φαίνεται καί διαπιστώνεται, ἀνέλαβε νά τίς ἐκδικηθεῖ. Πρώτη ἐξ αὐτῶν ἐπέλεξε νά πλήξει τήν θεωρουμένη ὡς ὑποκινήσασα τίς ὑπόλοιπες Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας (Πατριαρχεῖο Μόσχας), καταφέροντας σ' αὐτήν καίριο πλήγμα μέ τήν πρόσφατη αὐθαίρετη ἀνακήρυξη (ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία ὡς Αὐτοκεφάλου.
Πρόκειται γιά ἕνα μεῖζον κανονικό ζήτημα ἥ μᾶλλον ἔγκλημα καί παγκόσμιο σκάνδαλο στόν χῶρο τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μετά τῆς περί αὐτόν Πατριαρχικῆς Συνόδου, ἀφ' ἑνός μέν, περιφρόνησε τήν κανονική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπαγομένη ἀπό αἰώνων στό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τήν ὑποκατέστησε μέ τήν ὑπ' αὐτοῦ σχηματισθεῖσα "Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας" ἀναγνωρίζων ὡς Ἱεραρχία αὐτῆς ἀχειροτονήτους, αὐτοχειροτονήτους, διεφθαρμένους καί  κανονικῶς καθηρημένους καί ἀφορισμένους σχισματικούς "ἐπισκόπους"!
Μέχρι στιγμῆς οὐδεμία, πλήν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀνά τόν κόσμον ἔχει ἀναγνωρίσει καί ἔλθει σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τήν ὑπ' αὐτοῦ δημιουργηθεῖσα νέα "Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας". Ἐν τῶ μεταξύ, τό Πατριαρχεῖο Μόσχας διέκοψε τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Μολαταῦτα, ὁ φημιζόμενος γιά τήν ἐπιμονή καί τήν ἀνταποδοτική διάθεσή του Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, δέν φαίνεται νά ὑποχωρεῖ ἤ νά προβληματίζεται γιά τίς ἐπιλογές του. Ἀντιθέτως, φέρεται ἀποφασισμένος νά διασπάσει, μέ κάθε μέσον καί ἀσκώντας κάθε δυνατή πίεση, τό ἀρραγές μέχρι στιγμῆς κοινό μέτωπο ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐναντίον τῶν ἀποφάσεων καί τῶν  χειρισμῶν του.
Τόσο περί τῆς οἰκουμενιστικῆς "Συνόδου" τῆς Κρήτης, ὅσο καί περί τῆς ἀντικανονικῆς καί σκανδαλώδους ἀνακηρύξεως "Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας", ἔγιναν καί γράφτηκαν πολλά ἀπό πολλούς. Ἀποτειχίσθηκαν Κληρικοί, διώχθηκαν ἄλλοι καί κυρίως ἀπογοητεύθηκε καί προβληματίσθηκε βαθύτατα ὁ πιστός λαός τοῦ Θεοῦ. Τίποτε, ὅμως, δέν φαίνεται νά πτοεῖ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη καί τό ἐπιτελεῖο του. Ἀντιθέτως, ἐξ ἀφορμῆς ὅλων αὐτῶν, μέ κυνικότητα, στελέχη καί ὑπερασπιστές τοῦ Φαναρίου καί τῶν συγκεκριμένων ἐπιλογῶν του ἐξέφρασαν χωρίς ἀναστολές θέσεις καί θεωρίες πού πιστοποιοῦν, πέραν τῶν ἄλλων, τήν ἐκκλησιολογική αἵρεσή των περί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὡς πρώτου ἄνευ ἴσων ἐν τῆ καθόλου Ἐκκλησίᾳ, δηλαδή τήν ἀναγόρευσή του σέ Πάπα τῆς Ἀνατολῆς!
Τά σχετικά τεκμήρια καί οἱ παραπομπές γιά ὅλα τά ἀνωτέρω παραλείπονται ἐδῶ, γιατί ἔχουν ἐπανειλημμένως καί κατά κόρον ἀναφερθεῖ καί ἀναλυθεῖ σέ πολλά σχετικά ἄρθρα ἄλλων συναδέλφων. Τό παρόν ἄρθρο ἔχει ἄλλο σκοπό. Νά κρούσει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου καί νά συμβάλλει ἔστω καί κατ' ἐλάχιστον οὕτως ὥστε τόσο ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσο καί ἡ Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἅγίου Ὄρους νά κατανοήσουν ὅτι ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΕΣΤΙΝ!
Βαρύς ὁ λόγος, ἀλλά ἄν δέν εἰπωθεῖ τώρα πότε θά εἰπωθεῖ; Οἱ ἐν λόγῳ ὑπεύθυνοι καί ἁρμόδιοι Ἱεράρχες καί Μοναχοί ἀντιστοίχως: Πιστεύουν στόν Θεό; Ἀγνοοῦν ὅτι ὑπάρχει θάνατος; Γνωρίζουν ὅτι θά τούς ζητηθεῖ ἀπολογία στό φοβερό βῆμα τοῦ Χριστοῦ; Ἄν πιστεύουν καί γνωρίζουν τήν ἀλήθεια, τότε ΟΦΕΙΛΟΥΝ νά τό ἀποδείξουν!
Καμμία σκοπιμότητα, κανένας φόβος, καμμία τρομοκρατία, κανένας ὑπολογισμός ἀνθρώπινος καί συμφεροντολογικός, καμμία συναλλαγή δέν μπορεῖ νά τούς δικαιολογήσει οὔτε τώρα, οὔτε ποτέ, ἐάν ὑποκύψουν στά κελεύσματα ἑνός Πατριάρχου ὁ ὁποῖος, εὐτυχῶς, δέν ἔκρυψε τά κακόδοξα φρονήματά του καί τίς ἀντορθόδοξες βλέψεις του.
Ἐάν τό ἐπίσημο Ἅγιον Ὄρος ὑποδεχθεῖ μετά τιμῶν καί δεχθεῖ ἀδιαμαρτύρητα νά πατήσει στόν ἱερό τόπο τά πόδια του ὁ δεδηλωμένος οἰκουμενιστής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἀμνηστευόμενος ἔτσι γιά τά κατά τῆς Πίστεως  καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως τελευταῖα μεγάλα ἐγκλήματά του, δηλαδή τή σύγκληση τῆς αἱρετικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης καί τήν σκανδαλώδη ἀνακήρυξη νέας Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία, θά εἶναι συνένοχοι καί ἄξιοι τῶν μεγάλων συμφορῶν πού θά ἐπακολουθήσουν!
Καθώς ἐπίσης, οἱ Ἱεράρχες οἱ ὁποῖοι θά ὑποκύψουν καί θά συμμετάσχουν, ἀποδεχόμενοι τό "φιάσκο" τῆς ἐκτάκτου Ἱεραρχίας τῆς 12ης Ὀκτωβρίου ἐ. ἔ., στό προμελετημένο κανονικό ἔγκλημα τῆς ἀποδοχῆς τοῦ πανορθοδόξου σκανδάλου τῆς Αὐτοκεφαλίας ἐν Οὐκρανίᾳ, στό ὁποῖο ὡς φαίνεται ἀπεδέχθη νά συμπράξει ὁ μοιραῖος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, θά ἔχουν ἀκεραία τήν εὐθύνη ἑνός νέου μεγάλου σχίσματος στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας!
Φύλακας πλέον τότε θά ἀπομείνει, ἔναντι ἐπιόρκων Ἱεραρχῶν καί ἀναξίων ρασοφόρων, ὁ καταπροδομένος λαός τοῦ Θεοῦ! Στῶμεν, λοιπόν, καλῶς!

Ἱστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019


ΑΝΔΡΕΑΣ
(1915 - +2005)
Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν


Ὁ καλός Ποιμήν, ἐκφραστής τῆς ἀρχοντικῆς ἀγάπης, τρόπων μέτοχος καί θρόνων διάδοχος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων

Τέτοιες ἡμέρες ἦταν πού ἀνεχώρησε ἀπό τά ἐπίγεια πρός τά οὐράνια ὁ ἀλησμόνητος αὐτός Ἱεράρχης. Ὁ ἁπλός, ταπεινός, ἀσκητικός, ἀγωνιστής καί ὁμολογητής Ἐπίσκοπος καί ἐκφραστής τῆς ἀρχοντικῆς ἀγάπης Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας (1915 - 2005). Ἄν καί πέρασαν ἤδη 14 χρόνια ἀπό τήν ὁσιακή Κοίμησή του, ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή καί φωτεινή στή μνήμη καί τήν καρδιά ὅσων εἴχαμε τήν εὐλογία νά τόν γνωρίσουμε. Αἰωνία ἡ μνήμη του καί νά ἔχουμε τήν εὐχή του.
Μερικές από τις αναμνήσεις μου από τη συναναστροφή μου με τον μακάριο εκείνον ανδρα: Ήταν αυστηρός νηστευτής, κάνοντας συγχρόνως απόλυτα υγιεινή διατροφή. Όταν λειτουργούσε ήταν ιεροπρεπέστατος και αρχοντικός σαν Πατριάρχης. Δεν αργολογούσε ποτέ, αλλά χαμογελούσε διακριτικά και είχε χιούμορ. Προσευχόταν συνεχώς και πότε δεν έλειπε απ' το χέρι του το κομβοσχοίνι... εν δράσει. Αγαπούσε τη φύση και τους περιπάτους στην ησυχία της. Ήταν πολύ ελεήμων και σε υλικές και πνευματικές δωρεές. Δεν παρεκτρέπετο ποτέ, ούτε μιλούσε υποτιμητικά για κανέναν. Δεν κατέκρινε ποτέ και πάντα συγχωρούσε. Επαινούσε και ενθάρρυνε τους νέους, υπεραγαπούσε τη νεολαία. Έφερε πάντα το Σχήμα του μοναχού και τη ζώνη του. Στις Ακολουθίες στεκόταν ακούραστα όρθιος και ευθυτενής, ακίνητος. Στις Ενορίες όπου ήταν να λειτουργήσει προσερχόταν πριν ξεκινήσει η Ακολουθία. Κήρυττε από γραπτό σημείωμα που ετοίμαζε ο ίδιος και ο τόνος της φωνής του χρωμάτιζε με χαρακτηριστικό τρόπο τα επίμαχα σημεία που ήθελε να τονίσει, προδίδοντας το άγιο βίωμά του. Ήταν πράος, ειρηνικός και ειρηνοποιός. Στις δοκιμασίες της υγείας του, όπως μαρτυρούν οι θεράποντες ιατροί του, ψέλλιζε προσευχές ακόμη και όταν ήταν εν υπνώσει! Ήταν αισιόδοξος και ενθαρρυντικός και όλα τα αντιμετώπιζε προσευχητικά. Μελετούσε πολύ και κρατούσε ημερολόγιο, ενώ αντέγραφε πατερικά κείμενα με καλλιγραφική γραφή. Από τα σωματικά χαρακτηριστικά του: ήταν  χαμηλού αναστήματος, κοιτούσε μονίμως χαμηλά, βάδιζε γρήγορα και αθόρυβα. Χαρακτηριστικά ήταν τα ασημόλευκα μαλλιά του που εφθαναν μέχρι τη μέση του. Πάντα όμως τα είχε μαζεμένα, μέσα στο μοναχικό σκουφάκι του. Τα έβλεπε κάνεις μόνον όταν, σε πανηγύρεις, ντυνόταν επίσημα τα άμφιά του στο μέσον του Ναού, αφού είχε μείνει με το ζωστικό και, πάντοτε, το μοναχικό του Σχήμα. Σε ήλκυε σα μαγνήτης και καθισμένος κοντά του ένιωθες μέσα σου χαρά, τιμή και αγαλλίαση. Ελάχιστα είπα, αλλά κι απ' αυτά καταλαβαίνει κανείς  γιατί μας είναι αλησμόνητος!
Δ.Ι.Κ.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (2002)






Τό «Οὐκρανικόν» ἤδη κέκριται! Ὁμόφωνοι αἱ 13 Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι.


Ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς» συνευλογεῖ τοὺς αἱρετικοὺς μὲ τὸν Συροϊακωβίτην. Ἕλκει τὴν προσοχὴν ἡ ὑπερμεγέθης ράβδος τοῦ «πρώτου».
(Στοκχόλμη, 29.09.2019)


Τοῦ κ. Παύλου Τρακάδα

Διερωτᾶται κανείς, διατί ἐντὸς τριετίας, εἰς τόσον μικρὸν χρονικὸν διάστημα, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συνεκάλεσε τὴν διαιρετικὴν «Σύνοδον τοῦ Ζηζιούλα» εἰς Κολυμβάριον, ἀνεκήρυξε χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦν αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι αὐτοκεφάλους τους ἀχειροτονήτους τῆς Οὐκρανίας καὶ ἐτοποθέτησε μονομερῶς τρεῖς νέους Ἀρχιεπισκόπους παγκοσμίως; Ἡ ἀπάντησις ἀποτελεῖ κοινὸν μυστικόν: εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους ὅτι ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι του εἰς τὸν πατριαρχικὸν θῶκον καὶ σπεύδει, διὰ νὰ προλάβη νὰ ὁλοκληρώση τὴν ὑπηρεσίαν ποὺ ἐκτελεῖ.
Ἑπομένως, ἡ προσεχὴς Ἱεραρχία εὑρίσκεται κατ’ οὐσίαν πρὸ ἑνὸς καὶ μόνον διλήμματος: θὰ ἀκολουθήση εἰς τὸν κατήφορον τὸν εὑρισκόμενον ἐν ἀποδρομῇ Πατριάρχην ἢ θὰ ἐπωφεληθῆ τὴν κατάστασιν διὰ τὸν καλὸν τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας;
Δὲν ἀναμένονται ἐκπλήξεις εἰς τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν, παρὰ τὰ ὅσα λέγονται καὶ γράφονται. Ἀπεναντίας, ἀκριβῶς διὰ τοῦτο δημοσιεύονται συνεχῶς κείμενα -ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ταχθῆ ὄχι εἰς τὴν διακονίαν τῆς ἀληθείας ἀλλὰ τὴν προσωπολατρίαν τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου – διὰ νὰ δημιουργήσουν ἐντυπώσεις ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ ἀνατρέψη(!) δῆθεν τὴν ὁμοφωνίαν 13 Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀναγνωρίζουν τὸ νέον μόρφωμα κἄν ὡς «Ἐκκλησίαν» (οὔτε κἄν λόγος διὰ αὐτοκεφαλίαν).
Τὸ σχέδιον τῶν τριῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων (Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων) καὶ τῆς ἀρχαιοτέρας αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου ἀποτελεῖ «Πανορθόδοξον Consensus» ἀπαράβατον, διὰ νὰ ἐπέλθη ἑνότης: ἀπόρριψις τοῦ αὐτοκεφάλου τῶν σχισματικῶν, ἔνταξίς τους εἰς τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας, κανονικὴ ἐξ ἀρχῆς χειροτονία, ἀπόδοσις αὐτοκεφαλίας εἰς τὴν ἤδη ἀνεγνωρισμένην ἀπ’ ὅλους Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας ὑπὸ τὸν Κιέβου Ὀνούφριον.
Οἱ Ἱεράρχαι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκολουθήσουν εἰς τὸ «βαρέλιον ἄνευ πυθμένος» τὸν Προκαθήμενον τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν πάντοτε. Πρόκειται διὰ τοὺς Σεβασμιωτάτους Ἀλεξανδρουπόλεως, Βεροίας, Γουμενίσσης, Δημητριάδος, Δράμας, Ἰωαννίνων, Κίτρους, Λαγκαδᾶ, Μεσσηνίας καὶ Ναυπάκτου. Θὰ εὑρεθοῦν βεβαίως καὶ πέντε – ἕξι ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι εἴτε πιεζόμενοι καὶ φοβούμενοι εἴτε ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦν νὰ κάνουν ἀντιπολίτευσιν εἰς ἕτερον Μητροπολίτην εἴτε ἐπειδὴ ὡς οἱ «υἱοὶ Ζεβεδαίου» ἔχουν κάποιας βλέψεις διὰ τὴν ἑπομένην ἐκλογὴν Ἀρχιεπισκόπου μὲ τοὺς συσχετισμοὺς ποὺ δημιουργοῦνται, θὰ συνταχθοῦν μὲ τὴν δεκάδα τῶν «γνωστῶν ἀγνώστων», ἡ ὁποία κατὰ τὰ ἄλλα εἶναι ἑτερόκλητος. Πάντως εἶναι οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἴδιοι.
Ἡ συντριπτικὴ πλειονότης τῶν Ἱεραρχῶν εἶναι κάθετος ἐναντίον τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ παραλογισμοῦ ποὺ μαστίζει αὐτὴν τὴν περίοδον τοὺς ὑπερ­όπτας Φαναριώτας. Χαρακτηριστικὸν παράδειγμα ποὺ ἀποδεικνύει εἰς τὸν καθένα τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς εἶναι ἡ στάσις τῶν Μητροπολιτῶν τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Δὲν ἔκαναν εἰς κάποιον ἐντύπωσιν ὅσα ἀπεκάλυψαν ὁ Σεβ. Κυθήρων διὰ τὴν ΔΙΣ; Οἱ ἕξι Ἱεράρχαι ποὺ συμμετεῖχον (Ἁγίου Ὄρους, Κομοτηνῆς, Κίτρους, Ἰωαννίνων, Ἐλασσῶνος καὶ Γρεβενῶν) ἐδήλωσαν ἀναφανδὸν ὅτι τάσσονται ὑπὲρ τοῦ Πατριάρχου. Περιέργως, ὄχι μόνον δὲν τὸ λέγουν φανερῶς καὶ δημοσίως, ἀλλὰ μόνον ὅταν εὑρίσκωνται μαζὶ μὲ ἄλλον Μητροπολίτην τῶν (κακῶς λεγομένων) «Νέων Χωρῶν» καὶ μόνον κατὰ τὰς κλειστὰς συνεδριάσεις τῆς Διαρκοῦς Ἱ. Συνόδου. Προφανῶς, κανεὶς ἐξ αὐτῶν δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ φθάση εἰς τὸν Πατριάρχην ἡ πληροφορία ὅτι εἶναι ἐνάντιος εἰς τὰ σχέδιά του καὶ δι’ αὐτὸ φροντίζουν ὅλοι νὰ παρουσιάζωνται ὡς… πειθαρχοῦντες, ἐνῶ κανεὶς ἐξ αὐτῶν πραγματικὰ δὲν «ἔδωσε μάχην» διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῆς ἀντικανονικῆς καὶ αὐθαιρέτου πατριαρχικῆς βουλῆς. Πῶς ὅμως νὰ ἀντιταχθοῦν, ὅταν γνωρίζουν ὅτι π.χ. ὁ Ἰωαννίνων θὰ τηλεφωνήση ἀμέσως εἰς τὸν Πατριάρχην, τοῦ ὁποίου ἄλλωστε εἶναι «χειροτονία», διὰ νὰ τὸν ἐνημερώση ὅτι ὁ τάδε συν-Ἱεράρχης του ἐναντιώνεται, ὥστε εἰς ἐν συνεχείᾳ νὰ τηλεφωνήση ὁ Πατριάρχης εἰς τὸν ἀντιτασσόμενον ἐπισείων κάθε εἴδους ἀπειλὴν ἢ κολακείαν; Νὰ προσθέσωμεν εἰς αὐτὰ ὅτι ἡ στάσις αὐτὴ τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Β. Ἑλλάδος ἐξηγεῖ ἐπίσης καὶ διατί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος διέρρευσεν ὅτι θὰ προβῆ εἰς φανερὰν καὶ ὄχι μυστικὴν ψηφοφορίαν εἰς τὴν Ἱεραρχίαν…
Συμπέρασμα Πρῶτον: Οἱ συντασσόμενοι μὲ τὸ κραγαυλέως ἀντικανονικὸν ἔγκλημα τοῦ κ. Βαρθολομαίου Ἱεράρχαι δὲν πρόκειται εἰς καμίαν περίπτωσιν νὰ ὑπερβοῦν τὸ μέγιστον τοῦ ἀριθμοῦ 20 ἔναντι 60 ποὺ δὲν ἔχουν κανένα ἀπολύτως λόγον νὰ συνταχθοῦν μὲ ἕνα ἀπερχόμενον Πατριάρχην. Ἀντιθέτως, οἱ γνωστοὶ δέκα ὑποστηρικταὶ τῆς αὐταρχικῆς «πρωτειομανίας» καὶ θὰ ἡττηθοῦν καὶ θὰ ἐκτεθοῦν.
Ποῦ σύρεται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος;
Τὸ μεῖζον διακύβευμα εἰς τὴν προσεχῆ Ἱεραρχίαν δὲν εἶναι καθ’ αὐτὸ τὸ «Οὐκρανικὸν» ἀλλὰ διὰ μέσῳ τοῦ «Οὐκρανικοῦ» τὸ ἐρώτημα: ποῦ σύρεται ἡ Ἐκκλησία μας ἀπὸ τὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον; Εἰς ἀνύποπτον χρόνον τὴν ἀπάντησιν ἔδωσεν ὁ ψευδοπατριάρχης Κιέβου κ. Φιλάρετος. Ἂν κάποιος λέγη ἀλήθειαν ἢ ψέματα θὰ πρέπη νὰ κρίνεται ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος καὶ ὄχι ἐκ τῶν προτέρων. Εἰς συνέντευξίν του ποὺ ἐδημοσιεύθη τὴν 18ην Σεπτεμβρίου εἰς τὸν ἐπίσημον ἱστότοπον τοῦ «Πατριαρχείου» του ἐδήλωσε καὶ τὰ ἑξῆς:
«Ὁ παράγοντας ὤθησης τῆς Κωνσταντινούπολης, γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ ἐνεργὰ μὲ τὸ θέμα τῆς οὐκρανικῆς αὐτοκεφαλίας ἦταν ἡ Ὀρθόδοξη Σύνοδος τῆς Κρήτης, τὴν ὁποία συγκάλεσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, γιὰ νὰ «λάβει εἰδικὴ δύναμη στὴν Ὀρθοδοξία… Καὶ ποιὲς ἀποφάσεις ἔλαβε ἡ Σύνοδος; Τὸ κύριο ψήφισμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος συγκλήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἦταν νὰ δεχτεῖ τὴν ἐξουσία τοῦ, ὄχι μόνο νὰ εἶναι πρῶτος μεταξὺ τῶν ἴσων ἀλλὰ νὰ λάβει εἰδικὴ δύναμη στὴν Ὀρθοδοξία… Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόφαση ἔγινε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016, καὶ αὐτὲς οἱ Ἐκκλησίες (Ρωσική, Ἀντιόχεια, Βουλγαρική, Γεωργιανὴ ) δὲν ἀναγνώρισαν ἕνα τέτοιο ψήφισμα. Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτό, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀποφάσισε νὰ ἀναγνωρίσει τὴν Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ὡς αὐτοκέφαλη. Δὲν ὑποστηρίξατε τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης; Τότε χορηγῶ αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανικὴ ἐκκλησία καὶ θὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπό σᾶς… κατ’ ὄνομα εἴμαστε μία αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἴμαστε μία Μητρόπολη τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης».
Ὁ πρῶτος λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ὀφείλουν νὰ γίνουν πιστευτὰ τὰ λόγια του εἶναι διότι δέν ὑπερασπίζεται τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας! Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι ὅτι ἡ ἐπιβεβαίωσις ἦλθεν ἀπροόπτως ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον, ὅπως θὰ ἀποδείξωμεν ἐν συνεχείᾳ. Δι’ ὅποιον δύναται νὰ ἀντιληφθῆ τὸ βάθος τῶν ἰσχυρισμῶν τοῦ κ. Φιλαρέτου θὰ διαπιστώση ὅτι: ὁ Πατριάρχης Κων/λεως ἐπανακαθορίζει εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν τὸ κανονικὸν ἐκκλησιαστικὸν πλαίσιον καθιστῶν κέντρον τὸν ἴδιον καὶ περιφέρειαν τὰς «ὑποτελεῖς» Τοπικὰς Ἐκκλησίας.
Δεῖτε τὸν χάρτην: Τὸ Φανάρι δημιουργεῖ γύρω του συνεχῶς ὑπαγομένας Μητροπόλεις. Ἀνατολικὰ ἔχει τὰς Μητροπόλεις τῆς Τουρκίας, ἐνῶ σχεδὸν ἐξηφανίσθη τὸ Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας. Δυτικὰ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ Κρήτη, τὰ Δωδεκάνησα, ἡ Βόρειος Ἑλλάς ἀντιμετωπίζονται ὡς Ἐπαρχίαι του. Τὸ ἴδιον θὰ συμβῆ ὁσονούπω μὲ τὰ «Σκόπια», ἂν δὲν τὸν σταματήση κάποιος.
Βόρεια, ἡ Οὐκρανία συμφώνως πρὸς τὸν καταστατικὸν χάρτην ποὺ ἔδωσε τὸ Φανάρι εἶναι ἐξαρτωμένη ἀπὸ τὸν Πατριάρχην. Νότια διὰ τὴν Κύπρον ἐδήλωσε γραπτῶς ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ὁ ἐγγυητὴς τῆς αὐτοκεφαλίας της, ἐνῶ σχετικῶς μὲ τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἀνεκοίνωσεν εὐθαρσῶς ὅτι «κανονικὰ τὸ Κατὰρ ἀνήκει εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν». Ἂν ἑξακτινώσωμεν τὴν ἐκκλησιαστικὴν γεωγραφίαν πρὸς τὰ σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα εὐθὺς θὰ ἀντιληφθῶμεν ὅτι Ἀμερική, Εὐρώπη, Ἀσία καὶ Ὠκεανία εἶναι (ἀντικανονικῶς βεβαίως) Ἐπισκοπαὶ τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου! Μόνο ἡ Ἀνταρκτικὴ ἔμεινε (τὴν Ἀρκτικὴ ἐπεσκέφθη μὲ τὰ οἰκολογικὰ συνέδρια) καὶ ἡ Ἀφρική. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ τὸν «στηρίζουν» αἱ ΗΠΑ μὲ τὴν ἀνοχὴν ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, τοὺς ὁποίους περιπαίζει μὲ τὸν μῦθον διὰ τὸ «μαρτυρικὸν Φανάρι»!
Ἡ ἐπιβεβαίωσις ἀπὸ τὸν Πατριάρχην Κων/λεως
Εἰς τὴν πρόσφατον ἐπίσκεψίν του ὁ Κωνσταντινουπόλεως εἰς Ρώμην ἐπραγματοποίησεν ἐπίσημον γραπτὴν ὁμιλίαν ἀγγλιστί. Μεταξὺ ἄλλων εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς ποὺ μετεφράσαμεν καὶ παραθέτομεν:
«Γιὰ ἐμᾶς τὰ ἐκκλησιαστικὰ κανονιστικὰ μέσα θεωροῦνται ὡς βασικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν πρόοδο τῆς οἰκουμενικῆς κίνησης καὶ ὡς ἄρρηκτα συνδεδεμένα μὲ τὴν ἀναζήτηση τῆς συμφωνίας στὸ ἐπίπεδο τῆς δογματικῆς διδασκαλίας…
Τὸν περασμένο Μάρτιο εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐνημερωθοῦμε προσωπικὰ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὸ σημαντικὸ κανονικὸ ἔργο μιᾶς οἰκουμενικῆς ὁμάδας θρησκευτικῶν ἡγετῶν, νομικῶν καὶ θεολόγων ἀπὸ δέκα χριστιανικὲς παραδόσεις σὲ ὅλο τὸν κόσμο – Ρωμαιοκαθολική, Ὀρθόδοξη, Ἀγγλικανική, Λουθηρανική, Μεθοδιστική, Μεταρρυθμισμένη, Πρεσβυτεριανή, Βαπτισματική, Παλαιοκαθολικὴ καὶ Πεντηκοστιανή. Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐρευνητικῶν ἐργασιῶν αὐτῆς τῆς ὁμάδας ἦταν μία «Δήλωση Ἀρχῶν τοῦ Χριστιανικοῦ Δικαίου (2016)»… Ἡ δήλωση αὐτὴ συμπεριελήφθη στὸ ἔργο τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (WCC) καὶ στὴν Ἐπιτροπὴ «Πίστη καὶ Τάξη», ἡ ὁποία τὸ 2017 ξεκίνησε στὴ Γενεύη σὲ συνεργασία μὲ τὴν προαναφερθεῖ­σα οἰκουμενικὴ ὁμάδα, γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀναγνώρισης ἀπὸ τὸ WCC τὸ 1974 ὅτι ὁ «ἐκκλησιαστικὸς νόμος» θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται καὶ νὰ μελετᾶται ὡς ὄργανο τοῦ οἰκουμενισμοῦ…
Σὲ μία ἀκριβῆ ἀντανάκλαση τῶν κανονικῶν προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τὰ ἔγγραφα ποὺ υἱοθετήθηκαν ἀπὸ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο (τῆς Κρήτης) ἀναγνωρίζουν τὸν συντονιστικὸ ρόλο τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης μεταξὺ τῶν τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν ὅσον ἀφορᾶ τὴ συμμετοχή τους στὴν οἰκουμενικὴ κίνηση. Γιὰ παράδειγμα, στὴν περίπτωση τῶν περιοδικῶν ἀξιολογήσεων τῶν διμερῶν καὶ πολυμερῶν θεολογικῶν διαλόγων σὲ Πανορθόδοξο ἐπίπεδο, «ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης θὰ ἐπιδιώξει ὁμόφωνη συναίνεση μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν γιὰ πιθανὰ βήματα δράσης» (Σχέσεις, § 10).
Ἡ Ἁγία Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (Κωνσταντινουπόλεως), στηρίζοντας τὴν «πανορθόδοξη συναίνεση» (Αὐτονομία, § 2ε), εἶναι ἡ προστάτης καὶ ἐγγυητὴς τῆς κανονικῆς παράδοσης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διατηρώντας πιστὰ τὶς πρῶτες ἀρχές της, γιὰ νὰ τὶς προσφέρει ξανὰ στὸν οἰκουμενικὸ διάλογο, συμβάλλοντας ἀποφασιστικὰ σὲ μία δυναμικὴ ἀνανέωση τῆς κανονικῆς συνείδησης τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ζωτικῆς σημασίας τόσο γιὰ τὶς ἐνδοορθόδοξες ὅσο καὶ γιὰ τοὺς διαχριστιανικὲς σχέσεις, πάντα μὲ σεβασμὸ στὶς κανονικὲς παραδόσεις τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν στὶς θεμιτὲς διαφοροποιήσεις τους…
Ἡ ἀποστολὴ τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι νὰ ὑπηρετήσουν τὴν ἀνθρωπότητα, ὄχι τὸ δικό τους ἔδαφος. Ἀναμένεται ἀπὸ αὐτὲς νὰ ποιμαίνουν τὰ πρόβατα τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ τοὺς ἐνσταλάξουν ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος παρὰ τὶς ἀντιξοότητες εἶναι καὶ παραμένει σταθερὸς στὸ πλευρό μας, μέχρι θανάτου. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, τὸ μόνο κριτήριο καὶ «ὁλόκληρη ἡ ἀνησυχία» γιὰ τὴν ἄσκηση τῶν κανονικῶν προνομίων ἦταν πάντοτε γιὰ τὴν Ἁγία Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (Κων/λεως), ὡς «ἐκείνη ποὺ εἶναι ἐμπιπεπιστευμένη μὲ τὴν ποιμαντικὴ ἐξουσία, …τὸ πλανώμενον πρόβατον ἐπαναγαγεῖν, καὶ τρωθὲν ὑπὸ τοῦ ὄφεως ἐξιάσασθαι… καὶ οἰκονομοῦντι σοφῶς τὸν πρὸς τὴν ἄνω λαμπροφορίαν καλούμενον ἄνθρωπον (ΡΒ΄ Κανὼν Πενθέκτης)».
Ἂς προσέξωμεν δύο σημεῖα. Πρῶτον, ἡ κοινὴ ἀναζήτησις κανονικοῦ πλαισίου μέχρι καὶ μὲ Πεντηκοστιανούς (!) σημαίνει ὅτι ὁδηγούμεθα εἰς ἐπανακαθορισμὸν τῶν Ἱ. Κανόνων, παρὰ τοὺς ὅποιους ἰσχυρισμοὺς περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Ἄλλωστε ἤδη εἰς τὴν διδακτορικὴν διατριβήν του ὁ Πατριάρχης ἦτο ὑπὲρ τοῦ ἀναθεωρητισμοῦ. Προχωρεῖ, ὡς γράφει, εἰς «δυναμικὴ ἀνανέωση τῆς κανονικῆς συνείδησης», δηλ. τῶν Ἱ. Κανόνων!
Δεύτερον, ἐπικαλεῖται διὰ τὸ ὑποτιθέμενον «πρωτεῖον» του τὰς ἀποφάσεις τῆς «Συνόδου τοῦ Ζηζιούλα» εἰς Κολυμβάριον! Τὸ 2016 ὁ «Ο.Τ.» ἐσήμαινε συναγερμὸν ὅτι τὸ κείμενον περὶ «Αὐτονόμου» δίδει ὑπεραρμοδιότητας εἰς τὸν Πατριάρχην, τὰς ὁποίας δὲν ἔχει, καὶ τώρα αὐταὶ ἐμφανίζονται ὡς ὑπογεγραμμέναι ἀπὸ τοὺς Ἱεράρχας! Ἀντελήφθητε πῶς σᾶς χρησιμοποιεῖ, Σεβασμιώτατοι;
Διὰ τὸν Πατριάρχην τὸ Φανάρι εἶναι «ἐμπεπιστευμένο μὲ τὴν ποιμαντικὴ ἐξουσία» νὰ «ὑπηρετήση τὴν ἀνθρωπότητα, ὄχι τὸ δικό του ἔδαφος»! Ὅλαι αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι τελοῦν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν, ἀφοῦ ἐκεῖνος προσωπικὰ εἶναι «προστάτης καὶ ἐγγυητὴς» τῆς Ἐκκλησίας!
Συμπέρασμα Δεύτερον: Οἱ συντασσόμενοι μὲ τὸ κραγαυλέως ἀντικανονικὸν ἔγκλημα τοῦ κ. Βαρθολομαίου Ἱεράρχαι ὑπονομεύουν κατ’ οὐσίαν τὴν ὑπόστασιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ὁ Πατριάρχης προσφάτως δεχόμενος ἐπίσκεψιν ἀπὸ τὸν Σεβ. Δημητριάδος ἐδήλωσεν ὅτι «Εἴμαστε ἐδῶ ὡς Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο 1700 χρόνια… καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία θὰ ἐξακολουθήσει νὰ διακονεῖ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ λέγω ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, διότι τὸ Πατριαρχεῖον δὲν εἶναι μόνον θρησκευτικὸ ἵδρυμα ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐκπολιτιστικὸς θεσμός». Λησμονεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι 2000 ἐτῶν, τουτέστιν ἀρχαιοτέρα, καθὼς ἱδρύθη ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Ἀπόστολον Παῦ­λον. Ἐκεῖνον ὅμως ποὺ συνιστᾶ τὴν διαφορὰν εἶναι ὅτι τὸ Φανάρι εἶναι «ἵδρυμα καὶ ἐκπολιτιστικὸς θεσμός», ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ΕΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ἡ Ἱεραρχία αὐτῆς δὲν θὰ συρθῆ ὄπισθεν τοῦ «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς», ἀλλὰ θὰ συνταχθῆ μὲ τὰ Τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα καὶ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴν Κύπρου.

"Ὀρθόδοξος Τύπος"

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019


ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗ «ΒΑΤΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ!


Ο τρίτος πειρασμός του Χριστού από το διάβολο, ο πειρασμός της εξουσίας και της δυνάμεως: «ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ.4,10),  (εάν πέσεις και με προσκυνήσεις, θα σου δώσω όλα τα βασίλεια του κόσμου), η αρχομανία και δοξομανία, υπήρξε δυστυχώς πειρασμός και πολλών εκκλησιαστικών ηγετών, στη δισχιλιετή ιστορική πορεία της.
Η «μέθη» και το πάθος της εξουσίας αιχμαλώτισε πολλούς Προκαθημένους και Πατριάρχες της Ορθοδοξίας μας, οι οποίοι από διάκονοι του Χριστού (Πραξ. 20,24. Α΄ Κορ.3,5. Β΄ Τιμ.4,5. Αποκ.2,19. κ.α.), μεταβλήθηκαν σε κοσμικούς άρχοντες και συχνά δυνάστες. Η Εκκλησία, καθοδηγούμενη από το πανάγιο Πνεύμα, (Ιωάν.16,13), φρόντισε πολύ νωρίς, από τα αποστολικά ακόμη χρόνια, να βάλει φραγμούς σε τέτοια πτωτικά και εκφυλιστικά φαινόμενα, καταργώντας τις όποιες προσωπικές φιλοδοξίες και περιφρουρώντας το διακονικό χαρακτήρα της Ιεροσύνης παντός βαθμού. 
Ως ένα πρώτο φραγμό και αντίδοτο απέναντι στο φοβερό αυτό πάθος προβάλλει το παράδειγμα του αρχηγού της πίστεώς μας Κυρίου Ιησού Χριστού, ο οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθ.20,28). Έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, κατά τη διάρκεια του τελευταίου πασχαλίου δείπνου, (Ιω. 13,1-20), (μια διακονία που ανήκε την εποχή εκείνη στην τάξη των δούλων και των υπηρετών), για να διδάξει στους μαθητές του και στους μετέπειτα ανά τους αιώνες εκκλησιαστικούς ηγέτες έμπρακτα το παράδειγμα της ταπεινώσεως και της διακονίας. Και όταν ολίγον προ του πάθους Του, καθ’ οδόν προς τα Ιεροσόλυμα, διέκρινε σ’ αυτούς επιθυμίες για πρωτεία και πρωτοκαθεδρίες, έριδες και φιλονικίες, έσπευσε αμέσως να θεραπεύσει το καρκίνωμα της αρχομανίας, δίδοντας το κατάλληλο φάρμακο: «ος εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος, και ος εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται υμών δούλος», (Ματθ.20, 26-27).
Ως ένα δεύτερο φραγμό και αντίδοτο εθέσπισε και καθιέρωσε το Συνοδικό Σύστημα, ως το μόνο πολίτευμα της Εκκλησίας. Οι εκκλησιαστικές Σύνοδοι αποτελούν στη ζωή της Εκκλησίας θείο θεσμό. Κατά  τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο: «Εκκλησία συστήματος και συνόδου εστίν όνομα».  Ο θεσμός αυτός ανάγει την αρχή του στον ίδιο τον Κύριο και τους Αποστόλους, οι οποίοι «θείω Πνεύματι κινούμενοι», συγκρότησαν την Αποστολική Σύνοδο, (49 μ.Χ.), πραγματώνοντας έτσι ταυτόχρονα και την συνοδική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας για να αποτελεί έκτοτε θεμελιώδες γνώρισμα της λειτουργίας του εκκλησιαστικού σώματος, προς επίλυση και ρύθμιση των πάσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων.
Περαιτέρω στους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων νομοθετείται και προβάλλεται σε όλους τους τόνους, παντού και πάντοτε, το Συνοδικό Σύστημα. Καθιερώνονται τα «πρεσβεία τιμής», (και όχι εξουσίας), και η ιεραρχική τάξις των τότε πέντε πρεσβυγενών Πατριαρχείων, (Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων) και καθορίζονται τα όρια της δικαιοδοσίας ενός εκάστου εξ’ αυτών με Ιερούς Κανόνες Οικουμενικών Συνόδων, (3ος της Β΄ Οικουμενικής, 28ος της Δ΄ Οικουμενικής, κ.α.). Ιδιαιτέρως τονίζεται ότι ο «πρώτος» κάθε επαρχιακής συνόδου είναι «πρώτος μεταξύ ίσων», (βλ. ενδεικτικά 34ος Κανών των Αγίων Αποστόλων), δεν δικαιούται να αυθαιρετεί, ούτε να ενεργεί ερήμην και άνευ της γνώμης των άλλων επισκόπων. 
Ωστόσο κανένας από τους παρά πάνω φραγμούς δεν στάθηκε ικανός να αναχαιτίσει πολλούς Πάπες της Ρώμης, αρχής γενομένης από τον Πάπα Ανίκητο, (τέλη του 2ου αιώνος), από τις κατά καιρούς παράλογες αξιώσεις και διεκδικήσεις των για παγκόσμια, μοναρχικού και απολυταρχικού τύπου, κυριαρχία εφ’ όλης της Εκκλησίας και προϊόντος του χρόνου, (κατά την εποχή του Μεσαίωνα), και επί όλων των ηγεμόνων της γης. Το καρκίνωμα της αρχομανίας κορυφώθηκε μετά την κατάληψη του πατριαρχείου της Δύσεως από τους Φράγκους, (1009), οι οποίοι θεσμοθέτησαν το παπικό πρωτείο σε δόγμα πίστεως κατά την Α΄ Βατικανή Σύνοδο, (1870).
Κατά τους νεωτέρους χρόνους, μετά την έναρξη του επισήμου Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, (1980), και ιδίως από το 2007 και εντεύθεν, οπότε ετέθη προς συζήτηση το θέμα του «πρωτείου» του επισκόπου Ρώμης, άρχισε να καταβάλλεται προσπάθεια από οικουμενιστικούς κύκλους κυρίως του Φαναρίου, ανοικοδομήσεως μιας μορφής «πρωτείου» μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας, ανάλογης με το παπικό, εδραζόμενο όμως όχι στο γνωστό «Πέτρειο δόγμα» του Παπισμού, αλλά στο δόγμα της Αγίας Τριάδος. Συγκεκριμένα καλλιεργήθηκε μια καινοφανής θεωρία, ότι η Εκκλησία είναι δήθεν εικόνα της Αγίας Τριάδος, σύμφωνα με την οποία,  κατά τους ισχυρισμούς των πρωτεργατών της θεωρίας αυτής, τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, ο Πατήρ, ο Υιός και το άγιο Πνεύμα, αποτελούν Σύνοδο και ενεργούν συνοδικώς με πρόεδρο της Συνόδου τον Πατέρα. Ο Πατέρας ως πρόεδρος της Συνόδου κατέχει ένα είδος «πρωτείου», αφού Αυτός ως πηγή της Θεότητος,  διασφαλίζει την ενότητα της Αγιοτριαδικής Συνόδου. Επομένως, και η Εκκλησία ως εικών της Αγίας Τριάδος, είναι μία διαρκής σύνοδος, λειτουργεί και πρέπει να λειτουργεί και αυτή συνοδικώς και για «θεολογικούς» λόγους έχει ανάγκην από έναν «πρώτον», και μάλιστα παγκόσμιον. Ο «πρώτος» αυτός, (μετά την απόσχιση του Πατριαρχείου της Ρώμης), δεν μπορεί να είναι άλλος από τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος παύει να είναι πλέον «πρώτος μεταξύ ίσων» και καθίσταται «πρώτος άνευ ίσων». Η νεοφανής και κακόδοξη αυτή οικουμενιστική θεωρία του «πρώτου άνευ ίσων» βρήκε δυστυχώς έδαφος σε πολλούς επισκόπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όχι μόνον.
Ένας τέτοιος εκφραστής αυτής της θεωρίας, φαίνεται να είναι και ο νεωστί εκλεγείς Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος. Όπως πληροφορηθήκαμε από το Ιστολόγιο «Κατάνυξη», ο κ. Μακάριος σε πρόσφατη επίσκεψή του με πλήθος προσκυνητών από την Αυστραλία στο Φανάρι, διεκήρυξε μεταξύ άλλων, προσφωνώντας τον παν. Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο τα εξής:  «Iδιαιτέρως σήμερον, ζώντες εντός ενός εκκλησιαστικού κόσμου, ο οποίος – δυστυχώς – συνεχώς ‘σκοτεινιάζει’, το Πατριαρχείον δοκιμάζεται και υπό ομόδοξων, όχι ένεκα δογματικών, ή κανονικών διαφορών, αλλά δι ̓ ένα και μόνον, κατά την ταπεινήν μου άποψιν, λόγον: δεν έχουν κάποιοι το πνευματικόν σθένος και την εκκλησιαστικήν μεγαλωσύνην να αποδεχθώσιν ότι εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία υπάρχει Πρώτος. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας σήμερον. Τα κατά καιρούς παρουσιαζόμενα ως μείζονα εκκλησιολογικά προβλήματα απορρέουν εξ’ αυτής ακριβώς της στρεβλής αντιλήψεως περί του Πρώτου εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Προτείνουν, μάλιστα, ορισμένοι εκ των αδελφών μας την σύγκλησιν Πανορθοδόξου Συνόδου, διά να μελετηθώσι ζητήματα, τα οποία καθαρώς διαχειρίζεται ανά τους αιώνας το Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Ατυχώς, όμως, εισηγούνται μίαν μορφήν Συνόδου με συντεχνιακόν χαρακτήρα, μίαν Σύνοδον πολλών Πρώτων, η οποία, δεν λειτουργεί με τον τρόπον τον οποίον λειτουργούν αι Σύνοδοι των κατά τόπους Εκκλησιών…Εντός λοιπόν, ενός εκκλησιαστικού κόσμου, ο οποίος συνεχώς ‘σκοτεινιάζει’, πρέπει να καταβληθή κάθε προσπάθεια, εξ ημών των Ιεραρχών του Πανσέπτου Θρόνου, ώστε να διατηρηθεί τουλάχιστον η εσωτερική ενότης ημών των τέκνων μετά της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως».
Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια του κ. Μακαρίου στα λεγόμενά του να παρουσιάσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη όχι ως «πρώτον μεταξύ ίσων», αλλά ως «πρώτον άνευ ίσων», δεδομένου ότι τον τοποθετεί υπεράνω και αυτής της Πανορθοδόξου Συνόδου, αφού, κατά τους ισχυρισμούς του, η πρόταση συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου (για την επίλυση προφανώς του ουκρανικού ζητήματος), είναι άστοχη και θα έχει, εάν συγκληθεί, «συντεχνιακόν χαρακτήρα», θα είναι μία Σύνοδος «πολλών Πρώτων».
Θέλει να λησμονεί όμως ο κ. Μακάριος, ότι ο Συνοδικός Θεσμός και τα «πρεσβεία τιμής», (αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη εκκλησιαστική Παράδοση σε αντίθεση με τον μεταγενέστερο όρο «πρωτείο» των παπικών και τον νεοφανή όρο «πρώτον άνευ ίσων» των οικουμενιστών), είναι εκείνα που εκφράζουν και διασφαλίζουν την ενότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Η πενταρχία των πατριαρχικών θρόνων είναι η μορφή διοικήσεως την οποία η Εκκλησία έδωσε στα πρεσβυγενή Πατριαρχεία της Ανατολής κατά την πρώτη χιλιετία. Τα προνόμοια του πρώτου τη τάξει Πατριαρχείου, τα οποία απορρέουν από τα πρεσβεία τιμής, είναι καρπός της Συνοδικότητος, ενώ η παγκόσμια, απολυταρχικού τύπου, εξουσία εφ’ όλης της Εκκλησίας, είτε  υπό την μορφή του «πρωτείου» είτε υπό την μορφή του «πρώτου άνευ ίσων» οδηγούν μοιραία σε στρέβλωση και εν τέλει κατάλυση του Συνοδικού Συστήματος της Εκκλησίας. Η σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα αποδεικνύει ότι τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Εκκλησία, οφείλονται κατά κανόνα σε αυθαιρεσίες υψηλών εκκλησιαστικών προσώπων και σε έλλειψη σεβασμού προς το Συνοδικό Σύστημα. Κραυγαλέο παράδειγμα η χορήγηση της ακύρου Αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς, αφορισμένους, καθηρημένους, αυτοχειροτόνητους και αχειροτόνητους του Κιέβου, που συγκρότησαν άκυρη «Εκκλησία» με την λεγομένη «Ενωτική Σύνοδο», η οποία τώρα αυτοδιαλύεται με τον αυτουργό του κανονικού εγκλήματος μοναχού Φιλαρέτου Ντενισένκο να αποστασιοποιείται, ενεργοποιών το «Πατριαρχείο Κιέβου», όπως το αυτοαποκαλεί. Σ’ αυτήν την άκυρη «Εκκλησία» το Οικουμενικό Πατριαρχείο έδωσε την Αυτοκεφαλία ερήμην και παρά την αντίθετη γνώμη των άλλων Πατριαρχείων και τοπικών Εκκλησιών. Η εν λόγω Αυτοκεφαλία αντί να ειρηνεύσει την πολύπαθη Εκκλησία της Ουκρανίας, δημιούργησε μια άνευ προηγουμένου έκρυθμη και ανώμαλη κατάσταση και το χειρότερο: δημιούργησε μέγα σχίσμα μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της πολυπληθέστερης Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Πατριαρχείου Ρωσίας, όπως επισημάναμε σε πρόσφατη Ημερίδα, (18.5.2019), στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας Πειραιώς.
Όλα τα Πατριαρχεία και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες σέβονται απόλυτα τα «δίκαια» και τα προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως αυτά θεσπίστηκαν από τις άγιες Οικουμενικές Συνόδους. Όμως τα «πρεσβεία τιμής» του Οικουμενικού Πατριαρχείου υφίστανται και ασκούνται αποκλειστικά στα πλαίσια του αγιοπνευματικού Συνοδικού Συστήματος των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών και όχι έξω και πάνω από αυτό. Συνίστανται κυρίως στον συντονισμό των Ορθοδόξων Εκκλησιών σε κρίσιμα θέματα διορθοδόξου ενδιαφέροντος, στην προεδρία των διορθοδόξων και  πανορθοδόξων συναντήσεων και Συνόδων  και στην έκφραση και υλοποίηση των αποφάσεων που έχουν ληφθεί μετά από πανορθόδοξη διαβούλευση. Δυστυχώς τα όσα περί «πρώτου» εδήλωσε ο Σεβασμιώτατος Αυστραλίας δεν έχουν καμία σχέση με τα «πρεσβεία τιμής» και τα προνόμοια του Οικουμενικού θρόνου, αλλά παραπέμπουν σαφώς στην κακόδοξη οικουμενιστική θεωρία του «πρώτου άνευ ίσων».
Δεν μπορούμε επίσης να συμμεριστούμε την άποψη, ότι εάν συγκληθεί, Πανορθόδοξη Σύνοδος για την επίλυση του Ουκρανικού ζητήματος, αυτή θα έχει «συντεχνιακόν χαρακτήρα», και θα είναι μία Σύνοδος «πολλών Πρώτων». Επίσης θεωρούμε εσφαλμένο τον ισχυρισμό ότι σε περίπτωση συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου για την επίλυση του ζητήματος αυτού, υπονομεύονται «ζητήματα, τα οποία καθαρώς διαχειρίζεται ανά τους αιώνας το Οικουμενικόν Πατριαρχείον». Κατ’ αρχήν σε περίπτωση συγκλήσεως μιάς τέτοιας Συνόδου, καμία τοπική Εκκλησία δεν θα αρνηθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη να ασκήσει το προνόμοιο που του ανήκει, να προεδρεύει της Συνόδου και να είναι ο συντονιστής των εργασιών της. Στη Σύνοδο αυτή όμως θα πρέπει να προεδρεύει ως «πρώτος μεταξύ ίσων», αφού όλοι οι συμμετέχοντες επίσκοποι θα έχουν δικαίωμα ψήφου. Επίσης η σύγκληση Πανορθοδόξου Συνόδου, ούτε περιττή είναι, ούτε υπονομεύει προνόμοια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά αντίθετα μάλιστα επιβεβλημένη. Όποιος, και το λέμε με απόλυτη ενώπιον του ζώντος Θεού ειλικρίνεια, αγαπά τον παν. Οικουμενικό πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εναντιούται στην φαλκίδευση των κανονικών προβλέψεων που επισύρουν την διασάλευση της εκκλησιαστικής ενότητος, υψίστου αγαθού, και τον μέγιστον κίνδυνον διαιρέσεως της Εκκλησίας. Ας σκεφθεί κάποιος τι θα συμβεί, εάν η ρωσική αντίδραση πλημμυρίσει την γείτονα χώρα, έδρα του οικουμενικού Πατριαρχείου, ή την πατρίδα μας με ρώσους επισκόπους. Θα είναι μια μη αναστρέψιμη τραγωδία και ο παν. Οικουμενικός Πατριάρχης θα έχει μεταβληθεί σε επίσκοπο μερικών περιοχών της Κωνσταντινουπόλεως. Το αντιλαμβανόμεθα αυτό;
Ασφαλώς ναι μεν το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει το δικαίωμα της εκχωρήσεως Αυτοκεφαλίας και η Εκκλησία κάθε έθνους έχει το δικαίωμα ανυψώσεως σε Αυτοκέφαλη, μόνον όμως υπό σαφείς και αυστηρές προϋποθέσεις τις οποίες έχει θέσει η εκκλησιαστική Παράδοση και είναι συνεπείς με την Ορθόδοξη εκκλησιολογία και την κανονική Τάξη, οι οποίες σαφώς και δεν τηρήθηκαν στην παρούσα περίπτωση του ουκρανικού Αυτοκεφάλου. Το γιατί δεν τηρήθηκαν δεν είναι του παρόντος να αναπτύξουμε. Απλώς παραπέμπουμε όσους ενδιαφέρονται να μάθουν το γιατί, στην άριστη επί του ζητήματος αυτού μελέτη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Σεραφείμ, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο διαδίκτυο με τίτλο «Το Ουκρανικό ζήτημα: Η αληθής Κανονική θεώρησις. Η Διαπίστωσις. Η Λύσις», (https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/31545-to-oukraniko-zitima-i-alithis-kanoniki-theorisis-), καθώς και ανάλογη μελέτη με τίτλο «Ανοικτή επιστολή για το Ουκρανικό ζήτημα» (https://www.orthros.eu/2012-09-24-17-08-09/%CE%B8% CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B9)
Κλείνοντας με πόνο διαπιστώνουμε ότι η κακόδοξη οικουμενιστική θεωρία του «πρώτου άνευ ίσων» προχωρεί καλπάζοντας και βρίσκει όλο και περισσότερο έδαφος σε πολλούς επισκόπους, τόσο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσο και άλλων τοπικών Εκκλησιών. Οι περισσότεροι επίσκοποι σήμερα δεν φαίνονται δυστυχώς πρόθυμοι να αγωνιστούν για να διασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία του Συνοδικού Συστήματος μέσα στα πλαίσια που καθόρισε η Κανονική Τάξη και η Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Αντίθετα φαίνονται πρόθυμοι να εξυψώσουν τους Προκαθημένους των τοπικών Εκκλησιών και να παραχωρήσουν σ’ αυτούς προνόμοια και εξουσίες, που δεν δικαιούνται να έχουν, σκύβοντας σ’ αυτούς δουλικά το κεφάλι και αποτασσόμενοι σε ό,τι εκείνοι αποφασίσουν. Η προσπάθεια έμπρακτης εφαρμογής της οικουμενιστικής αυτής θεωρίας στην περίπτωση του ουκρανικού Αυτοκεφάλου αναδεικνύει τον κίνδυνο βατικανοποιήσεως του Φαναρίου και στρεβλώσεως του Συνοδικού Συστήματος. Γι’ αυτό καλούμε τους επισκόπους μας να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να πράξουν τα δέοντα πριν είναι πολύ αργά! ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 3η Οκτωβρίου 2019


Δυτικοί Σταυροφόροι ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας μέ συμμάχους «Ὀρθοδόξους»



Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Δὲν ἡσύχασε ὁ Διάβολος οὔτε θὰ ἡσυχάσει ἀπὸ τὸ νὰ διώκει καὶ νὰ πολεμεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πρώτης χιλιετίας ξεσήκωσε τοὺς Ἑβραίους κατ᾽ ἀρχὴν καὶ κατόπιν τοὺς εἰδωλολάτρες, ποὺ προκάλεσαν φοβεροὺς διωγμοὺς καὶ μαρτύρια ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, δὲν κατόρθωσαν ὅμως νὰ τὴν ἐκθεμελιώσουν, ὅπως ἐπεδίωκαν, γιατί ἀκρογωνιαῖος λίθος καὶ θεμέλιό της εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός.
Μετὰ τὸν θρίαμβο ποὺ τῆς ἐξασφάλισε, θεόθεν παρακινηθείς, ὁ ἰσαπόστολος αὐτοκράτωρ Μ. Κωνσταντῖνος ἀντιμετώπισε χειρότερους ἐχθρούς, ἐσωτερικοὺς τώρα, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα της, τὶς πάμπολλες αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, τὰ ὁποῖα ἀπέκοψε μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες ὡς σεσηπότα τμήματα καὶ διεφύλαξε τὴν ὑγεία καὶ τὴν πνευματική της δύναμη καὶ ἰκμάδα.
Ἡ μεγάλη ἀπειλὴ τοῦ ἀντιχρίστου Ἰσλὰμ ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα ἀφήρεσε ζωτικὸ χῶρο τῆς κοσμοεξάκουστης χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας σὲ ἐπαρχίες τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς καὶ προσέθεσε νέους μάρτυρες στὸ Ἁγιολόγιό της, ὡς ἀντιστάθμισμα ὅμως αὐτῆς τῆς ἐδαφικῆς ἀπωλείας προνόησε ὁ Θεὸς τὴν ἐξάπλωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὸν Βορρᾶ, στοὺς σλαβικοὺς λαούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη καὶ Ἁγία Ρωσία ἐδόξασε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ δοξάσθηκε ἀπὸ αὐτήν.
Ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόσχιση τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰῶνος, τὸ 1054, καὶ τὴν προσπάθεια τῶν Δυτικῶν νὰ καταστρέψουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὶς σταυροφορίες καὶ τὴν Οὐνία, ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε ἀποκτήσει ἕναν ὁμόδοξο δυνατὸ σύμμαχο, τοὺς Ρώσους, εἰς τοὺς ὁποίους μετέδωσε βέβαια τὴν Ὀρθοδοξία, ἀπολαμβάνοντας ὅμως ἐπὶ αἰῶνες ἀφοσίωση, ὑποστήριξη, παρηγορία καὶ ἀπέναντι τῶν Φράγκων τοῦ πάπα, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι τοῦ νέου ἰσχυροῦ Ἰσλὰμ τῶν Ὀθωμανῶν στοὺς ὁποίους ὑπετάγη κατὰ τὴν τραγικὴ ἅλωση τοῦ 1453.
Κανένας δὲν θὰ περίμενε ὅτι στὶς ἀρχὲς τῆς τρίτης χιλιετίας, καὶ ἀφοῦ παρὰ τὶς προσπάθειές της ἡ Δύση καθ᾽ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς δεύτερης χιλιετίας δὲν μπόρεσε νὰ διασπάσει καὶ νὰ διαιρέσει τοὺς Ὀρθοδόξους, κατορθώνει τώρα στὶς ἀρχὲς τῆς τρίτης χιλιετίας νὰ προκαλέσει ἀντιπαλότητα καὶ σύγκρουση, μεταξὺ τῶν δύο ἰσχυρῶν τους κέντρων, τὴν ἱστορικὴ Κωνσταντινούπολη, ἐξασθενημένη τώρα πολιτικὰ καὶ ἐκκλησιαστικά, καὶ τὴν ἰσχυρὴ κοσμοκράτειρα Μόσχα, τὴν ὁποία οἱ Δυτικοὶ ὑπολογίζουν, φθονοῦν, πολεμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν ταπεινώσουν.
Δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ καταφέρουν με τὴν ὑπὸ ἀμερικανικὴ προστασία καὶ στέγη φιλοπαπικὴ καὶ φιλοπροτεσταντικὴ ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016.
Τὸ ἐπιχειροῦν τώρα μὲ μεγαλύτερο θράσος ὡς νέα σταυροφορία ἐναντίον τῆς Ρωσίας, μὲ ἀφορμὴ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα καὶ σταυροφόρους τοὺς Οὐνίτες καὶ τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, στοὺς ὁποίους ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, συμμαχώντας μὲ τοὺς νέους σταυροφόρους τοῦ πάπα, ὁ ὁποῖος προσποιεῖται τὸν οὐδέτερο, προσέδωσε κῦρος καὶ ἰσχὺ μὲ τὴν ἀντικανονικὴ καὶ ἀντισυνοδικὴ παραχώρηση αὐτοκεφαλίας, ἀγνοώντας τὴν κανονικὴ καὶ νόμιμη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰσχυρὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ἐκκλησιαστικὰ ἀνήκει ἡ Οὐκρανία.
Γιὰ πολλοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀδύνατο καὶ ἀδιανόητο νὰ συστρατευθοῦμε μὲ τοὺς νέους Φράγκους σταυροφόρους τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς Ἀμερικῆς.
Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅπως ἀντιδράσαμε, ὄχι μόνο μὲ λόγια «πτεροέντα», ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα, μὲ τὴν εὐλογημένη ἀποτείχιση, ἐναντίον τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, ἀντιδροῦμε καὶ τώρα μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα ἐναντίον τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας ποὺ παρεχώρησε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ἐνισχύοντας τὴν ἄσκηση βιαιοτήτων ἐναντίον τῶν ἐκεῖ Ὀρθοδόξων καὶ διακινδυνεύοντας πανορθόδοξο σχίσμα.
Τρίβουν τὰ χέρια τους, χαίρουν καὶ ἀγάλλονται οἱ αἱρετικοὶ Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες, γιὰ τὴν διαφαινόμενη ὁριστικὴ ρήξη Κωνσταντινούπολης καὶ Μόσχας.
Ἡ «Θεοδρομία» τὸ ἐπιστημονικὸ θεολογικὸ περιοδικὸ τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» ἔκλεισε τὴν εἰκοσαετία τῆς ἔκδοσής του (1999-2018) δημοσιεύοντας τὰ «Πρακτικά» τῆς ἐπιτυχημένης Ἡμερίδας μὲ τίτλο: «Ὀρθοδοξία καὶ Κολυμπάρι. Δύο χρόνια μετά», ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Θεσσαλονίκη στὶς 16 Ἰουνίου τοῦ 2018.
Ἀρχίζουμε σὺν Θεῷ τὴν νέα περίοδο μὲ τὴν δημοσίευση ἐντὸς τοῦ Ὀκτωβρίου, τῶν «Πρακτικῶν» τῆς ἐπίσης πολὺ ἐπιτυχημένης Ἡμερίδος μὲ τίτλο «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο καὶ ἡ νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου».
Στὸ πρῶτο μέρος τοῦ διπλοῦ τεύχους παρατίθενται οἱ ἐνδιαφέρουσες ὀκτώ εἰσηγήσεις καὶ τὰ «Πορίσματα» τῆς Ἡμερίδας, ἐνῶ στὸ δεύτερο ἐπιλέξαμε καὶ δημοσιεύουμε σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα κείμενα, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
Μὲ πολλὴ χαρὰ παραδίδουμε καὶ αὐτὸ τὸ ἐμβληματικὸ διπλὸ τεῦχος στοὺς συνδρομητὲς καὶ ἀναγνῶστες τῆς «Θεοδρομίας», ἐλπίζοντες καὶ εὐχόμενοι νὰ μὴν εὐοδωθοῦν τὰ σχέδια τῶν νέων σταυροφόρων καὶ τῶν συμμάχων τους ἐναντίον τῆς φίλης Ὀρθοδοξίας.