Τό πραγματικό καί ἀποκρουστικό πρόσωπο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Νέα ἐκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων στήν Κύπρο!

Ὅσοι ἐπίσκοποι τῶν ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δέν ἀναγνωρίζουν τήν "Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο" τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (Κρήτη, Ἰούνιος 2016) καί ἀπορρίπτουν τίς ἀποφάσεις της, ἀργά ἤ γρήγορα, θά βρεθοῦν, μέ συνοπτικές διαδικασίες, ἀπό τόν θρόνο τους στόν....δρόμο!

Χαρακτηριστική η περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικοῦ (τῆς ἐπισήμου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου).

Χωρίς κἄν κανονική Δίκη, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά ὑπογράψει τή νέα «Ὁμολογία Πίστεως" τῆς νέας Οἰκουμενιστικῆς τάξεως (ὅπου ἐμπεριέχεται ἡ ἀναγνώριση τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, ἡ καταφρόνηση τῶν ἱερῶν Κανόνων καί ἡ ὑποταγή στίς ἀποφάσεις τῶν διοικητικῶν ὀργάνων), κηρύχθηκε ἔκπτωτος, τέθηκε σέ Ἀργία.

Ἐπιπλέον αὐτές τίς ἡμέρες ἐξελέγη, ἀντικανονικῶς καί ἀντικαταστατικῶς (στήν Κύπρο ἰσχύει, βάσει Καταστατικοῦ, ἡ ἐκλογή ψήφῳ Κλήρου καί λαοῦ) ἀπό τήν ὑπό (κυριολεκτικῶς.....ὑπό) τόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Γεώργιο Σύνοδο, νέος Μητροπολίτης γιά νά πάρει τή θέση του!

Ἐνδεικτική καί χαρακτηριστική ἡ ἀνωτέρω φωτογραφία μέ τόν Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικό στό δρόμο(!) μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο του.

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ FILIOQUE.

 

 

 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως.

 

Εν Θεσσαλονίκη τη 4η  Ιουνίου 2026.

 

Όπως είναι γνωστό, η κακόδοξη προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως του Filioque, την οποία εισήγαγε ο Παπισμός εδώ και χίλια χρόνια περίπου, δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της Ορθοδόξου Ανατολής και της Παπικής Δύσεως, καθώς η εν λόγω κακοδοξία εξακολουθεί να παραμένει, δυστυχώς μέχρι σήμερα, βασική δογματική διδασκαλία των παπικών. Πολλοί οικουμενιστές σήμερα, προερχόμενοι κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο, θέλησαν να δώσουν μια δική τους ερμηνεία στη δογματική αυτή πλάνη, στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα αυτό. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή το πρόβλημα του Filioque δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόβλημα λεκτικής παρανοήσεως. Ένα πρόβλημα, δηλαδή, κακής αποδόσεως στην λατινική μετάφραση του ελληνικού κειμένου με λατινικές λέξεις, που δεν αποδίδουν επακριβώς το  ελληνικό κείμενο.

Και άλλες φορές ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό. Εδώ απλώς θεωρήσαμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένες αλήθειες, που αφορούν το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, με την ευκαιρία των ημερών που διανύουμε, όπου εορτάζουμε τα μεθέορτα της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής της Πεντηκοστής. 

Την κακόδοξη προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως δεν είναι δυνατόν να την αξιολογήσει κανείς ορθά, αν την θεωρήσει  απλώς ως πρόβλημα όρων και λέξεων, αλλά μόνον όταν την θεωρήσει  στις ιστορικοδογματικές του διαστάσεις, που είναι και οι  πραγματικές του διαστάσεις. Ας παραθέσουμε κατ’ αρχήν ορισμένα ιστορικά στοιχεία. 

Τα πρώτα σπέρματα της αιρέσεως του Filioque πρέπει να τα αναζητήσουμε στον Νεοπλατωνισμό και στο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος ενώ ήταν γνώστης του Νεοπλατωνισμού, (είχε μάλιστα θητεύσει σε και σε αιρετικές ομάδες, όπως οι Μανιχαίοι), αγνοούσε δυστυχώς την θεολογία των ελλήνων Πατέρων. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρός  Παν. Τρεμπέλας: «το Filioque εμφανίζεται διά πρώτην φοράν παρά τω Αυγουστίνω». Λέγει ο ιερός Αυγουστίνος στο περί Τριάδος, (DeTrinitate), έργο του ρητώς, ότι «δεν δυνάμεθα να είπωμεν, ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται και εκ του Υιού, επειδή ουχί μάτην το αυτό Πνεύμα και του Πατρός και του Υιού Πνεύμα λέγεται», (Necpossumusdicere, quod Spiritus Sanctus et a Filionon procedat…).[1] Bλέπουμε δηλαδή εδώ ότι ο Αυγουστίνος ομιλεί σαφέστατα για την κακοδοξία του Filioque, και μάλιστα κατά τρόπον, που δεν επιδέχεται καμία λεκτική παρανόηση.

Η κακοδοξία αυτή στη συνέχεια διά του Αυγουστίνου μεταδόθηκε, όπως ήταν επόμενο και εξαπλώθηκε στη Δύση. Πρώτοι οι Ισπανοί περί τα τέλη του 6ου αιώνος άρχισαν να διακηρύττουν δια της τρίτης εν Τολέδω της Ισπανίας (το 589) Συνόδου την καινοτομία της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού «παρά την κατ’ αυτής αντίδρασιν του Αλκουΐνου και του αρχιεπισκόπου Ακυϊλίας Παυλίνου, κατακρίναντος ταύτην και δι’ επαρχιακής Συνόδου, συγκληθείσης εν έτει 791».[2] Στη συνέχεια, ήδη από τις αρχές του 9ου αιώνος, η κακοδοξία αυτή βρήκε ένθερμους υποστηρικτές τους Φράγκους αυτοκράτορες και κυρίως τον Κάρολο τον Μέγα, ο οποίος ασκούσε «πίεσιν επί του πάντοτε αρνουμένου Πάπα, όπως αποδεχθή το Filioque, όπερ ο αυτοκράτωρ κυρίως εχρησιμοποίει ως παιγνιόχαρτον κατά του ανατολικού κράτους, επιδιώκων ιδίους πολιτικούς σκοπούς».[3] Ο αείμνηστος καθηγητής της Δογματικής κυρός Ι. Ρωμανίδης, αναφερόμενος στο Filioque, παρατηρεί ότι «διά της καταδίκης της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και διά της δογματοποιήσεως του Filioque, παρά τας διαμαρτυρίας του Πάπα Ρώμης και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ο Φράγκος ηγεμών Κάρολος … εκήρυξε την δογματικήν υπεροχήν των Φράγκων έναντι των λατίνων και ελλήνων και τον δογματικόν πόλεμον, ίνα χρησιμεύση η φραγκική ορθοδοξία διά την εκτόπισιν της δήθεν πλάνης, ή οπισθοδρομικής θεολογίας των ελληνολατίνων και διά την εδραίωσιν και μονιμοποίησιν της φραγκικής επεκτεινομένης κυριαρχίας…».[4] Προς τον σκοπόν αυτόν συγκάλεσε Σύνοδο το 809 εν Ακυϊσγράνω (Άαχεν) της Γερμανίας, στην οποία το Filioque εκηρύχθη ως επίσημο δόγμα πίστεως. Συνήντησε όμως την σθεναρά αντίσταση του τότε Ορθοδόξου Πάπα Λέοντος του Γ΄, o οποίος όχι μόνον απεκήρυξε συνοδικώς την γενομένην κακόδοξη προσθήκη, αλλά επί πλέον διέταξε να χαραχτεί το Σύμβολο της πίστεως ελληνιστί και λατινιστί πάνω σε δύο αργυρές πλάκες χωρίς το Filioque σε κεντρική θέση του ναού του αγίου Πέτρου.

 Είναι αστείο να υποθέσωμε, ότι μετά από μια τόσο μεγάλη θεολογική διαμάχη περί το Filioque μεταξύ Φράγκων και Λατίνων, ο Πάπας Λέων ο Γ΄ δεν απέδωσε με πιστότητα και ακρίβεια την μετάφραση του ελληνικού κειμένου στα λατινικά, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή από όλους η δογματική πλάνη των Φράγκων. Την ορθή μετάφραση στα λατινικά του ελληνικού κειμένου του Λέοντος Γ΄ επιδοκιμάζων και ο Μέγας Φώτιος, (ο οποίος, ας σημειωθεί, εγνώριζε άριστα τα λατινικά, ως καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κων/πόλεως), εγκωμιάζει τον Λέοντα τον Γ΄ σε επιστολή του προς τον αρχιεπίσκοπο Ακυηλίας. Γράφει: «Ο μεταγενέστερος Λέων, ο την πίστιν ώσπερ την κλήσιν εφάμιλλος, ούτος δή, ούτος ο της ευσεβείας θερμός ζηλωτής, ως κατά μηδένα τρόπον μηδαμώς παραχαράττοιτο βαρβάρω γλώσση το άχραντον ημών της ευσεβείας μάθημα, ελληνίδι φωνή, ώσπερ δη και κατ’ αρχάς είρηται, τοις εν τη Δύσει δι’ αυτού δοξολογείν και θεολογείν την Αγίαν Τριάδα παραδέδωκε…».[5]

Πέραν αυτών είναι αδύνατο να δεχθούμε ότι οι Λατίνοι Πατέρες, που έλαβαν μέρος στην Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, (381), και εδογμάτισαν ομού μετά των Ελλήνων Πατέρων το 9ο  άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, το αναφερόμενο στο Άγιο Πνεύμα, (φυσικά χωρίς το Filioque), δεν κατενόησαν πλήρως και κατά συνέπεια δεν απέδωσαν επακριβώς στη λατινική μετάφραση τη φράση «το εκ του Πατρός εκπορευόμενον», χρησιμοποιήσαντες κάποιο ρήμα, που επιδέχεται διπλή ερμηνεία, έτσι ώστε να δημιουργήσουν σύγχυση και ασάφεια.

Αργότερα κατά την επί μεγάλου Φωτίου εν Κωνσταντινουπόλει γενομένη Σύνοδο το 879-880, (την φερομένη και ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδο), παρόντων και των Λατίνων Πατέρων, (οι οποίοι υπέγραψαν τα πρακτικά ως εκπρόσωποι του Πάπα Ιωάννη του Η΄), το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος ξεκαθαρίζεται για μια ακόμη φορά, ώστε όχι μόνον να καταδικαστεί η από τους Φράγκους γενομένη κακοδοξία του Filioque, αλλά επί πλέον να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενη παρερμηνεία, ή λεκτική παρανόηση. 

Για μία ακόμη φορά ανακύπτει το ζήτημα του Filioque το 1054 στην τότε γενομένη σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, που αποτέλεσε την κυριότερη αιτία του τελευταίου και μεγάλου σχίσματος, που έκτοτε παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος αρχ. κυρός Σ. Μπιλάλης  «αντί να αποκηρύξη ο (τότε) Πάπας Λέων ο Θ΄ το ‘βλάσφημον δόγμα’ του Filioque, το εχρησιμοποίησεν ως σημαίαν, διά να καταπολεμήση και αφορίση, διά των απεσταλμένων του ως αιρετικήν την Ανατολικήν Εκκλησίαν, την μη δεχομένη το Filioque…Το 1014 το Filioque προστίθεται εις το Σύμβολον Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως εν τη Ρώμη, τη πιέσει του αυτοκράτορος Γερμανίας Ερίκου, και, μετά τεσσαράκοντα μόλις έτη, τω 1054, οι παραχαράκται του Συμβόλου, του επικυρωθέντος υπό πασών των Οικουμενικών Συνόδων, κατηγορούν ως αιρετικούς τους Ορθοδόξους, διότι απέκοψαν δήθεν εκ του ιερού Σύμβολου το αιρετικόν νεόπλασμα του Filioque».[6] Οι παρά πάνω επισημάνσεις μαρτυρούν πλέον ξεκάθαρα, ότι οι Παπικοί, προκειμένου να κρατήσουν πάση θυσία την βλάσφημη αυτή κακοδοξία, δεν δίστασαν να προχωρήσουν ακόμη και στη διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων.

Μετά το σχίσμα του 1054, όλες οι μεταγενέστερες ενωτικές προσπάθειες μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών και οι κατ’ αυτούς γενόμενοι διάλογοι περί το Filioque δεν έφεραν δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα. Οπωσδήποτε βέβαια στους διαλόγους αυτούς από την πλευρά των Ορθοδόξων κατ’ επανάληψη, τονίστηκε η διαφορά της εκπορεύσεως από την εν χρόνω πέμψη και ότι ο όρος εκπόρευση αποδίδεται μόνο στον Πατέρα, ενώ ο όρος πέμψη στον Υιό. Όπως επίσης διασαφίστηκε πλήρως η διαφορά των προθέσεων «εκ» και «διά» στην φράση «εκ του Πατρός δι’ Υιού», ώστε να μην χωράει πλέον κανένα περιθώριο λεκτικής παρανοήσεως, ή μη χρησιμοποιήσεως των ορθών λατινικών όρων. Παρά τις διασαφίσεις λοιπόν αυτές οι Παπικοί εξακολουθούσαν πεισματικά να επιμένουν αμετακίνητοι στην πλάνη τους και να επαναλαμβάνουν την κακοδοξία αυτή σ’ όλες τις μεταγενέστερες παπικές Συνόδους μέχρι σήμερα.

Πέρα από τα παραπάνω ιστορικά στοιχεία θα πρέπει να σημειωθεί εν προκειμένω ότι όλοι οι μετά το σχίσμα άγιοι Πατέρες θεωρούν την προσθήκη του Filioque ως αίρεση και πλάνη. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στους δύο περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος λόγους του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.[7] Στον πρώτο εξ’ αυτών με τίτλο: «Περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος», γράφει ο ιερός πατήρ: «…ουδέποτ’ αν υμάς κοινωνούς δεξαίμεθα μέχρις αν και εκ του Υιού το Πνεύμα λέγητε».[8] Δηλαδή ποτέ δεν πρόκειται να σας δεχθούμε σε εκκλησιαστική κοινωνία, εφ’ όσον εξακολουθείτε να ομολογείτε ότι το άγιο Πνεύμα πρέρχεται και εκ του Υιού. 

Κατόπιν των παραπάνω στοιχείων η προσπάθεια των οικουμενιστών να αποδώσουν την κακοδοξιά του Filioque σε λεκτική παρανόηση δεν έχει κανένα έρεισμα και καταρίπτεται παταγωδώς. Η ίδια η ιστορία μας ομιλεί με την ιδική της γλώσσα και μας βεβαιώνει, ότι δεν πρόκειται για λεκτική, ή νοηματική παρανόηση, αλλά για σκόπιμη προσθήκη, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολιτικές, ή άλλες σκοπιμότητες του Παπισμού. Οι πλαστογραφήσεις πρακτικών συνόδων, η εμμονή των δυτικών στην προσθήκη και η ανεξήγητη αδιαλλαξία τους για το μέγιστο αυτό θεολογικό πρόβλημα, φανερώνει ενσυνείδητη επιλογή. Για μας τους Ορθοδόξους οι αργυρές πλάκες του δίγλωσσου Συμβόλου της Πίστεως, που ανήρτησε ο Πάπας Λέων Γ΄ το 809, και που παρέμειναν στο ναό του Αγίου Πέτρου για διακόσια χρόνια, φανερώνουν περίτρανα ότι η προσθήκη του Filioque δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία εκκλησιαστική Παράδοση και είναι εμβόλιμη κακοδοξία, μια από τις δεκάδες της παπικής παρασυναγωγής.

 

[1] Παν.Τρεμπέλα, Δογματική, Αθήναι 1978, τόμ. Α΄, σελ. 286.

[2]Παν. Τρεμπέλα, Δογματική…ο.π. σελ. 280.

[3] Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Το  πρωτείον του επισκόπου Ρώμης, Εκδ. Β΄, Αθήναι 1964, σελ. 205-206, υποσημ. 1.

[4] Περιοδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τεύχος 624, Ιούλιος- Αύγουστος 1971, σελ. 274.

[5] Φωτίου Κωνσταντινουπόλεως, Επιστολή Ι, 24,5, Αρχιεπισκόπω Ακυηλίας, PG. 102,800 ΑΒ.

[6]Αρχ.  Σ. Μπιλάλη, Η αίρεσις του Filioque, Εκδ. «Ορθ. Τύπου» τομ. Α΄, Αθήναι 1972, σελ.82

[7] Βλ. Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας, «Γρηγορίου του Παλαμά έργα», τομ.1.

[8] Ο.π. σελ. 74.

 

 

Ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Σπάρτης

 

Η πανήγυρις του ιστορικού ενοριακού Ναού Αγίας Τριάδος Σπάρτης πραγματοποιήθηκε, μέσα σε κλίμα κατάνυξης και πνευματικής χαράς. Το εκκλησίασμα ήταν πυκνό και ανάμεσά του υπήρχαν αρκετοί νέοι και παιδιά.

Ιδιαίτερη χαρά για την παρουσία ευσεβών πιστών από την Κόρινθο, το Άργος, ακόμη και την Αθήνα αλλά και από την μακρυνή Αυστραλία, Λακωνικής καταγωγής, που συνέπεσε να έχουν έλθει στην πατρίδα για διακοπές.

Ψάλαμε μαζί με τον αγαπητό αδελφό Νικόλαο Ζάχο. Κηρύξαμε, κατόπιν προτροπής του Εφημερίου και ευλογίας του οικείου Επισκόπου, αναφερθέντες μεταξύ άλλων στη σπουδαία συνομιλία του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ και του Νικολάου Μοτοβίλωφ, στις αρχές του 19ου αιώνος, όπου δίνεται η καταλυτική διαχρονική απάντηση του Αγίου στο ερώτημα του δευτέρου «ποιός είναι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής»: Η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά μας!

Την απόλυση της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε η καθιερωμένη λιτανεία και άμα τη επιστροφή στο Ναό έγινε η διανομή του αντιδώρου, του άρτου της Αρτοκλασίας, ενώ προσφέρθηκε κέρασμα από την Ενορία σε όλους τους πανηγυριστές.

Θερμές ευχαριστίες στην αδελφή Ειρήνη Ζερβού που μας φιλοξένησε, με αγάπη και καλή ενθύμηση της πρώτης φιλοξενίας της στην ίδια περίσταση, πρίν από 37 ολόκληρα χρόνια! Βεβαίως, πολλές ευχαριστίες στον αγαπητό μου και εκλεκτό Εφημέριο Πρεσβύτερο π. Νικόλαο Κατσούλη, για την ευγενική πρόσκλησή του και την αγάπη του.

Ο Παράκλητος να μας ενισχύει  και να μας καθοδηγεί στη σωτηρία μας, δηλαδή την αληθινή κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό, διά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Δ.Ι.Κ.

 

Τουριστικὸς μοναχισμός, ἡ νέα πραγματικότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους

 

Ἀνησυχῶν Ἁγιορείτης Μοναχὸς

 

  Τό ἄρθρο 4 τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀναφερόμενο στήν ἀποστολή τῆς μοναστικῆς πολιτείας, ὁρίζει ὅτι “Οὐδέποτε οὐδέν τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ ἱερῶν Σκηνωμάτων δύναται νά ἐκτραπῇ τοῦ ἀρχικοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ καί μετασχηματισθῆ ταῖς κοσμικαῖς χρείαις”,  ὅμως ἡ   σύγχρονη  πρα­γματικότητα δέν ἀνταποκρίνεται πλήρως μέ τό ὡς ἄνω ἄρθρο. Ἡ ἔντονη ἐκκοσμίκευση πού ἔχει ὑποστῆ στίς ἡμέρες μας τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός, ἀφοῦ ἕνας προσκυνητής μπορεῖ νά βρῆ σήμερα ὑπερπλήρη -κάθε λογῆς λιχουδιῶν- σοῦπερ μάρκετ, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες, δηλαδή μπορεῖ κανείς νά συναντήση ὅ,τι ὑπάρχει σέ μία μονάδα σέ κάποιο τουριστικό κοσμικό θέρετρο, κάτι τό ὁποῖο σέ ἄλλες ἐποχές ἦταν ἀσφαλῶς ἀδιανόητο. Ἡ καθημερινότητα ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ Ἁγιορείτικος μοναχισμός, ὅπως τόν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ὅπου ἡ προσευχή, ἡ ἄσκηση καί ἡ πτωχεία ἦταν αὐτά πού τόν χαρακτήριζαν, ἀνήκουν πιά στό παρελθόν! Ἡ ὕπαρξη ξενοδοχειακῶν μονάδων στήν Ἀθωνική πολιτεία, γιά τήν ἐξυπηρέτηση προσ­κυνητῶν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καί ὄχι μόνον, εἶναι μία ὀδυνηρή πραγματικότητα…

 

  Ἕλληνας ξεναγός μᾶς ἀπεκάλυψε ὅτι ἡ διανυκτέρευση σέ Κελλί τῆς Ἁγίας Ἄννης τῶν Καρυῶν κοστολογεῖται στά ἑκατό εὐρώ, ὅτι ἱστορικό κάθισμα, τό ὁποῖο εἶναι γνωστό γιά τά κρασιά του χρεώνει τήν διαμονή ἑκατόν εἴκοσι μέ ἑκατόν ἑβδομῆντα εὐρώ τήν ἡμέρα, ἐνῶ ἀπορρίφθηκε πρόταση μεγάλης Σκήτης τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας ἀπό τήν ἴδια τήν Σκήτη νά προσ­φέρη διαμονή ἔναντι διακοσίων εὐρώ. Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ξεναγός ἐπιβεβαίωσε τό ἀληθές τῶν διαφημίσεων, πού θέλουν τήν ξενάγηση τεσσάρων ἀτόμων, πλήν εἰσιτηρίων, στά 2000 εὐρώ!

 

  Τά ἐρωτήματα πού τίθενται εἶναι καί πολλά καί ἀμείλικτα: ἆραγε οἱ μοναχοί κόβουν παραστατικά γιά τίς ὑπηρεσίες πού προσφέρουν; Ἆραγε κρατοῦν λογιστικά βιβλία, κάνουν φορολογικές δηλώσεις; Κάτι τό ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωτικό στόν κόσμο. Μήπως σταδιακά τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους θὰ μεταλλαχθοῦν σὲ ἀνώνυμες ἑταιρεῖες, ἐάν δέν ἔχουν γίνει ἤδη; Ἀπό πότε ὁ ἁγιορείτικος μοναχισμός εἶναι συμβατός μέ τέτοιες πράξεις; Οἱ δράσεις αὐτές δέν ἔχουν ὡς ἐπακόλουθο οἱ μοναχοί νά ἀνοίκουν πιά στά γρανάζια τοῦ Αἰῶνος τούτου; Τά Χρυσόβουλλα τῶν Αὐτοκρατόρων, Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος 872 μ.Χ. καὶ Ἰωάννου τοῦ Τσιμισκῆ 971 μ.Χ., τά ὁποῖα ἐξεδόθηκαν στήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀθωνίτου καί δηλώνουν ξεκάθαρα τόν σκοπό τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ παραμείνη γιά πάντα τόπος προσευχῆς καὶ μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ ὄχι νὰ μεταλλαχθῆ σὲ χῶρο κοσμικοῦ ἐμπορίου, δέν συγκινοῦν τούς σύγχρονους μοναχούς; Οἱ ἐπιχειρηματικές ἐνασχολήσεις θέλγουν πιά περισσότερο ἀπό τήν προσευχή καί τήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν; Σίγουρα τά ὀστᾶ τῶν Ἁγιορειτῶν παλαιῶν πατέρων τρίζουν σήμερα μέ τίς ἐπιδόσεις τῶν νέων! Οἱ μοναχοί, στούς ὁποίους ἀρέσει νά ἀσχολοῦνται μέ τό χρῆμα καί τίς ἐπιχειρήσεις, γιατί δέν παρέμειναν στόν κόσμο, γιά νά ἱκανοποιήσουν τίς ὅποιες κοσμικές ἐνασχολήσεις τους καί μαγαρίζουν τόν ἱερό τόπο, ὁ ὁποῖος εἶναι ποτισμένος μέ τούς ἀσκητικούς ἱδρῶτες τῶν παλαιῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἕνα μόνον στόχο, τό πῶς νά εὐαρεστήσουν τόν Κύριό μας καί τήν Κυρία Θεοτόκο.

 

  Εἶναι προφανές ὅτι στόχος εἶναι, μέσῳ τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τοῦ χρήματος καὶ τὴν τύρβη τῆς κοσμικῆς μέριμνας, νά σωπάσῃ ἡ φωνή τῆς ὁμολογιακῆς ἐν Χριστῷ μαρτυρίας!

 

  Εἶναι πραγματικά ἀξιολύπητη ἡ κατάσταση, στήν ὁποία ἔχει περιέλθει σήμερα τό Ἅγιον Ὄρος. Ἔτσι, ἐξηγεῖται ἡ ἄκρα σιωπή του στά ὀξέα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει τόσο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως τό Οὐκρανικό ζήτημα, ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου νά ἑνωθῆ μέ τίς αἱρέσεις, ὅσο καί ἡ διαρκής σιωπή στά δυσβάστακτα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει ἡ Πατρίδα στίς ἡμέρες μας. Ἄλλοτε ὁ μοναχισμός πρωτοστατοῦσε στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν ὅποιο τύραννο, σήμερα ὁ μοναχισμός διαπλέκεται οἰκονομικά καί πολιτικά μέ τόν τύραννο. Οἱ ὡς ἄνω πράξεις ἐπιβεβαιώνουν ὅτι τά εὐρωπαϊκά κονδύλια ἀλλοίωσαν καίρια τόν ἁγιορείτικο μοναχισμό, λειτούργησαν ὅπως τά ἀργύρια τῆς προδοσίας, παρέσυραν τούς μοναχούς στό βόθυνο τῆς φιλοχρηματίας καί τούς ἐξέτρεψαν ἀπό τόν πραγματικό προορισμό τους.

 

  Κατάντησε τό πρᾶγμα, ὥστε ἡ ἄκρατος πλεονεξία νά κατατρώγει τοὺς μοναχούς, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται “σέ εὐέλικτα ἐπιχειρηματικά πρότζεκτ” τά ἔσοδα ἀπό τόν προσοδοφόρο τουρισμό. Ἀλήθεια, οἱ γεροντάδες πού εἰσήγαγαν τά νέα ἤθη, δὲν σκέπτονται ἄραγε τοὺς ταλαιπώρους ὑποτακτικούς τους, οἱ ὁποῖοι ἀπαρνήθηκαν τόν κόσμο καί τώρα εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ διακονοῦν τράπεζες και τουρίστες; Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ καί καθόλου δέν τοὺς ἐνοχλεῖ! Δὲν νοιάζονται στό παραμικρό τό τί σημαίνει Ἡσυχασμός! Πῶς θὰ ἡσυχάσουν οἱ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἐξῆλθαν ἐκ τοῦ κόσμου στόν ἀναχωρητικό βίο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ἡσυχία καί τήν προσευχή; Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, τὸν ὁποῖον ὑποτίθεται ὅτι σέβονται, εἶχε ὡς προτεραιότητα τὴν διατήρηση τοῦ ἡσυχαστικοῦ χαρακτήρα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Πόσο ἀλήθεια ἀπασχολεῖ τὴν Ἱ. Κοινότητα τὸ ζήτημα αὐτό;

 

  Μήπως λοιπόν ἑάλω πιά ὁ Ἄθως, ἀπό τουριστικούς πράκτορες, ξεναγούς, τουριστικά γραφεῖα καί ἐπιχειρηματίες “μοναχούς”; Δυστυχῶς διαφαίνεται ὅτι οἱ θεσμικές ἐξουσίες τοῦ Ἁγίου Ὄρους δέν παραδειγματίσθηκαν ἀπό τόν ξεπεσμό τοῦ μοναχισμοῦ τῶν Μετεώρων. Οἱ σεισμοί, οἱ ὁποῖοι ταρακουνοῦν τόν Ἄθωνα ἐπί μία διετία τουλάχιστον, δέν συγκινοῦν οὔτε τήν Ἱερά Κοινότητα οὔτε καί τούς ἡγουμένους τῶν μονῶν. Μήπως τελικά ἡ Ἱερά Κοινότητα ἀποδέχεται τὸν μουσειακὸ χαρακτῆρα τοῦ Ἄθωνα, ὁ ὁποῖος προσελκύει πιά μόνο τόν “θρησκευτικὸ τουρισμό” καί ὄχι τούς γνήσιους προσκυνητές τοῦ Ἱεροῦ τόπου; Αὐτὴ εἶναι λοιπόν ἡ (νέα) ἀποστολὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νὰ εἶναι ἐκθεσιακός χῶρος; Τέτοια καταβαράθρωση τῆς ὑπερχιλιετοῦς παράδοσης, δέν ἔχει παρατηρηθῆ ἄλλη φορά στήν ἱστορία τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας!

 

  Οἱ ξενοδοχειακές μονάδες, γιά νά κατασκευασθοῦν, χρειάζονται ἐργάτες, σκαπτικά μηχανήματα, οἰκοδομικά ὑλικά, αὐτοκίνητα νά κινοῦνται συνεχῶς κλπ., καλά, κανένα δέν ἐνοχλοῦν αὐτές οἱ δραστηριότητες; Οἱ μονές πού χαρακτηρίζονται γιά τό παραδοσιακό τους πνεῦμα, γιατί δέν ἀντιδροῦν; Γιατί δέν καταγγέλλουν ὅτι ἀλλοιώνεται ὁ μοναχισμός καί παραβιάζεται ὁ Καταστατικός Χάρτης; Μήπως ἐπειδή ὅλοι συμμετέχουν στό ἀλισιβερίσι τῶν ἑκατομμυρίων εὐρώ καί ἡ ὁποιαδήποτε ἀντίδραση θά προκαλέση τό κλείσιμο τῆς κάνουλας; Ὅμως μέ αὐτές τίς δραστηριότητες δὲν καταστρατηγεῖται ὁ Καταστατικός Χάρτης ἀπό τίς ἴδιες τίς Ἱερές Μονές; Ὁ Καταστατικός Χάρτης στό ἄρθρο 175 σημειώνει ὅτι: “Ἡ σύστασις ἐν ταῖς Μοναῖς ἤ ἐξαρτήμασιν ἐμπορικῶν καταστημάτων, ὡς καί ἡ ἄσκησις ἐμπορίου ἀντικειμένων μή ἰδιαζόντων ἤ ἀναγκαίων εἰς τόν τόπον, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως”. Μέ τήν λειτουργία τῶν ξενοδοχειακῶν αὐτῶν μονάδων δέν μιλᾶμε οὐσιαστικά γιά διαμόρφωση κερδοσκοπικῆς δραστηριότητας καί μάλιστα σέ αὐτό πού ἔχει πιά μεταλλαχθῆ τό Ἅγιον Ὄρος, δηλαδή σέ εἰδική οἰκονομική ζώνη, κάνοντας παράχρηση τοῦ Αὐτοδιοικητικοῦ χαρακτήρα του;

 

  Ἕνα εἶναι βέβαιο, ὅτι αὐτό πού συμβαίνει σήμερα στό Ἅγιον Ὄρος σίγουρα προοιωνίζει τό τί θά συμβῆ αὔριο

 

Ἐπίσκοποι παραγωγῆς τῆς

"Συνόδου τῆς Κρήτης"!

 

        Ο νεοεκλεγείς Μητροπολίτης Πάφου από την υπό τον Αρχιεπίσκοπο κ. Γεώργιο Σύνοδο της Κύπρου.

 

 

 

Ο εκθρονισθείς από τη νέα εκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός.

 

Του κ. Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

 

Δεν ανήκω στο ποίμνιο της επισήμου Εκκλησίας της Κύπρου. Ωστόσο και ως πιστός και ως Θεολόγος παρακολουθώ τα τεκταινόμενα. Ο εκεί Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός καταφανέστατα αντικανονικώς εκθρονίστηκε. Η υπόθεσή του πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ο ίδιος φαίνεται αγαθός άνθρωπος. Έκανε, βεβαίως, κι αυτός τα λάθη του, χωρίς αυτό να δικαιολογεί την καρατόμησή του. Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο στην υπόθεση αυτή είναι ότι του ζητήθηκε, προς διάσωσή του, η αναγνώριση ως ορθοδόξου της γνωστής Συνόδου της Κρήτης, καθώς και η, εμμέσως πλην σαφώς, αποδοχή της οικουμενιστικής προσεγγίσεως προς ένωση με τον Παπισμό. Αυτά, ο ίδιος δεν τα αποδέχθηκε.

Χθές, παρά τις σχετικές εκκρεμότητες, κανονικές και άλλες, η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου εξέλεξε νέο Μητροπολίτη Πάφου, τον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής της Κύπρου Ιερομόναχο κ. Γρηγόριο Ιωαννίδη. Η Πάφος είναι ανάστατη και τουλάχιστον διχασμένη. Ο κ. Τυχικός συνεχίζει να ζητά δικαιοσύνη, ενώ σε πρόσφατο μήνυμά του απεκάλυψε ότι στο Φανάρι, όπου είχε καταφύγει, αντί να εξετάσουν τις σε βάρος του αντικανονικότητες, τον "εξέταζαν" περί της Συνόδου της Κρήτης, περί Οικουμενισμού κοκ!

Κατόπιν όλων των ανωτέρω, μετά την εκλογή του νέου Μητροπολίτου Πάφου και την επικείμενη χειροτονία και ενθρόνισή του, επισημαίνουμε και συγχρόνως προτείνουμε το εξής:

ΕΦΟΣΟΝ είναι μάλλον αδιαμφισβήτητο οτι ο κ. ΤΥΧΙΚΟΣ, παρά τα επί μέρους ανθρώπινα λάθη και τις όποιες παραλείψεις ή ελλείψεις του, είναι ο πρώτος επίσκοπος ΘΥΜΑ της επιβολής "νέας Ομολογίας Πίστεως" που συνιστά πλέον στην νέα εκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων η υποταγή στις Αποφάσεις και το πνεύμα της διαβοήτου "Αγίας & Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης" (2016), οφείλει ο νεοεκλεγείς "διάδοχός" του κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ να δηλώσει δημοσίως εάν αυτός αποδέχεται το πνεύμα και όλες τις Αποφάσεις της εν λόγω Συνόδου που για πρώτη φορά επεχείρησε την πανορθόδοξη αμνήστευση και εκκλησιοποίηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

Εάν το πράξει, τουλάχιστον, θα δείξει εντιμότητα και θα αντιμετωπιστεί αναλόγως. Εάν, όμως, σιωπήσει, τότε, ευλόγως, οι πιστοί της Πάφου που υπερασπίζονται τον κ. Τυχικό θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουν όχι μόνον ως "μοιχεπιβάτη", όπως ήδη τον αποκαλούν, αλλά και ως επίσκοπο της νέας εκκλησιαστικής Τάξεως, δηλαδή ως εύχρηστο όργανο για την προώθηση και εμπέδωση των κακοδόξων οικουμενιστικών φρονημάτων των κατόχων των θρόνων των Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών και των Ιεραρχιών τους.

 

 Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί πρός δόξαν Αὐτοῦ καί τιμήν τῶν ἀναδειχθέντων φίλων Αὐτοῦ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΘΗΚΕ τό νέο μας Βιβλίο:

 

«Ἕνας ὅσιος Ἱεράρχης:

ΣΠΥΡΙΔΩΝ

 Ἐπίσκοπος  Τριμυθοῦντος (Κύπρου),

1888-1963 (†)».

 

Μέσα στίς 120 σελίδες τοῦ βιβλίου ζωντανεύει ἡ μνήμη μιᾶς ὄντως συγχρόνου ὁσιακῆς μορφῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ χρηματίσαντος Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους Γεδεών (Πάσιου) καί μετέπειτα ὑπό τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἀναδειχθέντος Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος (τῆς μαρτυρικῆς Νήσου τῶν Ἁγίων Κύπρου) καί μετονομασθέντος Σπυρίδωνος, διά χειρῶν τοῦ Ἁγίου Ματθαίου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν (+1950).

Ὁ ὅσιος καί ὁμολογητής Ἱεράρχης Σπυρίδων (Πάσιος), ὑπῆρξε ἕνας ἀσκητής (πρότερον ὡς μοναχός καί Ἡγούμενος) Ἐπίσκοπος μέ πανθομολογούμενη ἀρετή καί μεμαρτυρημένα τά πνευματικά χαρίσματα, ἀλλά καί ἔκδηλα στόν βίο του τά σημεῖα τῆς Θείας Χάριτος. Ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τήν ἐν λόγῳ ἔκδοση ἡ συμπερίληψη τῶν δύο καταγεγραμμένων περί αὐτοῦ προσωπικῶν μαρτυριῶν τῶν ἀειμνήστων Ἐπισκόπων Γαλακτίωνος (+) καί Ταρασίου (+), ἐκ τῆς μετ' αὐτοῦ ἀναστροφῆς καί προσωπικῆς γνωριμίας των.

Ἡ συγκεκριμένη ἔκδοση ἀποτελεῖ πνευματική ὀφειλή τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης στό πρόσωπο καί τήν παρακαταθήκη ζωῆς ἑνός, μᾶλλον παραθεωρημένου, συγχρόνου ἀσυμβιβάστου ἀγωνιστοῦ ὑπέρ τῆς ἀκαινοτομήτου Παραδοθείσης Πίστεως.

Μέ ἰδιαίτερη χαρά ἀναγγέλουμε στούς ἀδελφούς, φίλους καί ἐνδιαφερομένους τήν ὡς ἄνω νέα ἔκδοση, τήν ὁποία, σύν Θεῶ καί μέ τήν εὐλογία τῶν κατά τόπους Ἐπισκόπων, διαθέτουμε, μέ τή συμπαράσταση καί συνδρομή Πατέρων καί δυναμένων ἀδελφῶν, ἀνά τήν Ἑλλάδα, τήν Κύπρο, ἀλλά καί τό ἐξωτερικό.

Λόγω τοῦ περιορισμένου ἀριθμοῦ τῶν ἐκδοθέντων ἀντιτύπων παρακαλοῦνται καί προτρέπονται ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι νά προμηθευθοῦν τό νέο Βιβλίο (καί μεμονωμένοι καί συλλογικοί φορεῖς, ὅπως Ἐνορίες καί Μονές) νά δηλώσουν τήν πρόθεσή τους, καθώς καί τόν ἀκριβή ἀριθμό τῶν ἀντιτύπων, ἀποστέλλοντας ἠλεκτρονικό μήνυμα στήν διεύθυνση: dimitrioskatsouras@gmail.com (ἐναλλακτικῶς καί μέ τηλεφωνική ἐπικοινωνία ἤ μήνυμα στό τηλέφωνο: 6976592467) μέ ἀναγραφή θέματος: "ΒΙΒΛΙΟ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ".

Ο ΕΚΔΟΤΗΣ

 Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης σέ Παπική «Θεία Λειτουργία» γιά τήν ἐπέτειο ἐκλογῆς τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΔ΄

Αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα……

 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Μαΐου 2026, μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, μετέβη στον ΡΚαθολικό Ναό του Αγίου Πνεύματος στο Harbiye, όπου παρέστη στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε για την πρώτη επέτειο από την εκλογή της Α.Α. του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄, κατά την οποία μίλησε επικαίρως στην αγγλική, κατόπιν παρακλήσεως του Νουντσίου του Βατικανού στην Τουρκία Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Marek Solczynski.

Με τον Παναγιώτατο παρακολούθησαν την Θεία Λιτουργία και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Κρήνης κ. Κύριλλος, και Προύσης κ. Ιωακείμ, καθώς και ο Ιερολ. Πατριαρχικός Διάκονος κ. Φώτιος Πουλόπουλος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, κατά την ομιλία του, υπογράμμισε τη σημασία της ενότητας των Χριστιανών, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκλογή του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄.

Ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα. Όπως τόνισε, «τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας στην πορεία της αγάπης και της αλήθειας διαμόρφωσαν μία ζώσα συνείδηση κοινής κλήσεως και κοινού πεπρωμένου».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πρόσφατη αποστολική επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στην Τουρκία, η οποία συνέπεσε με τη συμπλήρωση 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και με τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Παναγιώτατος υπογράμμισε ότι η κοινή αυτή παρουσία «δεν αποτελεί απλώς μία πράξη ιστορικής ευλαβείας, αλλά μία βαθιά θεολογική διακήρυξη ότι το Σύμβολο της Νικαίας παραμένει ζωντανός δεσμός κοινωνίας».

Παράλληλα, επεσήμανε ότι η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της Εκκλησίας, αλλά συνδέεται άμεσα με την ειρήνη στον κόσμο. «Η ενότητα δεν είναι μόνο μία εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μία οδός προς τη μεταμόρφωση του κόσμου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία συγκρούσεων, αλλά καρπός κοινωνίας, δικαιοσύνης και της χάριτος του Θεού».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επανέλαβε επίσης την κοινή έκκληση υπέρ της ειρήνης, επισημαίνοντας ότι «σε πολλές περιοχές του κόσμου οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων ανθρώπων», ενώ κάλεσε πολιτικούς ηγέτες και καλοπροαίρετους ανθρώπους να εργασθούν «ώστε να τερματισθεί αμέσως η τραγωδία του πολέμου».

Κλείνοντας, εξέφρασε τις αδελφικές ευχές του προς τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υπογραμμίζοντας ότι «η φωνή του έχει καταστεί για πολλούς μία ηθική πυξίδα μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο», και ευχήθηκε ο Αναστάσιμος φωτισμός να συνεχίσει να καθοδηγεί τη διακονία του «ως σημείο ελπίδος για ολόκληρη την ανθρωπότητα».

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Εξοχότατε, αγαπητέ Αρχιεπίσκοπε Μάρεκ Σολτσίνσκι, Αποστολικό Νούντσιο,

Εξοχότατε και Εξοχότατε,

Σεβασμιότατοι  Πατέρες,

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,

Χριστός Ανέστη!

Κατά τη διάρκεια αυτής της πασχαλινής περιόδου, σας χαιρετάμε με αυτή την αρχαία και πάντα νέα διακήρυξη χαράς εν Κυρίω Αναστάντος. Αν και φέτος δεν είχαμε όλοι την ευλογία να γιορτάσουμε μαζί την «Εορτή των Εορτών» στην πληρότητά της, είμαστε ωστόσο συγκεντρωμένοι για άλλη μια φορά εν πνεύματι και εν πίστεως, και διακηρύττουμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Τώρα ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, η απαρχή των κεκοιμημένων· επειδή, μέσω ανθρώπου, ήρθε ο θάνατος, έτσι και μέσω ανθρώπου έγινε η ανάσταση των νεκρών» (Α΄ Κορινθίους 15:20-21).

Είναι ιδιαίτερη χαρά σήμερα που συμμετέχουμε στην Ρωμαιοκαθολική κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη για να τιμήσουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής της Αυτού Αγιότητας Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, του αγαπημένου μας αδελφού εν Χριστώ. Δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος από την εν Κυρίω κοίμηση του Πάπα Φραγκίσκου, για τον οποίο συνεχίζουμε να προσευχόμαστε. Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

 

Κοιτάζοντας πίσω στο περασμένο έτος, δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε τον Θεό για την εμβάθυνση της προσέγγισης που συνεχίζει να εμπνέει τις δύο Αδελφές Εκκλησίες μας, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η μη αναστρέψιμη πορεία, η οποία ξεκίνησε το 1964 με την προφητική συνάντηση μεταξύ του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, έχει διαμορφώσει βαθιά το ταξίδι της συμφιλίωσης στο οποίο συνεχίζουμε να πορευόμαστε με ελπίδα, εμπιστοσύνη και επιμονή στον Θεό. Τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας σε αυτή την πορεία της φιλανθρωπίας και της αλήθειας έχουν διαμορφώσει μια ζωντανή συνείδηση ​​κοινής κλίσης και κοινού πεπρωμένου, η οποία συνεχίζει να στηρίζει και να εμπνέει τον διάλογό μας σήμερα.

Με έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο, αναλογιζόμαστε απόψε την πρόσφατη αποστολική επίσκεψη της Αυτού Αγιότητας του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στην Τουρκία. Όπως γνωρίζουμε, η επίσκεψη αυτή σημαδεύτηκε από μια βαθιά διπλή εορτή: την 1700ή επέτειο της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας και την πολιούχο εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που τιμά τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα για το οικουμενικό μας προσκύνημα: τι σημαίνει μια τέτοια στιγμή για το ταξίδι που μοιραζόμαστε;

Μιλάμε σκόπιμα για «προσκύνημα», διότι μέσω του προσκυνήματος ανανεώθηκε η σχέση μας στην Ιερουσαλήμ· μέσω του προσκυνήματος πήγαμε μαζί στο Ιζνίκ -την αρχαία Νίκαια- για να διακηρύξουμε την πίστη της Εκκλησίας με «μία φωνή και μία καρδιά».

Αυτή η κοινή εορτή αποτελεί μια στιγμή βαθιάς εκκλησιαστικής και πνευματικής σημασίας για τη σχέση μεταξύ της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επιστρέφοντας μαζί στην ίδια την πηγή της κοινής τους πίστης - την ομολογία της ομοούσιας φύσης του Υιού με τον Πατέρα - μαρτυρούμε μια ενότητα που, αν και τραυματισμένη στην ιστορία, δεν έχει χαθεί ποτέ εντελώς. Αυτή η πράξη κοινής μνήμης δεν είναι μια απλή χειρονομία ιστορικής ευσέβειας, αλλά μια βαθιά θεολογική επιβεβαίωση ότι το Σύμβολο της Νίκαιας παραμένει ένας ζωντανός δεσμός κοινωνίας, καλώντας και τις δύο Εκκλησίες να ανακαλύψουν ξανά η μία την άλλη στην αλήθεια που ήδη μοιράζονται.

Υπό αυτή την έννοια, η Νίκαια δεν είναι μόνο μια ανάμνηση, αλλά ένας ορίζοντας: ένα σημείο πνευματικού προσανατολισμού από το οποίο μπορεί να διακριθεί εκ νέου η πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας. Όπως μας υπενθυμίζει το Ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός προσευχήθηκε «για να είναι όλοι ένα· όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα και εγώ ενωμένος με εσένα, ώστε και αυτοί να είναι ενωμένοι με εμάς» (Ιωάννης 17:21). Απηχώντας αυτή την προσευχή στη Νίκαια, μαζί με τους πολλούς Χριστιανούς ηγέτες που συμμετείχαν σε αυτή την επίσημη περίσταση, προσφέραμε ένα ανανεωμένο προφητικό σημάδι στον κόσμο: ότι η συμφιλίωση δεν είναι ένα αφηρημένο ιδανικό, αλλά μια ζωντανή κλήση που έχει ανατεθεί στις Εκκλησίες, έτσι ώστε η ενότητά τους να γίνει μια αξιόπιστη μαρτυρία της αλήθειας και της αγάπης που αποκαλύφθηκε στον Χριστό.

Επιτρέψτε μας να επαναλάβουμε αυτό που δηλώσαμε μαζί: «Ο στόχος της χριστιανικής ενότητας περιλαμβάνει τον στόχο της θεμελιώδους και ζωογόνου συμβολής στην ειρήνη μεταξύ όλων των λαών. Μαζί υψώνουμε ένθερμα τις φωνές μας επικαλούμενοι το δώρο της ειρήνης του Θεού στον κόσμο μας. Δυστυχώς, σε πολλές περιοχές του κόσμου μας, οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων πολλών. Απευθύνουμε έκκληση σε όσους έχουν αστικές και πολιτικές ευθύνες να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να διασφαλίσουν ότι η τραγωδία του πολέμου θα σταματήσει αμέσως και ζητούμε από όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης να υποστηρίξουν την έκκλησή μας».

Η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν είναι επομένως εσωστρεφής, αλλά βαθιά στραμμένη προς τα έξω: είναι μια αποστολή για τη ζωή του κόσμου. Είναι μια συγκεκριμένη και απαραίτητη συμβολή στη συμφιλίωση μεταξύ των λαών, στην επούλωση των διαιρέσεων και στην παύση της βίας. Σε μια εποχή που ο πόλεμος και οι συγκρούσεις συνεχίζουν να πληγώνουν την ανθρώπινη οικογένεια, αυτή η κοινή έκκληση αντηχεί ως ηθική και πνευματική πρόσκληση - προς τους ηγέτες, τις κοινότητες και όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης - να εργαστούν ακούραστα ώστε να σταματήσει η τραγωδία του πολέμου.

Όσο περισσότερο οι Εκκλησίες πλησιάζουν η μία την άλλη εν αληθεία και αγάπη, τόσο πιο αξιόπιστη και αποτελεσματική γίνεται η μαρτυρία τους για την ειρήνη. Έτσι, η ενότητα δεν είναι μόνο μια εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μια πορεία προς τη μεταμόρφωση του κόσμου, όπου η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία σύγκρουσης, αλλά ο καρπός της κοινωνίας, της δικαιοσύνης και της χάρης του Θεού που εργάζεται στις ανθρώπινες καρδιές.

Αγαπητές αδελφές και αδελφοί εν Χριστώ,

Την ημέρα αυτή, καθώς γιορτάζουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής της Αυτού Αγιότητας Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, συνεχίζουμε να προσευχόμαστε για τον αγαπητό μας αδελφό εν Χριστώ. Η φωνή του έχει γίνει για πολλούς ηθική πυξίδα σε έναν διασπασμένο κόσμο, βασισμένη στην αλήθεια της διδασκαλίας του Χριστού. Είθε το φως που λάμπει από τον άδειο τάφο να συνεχίσει να φωτίζει το μονοπάτι μας και να παραμένει σημάδι ελπίδας για όλη την ανθρωπότητα. Προσευχόμαστε ο Κύριος να χαρίσει στον Πάπα Λέοντα πολλά χρόνια με καλή υγεία, ενισχυμένο από τη χάρη Του, ώστε η διακονία του να συνεχίσει να αναπτύσσεται και να εμπνέει πολλούς.

Χριστός Ανέστη!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ: Η μερική ένωση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με τον Παπισμό είναι γεγονός, τουλάχιστον από τό έτος 1965. Τώρα, βαδίζει, υπό την καθοδήγηση του κ. Βαρθολομαίου, στην πλήρη ένωση. Εάν η κοινωνία και η μνημόνευση σημαίνουν την ταύτιση των κοινωνούντων κατά την Πίστη, τότε και όλοι οι μετ΄ αυτού κοινωνούντες (προ-)χωρούν από την μερική προς την πλήρη ένωση, δηλαδή την απόλυτη αποστασία!

Ένας Αρμένιος (αριστερά), ένας Ουνίτης (κέντρο) καί ένας Μονοφυσίτης
(δεξιά) συμμετέχουν συμπροσευχόμενοι στην Παπική Λειτουργία για την
επέτειο ενός έτους του νέου  Πάπα στον Θρόνο του.