Οἱ ἐνδυμασίες τῆς Αἴθουσας τοῦ Θρόνου

Ἔργο ζωῆς τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητας

τῆς Παντάνασσας

 

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος : Βυζαντινός Μυστράς

 

Τιμή, σεβασμός και ευγνωμοσύνη οφείλονται προς τη Μοναστική Αδελφότητα της Παντάνασσας του Βυζαντινού Μυστρά, τη Σεβάσμια Ηγουμένη Αβερκία, τη Γερόντισσα Ακακία και τις Αδελφές Αγνή και Ελισάβετ, στο επίπονο έργο των οποίων οφείλονται οι Βυζαντινές Ενδυμασίες που κοσμούν και δίνουν ιστορικό και πνευματικό περιεχόμενο στην εντυπωσιακή Αίθουσα του Θρόνου των αναστηλωμένων Παλατιών του Βυζαντινού Μυστρά.

Πρόκειται για ένα έργο ζωής της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας, η οποία, παράλληλα με τα πνευματικά της καθήκοντα και την ιερή υποχρέωση, που εθελοντικά έχει αναλάβει, να κρατά ζωντανή την έπαλξη της Παντάνασσας αλλά και της Καστροπολιτείας, εμπνεύσθηκε (Θεία Προνοία και Χάριτι), εδώ και χρόνια, να δημιουργήσει μια σειρά Βυζαντινών Ενδυμασιών, από εκείνες που φορούσαν ο Παλαιολόγος, η Βασίλισσα, οι Άρχοντες, οι Αρχόντισσες και οι άλλοι Προύχοντες του Μυστρά.

Χωρίς καμιά προηγούμενη εμπειρία, οι Μοναχές Αγνή και Ελισάβετ, εμπνεόμενες από την βαθιά αγάπη τους για τον Μυστρά και καθοδηγούμενες από τα χαρίσματα του Θεού και της Παναγίας προς αυτές, με την ηθική συμπαράσταση και ευλογία της Γερόντισσάς τους, Ηγουμένης Αβερκίας, που ενίοτε γινόταν και πρακτική βοήθεια, και με την αέναη και παντοειδή υποστήριξη της Γερόντισσας Ακακίας, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια μεγάλη, μοναδική και θαυμαστή συλλογή Βυζαντινών Ενδυμασιών, που, βλέποντάς τες, αδυνατείς να πιστέψεις πως τέτοιο τεράστιο σε μέγεθος, ποιότητα, αρτιότητα και πιστότητα περίτεχνο έργο έχει βγει από χέρια ανθρώπων.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι στολές αυτές ΔΕΝ αποτελούν μιαν ελεύθερη και συμβατική σύγχρονη απόδοση των στολών του βυζαντινού παρελθόντος. Πριν από τη δημιουργία της κάθε φορεσιάς είχε προηγηθεί εξαντλητική έρευνα και τεκμηρίωση από τις πηγές,  ώστε η κάθε μια στολή να είναι ένα καθ’ όλα πιστό αντίγραφο των στολών εκείνων που φορέθηκαν στον Μυστρά στα χρόνια της Ακμής και της Δόξας του.

Ώρες, μέρες, νύχτες, μήνες, χρόνια … εξαντλητικής, επίμονης κι επίπονης εργασίας (πάντα με το χέρι), ψυχικές, πνευματικές, σωματικές αλλά και υλικές θυσίες, χωρίς καμιά έξωθεν οικονομική βοήθεια, ένα βαθύ όραμα εικαστικής-πνευματικής δημιουργίας και προσφοράς, μαζί και μια προσωπική κατάθεση ψυχής, οδήγησαν τις Μοναχές της Παντάνασσας στη δημιουργία ενός μοναδικού και υποδειγματικού συνόλου Βυζαντινών Ενδυμασιών, που «κρύβονταν» υπομονετικά στα ενδότερα της Μονής, καρτερώντας τη δικαίωση των οραμάτων, των κόπων και των θυσιών.

Και ήρθε η στιγμή που ο δρόμος της δημιουργίας των Βυζαντινών Ενδυμασιών της Παντάνασσας συναντήθηκε με εκείνον της ολοκλήρωσης ανακαίνισης των Παλατιών, με τελικό αποτέλεσμα να βρεθούν οι φορεσιές αυτές στον φυσικό τους χώρο, μετατρέποντας την εντυπωσιακά και υποδειγματικά ανακαινισμένη Αίθουσα του Θρόνου σε έναν βιωματικό εκθεσιακό χώρο, μέσα από μια ευρηματική θεματική παρουσίαση των στολών.

Μπαίνοντας κανείς στην Αίθουσα του Θρόνου και αντικρίζοντας τις Βυζαντινές Φορεσιές τοποθετημένες με γνώση, φροντίδα και ευρηματικότητα μέσα στον χώρο νιώθει δέος, η Ιστορία γίνεται βίωμα και η κάθε στολή τον παρασύρει σε ένα γοητευτικό και συγκινητικό ταξίδι στο ένδοξο παρελθόν, στον Πολιτισμό, την Τέχνη και την Αισθητική, συνδέοντας το Παρόν με το Παρελθόν, μετατρέποντας τον εσωτερικό κόσμο των επισκεπτών σε Φως.

Για όσα χρόνια και αιώνες θα ζήσουν στο Μέλλον, τα Παλάτια και ο Βυζαντινός Μυστράς, οι ψυχές του Παλαιολόγου, της Βασίλισσας και των Αρχόντων της Καστροπολιτείας, θα ζωντανεύουν τις φορεσιές της Αίθουσας του Θρόνου, θα διηγούνται την Ιστορία του δοξασμένου τούτου τόπου και θα μνημονεύουν για πάντα την ταπεινή Μοναστική Αδελφότητα της Παντάνασσας, την Ηγουμένη Αβερκία, τη Γερόντισσα Ακακία και τις Αδελφές Αγνή και Ελισάβετ, που χάρισαν τούτη την ακριβή και φωτοβόλα προίκα στον Μυστρά, μια προίκα που βγάζει το Βυζάντιο από τα Μουσεία και το μετατρέπει, σε ζωογόνο Εθνικό και Ορθόδοξο Φως, για να φωτίσει τους σκοτεινούς μας δρόμους του Σήμερα και του Αύριο.

 

«Τὸ Βυζάντιο εἶναι ὅπως «ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐντὸς ἡμῶν κεκρυμμένη. Αὐτὴ ἡ χώρα νεφέλη ἐστὶ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, εἰς ἣν μόνον οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ εἰσελεύσονται τοῦ θεάσασθαι τὸ πρόσωπον τοῦ Δεσπότου καὶ καταυγασθῆναι τοὺς νόας αὐτῶν διὰ τῆς ἀκτῖνος καὶ λαμπηδόνος τοῦ φωτὸς Αὐτοῦ».

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

 

                                                                           Σπάρτη 25-5-2026

 

                                                                         Βαγγέλης Μητράκος

 

ΥΓ: Γνωρίζω πως το άρθρο αυτό θα «προσκρούσει» στην Ταπείνωση και την Ταπεινοφροσύνη της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας, όμως κι εμείς οι κοσμικοί οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες σε όσους μας προσφέρουν ανυστερόβουλα και επίσης οφείλουμε να τηρούμε το Ευαγγελικό: «ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι…»

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΗΣ ΜΥΣΤΡΑ, ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΣΤΡΟΠOΛΙΤΕΙΑΣ 

 

Τό ἐκκλησιολογικό ἔγκλημα τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου στήν Οὐκρανία ἐξηγημένο σέ 10 λεπτά

 

Εἰσήγηση κ. Βασιλείου Τουλουμτσῆ, Θεολόγου, ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς στή Θεολογική Σχολή τοῦ ΕΚΠΑ, στό Διεθνές Συνέδριο μέ θέμα: The Crucifixion of Orthodoxy in the 21st Century: Spiritual Wars, the Ecumenist Offensive, and Global Politics

 

«Θα ήθελα κι εγώ με την σειρά μου αρχικώς να συγχαρώ το Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών στο Βελιγράδι για την διοργάνωση του παρόντος διεθνούς συνεδρίου και επίσης να τους ευχαριστήσω θερμά για την τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυναν.

Στην σύντομη εισήγηση που θα ακολουθήσει θα αναφερθούμε στον τρόπο αποδοχής των λεγόμενων πρώην σχισματικών Ουκρανών από πλευράς του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δίχως αναχειροτονία, αλλά και στην επιχειρηματολογία που προέβαλαν προκειμένου να δικαιολογηθεί η συγκεκριμένη αντιεκκλησιαστική πρακτική.

Εξαρχής είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η εκκλησιαστική θεραπεία των σχισμάτων έχει χαρακτήρα όχι απλώς συμφιλιωτικό αλλά θεραπευτικό. Επί τη βάση της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας και της Κανονικής Παράδοσης. Καθώς συγκαλύπτοντας και όχι εξαλείφοντας τις αντιθέσεις, παραμένει πάντοτε ενεργός ο κίνδυνος της αλλοίωσης και της εκ νέου διαίρεσης του εκκλησιαστικού σώματος.

Κανένας εκκλησιαστικός θεσμός και κανένα Πατριαρχείο δεν βρίσκεται υπεράνω της εκκλησιαστικής Παράδοσης, ώστε να έχει το προνόμιο να μεταχειρίζεται κατά το δοκούν και αποσπασματικά στοιχεία της Παραδόσεως, προκειμένου να ικανοποιεί συμπλεγματικές ορέξεις και φιλοδοξίες παγκόσμας εξουσίας επί της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, διαιρώντας μάλιστα το εκκλησιαστικό σώμα χωρίς καμμία συστολή.

Η ουσία του προβλήματος, του ουκρανικού σχίσματος, δεν αποτελεί ο τόμος της αυτοκεφαλίας, είναι βεβαίως προβληματικός και ο τρόπος απόδοσης αλλά και οι απoδέκτες αυτού, αλλά ο τόμος έρχεται ως δευτερεύον πρόβλημα. Το κύριο και πρώτιστο πρόβλημα του ουκρανικού ζητήματος είναι η έλλειψη ιερωσύνης στους δεχθέντες τον τόμο, καθώς αυτοί ουδέποτε χειροτονήθηκαν εντός της Εκκλησίας, ενώ στο πλαίσιο της αυτοκεφαλίας δημιουργήθηκε, και έως και σήμερα υποστηρίζεται, μία διαδοχή φερομένων ως «ιερέων» που όσο περνάει ο καιρός τόσο δυσχεραίνεται έτι περαιτέρω η δυνατότητα θεραπείας.

Η ομάδα η οποία τον Ιανουάριο του 2019 έλαβε τον τόμο αυτοκεφαλίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως συγκροτήθηκε από τριών ειδών «επισκόπους»:

α) από πρώην κανονικούς επισκόπους που αποσχίστηκαν από το Πατριαρχείο της Μόσχας

β) από δεχθέντες χειροτονία εντός του σχίσματος

γ) και από αυτο-τιτλοφορούμενους ως επισκόπους, οι οποίοι πολύ πιθανό να είναι και αβάπτιστοι

Εδώ να κάνουμε μία παρένθεση και να πούμε ότι η άσκηση εκκλήτου από πλευράς ειδικά του Μακαρίου Μαλέτιτς αποτελεί έναν τραγέλαφο, διότι ο χαρακτήρας της εκκλήτου προφυγής είναι η αναίρεση μίας καταδικαστικής και καθαιρετικής πράξης, η οποία στην περίπτωση του Μαλέτιτς δεν υφίσταται. Δεν υπάρχει, διότι δεν υπάρχει ιερωσύνη, δεν υπάρχει αρχική χειροτονία.

Και παρ’ ότι οι τρεις περιπτώσεις φέρουν διαφορετικά εκκλησιολογικά χαρακτηριστικά, εντούτοις όλοι ανεξαιρέτως έτυχαν της ίδιας μεταχείρισης. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναγνωρίστηκαν όλοι ανεξαιρέτως ως αρχιερείς της Εκκλησίας.

Με τον τρόπο αυτό και την δημιουργία του συγκεκριμένου εκκλησιαστικού συνονθυλεύματος, θεωρήθηκε ότι επήλθε η θεραπεία, την στιγμή που η ύπαρξη παράλληλης εκκλησιαστικής δομής στον ίδιο τόπο, με την αναίτια περιθωριοποίηση του κανονικού Μητροπολίτη Ονουφρίου στοιχειοθετεί και αποτελεί ντε φάκτο σχίσμα.

Μία Εκκλησία όμως για να γίνει αυτοκέφαλη θα πρέπει πρωτίστως και προηγουμένως να είναι Εκκλησία, εφόσον Εκκλησία σημαίνει και συνεπάγεται υποστατά μυστήρια, αγιαστική χάρη και ιερωσύνη. Κατά συνέπεια είναι άλλο το ζήτημα της αποκατάστασης στην ιερωσύνη και διαφορετικό το ζήτημα της αυτοκεφαλίας. Αυτό σημαίνει ότι η αυτοκεφαλία δεν έχει δική της αυτόνομη χαρισματική υπόσταση αλλά θεμελιώνεται πρωτογενώς στην εκκλησιαστική υπόσταση μίας κατά τόπον Εκκλησίας, η οποία δευτερογενώς καθίσταται αυτοκέφαλη. Δεν είναι δυνατόν μία κίνηση διοικητικού χαρακτήρα, όπως είναι η αυτοκεφαλία, να προσδώσει απροϋπόθετα και μαγικώ τω τρόπω αρχιερωσύνη σε ανθρώπους που ποτέ δεν την έλαβαν και ενδεχομένως δεν ανήκαν καν στο Σώμα της Εκκλησίας. Ειδάλλως δημιουργείται το πρωτοφανές παράδοξο να έχουμε μία ομάδα η οποία να κατέχει μεν τόμο αυτοκεφαλίας αλλά να μην είναι Εκκλησία.

Η «επιχειρηματολογία» του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως κατά βάση βασίστηκε, θεμελιώθηκε, πάνω στην αλλοίωση κειμένων, στην παρερμηνεία Ιερών Κανόνων και ιστορικών γεγονότων της εκκλησιαστικής ιστορίας. Μία τέτοια προσπάθεια υπήρξε η δικαιολόγηση της μη αναχειροτόνησης των σχισματικών Ουκρανών μέσω του τρόπου αποδοχής των πρώην εικονομάχων επισκόπων από την 7η Οικουμενική Σύνοδο χωρίς αναχειροτόνηση.

Το δεδομένο όμως που διαφοροποιεί ριζικά τις δύο περιπτώσεις είναι ότι οι εικονομάχοι έφεραν υποστατή ιερωσύνη εντός της Εκκλησίας προ της αιρετικής τους απόκλισης και ήταν ακριβώς αυτός ο λόγος που η Εκκλησία δεν τους χειροτόνησε εκ νέου. Οι σχισματικοί της Ουκρανίας όμως δεν έχουν αυτό το βασικό χαρακτηριστικό, με εξαίρεση ασφαλώς τους αρχιερείς που ανήκαν πριν στο Πατριαρχείο της Μόσχας από όπου και αποσχίστηκαν και ακολούθως καθαιρέθηκαν. Πράγμα που σημαίνει ότι άνευ χειροτονίας δεν είναι ιερείς και για αυτό δεν δύνανται να προσφέρουν την λατρεία της Εκκλησίας προς τον Θεό.

Σύμφωνα με την 7η Οικουμενική Σύνοδο και την διαχρονική συνείδηση και πράξη της Εκκλησίας, τα όρια της Εκκλησίας και οι θεμελιώδεις εκκλησιολογικές αρχές είναι εκείνες που προσδιορίζουν αρχικώς την δυνατότητα, διότι δεν οικονομούνται όλες οι περιπτώσεις, και δευτερευόντως τον τρόπο αποδοχής των εξαιρέσεων επιστρεφόντων, με το δεδομένο ότι δεν υφίστανται μυστήρια εκτός Εκκλησίας. Συνεπώς, η αποδοχή των πρώην εικονομάχων επισκόπων έλαβε χώρα κάτω από αυστηρό καθεστώς συγκεκριμένων εκκλησιολογικών προϋποθέσεων, με απαραίτητη προϋπόθεση η επισκοπική χειροτονία να είχε αρχικώς τελεστεί στους κόλπους της Εκκλησίας προ της αιρετικής απόκλισης.

Με άλλα λόγια. Η σημειούμενη πορεία εκκινά από την εκκλησιολογία και κατευθύνεται προς την εξέταση του τρόπου αποδοχής.

Σύμφωνα με την παρερμηνεία της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, η οποία φιλοδοξεί να υποστηρίξει την μη αναχειροτονία, σημειώνεται η ακριβώς αντίθετη πορεία. Εκκινά από τον τρόπο αποδοχής και κατευθύνεται προς την διαμόρφωση μίας νεάς εκκλησιολογίας.

Θεωρείται παγιωμένος ο τρόπος της μή αναχειροτόνισης, ως δήθεν θεμελιωμένος στην διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας και εκ του τρόπου της απροϋπόθετης αναγνώρισης ιερωσύνης εκτός Εκκλησίας, διαμορφώνονται νέα, διευρυμένα μεν αδιευκρίνιστα δε, εκκλησιολογικά όρια, εφόσον η μη αναχειροτόνιση δηλώνει την προ-ϋπαρξη υποστατής ιερωσύνης.

Όμως υπό την άποψη αυτή δεν υπάρχουν όρια της Εκκλησίας και επομένως δεν υπάρχουν κατ’ ουσίαν αιρετικοί και σχισματικοί. Γενόμενοι αυτοί a priori δεκτοί, τα μυστήρια της Εκκλησίας και των εκτός Αυτής διαφόρων ετερόδοξων και σχισματικών κοινοτήτων τίθενται επί ίσοις όροις. Ωσαν το πρόβλημα να αφορά σε διακοπή κοινωνίας και όχι σε έκπτωση εκ της Εκκλησίας.

Το εν λόγω εκκλησιολογικό σχήμα παραπέμπει ευθέως στην εκκλησιολογία του Κονγκάρ [Yves Congar], η οποία αργότερα έγινε και η εκκλησιολογία της δεύτερης Βατικανής συνόδου. Με κυρίαρχο στοιχείο αυτής να αποτελεί η έννοια της διαβαθμισμένης μετοχής όλων των «ιστορικών εκκλησιών» στην «μία εκκλησία» και την ύπαρξη ενός παγκόσμιου «πρώτου».

Στη νέα αυτήν περιεκτική εκκλησιολογία δεν υπάρχουν σχίσματα και αιρέσεις. Υπάρχουν απλώς χωρισμένοι αδελφοί με τους οποίους και επί τη βάση του θεωρούμενου ως ενός «χριστιανικού βαπτίσματος», υφίσταται κοινωνία ατελούς μορφής, η οποία καθίσταται ως τέλεια μέσω της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον παγκόσμιο «πρώτο». Αυτή η κοινωνία τελειοποιεί και αναπληρώνει το ατελές της κοινωνίας.

Γι’ αυτό και δεν υφίσταται επανάληψη τέλεσης μυστηρίων για τους λατίνους, δεδομένου ότι η Β’ Βατικανή ήρε την αποκλειστική εκκλησιολογία της Α’ Βατικανής συνόδου, αναγνωρίζοντας έγκυρα και υποστατά μυστήρια σε όλες τις ιστορικές «εκκλησίες».

[σ.σ. Σε αυτό το σημείο κατανοούμε, πώς η ψευδοσύνδος της Κρήτης που ονόμασε τις αιρέσεις «εκκλησίες», με την ιστορική τους έννοια όπως μας είπε ο Αθηνών Ιερώνυμος, μπήκε στην τροχιά της Β’ Βατικανής των παπικών για τα περαιτέρω.]

Συνοψίζοντας όλα τα ανωτέρω, η πρακτική που εφαρμόστηκε ως προς τον τρόπο αποδοχής και αναγνώρισης των σχισματικών και αχειροτόνητων ομάδων των Ουκρανών, δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την 7η Οικουμενική Σύνοδο και δεν εναρμονίζεται με την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, για την οποία δεν υφίστανται μυστήρια, συνεπώς και ιερωσύνη, εκτός της Εκκλησίας.

Φέρει χαρακτηριστικά Βατικάνειας εκκλησιολογίας, σύμφωνα με την οποία το θεμέλιο ενότητας της Εκκλησίας δεν είναι πλέον η Πίστη και η Παράδοση της Εκκλησίας, αλλά το πρόσωπο του παγκόσμιου «πρώτου». Η κοινωνία με τον «πρώτο» είναι αυτή που αναπληρεί την ανάγκη της αναχειροτονίας, αποτελώντας παράλληλα και τον αναγκαίο όρο ενότητας της «Εκκλησίας» και κοινωνίας με την «Εκκλησία».

Προς την νεόκοπη στοιχειοθέτηση ενός παγκόσμιου πρωτείου άνευ ίσων, εργάστηκε συστηματικά ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, μέσω της περσοναλιστικής παρερμηνείας του τριαδιολογικού δόγματος και της υποστήριξης της οντολογικής προτεραιότητας του Πατρός ει βάρος των Υποστάσεων Υιού και Πνεύματος. Με αποτέλεσμα, η αιρετική τριαδολογία να κατοπτρίζεται εικονικά σε μία αναλόγως προβληματική εκκλησιολογία, την «εκκλησιολογία του πρωτείου».

Στο επίπεδο της τριαδολογίας, ο Ζηζιούλας ταύτιζε τον Θεό μόνο με την υπόσταση του Πατρός και υποστήριζε ότι όπως ενδοτριαδικά υπάρχει ο Πατήρ ως πρώτος, κατ’ αντιστοιχία και στο επίπεδο της εκκλησιολογίας υπάρχει και πρέπει να υπάρχει ένας παγκόσμιος πρώτος, ο οποίος αποτελεί ταυτόχρονα και το σημείο ενότητας της «Εκκλησίας». Άνευ του πρώτου ή άνευ της κοινωνίας με τον πρώτο, δεν υφίσταται ενότητα.

Στην πραγματικότητα το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα, πέραν από παραγγελία κέντρου γεωπολιτικής ισχύος, υπήρξε περαιτέρω και μία πολύ βολική περίπτωση προκειμένου να εκφραστεί στο πρακτικό επίπεδο της εκκλησιολογίας η αιρετική αρειανική τριαδολογία του αποθανόντος μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, ως «εκκλησιολογία του πρωτείου». Η οποία θέτει τις Τοπικές Εκκλησίες σε διαφορετικά και άνισα επίπεδα υπό έναν πρώτο, την εκκλησιαστική παράδοση απλώς ως αποθήκη επιχειρημάτων απ’ όπου λαμβάνεται μόνον ό,τι εξυπηρετεί την κάθε περίσταση, ενώ η απροϋπόθετη αναγνώριση ιερωσύνης, εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποτελεί ένα πολύ βολικό και εξυπηρετικό προηγούμενο προς την επιχειρούμενη πανχριστιανική ενότητα.

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.»

https://www.youtube.com/watch?v=vXHxDubah0E

 Τό πραγματικό καί ἀποκρουστικό πρόσωπο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Νέα ἐκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων στήν Κύπρο!

Ὅσοι ἐπίσκοποι τῶν ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δέν ἀναγνωρίζουν τήν "Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο" τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (Κρήτη, Ἰούνιος 2016) καί ἀπορρίπτουν τίς ἀποφάσεις της, ἀργά ἤ γρήγορα, θά βρεθοῦν, μέ συνοπτικές διαδικασίες, ἀπό τόν θρόνο τους στόν....δρόμο!

Χαρακτηριστική η περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικοῦ (τῆς ἐπισήμου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου).

Χωρίς κἄν κανονική Δίκη, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά ὑπογράψει τή νέα «Ὁμολογία Πίστεως" τῆς νέας Οἰκουμενιστικῆς τάξεως (ὅπου ἐμπεριέχεται ἡ ἀναγνώριση τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, ἡ καταφρόνηση τῶν ἱερῶν Κανόνων καί ἡ ὑποταγή στίς ἀποφάσεις τῶν διοικητικῶν ὀργάνων), κηρύχθηκε ἔκπτωτος, τέθηκε σέ Ἀργία.

Ἐπιπλέον αὐτές τίς ἡμέρες ἐξελέγη, ἀντικανονικῶς καί ἀντικαταστατικῶς (στήν Κύπρο ἰσχύει, βάσει Καταστατικοῦ, ἡ ἐκλογή ψήφῳ Κλήρου καί λαοῦ) ἀπό τήν ὑπό (κυριολεκτικῶς.....ὑπό) τόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Γεώργιο Σύνοδο, νέος Μητροπολίτης γιά νά πάρει τή θέση του!

Ἐνδεικτική καί χαρακτηριστική ἡ ἀνωτέρω φωτογραφία μέ τόν Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικό στό δρόμο(!) μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο του.

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ FILIOQUE.

 

 

 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως.

 

Εν Θεσσαλονίκη τη 4η  Ιουνίου 2026.

 

Όπως είναι γνωστό, η κακόδοξη προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως του Filioque, την οποία εισήγαγε ο Παπισμός εδώ και χίλια χρόνια περίπου, δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της Ορθοδόξου Ανατολής και της Παπικής Δύσεως, καθώς η εν λόγω κακοδοξία εξακολουθεί να παραμένει, δυστυχώς μέχρι σήμερα, βασική δογματική διδασκαλία των παπικών. Πολλοί οικουμενιστές σήμερα, προερχόμενοι κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο, θέλησαν να δώσουν μια δική τους ερμηνεία στη δογματική αυτή πλάνη, στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα αυτό. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή το πρόβλημα του Filioque δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόβλημα λεκτικής παρανοήσεως. Ένα πρόβλημα, δηλαδή, κακής αποδόσεως στην λατινική μετάφραση του ελληνικού κειμένου με λατινικές λέξεις, που δεν αποδίδουν επακριβώς το  ελληνικό κείμενο.

Και άλλες φορές ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό. Εδώ απλώς θεωρήσαμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένες αλήθειες, που αφορούν το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, με την ευκαιρία των ημερών που διανύουμε, όπου εορτάζουμε τα μεθέορτα της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής της Πεντηκοστής. 

Την κακόδοξη προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως δεν είναι δυνατόν να την αξιολογήσει κανείς ορθά, αν την θεωρήσει  απλώς ως πρόβλημα όρων και λέξεων, αλλά μόνον όταν την θεωρήσει  στις ιστορικοδογματικές του διαστάσεις, που είναι και οι  πραγματικές του διαστάσεις. Ας παραθέσουμε κατ’ αρχήν ορισμένα ιστορικά στοιχεία. 

Τα πρώτα σπέρματα της αιρέσεως του Filioque πρέπει να τα αναζητήσουμε στον Νεοπλατωνισμό και στο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος ενώ ήταν γνώστης του Νεοπλατωνισμού, (είχε μάλιστα θητεύσει σε και σε αιρετικές ομάδες, όπως οι Μανιχαίοι), αγνοούσε δυστυχώς την θεολογία των ελλήνων Πατέρων. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρός  Παν. Τρεμπέλας: «το Filioque εμφανίζεται διά πρώτην φοράν παρά τω Αυγουστίνω». Λέγει ο ιερός Αυγουστίνος στο περί Τριάδος, (DeTrinitate), έργο του ρητώς, ότι «δεν δυνάμεθα να είπωμεν, ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται και εκ του Υιού, επειδή ουχί μάτην το αυτό Πνεύμα και του Πατρός και του Υιού Πνεύμα λέγεται», (Necpossumusdicere, quod Spiritus Sanctus et a Filionon procedat…).[1] Bλέπουμε δηλαδή εδώ ότι ο Αυγουστίνος ομιλεί σαφέστατα για την κακοδοξία του Filioque, και μάλιστα κατά τρόπον, που δεν επιδέχεται καμία λεκτική παρανόηση.

Η κακοδοξία αυτή στη συνέχεια διά του Αυγουστίνου μεταδόθηκε, όπως ήταν επόμενο και εξαπλώθηκε στη Δύση. Πρώτοι οι Ισπανοί περί τα τέλη του 6ου αιώνος άρχισαν να διακηρύττουν δια της τρίτης εν Τολέδω της Ισπανίας (το 589) Συνόδου την καινοτομία της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού «παρά την κατ’ αυτής αντίδρασιν του Αλκουΐνου και του αρχιεπισκόπου Ακυϊλίας Παυλίνου, κατακρίναντος ταύτην και δι’ επαρχιακής Συνόδου, συγκληθείσης εν έτει 791».[2] Στη συνέχεια, ήδη από τις αρχές του 9ου αιώνος, η κακοδοξία αυτή βρήκε ένθερμους υποστηρικτές τους Φράγκους αυτοκράτορες και κυρίως τον Κάρολο τον Μέγα, ο οποίος ασκούσε «πίεσιν επί του πάντοτε αρνουμένου Πάπα, όπως αποδεχθή το Filioque, όπερ ο αυτοκράτωρ κυρίως εχρησιμοποίει ως παιγνιόχαρτον κατά του ανατολικού κράτους, επιδιώκων ιδίους πολιτικούς σκοπούς».[3] Ο αείμνηστος καθηγητής της Δογματικής κυρός Ι. Ρωμανίδης, αναφερόμενος στο Filioque, παρατηρεί ότι «διά της καταδίκης της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και διά της δογματοποιήσεως του Filioque, παρά τας διαμαρτυρίας του Πάπα Ρώμης και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ο Φράγκος ηγεμών Κάρολος … εκήρυξε την δογματικήν υπεροχήν των Φράγκων έναντι των λατίνων και ελλήνων και τον δογματικόν πόλεμον, ίνα χρησιμεύση η φραγκική ορθοδοξία διά την εκτόπισιν της δήθεν πλάνης, ή οπισθοδρομικής θεολογίας των ελληνολατίνων και διά την εδραίωσιν και μονιμοποίησιν της φραγκικής επεκτεινομένης κυριαρχίας…».[4] Προς τον σκοπόν αυτόν συγκάλεσε Σύνοδο το 809 εν Ακυϊσγράνω (Άαχεν) της Γερμανίας, στην οποία το Filioque εκηρύχθη ως επίσημο δόγμα πίστεως. Συνήντησε όμως την σθεναρά αντίσταση του τότε Ορθοδόξου Πάπα Λέοντος του Γ΄, o οποίος όχι μόνον απεκήρυξε συνοδικώς την γενομένην κακόδοξη προσθήκη, αλλά επί πλέον διέταξε να χαραχτεί το Σύμβολο της πίστεως ελληνιστί και λατινιστί πάνω σε δύο αργυρές πλάκες χωρίς το Filioque σε κεντρική θέση του ναού του αγίου Πέτρου.

 Είναι αστείο να υποθέσωμε, ότι μετά από μια τόσο μεγάλη θεολογική διαμάχη περί το Filioque μεταξύ Φράγκων και Λατίνων, ο Πάπας Λέων ο Γ΄ δεν απέδωσε με πιστότητα και ακρίβεια την μετάφραση του ελληνικού κειμένου στα λατινικά, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή από όλους η δογματική πλάνη των Φράγκων. Την ορθή μετάφραση στα λατινικά του ελληνικού κειμένου του Λέοντος Γ΄ επιδοκιμάζων και ο Μέγας Φώτιος, (ο οποίος, ας σημειωθεί, εγνώριζε άριστα τα λατινικά, ως καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κων/πόλεως), εγκωμιάζει τον Λέοντα τον Γ΄ σε επιστολή του προς τον αρχιεπίσκοπο Ακυηλίας. Γράφει: «Ο μεταγενέστερος Λέων, ο την πίστιν ώσπερ την κλήσιν εφάμιλλος, ούτος δή, ούτος ο της ευσεβείας θερμός ζηλωτής, ως κατά μηδένα τρόπον μηδαμώς παραχαράττοιτο βαρβάρω γλώσση το άχραντον ημών της ευσεβείας μάθημα, ελληνίδι φωνή, ώσπερ δη και κατ’ αρχάς είρηται, τοις εν τη Δύσει δι’ αυτού δοξολογείν και θεολογείν την Αγίαν Τριάδα παραδέδωκε…».[5]

Πέραν αυτών είναι αδύνατο να δεχθούμε ότι οι Λατίνοι Πατέρες, που έλαβαν μέρος στην Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, (381), και εδογμάτισαν ομού μετά των Ελλήνων Πατέρων το 9ο  άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, το αναφερόμενο στο Άγιο Πνεύμα, (φυσικά χωρίς το Filioque), δεν κατενόησαν πλήρως και κατά συνέπεια δεν απέδωσαν επακριβώς στη λατινική μετάφραση τη φράση «το εκ του Πατρός εκπορευόμενον», χρησιμοποιήσαντες κάποιο ρήμα, που επιδέχεται διπλή ερμηνεία, έτσι ώστε να δημιουργήσουν σύγχυση και ασάφεια.

Αργότερα κατά την επί μεγάλου Φωτίου εν Κωνσταντινουπόλει γενομένη Σύνοδο το 879-880, (την φερομένη και ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδο), παρόντων και των Λατίνων Πατέρων, (οι οποίοι υπέγραψαν τα πρακτικά ως εκπρόσωποι του Πάπα Ιωάννη του Η΄), το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος ξεκαθαρίζεται για μια ακόμη φορά, ώστε όχι μόνον να καταδικαστεί η από τους Φράγκους γενομένη κακοδοξία του Filioque, αλλά επί πλέον να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενη παρερμηνεία, ή λεκτική παρανόηση. 

Για μία ακόμη φορά ανακύπτει το ζήτημα του Filioque το 1054 στην τότε γενομένη σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, που αποτέλεσε την κυριότερη αιτία του τελευταίου και μεγάλου σχίσματος, που έκτοτε παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος αρχ. κυρός Σ. Μπιλάλης  «αντί να αποκηρύξη ο (τότε) Πάπας Λέων ο Θ΄ το ‘βλάσφημον δόγμα’ του Filioque, το εχρησιμοποίησεν ως σημαίαν, διά να καταπολεμήση και αφορίση, διά των απεσταλμένων του ως αιρετικήν την Ανατολικήν Εκκλησίαν, την μη δεχομένη το Filioque…Το 1014 το Filioque προστίθεται εις το Σύμβολον Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως εν τη Ρώμη, τη πιέσει του αυτοκράτορος Γερμανίας Ερίκου, και, μετά τεσσαράκοντα μόλις έτη, τω 1054, οι παραχαράκται του Συμβόλου, του επικυρωθέντος υπό πασών των Οικουμενικών Συνόδων, κατηγορούν ως αιρετικούς τους Ορθοδόξους, διότι απέκοψαν δήθεν εκ του ιερού Σύμβολου το αιρετικόν νεόπλασμα του Filioque».[6] Οι παρά πάνω επισημάνσεις μαρτυρούν πλέον ξεκάθαρα, ότι οι Παπικοί, προκειμένου να κρατήσουν πάση θυσία την βλάσφημη αυτή κακοδοξία, δεν δίστασαν να προχωρήσουν ακόμη και στη διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων.

Μετά το σχίσμα του 1054, όλες οι μεταγενέστερες ενωτικές προσπάθειες μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών και οι κατ’ αυτούς γενόμενοι διάλογοι περί το Filioque δεν έφεραν δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα. Οπωσδήποτε βέβαια στους διαλόγους αυτούς από την πλευρά των Ορθοδόξων κατ’ επανάληψη, τονίστηκε η διαφορά της εκπορεύσεως από την εν χρόνω πέμψη και ότι ο όρος εκπόρευση αποδίδεται μόνο στον Πατέρα, ενώ ο όρος πέμψη στον Υιό. Όπως επίσης διασαφίστηκε πλήρως η διαφορά των προθέσεων «εκ» και «διά» στην φράση «εκ του Πατρός δι’ Υιού», ώστε να μην χωράει πλέον κανένα περιθώριο λεκτικής παρανοήσεως, ή μη χρησιμοποιήσεως των ορθών λατινικών όρων. Παρά τις διασαφίσεις λοιπόν αυτές οι Παπικοί εξακολουθούσαν πεισματικά να επιμένουν αμετακίνητοι στην πλάνη τους και να επαναλαμβάνουν την κακοδοξία αυτή σ’ όλες τις μεταγενέστερες παπικές Συνόδους μέχρι σήμερα.

Πέρα από τα παραπάνω ιστορικά στοιχεία θα πρέπει να σημειωθεί εν προκειμένω ότι όλοι οι μετά το σχίσμα άγιοι Πατέρες θεωρούν την προσθήκη του Filioque ως αίρεση και πλάνη. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στους δύο περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος λόγους του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.[7] Στον πρώτο εξ’ αυτών με τίτλο: «Περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος», γράφει ο ιερός πατήρ: «…ουδέποτ’ αν υμάς κοινωνούς δεξαίμεθα μέχρις αν και εκ του Υιού το Πνεύμα λέγητε».[8] Δηλαδή ποτέ δεν πρόκειται να σας δεχθούμε σε εκκλησιαστική κοινωνία, εφ’ όσον εξακολουθείτε να ομολογείτε ότι το άγιο Πνεύμα πρέρχεται και εκ του Υιού. 

Κατόπιν των παραπάνω στοιχείων η προσπάθεια των οικουμενιστών να αποδώσουν την κακοδοξιά του Filioque σε λεκτική παρανόηση δεν έχει κανένα έρεισμα και καταρίπτεται παταγωδώς. Η ίδια η ιστορία μας ομιλεί με την ιδική της γλώσσα και μας βεβαιώνει, ότι δεν πρόκειται για λεκτική, ή νοηματική παρανόηση, αλλά για σκόπιμη προσθήκη, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολιτικές, ή άλλες σκοπιμότητες του Παπισμού. Οι πλαστογραφήσεις πρακτικών συνόδων, η εμμονή των δυτικών στην προσθήκη και η ανεξήγητη αδιαλλαξία τους για το μέγιστο αυτό θεολογικό πρόβλημα, φανερώνει ενσυνείδητη επιλογή. Για μας τους Ορθοδόξους οι αργυρές πλάκες του δίγλωσσου Συμβόλου της Πίστεως, που ανήρτησε ο Πάπας Λέων Γ΄ το 809, και που παρέμειναν στο ναό του Αγίου Πέτρου για διακόσια χρόνια, φανερώνουν περίτρανα ότι η προσθήκη του Filioque δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία εκκλησιαστική Παράδοση και είναι εμβόλιμη κακοδοξία, μια από τις δεκάδες της παπικής παρασυναγωγής.

 

[1] Παν.Τρεμπέλα, Δογματική, Αθήναι 1978, τόμ. Α΄, σελ. 286.

[2]Παν. Τρεμπέλα, Δογματική…ο.π. σελ. 280.

[3] Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Το  πρωτείον του επισκόπου Ρώμης, Εκδ. Β΄, Αθήναι 1964, σελ. 205-206, υποσημ. 1.

[4] Περιοδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τεύχος 624, Ιούλιος- Αύγουστος 1971, σελ. 274.

[5] Φωτίου Κωνσταντινουπόλεως, Επιστολή Ι, 24,5, Αρχιεπισκόπω Ακυηλίας, PG. 102,800 ΑΒ.

[6]Αρχ.  Σ. Μπιλάλη, Η αίρεσις του Filioque, Εκδ. «Ορθ. Τύπου» τομ. Α΄, Αθήναι 1972, σελ.82

[7] Βλ. Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας, «Γρηγορίου του Παλαμά έργα», τομ.1.

[8] Ο.π. σελ. 74.

 

 

Ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Σπάρτης

 

Η πανήγυρις του ιστορικού ενοριακού Ναού Αγίας Τριάδος Σπάρτης πραγματοποιήθηκε, μέσα σε κλίμα κατάνυξης και πνευματικής χαράς. Το εκκλησίασμα ήταν πυκνό και ανάμεσά του υπήρχαν αρκετοί νέοι και παιδιά.

Ιδιαίτερη χαρά για την παρουσία ευσεβών πιστών από την Κόρινθο, το Άργος, ακόμη και την Αθήνα αλλά και από την μακρυνή Αυστραλία, Λακωνικής καταγωγής, που συνέπεσε να έχουν έλθει στην πατρίδα για διακοπές.

Ψάλαμε μαζί με τον αγαπητό αδελφό Νικόλαο Ζάχο. Κηρύξαμε, κατόπιν προτροπής του Εφημερίου και ευλογίας του οικείου Επισκόπου, αναφερθέντες μεταξύ άλλων στη σπουδαία συνομιλία του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ και του Νικολάου Μοτοβίλωφ, στις αρχές του 19ου αιώνος, όπου δίνεται η καταλυτική διαχρονική απάντηση του Αγίου στο ερώτημα του δευτέρου «ποιός είναι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής»: Η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά μας!

Την απόλυση της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε η καθιερωμένη λιτανεία και άμα τη επιστροφή στο Ναό έγινε η διανομή του αντιδώρου, του άρτου της Αρτοκλασίας, ενώ προσφέρθηκε κέρασμα από την Ενορία σε όλους τους πανηγυριστές.

Θερμές ευχαριστίες στην αδελφή Ειρήνη Ζερβού που μας φιλοξένησε, με αγάπη και καλή ενθύμηση της πρώτης φιλοξενίας της στην ίδια περίσταση, πρίν από 37 ολόκληρα χρόνια! Βεβαίως, πολλές ευχαριστίες στον αγαπητό μου και εκλεκτό Εφημέριο Πρεσβύτερο π. Νικόλαο Κατσούλη, για την ευγενική πρόσκλησή του και την αγάπη του.

Ο Παράκλητος να μας ενισχύει  και να μας καθοδηγεί στη σωτηρία μας, δηλαδή την αληθινή κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό, διά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Δ.Ι.Κ.

 

Τουριστικὸς μοναχισμός, ἡ νέα πραγματικότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους

 

Ἀνησυχῶν Ἁγιορείτης Μοναχὸς

 

  Τό ἄρθρο 4 τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀναφερόμενο στήν ἀποστολή τῆς μοναστικῆς πολιτείας, ὁρίζει ὅτι “Οὐδέποτε οὐδέν τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ ἱερῶν Σκηνωμάτων δύναται νά ἐκτραπῇ τοῦ ἀρχικοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ καί μετασχηματισθῆ ταῖς κοσμικαῖς χρείαις”,  ὅμως ἡ   σύγχρονη  πρα­γματικότητα δέν ἀνταποκρίνεται πλήρως μέ τό ὡς ἄνω ἄρθρο. Ἡ ἔντονη ἐκκοσμίκευση πού ἔχει ὑποστῆ στίς ἡμέρες μας τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός, ἀφοῦ ἕνας προσκυνητής μπορεῖ νά βρῆ σήμερα ὑπερπλήρη -κάθε λογῆς λιχουδιῶν- σοῦπερ μάρκετ, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες, δηλαδή μπορεῖ κανείς νά συναντήση ὅ,τι ὑπάρχει σέ μία μονάδα σέ κάποιο τουριστικό κοσμικό θέρετρο, κάτι τό ὁποῖο σέ ἄλλες ἐποχές ἦταν ἀσφαλῶς ἀδιανόητο. Ἡ καθημερινότητα ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ Ἁγιορείτικος μοναχισμός, ὅπως τόν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ὅπου ἡ προσευχή, ἡ ἄσκηση καί ἡ πτωχεία ἦταν αὐτά πού τόν χαρακτήριζαν, ἀνήκουν πιά στό παρελθόν! Ἡ ὕπαρξη ξενοδοχειακῶν μονάδων στήν Ἀθωνική πολιτεία, γιά τήν ἐξυπηρέτηση προσ­κυνητῶν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καί ὄχι μόνον, εἶναι μία ὀδυνηρή πραγματικότητα…

 

  Ἕλληνας ξεναγός μᾶς ἀπεκάλυψε ὅτι ἡ διανυκτέρευση σέ Κελλί τῆς Ἁγίας Ἄννης τῶν Καρυῶν κοστολογεῖται στά ἑκατό εὐρώ, ὅτι ἱστορικό κάθισμα, τό ὁποῖο εἶναι γνωστό γιά τά κρασιά του χρεώνει τήν διαμονή ἑκατόν εἴκοσι μέ ἑκατόν ἑβδομῆντα εὐρώ τήν ἡμέρα, ἐνῶ ἀπορρίφθηκε πρόταση μεγάλης Σκήτης τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας ἀπό τήν ἴδια τήν Σκήτη νά προσ­φέρη διαμονή ἔναντι διακοσίων εὐρώ. Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ξεναγός ἐπιβεβαίωσε τό ἀληθές τῶν διαφημίσεων, πού θέλουν τήν ξενάγηση τεσσάρων ἀτόμων, πλήν εἰσιτηρίων, στά 2000 εὐρώ!

 

  Τά ἐρωτήματα πού τίθενται εἶναι καί πολλά καί ἀμείλικτα: ἆραγε οἱ μοναχοί κόβουν παραστατικά γιά τίς ὑπηρεσίες πού προσφέρουν; Ἆραγε κρατοῦν λογιστικά βιβλία, κάνουν φορολογικές δηλώσεις; Κάτι τό ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωτικό στόν κόσμο. Μήπως σταδιακά τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους θὰ μεταλλαχθοῦν σὲ ἀνώνυμες ἑταιρεῖες, ἐάν δέν ἔχουν γίνει ἤδη; Ἀπό πότε ὁ ἁγιορείτικος μοναχισμός εἶναι συμβατός μέ τέτοιες πράξεις; Οἱ δράσεις αὐτές δέν ἔχουν ὡς ἐπακόλουθο οἱ μοναχοί νά ἀνοίκουν πιά στά γρανάζια τοῦ Αἰῶνος τούτου; Τά Χρυσόβουλλα τῶν Αὐτοκρατόρων, Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος 872 μ.Χ. καὶ Ἰωάννου τοῦ Τσιμισκῆ 971 μ.Χ., τά ὁποῖα ἐξεδόθηκαν στήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀθωνίτου καί δηλώνουν ξεκάθαρα τόν σκοπό τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ παραμείνη γιά πάντα τόπος προσευχῆς καὶ μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ ὄχι νὰ μεταλλαχθῆ σὲ χῶρο κοσμικοῦ ἐμπορίου, δέν συγκινοῦν τούς σύγχρονους μοναχούς; Οἱ ἐπιχειρηματικές ἐνασχολήσεις θέλγουν πιά περισσότερο ἀπό τήν προσευχή καί τήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν; Σίγουρα τά ὀστᾶ τῶν Ἁγιορειτῶν παλαιῶν πατέρων τρίζουν σήμερα μέ τίς ἐπιδόσεις τῶν νέων! Οἱ μοναχοί, στούς ὁποίους ἀρέσει νά ἀσχολοῦνται μέ τό χρῆμα καί τίς ἐπιχειρήσεις, γιατί δέν παρέμειναν στόν κόσμο, γιά νά ἱκανοποιήσουν τίς ὅποιες κοσμικές ἐνασχολήσεις τους καί μαγαρίζουν τόν ἱερό τόπο, ὁ ὁποῖος εἶναι ποτισμένος μέ τούς ἀσκητικούς ἱδρῶτες τῶν παλαιῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἕνα μόνον στόχο, τό πῶς νά εὐαρεστήσουν τόν Κύριό μας καί τήν Κυρία Θεοτόκο.

 

  Εἶναι προφανές ὅτι στόχος εἶναι, μέσῳ τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τοῦ χρήματος καὶ τὴν τύρβη τῆς κοσμικῆς μέριμνας, νά σωπάσῃ ἡ φωνή τῆς ὁμολογιακῆς ἐν Χριστῷ μαρτυρίας!

 

  Εἶναι πραγματικά ἀξιολύπητη ἡ κατάσταση, στήν ὁποία ἔχει περιέλθει σήμερα τό Ἅγιον Ὄρος. Ἔτσι, ἐξηγεῖται ἡ ἄκρα σιωπή του στά ὀξέα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει τόσο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως τό Οὐκρανικό ζήτημα, ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου νά ἑνωθῆ μέ τίς αἱρέσεις, ὅσο καί ἡ διαρκής σιωπή στά δυσβάστακτα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει ἡ Πατρίδα στίς ἡμέρες μας. Ἄλλοτε ὁ μοναχισμός πρωτοστατοῦσε στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν ὅποιο τύραννο, σήμερα ὁ μοναχισμός διαπλέκεται οἰκονομικά καί πολιτικά μέ τόν τύραννο. Οἱ ὡς ἄνω πράξεις ἐπιβεβαιώνουν ὅτι τά εὐρωπαϊκά κονδύλια ἀλλοίωσαν καίρια τόν ἁγιορείτικο μοναχισμό, λειτούργησαν ὅπως τά ἀργύρια τῆς προδοσίας, παρέσυραν τούς μοναχούς στό βόθυνο τῆς φιλοχρηματίας καί τούς ἐξέτρεψαν ἀπό τόν πραγματικό προορισμό τους.

 

  Κατάντησε τό πρᾶγμα, ὥστε ἡ ἄκρατος πλεονεξία νά κατατρώγει τοὺς μοναχούς, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται “σέ εὐέλικτα ἐπιχειρηματικά πρότζεκτ” τά ἔσοδα ἀπό τόν προσοδοφόρο τουρισμό. Ἀλήθεια, οἱ γεροντάδες πού εἰσήγαγαν τά νέα ἤθη, δὲν σκέπτονται ἄραγε τοὺς ταλαιπώρους ὑποτακτικούς τους, οἱ ὁποῖοι ἀπαρνήθηκαν τόν κόσμο καί τώρα εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ διακονοῦν τράπεζες και τουρίστες; Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ καί καθόλου δέν τοὺς ἐνοχλεῖ! Δὲν νοιάζονται στό παραμικρό τό τί σημαίνει Ἡσυχασμός! Πῶς θὰ ἡσυχάσουν οἱ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἐξῆλθαν ἐκ τοῦ κόσμου στόν ἀναχωρητικό βίο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ἡσυχία καί τήν προσευχή; Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, τὸν ὁποῖον ὑποτίθεται ὅτι σέβονται, εἶχε ὡς προτεραιότητα τὴν διατήρηση τοῦ ἡσυχαστικοῦ χαρακτήρα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Πόσο ἀλήθεια ἀπασχολεῖ τὴν Ἱ. Κοινότητα τὸ ζήτημα αὐτό;

 

  Μήπως λοιπόν ἑάλω πιά ὁ Ἄθως, ἀπό τουριστικούς πράκτορες, ξεναγούς, τουριστικά γραφεῖα καί ἐπιχειρηματίες “μοναχούς”; Δυστυχῶς διαφαίνεται ὅτι οἱ θεσμικές ἐξουσίες τοῦ Ἁγίου Ὄρους δέν παραδειγματίσθηκαν ἀπό τόν ξεπεσμό τοῦ μοναχισμοῦ τῶν Μετεώρων. Οἱ σεισμοί, οἱ ὁποῖοι ταρακουνοῦν τόν Ἄθωνα ἐπί μία διετία τουλάχιστον, δέν συγκινοῦν οὔτε τήν Ἱερά Κοινότητα οὔτε καί τούς ἡγουμένους τῶν μονῶν. Μήπως τελικά ἡ Ἱερά Κοινότητα ἀποδέχεται τὸν μουσειακὸ χαρακτῆρα τοῦ Ἄθωνα, ὁ ὁποῖος προσελκύει πιά μόνο τόν “θρησκευτικὸ τουρισμό” καί ὄχι τούς γνήσιους προσκυνητές τοῦ Ἱεροῦ τόπου; Αὐτὴ εἶναι λοιπόν ἡ (νέα) ἀποστολὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νὰ εἶναι ἐκθεσιακός χῶρος; Τέτοια καταβαράθρωση τῆς ὑπερχιλιετοῦς παράδοσης, δέν ἔχει παρατηρηθῆ ἄλλη φορά στήν ἱστορία τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας!

 

  Οἱ ξενοδοχειακές μονάδες, γιά νά κατασκευασθοῦν, χρειάζονται ἐργάτες, σκαπτικά μηχανήματα, οἰκοδομικά ὑλικά, αὐτοκίνητα νά κινοῦνται συνεχῶς κλπ., καλά, κανένα δέν ἐνοχλοῦν αὐτές οἱ δραστηριότητες; Οἱ μονές πού χαρακτηρίζονται γιά τό παραδοσιακό τους πνεῦμα, γιατί δέν ἀντιδροῦν; Γιατί δέν καταγγέλλουν ὅτι ἀλλοιώνεται ὁ μοναχισμός καί παραβιάζεται ὁ Καταστατικός Χάρτης; Μήπως ἐπειδή ὅλοι συμμετέχουν στό ἀλισιβερίσι τῶν ἑκατομμυρίων εὐρώ καί ἡ ὁποιαδήποτε ἀντίδραση θά προκαλέση τό κλείσιμο τῆς κάνουλας; Ὅμως μέ αὐτές τίς δραστηριότητες δὲν καταστρατηγεῖται ὁ Καταστατικός Χάρτης ἀπό τίς ἴδιες τίς Ἱερές Μονές; Ὁ Καταστατικός Χάρτης στό ἄρθρο 175 σημειώνει ὅτι: “Ἡ σύστασις ἐν ταῖς Μοναῖς ἤ ἐξαρτήμασιν ἐμπορικῶν καταστημάτων, ὡς καί ἡ ἄσκησις ἐμπορίου ἀντικειμένων μή ἰδιαζόντων ἤ ἀναγκαίων εἰς τόν τόπον, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως”. Μέ τήν λειτουργία τῶν ξενοδοχειακῶν αὐτῶν μονάδων δέν μιλᾶμε οὐσιαστικά γιά διαμόρφωση κερδοσκοπικῆς δραστηριότητας καί μάλιστα σέ αὐτό πού ἔχει πιά μεταλλαχθῆ τό Ἅγιον Ὄρος, δηλαδή σέ εἰδική οἰκονομική ζώνη, κάνοντας παράχρηση τοῦ Αὐτοδιοικητικοῦ χαρακτήρα του;

 

  Ἕνα εἶναι βέβαιο, ὅτι αὐτό πού συμβαίνει σήμερα στό Ἅγιον Ὄρος σίγουρα προοιωνίζει τό τί θά συμβῆ αὔριο

 

Ἐπίσκοποι παραγωγῆς τῆς

"Συνόδου τῆς Κρήτης"!

 

        Ο νεοεκλεγείς Μητροπολίτης Πάφου από την υπό τον Αρχιεπίσκοπο κ. Γεώργιο Σύνοδο της Κύπρου.

 

 

 

Ο εκθρονισθείς από τη νέα εκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός.

 

Του κ. Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

 

Δεν ανήκω στο ποίμνιο της επισήμου Εκκλησίας της Κύπρου. Ωστόσο και ως πιστός και ως Θεολόγος παρακολουθώ τα τεκταινόμενα. Ο εκεί Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός καταφανέστατα αντικανονικώς εκθρονίστηκε. Η υπόθεσή του πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ο ίδιος φαίνεται αγαθός άνθρωπος. Έκανε, βεβαίως, κι αυτός τα λάθη του, χωρίς αυτό να δικαιολογεί την καρατόμησή του. Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο στην υπόθεση αυτή είναι ότι του ζητήθηκε, προς διάσωσή του, η αναγνώριση ως ορθοδόξου της γνωστής Συνόδου της Κρήτης, καθώς και η, εμμέσως πλην σαφώς, αποδοχή της οικουμενιστικής προσεγγίσεως προς ένωση με τον Παπισμό. Αυτά, ο ίδιος δεν τα αποδέχθηκε.

Χθές, παρά τις σχετικές εκκρεμότητες, κανονικές και άλλες, η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου εξέλεξε νέο Μητροπολίτη Πάφου, τον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής της Κύπρου Ιερομόναχο κ. Γρηγόριο Ιωαννίδη. Η Πάφος είναι ανάστατη και τουλάχιστον διχασμένη. Ο κ. Τυχικός συνεχίζει να ζητά δικαιοσύνη, ενώ σε πρόσφατο μήνυμά του απεκάλυψε ότι στο Φανάρι, όπου είχε καταφύγει, αντί να εξετάσουν τις σε βάρος του αντικανονικότητες, τον "εξέταζαν" περί της Συνόδου της Κρήτης, περί Οικουμενισμού κοκ!

Κατόπιν όλων των ανωτέρω, μετά την εκλογή του νέου Μητροπολίτου Πάφου και την επικείμενη χειροτονία και ενθρόνισή του, επισημαίνουμε και συγχρόνως προτείνουμε το εξής:

ΕΦΟΣΟΝ είναι μάλλον αδιαμφισβήτητο οτι ο κ. ΤΥΧΙΚΟΣ, παρά τα επί μέρους ανθρώπινα λάθη και τις όποιες παραλείψεις ή ελλείψεις του, είναι ο πρώτος επίσκοπος ΘΥΜΑ της επιβολής "νέας Ομολογίας Πίστεως" που συνιστά πλέον στην νέα εκκλησιαστική Τάξη πραγμάτων η υποταγή στις Αποφάσεις και το πνεύμα της διαβοήτου "Αγίας & Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης" (2016), οφείλει ο νεοεκλεγείς "διάδοχός" του κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ να δηλώσει δημοσίως εάν αυτός αποδέχεται το πνεύμα και όλες τις Αποφάσεις της εν λόγω Συνόδου που για πρώτη φορά επεχείρησε την πανορθόδοξη αμνήστευση και εκκλησιοποίηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

Εάν το πράξει, τουλάχιστον, θα δείξει εντιμότητα και θα αντιμετωπιστεί αναλόγως. Εάν, όμως, σιωπήσει, τότε, ευλόγως, οι πιστοί της Πάφου που υπερασπίζονται τον κ. Τυχικό θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουν όχι μόνον ως "μοιχεπιβάτη", όπως ήδη τον αποκαλούν, αλλά και ως επίσκοπο της νέας εκκλησιαστικής Τάξεως, δηλαδή ως εύχρηστο όργανο για την προώθηση και εμπέδωση των κακοδόξων οικουμενιστικών φρονημάτων των κατόχων των θρόνων των Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών και των Ιεραρχιών τους.