Ἱερά Πανήγυρις

τῆς Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης

στό Ἀμαρούσιο Ἀττικῆς

Την 24 Σεπτεμβρίου, με το εκκλ/κό εορτολόγιο (7 Οκτωβρίου με το πολιτικό ημερολόγιο), τιμάται η εορτή της Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης, ως Σύναξις τιμής στην Ιερά Εικόνα Της, η οποία θαυμαστῶς αποκαλύφθηκε πρίν από αιώνες σε έναν βοσκό, στο όμορφο νησί των Κυθήρων και εις ανάμνηση του φοβερού θαύματος της θεραπείας δια της χάριτός Της, εντός του Ναού όπου αυτή αποθησαυρίζεται, ενός παραλύτου.

Αυτή την ημέρα πανηγυρίζει το φερώνυμο ναΰδριο στο Αμαρούσιο  Αττικής (Κανάρη 5), το οποίο ανήγειρε και εγκαινίασε ο αείμνηστος Επίσκοπος Βρεσθένης ο Β' (+1963), ο οποίος ασκήτευσε στο Άγιον Όρος επί σειρά πολλών ετών και συγκεκριμένα στο ησυχαστήριο του Αγίου Μηνά στην απόκρημνη Βίγλα (περιοχή Μεγίστης Λαύρας), αρχικώς ως υποτακτικός του εν Αγίοις Πατρός ημών Ματθαίου.

Δοξολογία πρέπει στον Θεό και μακαρισμός στην Παναγία Θεοτόκο, την Μυρτιδιώτισσα, για την ευλογία που είχαμε να εκκλησιαστούμε για πρώτη φορά στο χαριτωμένο αυτό ναΰδριο της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης.

Τελέσθηκε ιερό Συλλείτουργο δύο Ιερέων (εκ των οποίων ο ένας, ο π. Παναγιώτης, Εφημέριος του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου Περιστερίου, εκκλησιαζόταν σε αυτόν τον Ναό πριν αρκετά χρόνια ως λαϊκός), με κατανυκτική ψαλμωδία από μοναχές της ιστορικής Ιεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης (Κερατέας Αττικής), διαβάστηκε η Αρτοκλασία και έγινε θ. Κήρυγμα από την αναξιότητά μας, καθώς και λιτάνευση της ιεράς Εικόνος, με τη συμμετοχή αρκετών πιστών.

Ιδιαίτερη χαρά προξένησε στους συμμετασχόντες η μεταξύ αυτών ευλαβική παρουσία του κ. Φρίξου Βασιλειάδη, Νομικού, ο οποίος χρημάτισε μέλος της θρυλικής ΕΟΚΑ της Κύπρου ως υποτομεάρχης της Λεμεσού με αγώνες και παθήματα υπέρ του Κυπριακού Ελληνισμού, ευρύτερα υπέρ Πίστεως και Πατρίδος και της απελευθερώσεως της μαρτυρικής μεγαλονήσου από την Αγγλική κατοχή.

Η Χάρις της προστάτιδος των Κυθήρων και σκέπης όλης της Ελλάδος και των όπου γής Ορθοδόξων Χριστιανών, Κυρίας Θεοτόκου Μυρτιδιωτίσσης, το θαυματουργό εικόνισμα της Ὁποίας νοερῶς προσκυνοῦμε ως πηγή Θείας δυνάμεως και ιαμάτων, να είναι πάντοτε μεθ' ημών πλουσίως.

Δ. Ι. Κ.

 

Ἀπολυτίκιον.. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Λαοί νῦν κροτήσωμεν, δεῦτε τὰς χεῖρας πιστῶς, καὶ ἄσωμεν ἄσμασι, τῇ Θεομήτορι, ἐν πόθῳ, κραυγάζοντες˙ Χαῖρε ἡ προστασία πάντων τῶν δεομένων, Χαῖρε ἡ σωτηρία, τῶν τιμώντων Σε πόθῳ, Χαῖρε ἡ τῷ παραλύτῳ, τὴν ἴασιν βραβεύσασα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΗΣ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ

 

Μνήμη μιας σύγχρονης οσιακής μορφής 

Ανήμερα της εορτής της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, κοιμήθηκε εν Κυρίω, το έτος 1989, η δια Χριστόν σαλή Ταρασία (Ταρσώ) της Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης (Κερατέας Αττικής), ο βίος της οποίας είναι θαυμαστός. Τα λείψανά της αναδίδουν ευωδία και υπάρχουν μαρτυρίες θαυμαστών "επεμβάσεών" της. Είχαμε την ευλογία να τη συναντήσουμε αρκετές φορές. Σχετικά με αυτή την οσιακή προσωπικότητα έχουμε γράψει παλαιότερα ένα σύντομο κείμενο στο παρόν ιστολόγιό μας. Να έχουμε και τις δικές τις πρεσβείες προς Θεόν.

 

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ Ὀδύνης πρὸς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον

 

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ Αʹ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ — ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΝΗΣ

τοῦ κλήρου, τῶν μοναχῶν καὶ τῶν λαϊκῶν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας, σχετικῶς μὲ τὴν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας 

Παναγιώτατε, 
Ἀπευθυνόμεθα πρὸς Ὑμᾶς, οὐχὶ ὁρμώμενοι ἀπὸ κοσμικὴν ἔχθραν ἢ ἀνθρωπίνην μεροληψίαν, ἀλλὰ παρακινούμενοι ἀπὸ βαθεῖαν πνευματικὴν ὀδύνην. Ἡ ὀδύνη αὕτη καταλαμβάνει τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅταν βλέπωμεν πῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος, ὁ ὁποῖος ἄλλοτε ὑπῆρξε στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν δογμάτων, ἔχει σήμερον μεταβληθῆ εἰς πηγὴν σκανδαλισμοῦ δι᾿ ὁλόκληρον τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. 

Ἀφορμὴ διὰ τὴν παροῦσαν ἐπιστολὴν εἶναι αἱ διαδοθεῖσαι πληροφορίαι περὶ τῆς ἐπικειμένης ἐπισκέψεως Ὑμῶν εἰς τὴν πνευματικὴν καρδίαν τῆς Βουλγαρίας — τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας — ὅπου θὰ προεξάρξητε τῆς Θείας Εὐχαριστίας τὴν 19ην Ὀκτωβρίου 2026. 

Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις ἐπιβάλλει νὰ διαφυλάττωμεν τὴν καθαρότητα τῆς πίστεως περισσότερον καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωήν ἡμῶν. Ὅπως γράφει ὁ ἀείμνηστος ὁμολογητὴς Μητροπολίτης Φιλάρετος (Βοζνεσένσκυ) εἰς τὰς «Ἐπιστολὰς Ὀδύνης» αὐτοῦ: «Ἀγάπη ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἡνωμένη μὲ τὴν Ἀλήθειαν δὲν εἶναι ἀγάπη Χριστοῦ. Τὸ νὰ ἀποσιωπᾶται ἡ Ἀλήθεια χάριν μιᾶς ψευδοῦς εἰρήνης σημαίνει προδοσίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ». Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς, ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ σιωπῶμεν. 

Παναγιώτατε, κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας, καὶ μὲ ἰδιαιτέραν θρασύτητα κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 2026, κηρύσσετε ἀνοικτῶς καὶ συστηματικῶς διδασκαλίας αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀναθεματισθῆ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας: 

1. Ὑποστηρίζετε τὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ: Εἰς τὸ Βίλνιους (8 Ἰουνίου 2026) καὶ εἰς τὴν Βουδαπέστην (4 Σεπτεμβρίου 2026) ἐκηρύξατε τὴν καταδικασθεῖσαν «θεωρίαν τῶν κλάδων», ὁμιλοῦντες περὶ τῆς «ἀγωνίας τοῦ διῃρημένου Χριστιανισμοῦ». Ἐχαρακτηρίσατε τὸν ἱερὸν δογματικὸν ζῆλον ὡς «στεῖραν ὁμολογιακὴν περιχαράκωσιν» καὶ προεβάλατε τὸν ὀλέθριον «νομικὸν οἰκουμενισμόν», νομιμοποιοῦντες τὰς ρωμαιοπαπικὰς πλάνας καὶ ἀναγνωρίζοντες πρωτεῖον τοῦ Βατικανοῦ, χωρὶς νὰ ἔχῃ προηγηθῆ οἱαδήποτε μετάνοια ἐκ μέρους τῆς Ῥώμης. 

2. Κηρύσσετε ὀλέθριον θρησκευτικὸν συγκρητισμόν: Εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν (29 Ἰουλίου 2025) ἐξισώσατε τὴν Θείαν Ἀποκάλυψιν μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ εἴδωλα καὶ τὰς ἀνατολικὰς λατρείας, ὑποστηρίζοντες ὅτι τὸ Ἱερὸν ἐκφράζεται ἐξίσου διὰ τοῦ «Θεοῦ, τοῦ Ἀλλάχ, τοῦ Μπράχμαν ἢ τῆς Φωτεινῆς Κενότητος». Διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν αὐτὸ δὲν εἶναι διάλογος, ἀλλὰ βαρεῖα βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ καταπάτησις τῆς πρώτης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ. 

3. Ἠνοίξατε τὴν αἱμορροοῦσαν πληγὴν εἰς τὴν Οὐκρανίαν: Ἡ ἀντικανονικὴ εἰσβολὴ Ὑμῶν εἰς ἀλλοτρίαν δικαιοδοσίαν τὸ 2019 ἐχρησίμευσεν ὡς δικαιολογία διὰ τὸν φοβερώτατον διωγμὸν κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν νεωτάτην ἱστορίαν. Τὸ αἷμα, τὰ δάκρυα, οἱ ἁρπαγέντες ναοὶ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐρρίφθησαν εἰς δεσμωτήρια, βαρύνουν τὴν ἀρχιποιμαντικὴν συνείδησιν Ὑμῶν. 

Ὑπενθυμίζομεν εἰς Ὑμᾶς ὅτι ἑτοιμάζεσθε νὰ ἐπισκεφθῆτε τὴν κανονικὴν ἐπικράτειαν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ 2016 ἀπέρριψε συνοδικῶς, κατηγορηματικῶς καὶ μὲ ὁμολογιακὸν φρόνημα τὴν Σύνοδον τῆς Κρήτης καὶ ἀπεφάνθη ὅτι «ἐκτὸς τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχουν ἄλλαι ἐκκλησίαι». Ἡ διδασκαλία Ὑμῶν εὑρίσκεται εἰς ἄμεσον καὶ ἀγεφύρωτον δογματικὴν σύγκρουσιν μὲ τὴν ὁμολογιακὴν στάσιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς πατρίδος ἡμῶν. 

Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι Μυστήριον τῆς τελείας ὁμοφροσύνης ἐν τῇ Πίστει. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐκφωνήσωμεν τὸ «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν...» μετὰ ἀρχιερέως κηρύσσοντος τὴν κατάλυσιν τῶν δογμάτων. Διὰ τοῦτο, ἀκολουθοῦντες τὸ παράδειγμα τῶν χιλιάδων πιστῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν τῆς Γεωργίας τὸ 1997 καὶ στηριζόμενοι σταθερῶς εἰς τὸν ΙΕʹ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας (ἐν Κωνσταντινουπόλει) Συνόδου, δηλοῦμεν τὰ ἑξῆς: 

Ἡμεῖς, ὁ ὀρθόδοξος κλῆρος, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀρνούμεθα νὰ ἔχωμεν κοινωνίαν ἐν προσευχῇ καὶ Εὐχαριστίᾳ μὲ προκαθήμενον ὁ ὁποῖος κηρύσσει δημοσίως αἵρεσιν. Τὸ νὰ προεξάρχητε τῆς Θείας Λειτουργίας κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας εἶναι δι᾿ ἡμᾶς πνευματικῶς καὶ κανονικῶς ἀπαράδεκτον. 

Καλοῦμεν Ὑμᾶς νὰ ἐπιδείξητε σύνεσιν καὶ νὰ ματαιώσητε τὴν ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας. Μὴ μετατρέψητε τὴν λαμπροτέραν πανβουλγαρικὴν ἑορτὴν εἰς ἀφορμὴν σκανδαλισμοῦ, σχίσματος καὶ δημοσίας ἀναταραχῆς. Μὴ βιάζετε τὴν πνευματικὴν συνείδησιν τοῦ βουλγαρικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀποφασισμένον νὰ τηρήσῃ τὴν Διαθήκην τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας καὶ νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ «εἰς τὸν πονηρὸν λύκον νὰ ταράξῃ τὸ εἰρηνικὸν ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ». 

Πιστεύομεν ὅτι ἡ ἄρνησις ἡμῶν νὰ συλλειτουργήσωμεν μεθ᾿ Ὑμῶν ἀποτελεῖ τὴν ὑψίστην μορφὴν ἀληθινῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνον ὁ αὐστηρὸς ἔλεγχος δύναται νὰ ἀφυπνίσῃ τὴν συνείδησιν. Μὲ αὐτὴν τὴν περίλυπον, ἀλλὰ σταθερὰν ἀγάπην προσευχόμεθα ὅπως ὁ Παντελεήμων Θεὸς φωτίσῃ τὴν καρδίαν Ὑμῶν, χαρίσῃ εἰς Ὑμᾶς πνεῦμα εἰλικρινοῦς μετανοίας καὶ ἐπαναφέρῃ Ὑμᾶς εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἀνοθεύτου πατερικῆς Ὀρθοδοξίας. 

Μέχρι τότε, ὅμως, ἡ παρουσία Ὑμῶν ἐνώπιον τῶν ἱερῶν θυσιαστηρίων τῆς Βουλγαρίας ἀποτελεῖ σκάνδαλον τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν. 

Κλῆρος, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας 

23 Σεπτεμβρίου 2026 

Σόφια, Βουλγαρία

———

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Πηγή: Συντακτικὴ ὁμάδα «Χριστοφόροι», https://www.facebook.com/hristonostsi/posts/pfbid0GBrgEK6Zr4B4ZpEM3hAU2MBCymfgfttZ6tY1foYhJYb5YW9xhaY9zhAcbBsz8zRil

TO HIS ALL-HOLINESS BARTHOLOMEW I, ARCHBISHOP OF CONSTANTINOPLE – NEW ROME AND ECUMENICAL PATRIARCH

AN OPEN SORROWFUL EPISTLE from the clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church – Bulgarian Patriarchate, regarding Your forthcoming visit to the Holy Monastery of Rila 

Your All-Holiness, 

We address You driven not by worldly enmity or human bias, but moved by profound spiritual sorrow. This sorrow overtakes our hearts as we behold how the Ecumenical Throne, which was once a pillar of Orthodoxy and a defender of the dogmas, has today become a wellspring of scandal and a stumbling block for the entire One, Holy, Catholic, and Apostolic Church. 

The occasion for this epistle is the widespread information concerning Your forthcoming visit and presiding over the Holy Eucharist in the spiritual heart of Bulgaria—the Holy Monastery of Rila, on October 19, 2026. 

Holy Tradition binds us to guard the purity of the Faith more than our very lives. As the ever-memorable confessor Metropolitan Philaret (Voznesensky) wrote in his Sorrowful Epistles: “Love which is not conjoined with Truth is not the love of Christ. To keep silent concerning the Truth for the sake of a false peace means to betray God Himself.” For this very reason, as faithful children of the Bulgarian Orthodox Church, we have no right to remain silent. 

Your All-Holiness, over the past decades, and with particular audacity during the current year of 2026, You have openly and consistently preached teachings that have been anathematized by the Holy Fathers: 

1. You affirm the pan-heresy of ecumenism: In Vilnius (June 8, 2026) and Budapest (September 4, 2026), You preached the condemned “Branch Theory,” speaking of the “agony of divided Christianity.” You referred to holy dogmatic zeal as “sterile confessional entrenchment” and introduced the ruinous concept of “juridical ecumenism,” legitimizing Roman Papal delusions and acknowledging a primacy of the Vatican without Rome having offered any repentance whatsoever. 

2. You preach a pernicious religious syncretism: In Istanbul (July 29, 2025), You equated the Divine Revelation with pagan idols and Eastern cults, claiming that the Sacred is expressed equally as “God, Allah, Brahman, or the Luminous Emptiness.” For the Orthodox Church, this is not dialogue, but a grievous blasphemy against the Holy Spirit and a direct trampling of the First Commandment of God. 

3. You tore open the bleeding wound in Ukraine: Your anti-canonical incursion into a foreign jurisdiction in 2019 served as a justification for the most terrible persecution against Orthodoxy in recent history. The blood, the tears, the seized temples, and the hierarchs, clergy, and laity of the canonical Ukrainian Orthodox Church cast into dungeons all weigh heavily upon Your archpastoral conscience. 

We remind You that You are preparing to visit the diocese of the Bulgarian Orthodox Church, whose Holy Synod in 2016 conciliarity, categorically, and in a confessional manner rejected the Council of Crete and decreed that “outside the Holy Orthodox Church there are no other churches.” Your teaching is in direct and insurmountable dogmatic collision with the confessional stance of our native Church. 

The Holy Eucharist is the Sacrament of perfect unity of mind in the Faith. We cannot pronounce the sacred exclamation “Let us love one another, that with one mind we may confess...” together with a hierarch who preaches the destruction of the dogmas. 

Therefore, following the example of the thousands of faithful clergy and laity in Georgia in 1997, and standing firmly upon the 15th Canon of the First-Second (Constantinopolitan) Council, we declare the following: 

We, the Orthodox clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church, refuse to accept prayerful and eucharistic communion with a primate who publicly preaches heresy. Your presiding over the Holy Liturgy on the feast day of St. John of Rila is spiritually and canonically unacceptable to us. 

We call upon You to exercise prudence and to cancel Your visit to the Holy Monastery of Rila. Do not turn the brightest all-Bulgarian feast into an occasion for scandal, schism, and public unrest. Do not violate the spiritual conscience of the Bulgarian ecclesiastical fullness, which is resolved to keep the Testament of St. John of Rila and to not allow “the evil wolf to trouble the peaceful flock of Christ.” 

We believe that our refusal to concelebrate with You is the highest form of true Christian love, for only strict reproof can awaken the conscience. With this sorrowful yet firm love, we pray that the All-Merciful God will enlighten Your heart, grant You a spirit of sincere repentance, and restore You to the bosom of uncorrupted Patristic Orthodoxy. 
Until then, however, Your presence before the holy altars of Bulgaria is a stumbling block that we shall not permit. 

Clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church – Bulgarian Patriarchate 

23 September 2026 

Sofia, Bulgaria 

 

 

Μία σημαντική ἐξέλιξη στόν χῶρο τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου

Ἐν μέσω γενικῆς χαλαρότητος καί ἐκκοσμικεύσεως προκαλεῖ λύπη καί προβληματισμό ἡ ὕπαρξη φαινομένων ἐκκλησιολογικῆς μειοδοσίας

• Ὁ γνωστός καί ἀξιόλογος Κληρικός τῆς Ἀκακιακῆς Παρατάξεως τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου Αἰδεσιμολ/τος π. Νικόλαος Δημαρᾶς προέβη σέ κανονική ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ἀπό τήν «Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος» (ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Καλλίνικο Σαραντόπουλο) γιά λόγους Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας.

 

• Ὁ ἐν λόγω κληρικός τυγχάνει νά εἶναι γνωστός μας καί σεβαστός, παρά τίς προφανεῖς ἐκκλησιολογικές μας διαφορές, ὡς εἷς ἐκ τῶν πλέον κατηρτισμένων προσωπικοτήτων (ἀπό ἀκαδημαϊκής καί θεολογικῆς ἀπόψεως) εὐρύτερον στόν χῶρο τοῦ πατρίου ἑορτολογίου.

 

Ἐπίσημον Ἐκκλησιαστικὸν Ἔγγραφον

 

Κανονικὴ Ἀποτείχιση

πατρὸς Νικολάου Δημαρᾶ

Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίων Πάντων Πατρῶν

 

Πάροδος Καρατζᾶ · Πλατεῖα Μαρούδα · 26223 Πάτρα

 

Βεβαίας χρονολογίας 17.09.2026

Πρὸς: Ἀρχιεπίσκοπον Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος

Πρὸς τὸν

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος

Ἱερὰν Μονὴν Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, 20005 Ἀθίκια Κορινθίας

 

Διὰ τοῦ παρόντος ἐπισήμου ἐγγράφου, βεβαίας χρονολογίας, 17.09.2026, καὶ παρόντων τῶν μελῶν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Πάντων, δηλώνω, ρητὰ καὶ ἀπερίφραστα, ὡς προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου, ὅτι διακόπτω τὴν ἐκκλησιαστικὴν κοινωνίαν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον κ. κ. Καλλίνικον Σαραντόπουλον, καὶ ἀποτειχίζομαι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ.

 

Σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱερούς Κανόνες ΙΕ΄ τῆς Πρωτοδευτέρας (ΑΒ΄) Συνόδου, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου, τὸ 861 μ.Χ., σὲ συνδυασμὸν μὲ τὸν ΛΑ΄ Ἀποστολικὸν Κανόνα, γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ἐκτενῶς παρουσιάζονται στὸ ἔγγραφο ποὺ ἀπεστάλη πρὸς τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον κ. κ. Καλλίνικον στὶς 15.09.2026, βεβαίας χρονολογίας, τόσον διὰ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου, ὅσον καὶ ἐγγράφως.

Οἱ λόγοι τῆς κανονικῆς ἀποτειχίσεως

Συνοπτικῶς ἀναφέρονται οἱ λόγοι τῆς Κανονικῆς μου ἀποτειχίσεως, καὶ στὴν συνέχειαν γιὰ τοὺς ἁπλουστέρους:

 

Ὁ Ἀττικῆς κ. Χρυσόστομος Μανιώτης, κατὰ συρροὴν καὶ κατ᾿ ἐξακολούθησιν, κηρύσσει αἵρεση ἐν τῇ πράξει, μὲ τὸν συναγελασμόν του μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς Νεοημερολογίτες, συναγελαζόμενος, συμφυρόμενος καὶ συγκυλιόμενος τῇ πόρνῃ αἱρέσει, συνεορτάζοντας μαζί τους τὸ 2024 ἐν πλήρει ἱερατικῇ στολῇ καὶ μετὰ τοῦ κλήρου του.

Ἐπανέλαβε τὸν συνεορτασμὸν τὸ 2026, τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων, καὶ προσέφερε δῶρα σὲ αὐτούς, στέφανον καὶ περίτεχνον σταυρὸν ἀντιστοίχως.

Συμπροσευχήθη μετὰ τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Ἰουστίνου Καλαμαριάς, νύχτα στὸ μοναστήρι του, καὶ τοῦ δώρισε ἀπότμημα Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἀργυρίου. Συναγελάστηκε μετὰ τῶν Νεοημερολογιτῶν σὲ συνέδριό τους στὴν Θεσσαλονίκην.

Ἐπέτρεψε στὸν παπα-Βαγγέλη Παπανικολάου —ποὺ καὶ δικοί του ἐπίσκοποι τὸν θεωροὺν σχεδὸν αἱρετικὸ— νὰ ὁμιλήσει μέσα στὴν Παναγία Σουμελᾶ.

Ἀνεβάζει ἱεροψάλτες τοῦ Νέου Ἡμερολογίου στὸ Ἀναλόγιον, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται κανονικοὶ κατὰ τοὺς Ἱερούς Κανόνες.

Παρέχει τὰ μυστήρια σὲ λαϊκοὺς ποὺ κοινωνοῦν μὲ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο.

Ὁ ἐπίσκοπος Ἰνδονησίας κ. Δανιὴλ Μπιαντόρο εἶναι μέγας Οἰκουμενιστὴς καὶ συμπροσεύχεται συνεχῶς, αὐτὸς καὶ οἱ ἱερεῖς του, μετὰ τῶν Προτεσταντῶν στὶς ἐκκλησίες τους, καὶ δὴ μετὰ τῶν ἱερῶν του ἀμφίων ἐνδεδυμένος.

Εἶναι ἄπειρες ἐπίσης οἱ συμπροσευχὲς τῶν ἱερέων του μετὰ τῶν Προτεσταντῶν· εἶναι μέλος τοῦ παναιρετικοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ἡ ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Δημοσθένην διέκοψε τὴν κοινωνίαν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν κ. κ. Καλλίνικον, καὶ ἡ ὑπὸ τὸν κ. κ. Εὐλόγιον Σύνοδος ἐξεφώνησε ἀναθέματα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ., κατὰ τὰ διαλαμβανόμενα καὶ ἐπισυναπτόμενα ἔγγραφα.

Πλῆθος ἀξιόλογων ἀδελφῶν, καὶ δὴ ἐπιστημόνων, μᾶς ἀπεκήρυξαν λόγῳ τῆς οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν ἱερέων τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ἐπειδὴ καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας κοινωνοῦν ἀποδεδειγμένα τοὺς Νεοημερολογίτες.

Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, καὶ γιὰ ὅσα λεπτομερῶς ἐκτίθενται στὴν ἐπισυναπτόμενη κανονικὴ μελέτην, διακόπτω τὴν κοινωνίαν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ἀποτειχίζομαι μετὰ τοῦ ποιμνίου μου καὶ μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου, κανονικῶς, κατὰ τοὺς ἀνωτέρω Ἱεροὺς Κανόνες.

 

Δὲν σᾶς ἀναγνωρίζω ὡς κανονικοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ διακόπτω κάθε σχέσιν καὶ κοινωνίαν μεθ᾿ ὑμῶν, ὅλων τῶν ἐπισκόπων καὶ ἱερέων ποὺ εἶναι κοινωνικοὶ πρὸς ὑμᾶς.

 

Πάτρα, 17 Σεπτεμβρίου 2026

 

Ὁ ὑπογραφόμενος π. Νικόλαος Δημαρᾶς

καὶ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Συμβούλιον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Πάντων Πατρῶν

 

Ποιός είναι ο π. Νικόλαος Δημαράς;

Ο π. Νικόλαος Δημαράς διαθέτει εκτενές ακαδημαϊκό υπόβαθρο που συνδυάζει τη Νομική επιστήμη, τη Θεολογία και τη Φιλοσοφία.

Έχει σπουδάσει Θεολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης (Universität Frankfurt).

Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές (M.A.) στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο και την Εκκλησιαστική Ιστορία.

Είναι Διδάκτωρ Νομικής (Dr. der Rechtswissenschaften) από το Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ (Universität Bielefeld) της Γερμανίας. Είναι Διευθυντής του Ἰνστιτούτου Ἀστικοῦ καί Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου.

Ο π. Νικόλαος Δημαράς έχει διδάξει στα ΤΕΙ Πάτρας (σημερινό Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου / Πανεπιστήμιο Πατρών). Ως Διδάκτωρ Νομικής (Dr. der Rechtswissenschaften), είχε αναλάβει τη διδασκαλία μαθημάτων που άπτονταν του γνωστικού του αντικειμένου, όπως το Δίκαιο, σε τμήματα του ιδρύματος.

Είναι Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Πάντων Πατρών, ενώ εξυπηρετεί ως Κληρικός και Πνευματικός κοινότητα πιστών (ενορία Αγίων Αποστόλων) στη Γερμανία.

 

 

Ἐπί τῆ συμπληρώσει δέκα (10) ἐτῶν ἀπό τή σύγκληση τῆς διαβοήτου «Συνόδου τῆς Κρήτης» (2016)

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης σε βαρυσήμαντη επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπον κ. Ιερώνυμον και τα μέλη της Ιεραρχίας της «Εκκλησίας της Ελλάδος», επισημαίνει μεταξύ άλλων τα εξής σχετικά με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης (2016):

«Στη λεγόμενη «Σύνοδο» του Κολυμπαρίου της Κρήτης επιχειρήθηκε μια θεσμικού χαρακτήρα πνευματική έκπτωση από τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Στην Κρήτη όχι μόνο δεν καταδικάσθηκε καμμία ετεροδοξία, (αίρεση), αλλά και επιχειρήθηκε μια φοβερή, θεσμικώς, έκπτωση από την συνοδικώς οριοθετημένη πίστη της Εκκλησίας, μια έκπτωση ουσιαστικά από τον «Όρο Πίστεως» της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την έκπτωση από την δογματική διδασκαλία του Συμβόλου της Πίστεως, που αναφέρεται στην ταυτότητα της Εκκλησίας, καθ’ εαυτήν. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε, ότι πιστεύουμε «εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Όμως, στη «Διάσκεψη» της Κρήτης, δέκα Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, μεταξύ των οποίων και η Εκκλησία της Ελλάδος, αποδέχθηκαν αθεολόγητα την «Βαπτισματική Θεολογία» και έμμεσα την «Θεωρία των Κλάδων», αναγνωρίζοντας ως Εκκλησίες τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Μαρωνίτες, τους Νεστοριανούς, τους Μονοφυσίτες Αντιχαλκηδονίους, τους Μονοθελήτες, οι οποίοι καταδικάστηκαν για την χριστολογική τους αίρεση από σειρά Οικουμενικών Συνόδων, (από την Τρίτη έως και την Έκτη), αλλά και την πανσπερμία των Προτεσταντών, που αντιπροσωπεύονται στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των λεγομένων Εκκλησιών. Αποτελεί πνευματική παραφροσύνη και πνευματικό πραξικόπημα η πράξη της απόπειρας για Συνοδική απόφαση στο Κολυμπάρι προς αναγνώριση ως Εκκλησιών των καταδικασθέντων αιρετικών από Οικουμενικές Συνόδους. Αυτό, στην πράξη, είναι συγκρητισμός και Οικουμενισμός. Δεν κινήθηκε ο θυμός –το έλλογο νεύρο της ψυχής των «Συνοδικών» Αρχιερέων προς τους νοητούς λύκους της Εκκλησίας. Απεναντίας, οι «λύκοι» ονομάστηκαν «πρόβατα» της μίας και μόνης λογικής ποίμνης, της Εκκλησίας. Εκ του αποτελέσματος συμπεραίνουμε, ότι στην Κρήτη δεν έγινε η αναμενόμενη από το ευλαβές πλήρωμα της Εκκλησίας «σύσκεψη» των «Συνοδικών» Αρχιερέων με το Άγιο Πνεύμα, ούτε και λειτούργησε η «σφενδόνη» του Αγίου Πνεύματος για την εκ νέου καταδίκη των αιρετικών….

 

    Με την ψήφιση του Στ΄ Κειμένου, που χαρακτηρίζεται για τις σκόπιμες ασάφειες και ιδιαίτερα για τις θεολογικές αντιφάσεις του, η «Αρχιερατική Διάσκεψη» στην Κρήτη κατοχύρωσε θεσμικά τον Οικουμενισμό, εισάγοντας έτσι και προωθώντας την εκκλησιολογική σύγχυση στις συνειδήσεις των πιστών. Υπενθυμίζω συγκεκριμένα την παράγραφο 16, όπου σημειώνονται τα εξής: «Εν εκ των κυρίων οργάνων εν τη Ιστορία της Οικουμενικής κινήσεως είναι το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών (ΠΣΕ). Παραλλήλως, υφίστανται και άλλοι διαχριστιανικοί οργανισμοί και περιφερειακά όργανα, ως η «Διάσκεψις των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών» (ΚΕΚ), το «Συμβούλιον Εκκλησιών Μέσης Ανατολής» (ΣΕΜΑ) και το «Παναφρικανικόν Συμβούλιον Εκκλησιών». Ταύτα μετά του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών τηρούν σημαντικήν αποστολήν δια την προώθησιν της ενότητος του χριστιανικού κόσμου».

 

    Την αποδοχή του όρου «Εκκλησία», για τους ετεροδόξους και ιδιαίτερα για τους Προτεστάντες, συναντούμε κατά κόρον και στις παραγράφους 19 και 21, στο ίδιο Κείμενο. Η παραπάνω διατύπωση σημαίνει, ότι εμείς, ως Ορθόδοξη Εκκλησία, συμφωνούμε πως οι ετερόδοξοι αιρετικοί συμβάλλουν σημαντικά στην προώθηση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου! Από εδώ πιστοποιείται, ότι όσοι ψήφισαν και όσοι υπέγραψαν αυτό το Κείμενο, δεν συνειδητοποίησαν σίγουρα, ότι «ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα», κατά την χαρισματική εμπειρία του μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη. Η θεμελιακή θέση του Οικουμενισμού είναι ο δογματικός πλουραλισμός. Αυτό σημαίνει, πρακτικά, την δογματικά νομιμοποιημένη συνύπαρξη διαφορετικών δογματικώς πίστεων. Όποιος αμφισβητεί τον δογματικό αυτό πλουραλισμό, χαρακτηρίζεται φανατικός και φονταμενταλιστής. Παράλληλα, οι Οικουμενιστές δεν επιτρέπουν αξιολογικές κρίσεις για την ορθότητα, την ανωτερότητα, ή την κατωτερότητα των διαφόρων θρησκειών. Στον Οικουμενισμό όλοι χωρούν. Γιατί η ενότητα σ’ αυτόν δεν εμποδίζεται από την ποικιλία των διαφορετικών πίστεων, πράγμα που είναι εκκλησιολογικά απαράδεκτο από Ορθόδοξη άποψη.

 

    Ως δογματολόγος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχω την βαθύτατη πεποίθηση, ότι ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση, αλλά και η επικινδυνότερη πολυαίρεση, που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιστορία της Εκκλησίας. Και τούτο, γιατί ο Οικουμενισμός, εξ’ αιτίας του συγκρητιστικού χαρακτήρα του, συνιστά την πιο δόλια αμφισβήτηση της πίστεως της Εκκλησίας, αλλά και την πιο σοβαρή νόθευσή της. Αμβλύνει σε απαράδεκτο βαθμό την δογματική συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας και δημιουργεί σύγχυση γύρω από την ταυτότητα της Πίστεώς μας. Κενώνει πονηρά την ακεραιότητα της σώζουσας Πίστεως της Εκκλησίας – πράγμα που έχει ολέθριες σωτηριολογικές συνέπειες - με το να θεωρεί όλες τις θρησκευτικές πίστεις νόμιμες σωτηριολογικώς, όταν υποστηρίζει, ότι όλες οι ετερόδοξες και ετερόθρησκες πίστεις είναι οδοί, που οδηγούν στην ίδια σωτηρία.

 

    Αλλά, με όσα αντιφατικά, ως προς την Εκκλησιολογία, γράφονται στο Στ΄ Κείμενο, δίνεται η εντύπωση, ότι οι ετερόδοξοι χριστιανοί εμπαίζονται, αφού στην αρχή κατονομάζονται ως «ετερόδοξες εκκλησίες», δηλαδή αιρετικοί, και στη συνέχεια ονομάζονται Εκκλησίες. Δεν επιτρέπεται να υποτιμούμε τη νοημοσύνη τους. Καταλαβαίνουν καλώς, ότι δεν τους αγαπούμε αληθινά, γιατί δεν τους λέμε την αλήθεια καθαρά. Τους λέμε ψέματα, πως είναι Εκκλησίες. Και με τον τρόπο αυτό δεν τους βοηθούμε, γιατί δεν τους καλούμε σε μετάνοια και άρνηση των δογματικών πλανών τους, ώστε να ενταχθούν στην μόνη αληθινή Εκκλησία, την Ορθόδοξη».

 

Παραμένουμε ὄρθιοι, κόντρα σέ κάθε ὁλοκληρωτικό μέτρο τῆς δυστοπικῆς συμμορίας...

Νεκτάριος Δαπέργολας

 

       Καί ἐνῷ μέγα μέρος τοῦ λαοῦ μας συνεχίζει σέ πλήρη χαυνωτική ἀποβλάκωση τόν θλιβερό ὕπνο του, ἡ ἀντίχριστη χούντα τοῦ ψυχικά διαταραγμένου κνώδαλου συνεχίζει καί αὐτή ἀπτόητη τήν δυστοπική πορεία πρός τό πλῆρες ὀργουελικό φακέλωμα/μπουντρούμιασμα πού ἔχει δρομολογήσει καί προωθεῖ ἐδῶ καί μία συναπτή ἑξαετία.

 

     Προηγήθηκε βεβαίως τό ἀπολύτως ἐπιτυχημένο ἐκεῖνο πείραμα τῆς ψευτοπανδημίας, πού μέ τήν ἀπρόσμενη ἀκόμη καί γιά τήν κυβερνῶσα συμμορία ἐπιτυχία του, τούς ἔπεισε ὅτι μποροῦν γρήγορα νά περάσουν στά ἑπόμενα βήματα. Ὅπερ καί ἐγένετο, πρωτίστως μέ τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ἀλλά καί μέ τήν προϊοῦσα ἐξοικείωση-ἰδρυματοποίηση τῶν πολιτῶν μέ τίς κάθε λογῆς ἐπιδοματικές πλατφόρμες, μέ τήν συστηματοποίηση τῆς παρακολούθησης μέσῳ καμερῶν (πάντα γιά την...ασφάλειά μας, βεβαίως), καθώς καί μέ τήν ἀπόπειρα ἐξοικείωσης μέ τήν ἰδέα τοῦ ψηφιακοῦ χρήματος.

 

     Τό νέο κυβερνητικό μέτρο τοῦ point system πού βρίσκεται ἤδη ἐπί θύραις, ἐν εἴδει κινέζικης ὁλοκληρωτικῆς φρίκης, ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη βῆμα τοῦ τρομακτικοῦ ἐφιάλτη πού προωθοῦν καί σταδιακά ἐπιβάλλουν τά ἀχρεῖα παλιοτόμαρα τοῦ νεοεποχίτικου μετανθρωπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἕνα point system πού πολύ ἁπλᾶ ἐγγυᾶται τόν μελλοντικό χωρισμό τῶν πολιτῶν σέ ἀμνούς καί ἐρίφια, μέ κριτήριο ἀρχικά τήν οἰκονομική τους «συνέπεια», ἀλλά σύντομα (ποιός κλινικά κρετίνος ἐπί τέλους ἀκόμη ἀμφιβάλλει;) καί τήν κοινωνική καί πολιτική τους «ὑπευθυνότητα», τό ποσοστό δηλαδή τῆς πολιτικῆς τους εὐπείθειας, ὑπακοῆς καί ὑποταγῆς. Ἐγγυᾶται τόν ὁλοκληρωτικό ἔλεγχο, τήν ποινικοποίηση, τόν ἀποκλεισμό καί τόν ἐξοστρακισμό

 

     Ἄραγε ὅλα τά δύσμοιρα ζόμπι πού ἔχουν πιά ἐθιστεῖ στό νά δικαιώνουν κάθε ἀνεκδιήγητη κίνηση τῆς τρισάθλιας χούντας, μέ τά γνωστά «ἐπιχειρήματα» τοῦ τύπου «διευκολύνεται ἔτσι ἡ καθημερινότητά μας» ἤ «οὕτως ἤ ἄλλως μᾶς παρακολουθοῦν» ἤ «δέν ἔχουμε τίποτε νά κρύψουμε», θά συνεχίσουν καί τώρα νά τά βλέπουν ὅλα ὡραία, βολικά καί φυσιολογικά, σπεύδοντας σάν ἀνοϊκά κοπάδια νά στριμωχτοῦν καί στήν νέα ψηφιακή πλατφόρμα καί παράλληλα χλευάζοντας μέ τό γνωστό εἰρωνικό ὕφος πανεπιστήμονα ξερόλα ὡς συνωμοσιολόγους καί ψεκασμένους ὅσους ἁπλῶς μποροῦν ἀκόμη νά διακρίνουν τά προφανῆ;\

 

     Ἄς μήν ἔχουμε τήν παραμικρή αὐταπάτη γιά τό ὅτι αὐτό ἀκριβῶς καί πάλι θά συμβεῖ. Γιατί θεωρῶ πώς ἡ εἰκόνα εἶναι δυστυχῶς ξεκάθαρη: ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἔχουν ἤδη ξυπνήσει. Δηλαδή, ὅσοι ἀκόμη δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει γύρω μας, μετά ἀπό μία τόσο ἐκκωφαντικά ἀποκαλυπτική ἑξαετία, μέ τέτοια χυδαῖα μέτρα στυγνοῦ φασισμοῦ ἀλλά καί ἀπίστευτης παράνοιας, μέ τέτοιο ἀνεκδιήγητο καθεστωτικό ἐμπαιγμό, μέ τέτοιο ξεβράκωμα τῶν προθέσεων καί τῶν κινήσεων τοῦ φασιστοκαθεστῶτος καί ὅλων τῶν θεσμικῶν (ἐκκλησιαστικῶν, δικαστικῶν καί δημοσιογραφικῶν) κολαούζων του καί γενικά μέ τέτοιο συστηματικό κοσκίνισμα μέσα ἀπό τόσες διαφορετικές κρησάρες, δέν πιστεύω πλέον πώς ἔχουν τίς (ἀντιληπτικές καί βασικά πνευματικές) προϋποθέσεις γιά νά ἀφυπνιστοῦν ἐφ’ ἑξῆς. Αὐτοί θά εἶναι ἀμέριμνοι καί πανευτυχεῖς, ἀκόμη καί ἄν ὁ Μεγάλος Ἀδελφός βάλει αὔριο κάμερες στά σαλόνια, τίς τουαλέτες καί τίς κρεβατοκάμαρές τους. Ἀκόμη καί ἄν ἀρχίσουν νά τούς τεμαχίζουν, γιά νά τούς γεμίσουν κοριούς, κάμερες καί τσιπάκια, αὐτοί καί πάλι θά λένε πώς ὅλα γίνονται γιά τό καλό τους.

 

     Ὑπάρχει ὅμως καί μία μεγάλη μερίδα πού ἔχει καταλάβει - καί πού εὐτυχῶς δείχνει πρόθυμη νά ἀντισταθεῖ. Τό εἴδαμε τότε στήν ψευτοπανδημία, τό διαπιστώνουμε ἐδῶ καί μερικούς μῆνες καί μέ τήν ψευδοταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ὁ δρόμος εἶναι καί τώρα ἀκριβῶς ὁ ἴδιος: ἀποφασισμένη ἀντίδραση, ἀνένδοτη ἀντίσταση καί πλήρης ἄρνηση ὑποταγῆς. Καί δέν χωρᾶ κανένας φόβος, γιατί ἰσχύει καί ὡς πρός αὐτή τή νέα ἐξέλιξη ὅλα ὅσα γνωρίζουμε ἤδη: ὅσο παραμένουμε πολλοί αὐτοί πού ἀντιστεκόμαστε, κανένα σύστημα ἐκ μέρους τῶν καθαρμάτων δέν μπορεῖ νά σταθεῖ καί νά λειτουργήσει. Καί πάνω ἀπό ὅλα βεβαίως ἰσχύει το ἀκόμη σημαντικότερο: ὅτι ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει καί θά εἶναι κοντά μας, ἄν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε νά μήν γονατίσουμε.

 

     Ἐμεῖς, σύν Θεῶ, παραμένουμε ὄρθιοι λοιπόν. Παραμένουμε ἀνυπάκουοι. Καί (γιά νά μήν ξεχάσω καί τήν γνωστή ταμπέλα) βεβαίως παραμένουμε καί ἀρνητές. Ἀρνητές τοῦ στυγνοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἑκούσιας ὑποταγῆς, τῆς λοβοτομημένης μακαριότητας. Παραμένουμε ἐλεύθεροι, κόντρα στά γαυγίσματα τῶν καθεστωτικῶν μαντρόσκυλων, ἀλλά καί στά χάχανα τῶν γονατιστῶν, ἐξηλιθιωμένων σκλάβων...