Translate

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

 

«Εἴμαστε ἕνα! Ἤδη εἴμαστε ἕνα! Ἄς τό ἀναγνωρίσουμε, ἄς τό ζήσουμε, ἄς τό φανερώσουμε!» 



Οικουμενιστική συμπροσευχή του Μητροπ. Ιταλίας Πολύκαρπου με την ευκαιρία της λήξης της Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών.

 4 Φεβρουαρίου, 2026

 

σ.σ. Βλέπουμε πώς όλοι αυτοί οι παραβάτες χρησιμοποιούνε την φαντασία για να δημιουργήσουν έναν ψεύτικα ωραιοποιημένο κόσμο, που δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με την Εκκλησία του Χριστού. Ο Χριστός ήλθε να βάλει μάχαιρα, όχι να μονιάσει με την αίρεση και το ψεύδος.

 


Ρώμη, Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών

25 Ιανουαρίου 2026

 

Ο Σεβασμιώτατος, Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης, κ.κ. Πολύκαρπος, συμμετείχε στον Εσπερινό της Εορτής της αποκαλύψεως του Χριστού στον Απόστολο Παύλο, στον δρόμο προς Δαμασκό, (μεταστροφή του Παύλου στον Χριστό), ο οποίος τελέστηκε με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, με την ευκαιρία της λήξης της Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών.

Κατά την ομιλία του, ο Πάπας τόνισε ότι «οι διαιρέσεις μέσα στην Εκκλησία καθιστούν αμυδρό το πρόσωπο του Χριστού», και κάλεσε όλους τους χριστιανούς να γίνουν μια ενιαία φωνή στην πίστη:

«Ας προσευχηθούμε – είπε – ώστε οι σπόροι του Ευαγγελίου να συνεχίσουν να καρποφορούν σε ενότητα, δικαιοσύνη και αγιότητα, προς όφελος και της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς και τα έθνη όλου του κόσμου».

Με έντονη συγκίνηση πρόσθεσε:

«Είμαστε ένα! Ήδη είμαστε ένα! Ας το αναγνωρίσουμε, ας το ζήσουμε, ας το φανερώσουμε!»

Μέσα σε κλίμα ενότητας και προσευχής, ο Ποντίφικας απηύθυνε θερμό χαιρετισμό στον Σεβ. Μητροπολίτη Πολύκαρπο, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς και στους λοιπούς εκπροσώπους των Ορθοδόξων, Ανατολικών και Αγγλικανικών Εκκλησιών, στους θεολογικούς διαλόγους, καθώς και στους φοιτητές των οικουμενικών θεσμών και στους παρισταμένους προσκυνητές.

Ήταν μια στιγμή χάριτος, μαρτυρίας και πνευματικής κοινωνίας, στο πνεύμα της προσευχής του Κυρίου: «Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ιω. 17,21).



Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ Ε.Κ.Π.Α. ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ» ΜΕ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΝ «ΗΘΙΚΗ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
 



 

Ψήφισμα του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.), για τη διδασκαλία «Εναλλακτικού Μαθήματος» με περιεχόμενο την «Ηθική» για τους μαθητές που απαλλάσσονται από το Μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο ελήφθη ομοφώνως κατά τη Συνεδρίαση της Έκτακτης Συνέλευσης του Τμήματος Θεολογίας της 5ης Φεβρουαρίου 2026.

ΨΗΦΙΣΜΑ

του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Η Συνέλευση του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, μετά από διεξοδική εξέταση των πρόσφατων Υπουργικών Αποφάσεων (ΦΕΚ6316/25-11-2025, ΦΕΚ6259/21-11-2025, ΦΕΚ6244/21-11-2025) που αφορούν τη διδασκαλία «Εναλλακτικού Μαθήματος» με περιεχόμενο την «Ηθική» για τους μαθητές που απαλλάσσονται από το Μάθημα των Θρησκευτικών, εκφράζει ομόφωνα την έντονη ανησυχία και την αντίθεσή της για τους εξής λόγους:

1. Ελλειμματικός Θρησκευτικός Εγγραμματισμός

Το προτεινόμενο μάθημα της «Ηθικής» εστιάζει αποκλειστικά σε κανονιστικές αρχές συμπεριφοράς, αποκομμένες από το πολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο της θρησκείας, τοποθετώντας τη συζήτηση σχεδόν αποκλειστικά σε φιλοσοφικό επίπεδο. Ο Θρησκευτικός Εγγραμματισμός δεν αποτελεί κατήχηση, αλλά απαραίτητο εφόδιο για την κατανόηση της τέχνης, της ιστορίας, του πολιτισμού και των κοινωνικών δομών της Ευρώπης και του κόσμου. Η αντικατάστασή του από ένα μάθημα γενικής φιλοσοφικής ηθικής στερεί από τους μαθητές τα κλειδιά ερμηνείας της σύγχρονης πραγματικότητας, ενώ δεν διασφαλίζει ότι οι απαλλασσόμενοι μαθητές λαμβάνουν «ισοδύναμο εναλλακτικό υποχρεωτικό μάθημα θρησκειολογικού-πληροφοριακού περιεχομένου με ουδέτερο και αντικειμενικό χαρακτήρα» (Ολομ.ΣτΕ1534-6/2023), σύμφωνα με τις επιταγές της σύγχρονης παιδαγωγικής και της νομολογίας.

2. Υποβάθμιση της Πολιτισμικής Ταυτότητας

Η θρησκευτική εκπαίδευση σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες προσφέρει μια βαθύτερη κατανόηση των αξιών που διαμόρφωσαν τον Ελληνικό, τον Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Πολιτισμό, σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Συμβάσεις. Η εισαγωγή ενός Εναλλακτικού Μαθήματος που αγνοεί το θρησκευτικό φαινόμενο ως πηγή νοήματος και ηθικής δέσμευσης, οδηγεί σε μια μονοδιάστατη θρησκευτική αποξένωση, η οποία δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας συμπεριληπτικής, διαπολιτισμικής και πλουραλιστικής εκπαίδευσης, σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

3. Παιδαγωγική Ασάφεια και Διακρίσεις

Η επιλογή της «Ηθικής» ως εναλλακτικής λύσης, σε αντιπαράθεση προς την παρεχόμενη θρησκευτική εκπαίδευση, υπονοεί λανθασμένα ότι το Μάθημα των Θρησκευτικών στερείται ηθικού περιεχομένου ή ότι η ηθική μπορεί να διδαχθεί επαρκώς εν κενώ, χωρίς αναφορά στις πνευματικές παραδόσεις που την γέννησαν. Επιπλέον, δημιουργείται μια εκπαιδευτική ανισότητα, καθώς μια μερίδα μαθητών αποκόπτεται πλήρως από τη γνώση της θρησκευτικής κληρονομιάς, καθιστώντας τους «αναλφάβητους» απέναντι σε κεντρικά ζητήματα του δημόσιου διαλόγου και της ενεργού Πολιτειότητας.

4. Παραβίαση της Συνταγματικής και Διεθνούς Υποχρέωσης για Θρησκευτική Εκπαίδευση

Σύμφωνα με το Άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος, η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Ελληνικού Κράτους και έχει ως σκοπό, μεταξύ άλλων, την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης όλων των μαθητών. Η υποχρέωση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στους ορθόδοξους μαθητές, αλλά αφορά το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές ή μη πεποιθήσεις τους. Το κράτος οφείλει να προσφέρει σε όλους τους μαθητές γνώση για το θρησκευτικό φαινόμενο και όχι να τους στερεί τη Θρησκευτική Εκπαίδευση υποκαθιστώντας την με ένα μάθημα ηθικής φιλοσοφίας, το οποίο δεν είναι «συναφές» ως προς το περιεχόμενο με το γνωστικό αντικείμενο των Θρησκευτικών (ΣτΕ 1749-1750/2019, ΣτΕ1478/2022).

5. Παραβίαση Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Η παροχή ενός μαθήματος αποκλειστικά «Ηθικής» και μάλιστα «Πρακτικής Φιλοσοφίας» στους απαλλασσόμενους μαθητές επί δέκα χρόνια, από τη Γ΄ Δημοτικού έως τη Γ΄ Λυκείου, παραβιάζει το δικαίωμα των παιδιών στη Θρησκευτική Εκπαίδευση, όπως αυτό κατοχυρώνεται στην «Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Για όλους τους παραπάνω αλλά και καθαρά επιστημολογικούς λόγους το προτεινόμενο Εναλλακτικό του Μαθήματος των Θρησκευτικών, μάθημα της «Ηθικής» σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ισότιμο και συναφές όπως ρητά και ανελαστικά ορίζουν οι σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ. Επιπλέον και πέρα από κάθε αμφιβολία παραβιάζει κατάφωρα άρθρα του Ελληνικού Συντάγματος, αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κυρίως, όμως, τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Το Τμήμα Θεολογίας καλεί το Υπουργείο Παιδείας να επανεξετάσει την εν λόγω απόφαση. Προτείνουμε τη διαμόρφωση ενός Προγράμματος Σπουδών που θα διασφαλίζει τον θρησκευτικό εγγραμματισμό για το σύνολο των μαθητών, με σεβασμό στην ελευθερία της συνείδησης, αλλά χωρίς να θυσιάζεται η επιστημονική πληρότητα και η κατανόηση της θρησκευτικής διάστασης του ανθρώπινου βίου, αποφεύγοντας την επιστημονική και παιδαγωγική σύγχυση που προκαλεί η συγκεκριμένη απόφαση.


Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

          CHURCH OF THE GENUINE

ORTHODOX CHRISTIANS OF GREECE

                                                                                                                        HOLY THEOPHANY 2026

 

 

FESTAL MESSAGE

OF THE ARCHBISHOP OF ATHENS AND ALL OF GREECE


 

 

“Light of Light, Christ our God shone in the world,

 God revealed; all peoples worship Him”. 1

 

 

Dearly beloved children in Christ,

The Grace of the Holy Spirit has gathered us on this illuminated day to celebrate together the holy Theophany or Epiphany, that Dominical  Feast Day of the Baptism of our Lord Jesus Christ by the Prophet, Forerunner and Baptist John in the Jordan River.

During that period of God’s earthly presence on earth, Saint John the Forerunner, through the command of God, called people to repentance and baptised them in water. In fact, he sought fruits worthy of true repentance, threatening using the metaphor of every tree which does not bear fruit will be ut down and thrown into the fire. He emphasised that the one Who will come after him, which is Christ, will baptise with “the Holy Spirit and fire” 2 .

Christ also came to John and was baptised by him, that is, He was immersed in water. When Having been baptised, He immediately rose up from the water, being sinless; then the heavens were opened to him and John beheld the Spirit of God descending like a dove and coming upon Him, while there came a voice from Heaven which said that, This is My Beloved Son, in Whom I am well pleased. 3

Through the Incarnation of the Son and Word of God, our nature was renewed. Through Baptism (which was handed down to us by Christ himself through his baptism) each individual's personhood (hypostasis) is renewed. Great indeed is the Mystery of the Baptism of Jesus Christ, which likewise revealed the mystery of the Most Holy and Life-Creating Trinity. Also, great is the Mystery of holy Baptism which is offered in His Church, for this is the gate of the Heavens where those who are baptised enter.

Provided that, one follows a life of repentance, adherence to all of God’s commandments, having Love as the crown of virtues, and partaking of the Body and Blood of Christ. These are what Christ Himself has handed down to us, and upon these hangs our salvation, upon these do we bear fruits and upon these the Divine Oikonomia recapitulated 4 , that is, the Will of God for the salvation of man and the entire world.

Dearly beloved children in Christ,

As has been previously stated, during the Baptism of our Lord, the heavens opened. This shows, as Saint Cyril of Alexandria highlights, that there now exists one flock, the heavenly and the terrestrial, that is, the angels and human beings, with only one Arch-Shepherd: Christ 5 . As the prayers declare in today’s service of the Great Blessing of the Waters, that today and always for the flock of Christ - which is His One Church: His Body - which He alone is the Head, the “things on high celebrate together with things below, and things below converse with things on high” 6 .

It is this unity which for twenty centuries now that the adversary of the salvation of mankind - the devil - frantically wars against. First and foremost, he endeavours through schisms and heresies to cut and distance man from the Body of Christ: the Church, so that his salvation is nullified. As the ruler of this world, he pushes humanity to complete apostasy from God and life decisions that conflict with His salvific will.

We live in an age or rather in a disoriented world which is characterised on all levels by confusion, uncertainty, relativism, syncretism, entitlement, corruption and perversion. In such a world, which inevitably influences everyone and everything, in order to not be deceived, we must: know who we are; where we are headed; what is our destination; have clear opinions on all matters; and tread on a safe path.

The criterion, measure and authority for all the above cannot be anything else or rather anyone else other than One Who is “the way, the truth, and the life” 7 , the incarnate Son and Word of God, the Theanthropos (or God-Man) Jesus Christ and only Saviour of the world. The One Who - according to His promise - is and will be with us through His Church “even to the end of the age” 8 ! Provided that we remain united with Him being Her [the Church’s] members, that is, as members of His Body!

Dearly beloved children in Christ,

We must not silence the fact that although today, while “the sacred and grandiloquent festival of the Orthodox is glad,” 9 the majority of our Greek fellow citizens have shunned their ancestral piety. In fact, the governing Church of the Greek people in its recent decision, blasphemed against the Mysteries/Sacraments of the Orthodox declaring that they are supposedly devoid of validity and canonicity and considered as not having been performed 10 . At the same time through its [i.e. the governing Church of Greece] equation with the nucleus of Ecumenism, which is the Vaticanized Phanar [the Patriarchate of Constantinople], it recognizes Apostolic Succession and sacraments in the heresy of Papism, with which (as it has just been recently declared in deed and word) it already has partial communion, urgently pursuing complete unification! 11

Of course, the little flock of Orthodox and its Shepherds are not perturbed by this indirect form of persecution, as it is imposed due to the machinations by worldly authorities and their refusal to register the Sacraments of the Orthodox in the State Registry Offices. By God’s Grace, the validity of the Sacraments stems from the preservation of the Orthodox Faith and Confession and the canonical continuity of Apostolic Succession.

Although we may be humble and unworthy, the Holy Fathers and Heaven itself console and strengthen us. Though we are accused of supposedly being disobedient and schismatics, on account of rejecting the imposition of the papal calendar Innovation (it being the forerunner of anti-Christ Ecumenism, which is a pan-heresy per se), we believe, as Saint Gregory of Nyssa points out, that by persisting in ansestral piety, we tear ourselves from heresy and sew ourselves once and for all upon the fabric of godly faith, seeing in this way the sacred Robe of the Church intact in so far as it is disconnected from communion with heresy! 12

Finally, we glorify the Triune God with gratitude, for, in addition to His many other benefactions, He also granted us with a heavenly confirmation the sacredness of the struggle for piety. Just as the star in the Nativity of Christ and the Heavens in His Baptism became heralds, which like global and other-worldly mouths declared the divinity of Christ 13 , in the same way, and in keeping with such analogies, the Sign of Christ i.e. His Holy Cross, which appeared in 1925 during the night sky of Attica which saturated the church gathering of over two thousand of persecuted Orthodox Christians, bore heavenly witness and validated their stance and Confession to be God-pleasing.

It is in their footprints that we tread and will follow, God willing, until our last breath.

May the Grace of the incarnated God who has been revealed to the world, always be with you!

 

With blessings,

+ THE ARCHBISHOP OF ATHENS

STEPHANOS

 

1 Verse from the Doxology of the Theophany

2 Cf. Matthew 3:11

3 Matthew 3:16-17

4 Gregory Palamas, Homilies 59 & 60 , EPE vol. 11. [in Greek]

5 P. N. Trembelas, Notes on the Gospel of Luke, Athens 1958, p. 138.

6 Service of the Great Blessing of the Waters, The Great Euhologion.

7 John 14:6

8 Matthew 28:20

9 From the Service of the Great Blessing of the Waters.

10 Document of the “Holy Synod of the Church of Greece”, Protocol No. 2877/9.12.2025.

11 The common Declaration of the Ecumenical Patriarch and Pope Leo, 29.11.2025, Website “The Light of the Phanar”. https://fosfanariou.gr/index.php/2025/11/29/koini-dilosi-ecum-patr-kai-papa-leonta-se-9-glosses/

12 “In tearing away from heresy, we are sewn forever upon godly piety”; and “then indissolubly” we see the robe of the Church, when it is detached from communion with heresy…”. Saint Gregory of Nyssa (Homily 7, On Ecclesiastes, EPE 6, 485, Migne PG vol. 44, column 725D-728A).

13 Saint Gregory Palamas, op.cit.


Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ                                                                        ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2026

ΕΟΡΤΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ





«Φῶς ἐκ φωτός, ἔλαμψε τῷ κόσμῳ Χριστός ὁ Θεός

ἡμῶν, ὁ ἐπιφανείς Θεός· τοῦτον λαοί προσκυνήσωμεν»[i].

 

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς συνήγαγε κατ’ αὐτήν τήν φωτοφόρο ἡμέρα γιά νά συνεορτάσουμε τά ἅγια Θεοφάνεια ἤ Ἐπιφάνεια, τή Δεσποτική Ἑορτή τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπό τοῦ Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου στόν Ἰορδάνη ποταμό.

κεῖνον τόν καιρό, τῆς ἐπί γῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης, κατ’ ἐντολήν τοῦ Θεοῦ, καλοῦσε σέ μετάνοια καί βάπτιζε στό ὕδωρ τούς ἀνθρώπους. Ἐπιζητοῦσε μάλιστα καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας, ἐπισείοντας  μεταφορικῶς γιά κάθε ἄκαρπο δένδρο τήν ἀποκοπή καί τή ρίψη στή φωτιά. Τόνιζε δέ ὅτι ὁ μετά ἀπό αὐτόν ἐρχόμενος, δηλαδή ὁ Χριστός, θά βαπτίζει στό Ἅγιο Πνεῦμα καί τό πῦρ[ii].


Χριστός προσῆλθε καί Αὐτός στόν Ἰωάννη καί βαπτίσθηκε, δηλαδή καταδύθηκε στό ὕδωρ. Ἀφοῦ βαπτίσθηκε, ἀνέβηκε ἀμέσως, ὡς ἀναμάρτητος, ἀπό τό ὕδωρ, ἀνοίχτηκαν γι’ αὐτόν οἱ οὐρανοί καί εἶδε ὁ Ἰωάννης τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νά κατεβαίνει σάν περιστερά καί νά ἔρχεται ἐπάνω Του, ἐνῶ ἦλθε ἀμέσως καί φωνή ἀπό τόν Οὐρανό πού ἔλεγε τοῦτος εἶναι ὁ ἀγάπητος μου υἱός.

Μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀνακαινίστηκε ἡ φύση μας, ἐνῶ μέ τό Βάπτισμα, πού μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος βαπτισθείς, ἀνακαινίζεται καί τοῦ καθενός μας ἡ ὑπόσταση. Μέγα τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ, κατά τό ὁποῖο φανερώθηκε καί τό μυστήριο τῆς παναγίας καί παντουργοῦ Τριάδος, μέγα καί τό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος πού παρέχει ἡ Ἐκκλησία Του, διότι αὐτό εἶναι ἡ πύλη τῶν Οὐρανῶν πού εἰσάγει ἐκεῖ τούς βαπτιζομένους.

 ρκεῖ νά ἀκολουθεῖται ἀπό διά βίου μετάνοια, τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, μέ κορωνίδα τήν ἀγάπη, καί ἀπό τή μετάληψη τοῦ Σώματος καί Αἵματός Του. Αὐτά μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἀπό αὐτά ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας, μέ αὐτά τήν καρπωνόμαστε καί σέ αὐτά συγκεφαλαιώνεται ἡ Θεία Οἰκονομία[iii], δηλαδή τό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου.

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

πως προελέχθη, κατά τή Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας ἄνοιξαν οἱ Οὐρανοί. Αὐτό ἀποδεικνύει, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, πώς πλέον ὑπάρχει μία ποίμνη, τῶν ἄνω και κάτω, τῶν ἀγγέλων δηλαδή καί τῶν ἀνθρώπων, μέ ἕναν ἀρχιποίμενα, τόν Χριστόν[iv]. Ὅπως δέ ἀναφέρεται στίς εὐχές τοῦ σήμερον τελεσθέντος Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, τώρα ἀλλά καί πάντοτε στήν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ μία Ἐκκλησία Του, τό Σῶμα Του, τῆς ὁποίας Αὐτός καί μόνον Κεφαλή ὑπάρχει, «τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει καί τά κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ»[v].

Αὐτή τήν ἑνότητα πολεμᾶ λυσσωδῶς, ἐδῶ καί εἴκοσι αἰῶνες, ὁ ἐχθρός τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ὁ διάβολος, γιά νά τήν διαρρήξει. Πρωτίστως, ἐπιδιώκει μέ τά σχίσματα καί τίς αἱρέσεις τήν ἀποκοπή καί ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, ὥστε νά ματαιωθεῖ ἡ σωτηρία του. Ὡς κοσμοκράτορας δέ, ἐξωθεῖ τούς ἀνθρώπους στήν πλήρη ἀποστασία ἀπό τόν Θεό καί σέ ἐπιλογές στή ζωή των ὅλων ἐκείνων πού ἀντιστρατεύονται τό σωτήριο θέλημά Του.

Ζοῦμε σέ μία ἐποχή ἤ μᾶλλον σέ ἕναν κόσμο ἀποπροσανατολισμένο. Τόν χαρακτηρίζει σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ἡ σύγχυση, ἡ ἀβεβαιότητα, ὁ σχετικισμός, ὁ συγκρητισμός, ὁ δικαιωματισμός, ἡ διαφθορά καί ἡ διαστροφή. Σέ ἕναν τέτοιο κόσμο, ὁ ὁποῖος ἀναπόφευκτα ἐπηρεάζει ὅλους καί ὅλα, χρειάζεται, γιά νά μήν παρασυρθοῦμε, νά γνωρίζουμε τί εἴμαστε, ποῦ πηγαίνουμε, ποιός εἶναι ὁ προορισμός μας, νά ἔχουμε σαφεῖς ἀπόψεις γιά ὅλα τά θέματα, νά βαδίζουμε σέ ἀσφαλή ὁδό καί πορεία.

Τό κριτήριο, τό μέτρο καί ἡ αὐθεντία γιά ὅλα αὐτά δέν μπορεῖ νά εἶναι ἄλλο ἤ μᾶλλον ἄλλος, παρά Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[vi], ὁ σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός καί μοναδικός Σωτήρας τοῦ κόσμου. Αὐτός πού, κατά τήν ὑπόσχεση καί ἐπαγγελία Του, εἶναι καί θά εἶναι «ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»[vii] μαζί μας διά τῆς Ἐκκλησίας Του! Ἀρκεῖ κι ἐμεῖς νά παραμένουμε ἑνωμένοι μαζί Του ὡς μέλη Αὐτῆς, δηλαδή ὡς μέλη τοῦ Σώματός Του!

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Δέν μπορεῖ νά ἀποσιωπηθεῖ ὅτι σήμερον ἐνῶ «ἡ ἱερά και μεγαλόφωνος τῶν ὀρθοδόξων πανήγυρις ἀγάλλεται»[viii], ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων συμπολιτῶν μας ἔχει ἀποστρέψει τό πρόσωπό της ἀπό τήν πατρώα εὐσέβεια. Μάλιστα, ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία αὐτοῦ τοῦ  λαοῦ μέ πρόσφατη ἀπόφασή της βλασφημεῖ τά Μυστήρια τῶν Ὀρθοδόξων ὡς δῆθεν στερούμενα ἐγκυρότητος καί κανονικότητος θεωρούμενα ὡς μή τελεσθέντα[ix], ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή διά τῆς ταυτίσεώς της μέ τό κέντρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τό Βατικανοποιημένο Φανάρι, ἀναγνωρίζει Ἀποστολική Διαδοχή καί μυστήρια στήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, μέ τόν ὁποῖο, ὅπως καί προσφάτως διακηρύχθηκε ἔργῳ και λόγῳ, βρίσκονται ἤδη σέ μερική κοινωνία καί ἐπείγονται γιά τήν πλήρη ἕνωση![x]

Βεβαίως, τό μικρό ποίμνιο τῶν ὀρθοδόξων καί οἱ Ποιμένες του δέν πτοοῦνται ἀπό αὐτόν τόν ἔμμεσο διωγμό, διότι ὑπαγορεύεται, λόγῳ τῆς διαπλοκῆς τῶν ἐξουσιῶν καί ἡ μή καταχώρηση τῶν Μυστηρίων τῶν Ὀρθοδόξων στά Ληξιαρχεῖα τοῦ Κράτους, ἀφοῦ  τό κῦρος αὐτῶν ἀντλεῖται ἀπό τήν, χάριτι Θεία, διακράτηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ὁμολογίας καί τήν κανονική συνέχεια τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.


Καίτοι ταπεινούς καί ἀναξίους, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί ὁ ἴδιος ὁ Οὐρανός μᾶς παρηγοροῦν καί μᾶς ἐνισχύουν. Ἐνῶ κατηγορούμεθα ὡς δῆθεν ἀνυπάκουοι καί σχισματικοί, ἐπειδή ἀρνούμεθα τήν ἐπιβολή τῆς παπικῆς ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας, ὡς προδρόμου τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ καί τόν ἴδιο ὡς παναίρεση, πιστεύουμε, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ὅτι ἐμμένοντας στήν πατρώα εὐσέβεια, ἀποσχιζόμαστε ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ ραβόμαστε γιὰ πάντα πάνω στὸ ὕφασμα τῆς εὐσεβοῦς πίστεως, βλέποντας πιὰ τότε ἀκέραιο τὸν χιτώνα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀποσπαστεῖ ἀπὸ τὴ σχέση μὲ τὴν αἵρεση![xi]

Τέλος, δοξολογοῦμε μετ’ εὐχαριστίας τόν Τριαδικό Θεό, διότι, πέραν τῶν πολλῶν ἄλλων εὐεργεσιῶν Του, μᾶς χάρισε καί τήν ἐξ ὕψους βεβαίωση τοῦ ἱεροῦ ὑπέρ τῆς εὐσεβείας ἀγῶνος. Ὅπως ὁ ἀστήρ στήν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος μας καί οἱ Οὐρανοί στήν Βάπτισή Του ἔγιναν κήρυκες πού σάν παγκόσμια καί ὑπερκόσμια στόματα κήρυξαν τή θεότητα τοῦ Χριστοῦ[xii], ἔτσι, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, καί τό Σημεῖο τοῦ Χριστοῦ, ὁ Τίμιος Σταυρός, πού ἐμφανίσθηκε το ἔτος 1925 στόν νυκτερινό Ἀττικό οὐρανό καί κατηύγασε τήν ἐκκλησιαστική Σύναξη τῶν ὑπερδισχιλίων διωκομένων Ὀρθοδόξων, προσεμαρτύρησε ἄνωθεν καί ἐπικύρωσε ὡς θεάρεστη τή στάση καί Ὁμολογία των.

Αὐτῶν τοῖς ἴχνεσι βαδίζουμε καί θά ἀκολουθοῦμε, σύν Θεῶ, ἕως ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς.

  Χάρις τοῦ σαρκωθέντος καί ἐν κόσμῳ ἐπιφανέντος Θεοῦ εἴη μετά πάντων ὑμῶν!


Μετ’ εὐχῶν καί εὐλογιῶν

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

  Ὁ Ἀθηνῶν ΣΤΕΦΑΝΟΣ

 



[i] Στιχηρό τῶν Αἴνων τῶν Θεοφανείων.

[ii] Πρβλ Ματθ. γ΄, 11.

[iii] Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὁμιλίες ΝΘ΄& Ξ΄, ΕΠΕ 11.

[iv] Π.Ν. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς το κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον, Ἀθῆναι 1958, σελ. 138.

[v] Εὐχές Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, Μέγα Εὐχολόγιον.

[vi] Ἰω. ιδ΄, 6.

[vii] Ματθ. κη΄, 20.

[viii] Ἐκ τῶν Εὐχῶν τοῦ Μ. Ἀγιασμοῦ

[ix] Ἔγγραφο τῆς «Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος», Ἀρ. Πρωτ. 2877/9.12.2025

[x] Ἡ κοινή Διακήρυξη Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καί Πάπα Λέοντα, 29.11.2025, Ἱστοσελίδα «Φῶς Φαναρίου».

[xi] «Τῆς αἱρέσεως ἀποσχιζόμενοι, τῇ εὐσεβείᾳ διὰ παντὸς ἐνραπτόμεθα»· καὶ «τότε ἄρρηκτον» βλέπουμε τὸν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα, ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρὸς τὴν αἵρεσιν κοινωνίας...». Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. (Ὁμιλία Ζ΄, Εἰς τὸν Ἐκκλησιαστήν, ΕΠΕ 6,485. PG τ. 44, στλ. 725D-728Α)

[xii] Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὅ. π.


Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026

 

Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί….

….ὁμιλήματα, μελωδήματα και καλαντίσματα τοῦ ἁγίου δωδεκαημέρου




 

Μέ ἐπιτυχία πραγματοποιήθηκε, τήν Κυριακή μετά τήν Χριστοῦ Γέννηση (29 Δεκ. 2025/11 Ἰαν. 2026) τό ἀπόγευμα, ἡ ἑορταστική Ἐκδήλωση γιά τό ἅγιο δωδεκαήμερο στό Ἐκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο Περιστερίου, ὅπου εἴχαμε τήν τιμή νά συμμετέχουμε ὡς ὁμιλητής (τίτλος τῆς ὁμιλίας μας: «Ἐπίγεια φαινόμενα καί ὑπερουράνια νοούμενα»). Θερμά συγχαρητήρια στούς διοργανωτές, τούς συντελεστές καί ὅλους τούς συμετέχοντες. Ἰδιαιτέρως στόν ἐκλεκτό λυράρη καί ἑρμηνευτή κ. Ὑφαντίδη Ἠλία, ὑπεύθυνο τοῦ Πολιτιστικοῦ φορέως "Κιβωτός τοῦ Πόντου" ἀλλά καί τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Παντελεήμονα πού διηύθυνε τόν χορό τῶν ψαλτῶν. Δικαίως καταχειροκροτήθηκαν. Πάντα τέτοια. Παρέστησαν καί παρακολούθησαν ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Στέφανος, Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς καί πλῆθος πιστῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων πολλοί νέοι.

Δ. Ι. Κ.

Διαχειριστής το στολογίου











Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026

 Ἅγια Χριστούγεννα 2025

 

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ("ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ")

ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1930




Καλὴν ἡμέραν, ἀδελφοὶ ἂν εἶναι ὁρισμός σας

Χριστούγεννα ὀρθόδοξα νὰ πῶ στ’ ἀρχοντικόν σας.

Χριστὸς γεννᾶται σήμερον ἐν Βηθλεὲμ τὴ πόλει

τὰς παραδόσεις τὰς σεπτὰς ζητοῦν οἱ Ἀποστόλοι.

Χριστὸς γεννᾶται σήμερον «Τὸ δόξα ἐν ὑψίστοις»

ν’ ἀκούση ἀξιώνεται ἡ ὀρθοδόξων πίστις.

Εἰς τὰ βουνὰ γυρίζουνε οἱ ὀρθόδοξοι ἕως τώρα

καὶ ἡ ἐξουσία τρέχει εὐθὺς χωρὶς νὰ λείψη ὥρα.

Εἰς τὰ βουνὰ γυρίζουνε γιὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν

καὶ ἀντὶ ἀστέρος τὸν Σταυρὸν φέρουν στὴν Ἐκκλησίαν.

Καὶ κάθε χρόνο ποὺ περνᾶ μὲ πόθο ἐρωτῶμεν

σὲ ποιό βουνό, σὲ ποιό Ναὸ γιὰ νὰ λειτουργηθῶμεν.

Ἀκούσας δὲ ὁ Χρυσόστομος Δεσπότης θηριώδης

στέλνει στρατὸν καὶ δύναμιν νὰ σφάξη ὡς Ἡρώδης.

Πλὴν ὁ σταυρὸς ἐξ ουρανοῦ βγαίνει καὶ μᾶς φωτίζει

Ὀρθοδοξίας καύχημα καὶ θάρρος μας δωρίζει.

Δὲν θέλουμε τὰ φράγκικα τοῦ Πάπα νὰ ἀκοῦμε

κι’ αὐτοὺς ποὺ τὰ πιστεύουνε ποτὲ νὰ μὴ τοὺς δοῦμε.

Δὲν θέλουμε τὰ φράγκικα, μόνον Ὀρθοδοξία

τὰς παραδόσεις τὰς σεπτὰς ζητάει ἡ Ἐκκλησία.

(….)

Ἔτη καλὰ νὰ ζήσετε μὲ χάρη καί εὐλογία

καὶ ὅλοι πάντα σταθεροὶ εἰς τὴν Ὀρθοδοξία.