Μία σημαντική ἐξέλιξη στόν χῶρο τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου

Ἐν μέσω γενικῆς χαλαρότητος καί ἐκκοσμικεύσεως προκαλεῖ λύπη καί προβληματισμό ἡ ὕπαρξη φαινομένων ἐκκλησιολογικῆς μειοδοσίας

• Ὁ γνωστός καί ἀξιόλογος Κληρικός τῆς Ἀκακιακῆς Παρατάξεως τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου Αἰδεσιμολ/τος π. Νικόλαος Δημαρᾶς προέβη σέ κανονική ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ἀπό τήν «Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος» (ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Καλλίνικο Σαραντόπουλο) γιά λόγους Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας.

 

• Ὁ ἐν λόγω κληρικός τυγχάνει νά εἶναι γνωστός μας καί σεβαστός, παρά τίς προφανεῖς ἐκκλησιολογικές μας διαφορές, ὡς εἷς ἐκ τῶν πλέον κατηρτισμένων προσωπικοτήτων (ἀπό ἀκαδημαϊκής καί θεολογικῆς ἀπόψεως) εὐρύτερον στόν χῶρο τοῦ πατρίου ἑορτολογίου.

 

Ἐπίσημον Ἐκκλησιαστικὸν Ἔγγραφον

 

Κανονικὴ Ἀποτείχιση

πατρὸς Νικολάου Δημαρᾶ

Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίων Πάντων Πατρῶν

 

Πάροδος Καρατζᾶ · Πλατεῖα Μαρούδα · 26223 Πάτρα

 

Βεβαίας χρονολογίας 17.09.2026

Πρὸς: Ἀρχιεπίσκοπον Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος

Πρὸς τὸν

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος

Ἱερὰν Μονὴν Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, 20005 Ἀθίκια Κορινθίας

 

Διὰ τοῦ παρόντος ἐπισήμου ἐγγράφου, βεβαίας χρονολογίας, 17.09.2026, καὶ παρόντων τῶν μελῶν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Πάντων, δηλώνω, ρητὰ καὶ ἀπερίφραστα, ὡς προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου, ὅτι διακόπτω τὴν ἐκκλησιαστικὴν κοινωνίαν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον κ. κ. Καλλίνικον Σαραντόπουλον, καὶ ἀποτειχίζομαι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ.

 

Σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱερούς Κανόνες ΙΕ΄ τῆς Πρωτοδευτέρας (ΑΒ΄) Συνόδου, ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου, τὸ 861 μ.Χ., σὲ συνδυασμὸν μὲ τὸν ΛΑ΄ Ἀποστολικὸν Κανόνα, γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ἐκτενῶς παρουσιάζονται στὸ ἔγγραφο ποὺ ἀπεστάλη πρὸς τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον κ. κ. Καλλίνικον στὶς 15.09.2026, βεβαίας χρονολογίας, τόσον διὰ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου, ὅσον καὶ ἐγγράφως.

Οἱ λόγοι τῆς κανονικῆς ἀποτειχίσεως

Συνοπτικῶς ἀναφέρονται οἱ λόγοι τῆς Κανονικῆς μου ἀποτειχίσεως, καὶ στὴν συνέχειαν γιὰ τοὺς ἁπλουστέρους:

 

Ὁ Ἀττικῆς κ. Χρυσόστομος Μανιώτης, κατὰ συρροὴν καὶ κατ᾿ ἐξακολούθησιν, κηρύσσει αἵρεση ἐν τῇ πράξει, μὲ τὸν συναγελασμόν του μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς Νεοημερολογίτες, συναγελαζόμενος, συμφυρόμενος καὶ συγκυλιόμενος τῇ πόρνῃ αἱρέσει, συνεορτάζοντας μαζί τους τὸ 2024 ἐν πλήρει ἱερατικῇ στολῇ καὶ μετὰ τοῦ κλήρου του.

Ἐπανέλαβε τὸν συνεορτασμὸν τὸ 2026, τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων, καὶ προσέφερε δῶρα σὲ αὐτούς, στέφανον καὶ περίτεχνον σταυρὸν ἀντιστοίχως.

Συμπροσευχήθη μετὰ τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Ἰουστίνου Καλαμαριάς, νύχτα στὸ μοναστήρι του, καὶ τοῦ δώρισε ἀπότμημα Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἀργυρίου. Συναγελάστηκε μετὰ τῶν Νεοημερολογιτῶν σὲ συνέδριό τους στὴν Θεσσαλονίκην.

Ἐπέτρεψε στὸν παπα-Βαγγέλη Παπανικολάου —ποὺ καὶ δικοί του ἐπίσκοποι τὸν θεωροὺν σχεδὸν αἱρετικὸ— νὰ ὁμιλήσει μέσα στὴν Παναγία Σουμελᾶ.

Ἀνεβάζει ἱεροψάλτες τοῦ Νέου Ἡμερολογίου στὸ Ἀναλόγιον, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται κανονικοὶ κατὰ τοὺς Ἱερούς Κανόνες.

Παρέχει τὰ μυστήρια σὲ λαϊκοὺς ποὺ κοινωνοῦν μὲ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο.

Ὁ ἐπίσκοπος Ἰνδονησίας κ. Δανιὴλ Μπιαντόρο εἶναι μέγας Οἰκουμενιστὴς καὶ συμπροσεύχεται συνεχῶς, αὐτὸς καὶ οἱ ἱερεῖς του, μετὰ τῶν Προτεσταντῶν στὶς ἐκκλησίες τους, καὶ δὴ μετὰ τῶν ἱερῶν του ἀμφίων ἐνδεδυμένος.

Εἶναι ἄπειρες ἐπίσης οἱ συμπροσευχὲς τῶν ἱερέων του μετὰ τῶν Προτεσταντῶν· εἶναι μέλος τοῦ παναιρετικοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ἡ ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην Δημοσθένην διέκοψε τὴν κοινωνίαν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν κ. κ. Καλλίνικον, καὶ ἡ ὑπὸ τὸν κ. κ. Εὐλόγιον Σύνοδος ἐξεφώνησε ἀναθέματα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ., κατὰ τὰ διαλαμβανόμενα καὶ ἐπισυναπτόμενα ἔγγραφα.

Πλῆθος ἀξιόλογων ἀδελφῶν, καὶ δὴ ἐπιστημόνων, μᾶς ἀπεκήρυξαν λόγῳ τῆς οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν ἱερέων τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ἐπειδὴ καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας κοινωνοῦν ἀποδεδειγμένα τοὺς Νεοημερολογίτες.

Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, καὶ γιὰ ὅσα λεπτομερῶς ἐκτίθενται στὴν ἐπισυναπτόμενη κανονικὴ μελέτην, διακόπτω τὴν κοινωνίαν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ἀποτειχίζομαι μετὰ τοῦ ποιμνίου μου καὶ μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου, κανονικῶς, κατὰ τοὺς ἀνωτέρω Ἱεροὺς Κανόνες.

 

Δὲν σᾶς ἀναγνωρίζω ὡς κανονικοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ διακόπτω κάθε σχέσιν καὶ κοινωνίαν μεθ᾿ ὑμῶν, ὅλων τῶν ἐπισκόπων καὶ ἱερέων ποὺ εἶναι κοινωνικοὶ πρὸς ὑμᾶς.

 

Πάτρα, 17 Σεπτεμβρίου 2026

 

Ὁ ὑπογραφόμενος π. Νικόλαος Δημαρᾶς

καὶ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Συμβούλιον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Πάντων Πατρῶν

 

Ποιός είναι ο π. Νικόλαος Δημαράς;

Ο π. Νικόλαος Δημαράς διαθέτει εκτενές ακαδημαϊκό υπόβαθρο που συνδυάζει τη Νομική επιστήμη, τη Θεολογία και τη Φιλοσοφία.

Έχει σπουδάσει Θεολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης (Universität Frankfurt).

Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές (M.A.) στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο και την Εκκλησιαστική Ιστορία.

Είναι Διδάκτωρ Νομικής (Dr. der Rechtswissenschaften) από το Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ (Universität Bielefeld) της Γερμανίας. Είναι Διευθυντής του Ἰνστιτούτου Ἀστικοῦ καί Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου.

Ο π. Νικόλαος Δημαράς έχει διδάξει στα ΤΕΙ Πάτρας (σημερινό Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου / Πανεπιστήμιο Πατρών). Ως Διδάκτωρ Νομικής (Dr. der Rechtswissenschaften), είχε αναλάβει τη διδασκαλία μαθημάτων που άπτονταν του γνωστικού του αντικειμένου, όπως το Δίκαιο, σε τμήματα του ιδρύματος.

Είναι Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Πάντων Πατρών, ενώ εξυπηρετεί ως Κληρικός και Πνευματικός κοινότητα πιστών (ενορία Αγίων Αποστόλων) στη Γερμανία.

 

 

Ἐπί τῆ συμπληρώσει δέκα (10) ἐτῶν ἀπό τή σύγκληση τῆς διαβοήτου «Συνόδου τῆς Κρήτης» (2016)

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης σε βαρυσήμαντη επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπον κ. Ιερώνυμον και τα μέλη της Ιεραρχίας της «Εκκλησίας της Ελλάδος», επισημαίνει μεταξύ άλλων τα εξής σχετικά με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης (2016):

«Στη λεγόμενη «Σύνοδο» του Κολυμπαρίου της Κρήτης επιχειρήθηκε μια θεσμικού χαρακτήρα πνευματική έκπτωση από τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Στην Κρήτη όχι μόνο δεν καταδικάσθηκε καμμία ετεροδοξία, (αίρεση), αλλά και επιχειρήθηκε μια φοβερή, θεσμικώς, έκπτωση από την συνοδικώς οριοθετημένη πίστη της Εκκλησίας, μια έκπτωση ουσιαστικά από τον «Όρο Πίστεως» της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την έκπτωση από την δογματική διδασκαλία του Συμβόλου της Πίστεως, που αναφέρεται στην ταυτότητα της Εκκλησίας, καθ’ εαυτήν. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε, ότι πιστεύουμε «εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Όμως, στη «Διάσκεψη» της Κρήτης, δέκα Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, μεταξύ των οποίων και η Εκκλησία της Ελλάδος, αποδέχθηκαν αθεολόγητα την «Βαπτισματική Θεολογία» και έμμεσα την «Θεωρία των Κλάδων», αναγνωρίζοντας ως Εκκλησίες τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Μαρωνίτες, τους Νεστοριανούς, τους Μονοφυσίτες Αντιχαλκηδονίους, τους Μονοθελήτες, οι οποίοι καταδικάστηκαν για την χριστολογική τους αίρεση από σειρά Οικουμενικών Συνόδων, (από την Τρίτη έως και την Έκτη), αλλά και την πανσπερμία των Προτεσταντών, που αντιπροσωπεύονται στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των λεγομένων Εκκλησιών. Αποτελεί πνευματική παραφροσύνη και πνευματικό πραξικόπημα η πράξη της απόπειρας για Συνοδική απόφαση στο Κολυμπάρι προς αναγνώριση ως Εκκλησιών των καταδικασθέντων αιρετικών από Οικουμενικές Συνόδους. Αυτό, στην πράξη, είναι συγκρητισμός και Οικουμενισμός. Δεν κινήθηκε ο θυμός –το έλλογο νεύρο της ψυχής των «Συνοδικών» Αρχιερέων προς τους νοητούς λύκους της Εκκλησίας. Απεναντίας, οι «λύκοι» ονομάστηκαν «πρόβατα» της μίας και μόνης λογικής ποίμνης, της Εκκλησίας. Εκ του αποτελέσματος συμπεραίνουμε, ότι στην Κρήτη δεν έγινε η αναμενόμενη από το ευλαβές πλήρωμα της Εκκλησίας «σύσκεψη» των «Συνοδικών» Αρχιερέων με το Άγιο Πνεύμα, ούτε και λειτούργησε η «σφενδόνη» του Αγίου Πνεύματος για την εκ νέου καταδίκη των αιρετικών….

 

    Με την ψήφιση του Στ΄ Κειμένου, που χαρακτηρίζεται για τις σκόπιμες ασάφειες και ιδιαίτερα για τις θεολογικές αντιφάσεις του, η «Αρχιερατική Διάσκεψη» στην Κρήτη κατοχύρωσε θεσμικά τον Οικουμενισμό, εισάγοντας έτσι και προωθώντας την εκκλησιολογική σύγχυση στις συνειδήσεις των πιστών. Υπενθυμίζω συγκεκριμένα την παράγραφο 16, όπου σημειώνονται τα εξής: «Εν εκ των κυρίων οργάνων εν τη Ιστορία της Οικουμενικής κινήσεως είναι το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών (ΠΣΕ). Παραλλήλως, υφίστανται και άλλοι διαχριστιανικοί οργανισμοί και περιφερειακά όργανα, ως η «Διάσκεψις των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών» (ΚΕΚ), το «Συμβούλιον Εκκλησιών Μέσης Ανατολής» (ΣΕΜΑ) και το «Παναφρικανικόν Συμβούλιον Εκκλησιών». Ταύτα μετά του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών τηρούν σημαντικήν αποστολήν δια την προώθησιν της ενότητος του χριστιανικού κόσμου».

 

    Την αποδοχή του όρου «Εκκλησία», για τους ετεροδόξους και ιδιαίτερα για τους Προτεστάντες, συναντούμε κατά κόρον και στις παραγράφους 19 και 21, στο ίδιο Κείμενο. Η παραπάνω διατύπωση σημαίνει, ότι εμείς, ως Ορθόδοξη Εκκλησία, συμφωνούμε πως οι ετερόδοξοι αιρετικοί συμβάλλουν σημαντικά στην προώθηση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου! Από εδώ πιστοποιείται, ότι όσοι ψήφισαν και όσοι υπέγραψαν αυτό το Κείμενο, δεν συνειδητοποίησαν σίγουρα, ότι «ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα», κατά την χαρισματική εμπειρία του μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη. Η θεμελιακή θέση του Οικουμενισμού είναι ο δογματικός πλουραλισμός. Αυτό σημαίνει, πρακτικά, την δογματικά νομιμοποιημένη συνύπαρξη διαφορετικών δογματικώς πίστεων. Όποιος αμφισβητεί τον δογματικό αυτό πλουραλισμό, χαρακτηρίζεται φανατικός και φονταμενταλιστής. Παράλληλα, οι Οικουμενιστές δεν επιτρέπουν αξιολογικές κρίσεις για την ορθότητα, την ανωτερότητα, ή την κατωτερότητα των διαφόρων θρησκειών. Στον Οικουμενισμό όλοι χωρούν. Γιατί η ενότητα σ’ αυτόν δεν εμποδίζεται από την ποικιλία των διαφορετικών πίστεων, πράγμα που είναι εκκλησιολογικά απαράδεκτο από Ορθόδοξη άποψη.

 

    Ως δογματολόγος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχω την βαθύτατη πεποίθηση, ότι ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση, αλλά και η επικινδυνότερη πολυαίρεση, που εμφανίστηκε ποτέ στην Ιστορία της Εκκλησίας. Και τούτο, γιατί ο Οικουμενισμός, εξ’ αιτίας του συγκρητιστικού χαρακτήρα του, συνιστά την πιο δόλια αμφισβήτηση της πίστεως της Εκκλησίας, αλλά και την πιο σοβαρή νόθευσή της. Αμβλύνει σε απαράδεκτο βαθμό την δογματική συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας και δημιουργεί σύγχυση γύρω από την ταυτότητα της Πίστεώς μας. Κενώνει πονηρά την ακεραιότητα της σώζουσας Πίστεως της Εκκλησίας – πράγμα που έχει ολέθριες σωτηριολογικές συνέπειες - με το να θεωρεί όλες τις θρησκευτικές πίστεις νόμιμες σωτηριολογικώς, όταν υποστηρίζει, ότι όλες οι ετερόδοξες και ετερόθρησκες πίστεις είναι οδοί, που οδηγούν στην ίδια σωτηρία.

 

    Αλλά, με όσα αντιφατικά, ως προς την Εκκλησιολογία, γράφονται στο Στ΄ Κείμενο, δίνεται η εντύπωση, ότι οι ετερόδοξοι χριστιανοί εμπαίζονται, αφού στην αρχή κατονομάζονται ως «ετερόδοξες εκκλησίες», δηλαδή αιρετικοί, και στη συνέχεια ονομάζονται Εκκλησίες. Δεν επιτρέπεται να υποτιμούμε τη νοημοσύνη τους. Καταλαβαίνουν καλώς, ότι δεν τους αγαπούμε αληθινά, γιατί δεν τους λέμε την αλήθεια καθαρά. Τους λέμε ψέματα, πως είναι Εκκλησίες. Και με τον τρόπο αυτό δεν τους βοηθούμε, γιατί δεν τους καλούμε σε μετάνοια και άρνηση των δογματικών πλανών τους, ώστε να ενταχθούν στην μόνη αληθινή Εκκλησία, την Ορθόδοξη».

 

Παραμένουμε ὄρθιοι, κόντρα σέ κάθε ὁλοκληρωτικό μέτρο τῆς δυστοπικῆς συμμορίας...

Νεκτάριος Δαπέργολας

 

       Καί ἐνῷ μέγα μέρος τοῦ λαοῦ μας συνεχίζει σέ πλήρη χαυνωτική ἀποβλάκωση τόν θλιβερό ὕπνο του, ἡ ἀντίχριστη χούντα τοῦ ψυχικά διαταραγμένου κνώδαλου συνεχίζει καί αὐτή ἀπτόητη τήν δυστοπική πορεία πρός τό πλῆρες ὀργουελικό φακέλωμα/μπουντρούμιασμα πού ἔχει δρομολογήσει καί προωθεῖ ἐδῶ καί μία συναπτή ἑξαετία.

 

     Προηγήθηκε βεβαίως τό ἀπολύτως ἐπιτυχημένο ἐκεῖνο πείραμα τῆς ψευτοπανδημίας, πού μέ τήν ἀπρόσμενη ἀκόμη καί γιά τήν κυβερνῶσα συμμορία ἐπιτυχία του, τούς ἔπεισε ὅτι μποροῦν γρήγορα νά περάσουν στά ἑπόμενα βήματα. Ὅπερ καί ἐγένετο, πρωτίστως μέ τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ἀλλά καί μέ τήν προϊοῦσα ἐξοικείωση-ἰδρυματοποίηση τῶν πολιτῶν μέ τίς κάθε λογῆς ἐπιδοματικές πλατφόρμες, μέ τήν συστηματοποίηση τῆς παρακολούθησης μέσῳ καμερῶν (πάντα γιά την...ασφάλειά μας, βεβαίως), καθώς καί μέ τήν ἀπόπειρα ἐξοικείωσης μέ τήν ἰδέα τοῦ ψηφιακοῦ χρήματος.

 

     Τό νέο κυβερνητικό μέτρο τοῦ point system πού βρίσκεται ἤδη ἐπί θύραις, ἐν εἴδει κινέζικης ὁλοκληρωτικῆς φρίκης, ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη βῆμα τοῦ τρομακτικοῦ ἐφιάλτη πού προωθοῦν καί σταδιακά ἐπιβάλλουν τά ἀχρεῖα παλιοτόμαρα τοῦ νεοεποχίτικου μετανθρωπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἕνα point system πού πολύ ἁπλᾶ ἐγγυᾶται τόν μελλοντικό χωρισμό τῶν πολιτῶν σέ ἀμνούς καί ἐρίφια, μέ κριτήριο ἀρχικά τήν οἰκονομική τους «συνέπεια», ἀλλά σύντομα (ποιός κλινικά κρετίνος ἐπί τέλους ἀκόμη ἀμφιβάλλει;) καί τήν κοινωνική καί πολιτική τους «ὑπευθυνότητα», τό ποσοστό δηλαδή τῆς πολιτικῆς τους εὐπείθειας, ὑπακοῆς καί ὑποταγῆς. Ἐγγυᾶται τόν ὁλοκληρωτικό ἔλεγχο, τήν ποινικοποίηση, τόν ἀποκλεισμό καί τόν ἐξοστρακισμό

 

     Ἄραγε ὅλα τά δύσμοιρα ζόμπι πού ἔχουν πιά ἐθιστεῖ στό νά δικαιώνουν κάθε ἀνεκδιήγητη κίνηση τῆς τρισάθλιας χούντας, μέ τά γνωστά «ἐπιχειρήματα» τοῦ τύπου «διευκολύνεται ἔτσι ἡ καθημερινότητά μας» ἤ «οὕτως ἤ ἄλλως μᾶς παρακολουθοῦν» ἤ «δέν ἔχουμε τίποτε νά κρύψουμε», θά συνεχίσουν καί τώρα νά τά βλέπουν ὅλα ὡραία, βολικά καί φυσιολογικά, σπεύδοντας σάν ἀνοϊκά κοπάδια νά στριμωχτοῦν καί στήν νέα ψηφιακή πλατφόρμα καί παράλληλα χλευάζοντας μέ τό γνωστό εἰρωνικό ὕφος πανεπιστήμονα ξερόλα ὡς συνωμοσιολόγους καί ψεκασμένους ὅσους ἁπλῶς μποροῦν ἀκόμη νά διακρίνουν τά προφανῆ;\

 

     Ἄς μήν ἔχουμε τήν παραμικρή αὐταπάτη γιά τό ὅτι αὐτό ἀκριβῶς καί πάλι θά συμβεῖ. Γιατί θεωρῶ πώς ἡ εἰκόνα εἶναι δυστυχῶς ξεκάθαρη: ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἔχουν ἤδη ξυπνήσει. Δηλαδή, ὅσοι ἀκόμη δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει γύρω μας, μετά ἀπό μία τόσο ἐκκωφαντικά ἀποκαλυπτική ἑξαετία, μέ τέτοια χυδαῖα μέτρα στυγνοῦ φασισμοῦ ἀλλά καί ἀπίστευτης παράνοιας, μέ τέτοιο ἀνεκδιήγητο καθεστωτικό ἐμπαιγμό, μέ τέτοιο ξεβράκωμα τῶν προθέσεων καί τῶν κινήσεων τοῦ φασιστοκαθεστῶτος καί ὅλων τῶν θεσμικῶν (ἐκκλησιαστικῶν, δικαστικῶν καί δημοσιογραφικῶν) κολαούζων του καί γενικά μέ τέτοιο συστηματικό κοσκίνισμα μέσα ἀπό τόσες διαφορετικές κρησάρες, δέν πιστεύω πλέον πώς ἔχουν τίς (ἀντιληπτικές καί βασικά πνευματικές) προϋποθέσεις γιά νά ἀφυπνιστοῦν ἐφ’ ἑξῆς. Αὐτοί θά εἶναι ἀμέριμνοι καί πανευτυχεῖς, ἀκόμη καί ἄν ὁ Μεγάλος Ἀδελφός βάλει αὔριο κάμερες στά σαλόνια, τίς τουαλέτες καί τίς κρεβατοκάμαρές τους. Ἀκόμη καί ἄν ἀρχίσουν νά τούς τεμαχίζουν, γιά νά τούς γεμίσουν κοριούς, κάμερες καί τσιπάκια, αὐτοί καί πάλι θά λένε πώς ὅλα γίνονται γιά τό καλό τους.

 

     Ὑπάρχει ὅμως καί μία μεγάλη μερίδα πού ἔχει καταλάβει - καί πού εὐτυχῶς δείχνει πρόθυμη νά ἀντισταθεῖ. Τό εἴδαμε τότε στήν ψευτοπανδημία, τό διαπιστώνουμε ἐδῶ καί μερικούς μῆνες καί μέ τήν ψευδοταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ὁ δρόμος εἶναι καί τώρα ἀκριβῶς ὁ ἴδιος: ἀποφασισμένη ἀντίδραση, ἀνένδοτη ἀντίσταση καί πλήρης ἄρνηση ὑποταγῆς. Καί δέν χωρᾶ κανένας φόβος, γιατί ἰσχύει καί ὡς πρός αὐτή τή νέα ἐξέλιξη ὅλα ὅσα γνωρίζουμε ἤδη: ὅσο παραμένουμε πολλοί αὐτοί πού ἀντιστεκόμαστε, κανένα σύστημα ἐκ μέρους τῶν καθαρμάτων δέν μπορεῖ νά σταθεῖ καί νά λειτουργήσει. Καί πάνω ἀπό ὅλα βεβαίως ἰσχύει το ἀκόμη σημαντικότερο: ὅτι ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει καί θά εἶναι κοντά μας, ἄν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε νά μήν γονατίσουμε.

 

     Ἐμεῖς, σύν Θεῶ, παραμένουμε ὄρθιοι λοιπόν. Παραμένουμε ἀνυπάκουοι. Καί (γιά νά μήν ξεχάσω καί τήν γνωστή ταμπέλα) βεβαίως παραμένουμε καί ἀρνητές. Ἀρνητές τοῦ στυγνοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἑκούσιας ὑποταγῆς, τῆς λοβοτομημένης μακαριότητας. Παραμένουμε ἐλεύθεροι, κόντρα στά γαυγίσματα τῶν καθεστωτικῶν μαντρόσκυλων, ἀλλά καί στά χάχανα τῶν γονατιστῶν, ἐξηλιθιωμένων σκλάβων...

 ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ....

ΑΓΑΘΗ ΜΝΗΜΗ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ

(17/30.8.2016)

Επίσκοπος Γαλακτίων, Μητροπολίτης Περιστερίου & Νεαπόλεως (1929 - +2016)

 

Δέκα (10) έτη συμπληρώθηκαν ἀπό τήν ημέρα πού ἀπεδήμησε πρός Κύριον, τό πρωΐ τῆς Τρίτης 17ης/30ης Αὐγούστου 2016, ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων.

Ὁ μακαριστός γεννήθηκε στόν Ἀχλαδόκαμπο Ἄργους τό 1929, ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς. Κατά τό ἅγιο Βάπτισμα ὀνομάσθηκε Γεώργιος (Γκαμίλης). Τό 1946, σέ ἡλικία 17 ἐτῶν, ἀσπάσθηκε τόν μοναχικό βίο στήν ἱστορική Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος Κρονίζης, Κουβαρᾶ Ἀττικῆς, ὑπό τόν τότε Ἐπίσκοπο Βρεσθένης, μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν (1949) καί πλέον Ἀγιο Ματθαῖο, τόν νέο Ὁμολογητή ( + 1950). Ὑπῆρξε ἰδιαίτερα ἀγαπητός μεταξύ τῶν τότε 170 πατέρων τῆς ἀδελφότητος, λόγῳ τοῦ εὐπροσήγορου χαρακτήρα του καί τῆς εὐγένειας πού τόν διέκρινε.

Ὡς δόκιμος μοναχός ὑπηρέτησε τή στρατιωτική του θητεία, στίς  Διαβιβάσεις τοῦ Στρατοῦ. Διάκονος χειροτονήθηκε τό 1953 καί Πρεσβύτερος τό 1963, ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Πατρῶν Ἀνδρέα.

Τό 1964 διορίσθηκε ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ζωοδόχου Πηγῆς Νεαπόλεως Πειραιῶς. Παρέλαβε μία οὐσιαστικά ἀνύπαρκτη ἐνορία καί ἕναν ναό στήν πραγματικότητα ἐξωκκλήσιο καί μέ τήν ἐργασία του, ὑλική καί πνευματική, καί τήν ἐξαιρετική ποιμαντική του, δημιούργησε ἕναν Μητροπολιτικό Ναό μέ μεγάλες κτηριακές ἐγκαταστάσεις, πολυάριθμο ποίμνιο (με πολλούς νέους και νέες) καί νομική ἐκπροσώπηση.

Τό 1995, κατά τήν ἀνασυγκρότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐξελέγη καί χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Περιστερίου.

Τοῦ Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος εἴη αἰωνία ἡ μνήμη!

Μαζί με τούς κατασκηνωτές μετά τό πέρας Αγρυπνίας στο ησυχαστήριο της Οινόης.

 

Ὁ ἀείμνηστος Ἐπίσκοπος Γαλακτίων ὑπῆρξε γιά ἕνα διάστημα Πνευματικός μας Πατέρας, συνιδρύσαμε, μαζί καί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἀνδρέα (+2005), τίς Ἐκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις "Φίλοι Χριστοῦ" στήν Οἰνόη Βιλλίων Ἀττικῆς, τό μακρυνό 1988, οἱ ὀποῖες συνεχίζουν τή λειτουργία τους μέχρι σήμερα στίς ἐγκαταστάσεις τοῦ ἡσυχαστηρίου τῆς Ὁσίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου πού ἀνήγειρε ὁ ἀείμνηστος, συνεργαστήκαμε ἐπί σχεδόν τρεῖς δεκαετίες στόν τομέα τῆς Κατηχήσεως, τῆς Νεότητος καί τοῦ Κηρύγματος. Εἶχαμε τήν τιμή καί εὐλογία νά «σαραντίσει» τή θυγατέρα μας Ἰωάννα στό Ναό τῆς Ὁσίας Εἰρήνης.

Τόν διέκρινε ἡ ἐργατικότητα, ἡ ἀγωνιστικότητα, ἡ φιλομάθεια, ἡ εὐγένεια, ἡ διάκριση, ἡ αγάπη, ἡ ἁπλότητα, ἡ πραότητα, ἠ ταπείνωση καί ἡ ἀκράδαντη πίστη.

Χαρακτηριστικό τοῦ δημιουργικοῦ πνεύματός του ὡς Ἱερομονάχου εἶναι ἡ πρωτοπόρος ἀνά τόν ὀρθόδοξο κόσμο σύλληψη καί ὑλοποίηση τῆς δημιουργίας τοῦ εἰκονογραφημένου Ἑορτοδρομίου πού περιλαμβάνει τήν εἰκονογράφηση καί ἐκτύπωση τῶν Εἰκόνων ὅλων τῶν Ἑορτῶν καί ὅλων τῶν Ἁγίων ὁλοκλήρου τοῦ ἔτους (ἄνω τῶν 400!), τόσο μεμονωμένως (ἀνά ἡμέρα), ὅσο καί μηνιαίως. Πρόκειται γιά μοναδικό παγκοσμίως γιά τήν ἐποχή του (δεκαετία τοῦ '60) καί σπουδαῖο ἔργο, τεράστιου κόπου καί μεγάλης φροντίδος, τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖται σέ ἑκατοντάδες Ἐνοριακούς Ναούς, Μονές καί ἀπό πιστούς ἀνά τήν Ἑλλάδα καί ὁλόκληρο τόν ὀρθόδοξο κόσμο.

 

                                                                                                                                       Δ. Ι. Κ.

Από τον Σαραντισμό της Ιωάννας Κάτσουρα

 

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (15/28.8.2026)

ΣΤΟ "ΠΑΛΛΑΔΙΟ" ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

 

Από την καθιερωμένη Λιτανεία στο τέλος του Όρθρου, ψαλλομένης της Μεγάλης Δοξολογίας υπό του πολυμελούς χορού των ψαλτριών μοναζουσών, κατά την πολύωρη ιερά Αγρυπνία (περίπου 11 ωρών!) στην πανηγυρίζουσα (την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου) ιστορική Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής, η οποία το επόμενο έτος συμπληρώνει έναν αιώνα παρουσίας και ζωής (1927 - 2027), συνεχούς μαρτυρίας και πολυτίμου προσφοράς στον Ορθόδοξο Μοναχισμό, τη γνησία Ορθόδοξο Εκκλησία και τον ιερό αγώνα υπέρ της ακαινοτομήτου Ορθοδοξίας, δηλαδή υπέρ της άπαξ παραδοθείσης τοίς Αγίοις Πίστεως.

Πανοραμική σύγχρονη φωτογραφία της Ιεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής.

 ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΥΣΤΟΧΟ ΑΡΘΡΟ

Ἡ διαρκὴς Οἰκουμενιστικὴ σύγχυση ἀποτελεῖ ἐσχάτη πλάνη

22 Αυγούστου, 2026

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

 

 

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀπὸ παλαιὰ καὶ μέχρι σήμερα, προσπαθοῦν νὰ πείσουν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τοὺς ἄλλους, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστικές τους ἀντιλήψεις καὶ πρακτικὲς δὲν συνιστοῦν ἐκτροπή, δὲν ἀλλοιώνουν τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ εἶναι δῆθεν σύμφωνες μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση ἀπὸ τὰ ἀποστολικὰ ἤδη χρόνια! Ὅτι εἶναι δῆθεν καθῆκον καὶ ὑποχρέωσή τους νὰ ἀγωνίζονται «γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας καὶ τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν», κάτι τὸ ὁποῖο ἔχει δῆθεν τὶς ρίζες του στὴν πρωτοχριστιανικὴ περίοδο! (βλ. π. Αὐγουστίνου Μπαϊραχτάρη, «Ἡ φύση τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ ΠΣΕ – Μία ὀρθόδοξη ἱστορικὴ καὶ θεολογικὴ θεώρηση τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης», στὸ περιοδ. «Θεολογία», 2/2015, σελ. 257).

 

Μάλιστα, γιὰ νὰ ἑδραιώσουν αὐτὴ τὴν προφανῆ καὶ πρωτοφανῆ πλάνη τους, δὲν διστάζουν νὰ προβαίνουν σὲ ἀνεπίτρεπτη σύγχυση ὅρων, ὥστε νὰ δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν καινοτομοῦν, οὔτε πρωτοτυποῦν, ἀλλὰ ὅτι παραμένου δῆθεν πιστοὶ καὶ συνεπεῖς στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση.

 

Γιὰ παράδειγμα, ὁ προηγούμενος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Δημήτριος, δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα ἡ σκιά του, ἤτοι ὁ τότε διευθυντὴς τοῦ ἰδιαιτέρου πατριαρχικοῦ γραφείου Φιλαδελφείας Βαρθολομαῖος καὶ νῦν Κωνσταντινουπόλεως), δήλωνε γραπτὰ σὲ σχετικὴ ἐρώτηση:

 

«Ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνησις δὲν εἶναι τι τὸ ξένον πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Ἀνήκει εἰς τὴν φύσιν τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ οἰκουμενικότης. Τοῦτο σημαίνει ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ Οἰκουμενικότης δὲν εἶναι δύο πραγματικότητες ἁπλῶς παράλληλοι, ἀλλὰ δύο γνωρίσματα, τὰ ὁποῖα συμπίπτουν θεολογικῶς καὶ ἱστορικῶς. Ἡ Ὀρθοδοξία ὡς ἡ μοναδικὴ οἰκουμενικὴ ἀλήθεια ὑπερκαλύπτει τὸν Οἰκουμενισμόν. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ προσδίδει τὴν Οἰκουμενικὴν διάστασιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀλλὰ καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποκτᾶ ἔννοιαν καὶ περιεχόμενον μόνον ὑπὸ τὴν στέγην τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καὶ παραδόσεως. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, τόσον εἰς τὰ παλαιὰ σχήματα τοῦ ἱστορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον καὶ εἰς τὰς συγχρόνους μορφὰς τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, εὑρέθη εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν παρουσίας, συμμετοχῆς καὶ πρωτοβούλου συμπράξεως μεθ’ ὅλων τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ, αἱ ὁποῖαι στοχεύουν τιμίως καὶ εἰλικρινῶς τὴν ἑνότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος τῶν Ὀρθοδόξων ἐντὸς τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως: νὰ δώσουν τὴν πραγματικὴν διάστασιν εἰς τὴν Κίνησιν καὶ νὰ τὴν τοποθετήσουν εἰς τὴν ὀρθὴν βάσιν της, μὲ γνώμονα τὰς κοινὰς πηγὰς τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀληθείας καὶ τῆς ὀρθῆς διδασκαλίας καὶ παραδόσεως» (περιοδ. «Ἐκκλησία», ἀρ. 13/1-15.7.1986, σελ. 439).

 

Στὴν προκειμένη περίπτωση, παρατηρεῖται καταφανὴς σύγχυση ὅρων καὶ πραγματικοτήτων. Γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ σαφεῖς, λέγουμε ὅτι ἡ Οἰκουμενικότητα ἀποτελεῖ πράγματι βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεώς μας. Ὅμως, χρειάζεται προσοχὴ νὰ μὴ συγχέονται οἱ ἔννοιες. Ὅπως ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ θέωση, ποὺ ἀποτελεῖ ἐκπλήρωση τοῦ «καθ’ «ὁμοίωσιν», καὶ ἄλλο πρᾶγμα ἡ Θεοποίηση, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ψεῦδος τοῦ διαβόλου στοὺς πρωτοπλάστους γιὰ νὰ τοὺς ἐκβάλει ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ἔτσι ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ Οἰκουμενικότητα, ποὺ σημαίνει τὸ ἄνοιγμα τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς πρόσκληση στὸν ἐκτὸς αὐτῆς κόσμο, ἀκόμη δὲ καὶ στοὺς αἱρετικοὺς καὶ σχισματικούς, γιὰ υἱοθέτηση τῆς ἀληθείας της καὶ ἕνωση ἐν μετανοίᾳ μὲ αὐτήν, καὶ τελείως ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ὁ σύγχρονος Οἰκουμενισμός, ποὺ σημαίνει προσπάθεια γιὰ δῆθεν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, δηλαδὴ τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μαζί τους καὶ ἀπὸ κοινοῦ μὲ αὐτούς· τοῦτο δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή τους στὸ πλήρωμα τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως, ἀπὸ ὅπου ἐξέπεσαν, ἀλλὰ σὲ ἀνεπίτρεπτη ἀνάμιξη μαζί τους, ἄν καὶ αὐτοὶ διακατέχονται ἀπὸ διαφορετικὲς ἀρχὲς στὴν πίστη καὶ στὸ ἦθος. Ὥστε ὁ μόνιμος θεσμικὸς συμφυρμὸς μαζί τους -ὅπως συμβαίνει γιὰ παράδειγμα στὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» (ΠΣΕ), νὰ καθίσταται σαφῶς ἀθέμιτος, ἀνεπίτρεπτος καὶ ἀπόβλητος ὀρθοδόξως (βλ. κείμενο: «Μηδὲν νόθον δόγμα τῷ τῆς ἀγάπης προσχήματι παραδέχεσθε», στὸ ἔργο τοῦ Στεργίου Σάκκου, Ἀγάπη καὶ Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Χριστιανικὴ Ἐλπίς» Ὀρθόδοξη Ἀδελφότητα, Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 117 ἑ.).

 

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν δισχιλιετῆ ἱστορία της καλοῦσε καὶ πρότεινε πάντοτε σὲ ὅλους τοὺς ἐκτὸς Αὐτῆς τὴν ἀλήθεια τοῦ δόγματός της γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας. Ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος διαλεγόταν πράγματι μὲ ὅλους, μὲ σκοπὸ νὰ μεταμορφώσει ὅσους Τὸν ἐπίστευαν καὶ νὰ τοὺς καταστήσει πρόβατα τῆς ποίμνης Του. Ἔναντι ὅσων ἀντέλεγαν μὲ πεῖσμα καὶ ἀπέρριπταν ἤ διέστρεφαν τὴν διδαχή Του, διέκοπτε τὸν ὅποιο διάλογο (βλ. Ἰωάν. 8:25).

 

Καὶ τοῦτο διότι ἡ Ἀγάπη ἁγιογραφικῶς δὲν χωρίζεται ἀπὸ τὴν σώζουσα Ἀλήθεια. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει Ἀγάπη χωρὶς Ἀλήθεια: «ἀληθεύομεν ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. 4:15) καὶ ἡ ἀγάπη «συγχαίρει τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. 13:6).

 

Ἀντίθετα, μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ δὴ τοῦ «ΠΣΕ» ὑπάρχει ὑπερτονισμὸς τῆς ἀγάπης εἰς βάρος τῆς ἀληθείας. Οἱ διαρκεῖς σχέσεις μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰῶνα, ἡ συμπερίληψη μαζί τους σὲ συμβούλια καὶ διαβούλια, οἱ ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων καὶ δώρων, οἱ συμπροσευχὲς καὶ συνδιακηρύξεις, οἱ ἐναγκαλισμοὶ καὶ ἀλληλο-ασπασμοί, δὲν συνιστοῦν τίποτε ἄλλο παρὰ ἀνεπίτρεπτο διαχωρισμὸ Ἀγάπης καὶ Ἀληθείας, μὲ πλήρη ἤ ἔστω μερικὴ παραθεώρηση τῆς Ἀληθείας.

 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ποθοῦσαν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἑτεροδόξων μὲ ἀνυπόκριτη ἀγάπη καὶ ἀλήθεια, διότι ὁ χωρισμός τους δημιουργοῦσε μέσα στὴν εὐαίσθητη ψυχή τους πόνο καὶ ὀδύνη. Ἀλλὰ αὐτὸ καθόλου δὲν σήμαινε ὅτι «συμμαχοῦσαν» μαζἰ τους μέσῳ Συμβουλίων δῆθεν Ἐκκλησιῶν (!), γιὰ ἀτέρμονες συζητήσεις ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ καὶ γιὰ κοινὲς διακηρύξεις καὶ δράσεις στὸν κόσμο! Ἡ σύντομη πιστοποίηση ὅτι οἱ κακοδοξοῦντες ἐπέμεναν στὶς κακοδοξίες τους, ὁδηγοῦσε σὲ παύση ὁποιασδήποτε διαλογικῆς διαδικασίας καὶ προσπάθειας, σύμφωνα μὲ τὴν Ἀποστολικὴ προτροπή: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. 3:10). Αὐτὸ κανέναν «ἱστορικὸ Οἰκουμενισμὸ» δὲν συνιστοῦσε, ἐκτὸς κι ἄν θέλουμε νὰ «παίζουμε μὲ τὶς λέξεις» γιὰ τὴν δημιουργία ἐντυπώσεων.

 

Ἡ συνεχὴς καὶ ἐπίμονη προσέγγιση μὲ ἀνθρώπους ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἐγκαταλείπουν τὶς πλάνες τους, ἀλλὰ καὶ ἐπιτείνουν αὐτὲς καὶ χειροτερεύουν, δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο, κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, παρὰ ἐξακολούθηση τοῦ καταστροφικοῦ διαλόγου τῆς Εὔας μὲ τὸν Ὄφι, τοῦ ὁποίου γνωρίζουμε τὸ τραγικὸ ἀποτέλεσμα! (βλ. Εἰς Γένεσιν, ὁμιλ. 16, παρ. 2, ΕΠΕ τ. 2, σελ. 416).

 

Ὁ σύγχρονος συναγελασμὸς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους εἶναι λοιπὸν μία καλοστημένη Οἰκουμενιστικὴ παγίδα, στὴν ὁποίαν περιέπεσαν οἱ Οἰκουμενιστές, οἱ φιλο-οικουμενιστές, ὅπως καὶ οἱ ἀνεχόμενοι καὶ ἀκολουθοῦντες αὐτοὺς καὶ ἑπομένως συμπαρασυρόμενοι στὴν «ἐλεύθερη πτώση» τους!…

 

Τὰ λογικοφανῆ κοσμικὰ κατὰ βάσιν Οἰκουμενιστικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ παγχριστιανικὴ ἤ καὶ πανθρησκειακὴ ἑνοποίηση, μὲ τὴν ἔννοια τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως, συνεργασίας καὶ ἰδίως ἀλληλο-αποδοχῆς, ἀποτελοῦν παραφθορὰ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ καταστρατήγηση τῆς Ἀληθείας Πίστεως καὶ Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας (βλ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, «Οἱ διάλογοι χωρὶς προσωπεῖο», περιοδ. «Παρακαταθήκη», ἀρ. 25/Ἰούλιος-Αὔγουστος 2002, σελ. 7).

 

Μὴ λησμονοῦμε ἄλλωστε ὅτι μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στὴν πράξη, ὑπάρχει ἀναγνώριση τοῦ Βαπτίσματος ὅλων τῶν αἱρετικῶν, δίδεται «κοινὴ μαρτυρία» πίστεως καὶ ἐπιδιώκεται ὁ «κοινὸς εὐαγγελισμὸς» τῶν ἀνθρώπων, γίνεται ἀπὸ κοινοῦ προσπάθεια «εὑρέσεως τῆς ἀληθείας», ἀναλαμβάνεται κοινὴ δράση γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου, ὑπάρχει δέσμευση «ἀποφυγῆς προσηλυτισμοῦ», ἀναφέρονται συμπεράσματα γιὰ «κοινὴ μετάνοια σχετικὰ μὲ ἐλλείψεις καὶ ὑπερβολές» κλπ. (βλ. π. Αὐγουστίνου Μπαϊραχτάρη, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 261, 263, 267, 268, 285-286, 297-298).

 

Ὅλα αὐτὰ μόλις ποὺ χρειάζεται νὰ τονίσουμε ὅτι καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν Κανονικὴ καὶ Συνοδικὴ Πατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κανόνας τῆς τρίτης Τοπικῆς Συνόδου τῆς Καρχηδόνος, γιὰ παράδειγμα, διαλαμβάνει: «…Παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου Ἐκκλησία οὐκ ἔστιν, ἀδύνατον ἄφεσιν ἁμαρτιῶν λαβεῖν… Ἁγιάσαι δὲ ἔλαιον οὐ δύναται ὁ αἱρετικός, ὁ μήτε θυσιαστήριον ἔχων, μήτε Ἐκκλησίαν. Οὐ δύναται δὲ χρίσμα τὸ παράπαν, παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι… Πῶς δὲ εὔξεται ὑπὲρ τοῦ βαπτισθέντος, οὐχὶ ἱερεύς, ἀλλ’ ἱερόσυλος καὶ ἁμαρτωλός;… Διὰ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας νοοῦμεν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν [δίδοσθαι]. Τίς δὲ δύναται δοῦναι, ὅπερ αὐτὸς οὐκ ἔχει;… Τὰ ὑπ’ αὐτῶν [τῶν αἱρετικῶν] γενόμενα ψευδῆ καὶ κενὰ ὑπάρχοντα, πάντα ἐστιν ἀδόκιμα… Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου, καὶ οἱ ἀντίχριστοι ὠνομασμένοι, δυνατοὶ οὐκ εἶεν χάριν δοῦναι τῷ Κυρίῳ» (βλ. Ἱερὸν Πηδάλιον, σελ. 369).

 

Τὰ ἀνωτέρω βρίσκονται σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τοὺς Ἱεροὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες ΜΣΤ΄ καὶ ΜΖ΄, κατὰ τοὺς ὁποίους τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν θεωρεῖται «μόλυσμα». Διότι πρόκειται γιὰ «ἐχθροὺς τῆς ἀληθείας», οἱ ὁποῖοι ἐπιφέρουν «ἀποτρόπαιον μίασμα καὶ βδέλυγμα», κατὰ τὸν Α΄ Ἱερὸ Κανόνα τῆς Πενθέκτης ἁγίας Συνόδου.

 

Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες Ζ΄ τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς καὶ ϤΕ΄ τῆς Πενθέκτης, περὶ τῶν «προστιθεμένων τῇ ὀρθοδοξίᾳ καὶ τῇ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπὸ αἱρετικῶν», οἱ ὁποῖοι δέχονται σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις τὴν μὴ ἐπανάληψη τοῦ ὀρθοῦ τύπου βαπτίσεως αἱρετικῶν, δὲν σημαίνει ὅτι θεωροῦν ἔγκυρο τὸ βάπτισμα ἐκεῖνο καθ’ ἑαυτό, οὔτε κατ’ ἀκρίβειαν οὔτε καὶ κατ’ οἰκονομίαν.

 

Τί σχέση ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ διαλαμβανόμενα στὴν σύγχρονη κατάκριτη ἀπὸ πάσης ἀπόψεως Οἰκουμενικὴ Κίνηση; Ποῦ χῶρος γιὰ «Ἐκκλησίες Χριστοῦ», γιὰ «Ἀδελφὲς Ἐκκλησίες», γιὰ ἀναγνωρίσεις de facto βαπτισμάτων καὶ ἄλλων τελετῶν, γιὰ «λειτουργήματα», κοινὲς ἐπιτροπὲς καὶ κοινὲς δράσεις;

 

  Ἐν τούτοις, οἱ Οἰκουμενιστὲς θεωροῦντες τοὺς ἑαυτούς τους ὡς εὐπροσάρμοστους στὶς ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν καὶ στὶς νέες ἱστορικο-κοινωνικο-πολιτικὲς συνθῆκες, διατείνονται μὲ ἄνεση ὅτι δῆθεν ἀκολουθοῦν -κατὰ φαντασίαν- τὸ Πατερικὸ καὶ Παραδοσιακὸ ὑπόδειγμα, χωρὶς νὰ τὸ παραβιάζουν (!), ἀλλὰ σὲ συμμόρφωση μὲ τὰ νέα δεδομένα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς.

 

Αὐτὸ θυμίζει καὶ τὴν τραγωδία (γιὰ μὴ ποῦμε βλασφημία!) στὴν ὁποία περιπίπτουν οἱ σύγχρονοι κατεδαφιστὲς τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους τῆς Ἐκκλησίας, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί: ἀφοῦ οἱ περισσότεροι κατ’ ὄνομα χριστιανοὶ δὲν τηροῦν πλέον τὶς ἠθικὲς ἀπαιτήσεις τῆς Πίστεως γιὰ καθαρότητα πρὶν ἀπὸ τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου, στὴν πανσεξουαλικὴ ἐποχή μας, ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ὁλοκληρωμένες σαρκικὲς σχέσεις πρὶν ἀπὸ τὸν Γάμο θὰ πρέπει νὰ θεωρηθοῦν φυσικὲς καὶ ἀποδεκτές, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀμοιβαία ἀγάπη καὶ ὄχι χυδαία συναλλαγή· καὶ ὅσοι συνεχίζουν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ νὰ ἐμμένουν στὸ ἰσχῦον καὶ αὐτονόητο στὴν Πίστη καὶ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια, αὐτοὶ δῆθεν κάνουν «ἑρμηνευτικὸ λάθος» καὶ δυσφημοῦν τὴν ἀληθινὴ ἔννοια τῆς πίστεως!

 

Χρησιμοποιοῦμε ἐπίτηδες αὐτὸ τὸν παραλληλισμό, διότι εἶναι γνωστὸς στὴν ἁγία Πίστη μας: οἱ ἄνομες πνευματικὲς σχέσεις μὲ τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας –διότι ὑπῆρχαν καὶ παλαιὰ μεμονωμένα περιστατικὰ κυρίως ἐξ ἀγνοίας, ἀποκαλοῦνται ἀπερίφραστα «πνευματικὴ πορνεία καὶ πνευματικὴ μοιχεία»! Εἶναι γνωστὸ αὐτὸ ἀπὸ τὰ Γεροντικὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ παραθέσουμε παραδείγματα. Ὅμως στὶς ἡμέρες μας, οἱ ἄνομες αὐτὲς σχέσεις εἶναι παγιωμένες μέσῳ τοῦ ἐκμαυλιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ὅποιος διαμαρτύρεται γιὰ τὴν πνευματικὴ αὐτὴ ἀκολασία, θεωρεῖται φοβικός, ἄβγαλτος ἐπαρχιώτης, ἀπροσάρμοστος, φανατικός, «ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου»!…

 

Ὅμως, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο εἶναι ἀναλλοίωτο καὶ ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Πίστη μας δὲν παλιώνει, ὥστε νὰ χρειάζεται ἀναπροσαρμογὴ καὶ ἐκσυγχρονισμό. Τὰ «αἰώνια ὅρια» τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως εἶναι ἀμετακίνητα καὶ ἡ ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπαράβατη (βλ. Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Α΄ 1, ΕΠΕ, τ. 1, σελ. 56).

 

Οὐδέποτε μὲ τὸ «πρόσχημα τῆς ἀγάπης» δύναται νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ ἀπόλυτη κατάπτωση («τερατώδη ταπείνωση», τὴν ὀνόμαζε ὁ Ὁμολογητὴς Γέροντας Ἰουστῖνος Πόποβιτς) συμμετοχῆς τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας σὲ «Συμβούλια Ἐκκλησιῶν» καὶ σὲ Διαχριστιανικὲς καὶ Διαθρησκειακὲς τελετὲς καὶ συνάξεις.

 

Γι’αὐτὸ καὶ πολὺ ὀρθὰ πρώην Προτεστάντης καὶ ἀπολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἀμερικὴ ἔγραψε ἐδῶ καὶ χρόνια ὅτι «ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνηση ἀπὸ ὀρθοδόξου ἀπόψεως ἀποτελεῖ μιὰ ἀποτυχία”, «εἶναι ἕνα ἄθλιο φιάσκο», «ἕνα ἄλλο προϊὸν τῆς μανίας τοῦ οὐτοπισμοῦ ποὺ κυρίευσε τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ ἀποστασία τοῦ φιλελευθέρου Προτεσταντισμοῦ καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὶς προτεσταντικὲς ὁμολογίες τῆς ἀνηθικότητας καὶ τῆς διαστροφῆς ἔχουν αὐξηθεῖ φανερὰ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς “οἰκουμενιστικῆς ἐποχῆς”» (βλ. Frank Schaeffer, Ἀναζητώντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη στὸν αἰώνα τῶν ψεύτικων θρησκειῶν – Χορεύοντας μόνος, ἐκδ. Μακρυγιάννης, β΄, Κοζάνη 2004, σελ. 505).

 

Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι ὅσοι ἑτερόδοξοι παλαιότερα καὶ στὶς ἡμέρες μας προσχωροῦν στὴν Ὀρθοδοξία, ἰδίως στὴν Ἀμερική, δὲν προσέρχονται ἐξ αἰτίας κάποιας δῆθεν «ὀρθόδοξης μαρτυρίας» στὶς Οἰκουμενιστικὲς συναντήσεις, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο! Γι’ αὐτὸ καὶ καθόλου δὲν διάκεινται ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παρὰ τὸν θεωροῦν ἀποπροσανατολιστικὸ ἕως καὶ ἀποστατικὸ φαινόμενο.

 

Οἱ ἐκτροπὲς τῶν δυτικῶν χριστιανῶν, ἰδίως ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀποδοχὴ τῶν ἀμβλώσεων, τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, τῆς γυναικείας ἱερωσύνης κλπ., ὁδηγοῦν σὲ κυριολεκτικὴ ἀηδία ἀκόμη καὶ τὰ σοβαρὰ μέλη τῶν ὁμολογιῶν τους, ὥστε νὰ ἐγκαταλείπουν αὐτὴ τὴν κατάπτωση.

 

Ὅμως, ἡ λεγόμενη ἐπίσημη Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία συμμετέχει δυστυχῶς, ἐμμέσως ἤ ἀμέσως, σὲ αὐτὴ τὴν διαβρωτικὴ Οἰκουμενιστικὴ στρέβλωση, ἀποτελεῖ ὄντως ἀσφαλῆ καὶ ἐνδεδειγμένη λύση καταφυγῆς ὅσων ἀπογοητευμένων ἀναζητοῦν τόπον σωτηρίας; Μία τέτοια ἐπιλογὴ δὲν ὁδηγεῖ διὰ τῆς τεθλασμένης ὁδοῦ (γιὰ νὰ μὴ ποῦμε διὰ τῆς εὐθείας!) στὸ ἴδιο τραγικὸ ἀδιέξοδο ἀνοχῆς ἄν ὄχι συγκαλύψεως αὐτῶν τῶν ἀποστατικῶν φαινομένων;

 

Μήπως πρὶν ἀπὸ μία δεκαετία, ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισήμων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν στὴν Ψευδο-σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου Κρήτης δὲν ἐπιδοκίμασε καὶ ἐνέκρινε τὴν αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ἐκτροπή, ἀντὶ νὰ τὴν καταδικάσει;

 

Κλείνουμε, τονίζοντας ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιὰ νὰ ἐπιτελέσει τὴν σωστικὴ ἀποστολή της στὸν κόσμο, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποβάλλει καὶ καταδικάσει κάθε «νόθον δόγμα», κάθε διαστρέβλωση τῆς ἀληθινῆς Πίστεως, κάθε πλάνη -ὅπως τὴν κυρίαρχη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, σὰν Νύμφη ἄμωμη τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

 

Ὅμως, θὰ ἐπανέλθουμε, σὺν Θεῷ, σύντομα ἐπὶ συγκεκριμένου προσφάτου συμβάντος, τὸ ὁποῖο χρήζει ἐξετάσεως καὶ σχολιασμοῦ.

 

Λάρισα, 8/21-08-2026