Ο πρώην Σιναίου Δαμιανός αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ι. Μονής Σινά

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΣΙΝΑ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ!

ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ!

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

 

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ πρώην ΣΙΝΑΙΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

 

Αθήνα, 12/07/2026

 

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Ἀδελφέ κ. Συμεών

καὶ ἀγαπητοί πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σινᾶ, οἱ παροικοῦντες ἐν τῷ παρόντι

 

ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ

 

Με βαθύ σεβασμό προς την μακραίωνη ιστορία της Μονής μας, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ σε όλους σας ως πατέρας, με λόγο ειρηνικό αλλά και με την ευθύνη που επιβάλλει η θέση μου,  έχοντας αληθινή αγωνία για την ενότητα της αδελφότητας και το μέλλον της Μονής μας.

Καθώς πορευόμαστε προς το μέλλον, ας θυμόμαστε ότι κάθε εποχή αποκαλύπτει όχι μόνο τις δυνάμεις αλλά και τις αδυναμίες όλων. Δεν είναι της παρούσης να κάνουμε απολογισμό για όσα συνέβησαν ανάμεσά μας· όμως δεν μπορώ να παραβλέψω ότι υπήρξαν πράξεις και συμπεριφορές που εξέθεσαν ιστορικά την Μονή και διαπόμπευσαν εμένα προσωπικά, αλλά και τους διαπομπευτές μου τραυματίζοντας την ενότητα και την αξιοπρέπεια της αδελφότητας. Γι’ αυτά θα βρεθεί ο χρόνος και ο τρόπος να κριθούν, διότι ο Θεός και η ιστορία δεν παραλείπουν τίποτε και αποδίδουν στον καθένα κατά το μέτρο της αληθείας. 

Εμείς, όμως, καλούμαστε σήμερα να σταθούμε ενώπιον της συνείδησής μας και της μακραίωνης πορείας της Μονής μας, με καρδιά καθαρή και διάθεση συμφιλιωτική, παρ’ ότι οι δοκιμασίες που αντιμετωπίσαμε ήταν δυσβάστακτες και επώδυνες. Διότι, όπως διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες, η αληθινή πνευματική ανδρεία φαίνεται όταν ο άνθρωπος επιλέγει την ειρήνη εκεί όπου θα μπορούσε να απαιτήσει το δίκιο του, και την αγάπη εκεί όπου θα μπορούσε να κρατήσει μνησικακία. Με αυτό το φρόνημα, ας συνεχίσουμε τον κοινό μας δρόμο στην ενότητα, την αλήθεια και την ειρήνη του Χριστού.

Στο πλαίσιο αυτό αναφέρω τα ακόλουθα:

Στη μεγάλη και πολυαιώνια ιστορία της Μονής μας, όλοι είμαστε διαβάτες. Η Μονή δεν είναι ιδιοκτησία κανενός· είναι ο οίκος όλων των μοναχών, ζώντων και κεκοιμημένων και συγχρόνως οικουμενικός οίκος του Ορθόδοξου κόσμου.

Σας καλώ και σας παρακαλώ άμεσα και χωρίς υπεκφυγές να καλέσετε να επιστρέψουν πίσω, με ειρηνικό τρόπο, όλοι οι μοναχοί της Μονής, ώστε να πορευθούμε ενωμένοι στο δύσκολο αγώνα που έχουμε μπροστά μας.

Πρέπει να αφεθούν κατά μέρος οι μισαλλοδοξίες, οι εγωισμοί και κάθε άλλο πάθος ή αρνητικό συναίσθημα που μας κυριαρχεί· να αλληλοσυγχωρεθούμε· και, αναλογιζόμενοι τη μακραίωνη ιστορία της Μονής μας, την αποστολή της, τη συμβολή της στην παγκόσμια Ορθοδοξία και στα ιερά του Γένους μας, να δώσουμε με αυτοθυσία  κοινό αγώνα για να την προστατεύσουμε και να της αποδώσουμε όσα ιστορικά δικαιούται.

Πάντοτε με τον δέοντα σεβασμό προς τους αδελφούς μας Αιγυπτίους, με τους οποίους η Μονή μας διατηρεί διαχρονικά σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης, συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης, και οι οποίοι από τους παλαιότερα διοικούντας την Αίγυπτο κληρονόμησαν όσον αφορά τη Μονή μας εκτός από δικαιώματα και απαράγραπτες υποχρεώσεις σύμφωνες όμως και με την πίστη τους. Ως εκ τούτου οφείλουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ να καλέσουμε το Αιγυπτιακό Κράτος σε επίσημο, ανοικτό και δημόσιο διάλογο, όπου όλες οι πλευρές θα μιλήσουν με ανοικτά χαρτιά. Η Μονή του Σινά ουδέποτε στάθηκε εμπόδιο στο φαραωνικό τους εγχείρημα· αντιθέτως με υπομονή και κατανόηση ανεχθήκαμε έργα που διατάραξαν την ηρεμία και την πνευματικότητα του τόπου μας, λόγῳ της σημασίας τους για την Αίγυπτο. Εφόσον συνεχιστεί ο ειλικρινής διάλογος στη βάση που είχαμε από κοινού συμφωνήσει και που βίαια, ανεξήγητα και αναίτια ακύρωσαν μονομερώς  με την αιφνίδια έκδοση της δικαστικής απόφασης, μπορεί να βρεθεί λύση ώστε το έργο να ολοκληρωθεί όπως το επιθυμούν, να ρυθμιστεί η μελλοντική διαχείριση του τόπου και των επισκεπτών, και ταυτόχρονα η Μονή μας να διατηρήσει το αναφαίρετο ιδιοκτησιακό της δικαίωμα, όπως το παρέλαβε από τους αιώνες. Παρά την σύγκλιση μας με το Αιγυπτιακό κράτος στο θέμα του λελογισμένου  project παραμένουμε με μια ουσιαστική διαφωνία. Το έκτακτο φαινόμενο Ι. Μονή Σινά είναι γέννημα αποκλειστικά της ανθρώπινης πίστης.   Η Αίγυπτος βλέπει τουρίστες, εμείς προσκυνητές. Εκείνοι μουσείο, εμείς θεοβάδιστο τόπο. Αν δεν εντάξουν την ιερή οπτική μας στις επιδιώξεις τους, λύση δεν θα βρεθεί ποτέ, αλλά και αν βρεθεί θα είναι αποτυχημένη και βραχυπρόθεσμη για την ιστορική επιβίωση της Μονής.

Ως γνωρίζετε πολύ καλά, η δόλια επίκληση περί «διασφάλισης του θρησκευτικού status quo» της Μονής εξέτρεψε παρελκυστικά τη συζήτηση σε κάτι που ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Ο πυρήνας αυτού του δικαιώματος διασφαλίζεται μόνο μέσα από την ξεκάθαρη αναγνώριση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Μονής, ήτοι, της πλήρους κυριότητας, την αναγνώριση της ιδιαίτερης νομικής  της προσωπικότητας εντός του Αιγυπτιακού και διεθνούς δικαίου όπως η Unesco ορίζει, την απόδοση αιγυπτιακής υπηκοότητας στον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο και την ειδική χορήγηση μακροχρόνιων αδειών διαμονής στους  πατέρες. Μόνον αυτά τα τέσσερα στοιχεία εγγυώνται την αιώνια παρουσία και συνέχεια της Μονής στον ιερό αυτό τόπο. Οποιαδήποτε άλλη συμφωνία, εάν δεν εδράζεται στην αναγνώριση του δικαιώματος της κυριότητας, μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή και ειδικά σε χαλεπώτερους καιρούς. Η Αίγυπτος  με τη σιωπηρή συναίνεση της Ελληνικής Κυβέρνησης υπαναχώρησε την 29/5/2025 από την αρχική συμφωνία του εξωδικαστικού συμβιβασμού, με την οποία είχε πλήρως αποδεχτεί και η οποία μας αναγνώριζε πλήρη κυριότητα στο σύνολο των ακινήτων της Μονής. Ουδέποτε η Αίγυπτος έδωσε εξηγήσεις ή κλήθηκε από την Ελλάδα να παράσχει εξηγήσεις για αυτό. Παρά ταύτα κατηγορήθηκα και εσκεμμένα στοχοποιήθηκα από κάποιους προσωπικά ότι δήθεν συνήψα προδοτική συμφωνία, ενώ ίσχυε το ακριβώς αντίθετο. Συνέχιζα να τονίζω στους δύο υπουργούς Εξωτερικών – τον κ. Γεώργιο Γεραπετρίτη και τον Αιγύπτιο ομόλογο του – τη σημασία του «Αχτιναμέ» και των λοιπών τίτλων ανά τους αιώνες και ότι εξακολουθεί να υπάρχει περιθώριο πραγματικής και δίκαιης λύσης που, με σεβασμό, θα διασφάλιζε τα δικαιώματα και των δύο πλευρών εσαεί. Ανεξαρτήτως των όσων διαφορετικά διαρρέονται στον Τύπο, γίνεται προσπάθεια να μετατεθεί η ευθύνη και ο τελευταίος λόγος στην αδελφότητα, παρά το ότι οι δύο αυτοί υπουργοί, όπως έχουν δημοσίως παραδεχθεί, παραμένουν υπεύθυνοι, αποκλειστικά αρμόδιοι και αρχιτέκτονες της νέας απόρρητης μέχρι σήμερα (;;;!!!) συμφωνίας, η οποία διαμορφώθηκε μεταξύ τους κατά τη συνάντηση που είχαν στις 6 Αυγούστου 2025.

Αποκαλύπτω ότι τους πρότεινα την ακόλουθη εναλλακτική ρύθμιση που παρότι δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην ιστορική πραγματικότητα δίνει δυνατότητα να αναγνωριστεί στην Αίγυπτο η κυριότητα επί του εδάφους και στη Μονή η κυριότητα επί των κτισμάτων και οτιδήποτε άλλο υπάρχει επί του εδάφους, με την αυστηρή αίρεση της απαγόρευσης εκποίησης ή αλλαγή χρήσης οποιουδήποτε ακινήτου από τη Μονή ή την Αίγυπτο. Με αυτόν τον ιδιότυπο αλλά πλησιέστερα στο δίκαιο τρόπο, εφαρμόζεται η αρχή της αλληλοεξουδετέρωσης, ώστε αμφότερα τα Μέρη να παραμένουν προστατευμένα. Είχα δε ξεκαθαρίσει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε συμφωνία ήταν να έχει διακρατικό χαρακτήρα και αντίστοιχη νομική δέσμευση, ώστε πέρα από την Μονή και την Αίγυπτο να την συνυπέγραφε ως μέρος και η Ελλάδα και όχι να συναφθεί μια συμφωνία αποκλειστικά μεταξύ Μονής και Αιγύπτου, την οποία μια μελλοντική αιγυπτιακή κυβέρνηση πιο ακραίου προσανατολισμού θα μπορούσε να  αναιρέσει μέσα σε ένα μόνο βράδυ.

 Την ίδια στιγμή, παρατηρώ ότι διάφορα δημοσιεύματα επιχειρούν να παρουσιάσουν ως δήθεν «επιτυχία» μια συμφωνία που, εάν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, συνιστά στην ουσία πλήρη αποτυχία και επικίνδυνη υπονόμευση του μέλλοντος της Μονής μας. Στις  04.07.2026 δημοσιεύθηκε άρθρο στο «Πρώτο Θέμα» το οποίο αναφέρει ότι η επικείμενη συμφωνία αναγνωρίζει  στο αιγυπτιακό Δημόσιο κυριότητα όλων των χώρων, αλλά αποδίδει στην Ιερά Μονή την κατοχή και χρήση τους στο διηνεκές, χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα. Η συμφωνία καλύπτει όλα τα κτίσματα και τις εγκαταστάσεις εντός των τειχών, καθώς και εκκλησάκια εκτός των τειχών, όπως η Εκκλησία της Αγίας Κορυφής, ενώ δημεύονται πλήρως οι  κήποι – που είναι ζωτικής σημασίας για την καθημερινή διαβίωση των μοναχών – γίνεται λόγος για απλή μακροχρόνια μίσθωση έναντι συμβολικού τιμήματος, σαν να  πρόκειται περί  εμπορικών ακινήτων και όχι περί του πυρήνος της μοναστικής μας ζωής. Σύμφωνα με το εμπράγματο δίκαιο ισχυρό δικαίωμα είναι μόνο η κυριότητα ενώ η κατοχή και η νομή επαφίονται στην απόφαση του ιδιοκτήτη και μάλιστα με την συγκεκριμένη συμφωνία αν η Μονή αναγνωρίσει ανεπιστρεπεί, όπως προβλέπεται, τότε παραχωρεί το αναφαίρετο και μοναδικό της δικαίωμα επί της κυριότητας έναντι πινακίου φακής που τελικά και αυτό δεν θα της αποδοθεί. Με τρόπο ύπουλο επιχειρείται να παρουσιαστεί μια τέτοια ρύθμιση ως θετική εξέλιξη, ενώ στην πραγματικότητα θα σήμαινε ότι η Μονή χάνει την κυριότητα της περιουσίας της και μετατρέπεται σε ενοικιαστή στον ίδιο της τον τόπο. Αν αυτό αποτελεί το περιεχόμενο της συμφωνίας που προωθείται, τότε, όχι μόνο δεν πρόκειται για επιτυχία, αλλά για μια βαθιά προσβλητική και επικίνδυνη υποβάθμιση της ιστορικής, πνευματικής και λειτουργικής αυτοτέλειας της Μονής μας, καταπάτηση των στοιχειωδών ατομικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων μας και φανερή προσπάθεια μετατροπής της Μονής μας σε Μουσείο.

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εντάξει το ζήτημα στην ατζέντα των επαφών του με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Ωστόσο, για εμένα το κρίσιμο δεν είναι απλώς η παρουσία του θέματος στην ατζέντα. Το κρίσιμο είναι η ιεράρχηση. Η υπόθεση της Ιεράς Μονής Σινά και των ανεκτιμήτων κειμηλίων της δεν είναι ένα ακόμη διπλωματικό αντικείμενο· είναι ζήτημα εθνικής και πνευματικής ευθύνης, με αξία που δεν αποτιμάται, δεν συγκρίνεται και δεν μπορεί να τεθεί σε δεύτερη μοίρα έναντι οποιασδήποτε άλλης συμφωνίας, με σημασία ανάλογη ή και υπέρτερη αυτής της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας.

Η προστασία της ιδιοκτησίας της Μονής και των θησαυρών της απαιτεί πρώτη προτεραιότητα, ξεκάθαρη πολιτική βούληση και προσωπική δέσμευση στο ανώτατο επίπεδο. Κι όμως, όσες φορές, κατά τις κρίσιμες στιγμές των διαπραγματεύσεων, ζήτησα εγγράφως να συναντηθώ με τον έλληνα Πρωθυπουργό, επέλεξε να με αποφύγει. Η στάση αυτή δεν συνάδει με το βάρος του ζητήματος ούτε με την ευθύνη που ο ίδιος επικαλείται ότι αναλαμβάνει.

 Στον Τύπο διαρρέεται συνεχώς ότι η αδελφότητα έχει λάβει γνώση της συμφωνίας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το σύνολο των Πατέρων είναι πλήρως ενημερωμένο. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι ουδέποτε έχετε ενημερώσει τόσο εμένα όσο και τους υπολοίπους Πατέρες που βρίσκονται εξόριστοι στην Ελλάδα, πράγμα το οποίο οφείλετε να πράξετε σύμφωνα με τους Θεμελιώδεις Κανονισμούς της Μονής που  πολλοί από εσάς εξ αγνοίας θεωρούν ότι υπέρκεινται των ιερών κανόνων και αποτελούν σύγχρονο «φούρνο του Χότζα». Δεν νοείται – και δεν νομιμοποιείστε – μια ομάδα εννέα ατόμων, χωρίς να ενημερώσει ενδελεχώς το σύνολο της αδελφότητας για το περιεχόμενο της συμφωνίας και χωρίς να συγκληθεί στη Μονή Γενική Συνέλευση παρουσία όλων των Πατέρων, να διαπραγματεύεστε μόνοι σας και να λαμβάνετε αποφάσεις μόνοι σας. Η Μονή δεν σας ανήκει και σε περίπτωση που λάβετε  οποιαδήποτε  αυθαίρετη και παράνομη απόφαση μόνοι σας,  αυτή θα βαρύνει τον καθένα από εσάς αποκλειστικά και προσωπικά, παρά το ότι λογοδοσία και αντίκτυπο όμως θα έχει διαχρονικά σε όλο το σώμα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Και η Ιστορία, βεβαίως, θα σας κρίνει ανάλογα. 

Τέλος, εάν έχει αποφασιστεί από τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Γεώργιο Γεραπετρίτη και  τον Αιγύπτιο ομόλογό του η τακτική της σαλαμοποίησης και στρατηγικού βάθους, ώστε να μετατραπεί σταδιακά η Μονή μας σε μουσείο και εμείς σε υπαλλήλους τότε δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης.

 Οφείλουμε να αντισταθούμε μέχρις εσχάτων και να ξεκινήσουμε διεθνή αγώνα, κινητοποιώντας τον παγκόσμιο ορθόδοξο κόσμο για την προστασία της Μονής μας. Στον αγώνα αυτόν — και παρά τα 92 μου έτη — θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση της Μονής ως απλός στρατιώτης. Σήμερα υπάρχουμε εδώ διότι κάποιοι, ανά τους αιώνες, θυσίασαν τη ζωή τους όταν χρειάστηκε. Η παράδοση των Σιναϊτών δεν είναι ο συμβιβασμός, η τρυφηλότητα, η ευμάρεια ή η οικονομική συναλλαγή με την εκάστοτε εξουσία, η ένοχη σιωπή· είναι η συναίνεση, ο διάλογος, η καρτερικότητα αλλά και η αυτοθυσία, ο διαρκής υλικός και πνευματικός αγώνας και η επιβίωση μέσα σε σκληρές συνθήκες. Η σκληρότητα αυτών των ιερών βράχων αντανακλά την ποιότητα της ζωής μας.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, καλούμαστε να σταθούμε αντάξιοι φύλακες ενός τόπου που μας εμπιστεύθηκε η Ιστορία, η Ορθοδοξία και ο Θεός.  Η Μονή του Σινά δεν είναι απλώς ένα μνημείο· είναι ζώσα μαρτυρία αιώνων, φως μέσα στην έρημο, κιβωτός πνευματικότητας και ειρήνης. Το μέλλον της εξαρτάται από το θάρρος και την ενότητα που θα επιδείξουμε σήμερα.

Ας σταθούμε, λοιπόν, με γενναιότητα, με καθαρή καρδιά και με πίστη ακλόνητη.

Ας πράξουμε το καθήκον μας απέναντι στους Πατέρες μας, απέναντι στην ιστορία, απέναντι στο Θεό που εκτός από Θεός των ζώντων είναι και Θεός των κεκοιμημένων Σιναϊτών αδελφών μας, εκείνων που πότισαν με τα δάκρυά τους, τους ασκητικούς τους ιδρώτες, αλλά και το αίμα τους και προσήλωσαν με ζήλο όλη τους τη ζωή στη Μονή μας και, αόρατοι πλέον, μας ελέγχουν και μας στηρίζουν. 

Με την ελπίδα ότι ο Πανάγαθος Κύριος ο εν τῳ Σιναίῳ όρει εμφανισθείς εν δόξῃ μεριμνά για την Ιερά ημών Μονή. Πατρικώς σας ασπάζομαι

 

Μετά ευχών και ευλογιών 

 

† Ο Αρχιεπίσκοπος πρ. Σιναίου Δαμιανός

ΠΡΟΣ ΜΙΑΝ ΔΥΣΤΟΠΙΚΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΕΩΣ

 

 

• Ὁ  ἱστορικός Ἄρνολντ Τόινμπι διαπιστώνει  ὅτι «19 ἀπό τούς 21 πολιτισμούς ἔσβησαν ὡς θύματα αὐτοκτονίας, ὄχι δολοφονίας».

 

Τοῦ κ. Κων/νου Βαθιώτη,

τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.

 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

  Προσφάτως ἐδόθη μία πολὺ σημαντικὴ συνέντευξη ἀπὸ τὸν ἐπιστήμονα πληροφορικῆς Φρεντερίκο Καρράσκο (Federico Carrasco) στὸν δημοσιογράφο Γιῶργο Σαχίνη («Κρήτη TV»). Ἡ συνέντευξη αὐτὴ ἀναρτήθηκε στὸ youtube στὶς 27 Ἰουνίου 2026 (youtube. com) μὲ τὸν τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχὴ τῶν ἀλγορίθμων, ἐπιλογὲς ἐλευθερίας ἢ ὁλοκληρωτικῆς ἐπιτήρησης». 

  Προκειμένου νὰ διευκολύνω τοὺς ἀναγνῶστες νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ὕψιστη σημασία ποὺ ἔχουν γιὰ καθένα ἀπὸ ἐμᾶς ξεχωριστά, ἀλλὰ καὶ συν­ολικὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, οἱ διαπιστώσεις τοῦ Καρράσκο, θὰ σταχυολογήσω στὴν συνέχεια (μὲ ἐν μέρει δική μου διατύπωση καὶ ἐμβόλιμα σχόλια) τὰ κυριότερα σημεῖα ἀπὸ αὐτὴν τὴν συνέντευξη, τὴν ὁποία θὰ ἦταν καλὸ νὰ παρακολουθήσουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὥστε νὰ συνειδητοποιήσουν σὲ πόσο κρίσιμη ἐποχὴ ζοῦμε, ἀλλὰ καὶ πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ παροῦσα κυβέρνηση.

 

Η ΥΨΗΛΗ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

 

   Σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ ὅ,τι ἐπισημαίνει ὁ Φρεντερίκο Καρράσκο γιὰ τοὺς κινδύνους πού, ἐξαιτίας τῆς ἀλόγιστης χρήσης τῆς τεχνολογίας, καί, ἰδίως, τῆς ἀνεξέλεγκτης χρήσης τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ἐλλοχεύουν ἐναντίον κάθε Ἕλληνα, ἀλλὰ καὶ κάθε πολίτη αὐτοῦ τοῦ δύσμοιρου πλανήτη, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ οἱ τεχνομανιακοὶ ὑπουργοί του, προεξάρχοντος τοῦ ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, προσποιοῦνται καί, ταυτοχρόνως, ὑπερηφανεύονται ὅτι ἡ τεχνολογία θὰ κάνει τὸν καθημερινό μας βίο γρηγορότερο, εὐκολότερο καὶ ἀσφαλέστερο.

   Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ἡ τεχνολογία ἀποτελεῖ μία ὕπουλη τεχνοφάκα ποὺ παραμονεύει, γιὰ νὰ μᾶς πιάσει στὰ ἀόρατα σιδερένια ἐλάσματά της καὶ νὰ μᾶς συνθλίψει. Τὸν κίνδυνο αὐτὸν ὄχι μόνο δὲν τὸν κατονομάζουν οἱ δικτατορίσκοι γαλαζοπράσινοι πολιτικοὶ τῆς Ν.Δ., οἱ ὁποῖοι πανηγυρίζουν ψηφιακὰ ἀφηνιασμένοι γιὰ τὴν «πρόοδο» ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θὰ ἐπιτύχει ἡ τεχνολογικῶς «πρωτοπόρος» Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὸν ἀποκρύπτουν παμπόνηρα, προβάλλοντας ἀποκλειστικὰ τὶς εὐεργετικὲς ὄψεις τῆς τεχνολογίας καί, ἀντιστοίχως, κρατώντας καλὰ κρυμμένες στὸ ἑωσφορικὸ σκότος τὶς φρικτὲς ἐπιπτώσεις ποὺ θὰ ἔχει στὴν ζωή μας ἡ ἐπιβολὴ τῶν τοξικῶν-νεοταξίτικων προϊόντων τῆς ἐξελιγμένης τεχνολογίας.

   Φυσικά, τὸ μεγαλύτερο ψέμα τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη εἶναι ἡ «εὐλογία» ποὺ θὰ φέρουν στὴν καθημερινότητά μας οἱ ψηφιακὲς ταυτότητες καὶ ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμός, ἐνῶ ἀληθὲς εἶναι ὅτι ὁ συνδυασμὸς αὐτῶν τῶν δύο ἀποτελεῖ τὸ ὑπερόπλο τῆς ὀλιγαρχικῆς ἐλὶτ ποὺ θὰ ἀφανίσει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναμένεται νὰ μετατραποῦν σὲ τυφλοπόντικες τοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ (βλ. ἀναλυτικὰ τὸ βιβλίο τοῦ γράφοντος «Ἀπὸ τὸν ἐμβολιασμὸ στὴν ἀριθμοποίηση τῶν ζωανθρώπων – καὶ στὸ βάθος τσιπάρισμα», ἐκδ. Νοῶν, Ἀθήνα 2025).

   Τουλάχιστον ὁ τυφλοπόντικας μπορεῖ νὰ ἔχει περιορισμένη ὅραση, ἀλλά, ταυτοχρόνως, ἔχει ἰδιαιτέρως ἀνεπτυγμένη ὄσφρηση. Ἀπεναντίας, ὁ σύγχρονος Νεοέλληνας δὲν διαθέτει οὔτε ὅραση οὔτε ὄσφρηση, ἀφοῦ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντικρύσει τὶς τεχνολογικὲς ἁλυσίδες ποὺ τοῦ ἔχουν περάσει οἱ δυνάστες του, χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ πάρει μυρωδιά, οὔτε μπορεῖ νὰ ὀσμισθεῖ τὸν φαρισαϊσμὸ τῆς μητσοτακικῆς κυβέρνησης, ἡ ὁποία ὑποκρίνεται ὅτι ἡ τεχνολογία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς νέες ταυτότητες καὶ τὸν δαι-μοναδικὸ Προσωπικὸ Ἀριθμὸ εἶναι «γιὰ τὸ καλό μας», ἐνῶ, στὸν ἀνάποδο κόσμο ποὺ ζοῦμε, ἀληθὲς εἶναι ὅτι ἑτοιμάζει τὸν ὄλεθρό μας.

   Ἂν ἔπρεπε νὰ κρατήσουμε μόνο μία φράση ὡς ἀπόσταγμα τῆς συνέντευξης Καρράσκο εἶναι ἡ ἑξῆς: Βαδίζουμε πρὸς μία ἐποχὴ ὁλοκληρωτικῆς ἐπιτήρησης! Οἱ ἐπιμέρους φρικώδεις ἀλήθειες ἀναλύονται ἐν συνόψει στὶς ἀναπτύξεις ποὺ ἀκολουθοῦν.

 

ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΙ ΕΙΣ ΥΒΡΙΔΙΚΟΝ ΕΝΥΔΡΕΙΟΝ

 

  Κατὰ τὸν Καρράσκο, ἡ τεχνολογία εἶναι τὸ ἐργαλεῖο τῆς ἄρχουσας τάξης, ὥστε οἱ πλούσιοι νὰ γίνουν πλουσιότεροι καὶ οἱ πτωχοὶ πτωχότεροι. Οἱ ἐλὶτ θέλουν νὰ ἐμφανίσουν τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη ὡς πανάκεια. Παράλληλα, οἱ σημερινὲς κοινωνίες εἶναι ἀπροετοίμαστες, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς μεγάλες καὶ ραγδαῖες ἀλλαγὲς ποὺ φέρνει ἡ σύγχρονη τεχνολογικὴ ἐπανάσταση. 

  Μοιάζουμε μὲ ψάρια σὲ ἕνα ἔξυπνο πολυτελὲς ἐνυδρεῖο, μέσα στὸ ὁποῖο οἱ ἐλὶτ μᾶς ταΐζουν, μᾶς ποτίζουν, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀνὰ διαστήματα προκαλοῦν τεχνητοὺς κυματισμοὺς ποὺ μᾶς φέρνουν ἀντιμέτωπους μὲ καρχαρίες καὶ ἄλλα ἐπικίνδυνα ψάρια (πρβλ. τὸν λαγοκέφαλο κατὰ τοῦ ὁποίου κηρύχθηκε φέτος «πόλεμος» ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ψαράδων), ὥστε νὰ αἰσθανόμαστε φόβο γιὰ τὴν ζωή μας. 

  Ἡ διαπίστωση αὐτὴ εἶναι κομβικῆς σημασίας γιὰ τὴν κατανόηση τῶν κανόνων τοῦ σατανικοῦ παιχνιδιοῦ ποὺ παίζεται στὶς πλάτες μας: Οἱ φροντιστὲς-διαχειριστὲς τοῦ ἐνυδρείου χρησιμοποιοῦν ὡς μπαμποῦλες συνεχῶς διάφορες τεχνητὲς κρίσεις, προκειμένου νὰ ἐξωθοῦν τοὺς λαοὺς στὴν ἀποδοχὴ τῶν ἐλευθεροκτόνων δρακόντειων μέτρων ποὺ κάθε φορὰ σκαρφίζονται, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιταχύνουν τὴν ἑδραίωση τῆς Παγκόσμιας Δικτατορίας τους, ἡ ὁποία θὰ προπαγανδισθεῖ ὡς ἐγγυήτρια τῆς προστασίας καὶ τῆς εὐημερίας τῶν λαῶν. 

  Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ὁ κίνδυνος προέρχεται ἀπὸ τὸν κατασκευαστὴ τοῦ ἔξυπνου ἐνυδρείου, τὸ ὁποῖο εἶναι φτιαγμένο μὲ τεχνολογικὰ ὑλικά. Ἡ «ἐξυπνάδα» (ὀρθότερα: ἡ πονηριὰ) τοῦ κατασκευαστῆ συνίσταται στὸ ὅτι μέσα στὸ ἐνυδρεῖο αὐτὸ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου δὲν καταργεῖται, ἀλλὰ πηδαλιουχεῖται. Ἐπίσης δὲν μᾶς ἀπαγορεύονται οἱ ἐπιλογές, ἀλλὰ ὁριοθετοῦνται. Καὶ ἐνῶ παλαιότερα οἱ δυνάστες μας ἦταν ταυτοποιήσιμοι, σήμερα ὁ ἐχθρός μας εἶναι ἀόρατος καὶ ἄγνωστος! 

  Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ παρελθόν, παρατηρεῖ ὁ Καρράσκο, στὶς ἡμέρες μας ἔχουμε ἄπειρη γνώση, ἀλλὰ πάσχουμε ἀπὸ ἔλλειμμα ρηξικέλευθης φαντασίας, ἄρα εἴμαστε διανοητικῶς εὐνουχισμένοι. Ἀκόμη καὶ τὰ σχολεῖα καὶ τὰ πανεπιστήμια διδάσκουν τὴν γνώση, ὄχι ὅμως ἕναν δημιουργικὸ τρόπο σκέψης ποὺ εὐνοεῖ τὴν ἀμφισβήτηση τοῦ κατεστημένου. Μᾶς μαθαίνουν νὰ τολμᾶμε κάποιες ἐπιμέρους μεταρρυθμίσεις καὶ μικρὲς ἀλλαγές, ὄχι ὅμως καὶ νὰ ἐπαναστατοῦμε.

  Οἱ ψηφιακοὶ ἀλγόριθμοι ἐνισχύουν τὸν ἐγκλωβισμό μας σὲ αὐτὸ τὸ ὑβριδικὸ ἐνυδρεῖο, διαμορφώνοντας συμπεριφορὲς ποὺ δημιουργοῦν ἕνα προβλέψιμο ἑαυτὸ γιὰ τὴν συστημικὴ ἐλὶτ καί, φυσικά, τὶς τεχνολογικὲς ἑταιρεῖες.

  Ὁ Καρράσκο προβαίνει σὲ μία καίρια ἐπισήμανση: Ὁ δοῦλος στὴν ἀρχαιότητα ἔβλεπε τὶς ἁλυσίδες του καὶ τὶς ἀναγνώριζε, ἀντιστοίχως ὁ ἐργάτης ἀναγνώριζε τὸν φεουδάρχη του. Σήμερα, ὅμως, ὁ πολίτης φορᾶ τὶς ἀόρατες ἁλυσίδες τῶν συστημάτων πληροφορικῆς, ὄντας παγιδευμένος μέσα σὲ ἕνα ἀόρατο λαβύρινθο.

  Ἀκόμη πιὸ ἐπώδυνη θὰ ἦταν ἡ διαπίστωση ὅτι ὁ σημερινὸς ἐθελόδουλος πολίτης εἶναι σὲ πολὺ χειρότερη μοῖρα ἀπὸ τὸν δοῦλο: Διότι «ὁ δοῦλος ἔχει συνείδησιν τῆς δουλείας του, ἐλπίζει νὰ ἐπανεύρη κάποτε τὴν ἐλευθερίαν του, ἀγωνίζεται δι’ αὐτήν. Ὁ ἐθελόδουλος, ἀντιθέτως, πιστεύει τὸν ἑαυτόν του εὐτυχῆ, ἐκλαμβάνει τὴν δουλείαν του ὡς “ἀπελευθέρωσιν” καὶ δὲν ἐπιδιώκει τὴν ἀποτίναξίν της. Ἄρα, χάνει κάθε προοπτικὴν ἀπελευθερώσεως» (Γεωργαλᾶς, Pax Nucleara, Πυρηνικὴ Εἰρήνη, Ἑλληνικὸς Ἐκδοτικὸς Ὀργανισμός, Ἀθῆναι 1970, σελ. 37).

 

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ

 

   Ὁ Καρράσκο θεωρεῖ ὅτι τέσσερεις κίνδυνοι μποροῦν νὰ καταγραφοῦν σὲ σχέση μὲ τὴν λειτουργία τοῦ σύγχρονου «μαζανθρώπινου ἐνυδρείου», τὸ ὁποῖο θυμίζει τὸ σπήλαιο τοῦ Πλάτωνα, ὅπου οἱ δεσμῶτες ἔβλεπαν μόνο τὶς σκιὲς τῶν πραγμάτων ἀγνοώντας τὴν πραγματικότητα. 

Πρῶτος κίνδυνος: Μὲ τὴν χρήση τῆς προηγμένης τεχνολογίας μπορεῖ ὁποιοσδήποτε, δουλεύοντας ἀθόρυβα, νὰ ὀργανώσει καὶ νὰ ἐξαπολύσει ἐπίθεση στὸν πληθυσμὸ μέσῳ drones ἢ βιολογικῶν ὅπλων. Ἐλλοχεύει δηλαδὴ ἡ ἀσύμμετρη ἀπειλὴ ἑνὸς νέου ἀστικοῦ ἀνταρτοπόλεμου.

Δεύτερος κίνδυνος: Μία ἐλὶτ ἀπάνθρωπων τεχνο-ζηλωτῶν (ἡγέτες τεχνολογικῶν κολοσσῶν) δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ γιὰ τὴν ὑστεροφημία τους, ἀποβλέποντας στὴν μετάλλαξη τοῦ ἀνθρώπου σὲ μετάνθρωπο.

Τρίτος κίνδυνος: Εἶναι πιθανὸ νὰ προκληθεῖ κοινωνικὴ ἀναταραχὴ ἀπὸ τὴν πτωχοποίηση τῶν πολιτῶν λόγῳ τῆς ἀπώλειας τῆς ἐργασίας τους, ποὺ θὰ ὀφείλεται στὴν κυριαρχία τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν βουλιμία τῆς ἐξουσίας. 

Τέταρτος κίνδυνος: Ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐπιτήρηση τῶν πληθυσμῶν μὲ τὴν χρήση προγνωστικῶν συστημάτων, ψηφιακῶν ταυτοτήτων καί, βεβαίως, τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.

 

PETER THIEL

 

  Σὲ κάποια στιγμή, ὁ Καρράσκο προέβαλε ἕνα σύντομο βίντεο μὲ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν περίφημη συνέντευξη ποὺ πρὶν ἀπὸ περίπου ἕνα χρόνο εἶχε παραχωρήσει στὸν Ρὸς Ντάουθατ (Ross Douthat), Ἀμερικανὸ συγγραφέα καὶ ἀρθρογράφο τῶν New York Times, ὁ δισεκατομμυριοῦ­χος, τεχνομανιακὸς Πίτερ Τὶλ (Peter Thiel), διευθυντὴς τῆς Palantir (πρόκειται γιὰ τὴν τεχνολογικὴ ἑταιρεία ποὺ προμηθεύει κυβερνήσεις μὲ λογισμικὰ παρακολούθησης) καὶ μεγαλοεπενδυτὴς τῆς Facebook.

  Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε τὸν τεράστιο καί, συνάμα, σοκαριστικὸ δισταγμὸ τοῦ Τὶλ νὰ ἀπαντήσει στὸ κρίσιμο ἐρώτημα τοῦ δημοσιογράφου: «Θὰ προτιμοῦσες νὰ ἐπιβιώσει ἡ ἀνθρώπινη φυλή;». Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία τοῦ Τὶλ νὰ ἀπαντήσει στὸ ἐρώτημα αὐτό, σκεπτόμενος γιὰ ἀρκετὰ δευτερόλεπτα, ὁ δημοσιογράφος τοῦ θέτει τὸ «δύσκολο» ἐρώτημα τροποποιημένο ὡς ἑξῆς: «Θὰ ἐπιβίωνε ἡ ἀνθρώπινη φυλή;». Μετὰ ἀπὸ ἕνα νέο δισταγμό, ποὺ ὅμως αὐτὴν τὴν φορὰ διήρκεσε πολὺ λιγότερο, ὁ Τὶλ ἀπαντᾶ καταφατικά, συμπληρώνοντας ὅτι «θὰ ἤθελε νὰ λύσουμε ριζικὰ αὐτὰ τὰ προβλήματα» (ἐννοώντας προφανῶς τὰ προβλήματα ποὺ ἀπειλοῦν τὴν ἀνθρώπινη φυλή). Καί, ἀμέσως μετά, ὁ Τὶλ ἐπικαλεῖται τὸν μετανθρωπισμό, δηλ. τὸν (σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸ ποὺ ἔδωσε) ριζοσπαστικὸ μετασχηματισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου βιολογικοῦ σώματος σὲ ἕνα ἀθάνατο σῶμα.

 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΤΕΧΝΟΘΕΟΛΟΓΙΑ

 

  Εἶναι προφανὲς ὅτι τέτοιες θέσεις τροφοδοτοῦν τὴν ὑπόνοια ὅτι ἡ ὑπερεθνικὴ τεχνολογικὴ ἐλίτ, ποὺ κατευθύνει τὶς ἐγκατεστημένες στὰ διάφορα κράτη μαριονέττες της, λειτουργεῖ μὲ ὅρους μίας σύγχρονης τεχνοθεολογίας (τὸν ὅρο αὐτὸ χρησιμοποίησε ὁ Καρράσκο): ἡ τεχνολογία, δηλαδή, ἔρχεται ὀλίγον κατ’ ὀλίγον, πλέον ὅμως μὲ ταχύτατα βήματα, νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος κόσμου μὲ τὴν θεοποιημένη Τεχνητὴ Νοημοσύνη, ἡ ὁποία προπαγανδίζεται ὅτι θὰ συμβάλει στὸ ἐπίτευγμα τῆς ἀνθρώπινης ἀθανασίας. Μόνο ποὺ πρόκειται γιὰ ψευτο-ἀθανασία, ἀφοῦ αὐτὴ θὰ στηρίζεται στὴν σύζευξη τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν μηχανὴ καί, ὡς ἐκ τούτου, τὸ τίμημα γι’ αὐτὴν τὴν τεχνολογικὴ «ἀθανασία» θὰ εἶναι ἡ κατάργηση τοῦ ἀνθρώπου!

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ VS ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ

 

  Τὸ μεγάλο διακύβευμα, κατὰ τὸν Καρράσκο, ἀφορᾶ τὸ ἂν ἐπιθυμοῦμε νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι ἢ προτιμᾶμε νὰ μένουμε συλλογικὰ ἀπαθεῖς μπροστὰ στὴν καταιγιστικὴ ἐφόρμηση τῆς σύγχρονης τεχνολογίας, κορωνίδα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη.

  Δυστυχῶς, ἡ διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας καὶ ἐν γένει τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων μας δυσχεραίνεται σημαντικὰ ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ ὅλων ἐκείνων τῶν μεθόδων ποὺ ἐφαρμόζονται ἀπὸ μελετητὲς τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς. Οἱ μέθοδοι αὐτὲς ἀνάγονται σὲ ἠχηρὰ ὀνόματα τοῦ παρελθόντος, ὅπως εἶναι προεχόντως ὁ θεμελιωτὴς τῆς προπαγάνδας Ἔντουαρντ Μπερνὲζ (Edward Bernays) καὶ ὁ συμπεριφοριστὴς Μπ. Φ. Σκίνερ (B. F. Skinner).

 

ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ: ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

 

  Συμπληρώνοντας τὸν Καρράσκο, ἀξίζει νὰ γίνουν οἱ ἑξῆς ἐπισημάνσεις: Εἰδικὰ ὁ Σκίνερ θεμελίωσε τὴν συντελεστικὴ ἐξαρτημένη μάθηση (operant conditioning), ἀποδεικνύοντας ὅτι τὸ δίπολο «ἀνταμοιβὴ (ἐπιβράβευση) καὶ τιμωρία» διαμορφώνουν τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά. 

  Ὅποιος ἀνακαλέσει στὸ μυαλό του τὰ προνόμια τῶν ἐμβολιασμένων καὶ τοὺς ἀποκλεισμοὺς τῶν ἀνεμβολίαστων, ποὺ εἶχαν τὴν τιμητική τους στὴν ἐποχὴ τοῦ κορωνοϊοῦ, θὰ ἀντιληφθεῖ ἀμέσως ὅτι οἱ κυβερνήσεις ποὺ διαχειρίστηκαν τὴν τελευταία ὑγειονομικὴ κρίση ἀξιοποίησαν στὸ ἔπακρο τὰ εὑρήματα τῶν συμπεριφοριστῶν. 

  Σημειωτέον ὅτι ὁ Σκίνερ ὁδηγήθηκε στὸ πόρισμά του γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἀνταμοιβῆς καὶ τῆς τιμωρίας μετατρέποντας σὲ πειραματόζωα μερικοὺς ἀρουραίους. Εἰδικότερα, χρησιμοποίησε ἕνα λειτουργικὸ θάλαμο προσαρμογῆς, μέσα στὸν ὁποῖο τοὺς ἐκπαίδευσε νὰ ἐκτελοῦν συγκεκριμένες ἐνέργειες, π.χ. νὰ πιέζουν μοχλούς. Γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὴν ἐκπαίδευση τῶν ἀρουραίων, τοὺς ἐπιβράβευε μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πολυπόθητης τροφῆς, ὅταν αὐτοὶ ἐκτελοῦσαν τὶς ἐντολές, ἐνῶ τοὺς τιμωροῦσε μὲ τὴν στέρησή της, ὅταν δὲν συμμορφώνονταν. Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν πειραματόζωων ἔχουμε εἰσέλθει στὴν ἐποχὴ τῶν πειραματανθρώπων;

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ «ΕΙΔΙΚΟΥΣ»

 

  Δὲν πρέπει νὰ περάσει ἀπαρατήρητο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Σκίνερ «διατηροῦσε κρυφὲς διασυνδέσεις μὲ τοὺς Ναζί», ἐνῶ «ὁραματίστηκε νὰ δημιουργήσει μία παγκόσμια κοινότητα, ὅπου θὰ κυβερνοῦσαν συμπεριφοριστὲς ψυχολόγοι, οἱ ὁποῖοι θὰ διαμόρφωναν ἢ θὰ ἐκπαίδευαν τοὺς πολίτες της σὲ φάλαγγες καλοπροαίρετων ρομπὸτ» (ἐπ’ αὐτῶν βλ. Slater, Τὸ κουτὶ τῆς ψυχῆς. Τὰ 10 σπουδαιότερα ψυχολογικὰ πειράματα τοῦ 20οῦ αἰώνα, μτφ.: Δέσποινα Ἀλεξανδρῆ, ἐκδ. Ὀξύ, Ἀθήνα 2009, σελ. 17 ἑπ.· Βαθιώτη, Ἀπὸ τὴν πανδημία στὴν κλιματικὴ ἀλλαγή. Συντονισμένα τρομο-κράτη σὲ φόντο παγκόσμιας διακυβέρνησης, 3η ἔκδ., Ἀλφειός, 2023, σελ. 93).

  Τὸ ὅραμα τοῦ Σκίνερ γιὰ τὴν δημιουργία μίας παγκόσμιας κοινότητας ποὺ θὰ κυβερνᾶται ἀπὸ ἐπιστήμονες θυμίζει, ἀσφαλῶς, τὸ μασονικὸ ὅραμα γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση Παγκόσμιας Κυβέρνησης! Μάλιστα, ὁ Σκίνερ δὲν ἦταν ὁ μόνος ποὺ εἶχε αὐτὸ τὸ ὅραμα. Ὁ Ρῶσος καθηγητὴς Βιοχημείας Ἰσαὰκ Ἀσίμωφ (Isaac Asimov), στὴν τελευταία σελίδα τοῦ βιβλίου του «Σήμερα, αὔριο καί…» (μτφ.: Φ. Κονδύλης, ἐκδ. Κάκτος, Ἀθήνα 1977, σελ. 468), ἔγραφε: «Κι οἱ ἐπιστήμονες […] παντοῦ μιλοῦν τὴν ἴδια γλώσσα, τὴν ἐπαγγελματικὴ γλώσσα τῆς ἐπιστήμης, καὶ ἀποδέχονται τὸν ἴδιο τρόπο σκέψης. […] Στοὺς ἐπιστήμονες λοιπόν, σὰν τάξη, δὲν πρέπει ἄραγε νὰ στραφοῦμε, γιὰ νὰ βροῦμε τοὺς ἡγέτες πού θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸν ἀγώνα γιὰ μία παγκόσμια κυβέρνηση;». 

  Ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀσίμωφ ἦταν ὁ Βρετανὸς Φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσσελ (δηλωμένος ἄθεος) ἐκεῖνος πού, στὸ βιβλίο του «Ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ ἄνθρωπος» (μτφ.: Γ. Δυριώτης, ἐκδ. Ἀρσενίδη, Ἀθήνα 1963, σελ. 191 ἑπ.), ἔκανε λόγο γιὰ «μία Παγκόσμια Κυβέρνηση, στὴν ὁποία οἱ ἀνώτατοι ἄρχοντες θὰ παραχωροῦν μεγάλο μέρος τῆς ἐξουσίας τους σὲ ἐμπειρογνώμονες διαφόρων κλάδων».

 

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΖΕΖΙΝΣΚΙ

 

  Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχουν ὑπάρξει σημαντικὲς προσωπικότητες ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, οἱ ὁποῖοι, ἤδη ἀπὸ τo δεύτερο μισὸ τοῦ 20οῦ αἰώνα, προέβλεψαν ὅτι ἡ πορεία τῆς ἀνθρωπότητας κινεῖ­ται πάνω στὶς ὀλισθηρὲς ράγες τοῦ μαζικοῦ κοινωνικοῦ ἐλέγχου. Μία τέτοια προσωπικότητα ἦταν ὁ Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι (Zbigniew Brzezinski), σύμβουλος τοῦ Λίντον Τζόνσον ἀπὸ τὸ 1966 ἕως τὸ 1968 καὶ τοῦ Τζίμι Κάρτερ ἀπὸ τὸ 1977 ἕως τὸ 1981, ὁ ὁποῖος τὸ 1970 εἶχε ἐκδώσει τὸ ἐμβληματικὸ βιβλίο του «Μεταξὺ δύο ἐποχῶν. Ὁ ρόλος τῆς Ἀμερικῆς στὴν τεχνοτρονικὴ ἐποχὴ» (Between Two Ages. America’s Role in the Technotronic Era). 

  Ὁ Καρράσκο ἀναφέρθηκε σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο, ὑπογραμμίζοντας ὅτι ὁ Μπρζεζίνσκι εἶχε διατυπώσει τὴν θέση ὅτι ἡ σταδιακὴ μεταμόρφωση τῶν ΗΠΑ σὲ μία ἄκρως ἐλεγχόμενη κοινωνία (highly controlled society) θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι συνδυαστικὸ ἀποτέλεσμα α) παρατεταμένων κοινωνικῶν κρίσεων, β) ἐμφάνισης μίας χαρισματικῆς προσωπικότητας καὶ γ) ἐργαλειοποίησης τῶν ΜΜΕ γιὰ τὴν ἀπόσπαση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ.

  Συγκλονίζει ἡ βαίνουσα πρὸς ἐπαλήθευση προφητεία τοῦ Μπρζεζίνσκι ὅτι, ἂν τὰ πράγματα πᾶνε στραβά, δηλ. ἂν οἱ λαοὶ δὲν ἀξιοποιήσουν τὴν τεχνολογία προκειμένου νὰ ἐλέγχουν τοὺς κυβερνῶντες, τότε κινδυνεύουν νὰ καταντήσουν ἕρμαια μίας τεχνοκρατικῆς ἐλίτ, ὄντας εὐάλωτοι στὴν μαζικὴ χειραγώγηση καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπιτήρηση.

  Παράλληλα, τὸ ἔθνος-κράτος θὰ ἀποσυντεθεῖ, οἱ πολίτες θὰ ἐκφυλισθοῦν σὲ παθητικὰ ὑποκείμενα μὲ ροπὴ πρὸς τὴν ἀποχαυνωτικὴ ψυχαγωγία καὶ ἐν τέλει θὰ διευκολυνθεῖ ἡ ἐγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης ἀποτελούμενη ἀπὸ αὐταρχικοὺς τεχνοκράτες.

 

ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΝ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ

 

  Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν δὲν χωρεῖ καμία ἀμφιβολία ὅτι θὰ ἐπιταχύνει τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ σχεδίου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ ὁλοκληρωτικὴ ἐπιτήρηση τῶν πληθυσμῶν (βλ. τὸ σημαντικὸ βιβλίο τοῦ Norbert Haring, Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν καὶ οἱ συνέπειές της. Ὁδεύοντας πρὸς τὸν ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο, μτφ.: Σοφία Μαριάτου, ἐκδ. Α. Α. Λιβάνη, Ἀθήνα 2016). 

  Εἶναι θλιβερὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ ὁποία φαίνεται ὅτι ἔχει βάλει πλώρη νὰ κατακτήσει μία ἀκόμη μαύρη τεχνολογικὴ πρωτιὰ καταργώντας τὰ μετρητά, ἔχει τὸ αὐστηρότερο ἀνώτατο ὅριο χρήσης μετρητῶν γιὰ τὴν πραγματοποίηση ἐμπορικῶν συν­αλλαγῶν: μόνο μέχρι 500 €. Ὁ Καρράσκο ἐπεσήμανε ὅτι στὸν ἀντίποδα τῆς Ἑλλάδος βρίσκονται πολλὲς χῶρες, ὅπως ἡ Σουηδία, ἡ Φινλανδία, ἡ Γερμανία, ἡ Αὐστρία, ἡ Ἰρλανδία, ἀλλὰ καὶ ἡ Κύπρος, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν θεσπίσει κανένα ὅριο, ἐνῶ ἄλλες χῶρες, ὅπως ἡ Ἰταλία, τὸ Βέλγιο, ἡ Ὁλλανδία, ἡ Πορτογαλία καὶ ἡ Τσεχία ἔχουν θεσπίσει ὅριο κατὰ πολὺ ὑψηλότερο τῶν 500 €. Ἡ σύγκριση αὐτὴ δείχνει ὅτι ἡ Ἑλλάδα κυβερνᾶται συστηματικῶς ἀπὸ ἐναλλασσόμενες αὐταρχικὲς κυβερνήσεις ποὺ ὑλοποιοῦν ὑπερπρόθυμα τὶς ἐντολὲς τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλίτ.

  Εἶναι δὲ ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, ἂν ἐπανεκλεγεῖ, θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν ὁριστικὸ καὶ ἀμετάκλητο «πολιτικὸ θάνατό» μας, ἀφοῦ, τὴν ἑπόμενη τετραετία ποὺ θὰ κυβερνήσει, ἐφόσον ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀποδείξει ὅτι ρέπει πρὸς τὴν συλλογικὴ αὐτοκτονία, εἶναι μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια βέβαιον ὅτι θὰ ὑλοποιήσει καὶ τὰ τελευταῖα βήματα ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς καθολικῆς ψηφιακῆς ἐπιτήρησης τοῦ πληθυσμοῦ.

 

Η ΨΕΥΔΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟΝ COVID

 

  Ὁ Καρράσκο ἀποδοκίμασε ρητῶς τὸ ἐμβόλιο Covid, τὸ ὁποῖο, πρὸς τιμήν του, ὁμολόγησε δημοσίως ὅτι δὲν τὸ ἔκανε. Δείχνοντας μία αὐστραλιανὴ διαφήμιση ποὺ προέτρεπε τοὺς Αὐστραλοὺς νὰ ἐμβολιασθοῦν, προκειμένου νὰ «διασπείρουν», ἀντὶ τοῦ ἰοῦ, τὴν ἐλευθερία (“Spread Freedom”), ὁ Καρράσκο τόνισε ὅτι ὑπὲρ τῆς ἀπορριπτικῆς γιὰ τὸ ἐμβόλιο ἀπόφασής του ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴν ἄσκηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου συνδέθηκε ἕνα ἰατροτεχνολογικὸ προϊὸν ποὺ εἶχε δοκιμασθεῖ μόλις 3-6 μῆνες! Ἐπρόκειτο, μὲ τὰ λόγια τοῦ Καρράσκο, γιὰ μάρκετινγκ, προκειμένου νὰ διοχετευθεῖ τὸ συγκεκριμένο προϊόν. 

  Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι, ὅση ὥρα ὁ Καρράσκο τοποθετεῖτο κατὰ τοῦ συγκεκριμένου πειραματικοῦ ἐμβολίου, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ θερίζει κόσμο, ὁ Γιῶργος Σαχίνης παρέμεινε ἄφωνος ἀλλὰ καὶ ἄφαντος, ἀφοῦ ἡ κάμερα δὲν τόλμησε νὰ δείξει τὸ πρόσωπό του, ὄντας ἐπικεντρωμένη στὸ πρόσωπο τοῦ καλεσμένου του, θαρραλέου ἐπικριτῆ τοῦ ψευτο-ἐμβολίου.

 

ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ

 

  Μὲ ἀφορμὴ τὴν ψηφιακὴ ἐπιτήρηση ποὺ δοκιμάσθηκε μὲ ἐπιτυχία στὴν ἐποχὴ τοῦ μαζικοῦ ἐμβολιασμοῦ κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ μέσῳ τῆς χρήσης ψηφιακῶν πιστοποιητικῶν, ὁ Καρράσκο ἔκανε λόγο γιὰ «βιολογικὴ ἐπιτήρηση», ἡ ὁποία διακρίνεται στὶς ἑξῆς ὑποκατηγορίες: 

  Βιομετρικὴ ἀναγνώριση προσώπου, δακτυλικὰ ἀποτυπώματα, ἀναγνώριση φωνῆς, γενετικὲς βάσεις δεδομένων, βιομετρικὰ/ψηφιακὰ διαβατήρια καὶ ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, ψηφιακὰ πιστοποιητικὰ ὑγείας, φορητὲς συσκευὲς (smart watches, fitness trackers), βιομετρικοὶ αἰσθητῆρες, ἐμφυτεύματα RFIC/NFC, ἐγκεφαλικὲς διεπαφὲς μὲ ψηφιακὲς ὀντότητες.

  Ποιὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι μὲ τέτοια τεχνολογικὰ ἐργαλεῖα δὲν εἶναι, περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε, ἐφικτὴ ἡ ὑλοποίηση τοῦ ἀπάνθρωπου ὁράματος τῆς ἐπιβολῆς μίας Παγκόσμιας Δικτατορίας, ἡ ὁποία θὰ μπορεῖ νὰ ταυτοποιεῖ τὸν παραβατικὸ («ἀρνητή», «ψεκασμένο», «συνωμοσιολόγο») πολίτη καί, ἀκολούθως, νὰ τοῦ ἐπιβάλει τὸν κοινωνικὸ-οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του; 

  Χάρη στὴν ἐξελιγμένη τεχνολογία, κάθε χώρα ποὺ θὰ ἔχει ὑποκύψει στὴν τεχνολογικὴ σαγήνη θὰ ἔχει θέσει ὑποψηφιότητα νὰ μετατραπεῖ σὲ ἕνα κινεζικὸ καθεστὼς καθημερινῆς κοινωνικῆς βαθμολόγησης τοῦ πολίτη, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι λιγότερο ἢ περισσότερο ἐλεύθερος ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεση συμμόρφωσής του πρὸς τὰ κυβερνητικὰ μέτρα.

  Γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτὴ ἀπαιτεῖται ἡ ἀξιοποίηση ὅλων τῶν ἐργαλείων κοινωνικὸ-οἰκονομικῆς ἐπιτήρησης, τὰ ὁποῖα ἤδη βρίσκονται σὲ ἐφαρμογή. Ἐδῶ ἐμπίπτουν πρωτίστως τὰ ἐργαλεῖα παρακολούθησης κάθε χρήστη τοῦ Διαδικτύου, τὰ ὁποῖα ἐνεργοποιοῦνται, ὅταν αὐτὸς πραγματοποιεῖ ἀναζητήσεις στὸν παγκόσμιο ἱστὸ ἢ ἀνταλλάσσει ἠλεκτρονικὰ μηνύματα. Ἐπίσης ἐδῶ ἀνήκουν καὶ τὰ ψηφιακὰ νομίσματα ἢ τὰ ψηφιακὰ πορτοφόλια. 

  Κοινὸ χαρακτηριστικὸ ὅλων τῶν μορφῶν ἐπιτήρησης εἶναι τὸ ἔλλειμμα ἐμπιστοσύνης τῶν κυβερνήσεων πρὸς τοὺς πολίτες. Τὸ δόγμα ποὺ ἐπικρατεῖ μπορεῖ νὰ συμπυκνωθεῖ στὸ ἑξῆς σλόγκαν: «ὅλοι ὕποπτοι»! Μιὰ καὶ ὁ Καρράσκο δήλωσε λάτρης τοῦ Ἀλμπὲρ Καμύ, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ σλόγκαν «ὅλοι ὕποπτοι» ὑπάρχει στὸ θεατρικὸ ἔργο τοῦ Γάλλου φιλοσόφου «Κατάσταση πολιορκίας» (μτφ.: Γ. Θηβαῖος, ἐκδ. Ἠριδανός, Ἀθήνα 2020, σελ. 54). 

 Παράλληλα, ἡ λογικὴ τῆς ἐπιτήρησης μπορεῖ νὰ συσχετισθεῖ καὶ μὲ τὴν τάση βρεφοποίησης τῆς κοινωνίας: Ὅπως οἱ γονεῖς, ἐπειδὴ δὲν ἐμπιστεύονται τὰ βρέφη καὶ τὰ μικρὰ παιδιά τους, θέλουν νὰ παρακολουθοῦν τί κάνουν ἐγκαθιστώντας κάμερες σὲ ὅλους τοὺς χώρους τοῦ σπιτιοῦ, ἔτσι καὶ οἱ κυβερνήσεις, μιμούμενες τὴν γονεϊκὴ συμπεριφορά, θέλουν νὰ παρακολουθοῦν τί κάνουν (προσεχῶς ἴσως: καὶ τί σκέπτονται) οἱ πολίτες, ἐγκαθιστώντας, ἀντιστοίχως, «κάμερες παντοῦ» καὶ ἀξιοποιώντας ὅλα τὰ διαθέσιμα τεχνολογικὰ ἐργαλεῖα ἐπιτήρησής μας. Ἡ βρεφοποίηση (infantilization / Infantilisierung) εἶναι ἡ ἔννοια-κλειδὶ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ κατάντημα τῶν ἐκφυλισμένων (ψευτο)δημοκρατιῶν τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα.

 

ΔΙΑΒΛΗΤΑΙ ΕΚΛΟΓΑΙ

 

  Τέλος, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι στὸν καθένα προφανὲς ὅτι ἡ χρήση προηγμένης τεχνολογίας καθιστᾶ τὶς ἐκλογὲς διαβλητές. Τούτη ἡ διαπίστωση τοῦ Καρράσκο ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς βασικὲς μέθοδοι ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης καὶ ἀλλοίωσης τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσματος, οἱ ὁποῖες ἐφαρμόζονται τόσο πρὸ τῆς προσέλευσης τῶν ψηφοφόρων στὶς (κάλπικες) κάλπες ὅσο καὶ μετὰ τὴν διεξαγωγὴ τῶν ἐκλογῶν. 

  Στὸ προγενέστερο τῶν ἐκλογῶν στάδιο τίθεται σὲ ἐφαρμογὴ ἡ ἐπιχείρηση χειραγώγησης τῶν πολιτῶν κυρίως μέσῳ τῆς προπαγάνδας, τῶν φαλκιδευμένων δημοσκοπήσεων καὶ τῆς διασπορᾶς ψευδῶν ἢ παραποιημένων εἰδήσεων (false/fake news). Ἔτσι, οἱ ψηφοφόροι νομίζουν ὅτι προσέρχονται στὶς κάλπες ἔχοντας σχηματίσει αὐτόνομα τὴν ἀπόφασή τους ὑπὲρ τοῦ κόμματος καὶ τῶν ὑποψηφίων ποὺ θὰ ἐπιλέξουν, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἡ ἀπόφασή τους αὐτὴ ἔχει προδιαμορφωθεῖ μέσα ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ ψυχολογικὸ πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἐπὶ μακρὸν ἀπὸ τὰ γρανάζια τοῦ συστήματος.

  Στὸ στάδιο αὐτὸ χρησιμοποιοῦνται καὶ τεχνολογικὰ ἐργαλεῖα ποὺ παρακολουθοῦν τοὺς πολίτες, ἐξορύσσουν δεδομένα ἀπὸ τὰ κινητά τους καὶ στέλνουν τὰ κατάλληλα μηνύματα ποὺ ἐνισχύουν ἢ ἀποδυναμώνουν τὶς κομματικὲς προτιμήσεις τους.

  Στὸ μεταγενέστερο τῶν ἐκλογῶν στάδιο, ἡ ἀλλοίωση τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσματος μπορεῖ νὰ εἶναι προϊὸν εἴτε κακόβουλου λογισμικοῦ ποὺ ἐμφανίζει ψευδῶς ἕνα ὑποψήφιο νὰ ἔχει συγκεντρώσει περισσότερες ψήφους ἀπὸ τοὺς λοιποὺς ὑποψηφίους εἴτε ἐξωτερικῆς ἐπιθέσεως στὰ συστήματα μετάδοσης τῶν ἀποτελεσμάτων εἴτε ἐσωτερικῆς δολιοφθορᾶς ἀπὸ ἄτομα ποὺ ἔχουν νόμιμη πρόσβαση στὰ ἐκλογικὰ συστήματα.

  Ἄρα, τὸ προπαγανδιστικὸ σλόγκαν «γρήγορα, εὔκολα, σίγουρα» ποὺ χρησιμοποιεῖται ἐν γένει ἀπὸ τὴν κυβέρνηση καὶ τὶς διάφορες ἑταιρεῖες, γιὰ νὰ πείσει τὸν πολίτη νὰ λατρέψει τὴν τεχνολογία ἀποδεικνύεται ἀπολύτως ὑποκριτικὸ καὶ ὡς πρὸς τὴν διεξαγωγὴ τῶν ἐκλογῶν. Τὰ «γρήγορα ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα» δὲν εἶναι ποτὲ ἀσφαλῆ! 

Κατόπιν αὐτῶν, ἰδίως στὶς ἐπικείμενες βουλευτικὲς ἐκλογές, εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητο γιὰ τὰ κόμματα, προεχόντως τὰ νεοφώτιστα, νὰ ἔχουν τοποθετήσει ἐκλογικοὺς ἀντιπροσώπους σὲ ὅλα τὰ ἐκλογικὰ τμήματα, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸς ὁ ἔλεγχος τῆς ὀρθότητας-ἀκρίβειας τῶν ἐπίσημων ἀποτελεσμάτων.

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ;

 

  Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Καρράσκο ἐπεσήμανε ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα ὑπερχρεωκοπημένο καὶ ὑποθηκευμένο προτεκτορᾶτο μὲ θανάτους σχεδὸν διπλάσιους ἀπὸ τὶς γεννήσεις, μὲ γηρασμένο πληθυσμὸ καὶ ὑψηλὰ ποσοστὰ ἀποχῆς ἀπὸ τὶς ἐκλογές.

  Στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἐλευθερία οὔτε δημοκρατία. Ἀντ’ αὐτῶν κυριαρχεῖ συν­εχῶς ὁ πειραματισμὸς σὲ βάρος τῶν πολιτῶν ποὺ πραγματοποιεῖται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς διεφθαρμένης ἐλίτ, ἡ ὁποία ἐναλλάσσεται στὸν κυβερνητικὸ θῶκο χρησιμοποιώντας ὡς καμουφλὰζ διαφορετικὰ χρώματα καὶ ὀνόματα, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν ὅλα σχεδὸν τὰ κόμματα ὑπηρετοῦν τὴν ἴδια νεοταξίτικη ἀτζέντα ποὺ ὡς τελικὸ στόχο ἔχει τὴν ὁλοκληρωτικὴ ψηφιακὴ ἐπιτήρηση τῶν πολιτῶν καί, μέσῳ αὐτῆς, τὴν ἐπιβολὴ μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης.

  Μὲ τὰ λόγια τοῦ Καρράσκο: «Τὰ ἀπομεινάρια τῶν δωσιλόγων μετεξελίχθηκαν στοὺς πολιτικοὺς τῆς μεταπολίτευσης ποὺ ὁδήγησαν τὴν Ἑλλάδα σὲ ὑπερδανεισμὸ καὶ στὴν ἐπιβολὴ τριῶν μνημονίων».

  Ὡστόσο, σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο, ἡ ἐλπίδα γιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὸν βόρβορο τοῦ διαφαινόμενου δυστοπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ βρίσκεται στὴν ἀπόφασή μας νὰ ἀπεξαρτηθοῦμε ἀπὸ τοὺς γίγαντες τῆς τεχνολογίας καὶ νὰ περάσουμε στὴν φάση ἑνὸς συμμετρικοῦ ἐλέγχου τῆς ἑκάστοτε κυβέρνησης, καλλιεργώντας παράλληλα τὴν ρηξικέλευθη φαντασία μας, τμῆμα τῆς ὁποίας μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει ἡ συζήτηση γιὰ τὴν μετάβαση σὲ ἐναλλακτικὲς μορφὲς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ὀργάνωσης. Κεντρικὸ ζητούμενο, βεβαίως, εἶναι καὶ ἡ ἠθικὴ χρήση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης. 

  Ὁ Καρράσκο ἔκλεισε τὴν συνέντευξή του μὲ τὴν ἑξῆς θέση: «Ἦλθε ἡ ὥρα γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν χαμένη πνευματικότητα. Εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ θὰ μᾶς διαφοροποιήσει ἀπὸ τὶς ψηφιακὲς μηχανές. Εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ θὰ μᾶς φέρει κοντὰ σὲ κοινότητα καὶ εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ θὰ δώσει νόημα στὴν βιολογική μας ὕπαρξη».

 

H ΚΗΛΙΣ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ

 

  Προηγουμένως, ὡστόσο, ὁ Καρράσκο εἶχε ἀναφέρει τοὺς πνευματικοὺς φάρους του, ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ὁ Ἑλβετὸς ψυχίατρος καὶ ψυχαναλυτὴς Κὰρλ Γιούνγκ (Carl Jung).

   Δυστυχῶς, ὅμως, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ στὸ βιβλίο του «Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ θρησκεία τοῦ μέλλοντος» (μτφ.: Μαρία Δημητριάδου, Γ΄ ἔκδ. διορθωμένη καὶ ἐπαυξημένη, Μορφὴ ἐκδοθήτω, Ἀθήνα, Αὔγουστος 2011, σελ. 253), ὁ Γιούνγκ εἶχε ὑποστηρίξει ἀπαράδεκτες νεοεποχίτικες ἀπόψεις: «ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους τοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὁ Γιούνγκ, ποὺ συμμετεῖχε σὲ πνευματιστικὲς συγκεντρώσεις καὶ παραδέχθηκε ὅτι εἶχε “πνεύματα-ὁδηγούς”, δίδασκε ὅτι ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς “σκοτεινῆς πλευρᾶς” εἶναι ἕνα θανάσιμο ἐλάττωμα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὅτι γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ προστεθεῖ μία τέταρτη ὑπόσταση στὴν Ἁγία Τριάδα – ὁ Ἑωσφόρος»!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ: Προφανώς ενδιαφέροντα και αξιόλογα όλα τα παραπάνω. Μια δική μας επισήμανση είναι ότι το ζητούμενο έναντι αυτής της ψηλαφητής πλέον δυστοπικής πραγματικότητος είναι η στροφή προς την ορθόδοξη πνευματικότητα, η οποία υπάρχει μόνον εντός της Εκκλησίας του Χριστού και διασώζει και την μόνη αληθινή, αποκαλυφθείσα και παραδοθείσα στους Αγίους Πίστη καθώς και τον τρόπο που οδηγεί τον άνθρωπο με ασφάλεια στον προορισμό του, την αληθινή θέωση. Πολλές φορές δίνεται έμφαση στον αγώνα ανατροπής ή παρεμποδίσεως των δυστοπικών εξελίξεων, ο οποίος, ίσως, να είναι εν πολλοίς ουτοπικός ή εκ προοιμίου άνισος και κατά τούτο αναποτελεσματικός. Θεωρούμε και ταπεινά εκτιμούμε ότι το πρώτιστο ιεραρχικά είναι η πνευματική προετοιμασία και θωράκιση του συγχρόνου πιστού και μη αλλοτριωμένου ανθρώπου έναντι όλων αυτών των δεδομένων και εξελίξεων. Προς αυτή την κατεύθυνση, η πρόταση και ο τρόπος ζωής των Αγίων της Εκκλησίας του Χριστού και δη η ορθή Πίστη, η άσκηση, η λατρευτική ζωή (συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας) και ιδιαιτέρως η νοερά προσευχή αποτελούν τα πλέον δυνατά, πανίσχυρα και από πνευματικής απόψεως αήττητα όπλα κατά του όπισθεν όλων των δυστοπικών καταστάσεων και μέσων κρυπτομένου αντιδίκου της σωτηρίας μας.

 

Ἡ Χάλκη δέν μπορεῖ νά γίνει γεωπολιτικό ἀντάλλαγμα

 

Γεώργιος Αποστολάκης,

Αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου ε. τ.

 

• Αν η επαναλειτουργία της σημαίνει αλλοίωση της Ορθόδοξης ταυτότητάς της, τότε το τίμημα είναι βαρύτερο από το όφελος.

 

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της ΕΣΤΙΑΣ προκαλεί εύλογο προβληματισμό.

Εάν οι πληροφορίες που δημοσιεύονται ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης δεν αποτελεί απλώς ένα εκκλησιαστικό γεγονός. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παζάρι, στο οποίο εμπλέκονται οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών, Τουρκίας και Ελλάδας, ακόμη και ζητήματα όπως η προμήθεια των F-35 και οι ισορροπίες στο ΝΑΤΟ.

Αν αυτό αληθεύει, γεννάται ένα ερώτημα πολύ σοβαρότερο από κάθε διπλωματική σκοπιμότητα: Μπορεί η Εκκλησία να γίνεται αντικείμενο γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης;

 

Η αποστολή της Χάλκης

 

Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης ιδρύθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Να μορφώνει Ορθόδοξους κληρικούς. Να υπηρετεί την Ορθόδοξη θεολογία. Να διαφυλάσσει την αποστολική πίστη.

Δεν ιδρύθηκε ως διεθνές διαθρησκειακό εκπαιδευτικό ίδρυμα ούτε ως πανεπιστήμιο θρησκειολογικών σπουδών. Η ύπαρξή της συνδεόταν άμεσα με τη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό

 

Εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι η Τουρκία θα έχει τον αποφασιστικό λόγο στη σύνθεση των καθηγητών και των σπουδαστών, ακόμη και με συμμετοχή μουσουλμάνων φοιτητών, τότε γεννάται ένα βαθύ εκκλησιολογικό πρόβλημα.

Μία Ορθόδοξη Ιερατική Σχολή δεν μπορεί να παύσει να έχει ως μοναδικό προορισμό τη διαμόρφωση Ορθόδοξου κλήρου. Η συνύπαρξη διαφορετικών θρησκευτικών προσανατολισμών σε μία σχολή που προετοιμάζει τους μελλοντικούς ποιμένες της Εκκλησίας μεταβάλλει αναπόφευκτα τον χαρακτήρα της.

Δεν πρόκειται για έλλειψη αγάπης προς τους ετεροδόξους ή τους αλλοθρήσκους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε συνομιλούσε με όλους. Άλλο όμως ο διάλογος. Και άλλο η αλλοίωση της ταυτότητας ενός εκκλησιαστικού θεσμού.

 

Η προϋπάρχουσα θεολογική πορεία της Χάλκης

 

Η συζήτηση αυτή δεν ξεκινά σήμερα.

Εδώ και πολλές δεκαετίες η Χάλκη ταυτίστηκε με τη θεολογική κατεύθυνση του Φαναρίου. Από τα θρανία της αναδείχθηκαν πολλοί σημαντικοί ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στους διαχριστιανικούς διαλόγους και στη συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις οικουμενικές διεργασίες.

Για τους υποστηρικτές αυτής της πορείας, ο διάλογος δικαιολογείται ως ποιμαντική ευθύνη και μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο.

Για πολλούς όμως ακραιφνείς ορθοδόξους ιεράρχες, αγιορείτες μοναχούς, κληρικούς και θεολόγους, η πορεία αυτή συνιστά σοβαρή εκκλησιολογική παρέκκλιση. Θεωρούν τον σύγχρονο οικουμενισμό ασυμβίβαστο με την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία και τον χαρακτηρίζουν ως πνευματικό κίνδυνο για την Εκκλησία. Πολυσέβαστοι Γέροντες, άγιοι στη συνείδηση του λαού, αλλά και επώνυμοι Άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο Ιουστίνος Πόποβιτς και ο Αγιορείτης Παΐσιος, έχουν χαρακτηρίσει ο πρώτος τον οικουμενισμό ως παναίρεση, ενώ ο δεύτερος έλεγξε αυστηρά τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα για τις φιλενωτικές κινήσεις του.  

Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε αυτούς τους κύκλους διατυπώθηκε επανειλημμένα η άποψη ότι το κλείσιμο της Σχολής το 1971 υπήρξε, κατά παραχώρηση Θεού, ένα γεγονός που ανέκοψε την περαιτέρω διάδοση αυτής της θεολογικής κατεύθυνσης.

Είτε συμμερίζεται κανείς είτε απορρίπτει αυτή την ερμηνεία, δεν μπορεί να αγνοήσει ότι εκφράζει μία υπαρκτή και διαχρονική ευαισθησία μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ότι είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που διχάζει κλήρο και λαό.

 

Οικουμενικότητα δεν σημαίνει οικουμενισμός

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πράγματι οικουμενική. Απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους. Δεν γνωρίζει φυλετικά ή εθνικά σύνορα.

Αυτό όμως δεν ταυτίζεται με τον σύγχρονο οικουμενισμό, ο οποίος αντιμετωπίζεται από πολλούς ορθόδοξους θεολόγους και μοναχούς ως θεολογική εκτροπή, ακόμα και αίρεση, επειδή τείνει να σχετικοποιήσει την αποκλειστικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Η διαφορά αυτή είναι θεμελιώδης. Η οικουμενικότητα είναι ιδιότητα της Εκκλησίας. Ο οικουμενισμός είναι μία συγκεκριμένη θεολογική αντίληψη, η οποία αποτελεί αντικείμενο έντονης αντιπαράθεσης εντός της Ορθοδοξίας.

 

Αν προστεθεί τώρα και το διαθρησκειακό στοιχείο...

 

Εάν, πέρα από την ήδη υπάρχουσα οικουμενιστική κατεύθυνση που της αποδίδουν οι επικριτές της, η νέα Χάλκη αποκτήσει και διαθρησκειακή δομή, με επιλογές προσωπικού και σπουδαστών υπό την καθοριστική επιρροή του τουρκικού κράτους, τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό: Θα πρόκειται ακόμη για Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή;

Ή για ένα νέο ίδρυμα θρησκευτικών σπουδών, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της σύγχρονης γεωπολιτικής;

 

Η Εκκλησία δεν μπορεί να γίνει αντάλλαγμα

 

Η επαναλειτουργία της Χάλκης θα μπορούσε να αποτελέσει μεγάλη ευλογία. Μόνον όμως εφόσον διασφαλίζεται πλήρως ο ορθόδοξος χαρακτήρας της, η ελευθερία της Εκκλησίας και η ανεξαρτησία της από κρατικές και γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Εάν, αντιθέτως, χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί μεταξύ κρατών ή ως εργαλείο προώθησης ενός νέου διαθρησκειακού μοντέλου, τότε το ζήτημα δεν είναι πλέον η επαναλειτουργία μιας σχολής. Είναι η αλλοίωση της αποστολής της.

Και ίσως τότε το πραγματικό ερώτημα να μην είναι «να ανοίξει ή να μην ανοίξει η Χάλκη», αλλά «ποια Χάλκη πρόκειται να ανοίξει».

Γιατί η Εκκλησία έχει ανάγκη από σχολές που θα αναδεικνύουν αγίους και ορθόδοξους ποιμένες· όχι από ιδρύματα που, όσο σημαντικό κι αν είναι το ιστορικό τους όνομα, θα υπηρετούν πρωτίστως τις επιδιώξεις της διεθνούς πολιτικής.

 

iepomenimera.gr

 

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ.... ΠΑΤΡΙΟ (ΠΑΛΑΙΟ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ!

Τις προάλλες ήταν η μνήμη του Αγίου Προφήτου Ελισσαίου, κατά το εκκλησιαστικό εορτολόγιο. Το παρακάτω αναφερόμενο θαυμαστό γεγονός είναι μεμαρτυρημένο. Είναι, επίσης, γνωστή η "διαμάχη" μεταξύ των υπερασπιζομένων αντιστοίχως το λεγόμενο παλαιό και το νέο ημερολόγιο. Τις περισσότερες φορές γίνεται διάλογος κωφών ή παραλλήλων μονολόγων, αφού δεν ακούει ο ένας τι λέει ο άλλος και συχνά ξεφεύγουν, εκουσίως ή ακουσίως, από την ουσία, λέγοντας άλλα αντ' άλλων. Το θέμα, όμως, δεν είναι οι "παλαιοημερολογίτες" αλλά το παλαιό ημερολόγιο, δηλαδή η ακαινοτόμητη εορτολογική παράδοση της Ορθοδόξου Ανατολής που είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένη με το ημερολόγιο. Και επ' αυτού οφείλουν όλοι όσοι σέβονται την Παράδοση να έχουν ξεκάθαρη θέση. Με πολύ απλά λόγια διερωτώμαι και ερωτώ: Όταν ο Άγιος Προφήτης Ελισσαίος θέλει να τιμηθεί η μνήμη του με το λεγόμενο "παλαιό ημερολόγιο", όπως προκύπτει από το παρακάτω αναφερόμενο θαυμαστό και συγκλονιστικό γεγονός (υπάρχει και πλήθος αναλόγων γεγονότων), μήπως θα πρέπει, αντί οι αγαπητοί νεοημερολογίτες συμπατριώτες μας να λοιδωρούν ευκαίρως-ακαίρως τους παλαιοημερολογίτες (που μπορεί να είναι οι χειρότεροι των ανθρώπων, αλλά εν προκειμένω δεν κρίνεται αυτό), να εναρμονίσουν τη στάση τους με τη σχετική στάση των Αγίων και να επιστρέψουν στην ακαινοτόμητη Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αποδοκιμάζοντας έτσι και τον ασφυκτικό εναγκαλισμό με τον αιρετικό Παπισμό που καθιστά ουνίτες όσους αποδέχονται την υφιστάμενη μερική ένωση μαζί του; Μήπως οι αντι-οικουμενιστές θα πρέπει, αντί για ανέξοδα και αναποτελεσματικά για την ανάσχεση της παναιρέσεως λόγια, να αρχίσουν την μία προς μία απόρριψη των οικουμενιστικών επιλογών, ώστε να βρεθούν πίσω στην ακαινοτόμητη Παράδοση της Ορθοδοξίας, ξεκινώντας από την απόρριψη της παπικής ημερολογιακής καινοτομίας που υπήρξε το πρώτο έμπρακτο βήμα προωθήσεως του Οικουμενισμού, σύμφωνα με την αιρετική Πατριαρχική Εγκύκλιο του 1920 που είναι η αντίχριστη προδρομική μήτρα της οικουμενιστικής Συνόδου της Κρήτης (2016);

Και μην πεί κάποιος ως δικαιολογία πως ο παπά Νικόλας ο Πλανάς στη συνέχεια ακολούθησε το νέο ημερολόγιο (αν και μαρτυρείται ότι προτιμούσε να λειτουργεί κατά το παλαιό ημερολόγιο έστω και κρυφά). Ας αναλογιστούμε για ποιά εποχή μιλάμε και κυρίως ας αφήσουμε τι έκανε ο οποιοσδήποτε (κάν άγγελος εξ ουρανού, λέει ο Θείος Παύλος) και ας κοιτάξουμε ειλικρινά τι είναι το ορθό και θεάρεστο και όλα τα άλλα ακολουθούν.

 

Παπᾶ Νικόλας ὁ Πλανᾶς: ''μοῦ εἶπε νὰ λειτουργήσω ὁ Προφήτης Ἐλισσαῖος τὴν ἑορτὴν του μέ τὸ πάτριον ἡμερολόγιον''

 

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΕΛΙΣΣΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ - ΝΙΚΟΛΑ ΤΟΝ ΠΛΑΝΑ

 

Ἐδῶ ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε καὶ ἕνα ἀκόμη θαῦμα ποὺ ἔζησε ὁ παπᾶ Νικόλας ὁ Πλανᾶς. Συγκεκριμένα διαβάζουμε τὸ κεφάλαιο «Ἐμφάνισις τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου» ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ παπᾶ-Νικόλας Πλανᾶς. Ὁ ἁπλοϊκὸς ποιμὴν τῶν ἁπλοϊκῶν προβάτων», Μάρθας Μοναχῆς:

 

«Εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ πρώτου διωγμοῦ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἠθέλησε (σ. ὁ παπᾶ Νικόλας) νὰ λειτουργήσῃ κατὰ τὸ πάτριον ἡμερολόγιον τὴν ἑορτὴν τοῦ προφήτου Ἐλισσαίου. Ἀλλὰ φοβούμενος μήπως τοῦ παρουσιασθοῦν ἐμπόδια, συνεφώνησε μὲ τὴν βοηθόν του ἀφ’ ἑσπέρας, νὰ πᾶνε εἰς τὸν Ἅγιον Σπυρίδωνα τοῦ Μαντουκᾶ. Τὸ πρωὶ ἐπῆγεν ἡ ψάλτριά του καὶ τὸν περίμενε. Ἡ ὥρα παρήρχετο καὶ ὁ παπᾶς δὲν ἐφαίνετο νὰ ἔλθῃ νὰ λειτουργήσῃ. Ἀπηλπίσθη. Ἐνόμισε πὼς κάτι σπουδαῖον θὰ τοῦ ἔτυχε, καὶ δὲν ἐπῆγε ὡς αὐτὴν τὴν ὥραν. Ἔφυγε καὶ πῆγε εἰς τὸν Προφήτην Ἐλισσαῖο (διότι ἐκεῖ ἦταν τὸ “κέντρον τῶν πληροφοριῶν”), νὰ ρωτήσῃ τὶ γίνεται ὁ παπᾶς, καὶ νά, τὸν βλέπει μέσα στὴν ἐκκλησία νὰ ἑτοιμάζεται νὰ λειτουργήσῃ! Τοῦ ἔκαμεν παρατήρησιν, γιατὶ ἠθέτησε τὴν συνεννόησιν ποὺ εἴχανε κάμει, καὶ ἀκόμη ὅτι δὲν ἐφοβήθη, παρά ἦλθε μέσα στὸ κέντρον, μέσα στὴν βράση τοῦ διωγμοῦ. Τῆς λέγει: “Μὴ μὲ μαλώνεις, γιατὶ σήμερα τὸ πρωὶ εἶδα τὸν Προφήτη καὶ μοῦ εἶπε νὰ λειτουργήσω, καὶ νὰ μὴ φοβηθῶ τίποτα, γιατὶ αὐτὸς θὰ μὲ προσέχῃ”. Ἔμεινε ἡ βοηθός του μὲ τὴν συζήτησιν ἀτελείωτη! -“Μά, πῶς τὸν εἶδες”; τὸν ρωτᾶ. Τῆς λέγει: “Σηκώθηκα σήμερα τὸ πρωὶ καὶ ἑτοιμάστηκα γιὰ τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα. Ἐκάθησα σὲ μιὰ πολυθρόνα ὡς ποὺ νὰ μοῦ φέρουν τὸ ἁμάξι. Αὐτὴ τὴν στιγμή, βλέπω μπρός μου τὸν προφήτην Ἐλισσαῖον, καὶ μοῦ λέγει, νὰ πάω στὴν ἐκκλησίαν του νὰ λειτουργήσω”! Ἔφεραν οἱ δικοί του τὸ ἁμάξι καὶ τοὺς λέγει: “Νὰ πῆτε τοῦ ἁμαξᾶ νὰ μὲ πάῃ στὸν Προφήτην...”. Ἄρχισαν τὶς φωνὲς οἱ δικοί του: “Τὶ εἶναι αὐτά; Ἀφοῦ εἴπαμε τοῦ ἁμαξᾶ γιὰ τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα”. -“Αὐτό ποὺ σᾶς λέγω. Νὰ μὲ πᾶτε στὸν Προφήτη. Τὸν εἶδα ἐμπρός μου καὶ μὲ διέταξε”».