ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2026

Ἀριθμ. Πρωτ. 846                                                                                                  30 Μαρτίου 2026 Ε.Η.

 

ΕΟΡΤΙΟΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΕΠΙ ΤΗ ΚΟΣΜΟΧΑΡΜΟΣΥΝΩ ΕΟΡΤΗ

ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 

«Χθές συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι. Συνεσταυρούμην σοι χθές, αὐτός με συνδόξασον Σωτήρ, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου»1

 

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Ἡ ἄπειρος ἀγάπη καί φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξίωσε νά ἀκούσωμε γιά μία ἀκόμη φορά, παρά τοῦ καθημένου ἐντός τοῦ κενοῦ μνήματος φωτεινοῦ Ἀγγέλου, τό κοσμοχαρμόσυνο μήνυμα τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον; ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὦδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν» 2

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος τή Μεγάλη Παρασκευή ἐσταυρώθη, ἀπέθανε καί ἐτάφη, σήμερον ἀνέστη ἐκ τάφου τριήμερος. Ὁ Ἰησοῦς τῆς Ναζαρέτ, ὁ ἐκ Παρθένου γεννηθείς, προσηλώθηκε ἐκουσίως στό Σταυρό καί ἔλαβε τήν προσωνυμία ἐσταυρωμένος. Μέγα τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καί μέγα τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, διότι ἐπί τοῦ ξύλου αὐτοῦ ἐκρεμάσθη ὁ Κύριος τῆς Δόξης.

Ὡς ἀληθινός Θεός δέν ἀπέθανε, ὥστε νά χρειασθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ. Ὡς πραγματικός ἄνθρωπος, ὅμως, ἀπέθανε ἀληθινά καί μάλιστα σταυρώθηκε καί ἀπέθανε ὄχι ἁπλῶς ὑπέρ ἡμῶν, ἀλλά ἀντί ἡμῶν. Ἔτσι νικήθηκε ὁ ἔσχατος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε στή φύση μας, μετά τήν πτώση, ὡς συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, δηλαδή ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός ἀπεδείχθη ἤδη ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ὡς νεκρός, νικητής τοῦ θανάτου καί αὐτό εἶναι μέγα θαῦμα

Ὁ Χριστός κατελθών «μέχρις Ἅδου ταμείων» 3 ἐλευθέρωσε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, ἀλλά καί πάντας τούς ἐξ Ἀδάμ. Ἐνῶ ἡ Θεότης Του παρέμεινε ἀδιαίρετη καί ἀπό τήν ἐν Ἅδη κατελθοῦσα ψυχή Του καί ἀπό τό ἐν τάφω κείμενο σῶμα Του, ἐνικήθη ὑπ΄ Αὐτοῦ, ὡς Θεανθρώπου, μαζί μέ τόν θάνατο καί ἡ φθορά, ἀφοῦ μέ τήν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστός συνανέστησε τήν ἀνθρώπινη φύση μας.

Αὐτό εἶναι καί τό βαθύτερο νόημα τῆς Ἀναστάσεως: Ἡ ὑπό τοῦ Χριστοῦ ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ μετά τοῦ Χριστοῦ συνανάστασή μας, ἡ ἐν Χριστῶ ἀνάσταση καί ἀνακαίνιση τῆς πεπτωκυΐας ἀνθρωπίνης φύσεώς μας. Ἀνάστασις δέ, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὅπως ἄλλωστε Ἐκεῖνος τό διεκήρυξε λέγων: «Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνη, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνη εἰς τὸν αἰῶνα» 4 .

Ἑπομένως, ἡ νίκη κατά τοῦ θανάτου καί ἡ λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου προέρχονται καί παρέχονται ἀπό τόν ἐσταυρωμένο καί ἀναστάντα Θεάνθρωπο Χριστό. Μάλιστα, ὅπως ὁμολογοῦμε στόν σπουδαῖο πασχάλιο ὕμνο «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», Σταυρός καί Ἀνάσταση εἶναι ἀλληλένδετα καί ἀδιάσπαστα. Ἄνευ Σταυροῦ δέν ὑπάρχει Ἀνάσταση καί Ἀνάσταση χωρίς Σταυρό σημαίνει Ἀνάσταση χωρίς Χριστό!

Γι΄ αὐτό καί τό Ὀρθόδοξο Πάσχα, ὅπως καί τό ὀρθόδοξο Χριστιανικό ἦθος, εἶναι σταυροαναστάσιμα. Ἡ ἴδια ἡ ζωή τῶν πιστῶν χρειάζεται νά εἶναι σταυροαναστάσιμη, πράγμα πού σύν Θεῶ ἐπιτυγχάνεται μέ τό συνδυασμό τῆς πίστεως μέ τήν ἄσκηση, τῆς σταυρώσεως τῶν παθῶν μας μέ τή θυσιαστική ἀγάπη γιά τόν πλησίον μας, τῆς βιωματικῆς πίστεως μέ τήν Ὁμολογία καί τό μαρτύριο.

Ἐνῶ, ὅμως, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου σταυρώνεται γιά νά ἐλευθερώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό διάβολο καί γίνεται ὄντως «ὁ θάνατός Του ἡ ζωή μας», ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀρνεῖται τό Σταυρό. Ἀκόμη καί ὁ πιστός τῆς ἐποχῆς μας μᾶλλον ἀποφεύγει τό Σταυρό, τή στενή καί τεθλιμμένη ὁδό 5 , παρασύρεται καί ἀκολουθεῖ τή λογική τῶν αἰσθήσεών του. Προτιμᾶ τίς ἀνέσεις ἀπό τήν ἐλευθερία, παραμένει στήν ἐπιφάνεια, παραθεωρεῖ ὅτι ὁ Χριστός ἀκόμη καί μετά τήν Ἀνάστασή Του καλεῖ στό Σταυρό, τό μαρτύριο καί τίς θλίψεις.

«Καθώς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς» 6 εἶπε ὁ Ἀναστάς Κύριός μας πρός τούς μαθητές καί Ἀποστόλους Του. Κι ἐκεῖνοι ἐπορεύθησαν σέ ὅλον τόν κόσμο κηρύττοντες Χριστόν ἐσταυρωμένον καί ἀναστάντα. Ἡ ἀγάπη τους γιά τόν Κύριο καί Διδάσκαλό τους ἐπιβεβαιώθηκε, ὄχι μόνο μέ τήν πίστη τους ἀλλά καί μέ τή θυσία τους γι΄ Αὐτόν.

Ὡς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Του καί μέ τή βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως νίκησαν τό θάνατο μέ τήν ἀγάπη Του καί τόν κόσμο μέ τήν Πίστη Του. Ὅσοι πιστεύουμε ὀρθοδόξως στόν μόνο ἀληθινό Τριαδικό Θεό καί ὁμολογοῦμε τό ἕνα σωτήριο Βάπτισμα στό ὄνομά Του, κατά τό ὁποῖο συνετάφημεν καί συνανέστημεν τῶ Χριστῶ, χάριτι Θείᾳ ἔχουμε αἰώνια προοπτική, ὄχι μόνο προσδοκώντας ἀνάσταση νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ἀλλά ἀποδεχόμενοι καί βιώνοντας, κυρίως ἐν τῆ Θείᾳ Λατρείᾳ, τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ ἐν Χριστῶ ἀνάστασή μας, ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί ἡ αἰώνιος ζωή ἀρχίζουν ἀπό ἐδῶ στή γῆ καί συνεχίζονται στό ἐπέκεινα.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἠ Ἐκκλησία, ὡς τό Σῶμα τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ, μᾶς καλεῖ νά λάβωμε πεῖρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Μᾶς καλεῖ νά ἰδοῦμε τήν Ἀνάστασή Του, τήν ὁποίαν δέν εἶδαν οἱ φυλάσσοντες τόν Τάφον Του στρατιῶτες, ἐνῶ τήν εἶδαν στό πρόσωπο τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ οἱ ἀνδρεῖες Μυροφόρες, μέ πρώτη τήν Κυρία Θεοτόκο καθώς καί οἱ μαθητές Του. Μᾶς καλεῖ, ἀφοῦ καθάρουμε τίς αἰσθήσεις μας, νά γευθοῦμε στή ζωή μας τη γνήσια χαρά, τήν ἀληθινή εἰρήνη, τή συγχώρηση, τήν πραγματική ἐλευθερία πού πηγάζουν ἀπό τό Ζωοδόχο μνήμα  τοῦ Χριστοῦ καί νά γίνουμε μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Tου.

Συγχωρήσωμεν, λοιπόν, πάντα τῆ Ἀναστάσει καί οὕτω βοήσωμεν:

Χριστός Ἀνέστη!

 

Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης πάντων ὑμῶν

 

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

† Ὁ Ἀθηνῶν ΣΤΕΦΑΝΟΣ

 

1 Τροπάριο ἐκ τῆς γ΄ Ὠδῆς τοῦ Κανόνος τῆς Ἀναστάσεως

2 Κατά Μᾶρκον, κεφ. ιστ΄, στ. 6

3 Τροπάριο ἐκ τῆς η΄ Ὠδῆς τοῦ Κανόνος τοῦ Μεγάλου Σαββάτου

4 Κατά Ἰωάννην κεφ.ια΄, στ. 26

5 Πρβλ. Κατά Ματθαῖον ζ΄, 14 «ὅτι στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν».

6 Κατά Ἰωάννην κεφ. κ΄, στ. 21