ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΤΑ ΠΑΠΙΚΩΝ

 ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ (ΠΑΠΙΚΟΙ) ΜΕΤΑ ΨΕΥΔΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (ΕΝΩΤΙΚΩΝ)

Δύο λόγοι τοῦ ἄτλαντος τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, νομίζομε ὅτι γιά τούς ἐχέφρονες ἀρκοῦν, γιά νά σχολιασθῆ μέ αὐτούς ἡ θλιβερή, καίτοι, δυστυχῶς, οὐχί πρωτοφανής, καί ἀμείλικτη πραγματικότης τήν ὁποία προβάλλει ἡ παρατιθεμένη ὁπτικοακουστική καταγραφή. Ἀφορᾶ στήν πρόσφατη (14 - 16 Μαϊου 2013) ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στό Μιλάνο τῆς Ἰταλίας, προσκεκλημένου ὑπό τοῦ Καρδιναλίου A. Scola, παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μιλάνου, γιά τόν συν-ἑορτασμό τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τήν ὑπογραφή ὑπό τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου τοῦ Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων περί ἀνεξιθρησκείας. 

Ὁ πρῶτος: «ὡς αἱρετικούς αὐτούς (τούς παπικούς) ἀπεστράφημεν, καί διά τοῦτο αὐτῶν ἐχωρίσθημεν», καί

Ὁ δεύτερος, περί τῶν ἑνωτικῶν, ἀπό τούς ὁποίους καλεῖ ὁ ἅγιος νά φεύγουν οἱ πιστοί, διότι εἶναι : «ψευδαπόστολοι καί ἐργάται δόλιοι».

Φροῦδες ἐλπίδες ἤ ρεαλισμός;

Τί  ἐλπίζει ὁ Μητροπολίτης κ. Σεραφείμ

καί τί σχεδιάζει  ὁ  Πατριάρχης  Βαρθολομαῖος

ἤ

Ἀντι-οἰκουμενιστικές ἐλπίδες

 καί οἰκουμενιστικός ρεαλισμός

16.5.2013 Πατριάρχης Βαρθολομαῖος & Καρδινάλιος Scola συμπροσευχόμενοι.

Διαβάσαμε στόν ἡλεκτρονικό τύπο τήν ἐπιστολή πού τελευταίως (8/5/2013) ἀπηύθυνε ὁ Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Πειραιῶς) κ. Σεραφείμ (Μεντζελόπουλος) στόν Πρόεδρο καί τά μέλη τῆς Συνόδου στήν ὁποία ἀνήκει, μέ τήν ὁποία (ἐπιστολή του) ζητᾶ τήν Συνοδική κατάγνωση καί καταδίκη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Ὀρθή καί ἐπιβεβλημένη (ἄν καί μᾶλλον καθυστερημένη) ἡ ἐνέργειά του. Στήν ἐν λόγω ἐπιστολή ὁ γνωστός γιά τήν παρρησία του (ἀναμφισβήτητη στό ἐπίπεδο τῶν λόγων καί δηλώσεων) Μητροπολίτης περιγράφει καί κατ’ οὐσίαν καταγγέλει μέ ὀρθά ἐπιχειρήματα - στοιχεῖα καί μέ τά ἁρμόζοντα μελανά χρώματα τήν συνεχιζομένη καί διευρυνομένη ἀποστασία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἔχει συμπαρασύρει σχεδόν τούς πάντες καί τά πάντα στήν λεγομένη ὀρθόδοξη Ἀνατολή.

Εἶναι χαρακτηριστικές μεταξύ ἄλλων οἱ διατυπώσεις του στήν ἐν λόγῳ ἐπιστολή: «Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αἰχμαλωτίσει μέ ἁλυσίδες καί δεσμά ὅλες σχεδόν τίς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί τίς Ἱεραρχίες τους, οἱ ὁποῖες λατινοφρονοῦν καί οἰκουμενίζουν…», «ὁ Οἰκουμενισμός, ἐπέτυχε ἐσχάτως τήν ἀθρόα μεταβολή τῆς μακραίωνης καί δισχιλιετοῦς ἁγιοπατερικῆς καί ἱεροκανονικῆς πορείας τῆς Μητρός ἡμῶν Ἐκκλησίας, τοῦ σεπτοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας…τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχεί-ου…σέ οἰκουμενιστική στάση ζωῆς», «τό Ἅγιον Ὄρος δέν παρέμεινε ἀλώβητο καί ἀνεπηρέαστο», «ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει διαβρώσει καί τίς Θεολογικές Σχολές, στίς ὁποῖες δέν διδάσκεται πλέον ἡ ὀρθοδοξοπατερική Θεολογία, ἀλλά ἑδραιώνεται ἀνοικτά…ἡ οἰκουμενιστική θεολογία» ! Γιά νά καταλήξη, πρίν τήν τελική διατύπωση τοῦ αἰτήματος - προτάσεώς του, ὅτι «ΤΩΡΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΣΟΒΑΡΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» ! Θά τόν ἀδικούσαμε δέ σ’ αὐτή τήν ἐπιγραμματική ἀναφορά στή πρωτοβουλία του αὐτή ἐάν δέν ἀναφέρουμε ὅτι (ἐπίσης ὀρθῶς) ζητᾶ μαζί μέ τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως καί (αὐτό πού πάντοτε ἀκολουθοῦσε καί ἐφήρμοζε στή διαχρονική πράξη Της ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ) τήν καταδίκη «τῶν ἀκολουθούντων, διδασκόντων καί μεταλαμπαδευόντων τήν παναίρεση αὐτή…».

Πέραν, ὅμως, πάντων τῶν ἀνωτέρω καί ὅσων ἄλλων θά εἶχε κανείς νά παρατηρήση ἐπί τῆς οὐσίας τῆς σημαντικῆς αὐτῆς παρεμβάσεως τοῦ κ. Σεραφείμ, γεννῶνται πολλά ἐρωτήματα γιά τήν στόχευση καί προσδοκία αὐτοῦ, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀποτελεσματικότητα μιᾶς τέτοιας ἐνεργείας ἐντός, βεβαίως, τῆς ὑφισταμένης καταστάσεως καί τῶν πραγματικῶν δεδομένων. Καθώς ἐπίσης, γιά ὅσους γνωρίζουν καλῶς καί τήν ἐπικρατοῦσα κατάσταση καί τά δεδομένα, ἀρχίζει πλέον νά ἐντείνεται ἡ ἀγωνία καί ἡ προσοχή τῶν πιστῶν, ὄχι γιά ἐκείνους πρός τούς ὁποίους ἀπευθύνεται ἡ ἐπιστολή (Ἀρχ/πον, Ἱεράρχες καί Σύνοδον) ἀλλά γιά τόν ἴδιον τόν κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος, ἐάν δέν εἶναι ἀποφασισμένος νά «τελειώση» (ὁλοκληρώση καί τελειοποιήση) τήν πρωτοβουλία του αὐτή, κινδυνεύει νά αὐτο-ἀκυρωθῆ ὡς ἀντι-οἰκουμενιστής, αὐτοπαγιδευόμενος στήν παραμονή ἐντός τῆς «κοινωνίας» τῆς παναιρέσεως, ἡ ὁποία κατ’ αὐτόν ἀπειλεῖ τήν σωτηρία μας καί δέν ἐπιτρέπεται πλέον νά γίνεται ἀνεκτή ἀπό ὅσους θέλουν νά λέγωνται καί νά εἶναι ὀρθόδοξοι!

Μέ ἄλλα λόγια ἡ μάχη κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐκεῖνο το ὁποῖο κρίνεται ΤΩΡΑ! Μήπως, λοιπόν, ἡ ἐν λόγῳ πρωτοβουλία τελικῶς τροφοδοτεῖ καί καθησυχάζει τόν ἀγωνιῶντα πιστό λαό μέ φροῦδες ἐλπίδες καί ἀδιέξοδες ἐνέργειες πού τελικῶς ἐξασφαλίζουν πολύτιμο χρόνο στό φθοροποιό καί ὕπουλο σχέδιο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μήπως πρέπει ἐπιτέλους νά ἀντιμετωπισθῆ μέ ὅρους μάχης καί στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ (ἐπί τῆ βάσει τοῦ ὀρθοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος, τό ὁποῖο προϋποθέτει πνεῦμα ὁμολογιακό και αὐτοθυσία) ὁ ἐπιτελικός σχεδιασμός τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ μετώπου, τοῦ ὁποίου ἐμφανῶς καί συνειδητῶς ἡγεῖται ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος;

Ὁ τελευταῖος, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου φαίνεται ὅτι ἐπιδιώκεται νά ὁλοκληρωθῆ καί πρός τά ἔξω ἡ μεγάλη Προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἡ παράδοση τῶν πιστῶν στά νύχια τοῦ ἔκπαλαι προγεγραμμένου μεγάλου ἐχθροῦ τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους μας, τοῦ ἀντιχρίστου Παπισμοῦ, ἔχει μέ θράσος «ἐπιδείξει» τόν σχεδιασμό καί τόν στόχο του. Ἐμεῖς, λοιπόν, θά τρέφουμε φροῦδες ἐλπίδες ἤ θά κινούμεθα, παρατηροῦντες τή ρεαλιστική στρατηγική τῶν Οἰκουμενιστῶν, μέ τήν ἀποφασιστικότητα τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, «φρόνιμοι», κατά τό Γραφικόν, «ὡς οἱ ὄφεις καί ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί»;

Ὁ κυνικός σχεδιασμός τοῦ «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς» κ. Βαρθολομαίου, διαγράφεται σαφέστατα καί ἀναλυτικά σέ σχετικά πρόσφατη ἀποκαλυπτική δήλωσή του. Θά κλείσουμε παραπέμποντας σέ παλαιότερο σχετικό σχολιασμό μας (ἀνάρτηση Δεκεμβρίου 2012, ὑπό τόν τίτλο «ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΠΛΗΡΗΣ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ;»), εὐχόμενοι σέ ὅλους τούς ἀντι-οἰκουμενιστές νά (φροντίσουν νά) μή ἰσχύση γι’ αὐτούς τό Εὐαγγελικόν «οἱ υἱοί τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπέρ τούς υἱούς τοῦ φωτός» (Λουκ. ιστ΄, 8).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ 2013

Ἀθεΐα, ἀπιστία καί πίστις

Τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ ἑορτάζομε τό «Ἀντίπασχα», τό Πάσχα τοῦ Θωμᾶ. Δηλαδή, τήν κατά ὀκτώ ἡμέρες καθυστερημένη διαπίστωση τοῦ Θωμᾶ ὅτι ἀνεστήθη ὁ Κύριος. Καί τοῦτο διότι ὅταν ὁ Κύριος κατά τήν ἴδια ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεώς Του ἐμφανίσθηκε στούς συγκεντρωμενους μαθητές του, ὁ Θωμᾶς ἀπουσίαζε. Τοῦ διηγήθηκαν, βεβαίως, οἱ ἄλλοι μαθητές τά τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἀλλά δέν πείσθηκε. Ἤθελε νά ἔχη καί αὐτός προσωπική πείρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ἤθελε, ὅπως εἶπε χαρακτηριστικά, νά δῆ τά τρυπημένα ἀπό τά καρφιά χέρια τοῦ Κυρίου, νά τά ψηλαφήση. Νά βάλη τό χέρι του στήν τρυπημένη ἀπό τήν λόγχη πλευρά γιά νά πιστεύση! Καί ὁ Ἀναστάς Κύριός του ἀνταποκρίθηκε σ’ αὐτή τήν ἐπιθυμία του «ἀπίστου» μαθητοῦ του, διότι ἡ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ ἦταν «καλή ἀπιστία», ὅπως ἀναφέρει καί ἡ ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς. Ἦταν δηλαδή καλοπροαίρετη ἀμφιβολία πού τελικῶς ἔγινε ἀφορμή γιά ἀκόμη πιό τρανή βεβαίωση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός γνωρίζων ὡς παντογνώστης καί τήν ἐπιθυμία καί τά λόγια μέ τά ὁποῖα τήν ἐξέφρασε ὁ Θωμᾶς, ὅταν ξαναεμφανίσθηκε ἀνάμεσα στούς μαθητές του, τόν κάλεσε νά τόν ψηλαφήση, νά μή παραμένη ἄπιστος καί νά γίνη πιστός. Καί ὁ Θωμᾶς μέ βεβαιωμένη πίστη ἀναφώνησε «ὁ Κύριός μου και ὁ Θεός μου»! Μέ ἀφορμή αὐτά τά γεγονότα ἄς δοῦμε δύο πράγματα γιά τήν πίστη καί τήν ἀπιστία, ἀλλά καί τήν λεγομένη ἀθεΐα. Κατ’ ἀρχάς Πίστις στόν Θεό σημαίνει ἀναγνώριση τῆς ὑπάρξεώς του, ἀγάπη καί ἐμπιστοσύνη σ’ αὐτόν καί κυρίως γνῶσι τοῦ Θεοῦ. Ἀπιστία σημαίνει ἄρνηση τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ καί ἄγνοια τοῦ Θεοῦ. Ἀθεΐα δέ, σημαίνει τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου νά ἔχη γνῶσι Θεοῦ. Γύρω μας καί καμμιά φορά καί μέσα μας βλέπουμε νά ὑπάρχη ἀθεΐα. Ἕνας Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καί μεγάλος Διδάσκαλός της (ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς), μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὑπάρχουν τρία (3) εἴδη ἀθεΐας: Στό πρῶτο ἀνήκουν ὅσοι δέν πιστεύουν στήν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ, στό δεύτερο ὅσοι εἶναι αἱρετικοί καί ἀρνοῦνται τήν ἀληθινή Πίστη, καί στό τρίτο ἀνήκουν ὅσοι δέν δέχονται ἀνεπιφύλακτα ὅλα τά Δόγματα τῆς Ἐκκλησίας καί κυρίως ἀμφισβητοῦν τήν ἀξία τῶν λόγων τῶν Ἁγίων Πατέρων. Στήν τελευταία αὐτή κατηγορία κατατάσσονται πολλές φορές ἀκόμη καί τινές λεγόμενοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, πού, ὅμως, καταντοῦν σάν τούς ἀθέους, ἀφοῦ ἀποδεικνύουν μέ τήν στάση τους ὅτι οὔτε χάρι, οὔτε γνῶσι Θεοῦ διαθέτουν. Οἱ Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦν τόν Θεό, ἀλλά οἱ περισσότεροι τό ἐπιχειροῦν μέ λάθος τρόπο. Ὅλοι παλεύουν μέ τόν Θεό. Ἄλ-λοι γιά νά τόν νικήσουν καί ἄλλοι γιά νά τόν ἀποκτήσουν, μέ τήν ἔννοια τῆς ἀποκτήσεως τελειότερης γνώσεως τοῦ Θεοῦ καί τῆς ὁλοκληρωτικῆς παραδόσεώς τους σ’ Αὐτόν. Βεβαίως, κανείς δέν μπόρεσε νά τά βάλη μέ τόν Θεό. Ὅποιος στρέφεται κατά τοῦ Θεοῦ, οὐσιαστικῶς στρέφεται κατά τοῦ ἑαυτοῦ του. Εἰδικῶς δέ μέ τούς ἀθέους συμβαίνει τό ἑξῆς παράδοξο: Δέν ἀμφισβητοῦν ἀπλῶς τήν ὕπαρξί του, ἀλλά κάνουν τά πάντα γιά νά ἀποδείξουν τήν ἀνυπαρξία του! Ἔτσι φθάνουν νά πολεμοῦν κάποιον πού δέν γνώρισαν ποτέ. Πῶς γίνεται, ὅμως, νά πολεμᾶ κανείς μέ μανία, κάτι πού πιστεύει ὅτι δέν ὑπάρχει; Πίσω ἀπό τά φαινόμενα τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀπιστίας, ἀλλά καί τῆς Πίστεως κρύβεται οὐσιαστικῶς, μέ θετικό ἤ ἀρνητικό τρόπο, ἡ δίψα τοῦ ἀνθρώπου γιά τόν Θεό! Ἡ ἀναζήτησή Του καί ἡ ἐπι-θυμία γιά συνάντηση μαζί Του. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, πού εἶναι οἱ ὁδοδεῖκτες μας πρός τήν σωτηρία μας, μᾶς διδάσκουν τί χρειάζεται γιά τήν ἀπόκτησι τῆς ἀληθινῆς Θεογνωσίας. Πρῶτα, λοιπόν, καί κύρια χρειάζεται ἡ ἀληθινή Πίστις (Ὀρθο-δοξία) καί στή συνέχεια ἡ τελεία τήρησι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά καταστοῦμε ἀπό αὐτή τήν ζωή ἄξιοι νά δοῦμε τόν Θεό ὡς φῶς ζωοποιοῦν καί ὄχι ὡς πῦρ καταναλίσκον. Στήν ἄλλη ζωή ὅλοι, ἄθεοι, ἄπιστοι καί πιστοί θά συναντηθοῦμε μέ τόν Κύριο. Ἀλλοίμονο, ὅμως, ἐάν δέν ἔχωμε καταλλήλως προετοιμασθεῖ γι’ αὐτή τήν ἀναπόδραστη συνάντησι μέ τόν δημιουργό μας. Ἡ ἐπιλογή τῆς ἀθεΐας καί τῆς ἀπιστίας θά μᾶς καταστήσουν «ἄχυρα» καί «φρύγανα» μέσα στή δοκιμασία τοῦ θείου πυρός, ἀπό τό ὁποῖο τότε ὅλα θά δοκιμασθοῦν. Ἡ ζῶσα Πίστις καί ἡ ἐν Χριστῶ ζωή θά μᾶς καταστήσουν ἀσήμι καί χρυσάφι πού ὄχι μόνο δέν θά βλαφθῆ, ἀλλά θά λαμπρυνθῆ ἀπό ἐκείνη τήν δοκιμασία. Ὅ, εἴθε γένοιτο γιά κάθε πιστό καί κάθε ἄνθρωπο πού θά πιστεύση, ὥστε πάντες πάντοτε νά ἀναφωνοῦμε γιά τόν δι’ ἡμᾶς παθόντα καί ταφέντα καί Ἀναστάντα ἐκ τάφου Σωτῆρα Χριστόν, μαζί μέ τόν Ἀπόστολο Θωμᾶ, τήν ὁμολογία: «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου»!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !  ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2013

ΚΑΛΗ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Ἐλάβαμε μέ χαρά εὐχετήρια κάρτα ἀπό γυναικεῖα μοναστική Ἀδελφότητα ἐκ τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῶν Τρικάλων. Ἀντευχόμενοι ἀπεστείλαμε στήν ἀγωνιζομένη αὐτή Ἀδελφότητα, ἡ ὁποία ἀποτελεῖται κυρίως ἀπό νέες εἰς τήν ἡλικία μοναχές, τό κατωτέρω κείμενο. Αὐτό παραθέτομε καί στή συνέχεια ὡς "διαφορετικές" ἀναστάσιμες εὐχές πρός ὅλους τούς ἐπισκέπτες-ἀναγνῶστες μας, καθότι κατ' οὐσίαν καί γιά μοναχούς καί γιά λαϊκούς ὁ ἀγών τῆς σωτηρίας εἶναι κοινός.

Πολυαγαπητή καί σεβαστή ἀδελφότης τῆς Παναγίας μας,

Χαίρετε και πάλιν ἐρῶ χαίρετε!

Διερωτῶμαι, ἐν ὄψει τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Θείου Πάσχα, τί σχέσι μπορεῖ νά ἔχη τό μαῦρο ράσο σας καί ἡ στενή καί τεθλιμμένη ὁδός τῆς ἑκουσίου μοναχικῆς ἀφιερώσεως καί ζωῆς σας μέ τό φῶς τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως καί τήν ἀνεκλάλητη χαρά πού ἐπήγασε ἀπό τόν Θεοδέγμονα Τάφο τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ;

Μά, ἀκριβῶς τήν σχέσι τήν ὁποία ἔχει ὁ Σταυρός μέ τήν Ἀνάστασι! Ὅπως ἄριστα τήν ἐκφράζει ἡ προσευχή τῆς Ἐκκλησίας μας: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν….». Ἐκεῖ ἐμφαντικά και σαφῶς ἐπισημαίνεται «τό διότι» (τό γιατί) ἤ μᾶλλον «τά» «διότι» τῆς σχέσεως τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μέσα στήν κοσμοχαρμόσυνη πανήγυρι τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλά καί ὁλοκλήρου τῆς περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου, ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει μέ τόν παραπάνω χαρακτηριστικό ὕμνο νά ὁμιλῆ περί Σταυροῦ! Ἀκόμη καί στόν ἑορτασμό τῆς ἑορτῆς τῶν ἐορτῶν, ἐμεῖς τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ προσκυνοῦμεν καί τήν Ἁγίαν του Ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν. Διατί, ἄραγε; Μά, ἀκριβῶς (διότι) «ἰδού γάρ ἦλθεν διά τοῦ σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῶ κόσμῳ». Καί, ἀκόμη, (διότι) «Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι’ ἡμᾶς θανάτω θάνατον ὤλεσεν»!

Εἶναι σημαντικό καί θεμελιῶδες γιά τήν σωτηρία μας, αὐτό, ἀδελφές μου. Καί σᾶς τό ὑπενθυμίζω ἀπό ἀδελφική ἀγάπη, βέβαιος ὅτι τό γνωρίζετε καί τό γεύεσθε ἐμπειρικῶς, γιά νά τό ἐνθυμοῦμαι κι ἐγώ ὁ ταλαίπωρος.

Ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως, πρίν ἀκόμη κι ἀπό τόν Θεοδόχο Τάφο, πηγάζει ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας. Διά τοῦ σταυροῦ ἦλθε στόν κόσμο ὅλο ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ρίζα τῆς Ἀναστάσεως, ἡ προϋπόθεσί της, ἡ μυστική πηγή της.

Ἐκεῖ πάνω στό Σταυρό, τόν ἑκούσιο Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, καί μέ τόν θάνατό Του τόν σταυρικό, τόν ὁποῖον θέλων ὑπέμεινε γιά μᾶς, ἐκεῖ νικήθηκε τό πρῶτον ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός εἶναι καί πάνω στό Σταυρό, ὁ νικητής τοῦ θανάτου!

Εἶναι συγκλονιστική ἡ ἀλήθεια πού διακηρύττει διά τῆς ὑμνολογίας της ἡ Ἐκκλησία μας, δηλαδή, ὅτι ἀφοῦ ὁ Κύριός μας ὑπέμεινε τόν Σταυρόν μέχρι θανάτου, τότε καί ἔτσι νίκησε καί κατέστρεψε-κατήργησε τόν θάνατον!

Ἐμεῖς οἱ ἐν τῶ κόσμῳ κάνουμε (ζοῦμε καί πορευόμαστε) σά νά μήν ὑπάρχη θάνατος. Ἐσεῖς ζεῖτε ἀναλογιζόμενες καθημερινῶς τήν ἀμείλικτη καί ἀναπόδραστη πραγματικότητα τοῦ θανάτου. Εἶναι προφανές ὅτι ἐσεῖς ζεῖτε τόν ρεαλισμό τῆς ζωῆς, ἐνῶ ἐμεῖς τήν ψευδαίσθησί της.

Εἶστε μακάριες γιά τήν ἐπιλογή σας. Ἐπιλέξατε τήν Εὐαγγελική ὁδό. Μή στραφεῖτε ποτέ πίσω, εἴτε ὅσον ἀφορᾶ ἐν γένει στήν ἀποταγή σας, εἴτε ὅσον ἀφορᾶ στή καθημερινή ζωή αὐτῆς τῆς ἀποταγῆς. Δύσκολη ἡ ὁδός, ἀλλά μόνο αὐτή ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια στήν αἰώνιο ζωή.

Γι’ αὐτό εἶστε τό φῶς πάντων τῶν ἀνθρώπων ὡς μοναδική πολιτεία. Ζωή Σταυροῦ καί Φῶς Ἀναστάσεως. Κακά τά ψέμματα. Χωρίς τόν ἐκούσιο σταυρό τῆς κατά Χριστόν ἀσκήσεως – καί ὄχι τόσο καί μόνο τῶν ἐπισυμβαινόντων στή ζωή μας δοκιμασιῶν καί θλίψεων – δέν εἶναι δυνατόν νά δοῦμε τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί νά γίνωμε μάρτυρές της.

Καθαρθῶμεν, λοιπόν, τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα τῶ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως, Χριστόν ἐξαστράπτοντα καί χαίρετε φάσκοντα, τρανῶς ἀκουσόμεθα, ἐπινίκιον ἅδοντες!

- Χριστός Ἀνέστη!  - Ἀληθῶς ἀνέστη ὁ  Κύριος!

Μέ εἰλικρινή αἰσθήματα ἀγάπης

 καί συμπαραστάσεως ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ

ἐλάχιστος ἀδελφός σας

Δ. Ἰ. Κ.

ΙΕΡΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ

Οἱ φωτογραφίες ἀπό τήν Ἱ. Μονή Ἁγ. Τριάδος Ἑξαμιλίων Κορινθίας (2013)

"....Ὀψίας δέ γενομένης ἦλθεν ἄνθρωπος πλούσιος ἀπό Ἀριμαθαίας, τοὔνομα Ἰωσήφ, ὅς  καί αὐτός ἐμαθήτευσε τῶ Ἰησοῦ. Οὗτος προσελθών τῶ Πιλάτῳ ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τό σῶμα. Καί λαβών τό σῶμα ὁ Ἰωσήφ ἐνετύλιξεν αὐτῶ σινδόνι καθαρᾶ, καί ἔθηκεν αὐτό ἐν τῶ καινῶ αὐτοῦ μνημείῳ, ὅ ἐλατόμησεν ἐν τῆ πέτρᾳ, καί προσκυλίσας λίθον μέγαν τῆ θύρᾳ τοῦ μνημείου ἀπῆλθεν. Ἦν δέ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ ἄλλη Μαρία, καθήμεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου." (Ματθ. κζ΄, 55-61)

Δόξα τῆ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε, δόξα Σοι!

Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου...

Πᾶσα ἡ κτίσις, ἠλλοιοῦτο φόβῳ, θεωροῦσα σε ἐν σταυρῶ κρεμάμενον Χριστέ. Ὁ ἥλιος ἐσκοτίζετο, καί γῆς τά θεμέλια συνεταράττετο. Τά πάντα συνέπασχον τῶ τά πάντα κτίσαντι. Ὁ ἑκουσίως δι' ἡμᾶς ὑπομείνας, Κύριε, δόξα σοι.

 (Ἐκ τῆς Ἀκολουθίας τῶν ἁγίων Παθῶν, ἀπόστιχο ἰδιόμελο, ἦχος α΄)

Προσκυνοῦμέν σου τά πάθη Χριστέ.

Προσκυνοῦμεν σου τά πάθη Χριστέ.

 Προσκυνοῦμεν σου τά πάθη Χριστέ.

Δεῖξον ἡμῖν, καί τήν ἔνδοξόν σου Ἀνάστασιν!