Συνάντηση του Ουνίτη Αρχιεπισκόπου Ουκρανίας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Η ουκρανική εκκλησία και το Φανάρι-Βατικανό

Συνάντηση με τον Επικεφαλής των Ελληνο-καθολικών (Ουνίτης) της Ουκρανίας Αρχιεπίσκοπο Σβιατοσλάβ, είχε το απόγευμα της Δευτέρας 16 Σεπτεμβρίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Η συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με τον Πατριάρχη, πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Σάντα Μαρία όπου διαμένει ο Πάπας Φραγκίσκος.

Σύμφωνα με το γραφείο ενημερώσεως του Ουνίτη Αρχιεπισκόπου, οι δύο πλευρές συζήτησαν την κατάσταση στην Ουκρανία και τις Οικουμενικές σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών.

Η συνάντηση ξεκίνησε με ανταλλαγή δώρων όπου ο κ. Σβιατοσλάβ, προσέφερε στον Οικουμενικό Πατριάρχη ένα αντίγραφο του αρχαιότερου σλαβικού χειρόγραφου Ευαγγελίου του 1144.

Από την πλευρά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσέφερε στον ουνίτη μια έκδοση για την ιστορία του Πατριαρχείου, και ένα ιστορικό μετάλλιο που εκδόθηκε σε ανάμνηση της επισκέψεως του Πάπα Βενέδικτου στο Φανάρι το 2006.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης ο Ουνίτης Αρχιεπίσκοπος, εξέφρασε την ελπίδα και την επιθυμία του ότι "με την εκχώρηση της Αυτοκεφαλίας ο οικουμενικός διάλογος με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας θα αυξηθεί σε ποιοτικά υψηλότερο επίπεδο. Από αυτή την ιστορική στιγμή η διακήρυξη της αυτοκεφαλίας ως κύριος συνομιλητής στον οικουμενικό διάλογο για την Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Ουκρανίας δεν είναι πλέον η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία".

"Όσον αφορά τον οικουμενικό διάλογο με την Ορθόδοξη Εκκλησία, οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες προσφέρουν νέα στοιχεία για την κατανόηση του πρωτείου του Επισκόπου της Ρώμης και της συνοδικότητας. Ταυτόχρονα, οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, προτείνουν στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία νέες μορφές της διακονίας του Πέτρου" - πρόσθεσε ο Αρχιεπίσκοπος Σβιατοσλάβ.

Επίσης ο Ουνίτης Αρχιεπίσκοπος πρότεινε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, την δημιουργία μιας Μικτής Επιτροπής της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών ώστε "να δοθεί να ώθηση στον οικουμενικό διάλογο".

Από την πλευρά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στα βήματα που οδήγησαν στην εκχώρηση της Αυτοκεφαλίας, ενώ επαίνεσε την Ελληνοκαθολική Εκκλησία για το άνοιγμα στην οικουμενική επικοινωνία.

***

Τον Ιανουάριο ήταν ο Αρχιεπίσκοπος των Ουνιτών στην Ουκρανία Svyatoslav Shevchuk που δήλωνε ότι είναι απαραίτητο να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποκατάσταση της αρχικής ενότητας των καθολικών και ορθόδοξων «κλάδων» της Εκκλησίας του Κιέβου.

12 Σεπτεμβρίου ο επικεφαλής της νέας Ουκαρνικής εκκλησίας Επιφάνιος σε μια συνάντηση με σπουδαστές στο Lviv δήλωσε συγκεκριμένα πως το OCU (νέα ουκρανική εκκλησία) και το UGCC (Ουνίτες) κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, και οι δύο εδρεύουν σε πατριωτική βάση, αλλά το κλειδί για την ενοποίησή τους δεν βρίσκεται στην Ουκρανία.

Είναι απαραίτητο να αναζητήσουμε ένα κοινό έδαφος, το οποίο στο μέλλον μπορεί να αναπτυχθεί σε καλή συνεργασία, για την οποία η OCU και η UGCC σχεδιάζουν να αναπτύξουν ένα είδος οδικού χάρτη ανέφερε ο επικεφαλής της OCU σε φοιτητές και καθηγητές του Εθνικού Πανεπιστημίου «Lviv Polytechnic».

«Εμείς, ως ενιαία αναγνωρισμένη Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, θέλουμε στο μέλλον να έχουμε καλές, θερμές και φιλικές σχέσεις με την Ουκρανική Ελληνική Καθολική Εκκλησία», υπογράμμισε και συνέχισε: «Στην πραγματικότητα, βλέπουμε ότι κινούμαστε προς τη μία κατεύθυνση, όλοι θέλουμε να δούμε ένα επιτυχημένο, αναπόσπαστο, ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Η Εκκλησία μας βρίσκεται σε πατριωτική βάση, καθώς και η Ελληνική Καθολική Εκκλησία ».

Υπενθύμισε ότι επανειλημμένα συναντήθηκε με τον επικεφαλής του UGCC Sviatoslav Shevchuk και συζήτησε τη μελλοντική συνεργασία μαζί του, διότι, κατά την άποψή του, ήταν απαραίτητο να «αναζητήσουμε κοινό έδαφος που μας ενώνει και δεν μας χωρίζει».

Ταυτόχρονα, ο Επιφάνιος επισήμανε ότι ήταν πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για μια συγκεκριμένη ένωση, αλλά ήταν πολύ ευχαριστημένος με το πόσο θετικά το UGCC εξέλαβε την απονομή του Τόμου αυτοκεφαλίας στην OCU.

«Αυτό δείχνει ότι όλοι στην Ουκρανία θέλουμε να είμαστε ενωμένοι ως έθνος, θέλουμε να κάνουμε καλό μαζί, καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να είναι μια ισχυρή πολιτεία της Ουκρανίας», εξήγησε. «Εξάλλου, βλέπουμε από την πλευρά του βόρειου γείτονα μας ότι επιδιώκει να μας χωρίσει από το εσωτερικό. Είδε ότι ήταν αδύνατο να μας υποδουλώσει φυσικά και με όπλα επειδή ο ουκρανικός λαός έδειξε ότι ήταν πνευματικά ισχυρός. Και αν είμαστε πνευματικά ισχυροί, τότε κανένα όπλο δεν μπορεί να μας υποδουλώσει και να μας καταστρέψει. Ως εκ τούτου, υπάρχουν προσπάθειες εκ μέρους του επιτιθέμενου να μας διασπάσει από το εσωτερικό και ειδικά με θρησκευτικούς λόγους. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι στο μέλλον, οι καλές και θερμές σχέσεις θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται μεταξύ των Εκκλησιών μας ».

Τόνισε επίσης ότι το κλειδί για την ενοποίηση της OCU και του UGCC δεν είναι στην Ουκρανία, αλλά στη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη.

«Εξάλλου, εκεί γίνεται η οικουμενική κοινωνία. Ως εκ τούτου, στο μέλλον οι σχέσεις μας εδώ στην Ουκρανία θα εξαρτηθούν από αυτό. Αλλά αυτές οι σχέσεις είναι καλές και πιστεύω ότι στο μέλλον μόνο θα βελτιωθούν», κατέληξε ο επικεφαλής της OCU.

Νωρίτερα ο Επιφάνιος είχε δηλώσει ότι η ενοποίηση του OCU και της «πατριωτικής εκκλησίας» του UGCC είναι «θεωρητικά δυνατή στο μέλλον». Σύμφωνα με τον ίδιο, «πολλοί αναζητούν και λένε ότι αυτές οι εκκλησίες πρέπει να ενωθούν στο μέλλον, αλλά γι ‘αυτό πρέπει να έρθουμε σε διάλογο».

Πηγές

• romfea.gr
• katanixi.gr
• pentapostagma.gr

Ἕως ἐδῶ, κυρίες Σοφία Ζαχαράκη καί Νίκη Κεραμέως τοῦ Ὑπ. Παιδείας

Παραιτηθεῖτε ΤΩΡΑ!

Τοῦ κ. Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανικός λαός τῆς Ἑλλάδος τήν παρελθοῦσα τετραετία δέχθηκε λυσσώδη ἐπίθεση στήν Πίστη καί τίς Παραδόσεις του. Ἀρχικά στάθηκε ἐμβρόντητος καί ἀπορημένος γιά τήν ἐκμετάλλευση ἀπό τούς κυβερνῶντες τῆς ἀγωνίας του νά ἀντιμετωπίσει τήν οἰκονομική κρίση.

Δέν πίστευε στά μάτια καί τ' αὐτιά του, βλέποντας καί ἀκούγοντας τούς ἐπιρρεπεῖς, ἄν ὄχι ἐπαγγελματίες, στά ψεύδη καί τήν ὑποκρισία πολιτικούς νά ἐπιχειροῦν πάνω στή δυστυχία του, σάν τόν λύκο πού χαίρεται στήν ἀναμπουμπούλα, ὅπως λέει ὁ θυμόσοφος λαός, νά ἐφαρμόσουν παραλλήλως μέ τίς οἰκονομικές πολιτικές τους καί τήν ἀντίχριστη ἰδεολογία τους.

Νομιμοποίηση ἀλλαγῆς φύλου στά ἀνήλικα παιδιά, σύμφωνο συμβίωσης ὁμόφυλων ζευγαριῶν, πολεμική κατά τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, νομιμοποίηση τῆς ἀποτέφρωσης τῶν νεκρῶν, καί ἄλλα πολλά. Προωθήθηκαν καί ἐπικυρώθηκαν διά νόμων καί ὑπουργικῶν ἀποφάσεων.

Ἀποκορύφωμα ὅμως ὑπῆρξε ἡ σύνταξη καί προώθηση ἤ μᾶλλον ἐπιβολή τῶν νέων Θρησκευτικῶν. Ἀντί τῆς καταργήσεως τοῦ μαθήματος τήν ὁποία θά ἐπιθυμοῦσαν, ἐπεδίωξαν καί κατόρθωσαν κάτι ἀπείρως χειρότερο: τήν ἀλλοίωση τοῦ  ὀρθοδόξου περιεχομένου του ἤ ἀκριβέστερα τήν ἀντικατάστασή του μέ ἕνα συνονθύλευμα τῶν ὀρθοδόξων στοιχείων μέ στοιχεῖα τῶν διαφόρων αἱρέσεων καί θρησκειῶν σέ μία συγκριτιστική βάση.

Δυστυχῶς, γι' αὐτά τά μεταλλαγμένα θρησκευτικά πού ὑπηρέτησαν καί ἐξέφρασαν τήν ἄθεη καί ἀντίχριστη ἰδεολογία τῶν προηγουμένων κυβερνώντων ἐργάστηκαν συνειδητά καί συνεργάστηκαν ὡς ὁμόφρονες ἐκείνων στήν πράξη, γενόμενοι ἐπίορκοι οἱ ἴδιοι τῆς ἀποστολῆς τους, ὁρισμένοι ὀρθόδοξοι ὑποτίθεται θεολόγοι, ἀκόμη καί καθηγητές τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῆς Πατρίδος μας.

Ἀκόμη τραγικότερο ὑπῆρξε τό γεγονός ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἱεράρχες της, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων, δέν στάθηκαν στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί μᾶλλον ἀναιμικά, συμβιβαστικά καί διπλωματικά ἀντιμετώπισαν τό συγκεκριμένο πρόβλημα. Ἕνα πρόβλημα προφανέστατα ἀπό ἐκεῖνα πού ἀπαιτοῦν ξεκάθαρη καί δυναμική ἀντιμετώπιση μέ ἕνα καί μοναδικό στόχο:τήν ἀνυποχώρητη καταγγελία τους καί τήν ἀδιαπραγμάτευτη ἀπόρριψή τους!

Σέ ἀντίθεση ὡστόσο πρός τήν πνευματική ἡγεσία του μεγάλο μέρος τῶν θεολόγων, τῶν γονέων καί ἀρκετῶν κληρικῶν ἀγωνίστηκαν μέ ζῆλο καί συνέπεια  κατά τῆς χειρότερης μορφῆς προπαγάνδας καί ὑπονομεύσεως τῆς Πίστεως καί τῆς Παραδόσεως τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ λαοῦ, τῶν νέων μεταλλαγμένων θρησκευτικῶν.

Ὁ σημαντικότερος καρπός αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος ὑπῆρξαν οἱ κατόπιν σχετικῶν προσφυγῶν στό ἀνώτατο Δικαστήριο τῆς Χώρας, τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, σχετικές θετικές πρός τό δίκαιο καί τήν ἀλήθεια Ἀποφάσεις του. Τά νέα προγράμματα σπουδῶν καί τό περιεχόμενο τῶν φακέλλων τοῦ νέου μαθήματος τῶν νέων Θρησκευτικῶν, πού ἀπεργάστηκαν καί δημιούργησαν ἄθεοι πολιτικοί παράγοντες συνεργαζόμενοι μέ τούς θεολόγους τοῦ "Καιροῦ" καί ὁμόφρονές τους δοκησίσοφοι ἐκσυγχρονιστές καθώς καί διαφόρους ἐξωθεσμικούς ψευδοεπιστήμονες, κρίθηκαν ἀπό τό ΣτΕ ὡς ἀντισυνταγματικά καί προσηλυτιστικά, δηλαδή ἀκατάλληλα καί ἐπικίνδυνα!

Ἡ ἀλλαγή στή διακυβέρνηση τῆς χώρας μας, ἀνεπτέρωσε τίς ἐλπίδες ὅτι τό κακό εἰδικά σέ αὐτό τό μεῖζον ζήτημα θά ἀναχαιτισθεῖ. Κάποιες πρῶτες δηλώσεις σχετικῶς ἐνθαρρυντικές ἐκ μέρους τοῦ προσώπου πού διαδέχθηκε τούς χειρότερους Ὑπουργούς Παιδείας τῆς μεταπολιτεύσεως, τούς κ. κ. Φίλη καί Γαβρόγλου, ἔδωσαν τήν αἴσθηση καί ἐντύπωση ὅτι ἐπιτέλους θά σταματήσει ἡ καταστροφή.

Δυστυχῶς, ὅμως, τόσο ἡ νέα ὑπουργός Παιδείας κ. Νίκη Κεραμέως ὅσο καί ἡ νέα ὑφυπουργός κ. Σοφία Ζαχαράκη δέν ξεκίνησαν καθόλου καλά τή θητεία τους. Ἀντί νά φροντίσουν μέ ἁπόλυτη προτεραιότητα νά διορθώσουν τό μέγα ἔγκλημα κατά τῆς μαθητιώσης νεολαίας καί συμμορφούμενες πρός τίς σχετικές Ἀποφάσεις τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης νά ἐπαναφέρουν τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στό Συνταγματικό του πλαίσιο, ἐπέλεξαν κυνικά τό ἀπρόσμενο: Ἀποφάσισαν, χωρίς κἄν ἔστω καί μία προσχηματική δικαιολογία, τήν ἀπρόσκοπτη συνέχεια τοῦ ἐγκλήματος τῶν προκατόχων τους, δηλαδή τήν συνέχιση τῆς διδασκαλίας τῶν ἀντισυνταγματικῶν, συγκριτιστικῶν καί πανθρησκειακῶν μεταλλαγμένων Θρησκευτικῶν!

Ἐπιπλέον συνεργάζονται ἄψογα μέ τόν σκανδαλωδῶς διατηρηθέντα στή θέση τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως Θρησκευμάτων τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὑπουργείου, διορισθέντα ἐκ τῆς προηγουμένης διακυβερνήσεως, κ. Γεώργιον Καλαντζή, ὁ ὁποῖος ἔτσι συνεχίζει ἀνεμπόδιστα τό ἐκθεμελιωτικό τῆς Ἑλληνορθοδόξου Παιδείας ἔργο του.

Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω καί μέ δεδομένον ὅτι, ἀφ' ἑνός μέν, ἡ περίοδος τῶν ἐξηγήσεων καί τῶν παρακλήσεων καί τῶν ἐπισημάνσεων ἀλλά καί τῆς μακροθυμίας καί ἀφελείας ἐκ μέρους τῶν θιγομένων καί ἐνδιαφερομένων ἔχει μετά κορεσμοῦ ὁλοκληρωθεῖ, ἀφ' ἑτέρου δέ, οἱ ὡς αἱρετικοί πλέον ἐνεργοῦντες νέοι ἁρμόδιοι ἀδιαφορήσαντες καί γιά τήν πρώτη καί τήν δευτέρα "νουθεσία" ἐκπαιδευτικῶν καί γονέων νά ἐνεργήσουν τά δέοντα δέν συνετίζονται, δέν ἀπομένει τίποτε ἄλλο παρεκτός τῆς κοινῆς πλέον ἀπαιτήσεως ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ!

Κυρία Ὑπουργέ Παιδείας, κ. Νίκη Κεραμέως, καί κυρία Ὑφυπουργέ, κ. Σοφία Ζαχαράκη δέν ἀναμένουμε πλέον καμμία ἐνέργεια, οὔτε ἀποδεχόμαστε καμμία δικαιολογία γιά τήν προκλητική καί ἀπαράδεκτη στάση σας. Ὀφείλετε ἐάν σέβεστε τόν ἑαυτόν σας νά παραιτηθεῖτε!

Καλοῦμε δέ, ὅλους τούς συναδέλφους ἐκπαιδευτικούς, τούς ἀγωνιῶντες Γονεῖς, τούς εὐλαβεῖς Κληρικούς, τούς ὀλιγοστούς ὀρθοφρονοῦντες Ἱεράρχες καθώς καί τήν ὀρθόδοξη νεολαία, νά ἀγωνισθοῦμε καί πάλι ἀπαιτοῦντες ἀνυποχώρητα ἀπό τούς Κυβερνῶντες τήν ἄμεση ἐφαρμογή τῶν σχετικῶν Ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας γιά τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν. Φωνή λαοῦ, ὀργή Θεοῦ!

Εν θερμώ και αγανακτήσει.....

Αποφάσεις ως σκεύη....Κεραμέως

● Εάν μας εξαπατήσατε, θα συντριβούν τα έργα σας αναλόγως!

Τοῦ Δ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

Τώρα, ακούω στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ στον τηλεοπτικό Σταθμό ΣΚΑΪ ότι το Υπουργείο Παιδείας τελικώς, παρά τις ενστάσεις πολλών φορέων, αποφάσισε την απάλειψη από τους τίτλους σπουδών και κάθε σχολικό έγγραφο ή αποδεικτικό μαθητείας ΚΑΙ του θρησκευματος ΚΑΙ της ιθαγένειας των μαθητών.

Ούτε Χριστιανοί λοιπόν, ούτε Έλληνες! Όχι, ότι δεν θα είμαστε, αλλά δεν θα επιτρέπεται πλέον αυτό να αναγράφεται!..... Εν ονόματι, βεβαίως, της... πολυπολιτισμικότητος και της εξαλείψεως των διακρίσεων! Αυτά λένε απαιτεί το Ενωσιακό δίκαιο (αχ, Ευρώπη! εσύ μας μάρανες!...) και πρέπει να εναρμονιστούμε. Αφήστε που τα πρεσβεύουν κιόλας, όπως δηλωνουν.

Μπράβο, βρε! Πάνω απ' όλα θαυμάζω το θράσος σας να μιλάτε μολαταύτα (και) για σεβασμό στη θρησκεία και την καταγωγή του καθενός! Όταν απαγορεύετε στη μουσουλμάνα μαθήτρια τη μαντίλα και αύριο τον εμφανή σταυρό στον λαιμό του μαθητή, γιατί εκεί το πάτε, και όταν "ενοχοποιείτε" την αναγραφή της ιθαγένειας ΔΕΝ σέβεστε καμμία θρησκεια και καμμία καταγωγή!

Απλά προφασίζεστε ή προσχηματικά επιχειρηματολογείτε, περί εκσυγχρονισμού και προοδευτικότητος, υπηρετώντας την επιβολή της ισοπέδωσης όλων των θρησκειών και όλων των Εθνών. Αυτό όμως ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ελευθερία αλλά καταπίεση και επιβολή.

Η ελευθερία στηρίζεται στον ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟ που καλλιεργείται και διδάσκεται (δεν σκηνοθετείται), στην αποδοχή των διαφορών και τη συνύπαρξη! ΌΧΙ, όμως, στην απάτη της αφομοιώσεως, αλλοιώσεως ή εξαλείψεως (ουτοπικό άλλωστε), δι επιβολής, των διαφορών ή την υποκριτική αποσιώπηση στοιχείων που χαρακτηρίζουν και κάνουν περήφανο τον κάθε άνθρωπο που τα διαθέτει και τα πρεσβεύει δημοσίως!

Είναι τόσο γελοίο και προσχηματικό το σκεπτικό τέτοιων αποφάσεων που  ουσιαστικώς κατεξευτελίζουν τίς έννοιες που επικαλούνται, όπως η προοδευτικότητα και η ελευθερία! Αν το καλοσκεφτούμε πρόκειται για έναν επερχόμενο, έξωθεν και άνωθεν προωθούμενο και επιβαλλόμενο, Νέο-Μεσαίωνα!

Η αποσιώπηση ή απόκρυψη των πολιτικών ή φιλοσοφικών πεποιθήσεων, της Πίστης και της εθνοτικής καταγωγής του ανθρώπου δεν ταιριάζει σε πολιτισμένες κοινωνίες! Η αντιστροφή της λογικής υποτιμά τους πολίτες (πολύ δε περισσότερο τα παιδιά) εκλαμβάνοντας τους ως εν δυνάμει ρατσιστές και οιονεί ανώριμους να είναι (και) ελεύθεροι και διαφορετικοί, αλλά και με φανερή την ταυτότητα που έχουν και επιλέγουν.

Το Υπουργείο της, πάλαι ποτέ εθνικής, Παιδείας και θρησκευμάτων δέν έκανε καλή αρχή, ούτε καλή συνέχεια θα έχει με τέτοιες αποφάσεις. Τι συμβαίνει; Άλλα περιμέναμε, επειδή άλλα υπόσχονταν! Υπάρχουν κρυφές δεσμεύσεις ή άτεγκτες οδηγίες; Μήπως δίνουν εξετάσεις "προοδευτικότητας" σε μερικούς που έχουν ξεμείνει στο Υπουργείο από την προηγούμενη διοίκησή του στίς νευραλγικές θέσεις τους αδικαιολογήτως; Ή, μήπως, τώρα αποκαλύπτονται πολλών καρδιών οι διαλογισμοί και τα βαθύτερα πιστεύω;

Εξαντλείται η υπομονή μας και στο θέμα της διδασκαλίας των νέων προσηλυτιστικῶν στόν Οικουμενισμό θρησκευτικών των κ. κ. Φίλη και Γαβρόγλου. Τη δόξα τους ζηλώσατε ή την τύχη τους προκαλείτε; Ὅπως και νάχει, αν δεν αποκατασταθεί η νομιμότητα και κανονονικότητα άμεσα, θα εκπλαγείτε! Η δικαιολογημένη αντίδραση θα γίνει τσουνάμι!....

(Ζητῶ συγνώμη γιά τό μονοτονικό, τό ὁποῖο προέκυψε λόγῳ ἀντιγραφῆς ἀπό σχολιασμό μας στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως.)

ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΕΥΣΗΜΑ ΤΟΥ ΑΘΕΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΦΙΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ κ. ΚΕΡΑΜΕΩΣ:

Θετική χαρακτηρίζει με δήλωση του ο πρώην υπουργός Νίκος Φίλης τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στα απολυτήρια. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά «Η απόφαση της υπουργού Παιδείας να συμμορφωθεί με την υπ’ αριθ. 28/2019 Απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) και να καταργήσει την αναγραφή του θρησκεύματος και της ιθαγένειας στους απολυτήριους τίτλους σπουδών είναι θετική. Αυτό ακριβώς είχαμε παροτρύνει την κυρία υπουργό να κάνει αμέσως μόλις εκδόθηκε η απόφαση της Αρχής.....Οι αντιδράσεις από ακροδεξιούς παράγοντες και ΜΜΕ εναντίον της απόφασης της υπουργού Παιδείας δεν μας προκαλούν έκπληξη. Προέρχονται από τους ίδιους σκοταδιστικούς, παρεκκλησιαστικούς και εθνικιστικούς κύκλους, με τους οποίους είχε συμπαραταχθεί η ΝΔ και η ίδια η κυρία Κεραμέως σε ποικίλα μέτωπα αναχρονισμού, από τις ταυτότητες παλαιότερα, μέχρι τη μάχη εναντίον μου για τα νέα προγράμματα των Θρησκευτικών, την αντίδραση κατά της εφαρμοζόμενης και τιμώμενης σήμερα «προδοτικής» συμφωνίας των Πρεσπών και τη λυσσώδη εναντίωση σε κάθε βήμα χωρισμού Κράτους- Εκκλησίας.

Το Υπουργείο Παιδείας και προσωπικά η κυρία Κεραμέως, μπορούν να υπολογίζουν στη συμπαράστασή μας απέναντι στις επιθέσεις που ήδη δέχονται από τους σκοταδιστικούς κύκλους, στο βαθμό που επιμείνουν στη θέση τους....Ο αγώνας για να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει, με τρόπο προνομιακό και αναχρονιστικό την εκκλησία με την εκπαίδευση συνεχίζεται και κάθε μικρή και μεγάλη νίκη προς αυτή την κατεύθυνση έχει τη σημασία της."

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙΤΤΕΥΟΥΝ.

Δ. Κ. Ἀναγνώστου

Ὁ Ναυπάκτου μετά τό ναυάγιον ἐναγωνίως

προτείνει...«λύσιν» εἰς τό Οὐκρανικόν

Τοῦ κ. Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Μετά ἀπό ἀρκετές, ἐν πολλοῖς ἄστοχες, παρεμβάσεις του στήν ὑπόθεση τοῦ Οὐκρανικοῦ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος (Βλάχος) ἔρχεται αὐτή τή φορά νά προτείνει κάποια λύση στό ἤδη περιπεπλεγμένο αὐτό ζήτημα.

Στό σχετικό ἄρθρο του, ἐμφανίζεται νά "ρίχνει νερό στό κρασί του", δηλαδή νά ἐγκαταλείπει τήν μέχρι σήμερον ἀδιάκριτη ἐκ μέρους του ὑποστήριξη ὅλων τῶν σχετικῶν ἐπί τοῦ θέματος ἐνεργειῶν τοῦ Φαναρίου καί τοῦ κ. Βαρθολομαίου καί ἀνησυχῶν πλέον νά ἐπιχειρεῖ νά συμβάλλει στήν κατάσβεση τῆς πανορθοδόξου πυρκαϊᾶς, τήν ὁποίαν ὁ τελευταῖος, ἀφρόνως καί, δυστυχῶς, συνειδητῶς, προκάλεσε.

Ὁμιλεῖ σαφῶς περί μιᾶς κανονικῆς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Οὐκρανίᾳ ὑπαγομένης στό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί δύο ἀντιποιουμένων αὐτήν σχισματικῶν παρατάξεων, τῶν ὁποίαν οἱ ἡγέτες εἶναι κανονικῶς τιμωρημένοι (καθηρημένοι) ὑπό τῆς κανονικῶς ἁρμοδίας αὐτῶν ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς.

Αὐτά τά πραγματικά καί ἀδιαμφισβήτητα δεδομένα ἀποτελοῦν τό πλαίσιο, ἐντός τοῦ ὁποίου ὅλοι ὀφείλουν νά ἀναπτύσσουν τίς σκέψεις καί προτάσεις των ἐπί τοῦ ζητήματος. Μέχρι σήμερον, ἀτυχῶς, ἦταν ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἱερόθεος  πού συνήθως αὐτό τό παραθεωροῦσε, τουλάχιστον ἐπί τῆς οὐσίας, ἐπιχειρηματολογῶν ἐκτός πραγματικότητος καί ἑπομένως μή ἀντικειμενικῶς.

Τό πρωτεῖο τιμῆς τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἡ περί "τρίτης Ρώμης" θεωρία στό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, τό σαμποτάρισμα τοῦ τελευταίου στή Σύνοδο τῆς Κρήτης καί ἡ "τιμωρία" του γι' αὐτό, ἀπό τόν συγκαλέσαντα τήν σύνοδο ἐκείνη Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο κ.ο.κ. δέν μποροῦν νά ἀκυρώσουν, οὔτε νά ἀλλάξουν τήν πραγματικότητα. Ὅτι δηλαδή, ἐδῶ καί τρεῖς τουλάχιστον αἰῶνες ἡ Οὐκρανία ὑπαγόταν στή Μόσχα καί ὄχι στήν Κωνσταντινούπολη, ὅτι στήν κίνηση τῆς διαδικασίας ἀνακηρύξεως Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία ἀγνοήθηκαν ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως τόσον τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, ὅσο καί ἡ ἐν Οὐκρανία κανονική ἐκκλησιαστική ἡγεσία τῆς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως δέ, συνομιλητές τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ὑπῆρξαν ἀποκλειστικά οἱ ἐν Οὐκρανία καθηρημένοι καί αὐτοχειροτόνητοι ἡγέτες τῶν σχισματικῶν, καθώς καί ὁ οὐνίτης πρώην Πρόεδρος τῆς Χώρας κ. Ποροσένκο.

Ἡ συγκεκριμένη πρόταση τοῦ κ. Ἱεροθέου γιά τήν ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος ἤ, καλύτερα, ἡ ὅλη παρουσίαση τῆς προτάσεώς του, ἐνῶ φαίνεται νά θέτει στό κέντρο τήν, κατά γενική ὁμολογία, καλύτερη δυνατή ἐπιλογή, ἡ ὁποία ἀπομένει γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς διαμορφωθείσης  ἐκρηκτικῆς καταστάσεως καί εἶναι ἡ σύγκληση πανορθοδόξου Συνόδου, μέ ἀποκλειστικό θέμα τό συγκεκριμένο πρόβλημα, συμπεριλαμβάνει καί ἐμπεριέχει μιά σειρά ἐπιμέρους προϋποθέσεις καί ἀναγκαῖες συνθῆκες, οἱ ὁποῖες ὅμως τελικῶς καθιστοῦν τήν ὅλη πρότασή του μᾶλλον προβληματική καί ἐν τέλει ἀνέφικτη.

Πρίν προχωρήσουμε στήν ἐπισήμανση τῶν συγκεκριμένων σημείων καί στοιχείων, ὀφείλουμε νά ἐκφράσουμε τήν ἔκπληξη καί ἀπορία μας γιά τήν μετ' ἀνέσεως ὑποστήριξη, ἐκτίμηση καί διατύπωση τοῦ κ. Ἰεροθέου ὅτι ἡ σήμερον ἐπικρατοῦσα κατάσταση στήν Ἐκκλησία εἶναι ἀνάλογη καί ἀντίστοιχη τῆς ἀπογοητευτικῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ἐπικρατοῦσε κατά τόν 4ον μ. Χ. αἰώνα λόγῳ τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί ἐκείνης τῶν Πνευματομάχων καί ἡ ὁποία ὁμοιάζει μέ ναυμαχία καί πόλεμο, ἀλλά ἀκόμη καί μέ ἐπιδημία ἀσθενειῶν, ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει.

Τό περίεργον, ὅμως, εἶναι, ὅτι ὁ Μητροπολίτης (γιά) τίς δραματικές αὐτές διαπιστώσεις του δέν αἰσθάνεται τήν ὑποχρέωση νά δηλώσει καί ἐξηγήσει ποῦ (σέ τί) ὀφείλονται, τί πράττουν οἱ Ἀρχιερεῖς γιά νά τίς ἀντιμετωπίσουν καί ποιός εὐθύνεται γι' αὐτές. Διότι, ἐάν τό ὑπ' αὐτοῦ ὑποστηριζόμενο, ἀκόμη καί στίς ἀστοχίες του, Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως  εἶναι πρωτεύθυνο στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, ποιός εἶναι ὁ ρόλος του καί ποιά ἡ συμμετοχή του στήν διαμόρφωση ἤ τήν ἀντιμετώπιση τῆς τόσο τραγικῆς, κατά τήν ἐκτίμηση τοῦ ἰδίου, ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως;

Ἤδη, λοιπόν, ἐξ ἀρχῆς καί ἐκ τῶν προτέρων ἡ προσέγγιση τοῦ Μητροπολίτου παρουσιάζει ἔλειμμα καί κενό, τό ὁποῖο δέν ἐπιτρέπει νά ἐκτιμηθεῖ ὀρθῶς τό πραγματικό πλαίσιο (καί) τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήματος καί ὄχι μόνον, γιά τό ὁποῖο "ἤρξατο χειρῶν ἀδίκων" τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί εἰδικῶς ὁ Προκαθήμενός του. Εὐθαρσῶς δέ δηλώνουμε ὅτι, κατά τήν ταπεινή μας ἐκτίμηση, ἡ αἰτία τοῦ "πολέμου" καί ὅλων τῶν "ἐπιδημιῶν" πού λυμαίνονται τόν χῶρο καί τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ γενικευμένη ποικιλόμορφη ἀποστασία ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, ἡ ἐκκοσμίκευση καί ἡ καταφρόνηση τοῦ γράμματος καί τοῦ πνεύματος τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὡς ὁρίων ζωῆς καί σωτηρίας. Ἐν ἄλλοις λόγοις, ἡ ἐπικράτηση τοῦ πνεύματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Αὐτό ἀκριβῶς ἀποσιωπᾶ ὁ κ. Ἱερόθεος καί ἔτσι, συνειδητῶς ἤ μή, ἀμνηστεύει τόν κυρίαρχο ρόλο καί τήν πρωτεύουσα εὐθύνη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου σέ αὐτό. Γι' αὐτό καί δέν τολμᾶ καί μᾶλλον δέν διανοεῖται νά θέσει "τόν δάκτυλον ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων", οὔτε νά ἀρθρώσει λόγον καί νά ὁμολογήσει τήν ἀλήθεια. Ἀντιθέτως μάλιστα, χωρίς καμμία συστολή ἤ ἐνδοιασμό ὁμολογεῖ, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, τήν αὐθαιρεσία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τήν ὁποία μάλιστα ἐξακολουθεῖ νά συνδέει δικαιολογητικῶς μέ τήν, δῆθεν κατανοητή καί ἀνεκτή ἤ καί ἐπιβεβλημένη, ἀντιμετώπιση δι' αὐτοῦ τοῦ τρόπου τῶν τακτικισμῶν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας.

Ἐπί παραδείγματι εἶναι χαρακτηριστική ἡ παραδοχή τοῦ Μητροπολίτου ἀναφέροντος ὅτι "ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης χορήγησε τήν αὐτοκεφαλία στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας....ἡ ὁποία αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἀποτελέσθηκε ἀπό τήν σχισματική ὁμάδα τοῦ καθαιρεθέντος Φιλαρέτου καί τήν σχισματική ὁμάδα τοῦ Μακαρίου γιά τήν ὁποία ἀμφισβητοῦνται τόσο ἡ Ἱερωσύνη ὅσο καί ἡ Ἀποστολική διαδοχή.(!)...τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο....κυρίως, ἀφοῦ κατάλαβε πλήρως τήν τακτική τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας σέ βάρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, χορήγησε τήν αὐτοκεφαλία...."!

Εἰδικότερον, λοιπόν, ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου προτείνει:

α) Συνάντηση ἀντιπροσώπων τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καί Μόσχας γιά συνέχιση τοῦ διαλόγου γιά τό πῶς χορηγεῖται τό αὐτοκέφαλο σέ μία Ἐκκλησία, καθώς καί γιά καθορισμό ἑνός προσχεδίου ἐπιλύσεως τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος, β) Ἄρση ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, γ) Νά ληφθοῦν ὡς βάση τοῦ διαλόγου τά προετοιμασθέντα πρός ἔγκριση ἀπό τή Σύνοδο τῆς Κρήτης κείμενα περί Αὐτοκεφάλου καί Διπτύχων, ὥστε ἐπιλυομένης τῆς διαφωνίας καί ἀντιμετωπιζομένης τῆς ἐνστάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐπ' αὐτῶν νά ἐπικυρωθοῦν, δ) Ἑτοιμασία τῶν τελικῶν κειμένων ἀπό προπαρασκευαστική Ἐπιτροπή καί σύγκληση Συνόδου τῶν Προκαθημένων μετά τῶν συνοδειῶν των πρός ἐπικύρωσή των, ε) Προσυνεννόηση τοῦ τρόπου ἐπιλύσεως καί ἐφαρμογῆς τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ καθεστῶτος τῆς Οὐκρανίας, περί τοῦ ὁποίου θεωρεῖ ὅτι θά πρέπει "ἄχρι καιροῦ" νά λυθεῖ μέ ἐκκλησιαστική οἰκονομία. Ἐπιπλέον, περί αὐτοῦ προτείνει δυνατές ἐκδοχές "μορφῶν" λύσεως καί συγκεκριμένα, εἴτε τήν συνύπαρξη ὅλων τῶν ὑφισταμένων σήμερον "ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν" ὑπό τήν μία Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, κατ' ἀπομίμηση τῆς συνυπάρξεως τῶν Ἀρχιερέων τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἐκείνων τῶν λεγομένων "Νέων Χωρῶν", εἴτε τήν ἐφαρμογή τοῦ συστήματος τῶν Ἐπισκοπικῶν Συνελεύσεων τῆς Διασπορᾶς (συνεργασία μεταξύ ἐπισκόπων διαφορετικῶν ἐθνικῶν ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν στόν ἴδιο τόπο), σύστημα τό ὁποῖο (καίτοι ἀντικανονικό) ἐγκρίθηκε ἀπό τή Σύνοδο στήν Κρήτη τό 2016, καί στ) Συνεργασία καί μέ τήν πολιτική ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας γιά τήν ἐκ συμφώνου ἀποδοχή καί ἐφαρμογή τῆς λύσεως πού τελικῶς θά ἐγκριθεῖ.

Περαίνων τήν παρουσίαση τῆς κατά τά ἀνωτέρω προτάσεώς του ὁ κ. Ἱερόθεος αὐτοσχολιάζει τήν νέα του αὐτή παρέμβαση δηλώνοντας ὅτι κινεῖται ἐξ ἀγάπης καί ὄχι ἐξ ἄλλων σκοπιμοτήτων, ἐπιστεγάζει δέ τό κείμενό του μέ τήν προφανῶς ἀφορῶσα τόν ἴδιο ἀναφορά στόν περί εἰρηνοποιῶν γνωστό μακαρισμό τοῦ Κυρίου.

Λυπούμαστε, ἀλλά εἴμαστε ὑποχρεωμένοι, ἐδῶ ὅπου ἔχουν φθάσει τά πράγματα, ἔχοντες μᾶλλον πικρή πείρα ἀπό τίς μέχρι σήμερον σχετικές παρεμβάσεις ἐπί τοῦ θέματος ἐκ μέρους τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου κ. Ἱεροθέου, ἀλλά καί ἐν ὄψει τῆς ὡς φαίνεται διεξηχθησομένης συζητήσεως τοῦ θέματος στήν προσεχή Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δυστυχῶς ὄχι ὑπό τίς καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις καί συνθῆκες (βλέπε σχετική Ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, εἰς τήν διαμόρφωση τῆς ὁποίας συνέβαλλε μέ παλαιοτέρα πρόταση καί σχετική παρότρυνσή του ὁ κ. Ἱερόθεος), νά ἐπισημάνουμε ἐπί τῶν ἀνωτέρω τά κάτωθι:

Ἐκ τῆς τελευταίας αὐτῆς, μᾶλλον διορθωτικῆς πρός παλαιοτέρας θέσεις του, προτάσεως τοῦ κ. Ἱεροθέου ἐκτιμοῦμε ὅτι θά πρέπει νά κρατηθεῖ μόνον ἡ συμφωνία καί αὐτοῦ ὅτι ἐδῶ ὅπου ἔφθασαν τά πράγματα μόνον ἡ σύγκληση μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου, μέ ἀποκλειστικόν ὅμως θέμα τήν συγκεκριμένη περίπτωση τῆς ἀνακηρύξεως Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί ἡ ἐπ' αὐτῆς ἄρνησις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, πρέπει νά ἐπιδιωχθεῖ.

Ὅλα τά ὑπόλοιπα προτεινόμενα ὡς τρόποι καί μορφές ἐπιλύσεως τοῦ προβλήματος νομίζουμε ὅτι πρέπει νά ἀπορριφθοῦν μετ' ἐπαίνων, κυρίως, διά δύο λόγους:

α) Διότι ἐμπεριέχουν, ὡς πρότυπα, κακέκτυπα λύσεων, τά ὁποῖα καίτοι γίνονται ἀνεκτά, οὔτε κανονικότητα μποροῦν νά διεκδικήσουν ἀλλά καί συντηροῦν ἐκκλησιολογικῶς ἀπαράδεκτες καταστάσεις, οἱ ὁποῖες ἀργά ἤ γρήγορα θά πρέπει νά καταργηθοῦν ἤ ἀνατραποῦν, ὡς παραδείγματα πρός ἀποφυγήν, εἴτε λόγω ἐφαρμογῆς τοῦ Φωτειανοῦ κριτηρίου περί συμμεταβολῆς τῶν ἐκκλησιαστικῶν τοῖς πολιτικοῖς πράγμασι καί δεδομένοις (στό ὁποῖο ἀναφέρεται καί ὁ κ. Ἱερόθεος μονοσημάντως), εἴτε, λόγῳ κακοῦ "ἀχρικαιρισμοῦ", τῆς προκλητικῆς ἀντικανονικότητος τήν ὁποίαν ἐκφράζουν καί ἀπηχοῦν.

β) Διότι τελικῶς οἱ προτάσεις (καί ὄχι ἁπλή πρόταση) τοῦ κ. Ἱεροθέου, παρά τίς ἐνδεχομένως καλές προθέσεις καί θεωρητικές ἐκτιμήσεις του, διασυνδέουν ἕνα ὑπαρκτό ἐκκλησιαστικό πρόβλημα μέ τήν διαβόητη Σύνοδο στήν Κρήτη, ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ἡ ὁποία ἔτσι ἀντί, ὡς τῆς πρέπει, νά ἀπαλειφθεῖ ἀπό τή μνήμη τῆς Ἐκκλησίας, συγκληθεῖσα ὡς ἀ-συνέχεια καί στόν ἀντίποδα τῆς ἁγιοπνευματικῆς Παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπαναφέρεται στό προσκήνιο καί οἱονεί νεκρανασταίνεται καί μάλιστα σέ θέμα σχετιζόμενο μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία ἐν τῆ πράξει τήν ἀπεδοκίμασε!

Μπορεῖ ἄραγε κανείς νά ἀποκλείσει, ὅτι τό οἰκουμενιστικῶς πονηρευόμενο Φανάρι, ἐκμεταλλευόμενο ἀκόμη καί αὐτή τήν Πρόταση τοῦ κ. Ἱεροθέου, δέν θά τολμήσει, μέ ἀφορμή τό Οὐκρανικό (πρόβλημα γιά τό ὁποῖο τό ἴδιο τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως εὐθύνεται περισσότερο παντός ἄλλου), τήν ἐμπλοκή καί τῆς Ρωσίας στό ἀνοσιούργημα τῆς Κρήτης μέ μία, ἐξασφαλιζομένης τῆς συμμετοχῆς αὐτῆς, Πανορθόδοξη συνέχειά της ἤ μία Σύνοδο Κρήτης "νούμερο 2", ἡ ὁποία θά ἐπικυρώνει τά πραχθέντα τοῦ κακεκτύπου πρωτοτύπου της;

Ἄς ἔχουν, λοιπόν, γνῶσιν οἱ φύλακες, ἐάν καί ὅσοι ἀπέμειναν (στούς ὁποίους, κατά τόν Ἅγιο Νικηφόρο τόν Ὁμολογητή, ἐναπόκειται ἡ προστασία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν), διότι καίτοι ἐν προκειμένῳ σκληρό, μᾶλλον θά πρέπει νά ἰσχύσει καί γιά τόν μεγάλως διακυνδυνεύοντα τό κῦρος καί τήν ἀξιοπιστία του, ἐκ τῆς συνταυτίσεώς του μέ τόν κ. Βαρθολομαῖο καί τίς ἐπιλογές του κ. Ἱερόθεο, τό "φοβοῦ τούς Δαναούς (φιλοπατριαρχικούς) καί δῶρα (προτάσεις ἐπιλύσεως προβλημάτων) φέροντας"!

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, ΑΡ.ΦΥΛΛΟΥ 2273, 13/9/2019

Ζωολατρεία:

Μια σύγχρονη μορφή χυδαίας Ειδωλολατρείας

Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου - καθηγητού

Θυμούνται το χωριό τους και θέλουν να έχουν τα ζώα δίπλα τους. Τα φυλακίζουν στα μπαλκόνια ξεσηκώνοντας μετά θύελλα οργής στους συγκάτοικούς τους από τα γαυγίσματά τους... Εικόνες τού σύγχρονου ανθρώπου που θέλει όλο τον κόσμο δικό του...

"....Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να διαπιστώσει την τραγικότητα του σημερινού ανθρώπου, η οποία οφείλεται κατά κύριο στην πρωτοφανή πνευματική του κατάπτωση. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι μια τραγική ύπαρξη, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του και το αληθινό νόημα της ζωής του, διότι αποστασιοποιήθηκε από το Θεό, την πηγή της ζωής και του αγιασμού.

Έγινε αποδέκτης των αντίθεων αρχών του άθεου ευρωπαϊκού «διαφωτισμού» και εμβολιάστηκε με το πνευματικό δηλητήριο του διδάγματός του περί του «θανάτου του Θεού». Στη θέση του «πεθαμένου Θεού» αναγκάστηκε να τοποθετήσει είδωλα, προκειμένου να γεμίσει το χαώδες υπαρξιακό του κενό. Έτσι κατάντησε να είναι ειδωλολάτρης και μάλιστα λάτρης της πιο χυδαίας μορφής ειδωλολατρίας. Είναι βεβαιωμένο πως η απουσία του Θεού υποκαθίσταται νομοτελειακά με την παρουσία ειδώλων!

Μια από τις πάμπολλες μορφές της ειδωλολατρίας του συγχρόνου ανθρώπου είναι και το αηδές φαινόμενο της ζωολατρίας...

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο αποκαθήλωσαν τα θρησκευτικά οικιακά τους σεβάσματα και στη θέση τους έβαλαν τα κατοικίδια, ανάγοντάς τα σε αντικείμενα λατρείας. Υποβίβασαν τον άνθρωπο από αξία και ανήγαγαν τα ζώα σε υπεραξίες!

Πριν όμως εξετάσουμε το φαινόμενο αυτό, με τις πολύμορφες πτυχές του, είναι απαραίτητο να δώσουμε ορισμένα στοιχεία για τη θέση της Εκκλησίας μας απέναντι στα ζώα και γενικά την υλική κτίση.

Η Αγία Γραφή είναι ξεκάθαρη: όλα τα όντα, ορατά και αόρατα, έμψυχα και άψυχα, είναι δημιουργήματα του Θεού εκ του μηδενός. Τα ζώα είναι και αυτά θαυμαστά ποιήματα του Θεού, αποτέλεσμα της άμετρης αγάπης Του.

Πλάστηκαν να είναι η χαρά και η εξυπηρέτηση του ανθρώπου, του κορυφαίου δημιουργήματός Του.

Ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να λυτρώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και να απελευθερώσει τη θεία δημιουργία από την ολέθρια επήρεια του κακού. Δεν είναι τυχαίο ότι διάλεξε να γεννηθεί σε στάβλο, ανάμεσα σε ζώα, τα οποία ήταν καθαρότερα από την ηθική μπόχα των ανθρώπων της εποχής Του, και ότι οι πρώτοι προσκυνητές του ήταν βοσκοί.

Η ιερότητα της κτίσεως αποτελεί επίσης κορυφαίο κεφάλαιο στη θεολογία των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Ιδιαίτερα στα ασκητικά κείμενα και τις υπέροχες διηγήσεις των αγίων ασκητών διαπιστώνουμε τη θαυμαστή αρμονική συνύπαρξη των γερόντων και γεροντισσών με τα ζώα και μάλιστα τα πιο άγρια και αιμοβόρα.

Υπάρχουν πολλοί άγιοι της Εκκλησίας μας προστάτες των ζώων, όπως ο άγιος Μάμας. Είναι χαρακτηριστική η συμβίωση του γέροντα των ημερών μας Παϊσίου με ένα φιδάκι, το οποίο φρόντιζε και εκείνο του ανταπέδιδε την ευγνωμοσύνη του!

Οι άγιοι Πατέρες ήταν φιλόζωοι, αλλά όχι ζωολάτρες.

Δεν συνέχεαν την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και τα ζώα. Ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή και είναι ποιημένος, ως εικόνα Θεού, με την προοπτική να γίνει κατά χάριν θεός, ενώ το ζώο είναι μεν έμβιο, όμως δεν έχει αθάνατη ψυχή. Προορισμός του είναι η δοξολογία του Θεού και η εξυπηρέτηση του ανθρώπου.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν αναγνωρίζει τίποτε από αυτά, διότι παραμένει πνευματικά σκοτισμένος, όπως και οι προπάτορές μας, που μετά την πτώση τους και μέσα στη σκοτοδίνη τους, «ελάτρευσαν τη κτίση παρά τον Κτίσαντα» (Ρωμ.1,25).

Δεν είναι τυχαίο πως στις αρχαίες ειδωλολατρικές θρησκείες (αλλά και στις σύγχρονες, π.χ. Ινδουιστές), συναντούμε λατρείες ζώων. Οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Κέλτες και όλοι οι λαοί της αρχαιότητας είχαν θεοποιήσει ορισμένα ζώα, στα οποία απέδιδαν λατρεία! Με την επικράτηση όμως του χριστιανικού κηρύγματος, η χυδαία αυτή μορφή ειδωλολατρίας υποχώρησε και εξαφανίστηκε, μέχρι που αναβίωσε στα χρόνια του «διαφωτισμού» στη Δύση η λατρεία της φύσεως και μαζί της η λατρεία των ζώων.

Η σύγχρονη ζωολατρία έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Στο όνομα της αρχής των «διαφωτιστών» για τα «δικαιώματα των ζώων» καλλιεργήθηκε μια απίστευτη αγάπη για μια μερίδα ζώων, των κατοικίδιων, ώστε στις μέρες μας να έχει πάρει χαρακτήρα επιδημικής μόδας! Δε νοείται οικογένεια «του καλού κόσμου» να μην έχει στο σπίτι κατοικίδια.

Η μειονεξία όσον δε μπορούν για κάποιος λόγους να έχουν κατοικίδιο είναι εμφανής και το κόμπλεξ τους έκδηλο. Αναφέρεται πως σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Αγγλία η ζωολατρία έχει πάρει παροιμιώδεις διαστάσεις. Οι φιλοζωικές οργανώσεις υπερτερούν σε αριθμό και δραστηριότητα από τις φιλανθρωπικές οργανώσεις!

Τα κοινοβούλια ενέταξαν στις νομοθετικές τους δραστηριότητες την ψήφιση σειρά νόμων για τα δικαιώματα των ζώων, οι οποίοι στο σύνολό τους είναι τυραννικοί για τους ανθρώπους.

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ζώα πλουσίων φιλόζωων έγιναν αποδέκτες αμύθητων κληρονομιών!

Οι κλινικές των ζώων συναγωνίζονται αυτές των ανθρώπων. Η φαρμακευτική και ιατρική περίθαλψη των κατοικίδιων ξεπερνά συχνά αυτή των μελών της οικογένειας. Το ίδιο και η διατροφή τους, με τα ξεχωριστά εκλεκτά εδέσματα, τα οποία θα ζήλευαν τα πεινασμένα παιδιά του τρίτου κόσμου.

Τα ινστιτούτα καλλωπισμού των κατοικίδιων συναγωνίζονται τα κομμωτήρια και τα κέντρα καλλωπισμού των γυναικών, ενώ τα καλλυντικά τους και τα λοιπά «αξεσουάρ» ανεβάζουν τον προϋπολογισμό σε δυσθεώρητα ύψη! Λανσάρεται μόδα ενδυμασίας σκύλων με εναλλαγή «μοντέλων». Ξενοδοχεία για ζώα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Το ίδιο και νεκροταφεία για κατοικίδια, των οποίων το κόστος της «κηδείας» τους ξεπερνά κατά πολύ το κόστος κηδείας των ανθρώπων! Η Αγγλικανική λεγόμενη «εκκλησία» έχει καθιερώσει και ειδική «λειτουργία» στους ναούς της για τα κατοικίδια!

Υπάρχουν και ακόμη χειρότερα. Διοργανώνονται συχνά καλλιστεία σκύλων και γατών, για την ανάδειξη «σταρ» ζώων, σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία ! Είδαμε επίσης και το εξής παράδοξο: σκύλοι να ντύνονται παράνυφοι στους γάμους των «κυρίων» τους!

Κι’ ακόμα: δημοσιεύτηκαν εικόνες από ζευγάρωμα σκυλιών, με τη σκύλα ντυμένη νύφη και το σκύλο γαμπρό!

Και το πιο χυδαίο και αποτρόπαιο: λειτουργούν (τουλάχιστον στο εξωτερικό) πορνεία για κατοικίδια, αποφέροντας τεράστια κέρδη στους ιδιότυπους προαγωγούς ζώων!

Η ζωολατρία όμως έχει και σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις. Η εικόνα στα πάρκα των άλλων μεγάλων πόλεων είναι αλγεινή. Η μπόχα από τις ακαθαρσίες των σκύλων είναι ανυπόφορη. Οι πινακίδες απαγόρευσης των σκύλων στους χώρους αναψυχής και παιχνιδιού για τα παιδιά δεν συγκινούν τους «φιλόζωους».

Σοβαροί άνθρωποι και οικογενειάρχες διστάζουν να βγουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους στα πάρκα, τα οποία έχουν πια ως αποκλειστική χρήση την αφόδευση και το παιχνίδι των σκύλων.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις επιθέσεων σε ανυποψίαστους περιπατητές, ακόμα και σε μικρά παιδιά, αγρίων επιθετικών σκυλιών. Αναφέρονται κατά καιρούς κατακρεουργήσεις, ακόμη και θάνατοι ανθρώπων! Οι δρόμοι τέλος είναι γεμάτοι από περιττώματα σκύλων, ώστε να χρειάζεται δεξιοτεχνία να βαδίσει κανείς!

Οι νόμοι για τα κατοικίδια έδωσαν το δικαίωμα να στεγάζονται και στα διαμερίσματα των πολυκατοικιών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συχνά σοβαρότατες προστριβές μεταξύ των ενοίκων εξαιτίας των γαυγισμάτων όλες τις ώρες τους εικοσιτετραώρου και της ρύπανσης.

Είναι θλιβερό το φαινόμενο να ακούει κάποιος στις πολυκατοικίες γαυγίσματα σκύλων, νιαουρίσματα γάτων και να μην ακούγονται πια γέλια και κλάματα παιδιών, λόγω της εφιαλτικής υπογεννητικότητας που μαστίζει όλον τον «πολιτισμένο» κόσμο και φυσικά τη χώρα μας!

Είναι αλγεινή η εικόνα να γυρίζουν γυναίκες (και άντρες) στους δρόμους με σκυλιά στην αγκαλιά, αντί να κρατούν χαριτωμένα παιδιά! Στα μπαλκόνια δεν απλώνονται πια παιδικά ρουχαλάκια, αλλά «ζιπουνάκια» για σκυλιά και γάτες! Δεν είναι τυχαίο πως οι «ζωόφιλοι» προσδιορίζουν το φύλο του ζώου τους με το χαρακτηρισμό: «αγόρι» - «κορίτσι», φανερώνοντας περίτρανα την ολέθρια τάση να πάρουν τα κατοικίδια τη θέση των παιδιών στις σύγχρονες οικογένειες!

Το φαινόμενο «ζωοφιλία» κρύβει αναμφίβολα και υποκρισία. Τα αισθήματα λατρείας των «ζωόφιλων» προς τα ζώα εξαντλούνται στα κατοικίδια. Έτσι λ.χ. για να καλοπερνούν τα κατοικίδια σφαγιάζονται χιλιάδες άλλα ζώα, για να καταλήξουν ως εκλεκτό έδεσμα στο πιάτο τους!

Γι’ αυτά τα ζώα δεν ακούγεται καμιά διαμαρτυρία! Νομίζουν οι «φιλόζωοι» ότι αγαπούν τα ζώα και δεν συναισθάνονται ότι τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα υποφέρουν φυλακισμένα στα διαμερίσματα – κλουβιά των μεγαλουπόλεων. Τα αναγκάζουν να κάνουν τις φυσικές τους ανάγκες όταν αυτοί το αποφασίσουν!

Ποιο ζώο στη φύση είναι αναγκασμένο να αναστέλλει τις φυσικές του ανάγκες; Για την «τέρψη» ή τη «συντροφιά» του «φιλόζωου» υποφέρει το ζώο, αποδεικνύοντας ότι η «φιλοζωία» έχει καθαρά εγωιστικά κίνητρα!

Όποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί για την ανυπόφορη κατάσταση στους δρόμους και τα πάρκα από τη μπόχα που αφήνουν πίσω τους οι «φιλόζωοι» ή για την επιθετικότητα των άγριων σκύλων, στιγματίζεται ως «εχθρός των ζώων», «απολίτιστος» και «βάρβαρος»!

Όμως ελάχιστοι άνθρωποι είναι συνειδητοί εχθροί των ζώων. Αγαπάμε όλα τα ζώα, και όχι μόνο τα κατοικίδια, και τα προστατεύουμε, διότι είναι ποιήματα του Θεού και απαραίτητα στη ζωή μας (διατροφή, εργασία, φιλία).

Η μόνη διαφορά μας με τους «φιλόζωους» είναι ότι δεν τα λατρεύουμε και έχουμε τη συναίσθηση της ποιοτικής απόστασης που μας χωρίζει από αυτά.

Ο γράφων όλα αυτά κατάγεται από κτηνοτροφική οικογένεια. Γεννήθηκα κυριολεκτικά ανάμεσα στα ζώα και το πρώτο μου επάγγελμα ήταν του κτηνοτρόφου. Αγαπώ τα ζώα, τα συμπαθώ, τα φροντίζω, δε θέλω να υποφέρουν, αλλά δεν τα λατρεύω, δεν τα εξισώνω με τους ανθρώπους, οι οποίοι, μόνο αυτοί, είναι εικόνες Θεού.

Το φαινόμενο «ζωολατρία», εντάσσεται σαφέστατα στο γενικότερο σύστημα κατάπτωσης τους συγχρόνου κόσμου. Εμφανίστηκε, όπως αναφέραμε, για να γεμίσει το τρομερό υπαρξιακό κενό του σημερινού ανθρώπου, ως μια ψευδαίσθηση καλλιέργειας αξιών.

Αποκομμένος ακούσια ή εκούσια από την αρμονική κοινωνική συμβίωση των ανθρωπίνων προσώπων, και ως εκ τούτου βιώνοντας φρικτή μοναξιά, αναζητεί υποκατάστατα «κοινωνίας», την οποία νομίζει ότι βρίσκει στα ζώα.

Αλλά τα ζώα, όσο και να υπερτονισθεί η αξία τους, παραμένουν ζώα, εντελώς διάφορα της ανθρώπινης φύσης και η οποιαδήποτε εσωτερική «ικανοποίηση» που παίρνουμε από αυτά, έχει παροδικό και επιφανειακό χαρακτήρα. Μόνιμη και πραγματική χαρά δίνει μόνο ο Χριστός και η κοινωνία αγάπης των αναγεννημένων ανθρωπίνων προσώπων.

Αποδέκτης της αγάπης μας θα πρέπει να είναι πρωτίστως τα ανθρώπινα πρόσωπα, οι ενδεείς, τα αδέλφια μας εν Χριστώ, και το περίσσευμα της ας εκτείνεται στα άλλα όντα. Ό, τι περισσεύει από την προσφορά της αγάπης μας στους συνανθρώπους μας ας τη χαρίζουμε στα ζώα, αλλά μόνο το περίσσευμα της! Αυτή η αρχή θα πρέπει να κανονίζει τη σχέση μας με τον κόσμο των ζώων!

Τί "κρύβεται" πίσω ἀπό τήν πρόσφατη βράβευση καί ἀνάδειξη τοῦ κ. Χρ. Γιανναρᾶ

σέ "Ἄρχοντα Μέγαν Ρήτορα" τοῦ Πατρ/χείου Κων/λεως

ἀπό τόν Οἰκουμ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο

ὑπό κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

«Με το Οφφίκιο του Άρχοντος Μεγάλου Ρήτορος τίμησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον διακεκριμένο ομότιμο καθηγητή πανεπιστημίου, συγγραφέα και αρθρογράφο της «Κ» Χρήστο Γιανναρά, μετά το πέρας του Εσπερινού, κατά τον οποίο χοροστάτησε, χθες το απόγευμα, παραμονή της εορτής της Ινδίκτου, στην Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή, παρουσία πλήθους Ιεραρχών, Αρχόντων Οφφικιαλίων, του γενικού προξένου της Ουκρανίας στην Πόλη, Ολεκσάντρ Γκαμάν, και πιστού λαού.

«Η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία σάς απονέμει σήμερον εν τη ιστορική ταύτη Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Ζωοδόχου Πηγής, τω πανσέπτω ενδιαιτήματι της Παναγίας της Βαλουκλιωτίσσης, διά των χειρών της ημών Μετριότητος, το αρχοντικόν οφφίκιον αυτής, του Άρχοντος Μεγάλου Ρήτορος», είπε ο κ. κ. Βαρθολομαίος και συνέχισε: «Εν λατρευτική συνάξει και εορτίω ατμοσφαίρα, η οποία, όπως υμείς γράφετε, "ανθρωπεύει τους ανθρώπους" (Νεοελληνική ταυτότητα, σ. 217), κατατάσσομεν και υποδεχόμεθα τον νέον Άρχοντα Μέγαν Ρήτορα Χρήστον Γιανναράν εις την χορείαν των οφφικιαλίων της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως».

Αναφερόμενος στους λόγους για τους οποίους η Μητέρα Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως τίμησε τον καθηγητή Γιανναρά ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισήμανε: «Τιμώμεν, Εντιμολογιώτατε, την μεγάλην προσφοράν σας εις την θεολογίαν, την φιλοσοφίαν, την παιδείαν και τον πολιτισμόν. Θαυμάζομεν την πλουσιωτάτην συγγραφικήν παραγωγήν σας, η οποία περιλαμβάνει περί τας εξ δεκάδας σπουδαίων βιβλίων. Αναγνωρίζομεν την διαρκή και ευδόκιμον δημοσίαν μαρτυρίαν σας "περί της εν ημίν ελπίδος", τον γλαφυρόν λόγον του χαρισματικού ομιλητού και συζητητού, ο οποίος ήγγιζε και εγγίζει τας χορδάς της ψυχής και της διανοίας αναριθμήτων ανθρώπων, ημετέρων και θύραθεν, νέων και εν ηλικία, απλών και εν εξουσίαις, συνέβαλεν εις την προβολήν των πνευματικών θησαυρών της Ορθοδόξου ημών παραδόσεως, εβοήθησε τους πιστούς εις την συνάντησίν των με τον σύγχρονον κόσμον, την κριτικήν αξιολόγησιν του πολιτισμού του και την εκτίμησιν των θετικών προοπτικών του. Το έργον σας αποτελεί πολύτιμον πνευματικήν παρακαταθήκην και διά τας επερχομένας γενεάς».

(Ἀπόσπασμα δημοσιεύματος στήν Ἐφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")

Ἀπολύτως φυσικό καί ἑπόμενο νά βραβευθεῖ τώρα ὁ κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς. Ὀφείλω μάλιστα νά διευκρινίσω ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀξιόλογος ὡς φιλόσοφος καί συγγραφέας. Ἀπό θεολογικῆς, ὅμως, ἀπόψεως ὑπάρχει μεῖζον ζήτημα. Ὁ κ. Γιανναρᾶς καί στά περί προσώπου καί στά περί ἐλευθερίας καί στά περί  σαρκικοῦ ἔρωτος ἀπό θεολογικῆς ἀπόψεως κηρύσσει ἕτερο εὐαγγέλιο. Φυσικό, λοιπόν, ἦταν νά βραβευθεῖ ἀπό τό ἀλλοτριωμένο καί μεταλλαγμένο Φανάρι. Ἐπιπλέον, ἡ συγκεκριμένη χρονική στιγμή τῆς βραβεύσεως δέν εἶναι τυχαῖα. Ὁ Πατριάρχης λόγῳ τοῦ Οὐκρανικοῦ βρίσκεται σέ δεινή θέση. Κατά τήν λαϊκή ρήση "παίζει τά ρέστα του"! Ἤ τά χάνει ἤ τά κερδίζει ὅλα. Γι΄ αὐτό καί ἔφθασε στό σημεῖο νά καλέσει καί βραβεύσει τόν κ. Γιανναρᾶ, γνωστό ἐπικριτή τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησίας, προκειμένου νά τόν ἐπιστρατεύσει στόν ἀγώνα ὑπέρ τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς νέας Αὐτοκεφάλου Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας.

Ἀρκούντως ἐνδεικτικά καί ἐπιβεβαιωτικά τῶν ἀνωτέρω εἶναι τά λόγια, μέ τά ὁποῖα ἔκλεισε τήν ἀντιφώνησή του ὁ τιμηθείς ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Φιλοσοφίας:

« Είμαι ευγνώμων για την τιμή, την αγάπη και την εμπιστοσύνη, να με ονοματίζει σήμερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης άρχοντα, κατά τις παραδόσεις του Φαναρίου. Η ιδιαιτερότητα της ευγνωμοσύνης προκύπτει από την ιδιαιτερότητα της ιστορικής στιγμής. Ειδικά σήμερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο αξιώνεται από τον Θεό να ζει το μεγαλείο της άκρας ταπείνωσης, λοιδορούμενο, θλιβόμενο, κακουχούμενο, όχι από εναντίους και αντιπάλους, αλλά από τα "κύκλω της τραπέζης του έκγονά του". Ζούμε τη δοκιμασία, τα "έκγονα" της πρωτοκάθεδρης εκκλησιαστικής πατρότητας να διολισθαίνουν στην ευτέλεια των θρησκευτικών αποκυημάτων του εθνικισμού.

Το Πατριαρχείο, για άλλη μία φορά, σηκώνει τον σταυρό προπηλακισμών και απειλών της επηρμένης οφρύος των αριθμητικά ισχυρών, βεβαιώνοντας την αρχοντιά του λειτουργήματός του.»

Ὁ κ. Γιανναρᾶς, ὁ ὁποῖος πολλάκις ἔχει κατά τό παρελθόν ἐπικρίνει τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, κυρίως ἐξαιτίας τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί κουφότητος τῶν ἐκπροσώπων του, ἀσκήσας μάλιστα ἰδιαιτέρως ὀξεία κριτική καί γιά τό φιάσκο τῆς λεγομένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" τῆς Κρήτης, σπεύδει νά τιμηθεῖ ὑπό τοῦ ἐσβεσμένου Φαναρίου "δόξης ἕνεκεν".

Τό Πατριαρχεῖο, ἐξάλλου, ὅπως τό συνηθίζει, ἐκμεταλλεύεται δεόντως τόν Φαναριώτικο "θεσμό" τῶν, συνήθως μέ ἀνταποδοτικά κριτήρια ἐπιλεγομένων, ὀφφικιαλιούχων Ἀρχόντων τῆς "Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας" αὐτή τή φορά προκειμένου νά ἐπιστρατεύσει ὑποστηρικτές στό μεγάλο μέτωπο τοῦ Οὐκρανικοῦ, τό ὁποῖο μέχρι στιγμῆς τό ἔχει ἐκθέσει ἀνεπανόρθωτα μέ κίνδυνο νά τό καταποντίσει κανονικῶς καί ἠθικῶς!

Τώρα πού τά βλέμματα ὅλων εἶναι στραμένα στήν προσεχή σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (σημ.: ἡ ὁποία γιά ἀλλη μία φορά θά λειτουργήσει στό ἐξευτελιστικό πλαίσιο τοῦ χρονικοῦ μιᾶς προαναγγελθείσης "δολοφονίας"), ἡ ὁποία κατά τήν "προφητική" πρόρρηση τοῦ κ. Βαρθολομαίου θά εἶναι ἡ πρώτη πού θά σπάσει τό κοινό ὀρθόδοξο μέτωπο τῶν ἀνά τόν κόσμο Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀναγνωρίζοντας ἀντικανονικῶς τήν ἄθεσμη δημιουργία καί ἀναγνώριση ἐκ μέρους τοῦ Φαναρίου νέας Αὐτοκεφάλου Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας στήν πολύπαθη Οὐκρανία, οἱ ἐκπλήξεις διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη.

Ἐδῶ ἔγκειται καί τό ταλέντο (προσοχή, ταλέντο καί ὄχι τάλαντο, διότι τά τάλαντα εἶναι ἐκ Θεοῦ) τοῦ κ. Βαρθολομαίου: τό πείσμα καί ἡ ἐπιμονή του, ἀσχέτως μέσων (θεμιτῶν ἤ ἀθεμίτων) καί συνεπειῶν (σχίσματα καί καταστροφές), γιά ὅσα ἀποφασίζει, ἐντεταλμένος ἤ μή, νά ὑλοποιήσει.

Τέλος, ἀξιοσημείωτη εἶναι καί ἡ σχεδόν πάντοτε παρατηρουμένη "μίξις ἀμίκτων" (φαινομενικά τουλάχιστον), τήν ὁποία, πρός ἐξυπηρέτηση τῶν σκοπῶν του, ἐπιδιώκει καί κατορθώνει. Εἶναι πραγματικά ἐντυπωσιακό πῶς "τσουβαλιάζει" (ταυτοχρόνως ταπεινώνοντάς τους) διαμετρικά ἀντιθέτους στά φρονήματα ἀνθρώπους στόν "Λόχο" τῶν προθύμων ὑποστηρικτῶν τῆς "Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων"(!), ὅπως ἄκρως προκλητικά ἀρέσκεται νά ἀποκαλεῖ ὁ ἐπικαθήμενος Πρῶτος τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως.

Ἰδού καί ἡ ἀπόδειξις περί τῶν ἀνωτέρω: Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος Βλάχος καί Καθηγητής Χρῆστος Γιανναρᾶς, "μεταπατερικοί", "περσοναλιστές" καί "πατερικοί" ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ἑνωμένοι καί ἀγωνιζόμενοι ὑπό τήν σημαία τοῦ "Πρώτου" τῆς οἰκουμένης γιά τήν δόξα τοῦ ..... Φαναρίου!

ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ

ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ: Ἄποψις τοῦ Παρθενῶνος καί ὕπερθεν ὁ Ναός τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς.

ΙΕΡΟ ΠΡΟΠΥΡΓΙΟ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΑΙ

ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

Ἀπό τήν ἐφετινή Πανήγυρι

τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου,

15/28-8-2019