«ΚΟΙΝΟ ΠΑΣΧΑ» = ΕΞΟΥΝΙΤΙΣΜΟΣ !

 

Η αρχή της προδοσίας έγινε το 1920 - 1924 και τώρα θα ολοκληρωθεί. Εάν τότε αντιδρούσαμε όλοι, δεν θα φθάναμε ως εδώ. Χλευάσαμε τους "παλαιοημερολογίτες" που φώναξαν τότε το "Στώμεν καλώς"! Τώρα είναι μάλλον αργά. Η διάβρωση έχει φθάσει μέχρι μυελού των οστέων. Ας ξεκινήσει έστω τώρα η αφύπνιση, ώστε να μην παγιδευτεί όλος ο λαός στην τελική αυτή παγίδα του δυσώδους παναιρετικού Οικουμενισμού."Κοινό Πάσχα" σημαίνει εξουνιτισμός πλήρης! Και η απλή συζήτηση του θέματος περί "κοινού Πάσχα" με τους αιρετικούς παπικούς συνιστά συγκατάθεση στην άρνηση και βλασφημία της Ορθοδοξίας και της Παρακαταθήκης των Αγίων Πατέρων της Αγίας Α΄Οικουμενικής Συνόδου.

 

 

Ανακοινωθέν

Ι ‘ (10^ης)  Συνάξεως της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Θρόνου

3 Σεπτεμβρίου 2024

 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

 

Συνῆλθε, τῇ προσκλήσει καί ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, εἰς τήν Ι´ αὐτῆς Σύναξιν, ἡ σεβασμία Ἱεραρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τῇ συμμετοχῇ καί τῶν Ἀρχιερέων τῶν ὑπό τήν κανονικήν αὐτοῦ προστασίαν Αὐτονόμων Ἐκκλησιῶν Φιλλανδίας καί Ἐσθονίας, ἐν τῇ Πόλει τοῦ Κωνσταντίνου, ἀπό 1ης μέχρι καί τῆς 3ης Σεπτεμβρίου 2024.

 

Τῆς Συνάξεως προηγήθη ἡ Θεία Λειτουργία ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ἰνδίκτου, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, συγχοροστατοῦντος τοῦ Πατριάρχου μετά τῶν τιμιωτάτων Μητροπολιτῶν, Ἀρχιεπισκόπων καί ἐπαρχιούχων Ἐπισκόπων τοῦ Θρόνου.

 

Ἡ Σύναξις, ἡ ὁποία ἤρχισε μέ τήν εἰθισμένην εἰσαγωγικήν ὁμιλίαν τοῦ Παναγιωτάτου καί μέ τήν ἀντιφώνησιν τοῦ πρώτου τῇ τάξει ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἐμμανουήλ, περιελάμβανε τάς κάτωθι πέντε θεματικάς συνεδρίας, ἀφιερωμένας εἰς τήν μελέτην ζητημάτων ἀφορώντων εἰς τήν ζωήν καί τήν μαρτυρίαν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ, μέ πανορθόδοξον καί παγχριστιανικήν ἐμβέλειαν:

 

(α) «Διόρθοδοξοι καί διαχριστιανικαί σχέσεις», μέ εἰσηγήσεις ἀναφερομένας εἰς τάς ἐπιπτώσεις τοῦ ἐν ἐξελίξει αἱματηροῦ πολέμου ἐν Οὐκρανίᾳ διά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα εἰς τήν χώραν αὐτήν καί εἰς τά κράτη τῆς Βαλτικῆς, καθώς καί διά τήν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ, οὕτω καλουμένην, «Ὀρθόδοξον Διασποράν». Ἠκολούθησαν ὁμιλίαι περί τῆς πορείας τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καί περί τῆς συμβολῆς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εἰς τό Συμβούλιον Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν καί εἰς τό Φόρουμ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν ἐν Εὐρώπῃ.

 

(β) «Κανονικολειτουργικά Ζητήματα», (….)

 

(γ) «Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ», (….)

 

(δ) «Ἐκκλησία καί γεωπολιτικά ζητήματα», μέ παρουσίασιν τῆς γενέσεως, ἀναπτύξεως καί ἐφαρμογῆς τῆς θεωρίας τοῦ λεγομένου «ρωσσικοῦ κόσμου». Ἀπερίφραστος ὑπῆρξεν ἡ καταδίκη ἐκ μέρους τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου τοῦ ἰδεολογήματος αὐτοῦ καί τῆς μετατροπῆς τῆς Ἐκκλησίας εἰς ἐγκόσμιον καθίδρυμα καί τῆς ἐργαλειοποιήσεώς της διά τήν προώθησιν κρατικῶν συμφερόντων, καθώς καί τοῦ, παρά πᾶσαν ἔννοιαν δικαίου, συνεχιζομένου πολέμου εἰς τήν Οὐκρανίαν μετά τήν ἀπρόκλητον εἰσβολήν τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας εἰς τό ἔδαφος ἑνός κυριάρχου κράτους.

 

(….)

Εἰς τό τέλος τῆς συνεδρίας αὐτῆς, ἀνεγνώσθη τό συναφές, ἀπό 31ης Αὐγούστου ἐ.ἔ., Γράμμα τῆς Α. Θ. Μακαριότητος, τοῦ Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεοδώρου Β´ πρός ἐνημέρωσιν τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας περί τῆς ἀήθους καί ὅλως ἀντιθέτου πρός τήν ὑγιᾶ ἐκκλησιολογίαν εἰσπηδήσεως τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἰς τό κανονικόν ἔδαφος τῆς παλαιφάτου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας καί τοῦ προκληθέντος διχασμοῦ καί σκανδαλισμοῦ τοῦ ἐν Ἀφρικῇ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

 

Ἡ Σύναξις κατεδίκασεν ὁμοφώνως καί ὁμοψύχως τάς ὡς ἄνω ἀντικανονικάς ἐνεργείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας καί ἐξέφρασε τήν ἀμέριστον συμπαράστασίν της πρός τό ταλανιζόμενον Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας καί πρός τήν δοκιμαζομένην Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας.

 

(ε) «Ὀρθόδοξος μοναχισμός καί ἱεραποστολή», (….)

 

Οἱ συμμετέχοντες ἐπῄνεσαν τήν ἀρίστην ὀργάνωσιν τῆς Συνάξεως, τήν ἐπικαιρότητα τῶν συζητηθέντων θεμάτων καί τό γεγονός ὅτι ἀνεδείχθη δι᾽ αὐτῶν ἡ ἀληθῶς οἰκουμενική διάστασις καί εὐθύνη τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἡ Σύναξις ἐλειτούργησεν ὡς φόρουμ διαλόγου καί εὐκαιρία περιεκτικῶν συζητήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐτροφοδοτήθησαν ἐκ τῆς ἐπικαίρου θεματολογίας καί ἐκ τῆς ποιότητος καί τοῦ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου τῶν εἰσηγήσεων.

 

Εἰς τήν καταληκτήριον ὁμιλίαν του, ὁ Παναγιώτατος ὑπενθύμισεν εἰς τήν σεπτήν Ἱεραρχίαν ὅτι ἐντός τοῦ ἀρξαμένου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, κατά τά τέλη Μαΐου 2025, θά πραγματοποιηθῇ εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας ὁ ἐπίσημος ἑορτασμός τῆς συμπληρώσεως 1700 ἐτῶν ἀπό τῆς ἐκεῖσε συγκλήσεως τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῇ αὐτοπροσώπῳ συμμετοχῇ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. Ἐπικαίρως, ἡ παροῦσα Σύναξις τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου ἀφιερώθη εἰς τήν ἱστορικήν αὐτήν ἐπέτειον, γεγονός τό ὁποῖον ἐξεφράσθη διά τῆς ἐπιλογῆς ὡς κεντρικοῦ συνθήματος τῆς ἐφετεινῆς Συνάξεως τοῦ ὑμνολογικοῦ στίχου ἐκ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων τό πρῶτον, οἱ ὁποῖοι, μεταξύ ἄλλων, ἠσχολήθησαν καί μέ τό ζήτημα τῆς ρυθμίσεως τῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα: «τοῖς θείοις αὐτῶν δόγμασιν ἑπόμενοι, βεβαίως πιστεύοντες λατρεύομεν, … ἐν μιᾷ Θεότητι, Τριάδα ὁμοούσιον». Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδόν ἡ εὐχή ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κατά τό ἑπόμενον ἔτος ὑπό τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νά μή ἀποτελέσῃ μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλά τήν ἀπαρχήν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διά τόν ἑορτασμόν του κατ᾽ ἔτος, συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 

 Ἠκολούθησεν ἡ ἀντιφώνησις τοῦ πρώτου τῇ τάξει ἐκ τῶν παρόντων Μητροπολιτῶν τῶν Νέων Χωρῶν, Σεβ. Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνοῦ. Αἱ ἐργασίαι τῆς Συνάξεως ἐπερατώθησαν μέ τήν εἰθισμένην καταληκτήριον ἀκολουθίαν.

 

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 3ῃ Σεπτεμβρίου 2024

 

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

 

τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

                                                                         Από το "ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ"

 

Ο Πάπας σχεδιάζει επίσκεψη το 2025

Υπενθυμίζεται ότι ο Πάπας Φραγκίσκος σχεδιάζει να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη και το Ιζνίκ εντός του επόμενου έτους με την ευκαιρία της επετείου από την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας.

 

Τη σχετική ανακοίνωση έκανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος τόνισε ότι σύντομα θα γίνουν και οι απαραίτητες επαφές με την τουρκική κυβέρνηση για να ρυθμιστούν όλες οι λεπτομέρειες της επίσκεψης.

                                                                            Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

 

Ἡ «Σειρήνα»

τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ

 

Αφυπνιστικό αφιέρωμα στο εφιαλτικό ηλεκτρονικό φακέλωμα με αφορμή ένα άρθρο-ρετρό, δημοσιευμένο πριν από 34 χρόνια στο περιοδικό «ΕΝΑ» / Κείμενο 1

 

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

 

Το υπ’ αριθμ. 17 τεύχος του περιοδικού ΕΝΑ της 25ης Απριλίου 1990, εκδότης του οποίου ήταν ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης, εντοπίσθηκε από τον διαχειριστή του παρόντος ιστολογίου στον πάτο μιας βρόμικης κούτας έξω από την βιτρίνα αθηναϊκού παλαιοπωλείου και ετέθη αμέσως υπ’ όψιν στους συνεργάτες του ιστολογίου, με σκοπό να δημιουργηθεί ένα αφυπνιστικό αφιέρωμα στο εφιαλτικό ηλεκτρονικό φακέλωμα που, σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού ψηφιακής διακυβέρνησης Δ. Παπαστεργίου, βρίσκεται πλέον επί θύραις.

 

Στις 25 Απριλίου 1990 δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό «ΕΝΑ» (τεύχος 17, σελ. 28 επ.) το προφητικό και συνάμα αφυπνιστικό κείμενο του δημοσιογράφου Βαγγέλη Γρηγόρη με τον τίτλο «Ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί» και στο οποίο ο αρθρογράφος, έχοντας συνειδητοποιήσει την εξελικτική πρόοδο της πληρoφορικής, επιχείρησε να σκιαγραφήσει την μελλοντική κοινωνία, την οποία «οραματίστηκε» δέσμια της επιστήμης και της τεχνολογικής προόδου, ενώ η ζωή των πολιτών θα ρυθμίζεται, θα ελέγχεται και θα παρακολουθείται από ένα εκτεταμένο δίκτυο ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Ο Βαγγέλης Γρηγόρης περιγράφει στο κείμενό του με μελανά χρώματα το ζοφερό μέλλον της δυτικής κοινωνίας, καθώς η πληροφορική οργάνωση της προσωπικής, οικονομικής και επαγγελματικής ζωής των πολιτών εμφανίζεται όχι μόνο ως απαιτούμενη προϋπόθεση, αλλά και ως επιτακτική ανάγκη για την εύρυθμη λειτουργία και συγκρότηση του κοινωνικού βίου.

Ο υπερφίαλος άνθρωπος του 21ου αιώνα, όντας γοητευμένος από την «Σειρήνα» της τεχνολογικής προόδου και εξέλιξης, αποδέχεται πρόθυμα και απερίσκεπτα να θυσιάσει την ιδιωτικότητα, το απόρρητο και την ασφάλεια των προσωπικών του δεδομένων, ευελπιστώντας να απολαύσει το «μεθυστικό τραγούδι» του προγραμματισμού, της ταχύτητας, της άνεσης και της ευκολίας, που υπόσχονται παραπλανητικά οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες.

Ο άνθρωπος της Πληροφορικής –ο «Homo Ιnformaticus»– αδημονεί να υιοθετήσει κάθε νέο προϊόν του τεχνολογικού πολιτισμού, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι κάθε κακόβουλος χρήστης αποκτά μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας την δυνατότητα της αθέμιτης και παράνομης πρόσβασης στα προσωπικά του δεδομένα, τα οποία όμως είναι αλληλένδετα με την ατομική, οικογενειακή και επαγγελματική του ζωή.

Οι καινοτόμες τεχνολογίες στο πεδίο της Πληροφορίας και Επικοινωνίας περιβάλλονται παγκοσμίως με την λάμψη της μετανεωτερικότητας, καθώς προσελκύουν την προσοχή και το ενδιαφέρον δισεκατομμυρίων ανθρώπων, καθιερώνοντας νέους ανατρεπτικούς κανόνες και τρόπους επικοινωνίας και συναλλαγών. Την ίδια στιγμή, οι πολίτες εθισμένοι από την συνεχή χρήση των ευφάνταστων τεχνολογικών εφαρμογών, εισάγοντας τον «προσωπικό τους κωδικό», εντάσσονται στην παγκοσμιοποιημένη ψηφιακή κοινωνία, η οποία δεν διστάζει στον βωμό της ταχύτητας, της ευκολίας και της άνεσης να θυσιάσει την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων και το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής.

Από την άλλη πλευρά, οι τεχνολογικές εφευρέσεις εργαλειοποιούνται από την υπερεθνική ολιγαρχική ελίτ, που έχει θέσει ως πρωταρχική επιδίωξή της την ψηφιοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, με σκοπό την συνεχή ηλεκτρονική επιτήρηση του ανθρώπου και την βαθμιαία συρρίκνωση των συνταγματικών του ελευθεριών, στο πλαίσιο της εγκαθίδρυσης και επιβολής ενός παγκόσμιου συστήματος παν-οπτικού ελέγχου.

Έχουν παρέλθει σχεδόν τριανταπέντε χρόνια από την δημοσίευση του πιο πάνω άρθρου και σήμερα βρισκόμαστε στην δυσάρεστη θέση, όχι μόνο να επιβεβαιώσουμε την ορθότητα των δυσοίωνων προβλέψεων του αρθρογράφου, αλλά και να καταγράψουμε το γεγονός ότι και οι πλέον απαισιόδοξες εκτιμήσεις του ωχριούν ενώπιον της σημερινής εφιαλτικής δυστοπικής πραγματικότητας.

Το 1990 η φαντασία του αρθρογράφου δεν μπορούσε να συλλάβει το «ορμητικό κύμα» της ψηφιακής φρενίτιδας που θα σάρωνε κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής των πολιτών, κυρίως του δυτικού κόσμου.

Ζώντας σήμερα στην εποχή του απόλυτου ψηφιακού μετασχηματισμού των πάντων, όπου οι υπηρεσίες, τα αγαθά αλλά και οι άνθρωποι έχουν ψηφιοποιηθεί, κάθε πολίτης που δεν θα υιοθετεί τις σύγχρονες ψηφιακές εφαρμογές της «ευκολίας», της «άνεσης» και της «ταχείας εξυπηρέτησης» θα λοιδορείται και θα χλευάζεται ως αρνητής της τεχνολογικής προόδου και εξέλιξης, θα περιθωριοποιείται και θα οδηγείται μοιραία σε ένα άνευ προηγουμένου κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό.

Ο Αμερικανό-Βρετανός συγγραφέας Άλντους Χάξλευ, ο οποίος ήταν καλά ενημερωμένος για τις σκοτεινές επιδιώξεις της αφανούς ελίτ, εξετάζοντας στο δοκίμιό του «Επιστροφή στον θαυμαστό καινούριο κόσμο» την τάση της σύγχρονης κοινωνίας (1958), εν σχέσει προς την «προφητική ενόραση» που είχε εκφράσει σχεδόν τριάντα χρόνια νωρίτερα (1932) στο κλασικό δυστοπικό του μυθιστόρημα «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» σημειώνει πολύ εύστοχα τα ακόλουθα:

«Στις πιο αποτελεσματικές αυριανές δικτατορίες είναι πιθανό να υπάρχει πολύ λιγότερη βία απ’ ό,τι στις δικτατορίες του Χίτλερ και του Στάλιν.  Οι υπήκοοι του μελλοντικού δικτάτορα  θα υποβάλλονται σε ανώδυνη πειθαρχία από ένα σώμα ισχυρά εκπαιδευμένων Κοινωνικών Μηχανικών. “Η  πρόκληση της κοινωνικής μηχανικής στην εποχή μας” γράφει ένας ενθουσιώδης οπαδός της καινούργιας αυτής επιστήμης, “είναι σαν την πρόκληση της τεχνολογικής επιστήμης πριν από πενήντα χρόνια”. Αν το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα  ήταν η εποχή των τεχνολόγων μηχανικών, το δεύτερο μισό μπορεί κάλλιστα να είναι η εποχή των κοινωνικών μηχανικών, και ο εικοστός πρώτος αιώνας, υποθέτω, θα είναι η εποχή των Παγκόσμιων Ελεγκτών του συστήματος της επιστημονικής κάστας και του Θαυμαστού καινούργιου κόσμου» (Από το βιβλίο του Άλντους Χάξλευ «Επιστροφή στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο», Μετάφραση και σχόλια Στεφ. Παϊπέτης, εκδόσεις Μέδουσα, Αθήνα 2014, σελ. 58 και 59).

Διανύοντας την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, είμαστε σχεδόν σε θέση να επιβεβαιώσουμε ό,τι, μιλώντας ο Χάξλεϋ για τους «παγκόσμιους ελεγκτές» του θαυμαστού καινούριου κόσμου, υπαινισσόταν σαφώς τους «ευφυείς» αυτοματοποιημένους αλγορίθμους μηχανικής μάθησης, οι οποίοι θα επιτηρούν και θα ελέγχουν την ζωή των πολιτών, βαθμολογώντας την κοινωνική τους συμπεριφορά, ανταμείβοντας με προνόμια και παροχές τους υπάκουους και επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις και αποκλεισμούς στους απείθαρχους.

Σε μερικά χρόνια από σήμερα, προγραμματίζεται να υλοποιηθεί η δυστοπική εκδοχή του θαυμαστού καινούριου κόσμου, όπου οι υπολογιστικές μηχανές και τα ανθρωποειδή ρομπότ όχι μόνο θα εκτοπίσουν τον άνθρωπο από τους χώρους παραγωγής και εργασίας, αλλά θα αποκτήσουν προοδευτικά τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο της ζωής του. Υπολογιστικά συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης θα φθάσουν στο σημείο να υπαγορεύουν στον πνευματικά απονευρωμένο και ψυχικά απονεκρωμένο άνθρωπο –πάντοτε για το καλό του– την ταχύτερη και ασφαλέστερη διαδρομή για τις μετακινήσεις του, την λήψη της βέλτιστης τροφής για την ενίσχυση της υγείας του, ακόμη και την ομορφότερη και πιο πιστή υποψήφια σύντροφό του, στην πραγματικότητα όμως, θα τον έχουν μεταβάλλει σε ρομποτοποιημένο, υπάκουο πολίτη, χωρίς ίχνος ελεύθερης βούλησης και κριτικής σκέψης, έτοιμο να υποκύψει στις ασφυκτικές απαιτήσεις του Παγκόσμιου Ψηφιακού Κράτους της Νέας Εποχής.

Οι πολίτες οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι ο επιταχυνόμενος ψηφιακός μετασχηματισμός δεν θα οδηγήσει σε μια κοινωνία «αγγελικά πλασμένη», αλλά σε μια κοινωνία πνιγηρής συμμόρφωσης και ομοιομορφίας που θα συνθλίψει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ψυχική υγεία των πολιτών. Επειδή ο άνθρωπος δεν είναι καμωμένος να λειτουργεί απρόσωπα και ψηφιοποιημένα, αλλά ως φύσει κοινωνικό ον, αναζητά την διαπροσωπική και συναισθηματική επαφή και επικοινωνία.

Η ακραία ψηφιοποίηση κάθε πεδίου της ανθρώπινης δράσης θα εξουδετερώσει την κοινωνική αλληλεπίδραση και θα οδηγήσει μοιραία τον άνθρωπο σε απομόνωση και μαρασμό, γεγονός που θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στην ψυχική του υγεία.

Αποτελεί πραγματικά διακαή στόχο της Νέας (σατανικής) Τάξης Πραγμάτων να ισοπεδώσει τους δύο βασικούς πυλώνες της ανθρώπινης προσωπικότητας, δηλαδή την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια του Ανθρώπου, με απώτερο σκοπό την διαμόρφωση μιας υπνωτισμένης και ομογενοποιημένης κοινωνίας, όπου οι πολίτες, έχοντας εκπαιδευθεί κατάλληλα, σκέπτονται, εκφράζονται, ομιλούν, θρησκεύουν, συναλλάσσονται, ερωτοτροπούν και εν τέλει συμπεριφέρονται πανομοιότυπα και προγραμματισμένα, σύμφωνα με τις διαταγές και οδηγίες των Παγκόσμιων Ελεγκτών του συστήματος κοινωνικής αξιολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης.

Ο αρθρογράφος του πιο πάνω κειμένου διατύπωσε την (ορθή) σκέψη ότι, αναγράφοντας το όνομά μας στην οθόνη ενός κεντρικού τερματικού, θα ήταν δυνατόν, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να αποκαλυφθεί όλο το οικονομικό, κοινωνικό, ακόμη και το ψυχολογικό μας προφίλ. Βέβαια οι δαιμονικοί Νεοταξίτες, εκδηλώνοντας την απέχθειά τους εν σχέσει προς κάθε τι ορθόδοξο και χριστιανικό, απέρριψαν ως μέσο ταυτοποίησης το βαπτιστικό όνομα και το επώνυμο των πολιτών, θεσμοθετώντας τον προσωπικό αριθμό του πολίτη.

Με την καθιέρωση του προσωπικού αριθμού ως ενιαίου κωδικού αναγνώρισης-ταυτοποίησης διευκολύνεται μεν και απλοποιείται η διαλειτουργικότητα των διαφορετικών ψηφιακών συστημάτων του Δημοσίου Τομέα, όμως την ίδια στιγμή επιτυγχάνεται η ηλεκτρονική διασύνδεση μεταξύ όλων των αρχείων των δημοσίων υπηρεσιών και των προσωπικών δεδομένων των πολιτών, και επομένως κάθε κακόβουλη αρχή ή υπηρεσία αποκτά την τεχνική δυνατότητα να ελέγχει και να παρακολουθεί την ροή των πάσης φύσεως πληροφοριών που τους αφορούν.

Συνεπώς, η χρήση και η αξιοποίηση του προσωπικού αριθμού οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο πλήρες και ολοκληρωτικό ηλεκτρονικό φακέλωμα των πολιτών, με αποτέλεσμα η προσωπική ζωή του ανθρώπου να καθίσταται διάτρητη και κάθε έννοια ιδιωτικότητας να εξαφανίζεται.

Τελικά, όσοι πολίτες λάβουν την γενναία προσωπική απόφαση να απορρίψουν το ηλεκτρονικό σύστημα ταυτοποίησης και συναλλαγής θα είναι «ανύπαρκτοι» για τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του Ψηφιακού Δημοσίου, σχηματίζοντας την ομάδα των «αόρατων πολιτών», που αντιστέκονται στον παγκόσμιο ψηφιακό φασισμό, δίνοντας θυσιαστική μαρτυρία ορθόδοξης χριστιανικής συνειδήσεως, αλλά και ελεύθερου δημοκρατικού φρονήματος.

 

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Konstantinos Vathiotis

2/9/2024

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο, σε ελαφρώς συμπτυγμένη μορφή, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 18/8/2024, σελ. 59.

 

Σύντομο Βιογραφικό

του Οσίου  Χριστοφόρου (Παναγιωτοπούλου),

του «Παπουλάκου»

 

  Ο Όσιος Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1770 στο χωριό Άρμπουνας της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας και αρχικά εργαζόταν ως κρεοπώλης. Όταν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, αρχικά μόνασε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ αργότερα ασκήτεψε σε καλύβι κοντά στο χωριό του. Έμεινε στην απομόνωση για περίπου 20 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή και ανάγνωση. Σε ηλικία 80 ετών πήρε την απόφαση να κηρύξει. Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα, αφού είχε τον δικό του μοναδικό τρόπο να συνεπαίρνει το κοινό. Κυρίως κήρυττε εναντίον της μοιχείας και της κλοπής και υπέρ της προσευχής. Μέσα από τα κηρύγματά του καυτηρίαζε την πολιτική της Βαυαρικής διακυβέρνησης στη χώρα και τη συγκατάβαση σε αυτήν της Συνόδου της Εκκλησίας. Παραπέμφθηκε ενώπιον του Επισκόπου Καλαβρύτων, ο οποίος τον επέπληξε και του ζήτησε να περιορίσει τα κηρύγματά του.

 

  Έξι μήνες αργότερα ο «Παπουλάκος» ξεκίνησε περιοδεία στη νότια Πελοπόννησο, συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμο στο πέρασμά του. Ύστερα από πιέσεις, ο Βασιλιάς Όθων υπέγραψε διάταγμα για τον περιορισμό του «Παπουλάκου» σε μοναστήρι. Ο «Παπουλάκος» κατέφυγε στη Μάνη για να σωθεί. Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να στείλει άμεσα τον Στρατηγό Γενναίο Κολοκοτρώνη με επιτελείο αξιωματικών για να οργανώσει τη σύλληψή του. Ο στρατός έφτασε τη νύχτα, αλλά το πρωί βρέθηκε περικυκλωμένος από 2.000 Μανιάτες. Ακολούθησε εξέγερση των Μανιατών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ο στρατός έδινε μάχη σώμα με σώμα με τους υποστηρικτές του «Παπουλάκου». Τελικά στις 21 Ιουνίου 1852 συνελήφθη από τον στρατό, ύστερα από προδοσία, και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου, όπου έμεινε δύο χρόνια στην απομόνωση. Επρόκειτο να δικαστεί από το κακουργιοδικείο Αθηνών ως στασιαστής, αλλά τα γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου υποχρέωσαν τον Όθωνα να του δώσει αμνηστία. Το 1854 εξορίστηκε στη Μονή Παναχράντου της Άνδρου, όπου κατά τη διάρκεια της παραμονής του, δεχόταν πλήθος επισκεπτών.

 

Ο «Παπουλάκος» Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος εκοιμήθη εν Κυρίω στις 18 Ιανουαρίου 1861, σε ηλικία 91 ετών και ετάφη στην Ιερά Μονή Παναχράντου Άνδρου.

 

ΣΧΟΛΙΟ: Δίκαιη και η εξ ανθρώπων «αγιοκατάταξη» του Παπουλάκου. Προφανώς προϋπήρχε η άνωθεν (και η εκ του πιστού λαού). Απορίας άξια η διαπίστωση ότι όσα εμέμφετο ο Όσιος όσον αφορά τους εκπροσώπους της "εκκλησιαστικής" διοικήσεως συντρέχουν ως χαρακτηριστικά των σημερινών αντιστοίχων οι οποίοι «αγιοκατέταξαν» τον Όσιο!