Στη μνήμη ενός σημαντικού Έλληνα διανοητή….

 

ΧΡΗΣΤΟΣ  ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

1935 - 2024

 

Δύο «καλά»

Στα πολλά "κακά" που έσπευσαν πολλοί «αλάθητοι» να βρούν στον προσφάτως αποβιώσαντα Χρήστο Γιανναρά

 

Μία ένδειξη της «δίψας» του :

«…Το πρόβλημα του εορτολογίου ήταν μόνο μία αφορμή για να διασώση ο Θεός στον τόπο μας μία ζωντανή Εκκλησία που αρνείται την εκκοσμίκευση, τον εκδυτικισμό και την κρατικοποίηση, μένοντας μαρτυρικά πιστή στην αγιοπατερική Παράδοση. Αυτή την συνειδητοποίηση νομίζω ότι την βρήκα στο κείμενό σας και γι΄ αυτό είναι τόση η συγκίνησή μου.

Θα σας παρακαλούσα  πολύ να με πληροφορήσετε αν υπάρχη και στην Αθήνα  κάποια αντίστοιχη με τη δική σας ομάδα και πώς μπορώ να έρθω σε επαφή μαζί της. Και αν το περιοδικό σας κυκλοφορήση, θα ήθελα να γίνω συνδρομητής. Γράψτε μου, αν έχετε χρόνο, και κάτι περισσότερο για την ομάδα σας.

Εύχομαι ο Θεός να σας φυλάη  μέσα στη Χάρη Του και στην αλήθειά Του.

Με πολλή αγάπη

Χρήστος Γιανναράς»

(Απόσπασμα επιστολής προς τον γνωστό «παλαιοημερολογίτη» ιατρό Αλέξανδρο Καλόμοιρο. Τέλη δεκαετίας του ΄70, όταν ο Καλόμοιρος εξέδωσε την «Ομολογία των ελαχίστων» και ετοίμαζε το περιοδικό του «Οι Ρίζες»)

Μία ένδειξη από το «τέλος» του:

"Και την ποθεινήν πατρίδα παράσχου μοι".

Ιδού πώς το ζήτησε ο ίδιος πριν 30 χρόνια:

"...Θέλω τη στιγμή της τελευταίας μου πνοής να φεύγω με τη λαχτάρα του γυρισμού στην πατρίδα... Με το τρελό καρδιοχτύπι μιας ερωτικής προσμονής. Αυτό μόνο."

("Τα καθ' εαυτόν" έκδ. Ίκαρος)

Ο Χρήστος Γιανναράς πέθανε, μας λέει η Βασιλική Νευροκοπλή, στα αγαπημένα του Κύθηρα, βράδυ, μιλώντας με φίλους, έχοντας από ώρα στρέψει τη συζήτηση στον Δ. Κουτρουμπή (το "Καταφύγιο Ιδεών" που διάβασα το 1987 γεμάτο ένταση και συγκίνηση για τον «ερημίτη της Βουλιαγμένης») που σφράγισε ανεξίτηλα και τη δική του πνευματική διαδρομή.

Μιλούσε λοιπόν γι' αυτόν, όταν ξαφνικά σιώπησε, σήκωσε το χέρι του, έκανε το σταυρό του και έσβησε ανάμεσα στους φίλους.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1935. Φοίτησε στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, και είχε συμμαθητές τους Λευτέρη Παπαδόπουλο, Θόδωρο Αγγελόπουλο και Αλέκο Φασιανό.

Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και του Παρισιού (Σορβόνη). Ήταν διδάκτωρ φιλοσοφίας της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, υπήρξε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του St. Vladimir's Orthodox Seminary της Νέας Υόρκης, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης. Διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού Σύνορο, που εξέδωσε δώδεκα τεύχη από το 1964 ως το 1967.

Από το 1982 μέχρι το 2002 υπήρξε τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Αθήνας, αρχικά στο τότε ενιαίο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών και μετά στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δίδαξε φιλοσοφική ορολογία, και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Επίσης είχε διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Παρισιού, Γενεύης, Λωζάννης και Κρήτης.

Είχε επιδείξει πλούσιο συγγραφικό έργο με θεματολογία που σχετίζεται με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και στην δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. (....) Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 10 τουλάχιστον ευρωπαϊκές γλώσσες.

Ο Χρήστος Γιανναράς υπήρξε υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Υποτροφιών «Alexander von Humboldt Stiftung». Επίσης, ήταν εκλεγμένο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, καθώς επίσης και της Διεθνούς Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Επιστημών (Academie International des Sciences Humaines) (Βρυξέλλες). Παρέμβαινε για πολλά χρόνια στην κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα μέσω τακτικής αρθρογραφίας στις εφημερίδες, Το Βήμα, παλαιότερα, επί 13 χρόνια, και από το 1993 στην Καθημερινή, με παράλληλες τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Ήταν παντρεμένος με την λαογράφο και εθνολόγο Τατιάνα Ιωάννου-Γιανναρά (1938-2008), με την οποία απέκτησαν δύο γιους, ο πρώτος εκ των οποίων είναι ο συγγραφέας Σπύρος Γιανναράς.

Απεβίωσε στην εξοχική του κατοικία στα Κύθηρα στις 24 Αυγούστου 2024, σε ηλικία 89 ετών.

Σχόλιο διαχειριστού: Η ανάρτηση αυτή γίνεται τιμής και ευχαριστίας ένεκεν για την προσωπική γνωριμία μου μαζί του, για όσα μου προσέφερε ως Έλληνας διανοητής και εκλεκτός δάσκαλος και συγγραφέας αλλά και για την ιδιότητά του ως Διδάκτορος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου, στο οποίο κι εμείς φοιτήσαμε.

 ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ

Καλλίνικος ὁ ἡσυχαστής Ἁγιορείτης

(1853 – 7 Αὐγούστου 1930)

 

Καλλίνικος ο ησυχαστής των Κατουνακίων

 

 

Μεγάλωσε πνευματικά στα πανσέβαστα Κατουνάκια. Εκεί που κτυπά πιό δυνατά η καρδιά του Αγίου Όρους. Στην αγιοτρόφο και αγιότεκνο έρημο. Στην πενιχρή Καλύβη του Όσιου Γερασίμου του Νέου, υπό τον αυστηρό Γέροντα παπα-Δανιήλ τον Ζαγοραίο, υποτάχθηκε ο Αθηναίος Κωνσταντίνος το 1870. Αγωνίσθηκε υπομονετικά κι επίμονα, με πρόθυμη υπακοή και άσκηση, για να κατορθώσει τη δυσκολοκατόρθωτη απάθεια, να υπερβεί τα γήινα, να πλησιάσει τα ουράνια, με συνεχή νήψη. Στάθηκε ένας καλλίνικος αγωνιστής.

Συνέδραμε ουσιαστικά στην πρόοδό του η προσεκτική μελέτη της Αγίας Γραφής και των σπουδαίων έργων των αγίων και θεοφόρων Πατέρων. Αγάπησε τον πόνο, τον κόπο, τον μόχθο, τη στέρηση, τη μοναξιά, τη σιωπή, τη φυγοδοξία. Απέκτησε κουβέντα με τον Θεό. Αναπαύθηκε στη συντροφιά Του. Νιβόταν με τον τίμιο Ιδρώτα του και τα καυτά δάκρυά του. Μετά την κουρά του δεν λούστηκε ποτέ.

Τα τελευταία 45 έτη της ζωής του τα διήλθε έγκλειστος. Σε τούτο συνέβαλαν οι δύο καλοί του υποτακτικοί, δεν νοιαζόταν για τίποτε που συνέβαινε έξω από το κελλί του. Είχε νεκρωθεί για τον κόσμο. Η απεριέργειά του περίεργη και ακατανόητη στους περίεργους. Καθημερινή του φροντίδα, σκληρός σωματικός κόπος, εναγώνιο μέλημα, παθοκτονία και αρετοσυγκομιδή.

Το κελλί του έτσι κατέστη Σιλωάμ νέα. Μαγνήτης που συγκέντρωνε πονεμένους και προβληματισμένους ανθρώπους, που αναχωρούσαν χαρούμενοι, απελευθερωμένοι, δροσισμένοι από τη δρόσο της χάριτος του διακριτικού και έμπειρου Κατουνακιώτη Γέροντος. Οι πολλές μέριμνες, έλεγε σε κάποιον που τον ρωτούσε γιατί δεν προκόβουν τόσο οι σημερινοί μοναχοί, φέρνουν αμέλεια και λησμοσύνη και μας αφήνουν στάσιμους στην αρετή. Στον ίδιο όμως δεν συνέβαινε έτσι. Για τους «ονοματολάτρες» έλεγε χαρακτηριστικά: «’Άφησαν το κεφάλι και λατρεύουν την σκούφια».

Μετά την προσευχή του έλαμπε το πρόσωπό του σαν του προφήτη Μωυσή, όταν κατέβαινε από το θεοβάδιστο όρος Σινά, αφού αρπαζόταν στα ουράνια. Έγινε σπουδαίος διδάσκαλος της νοεράς προσευχής, που τη ζούσε έντονα. Έμβλημά του η χαρά, το φως, η αγάπη, η ταπείνωση. Προ της τελευτής του είδε με χαρά τους οσίους του Άθω πατέρες να τον αναμένουν με αναμμένες λαμπάδες. Οι τελευταίες του λέξεις: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που αν και δεν έκανα τίποτε στη ζωή μου, πεθαίνω ’Ορθόδοξος». Ήταν ένας πραγματικά Ορθόδοξος, αληθινός μοναχός, από τους λίγους. Το κλίμα που αναπνέει και αναπαύει την καρδιά της Ορθοδοξίας είναι η κατάνυξη και η ταπείνωση. Η μητέρα αγία Ορθοδοξία είναι πάντα ασκητικομαρτυρική και σταυροαναστάσιμη.

Ανεπαύθη στις 7.8.1930, την επομένη της θείας του Σωτήρος Μεταμορφώσεως, ο θεατής του άκτιστου φωτός, μετά 60 ετών αγώνες. Το πρόσωπό του έλαμψε. «Θεωρείται ως μεγάλη αναλαμπή του ησυχασμού. Έφθασεν εις ύψη θεωρίας και ηξιώθη θείων ελλάμψεων κατά την άσκησιν της νοεράς προσευχής», κατά τον μοναχό Έραστο. Κατά τον καλό βιογράφο του αρχιμανδρίτη Χερουβείμ, ο π. Καλλίνικος «θεωρείται από πολλούς ως ο τελευταίος νηπτικός. Αποκαλύπτουμε σε όσους έχουν γνήσια ορθόδοξα πνευματικά ενδιαφέροντα τον “φωτοτόκον και αστραποτόκον” κόσμο των ησυχαστών, των ιερών αυτών κρίνων της ερήμου με την τόσο σπάνια ευωδία».

Εμείς γνωρίσαμε τους μακάριους, ευλογημένους και χαριτωμένους πνευματικούς απογόνους του, κατά την πρώτη εκεί επίσκεψή μας, Χριστόδουλο και Καλλίνικο τους αείμνηστους. Έλεγε ο Γέροντας Καλλίνικος ο νηπτικός: «Η νήψις είναι δώρον Θεού και όπως ο Πανάγαθος έπλασε πρώτον τον άνθρωπον και έπειτα ενεφύσησεν εις αυτόν ψυχήν ζώσαν, ούτω και ο μοναχός πρέπει να εξαγνίση πρώτον εαυτόν σωματικώς, διά των πρακτικών αρετών, και έπειτα να λάβη εκ Θεού το χάρισμα της νοεράς προσευχής και νήψεως, προβαίνων εκ πράξεων εις θεωρίας επίβασιν».

Πηγές-Βιβλιογραφία:

Γαβριήλ Διονυσιάτου αρχιμ., Λαυσαϊκόν του Άγιου Όρους, Βόλος 1953, σσ. 32-33. Χερουβείμ αρχιμ.. Καλλίνικος ο Ησυχαστής, Ωρωπός Αττικής 19765. Ανδρέου Αγιορείτου μοναχού. Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α’, Αθήναι 1979, σσ. 111-123. Σοφοκλή Δημητρακόπουλου, Ευλαβείς κληρικοί των Αθηνών κατά τον εικοστό αιώνα. Αθήνα 2005, σσ. 4-8.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α΄ – 1900-1955, σελ. 512-514, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

 

ΠΗΓΗ: http://www.pemptousia.gr

 

«Ωραίων ωραιότερος»

Το πρόσωπο του π. Καλλινίκου το πυρπολημένο από το Θαβώρειο φως, πολλές φορές, εκτός από τις ώρες της προσευχής, έλαμπε από την παρουσία της θείας χάριτος. Και τα λόγια του αββά Ισαάκ του Σύρου για τον ισάγγελο ησυχαστή Αρσένιο, «εν τη θεωρία αυτού μόνον ενηυφραίνοντο. Η δε ομιλία του λόγου… περιττή εγένετο» μπορούν να εφαρμοσθούν και στον δικό μας ησυχαστή.

…

Κάποιος ερημίτης, ο π. Δ., ενθυμούμενος μία πνευματική συνάντησι με τον π. Καλλίνικο, ανέφερε τα εξής για την χάρι του προσώπου του:

-…Όταν δε ταύτα έλεγε και με εκοίταζε με ένα γλυκύ χαμόγελον, έλαμπε το πρόσωπόν του και εφαίνετο διάχυτος πλημμυρούσα η χαρά και η αγαλλίασις, ωσανεί αυτός αυτήν την ώραν ησθάνετο τας δωρεάς της χάριτος και έπασχεν τα θεοφιλή ταύτα πάθη.

Ο π. Γεράσιμος, εκλεκτός Μικραγιαννανίτης μοναχός και διάσημος Υμνογράφος που επί οκτώ χρόνια είχε τον γερο-Καλλίνικο πνευματικό σύμβουλο, μας διηγήθηκε τα εξής, όταν ένα πρωί κάποια πνευματική ανησυχία τον έφερε ως το κελλί του:

-«Καλώς τονε, καλώς τονε, μου είπε, μόλις με είδε. Σε περίμενα». Απόρησα όταν άκουσα ότι με περίμενε, την στιγμή που δεν τον είχα ειδοποιήσει σχετικά. Κάθισα δίπλα του συνεσταλμένος. Καθώς εκοίταζα το πρόσωπό του, το είδα να λάμπη ολόκληρο από κάποια ακτινοβολία άλλου κόσμου. Στο αντίκρυσμα αυτό ένιωσα μέσα μου μία ξεχωριστή χαρά και μου φάνηκε πως αισθάνθηκα κάποια θαυμαστή ευωδία.

Πράγματι, λοιπόν, η αφοσίωσις και η αδιάλειπτη συνομιλία του π. Καλλινίκου με τον Χριστό, που είναι «ο ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων» όχι μόνο τον ψυχικό του κόσμο, αλλά και την εξωτερική του όψι γέμιζε με πνευματική χάρι.

 

Η καταπολέμησις της αιρέσεως

Βαθύς γνώστης από προσωπκή εμπειρία ο γέρων Καλλίνικος και των λεπτοτέρων εννοιών του ησυχασμού, ήταν σε θέσι να οσφρανθή και να επισημάνη κάθε πεπλανημένη σχετική διδασκαλία.

Το 1913 παρουσιάσθηκε μεταξύ των Ρώσων μοναχών του Αγίου Όρους η αίρεσις των  Ο ν ο μ α τ ο λ α τ ρ ώ ν. Αιρεσιάρχης υπήρξε ο ασκούμενος στα όρη του Καυκάσου μοναχός Ιλαρίων, του οποίου το βιβλίο με την αιρετική περί νοεράς προσευχής διδασκαλία στην επίκλησι «Ιησού», πέρασε απαρατήρητο και από αυτήν ακόμη την Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας. Η αίρεσις άρχισε να παίρνη μεγάλες διαστάσεις μεταξύ των Ρώσων μοναχών του Άθω και υπήρχε κίνδυνος να επεκταθή επικινδύνως. Στην κρίσιμη αυτή περίστασι χρειαζόταν ο κατάλληλος άνθρωπος που θα διέκρινε και θα καταπολεμούσε επιτυχώς την πλάνη. Και αυτός ήταν ο γέρων Καλλίνικος.

Στα υπομνήματά του που έφθασαν μέχρι το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο της Μόσχας, με ακαταμάχητα  επιχειρήματα απεδείκνυε την σαθρότητα των απόψεων των Ονοματολατρών που κατά τον προσφυή του χαρακτηρισμό «άφησαν το κεφάλι και λατρεύουν την σκούφια» (Πρβλ. Γαβριήλ Διονυσιάτου, Λαυσαϊκόν Αγίου Όρους, σελ.32. Εν Βόλω 1953). 

Όλοι ομοφώνως αποδέχθηκαν τις θέσεις του. Ο Τσάρος και ο Πατριάρχης της Ρωσίας του έστειλαν συγχαρητήρια και παράσημα. (Τα δύο αυτά παράσημα σώζονται μέχρι σήμερα στην Καλύβη του Αγίου Γερασίμου). Λέγεται μάλιστα πως ο Τσάρος παρετήρησε στην Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας τα εξής:

-Μία ολόκληρη Σύνοδος και να μην αντιληφθήτε την αίρεσι. Και αφήσατε να σας φωτίση ένας απλός καλόγηρος από το Άγιον Όρος.

Όσοι ασπάσθηκαν την αίρεσι – περ’ιπου 1200 Ρώσοι μοναχοί – με ρωσικό πολεμικό πλοίο απομακρύνθηκαν από τον Άθω. Μεταφέρθηκαν στον Καύκασο, όπου συνέχισαν να εμμένουν στις απόψεις τους (Πρπλ.  Olivier Clement, Les sects dans le monde Orthodoxe. Εις περιοδικόν Contacts, 56, σελ. 292).

 

Θεϊκές πληροφορίες

Πολλές φορές ο Θεός μιλάει μυστικά στις καθαρές καρδιές των Αγίων και τους πληροφορεί όχι μόνο για τα παρόντα, αλλά και για τα μέλλοντα. Αυτό συνέβη πολλές φορές και στον ησυχαστή Καλλίνικο.

Μία ευσεβής κυρία, υπερβολικά πλούσια, ευλαβείτο πολύ τον γέρο-Καλλίνικο και στις επιστολές της τον ικέτευε να προσεύχεται για την οικογένειά της, ώστε να τους προστατεύη η Παναγία από κάθε κίνδυνο. Είχαν μάλιστα και ένα κτήμα στο Λαύριο, και το ταξείδι ως εκεί με το καράβι πολλές φορές έκρυβε σοβαρούς κινδύνους.

Κάποτε, ενώ το καράβι κατευθυνόταν προς την περιοχή του κτήματος, τους έτυχε μία φοβερή θαλασσοταραχή. Πίστεψαν πως δεν θα γλύτωναν το ναυάγιο, αλλά τελικά μόλις και μετά βίας κατώρθωσαν να βγούν σώοι στην παραλία. Τότε ο σύζυγος, που δεν είχε τόση ευλάβεια όση η κυρία του, άρχισε να καταφέρεται εναντίον της.

-Τα είδες τι πάθαμε! Της έλεγε. Είδαμε τον χάρο με τα μάτια! Που είναι οι προσευχές που σου υποσχέθηκαν οι καλόγεροι από το Άγιον Όρος; Που είναι η προστασία τους;

Σε λίγο έφθασαν στο εξοχικό τους σπίτι και είδαν πως τους περίμενε από καιρό κάποιο γράμμα του π. Καλλινίκου. Το ανοίγουν και… τι διαβάζουν μεταξύ των άλλων!

-Θα σας βρη μεγάλος πειρασμός. Να προσέχετε πολύ. Αλλά στο τέλος θα γλυτώσετε, γιατί η Παναγία θα σας προστατέψη.

Ο άνδρας έμεινε εμβρόντητος, και από την στιγμή εκείνη ο σεβασμός του προς τον π. Καλλίνικο δεν είχε όρια.

 

ΠΗΓΗ: «Σύχρονες αγιορείτικες μορφές. Καλλίνικος ο Ησυχαστής»

Εκδ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΗΣ"

 

ΟΜΙΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

 

Χωρίς να θέλω να παίξω τον συνήγορο του διαβόλου... Ο Χίτλερ διάβαζε πάντα τους λόγους του πρώτα σε έναν απλό άνθρωπο και μετά τους άλλαζε μέχρι αυτός ο άνθρωπος να μπορούσε να τους καταλάβει καλά. Καθώς δεν έχω στη διάθεσή μου έναν απλό άνθρωπο στον πνεύμα -οι πιστοί μας έχουν όλοι δυνατό μυαλό αν και μερικές φορές τα πόδια τους δεν πατούν πάντα στη γη- θα παίξω εγώ τον φτωχό άνθρωπο στο πνεύμα μέχρι να γίνει κατανοητό το κείμενο. Το μυστήριο της Μεταμόρφωσης του Χριστού είναι κατανοητό μόνο στην Ορθοδοξία, η οποία έχει μια σαφή θεολογία για τη θεοποίηση του ανθρώπου και την κοινωνία του με τον Θεό. Δεν θα κάνω, λοιπόν, σαν εκείνο τον καλό καθολικό ιερέα που είπε ειλικρινά στο ποίμνιό του ότι δεν ήξερε καθόλου τι να πει για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και απλώς άλλαξε το θέμα του κηρύγματός του μιλώντας για την αρπαγή του προφήτη Ηλία στον ουρανό. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα άρμα και τέσσερα άλογα για να το τραβήξουν, και αυτό ήταν όλο.

 

Ήταν ο ίδιος προφήτης Η λ ί α ς , ο ο π ο ί ο ς , ε κ π ρ ο σ ω π ώ ν τ α ς  τ ο υ ς προφήτες, εμφανίστηκε στο όρος Θαβώρ μαζί με τον Μωϋσή, το νομοθέτη. Και οι δύο τους είχαν ήδη βιώσει την εμπειρία της εμφάνισης του Θεού στη γήινη ζωή τους, όχι την εμφάνιση της θείας φύσης, αλλά είχαν βιώσει την εμπειρία είτε μιας όψης δανεικής, είτε τη μελλοντική ανθρώπινη όψη του Χριστού. Ο Μωϋσής άκουσε μια φωνή, την οποία ο Θεός δανείστηκε για να ακουστεί, στη φλεγόμενη βάτο και στο όρος Χωρήβ. Ο Ηλίας άκουγε συχνά τον Κύριο ως απαλό θρόϊσμα αέρος, «ήχος λεπτού αέρος». (Βασιλέων Α΄ 19:12) Ο Θεός έκανε, επίσης, τον εαυτό του να ακουστεί με αυτόν τον τρόπο κατά τη βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη. Το Άγιο Π ν ε ύ μ α  π ή ρ ε  τη  μ ο ρ φ ή  π ε ρ ι σ τ ε ρ ι ο ύ, χ ω ρ ί ς  σ τ η ν  π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α  ν α  ε ί ν α ι περιστέρι. Οι τρεις απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης, τους οποίους είχε επιλέξει ο Κύριος, κείτονταν φοβισμένοι στους πρόποδες του όρους Θαβώρ. Γιατί ο Ιησούς δεν πήρε όλους τους αποστόλους μαζί του για να παρακολουθήσουν τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος; Απλούστατα επειδή θα έπρεπε να πάρει μαζί του και τον ανάξιο προδότη Ιούδα. Δεν ήταν τόσο ο Χριστός που άλλαξε στη Μεταμόρφωση, όσο τα πνευματικά μάτια των αποστόλων, τα οποία άνοιξαν στον υπερφυσικό κόσμο. Μέχρι τώρα, έβλεπαν μόνο με τα μάτια της σάρκας, όπως ακριβώς κάνουμε κι εμείς όταν τελούμε τη θεία λειτουργία. Μακάρι ο Θεός να μας κάνει άξιους μια μέρα να ατενίζουμε τα θεία μυστήρια με τα πνευματικά μας μάτια! Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μιλούσαν με τον Ιησού. Η συνομιλία τους δεν παρουσιάζεται, και οι απόστολοι κατά πάσα πιθανότητα δεν τους καταλάβαιναν καν. Ενδεχομένως, μιλούσαν για το πάθος του Μεσσία που πλησίαζε. Ο ευαγγελιστής Λουκάς εξηγεί: «καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον τὴν ἔξοδον αὐτοῦ ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ.» (Λουκ. 9:31). Μιλούσαν για το πώς ο Ιησούς θα ολοκλήρωνε την αποστολή του πεθαίνοντας στην Ιερουσαλήμ. Τα ρούχα του έγιναν λευκά σαν το χιόνι, λέει το κείμενο. Ο Μάρκος λέει: «καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο στίλβοντα, λευκὰ λίαν ὡς χιών, οἷα γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς οὐ δύναται οὕτω λευκᾶναι» (Μκ 9:3).

Τα ρούχα του έγιναν εκθαμβωτικά και τόσο λευκά που κανείς στη γη δεν μπορεί να παράγει τέτοια λευκότητα. Πώς έγινε αυτό; Ας το εξηγήσουμε με μια μεταφορά. Το σίδερο, όταν έρχεται σε επαφή με τη φωτιά, πυρακτώνεται και λάμπει. Από μόνο του το σίδερο δεν μπορεί να το κάνει αυτό, αλλά υπό την επίδραση της φωτιάς το κάνει. Έτσι, τα ενδύματα του Χριστού μεταμορφώθηκαν από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος - τη δόξα που εξέπεμπε ο Χριστός. Μεταμορφώθηκε. Αν και μεταμορφώθηκε παθητικά η ανθρώπινη φύση του Χριστού, η αιτία ήταν η θεϊκή φύση του Χριστού, η οποία βρισκόταν συνήθως κρυμμένη κάτω από τον μανδύα της ανθρώπινης φύσης του. Ο Πέτρος μίλησε λέγοντας: «ῥαββί, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· καὶ ποιήσωμεν σκηνὰς τρεῖς, σοὶ μίαν καὶ Μωϋσεῖ μίαν καὶ Ἠλίᾳ μίαν». Κύριε, είναι καλό τώρα που βρισκόμαστε εδώ, αν συμφωνείς, να στήσω τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία. «…οὐ γὰρ ᾔδει τί λαλήσῃ· ἦσαν γὰρ ἔκφοβοι» (Μκ 9:5-6). Στην πραγματικότητα, δεν ήξερε τι έλεγε, γιατί και οι τρεις τους ήταν τρομοκρατημένοι, σύμφωνα με τον Μάρκο. Ο Ματθαίος, από την πλευρά του, λέει: «καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα» (Ματθ.17:6). Όταν οι μαθητές άκουσαν αυτή τη φωνή, τρομοκρατήθηκαν και έπεσαν με τα πρόσωπά τους στο έδαφος. Ο Σωτήρας δεν είχε ανάγκη από σκηνή, και ο Ηλίας και ο Μωυσής ακόμη λιγότερο, εφόσον ζούσαν στον άλλο κόσμο. Ομοίως, κατά την Πεντηκοστή, οι απόστολοι μιλούσαν σε διάφορες γλώσσες υπό την επήρεια της χάριτος. Η ανθρώπινη φύση βγήκε από την κανονική της κατάσταση, σε αυτή την περίπτωση, και βρέθηκε υπό την επήρεια της χάριτος. «Αυτός ο τρόμος εξέβαλε την ψυχή τους από την φυσική της κατάσταση και την εξύψωσε σε έναν ανώτερο χώρο. Έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια τον Μωϋσή και τον Ηλία, αλλά συγχρόνως η ψυχή τους, σαν να είχε αποτραβηχτεί από τις εντυπώσεις των αισθήσεων λόγω της θείας ενατένισης, είχε καταληφθεί πλήρως από ένα συναίσθημα απολύτως ουράνιο» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος). Ο Θεός Πατέρας ακούστηκε μέσω μιας ανθρώπινης φωνής, λέγοντας: «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.» (Μκ 9:7). Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός. Ακούστε τον. Η ίδια φωνή είχε ήδη μιλήσει στον Ιορδάνη, 2 όταν ο Χριστός βαπτίστηκε: «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Ματθ 3:17). Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, αυτός που μου δίνει μεγάλη χαρά. Ο Ματθαίος γράφει λίγο διαφορετικά: «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε·.» (Ματθ. 17:5) Ήταν ο Θεός Πατέρας και όχι η Αγία Τριάδα, ούτε το Άγιο Πνεύμα μόνο, γιατί είπε «ο αγαπημένος μου Υιός...». Μόλις ακούστηκε η φωνή του Θεού, οι μαθητές κοίταξαν γύρω τους και δεν είδαν κανέναν άλλον εκτός από τον Ιησού, ο οποίος ήταν μόνος μαζί τους, «…καὶ ἐξάπινα περιβλεψάμενοι οὐκέτι οὐδένα εἶδον, ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον μεθ᾿ ἑαυτῶν.» Έτσι τελειώνει το επεισόδιο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ας κλείσουμε λοιπόν και εμείς τη ταπεινή μας εξήγηση, έχοντας μόλις και μετά βίας ξεπεράσει τον ευρηματικό εφημέριο που αναφέραμε παραπάνω.

Αρχιμ. Κασσιανός

 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΜΑΣ .....

Μερικές φορές είναι ακίνδυνο να είμαστε στον κόσμο μας, όπως λέμε, όχι όμως πάντα. Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται να χανόμαστε σε ατέρμονες συζητήσεις ή αντιπαραθέσεις ή ακόμη και μελέτες ή άσκοπες έρευνες για πράγματα προφανή. Αρκετές φορές πολλοί αναζητούν δικαιολογίες εκεί που δεν υπάρχουν και ακραίες ερμηνείες εκεί που δεν χωρούν. Εχει αξία και σημασία να αναζητούμε την ουσία και το "εν" του οποίου "εστί χρεία" που λέει ο Χριστός στην Μάρθα, την αδελφή του φίλου Του Λαζάρου. Να μην χάνουμε τον σκοπό μας, τον προορισμό μας! Πολλά είναι σημαντικά αλλά ο στόχος είναι ένας. Ειδικότερα, μετά από την ανωτέρω γενική εισαγωγή, ας μην απατούμε εαυτούς και αλλήλους και μη βρίσκουμε εμπόδια μένοντας προσκολημμένοι σε σοβαρά μεν ζητήματα που όμως μπορούν να περιμένουν στο να μελετηθούν αφού κάνουμε το απαραίτητο βήμα. Το βήμα είναι να εγκαταλείψουμε αυτό που δεν πρέπει να ανεχόμαστε και στηρίζουμε. Δεν υπάρχει κενό στην πορεία μας. Η σχέση με τον Θεό μέσω της προσευχής, της μελέτης των Γράφων και των Πατέρων και κυρίως η χάρις του Θεού και η αγάπη Του δεν θα μας εγκαταλείψουν. Επί τον τύπον των ήλων τώρα : Οι περισσότεροι πιστοί με φόβο Θεού και αγάπη για την Αλήθεια βλέπουν ότι δεν πάμε καλά, βλέπουν ότι καμία διάθεση επιστροφής ή διορθώσεως υπάρχει εκ μέρους των φερομένων ως υπευθύνων. Πρέπει, όμως, να δουν πλέον και να αναλάβουν τη δική τους ευθύνη ένας έκαστος των πιστών, είτε κληρικός, είτε μοναχός, είτε λαϊκός είναι αυτός. Είναι πλέον ή σαφές ότι μόνον ένα πράγμα ενοχλεί και ενδεχομένως εμποδίζει πραγματικά όσους ξεπουλούν ή προδίδουν ή αδιαφορούν για την παραδοθείσα Πίστη. Και αυτό είναι η διακοπή κοινωνίας μαζί τους. Μην μπερδευόμαστε και πελαγοδρομούμε στους όρους και τις έννοιες (αποτείχιση, σχίσμα, Συνοδική διαγνώμη, παρασυναγωγή, ανυπακοή, δογματικό, κανονικό, αγιότητα κοκ). Όπως μας διδάσκουν οι οδοδείκτες της Αληθείας και της σωτηρίας μας, οι Άγιοι Πατέρες, ολες οι Γραφές, όλες οι Άγιες Σύνοδοι, όλοι οι Άγιοι μας παραινούν να φεύγουμε μακρυά από την κοινωνία όσων διδάσκουν, ομολογούν και πράττουν αλλότρια της διδασκαλίας της Εκκλησίας του Χριστού. Το τι θα κάνουμε μετά θα το διακρίνουμε με προσοχή, υπομονή, ταπείνωση και αγάπη και ασφαλώς με ακράδαντη πίστη! Ο Θεός θέλει πρώτα να αφήσουμε το κακό, την ψευδοασφάλεια μας και δείχνοντας Του εμπιστοσύνη, θα μας δείξει κι Εκείνος τι θα πρέπει να πράξουμε. Αρκεί να κάνουμε το ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ!....

ΟΙ ΔΥΟ "ΑΔΕΛΦΟΙ"

Οι εικονιζόμενοι δύο "αδελφοί", πάπας Φραγκίσκος και Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ούτε το κρύβουν, ούτε το αποσιωπούν, ούτε το αποφεύγουν το να αλληλοαναγνωρίζονται ως κανονικοί Ποιμένες της μιάς κοινής Εκκλησίας στην οποία δηλώνουν ότι ανήκουν. Επομένως κανείς δεν δικαιολογείται να επικαλείται το επιχείρημα ότι δεν κηρύσσουν το φρόνημά τους "γυμνή τη κεφαλή", δηλαδή δημοσίως και μέσα στους ναούς των. Ειδικότερα, ο κ. Βαρθολομαίος έχει κατ' επανάληψη δηλώσει, διακηρύξει και ομολογήσει, προφορικώς και γραπτώς (μάλιστα και ενυπογράφως) ότι οι λεγόμενοι Ρωμαιοκαθολικοί (ορθώς Λατίνοι ή Φράγκοι) ανήκουν στο σώμα της Εκκλησίας, έχουν Ιερωσύνη, Βάπτισμα, Χρίσμα και άρα γενικώς Μυστήρια και Θ. Χάρη. Το να περιμένει κάποιος να τους δει να κοινωνούν από το ίδιο ποτήριο για να αποδεχθεί ότι έχουν ήδη κοινωνία, ε αυτό είναι ένδειξη αφέλειας ή ανοησίας, αν όχι πονηρίας. Το 1965 επισήμως η Κωνσταντινούπολη απεδέχθη και συνυπέγραψε την άρση της ακοινωνησίας με τον παπισμό. Το επίσημο κοινό ποτήριο, αν και ήδη γίνεται περιφερειακά και σποραδικά στο εξωτερικό, θα έρθει να επισφραγίσει αυτό που ήδη έχει συντελεσθεί σχεδόν πλήρως. Μάλιστα, ίσως να μην έλθει ποτέ, διότι, όπως έχει διαρρεύσει, στον σχεδιασμό των δύο "αρχηγών", Δύσεως και Ανατολής, όπως παρουσιάζονται, είναι η κάθε πλευρά να παραμείνει στις συνήθειές της αλλά η (δια-)κοινωνία να ισχύει και μεταδίδεται μέσω των "κεφαλών". Έτσι θα αργήσουν να ξυπνήσουν ή δεν θα ξυπνήσουν ποτέ ακόμη και οι βαυκαλιζόμενοι ως συντηρητικοί, οι οποίοι κοιμήθηκαν ορθόδοξοι και ξύπνησαν ουνίτες, ξανακοιμούνται και όταν ξαναξυπνήσουν θα είναι πλέον πολύ αργά.

 

 Ὑπό τόν φόβον τοῦ ἐκδικητικοῦ Φαναρίου.....

Μονή Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους: “Ἀπαράδεκτο τό κείμενο Μαξίμου Ἰβηρίτου”

 

Αναμενόμενο. Θα ήταν θαύμα και ευλογία εάν η επίσημη Μονή Ιβήρων έστω σιωπούσε. Όλοι, όμως, γνωρίζουν το ήθος του Γέροντος Μαξίμου (πρώην Πρωτεπιστάτου του Αγίου Όρους) και αντιστοίχως τις "δεσμεύσεις" του Ηγουμένου και κάθε Ηγουμένου του Αγίου Όρους (εκ των μνημονευτών) οι οποίοι κοιτούν έμφοβοι το "μέλλον" τους και την κεφαλή τους, ενώ περιφρονούν το παρελθόν του Ιερού τόπου, την ιστορία των Αγίων Αγιορειτών Πατέρων και δη των Οσιομαρτύρων και Ομολογητών.

Εάν οι Εσφιγμενίτες Πατέρες και ο Ηγούμενος τους, Γέροντας Μεθόδιος, έχουν, κατά το ανθρώπινον, λάθη, το Φανάρι και η πορεία του στα θέματα της Πίστεως αδιαμφισβήτητα και απολύτως τεκμηριωμένα, βάσει των κριτηρίων της Ορθοδόξου Παραδόσεως, είναι στο απόλυτο ΛΑΘΟΣ! Ο ίδιος ο Προηγούμενος (της Μονής Ιβήρων) Γέρων Βασίλειος Γοντικάκης μου ανέφερε προσωπικά προ ετών, σχολιάζοντας το Κολυμπάρι, ότι οι Πατριαρχικοί έχουν εκτροχιαστεί! Τι στηρίζει, λοιπόν, η Μονή Ιβήρων; Την διάλυση των πάντων και τον οικουμενιστικό οδοστρωτήρα των Φαναριωτών προς την απροϋπόθετη ένωση με τους αιρετικούς ; Κρίμα!

 

Το κείμενο του Γέροντος Μαξίμου εδώ:

https://www.vimaorthodoxias.gr/arthrografia/paremvasi-toy-agioreiti-geronta-maximoy-iviriti-gia-ti-moni-esfigmenoy-apokleistiko-arthro-sto-vima-orthodoxias/

ΤΟ «ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ» ΚΑΙ Ο ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 

Τὸ ἐρχόμενον Πάσχα θὰ ἐπιδιωχθῆ  ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἐπετεύχθη τὸ 1923!

 

● Πῶς θὰ συνεορτάσουν Πατριάρχης – Πάπας  τὸ ἕνα «Πάσχα» ἄνευ τοῦ ἑτέρου;… 

● Θὰ πανηγυρίσουν διὰ τὴν σχετικοποίησιν  τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου,  τὴν ὁποίαν κατώρθωσαν οἱ παπικοὶ  μὲ τὸ δόγμα τῆς «Assumptio» τῆς Θεοτόκου;

 

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος

 

  Δικαίως αἱ ἐξαγγελίαι τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου περὶ ἀπὸ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μετὰ τοῦ Πάπα ἔχουν προκαλέσει ἀνησυχίαν καὶ ἀντιδράσεις εἰς τοὺς πιστούς. Ἤδη ἔχουν γραφῆ πολλὰ καὶ θὰ γραφοῦν ἀκόμη περισσότερα περὶ ἐν γένει τοῦ ἀδυνάτου συνεορτασμοῦ μετὰ αἱρετικῶν, ὅπως καὶ κατὰ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Πασχαλίου, ἡ ὁποία ὄχι ἁπλῶς φημολογεῖται, ἀλλὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸ κλῖμα τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως ὡς πρακτικὴ διευκόλυνσις διὰ τοὺς ἐν παποπροτεσταντικὰς χώρας διαμένοντας Ὀρθοδόξους καὶ ἔνδειξις ἑνότητος ὅλων τῶν χριστιανῶν ἔναντι τῶν ἀλλοθρήσκων ἁπανταχοῦ τῆς γῆς. Μία ἰδιαζόντως σημαντικὴ πτυχὴ τοῦ ζητήματος, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀναδειχθῆ ἀρκούντως, εἶναι ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο, δηλ. αἱρέσεως καὶ πασχαλίου, καὶ κατάλληλος ἀφορμὴ ἡ «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν» τοῦ Θέρους, ἡ Κοίμησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. 

Ὁ ἑορτολογικὸς κύκλος καὶ τὸ ἡμερολόγιον

  Πολλοὶ ἔχουν ἀκούσει ἢ ἔχουν διαβάσει ὅτι τὸ ἡμερολογιακὸν ζήτημα ἐκκίνησεν, ὅταν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον τὸ 1902 ἤλλαξε τὴν ἀπ’ αἰώνων στάσιν αὐτοῦ καὶ ἐζήτει ἀπὸ τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας νὰ πληροφορηθῆ τί φρονοῦν περὶ ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, καταλῆ­γον μετὰ ἀπὸ τὰς ἀρνητικὰς ἀπαντήσεις εἰς τὴν ἐγκύκλιον τοῦ 1904, ὅπου ἀπερρίφθη κάθε μεταβολή. Εἰς ὀλίγους ὅμως εἶναι γνωστὸν ὅτι ἀπὸ τὸ 1894 ὁ παπικὸς κληρικὸς Tondini de Quarenghi ἐπίεζεν εἰς τὴν Κων/πόλιν διὰ τὸ συγκεκριμένον ζήτημα, μεταξὺ ἄλλων δημοσιεύων μελέτην τὸ 1905 μὲ τίτλον «Ὀνομασίαι ἐκφράζουσαι ἀμέσως τὴν θεία μητρότητα τῆς Μαρίας ἐν τῷ Θεοτοκαρίῳ τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως», εἰς τὴν ὁποίαν προβάλλει τὴν σπουδαιότητα τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος διὰ τὴν «ἕνωσιν» Ὀρθοδοξίας καὶ παπισμοῦ. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος τιμᾶται δεόντως εἰς Ἀνατολὴν καὶ Δύσιν καὶ μία τοιαύτη μελέτη ἀμέσως θὰ προσήλκυε τὸ ἐνδιαφέρον ὅλων. 

  Μερικὰ ἔτη μετέπειτα θὰ καταστῆ γεγονὸς ἡ διὰ τῆς βίας εἰσαγωγὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου, συμβαδίζουσα ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν ἐπιλογὴν τῆς Πολιτείας, ὡστόσον ὁ κύκλος τῶν κινητῶν ἑορτῶν θὰ παραμείνη ἀνέπαφος. Τὰ ἀποτελέσματα ἦταν δημιουργία ἀρρυθμίας μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων διὰ τὰς ἀκινήτους ἑορτάς, ὄχι ὅμως διὰ τὰς κινητάς. Ἐκεῖνον τὸ ὁποῖον οὔτε τότε οὔτε σήμερα ἔχει καταστῆ πλήρως ἀντιληπτὸν εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπεχώρησεν εἰς τὰς πιέσεις, διαφυλάττουσα ὅμως τὸ ἑορτολόγιόν της: ἀφ’ ἑνὸς δὲν ἤγγιξε τὸ Πασχάλιον, μένουσα πιστὴ εἰς τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, καὶ δὲν μετέβαλε τὰς ἡμερομηνίας τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν, π.χ. ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ἔπρεπε νὰ τελῆται σταθερὰ τὴν ἡμερομηνίαν τῆς 25ης Μαρτίου. Ἂν ἡ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ μετετίθετο διὰ τὴν 7ην Ἀπριλίου ἢ τὸ Πασχάλιον ὑπελογίζετο διαφορετικῶς ἢ ὡρίζετο (ὅπως ἔχει προταθῆ σήμερα ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὰς) σταθερὴ Κυριακὴ τοῦ Ἀπριλίου, τότε θὰ εἶχε κυριολεκτικὰ τινάξει εἰς τὸν ἀέρα ὁλόκληρον τὴν ὑπερδισχιλιετῆ παράδοσιν, ἐκθεμελιώνουσα τὸ ἅπαν. 

  Ἐκεῖ στοχεύει καὶ ἡ συνεχῶς προτεινομένη συζήτησις περὶ τοῦ Πασχαλίου μὲ ἀποκορύφωσιν τὴν μονομερῆ καὶ ἄνευ ἐγκρίσεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρωτοβουλίαν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου διὰ τὸν συνεορτασμὸν τοῦ Πάσχα. Οἱαδήποτε μετατροπὴ τοῦ Πασχαλίου θὰ σημάνη τὴν ἐπίτευξιν τῶν ἀπ’ αἰῶνος σχεδίων τοῦ παπισμοῦ διὰ τὴν ἐκ τῶν ἔσω ἅλωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Διὰ νὰ ὁλοκληρώση τὴν ἡμερολογιακὴν μετατροπὴν εἴτε θὰ ἔπρεπε νὰ ἀλλοιώση τὰς κινητὰς εἴτε τὰς ἀκινήτους ἑορτάς. Τῶν πρώτων καλῶς ριζομένων καὶ ἀμεταβλήτων μετὰ καὶ τὸ 1923 δὲν δύναται νὰ ποιήση περαιτέρω τί, ἀπομενουσῶν τῶν δευτέρων δι’ ἀπόπειραν οἱασδήποτε ἀλλαγῆς, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπ’ οὐδενὶ δὲν πρέπει νὰ ἐνδώσουν οἱ Ὀρθόδοξοι. 

Ἀποκόπτονται αἱ ἑορταὶ ἀπ’ ἀλλήλων; 

  Διατί τὸ Πασχάλιον ὀφείλει νὰ παραμείνη ὡς ἔχει; Ἡ μέχρι σήμερα ἀπάντησις, δηλ. ὅτι αὐτὸ ὥρισεν ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, εἶναι ἀπολύτως ὀρθή, ἀλλὰ ἐλλειπής. Ὅσον παραμένει ἐλλειπής, γίνεται ἀκατανόητος καὶ τοιουτοτρόπως μὴ ἀντιλαμβανομένων τῶν λόγων, διὰ τοὺς ὁποίους καθώρισε τοιουτοτρόπως ἡ Σύνοδος τὸ Πασχάλιον, προσβάλλεται ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὰς ὡς φονταμενταλιστικὴ ἐμμονὴ εἰς λάθος ἀστρονομικοὺς ὑπολογισμοὺς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Εἰς ἄρθρα τοῦ «Ο.Τ.» ἔχει ἐξηγηθῆ ὅτι δὲν ὑπῆρξαν ἐσφαλμένοι ὑπολογισμοί, διότι ἡ Σύνοδος κατεσκεύασεν ἰδικόν της σύστημα ὑπολογισμοῦ, ὥστε νὰ μὴ ἔχη ἀνάγκη τοὺς ἀστρονόμους. Αὐτὸ ὅμως καὶ πάλιν ἐξηγεῖ τὸ πῶς, ὄχι τὸ διατί. Ἡ οὐσιαστικὴ ἀπάντησις εὑρίσκεται εἰς τὰ ὅσα ἀνεφέρθησαν περὶ ἐκθεμελιώσεως ὁλοκλήρου τῆς παραδόσεως. Εἶναι δυνατὸν ἡμερομηνίαι νὰ ἔχουν τοσαύτην σημασίαν;

  Ἡ ἡμερομηνία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὑπολογίζεται τὴν 25ην Μαρτίου 30 μ.Χ., ἡ ὁποία συμπίπτει μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου. Ὁ Εὐαγγελισμὸς συνέβη τὸ ἔτος 5507 ἀπὸ κτίσεως κόσμου, καὶ ἡ 25η Μαρτίου ἦτο διὰ τὸ ἰουδαϊκὸν ἡμερολόγιον ἡ 10η τοῦ μηνὸς Νισάν. Τὴν 10ην εἶχεν εἰσέλθει ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ εἰς τὴν Γῆν τὴν Ἐπαγγελίας. Τὴν 10ην εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεὸς εἰς τὴν Π.Δ. ὡς ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλάμβανεν ἑκάστη οἰκογένεια τὸν πασχάλιον Ἀμνόν, τὸν ὁποῖον θὰ ἐθυσίαζε τὴν 14ην τοῦ Νισάν. Αὐτὰ ὑπῆρξαν προφητεῖαι διὰ τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν Θεοτόκον ἀλλὰ καὶ τὴν ἑτοιμασίαν διὰ τὴν ἐπὶ Σταυροῦ θυσίαν Αὐτοῦ. Ἡ 25η Μαρτίου, ἀριθμουμένη ὡς ἡ 6η ἡμέρα τῆς ἐαρινῆς Ἰσημερίας (τῆς 20ῆς συνυπολογιζομένης λόγῳ δισέκτων ἐτῶν) συμπίπτει ὡσαύτως μὲ τὴν 6ην ἡμέραν τῆς Δημιουργίας, ὅπου ἐδημιουργήθη καὶ ἐξέπεσεν ὁ ἄνθρωπος. Τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὁ ὄφις ἠπάτησε τὴν Εὔαν, ἡ Παν­αγία ἤκουσε τὸ Χαῖρε τοῦ Ἀγγέλου καὶ τὸ Χαίρετε αἱ Μυροφόροι. Ἕξ μῆνας πρὸ τῆς 25ης ἐτοποθετήθη ἡ Σύλληψις τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ ἐννέα μῆνας μετέπειτα ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ καὶ οὕτως ἀνεπτύχθη σὺν τῷ χρόνω καὶ ἀπῃρτίσθη ὁλόκληρον τὸ λειτουργικὸν ἔτος. 

  Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενισταὶ προβαίνουν εἰς ἓν τέχνασμα: ἀπομονώνουν τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα καὶ προβάλλουν ὅτι θὰ συνεορτάσουν μόνον αὐτὴν μὲ τὸν Πάπαν. Προφανῶς, καμίαν δὲν πρέπει νὰ συνεορτάσουν, ἀλλὰ ἡ παρελκυστική τους αὐτὴ τακτικὴ καταδεικνύει ὅτι φέρονται εἴτε ἀμαθῶς εἴτε πονηρά, διότι τὸ Πάσχα δὲν εἶναι μία ἑορτὴ ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπον ἑορτολογικὸν κύκλον, ἀλλὰ ἄρρηκτα συνυφασμένη μὲ ὅλας τὰς ἑορτάς, ἀναπόσπαστος ἀπὸ αὐτὰς καὶ ἀκρογωνιαῖος λίθος τοῦ ἑορτολογίου. Ἑπομένως, εἶναι ἀνήκουστον καὶ μὴ δυνάμενον νὰ χωρέση εἰς τὴν ἀνθρωπίνην λογικὴν νὰ συνεορτασθῆ ἡ Ἀνάστασις, χωρὶς ὅμως νὰ ἑορτάζεται οἱαδήποτε ἑτέρα ἑορτή. Ἡλίου φαεινότερον, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός: ἐὰν συνεορτασθῆ ἡ «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν», τότε διατί ὄχι καὶ ὅλαι αἱ ὑπόλοιποι; 

Ἡ τιμὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ὁ συνεορτασμὸς 

  Ἐπανερχόμενοι λοιπὸν εἰς τὴν στοχευμένην ἀπόπειραν τοῦ Tondini de Quarenghi ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι τὸ Πασχάλιον καὶ ἡ τιμὴ τῆς Θεοτόκου ἀφοροῦν εἰς τὸ «κεφάλαιον τῆς σωτηρίας». Ὀρθῶς ὁ Ἀ. Δελήμπασης (Πάσχα Κυρίου, σ. 508) σημειώνει:

  «Τὸ ἐκκλησιαστικὸν ἔτος ἄρχεται τὴν 1ην Σεπτεμβρίου μηνὸς καὶ λήγει τὴν 31ην Αὐγούστου… Πλαισιώνεται δὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸν ἔτος δι’ ἑορτῶν τῆς Θεοτόκου, ἥτις πρώτη ἤκουσε τὸ «χαῖρε» τοῦ ἀγγέλου κατὰ τὸν Εὐαγγελισμὸν καὶ τὸ «χαίρετε» τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ. Τὴν 1ην Σεπτεμβρίου τελεῖται καὶ «ἡ σύναξις τῆς ὑπερ­αγίας Θεοτόκου τῶν Μιασηνῶν» καὶ τὴν 31ην Αὐγούστου ποιεῖται ἀνάμνησις τῆς «καταθέσεως τῆς τιμίας Ζώνης» αὐτῆς».

  Ἢ μὲ εὐρυτέραν ὀπτικὴν δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι τὸ ἐκκλησιαστικὸν ἔτος, ἐντός τοῦ ὁποίου συμπυκνοῦνται ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Σωτηρίας, ἄρχεται μὲ τὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου καὶ καταλήγει μὲ τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου. Εἰς δὲ τὴν Κοίμησιν, ἕνεκα τῆς Μεταστάσεως, ἀνακεφαλαιοῦνται πρακτικῶς μὲν τὸ πλήρωμα τῶν ἑορτῶν, θεολογικῶς ἡ ἐπὶ τῶν κτιστῶν συνέπειαι τῆς εἰσδοχῆς τῆς ἀκτίστου χάριτος εἰς βαθμὸν τελειώσεως, διὰ τοῦτο ἀναφωνεῖ εἰς τὸν ἐγκωμιαστικὸν λόγον του ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς: 

  «Διὰ τοῦτο τὸ γεννῆσαν εἰκότως σῶμα συνδοξάζεται τῷ γεννήματι δόξῃ θεοπρεπεῖ καὶ συνανίσταται, κατὰ τὸ προφητικὸν ᾆσμα, τῷ πρότερον ἀναστάντι τριημέρῳ Χριστῷ, ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματος αὐτοῦ. Καὶ παράστασις γίνεται τοῖς μαθηταῖς τῆς ἐκ νεκρῶν καὶ αὐτῆς ἀναστάσεως αἱ σινδόνες καὶ τὰ ἐντάφια, μόνα περιλειφθέντα τῷ τάφω καὶ μόνα κατ’ αὐτὸν εὑρεθέντα κατὰ ζήτησιν προσελθοῦσι, καθάπερ ἐπὶ τοῦ υἱοῦ καὶ δεσπότου πρότερον. Οὐκ ἦν δὲ χρεία καὶ ταύτην ἔτι πρὸς ὀλίγον, καθάπερ ὁ ταύτης υἱὸς καὶ Θεός, ἐνδιατρίψαι τῇ γῇ. Διὰ τοῦτο πρὸς τὸν ὑπερουράνιον εὐθὺς ἀνελήφθη χῶρον ἀπὸ τοῦ τάφου… Ὅπου γὰρ ὁ Χριστὸς ἐν οὐρανοῖς ἐκάθισεν, ἐν δεξιᾷ δηλονότι τῆς μεγαλωσύνης, ἐκεῖ καὶ αὕτη νῦν ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβᾶσα ἔστηκεν. Οὐ μόνον ὅτι ποθεῖ καὶ ἀντιποθεῖται πάντων μάλιστα, καὶ αὐτοῖς τοῖς φυσικοῖς θεσμοῖς, ἀλλ’ ὅτι καὶ θρόνος ἐστὶν ὡς ἀληθῶς αὐτοῦ, ὅπου δὲ κάθηται ὁ βασιλεύς, ἐκεῖ ὁ θρόνος ἵσταται… Οὐκοῦν αὕτη μόνη μεθόριόν ἐστι κτιστῆς καὶ ἀκτίστου φύσεως, καὶ οὐδεὶς ἂν ἔλθοι πρὸς Θεόν, εἰ μὴ δι’ αὐτῆς ὡς ἀληθῶς καταγασθείη τῆς θεαυγοῦς ὡς ἀληθῶς λυχνίας «ὁ Θεὸς γὰρ ἐν μέσῳ αὐτῆς καὶ οὐ σαλευθήσεται», φησίν».

  Πῶς νὰ κατανοήσουν αὐτὰ οἱ παπικοί, ὅταν δὲν πιστεύουν εἰς τὴν ἄκτιστον Χάριν; Ἀπέκοψαν τὸ γεγονὸς τῆς Μεταστάσεως ὡς θαῦμα καὶ τὸ ἀνήγαγον εἰς Δόγμα, διαστρέφοντες πλήρως τὸ νόημα τῆς ἑορτῆς, πολὺ περισσότερον ζημιοῦντες τὸ πρόσωπον τῆς Παναγίας, ἀλλὰ κυρίως καταστρέφοντες τὸ Δόγμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ἐνῶ φαίνεται τιμὴ πρὸς τὴν Θεοτόκον νὰ ἀνακηρύξη κανεὶς ἕνα Δόγμα δι’ αὐτὴν (διότι ἡ σύγχρονος αὐτοσυνειδησία κατανοεῖ τὰ Δόγματα ὡς βραβεῖα!), ἡ ἐξίσωσις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ τῆς «Ἀναστάσεως» τῆς Θεοτόκου ἐπὶ τῇ βάσει μάλιστα ἐπενεργείας μίας κτιστῆς χάριτος (καὶ εἰς Αὐτὸν τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον;!) ἐξουδετερώνει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄρα «ματαία ἡ πίστις ἡμῶν»! Μὲ ἁπλᾶ λόγια: ἂν μᾶς σώζη (= δόγμα) ἡ «Ἀνάστασις» τῆς Θεοτόκου, τότε ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου πλεονάζει… 

  Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου δὲν ἀπεκλήθη τυχαίως «Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ». Ἴσως διὰ τὸν πολὺ κόσμον νὰ δηλώνη ἁπλῶς τὴν ἀθρόαν συμμετοχὴν τοῦ κόσμου εἰς τὴν ἑορτὴν τῆς Παναγίας, τὴν ὁποίαν τόσον πολὺ ἀγαπᾶ, ὅπως καὶ κατὰ τὴν Μεγάλην Ἑβδομάδα. Ἐκεῖνον ὅμως τὸ ὁποῖον ὑποδηλώνει εἶναι ὅτι τὸ μυστήριον τῆς Θ. Οἰκονομίας εἶναι ἑνιαῖον καὶ εἶναι ἄφρων, ὅπως ἐπίσης διαπράττει ὕβριν, ὅστις ἐπιχειρεῖ νὰ συνεορτάζη τὸ ἕνα «Πάσχα» χωρὶς τὸ ἕτερον, παραθεωρῶν ὄχι ἁπλῶς τὴν δογματικήν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἑορτολόγιον, τὸ ὁποῖον διεμόρφωσεν ἡ Ἱ. Παράδοσις τῶν Ἁγίων Πατέρων. Στόχος βεβαίως νὰ ἐπιτευχθῆ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν κατώρθωσαν τὸ 1923 μὲ τὴν ἀλλαγὴν ἡμερολογίου, δηλαδὴ ἡ ἀνατροπὴ τοῦ ἑορτολογίου, ἡ ὁποία θὰ ἐκθεμελιώση ὁλόκληρον τὴν δισχιλιετῆ πορείαν τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖ­ος ἐπιθυμεῖ νὰ πάθη ἡ Ὀρθοδοξία ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς τὸν παπισμὸν μετὰ τὴν λειτουργικὴν μεταρρύθμισιν τῆς Β΄ Βατικανῆς; Αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐπίστευσαν ὅτι εἰς τὸ Κολυμβάριον συνεκάλεσαν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας ἔπειτα ἀπὸ 1.000 ἔτη! Ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες…

 

Σημείωσις τοῦ Διαχειριστοῦ: Καί ἐνῶ ὅσοι ἔχουν ὀλίγον φόβον Θεοῦ καί στοιχειωδῶς ἐνδιαφέρονται γιά τήν Πίστη καί τό μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρχίζουν νά ἀνησυχοῦν καί ἀντιλαμβάνονται τί θά προκαλέσει καί τί σημαίνει ἡ ἀπό κοινοῦ πρωτοβουλία Βατικανοῦ καί Φαναρίου (πάπα Φραγκίσκου καί πατριάρχου Βαρθολομαίου) νά μεθοδεύσουν καί δρομολογήσουν χάριν τοῦ παναιρετικοῦ οἰκουμενισμοῦ τόν κοινό ἑορτασμό (καί) τοῦ Πάσχα μεταξύ Δυτικῶν καί Ἀνατολικῶν, ἀπό τό ἑπόμενο ἔτος (2025), ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀνεμένετο νά πρωτοστατήσουν στόν ἀγώνα ἐνημερώσεως τῶν πιστῶν καί κάθε ἐνδιαφερομένου γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς προδοσίας τοῦ 1924 (μέ τήν ἐπιβολή τῆς παπικῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας καί τό ἐξ αὐτῆς προκληθέν ἡμερολογιακό σχίσμα), δηλαδή οἱ γνήσιοι ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (οἱ λεγόμενοι "παλαιοημερολογίτες), φαίνεται, δυστυχῶς, ὅτι οἱ τελευταῖοι ἀδιαφοροῦν ἤ περί ἄλλων "μεριμνοῦν καί τυρβάζουν", ἐάν κρίνει κανείς ἀπό τήν σχεδόν παντελή ἀπουσία (ἄν μή καί ἀνυπαρξία) τῶν Ποιμένων καί δή τῶν Ἐπισκόπων των ἀπό οἱασδήποτε μορφῆς πνευματικόν ἀγώνα καί μαρτυρία ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως!    

 

 Νὰ παραμείνη ἐλεύθερον τὸ Ἅγιον Ὄρος  τόσον ἀπὸ κοσμικὰς  ὅσον καὶ ἐκκλησιαστικὰς ἐπεμβάσεις

 

ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΠΗΔΗΣΙΣ

ΕΙΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

● Κρίσιν προκαλεῖ ἡ διαρκὴς ἐπεκτατικότης  τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως  μὲ Ἱεράρχας ἀνεξελέγκτους  καὶ διεκδικήσεις ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων.

 

● Τὶ θὰ συμβῆ εἰς τὴν Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου;

 

 Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

 

  Ὡς Ὀρθόδοξοι χαιρόμεθα διὰ τὴν ἐξάπλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς μόνης σωτηρίας διὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος. Τὸ ἔργον αὐτὸ πραγματοποιεῖται μὲ τὴν θυσιαστικὴν προσ­φορὰν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ποιμνίου της, ποὺ στηρίζει μὲ ἔμψυχον καὶ ἄψυχον ὑλικὸν ὅλην τὴν προσπάθειαν προκειμένου νὰ καταστῆ πραγματικότης ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη». Ὡστόσον μᾶς στενοχωρεῖ ἡ κατάληξις αὐτῶν τῶν νεοφύτων εἰς τὴν πίστιν: ἀφοῦ μετὰ ἀπὸ κόπον ἑδραιωθῆ μία Ὀρθόδοξος κοινότης εἰς ἕνα τόπον, ἔπειτα οἱ ἑπόμενοι Ἐπίσκοποι ποὺ ἀποστέλλονται ἐκτρέπουν αὐτὴν εἰς τὸν οἰκουμενισμόν. Πλεῖστα τὰ παραδείγματα κυρίως εἰς Εὐρώπην, Ἀμερικὴν καὶ Ὠκεανίαν. Ποῖος ἔδωσε τὸ ὑπόλοιπον τῆς γῆς εἰς τὸ Πατριαρχεῖον; Οἱ Ἱ. Κανόνες σαφῶς ὁρίζουν ὅτι δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου εἶναι Μ. Ἀσία, Πόντος καὶ Θρᾴκη. Ἡ τεχνητὴ αὐτὴ νέα παγκόσμια δικαιοδοσία ὄχι μόνον ἀντιβαίνει τοὺς Ἱ. Κανόνας ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐντελῶς ἀνεδαφικὴ θεολογικά.

 

  Μᾶς στενοχωρεῖ ἐπιπροσθέτως τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ ἄνευ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ ἐγίνετο τίποτε, τὸ Πατριαρχεῖον μὲ τὴν ἱεραποστολὴν θεωρεῖ ὄχι μόνον ἰδικάς του κτήσεις αὐτὰς τὰς νέας κοινότητας, ἀλλὰ καὶ εὑρίσκει ἀφορμὴν διὰ νὰ σκιαμαχῆ μὲ τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας διὰ τὸ ποῖος ἐκ τῶν δύο θὰ εἶναι τάχα τὸ «Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας»! Εἰς μίαν ἐποχὴν ὅπου δὲν ὑπάρχει γεωγραφικὸν κέντρον καθὼς ἡ γῆ εἶναι στρογγυλὴ οὔτε πολιτικὸν κέντρον, καθὼς δὲν ὑπάρχει μία Αὐτοκρατορία, πῶς διεκδικεῖ μία τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ εἶναι τὸ κέντρον τοῦ κόσμου; Τοιαύταις ἀξιώσεις ἔχει μόνον ἡ παπικὴ ἕδρα! Τελικῶς ὁ σκοπὸς τῆς ἱεραποστολῆς (ὅπως τὸν σχεδιάζει τὸ Πατριαρχεῖον καὶ ὄχι ὅπως βεβαίως ὁ Θεὸς τὸν κατευθύνει) γίνεται διὰ νὰ πληθύνουν… οἱ οἰκουμενισταὶ ἢ διὰ νὰ ἐξαπλωθῆ ἡ δικαιοδοσία τοῦ Φαναρίου εἰς ὅλον τὸν πλανήτην, ὡς τοῦ Βατικανοῦ!

 

  Αὐτὴ ἡ νοσηρὰ ἀντιεκκλησιαστικὴ νοοτροπία παγκοσμίου δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἀγγίζει πλέον τὰ ὅρια τοῦ παρολόγου. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ Φαναρίου ὅτι αἱ Μητροπόλεις τῆς Β. Ἑλλάδος εἶναι ὑπὸ ἐπιτροπείαν, ἠκούσθη τὸ ἴδιον καὶ διὰ τὴν Οὐκρανίαν! Πρόσφατον παράδειγμα καὶ τὰ Σκόπια, ὅπου παρεκάμφθη ἀντικανονικῶς τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας καὶ ἀνέλαβε τὴν ὑπόθεσιν τὸ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὅλα εὑρίσκονται ὑπὸ ἐπιτροπείαν μὲ μόνον κυρίαρχον τὸ Φανάρι; Αὐτὰ λέγουν οἱ Ἱ. Κανόνες καὶ ἡ Ἱ. Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας;

 

«Εἶμαι ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ Ἁγίου Ὄρους»!

 

  Λίαν ἀνησυχητικὸν ὅμως εἶναι ὅτι τὸ ζήτημα τῆς δικαιοδοσίας εἶχε καὶ νέον κροῦσμα: τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὁ Κων/λεως εὐκαίρως ἀκαίρως ἐπαναφέρει τὴν θεωρίαν του ὡς «Κανονικοῦ Ἐπισκόπου» τῆς Μοναστικῆς Πολιτείας τοῦ Ἄθω:

 

  Πολλάκις ἔχει εἴπει: «Τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνας πολύτιμος λίθος, ἕνα διαμάντι, στὴ Μίτρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχη, καὶ τὸ περιβάλλομε μὲ στοργή, μὲ ἐνδιαφέρον, μὲ ἀγάπη, μὲ ὑπερηφάνεια καὶ μὲ καμάρι, γιατί ἕνα καὶ μόνον εἶναι τὸ Ἅγιον Ὄρος εἰς τὸν κόσμο. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ τὸ ἐπεσκέφθην ἴσως περισσότερες φορὲς ἀπὸ κάθε ἄλλο προκάτοχό μου. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ προκάτοχοί μου, οἱ ὁποῖοι “ἀφέντες τὰ ἐδῶ πλοῖα καὶ τὰ δίκτυα”, ἐγκατεβίωσαν γιὰ πολλὰ χρόνια εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος».

 

  Ἡ θεωρία αὐτὴ πλανᾶται ἐδῶ καὶ μερικὰ ἔτη εἰς τοὺς κύκλους τοῦ Πατριαρχείου. Παρὰ τὰς ἐπανειλημμένας ὑποδείξεις ἀπὸ σεπτὰ πρόσωπα τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀλλὰ καὶ ἀνάδειξιν ἱστορικῶν πηγῶν (βλ. «Ο.Τ.» 10ης Ἰουλίου 2015), ὅπου καταρρίπτεται διαρρήδην κάτι τέτοιο, ὁ Πατριάρχης εὐκαίρως ἀκαίρως ἐπανέρχεται εἰς τὴν ἰδίαν θεωρίαν, ἕως ὅτου τὴν καθιερώσει. Θὰ ὑπενθυμίσωμεν ὅμως εἰς τὸ Φανάρι καὶ εἰς κάθε θιασώτην αὐτῆς τί ἀδιαμφισβήτητα ἔχει ἀποφανθῆ ἡ ἰδία ἡ Ἱερὰ Κοινότης. Δημοσιεύομεν μόνον μία παράγραφον ἀπὸ τὸ πολυσέλιδον βιβλίον ποὺ ἐξέδωσεν ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους τὸ 1996 μὲ τίτλον «Τὸ καθεστὼς τοῦ Ἁγίου Ὄρους»:

 

 «Οὕτως ἡ πύκνωσις τῆς ἀλληλογραφίας, πέραν τῆς ἔκπαλαι καθιερωμένης καὶ προβλεπομένης ὑπὸ τοῦ ΚΧΑΟ – εἰς τὴν ὁποία, ἀπαλειφθείσης ἀπὸ τοῦ 1987 τῆς προσαγορευτηρίου πρὸς τὰς μονὰς λέξεως «Βασιλική», εἰσήχθη μία καινοφανὴς περὶ τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος ὡς Ἐπισκόπου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὁρολογία- ἡ συχνὴ ἐσχάτως ἀποστολὴ Ἐξαρχιῶν, ὁ διορισμὸς ἐπισκόπων ὡς ἐκπροσώπων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς διαφόρους ἐκδηλώσεις καὶ ὑψηλὰς ἐπισκέψεις εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος κ.λπ. ὅλα ταῦ­τα ἐντάσσονται εἰς τὰ πλαίσια μιᾶς καλῶς νοουμένης μερίμνης, πρὸς μεγαλυτέραν προσ­έγγισιν καὶ σύσφιγξιν τῶν σχέσεων Ἁγίου Ὄρους καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰς τρόπον ὥστε τὸ πρῶτον νὰ φαίνεται ἐναργέστερον καὶ ἀμεσώτερον ὅτι ἐξαρτᾶται καὶ ὑπάγεται εἰς τὸ δεύτερον. Ἡ ἐν λόγῳ αὕτη ὅμως τάσις καὶ προσπάθεια φαίνεται νὰ εὑρίσκη τὸ Ἅγιον Ὄρος, παρ’ ὅλον τὸν ἔκδηλον σεβασμόν του πρὸς τὴν Μεγάλην Ἐκκλησίαν, ἀπρόθυμον νὰ ἀκολουθήση μίαν τοιαύτην ὁδόν, ἄγνωστον εἰς τὴν μέχρι τοῦδε πορείαν καὶ ἱστορίαν του».

 

  Ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα καθίσταται ἀντιληπτὸν πρωτίστως ὅτι κατὰ καιροὺς τὸ Πατριαρχεῖον ἐπιδιώκει νὰ ὑπαγάγη ἐμμέσως τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ νὰ δημιουργήση τελεσίδικον καθεστὼς δικαιοδοσίας. Οἱ Ἱ. Κανόνες σαφῶς ὁρίζουν ὅτι δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου εἶναι Μ. Ἀσία, Πόντος καὶ Θρᾴκη καὶ ὄχι τὸ Ἅγιον Ὄρος! Πολὺ ὀρθῶς τὰ τελευταῖα ἔτη τὸ Πατριαρχεῖον ἔχει ἀνασυστήσει κάποιας ἐκ τῶν Ἐπαρχιῶν του εἰς Μ. Ἀσίαν καὶ ἐπανελειτούργησε καὶ τὴν Ἱ. Μ. Παν­αγίας Σουμελᾶ εἰς τὸν Πόντον. Ἂς ἀποστείλη ἐπίσης καὶ τὸν Σεβ. Λαοδικείας εἰς τὴν Ἐπαρχίαν νὰ κάμη δουλειὰ ποιμένος καὶ ὄχι νὰ παραμένη εἰς Ἀθήνας, ἐκτελῶν χρέη γραμματέως. Ἰδού, λοιπόν, «πεδίον δόξης λαμπρὸν» νὰ εὐαγγελίση τὸ ποίμνιόν του, ὥστε νὰ λειτουργήση καὶ τὸ συνοδικὸν σύστημα τοῦ Πατριαρχείου, ὅπως προβλέπεται. Διότι, τώρα, χωρὶς ποίμνιον οἱ Ἱεράρχαι κάθονται σιωπηλοὶ ἐνώπιον τοῦ βεβαρυμένου μὲ τὰ προνόμια τῆς Τουρκοκρατίας Πατριάρχου.

 

  Κατὰ δεύτερον, ὀφείλομεν νὰ ἐξετάσωμεν ἂν ἡ θεωρία ποὺ ἀναπτύσσεται, δηλ. τοῦ Πατριάρχου ὡς Ἐπισκόπου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἔχει κάποια βάσιν. Ἡ Ἱερὰ Κοινότης πάντως τὴν χαρακτηρίζει ὡς «καινοφανῆ»!

 

  Πράγματι, ἕως τουλάχιστον τὸ 1313 μ.Χ. ὡς ἀποδεικνύουν αἱ ἱστορικαὶ πηγαὶ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δὲν εἶχε καμίαν ἀπολύτως δικαιοδοσίαν εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, διότι ἡ Χερσόνησος τοῦ Ἄθω εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν κανονικὴν ἐποπτείαν τοῦ Ἐπισκόπου Ἱερισσοῦ, ὁ ὁποῖος αὐτὸς εἶχε μόνον δικαίωμα μνημονεύσεως, ἐνῷ ἱερουργοῦσε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον κατόπιν προσκλήσεως τῶν Ἱ. Μονῶν. Αὐτὸ τὸ σύμφωνον πρὸς τοὺς Ἱ. Κανόνας καθεστὼς ὄχι μόνον δὲν κατήργει, ἀλλὰ ἐνίσχυε τὸ αὐτοδιοίκητον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, προφυλάσσων αὐτὸ ἀπὸ ἐπεμβάσεις ὁποιουδήποτε Πατριάρχου ποὺ θὰ ἰσχυρίζετο ὅτι εἶναι «Κεφαλὴ τῆς Ὀρθοδοξίας» καὶ δύναται νὰ ἐπιβάλλεται εἰς τοὺς ὑφισταμένους του!

 

  Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὡς μαρτυρεῖ ἡ δισχιλιετὴς ἱστορία τοῦ Ἄθω δὲν ὑπῆρξε ποτὲ Ἐπίσκοπος τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διατί μνημονεύεται; Ἡ ἀφορμὴ μνημονεύσεώς του προῆλθεν ἀπὸ τὴν μεταβολὴν τῶν Ἱ. Μονῶν εἰς σταυροπηγιακὰς κατὰ τὴν Τουρκοκρατίαν προκειμένου νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὰς αὐθαιρεσίας τῶν κατακτητῶν. Δὲν ἀφεώρα ἑπομένως κἄν ὁλόκληρον τὸν Ἄθωνα ἀλλὰ τὰς Ἱ. Μονάς! Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἂν μνημονεύη καὶ σήμερα τὸν Πατριάρχην ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἐπιλέγει νὰ τὸ πράξη. Θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποφασίση ἑτέρως, ἐὰν τὸ ἐπεθύμει, καὶ νὰ μεταβάλη τὸν Καταστατικὸν Χάρτην. Εἶναι ἐπωφελὴς αὐτὴ ἡ σχέσις; Αὐτὴ ἡ σύνδεσις τοῦ Ὄρους μὲ τὸ Φανάρι πρέπει νὰ ἐξυπηρετῆ τὸν σκοπὸν νὰ τροφοδοτῆ γνησίως πνευματικῶς αὐτό, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ ἐλέγχη. Εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν δὲν κατευθύνει τὰ ζητήματα ὁ κατέχων τὴν θέσιν ἀλλὰ ὁ ἔχων τὴν ἁγιότητα! Ἂν ὅμως συμβαίνη τὸ ἀντίστροφον, δηλ. ἡ Κωνσταντινούπολις νὰ ἀλλοιώνη πνευματικῶς, νὰ ἐνσπείρη ἀλλόδοξα ζιζάνια καὶ νὰ ἐπεμβαίνη διοικητικῶς εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τότε ἡ καθέδρα τοῦ ἀσκητισμοῦ ὀφείλει νὰ μὴ ὑποκύψη, ἀλλὰ νὰ ὑποδείξη τὸ ὀρθὸν ἢ ἐν ἀνάγκῃ ἔχει καὶ τὸ δικαίωμα νὰ μνημονεύση καὶ πάλιν τὸν Μητροπολίτην Ἱερισσοῦ. Ἡ ἐπιβολὴ ἡγουμένων, οἱ ὁποῖοι πρέπει σήμερα νὰ εἶναι ὁπωσδήποτε ἱερομόναχοι κατὰ τὰ ἐντάλματα τοῦ Πατριαρχείου -ἐνῷ αὐτὸ δὲν συνέβαινε ποτὲ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος-, ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν δέσμευσιν μὴ ἀλλαγῆς μνημοσύνου καὶ ἀκρίτου ὑπακοῆς ἐπ’ ἀπειλῇ βεβαίως καθαιρέσεως. Παρατηροῦ­μεν ἀκόμη κάποια Ἱ. Μονὴ νὰ χρηματοδοτῆ οἰκουμενιστικὰ συνέδρια, τὰ ὁποῖα διοργανώνει τὸ Πατριαρχεῖον.

 

  Ὅλα αὐτὰ μὲ ποῖον ἀντάλλαγμα; Διὰ τὴν κολακείαν ὅτι «τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνας πολύτιμος λίθος, ἕνα διαμάντι, στὴ Μίτρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη». Εἶναι αὐτὸ φιλοφρόνησις ἢ ὑποτίμησις; Τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνα στολίδι τοῦ Πατριάρχου ἢ τὸ κόσμημα τῆς Ὀρθοδοξίας; Τὸ φέρει ὁ Πατριάρχης ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ φέρεται ὁ Πατριάρχης ἀπὸ αὐτό; Εἶναι ἕνα πολύτιμο διαμάντι ἢ ἕνας ἀτίμητος θησαυρός; Εὑρίσκεται εἰς τὴν μίτραν τῆς ἀρχιερατικῆς ἀμφιέσεως ἢ εἶναι ἡ σύγχρονος πνευματικὴ μήτρα διὰ τοὺς ἀρχιερεῖς;

 

  Ἐλπίζομεν ὅτι θὰ τεθοῦν ἀναχώματα εἰς τὴν βατικανοποίησιν τῆς Ὀρθοδοξίας.

 

Νὰ προβληματισθοῦν  οἱ Ἱεράρχαι καὶ οἱ Ἡγούμενοι

 

  Δύο εἶναι αὐτὴν τὴν στιγμὴν αἱ πληγαὶ εἰς τὴν ἑλληνόφωνον Ὀρθοδοξίαν. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ εἰς τὴν ὁμογένειαν. Αἱ νεώτεραι ἐπιλογαὶ τοῦ Φαναρίου εἶναι καταστροφικαί: ὁ Ἰταλίας δηλώνει ὅτι ἔχει προϊστάμενον τὸν μονάρχην τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ, ὁ Ἀμερικῆς ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν ΑΧΕΠΑ, ἀλλὰ ὄχι ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτας του, ὁ Αὐστραλίας ἔχει προκαλέσει μὲ ἐπιλογάς του, οἱ βοηθοὶ Ἐπίσκοποι εἰς Κρήτην ἐδημιούργησαν ἐσωτερικὰ προβλήματα κ.ἄ. Ἡ δευτέρα ἀφορᾶ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος. Αἱ ἐπισκέψεις τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἐστόχευον εἰς τὴν ὑποταγὴν τῶν Ἡγουμένων εἰς τὰ κελεύσματά του καὶ εἰς τὴν νομιμοποίησιν ὅλων τῶν οἰκουμενιστικῶν του ἐνεργειῶν. Τώρα μὲ τὴν ὑπόθεσιν ἐπεμβάσεως εἰς τὴν Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου ὄχι ἁπλῶς θὰ ἐξοστρακίση ὅσους δὲν τὸν μνημονεύουν, ἀλλὰ πολὺ περισσότερον ἀποσκοπεῖ εἰς τὸ νὰ ἀποκτήση δικαιώματα ἐπὶ τοῦ αὐτοδιοικήτου. Ἂν ὁ ἴδιος μὲ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος δύναται νὰ συναποφασίζουν διὰ ἐσωτερικὰ ζητήματα τῆς Πολιτείας τοῦ Ἄθω καὶ νὰ φέρη πρὸ τετελεσμένων τὴν Ἱ. Κοινότητα, τότε διὰ τῆς δημιουργίας προηγουμένου ἀποκτᾶ ἐφαλτήριον, διὰ νὰ καταστῆ καὶ «πρῶτος τοῦ Ἁγίου Ὄρους»…

 

  Διὰ τοῦτο τὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ ἀποφασίση ποία ἔχει προϊσταμένην ἀρχὴν καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἂν διοικῆται ἀπὸ τὴν συνοδικὴν Ἱεραρχίαν της ἢ ἀπὸ τὸν «Πάπαν τῆς Ἀνατολῆς». Δὲν θὰ ἐγκαταλείψωμεν τὰ προπύργια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς χεῖρας «δοκίμων».

 

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος