28η Χρονιά "Φίλοι Χριστοῦ"!

Γιά 28^η χρονιά!

Ἐκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις

« ΦΙΛΟΙ  ΧΡΙΣΤΟΥ »

στήν Οἰνόη (Βιλλίων) Ἀττικῆς.

Ρεπορτάζ ὑπό Δ.Ι.Κ.

«Ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐάν ποιῆτε ὅσα ἐγώ ἐντέλλομαι ὑμῖν»

 (Ἰω. ιε΄,14).

Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας πραγματοποιήθηκε καί ἐφέτος ἡ διοργάνωση τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Κατασκηνώσεων «Φίλοι Χριστοῦ» στίς φιλόξενες ἐγκαταστάσεις τοῦ Ἱ. Ἡσυχ/ρίου Ἀγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου στήν περιοχή Οἰνόη (Βιλλίων) Ἀττικῆς.

Ἤδη ὁλοκληρώθηκε ἡ Α΄ Κατασκηνωτική Περίοδος (ἀρρένων), ἐνῶ  βρίσκεται σέ ἐξέλιξη ἡ Β΄Περίοδος (θηλέων).

Λόγῳ ἀσθενείας τοῦ Σεβ. Γαλακτίωνος (Κτίτορος τοῦ Ἡσυχ/ρίου καί εὐεργέτου τῶν Κατασκηνώσεων) στή θέση τοῦ ὑπευθύνου Κληρικοῦ ὁρίσθηκε, μέ Συνοδική ἀπόφαση, ὁ Αἰδ/τος Πρεσβύτερος π. Ἀθανάσιος Χάνας.

Ἡ Α΄ Περίοδος μέ Ἀρχηγό τόν ἐλλογ. θεολόγο κ. Δημήτριο Κάτσουρα, ἱδρυτικό στέλεχος τῶν Κατασκηνώσεων, φιλοξένησε περίπου 30 παιδιά ἀπό διάφορες Ἐνορίες τῆς Ἐκκλησίας μας. Μαζί του συνεργάστηκαν οἱ ὁμαδάρχες Παῦλος Πιπερίδης, Ἀλέξιος Ἐλευθεριάδης (τοῦ Νικολάου) καί Ἀλέξιος Ἐλευθεριάδης (τοῦ Κων/νου), ἀμφότεροι ἐγγονοί τοῦ ἀειμνήστου Ἱερέως π. Ἀλεξίου Ἐλευθεριάδη (+).

Τό πρότυπο πρόγραμμα τῶν συγκεκριμένων Κατασκηνώσεων ἐφαρμόσθηκε γιά μία ἀκόμη χρονιά δίνοντας στούς συμμετέχοντες τήν δυνατότητα νά ζήσουν, ἔστω καί γιά λίγες ἡμέρες, τήν μοναδική ἐμπειρία τῆς Ἑλληνικῆς κοινοτικῆς καί ὀρθοδόξου κοινοβιακῆς ζωῆς. Κοινή προσευχή, κοινή τράπεζα, κοινές συζητήσεις, κοινές δραστηριότητες, κοινή ψυχαγωγία. Ἕνας γιά ὅλους καί ὅλοι γιά ἕναν.

Τό ἡμερήσιο πρόγραμμα διαβιώσεως, ὅπως εἶναι καθιερωμένο, διανθίστηκε μέ τήν τέλεση Ἀγρυπνίας (κατά τό Ἁγιορειτικό Τυπικό) στή μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, στό τέλος τῆς ὁποίας τελέσθηκε καί τό δεκαετές μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἀνδρέου (+2005) . Συνελλειτούργησαν ὁ Παν/τος Ἱερομ. π. Γεράσιμος Κοσμᾶς καί ὁ Αἰδ/τος Ἱερεύς π. Ἀθανάσιος Χάνας. Στό ἀναλόγιο καθ’ ὅλη τή διάρκεια  τῆς Ἀγρυπνίας συμμετεῖχαν, ὅπως κάθε χρόνο, παλαιοί Κατασκηνωτές γνῶστες τῆς Βυζ. Μουσικῆς καθώς καί ὁ φίλος καί ἀδελφός Εὐστάθιος Τσουμάνης, ἱεροψάλτης, ἐκ Τρικάλων, φοιτητής Παιδαγωγικῆς στό Παν/μιο Ἰωαννίνων.

Ἰδιαίτερη χαρά καί τιμή προσέδωσε στήν ἐφετεινή διοργάνωση ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Στεφάνου, συνοδευομένου ὑπό τοῦ Αἰδ/του Οἰκονόμου π. Βασιλείου Τσαρκατζόγλου. Κατ’ αὐτήν ὁ Μακ/τος συνομίλησε μέ τούς Κατασκηνωτές καί τούς ἀπηύθυνε πατρικές συμβουλές καί νουθεσίες.

Μεταξύ ἄλλων ὁ Μακ/τος τόνισε στά παιδιά τή σημασία τῆς προσευχῆς, τοῦ ἐνδιαφέροντος γιά τήν Πίστη καί ἀνέφερε χαρακτηριστικά ὅτι εἶναι προτιμότερο ἀντί νά παραπονούμαστε γιά ὅσα μᾶς λείπουν, νά εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά ὅσα ἔχουμε, τή στιγμή μάλιστα πού πολλά ἄλλα παιδιά τά στεροῦνται. Τέλος, κάλεσε ὄλα τά παιδιά νά ξαναέλθουν καί τοῦ χρόνου καί γιά ὅσο ἀκόμη μποροῦν στίς Κατασκηνώσεις τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὁ Μακ/τος μετά τήν πρός τιμήν του τέλεση Δοξολογίας στόν κεντρικό Ναό τῶν ἐγκαταστάσεων, ξεναγήθηκε ὐπό τοῦ Ἀρχηγοῦ στήν ἔκθεση φωτογραφίας στή μνήμη τοῦ μεγάλου προστάτου τῶν Κατασκηνώσεων καί τῆς ὀρθοδόξου Νεολαίας ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου (+). Ἡ ἔκθεση πραγματοποιήθηκε μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 10ετίας ἀπό τῆς Κοιμήσεώς του (+2005) καί 100ετίας ἀπό τῆς Γεννήσεώς του (1915) περιλαμβάνουσα φωτογραφίες ἐκ τῶν ἀνελλιπῶν ἐτησίων ἐπισκέψεών του στίς Κατασκηνώσεις μας.

Ἡ Α΄ Κατ/κή Περίοδος ὁλοκληρώθηκε μέ τήν Τελετή λήξεως, τήν ὁποία τίμησαν μέ τήν παρουσία των, ὁ Σεβ. Γαλακτίων, ὁ π. Ἀθανάσιος Χ., τό προσωπικό πού διακονεῖ στό χῶρο καί τίς Κατασκηνώσεις καί ἀρκετοί γονεῖς τῶν Κατασκηνωτῶν. Τό καθιερωμένο βραβεῖο ἤθους ἀπονεμήθηκε στό Κατασκηνωτή Ἀλέξιο Μιχαηλίδη, ἐνῶ σέ ὅλους τούς παρισταμένους διενεμήθησαν ἀναμνηστικά.

Ἡ ἐφετεινή διοργάνωση τῆς Α’ Περιόδου ἦταν ἀφιερωμένη στό μεγάλο Θαῦμα τοῦ 20^οῦ αἰῶνος, τήν Γ΄ ἐμφάνιση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στόν Ἀττικό οὐρανό, κατά τό ἔτος 1925, ἀλλά καί τήν νεομάρτυρα Αἰκατερίνα Ρούττη ἐκ Μάνδρας Ἐλευσῖνος (+1927), ἡ ὁποία καί λόγῳ καταγωγῆς καί διαμονῆς της στήν περιοχή (Δῆμο) ὅπου βρίσκονται καί οἱ Κατασκηνώσεις μας θά θεωρεῖται προστάτης αὐτῶν καί θά τιμᾶται ἰδιαιτέρως.

Τό «ἀντίο» καί τό «εἰς τό ἐπανιδεῖν» γιά τήν ἑπομένη διοργάνωση ἀντάλλαξαν οἱ Κατασκηνωτές μεταξύ των μετά τό ψάλσιμο τοῦ Ἐθνικοῦ ὕμνου γιά τήν ὑποστολή τῆς Σημαίας, ὁπότε καί πῆραν τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς στά σπίτια καί τούς οἰκείους των.

 

 

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ "ΦΙΛΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥ"

Μοναδική ἐμπειρία γιά τά παιδιά, πλούσια σέ γνώσεις καί ἀληθινή ψυχαγωγία, ἐμπνευσμένη ἀπό τήν ἑλληνική κοινοτική καί ὀρθόδοξη παράδοσή μας!

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΙΔΡΥΤΟΥ ΜΑΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ (+1994)

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

ΠΑΥΛΟΣ

Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΜΟΝΑΧΟΣ

Ο ΚΥΠΡΙΟΣ

Ὑπό Ἁγιορείτου Μοναχοῦ

Ὁ μακαριστός Μοναχός Παῦλος ὁ Κύπριος, ἀποτελεῖ μία τῶν μεγάλων προσωπικοτήτων τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ (Ἑλλαδικοῦ  καί Κυπριακοῦ) κατά τόν παριππεύσαντα 20^ο  αἰ. Προσωπικότητα πολύπλευρη, ὑπῆρχε Ζηλωτής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (ὅπως  καί κάθε μοναχός ὠφείλει νά εἶναι), κοινοβιάτης μοναχός στήν Κύπρο,  ζωγράφος καί ἁγιογράφος, συνθέτης Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν (ἔχω ὑπ’ ὄψη  μου τοῦ ἁγ. Ἀμβροσίου ἐπ. Μεδιολάνων καί τοῦ ἁγ. Νεκταρίου Μητροπ. Πενταπόλεως), ἐκδότης τοῦ πνευματικοῦ  καί ἀφυπνιστικοῦ Περιοδικοῦ «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ – ΣΩΤΗΡΙΑ», συγγραφέας, ἀρθρογράφος (στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» κ. ἀ.), ὁμιλητής, κ. ἄ.

Ὅμως ἐκτός τῶν προηγουμένων, ὁ π. Παῦλος ὑπῆρξε καί ἀσκητής, κάτι πού στίς ἀναφορές στό πρόσωπό του, δέν ἀναφέρεται σχεδόν καθόλου.  Χάριν ἀσκήσεως τόν βρίσκουμε στήν φοβερή κοιλάδα τοῦ Χοζεβᾶ στούς Ἁγίους Τόπους, συνασκητή τοῦ Ὁσίου Ἰωάννη τοῦ Ρουμάνου,  ἀργότερα δέ σέ σπήλαιο τῆς περιοχῆς τῆς Ἱερᾶς Σκήτης ἁγ. Ἄννης, Ἁγίου Ὄρους.

Ὁ μακαριστός Πατήρ γεννήθηκε τό 1922  στόν ἅγ. Ἀμβρόσιο Κυρηνείας καί ἦταν γιός τοῦ Ἱερέως παπα-Γεωργίου. Σέ ἡλικία 17 ἐτῶν μόνασε στήν περίφημη Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου. Ἐκεῖ κατά τήν ρασοφορία του ὀνομάσθηκε Πέτρος καί κατά τήν μεγαλοσχημία του Παῦλος, διδάχθηκε δέ καί τήν Ἁγιογραφία. Νά σημειωθεῖ ἐδώ, ὅτι τόν μοναχικό βίο ἐπέλεξε καί μία κατά σάρκα ἀδελφή του, ἡ ὁποία μόνασε στήν Ἱερά Μονή ἁγ. Γεωργίου Ἀλαμάνου, ὡς Χαριτίνη Μοναχή. Ὅταν μετά τόν Πόλεμο δημιουργήθηκαν ταραχές καί διχοστασίες στή Μονή Σατυροβουνίου σχετικά μέ τό Ἡμερολογιακό Ζήτημα, ὁ π. Παῦλος ἐπέλεξε νά ἀποχωρήσει. Γιά μικρό διάστημα ἔζησε ἀγωνιζόμενος στήν πατρική του οἰκία καί ἀργότερα σέ κελλί τοῦ ἐξωκκλησίου τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, στήν Κοινότητα Μοναγρουλίου. Τελικά τό 1949 μετέβη στά Ἱεροσόλυμα καί ἐγκαταβίωσε στήν φοβερή χαράδρα τοῦ Χοζεβᾶ, ὡς ἐξαρτηματικός/ἐρημήτης τῆς ἱστορικῆς Μονῆς, κοντά στόν Ὅσιο Ἰωάννη τόν Ρουμάνο, μέ τόν ὁποῖο ἀνέπτυξε μεγάλη πνευματική φιλία καί σχέση. Ὁ ταπεινός Ἀββᾶς Ἰωάννης λειτουργοῦσε στο σπήλαιο τοῦ π. Παύλου, ὅπου ὁ μακαριστός εἶχε διαμορφώσει Παρεκκλήσιο. Ὁ π. Παῦλος, μαζί μέ τόν μαθητή τοῦ Ὁσίου Ἰωαννίκιο μοναχό, διακόνησαν στά τοῦ ἐνταφιασμοῦ τοῦ Λειψάνου τοῦ ὁσ. Ἰωάννου (+ 1960), τό ὁποῖο ἀργότερα ἀνακομίσθηκε ἀπό τούς ἰδίους καί τόν Ἡγούμενο τοῦ Χοζεβᾶ ἀρχιμ. Ἀμφιλόχιο ἀδιάφθορο! (1980).

Οἱ συνθῆκες ἀσκήσεως στήν ἔρημο τοῦ Χοζεβᾶ ἦσαν ἐξαιρετικά σκληρές, λόγῳ τῶν ἀκραίων κλιματολογικῶν συνθηκῶν πού  ἐπικρατοῦν στήν περιοχή. «Κάναμε τήν ὑπομονή μας - συνήθιζε νά λέει ὁ Γέροντας - μέχρι πού ἦρθε ὁ Πάπας καί μᾶς ἄνοιξε τά μάτια» (ἀναφερόμενος στήν συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα Α’  καί τόν Πάπα Παῦλο ΣΤ’ πού ἔγινε στά Ἱεροσόλυμα, τόν Ἰανουάριο τοῦ 1964).  Στή συνέχεια ξέσπασε ὁ Ἀραβο-Ἰσραηλινός Πόλεμος (1967), ὁπότε ὁ Γέροντας ὑποχρεώθηκε νά ἐγκαταλήψει τήν Ἁγία Γῆ  καί νά καταφύγει στό Ἅγιο Ὄρος, ὅπου ἐγκαταβίωσε σέ σπήλαιο τῆς περιοχῆς τῆς Σκήτης ἁγ. Ἄννης. Ἀπό ἐκεῖ βγῆκε μόνον μία φορά τό 1974, κατά τήν εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Κύπρο, γιά νά μεταβεῖ «πρός ἐνίσχυσιν» στήν  ἰδιαιτέρα πατρίδα του. Τότε συνδέθηκε μέ τήν Ἱερά Μονή Παναγίας Γαλακτοτροφούσης Κακορατζιᾶς Λευκωσίας  καί τόν Ἡγούμενό της ἀρχιμ. Χρυσόστομο, σταδιακά ὅμως ἀντιλήφθηκε ὅτι τό κέντρο τοῦ ἀγῶνος ὑπέρ τῆς γνησιότητος τῆς Πίστεως ἦταν ἡ Ἑλλάδα, ὁπότε ἐγκαταβίωσε στήν Ἱερά Μονή Εὐαγγελιστρίας Ἀθηκίων, ὅπως προαναφέρθηκε.

Ὁ γράφων εἶχα τήν ἰδιαίτερη τιμή καί εὐλογία νά τόν γνωρίσω προσωπικά πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του, ὅταν ἐγκαταβίωσε σέ μία καλύβα ἔξω ἀπό τήν ἀνδρική Μονή Εὐαγγελιστρίας Ἀθηκίων Κορινθίας. Ἡ γνωριμία αὐτή σημάδεψε ζωηρά την παιδική μου ἡλικία. Το καλυβάκι του βρισκόταν ἀνάμεσα στά πεῦκα, ἔξω ἀπό τό μοναστήρι καί ἦταν ἁπλούστατο, σχεδόν ἄδειο. Ἀποτελοῦνταν ἀπό δύο χώρους, ὁ ἕνας ἦταν τό  «γραφεῖο» του και ὁ ἄλλος τό κελλί του. Στό «γραφεῖο» δέσποζε μία μεγάλη εἰκόνα τῆς ἁγ. Ἄννης πού εἶχε ἁγιογραφήσει ὁ ἴδιος (τῆς «γιαγιᾶς» μας, ὅπως ἀποκαλοῦσε  χαριτολογώντας τήν ἁγία Θεοπρομήτορα). Δίπλα στήν εἰκόνα ὑπῆρχε ἕνα μπουκαλάκι ἀπό σιρόπι, τό ὁποῖο πάντα φιλοξενοῦσε ἕνα κλαράκι βασιλικό ἤ ἕνα ἀγριολόλουδο. Ἕνας τοῖχος τοῦ «γραφείου» του καταλαμβάνονταν ἀπό τήν μεγάλη βιβλιοθήκη του. Τά ράφια ἦταν ἁπλές σανίδες στερεωμένες στόν τοῖχο καί τά βιβλίο ἦταν ὅλα ντυμένα μέ τό γνωστό μπλέ χαρτί,  μέ τό ὁποῖο συνήθιζαν νά ντύνουν  οἱ μαθητές τά βιβλία τους κατά τήν μεταπολεμική περίοδο. Τό δέ γραφεῖο του ἦταν δύο τελάρα, τό ἕνα ἐπάνω στό ἄλλο, καί πάνω τους μία παμπάλαια γραφομηχανή. Ἕνα τρίτο τελάρο ἀποτελοῦσε τό…κάθισμα!

Προχωρῶντας στό κελλάκι  πού ἀναπαύονταν,  δέν  ἀντίκρυζες κάποιο κρεββάτι ἤ ἀναπαυτικό στρῶμα, ἀλλά  μία…σέζ λόγκ (ποιός ξέρει ἀπό πού τήν εἶχε οἰκονομήσει!). Στό προσκέφαλο ὑπῆρχαν δύο εἰκόνες, τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας. Εἶχε ἀκόμη ἕνα ἀναλόγιο γιά νά διαβάζει τίς Ἀκολουθίες του  καί ἕνα καντήλι στήν γωνία, νά φωτίζει τό σκοτάδι του. Ὅλα στό κελλάκι του ἦταν παστρικά καί καθαρά, δέν ὑπῆρχε τίποτα τό περιττό, οὔτε κἄν ἡλεκτρικό ρεῦμα (τό ὁποῖο θεωροῦσε πολυτέλεια).

Ἄν καί ἔχουν περάσει τόσα χρόνια, εἶναι σάν νά τόν βλέπω τώρα μπροστά μου, νά μᾶς ὑποδέχεται μέ τό κρύο νερό  καί τήν «ἀφρόζα» (ἕνα εἶδος Κυπριακοῦ ἀναψυκτικοῦ). Φεύγοντας «φίλευε» ὅλους μέ λαχανικά ἀπό τόν κῆπο του (ὁ μακαριστός διατηροῦσε μποστάνι γύρω ἀπό τό καλύβι του).

Ἐξαιρετικά ἁγιόφιλος ὁ μακαριστός, εἶχε πολύ ἀγάπη στήν κοινή μας Μητέρα, τήν Παναγία μας, ὁ Ὁποία καί τόν πῆρε κοντά Της κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεώς Της τό 1994, ἀνταμοίβοντας ἔτσι τούς κόπους του καί τήν ἀγάπη του πρός τό σεπτό Της πρόσωπο. Προσευχόμενος ὁ Γέροντας ἔλεγε τό «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς»  καί ὄχι τό «πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν» («ἡ Παναγία - ἔλεγε - σώζει, δέν πρεσβεύει»). Εἶχε ἐπίσης μεγάλη εὐλάβεια καί πρός τήν ἁγ. Ἄννα (τήν «γιαγιά μας», ὅπως ἔλεγε) καί τόν ἅγ. Νεκτάριο Πενταπόλεως, οἱ ὁποῖοι τόν εἶχαν θεραπεύσει ἀπό ἰσχυρό πόνο τοῦ αὐτιοῦ (ἀπό ἄσκηση ὁ μακαριστός δέν ἤθελε νά βγεῖ ἀπό τό κελλί του  καί νά πάει στόν γιατρό).

Ἐπανερχόμενος στίς ἀναμνήσεις μου σημειώνω, ὅτι  ἄν καί ἦμουν μικρός καί δέν καταλάβαινα πολλά, ἡ θεωρία του ἀρκοῦσε («Πάτερ, ἀρκεῖ μοι το βλέπειν σε»). Κάθε Κυριακή ἐρχόνταν  στο μικρό Παρεκκλησάκι τῆς Μονῆς γιά τήν κοινή Ἀκολουθία. Τόν βλέπαμε νά ἔρχεται σάν ἀπό τήν βαθυτάτη ἔρημο! Συγκεντρωμένος στά τῆς Ἀκολουθίας, δέν κινοῦνταν ἀπό τήν θέση του. Μετά τήν Ἀπόλυση, διόρθωνε διακριτικά τά τυχόν λάθη, ἔλεγε δύο – τρεῖς πνευματικές κουβεντοῦλες  καί ἐπέστρεφε στό κελλάκι του, τίποτα περιττό.

Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του ὁ μακαριστός π. Παῦλος δοκιμάσθηκε ἀπό τήν ἐπάρατη νόσο, τήν ὁποία ὑπέμεινε ἀγόγγυστα, προσευχόμενος καί προετοιμαζόμενος γιά τήν ἔξοδό του ἀπό τοῦ ματαίου τούτου κόσμου. Κοιμήθηκε τήν 15^η Αὐγούστου 1994 (ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας, κατά τό παλαιό ἡμερολόγιο)  καί ἐνταφιάσθηκε στό κοιμητήριο τῆς Μονῆς. Ἡ ἀνακομιδή του ἔγινε ἀπό τόν γράφοντα τό 2004. Τά λείψανα του βρέθηκαν καθαρά καί κροκοβαφή καί φυλάσσονται στό ὀστεοφυλάκιο τῆς Μονῆς, ἐν ἐναμονῇ τῆς κοινῆς ἀναστάσεως.

Τοῦ ἀοιδίμου Μοναχοῦ ΠΑΥΛΟΥ, εἴη αἰωνία ἡ μνήμη, Ἀμήν.

(Ἀνάρτηση στό ἱστολόγιο «Συναξάριο τῆς Ἐκκλησίας»

τοῦ ἀγαπητοῦ μας κ. Ἀ. Μάρκου

 καί στό «Κρυφό Σχολειό» τοῦ ἀγαπητοῦ κ. Ν. Μάννη)

Ὁ μακαριστός Γέροντας σέ προχωρημένη ἡλικία.

 Σχόλιο τοῦ Διαχειριστοῦ «Ε.-Σ.» στήν ἀνωτέρω ἀνάρτηση στό ἱστολόγιο «Κρυφό Σχολειό»:

Θερμές εὐχαριστίες στόν ἀρθρογράφο καί τόν ἀγαπητό Δάσκαλο γιά τήν ἀνάρτηση. Στή μνήμη τοῦ Γέροντος καί ἐκλεκτοῦ φίλου μας ἀειμνήστου ὁμολογητοῦ μοναχοῦ Παύλου τοῦ Κυπρίου, τοῦ καί ἱδρυτοῦ τοῦ Περιοδικοῦ μας,  νά ἀναφέρω μερικά στοιχεῖα: Μεταξύ τῶν ἄλλων ἦταν καί ἄριστος γνώστης τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς καί ἐξαίρετος ψάλτης. Τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ προβλήματος ἀκοῆς πού εἶχε συνέβη ὅταν συνέγραφε τήν κατά παραγγελία μας ποιηθεῖσα Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ διά πρεσβειῶν τῶν τριῶν Ὁσίων Πατέρων τῆς Χίου, κατά τήν ἡμέρα τῆς μνήμης των. Τέλος, θυμᾶμαι καί ἀναφέρω τό ἑξῆς χαριτωμένο περιστατικό. Σέ ταξείδι μας στήν Κέρκυρα γιά «ἱεραποστολικούς» λόγους (διωγμός ὑπό τοῦ καινοτόμου Μητρ/του Κερκύρας Τιμοθέου Τριβιζᾶ κατά εὐσεβῶν τῆς Νήσου) ἀρνήθηκε νά φιλοξενηθεῖ μαζί μας σέ σπίτι πού ὑπῆρχαν τηλεοράσεις καί κατέφυγε σέ οἰκία ὀρθοδόξου πού δέν εἶχε τό «χαζο-ἤ διαβολο-κούτι»! Κάτω ἀπό τά κέρατα τοῦ πονηροῦ δέν μπαίνω, ἔλεγε (καί τό ἔκανε!) χαρακτηριστικά. Ἦταν εὐφυέστατος στόν νοῦ καί ἀσυμβίβαστος σέ θέματα Πίστεως καί Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας μέχρι τέλους! Εἴθε, μέ τήν εὐχή του, νά ἀξιωθοῦμε νά ἐκπληρώσουμε τήν ἐπιθυμία του νά συνεχίσωμε (κατά τό μέτρο τῶν ἀσθενικῶν δυνατοτήτων καί ἱκανοτήτων μας) τό ἔργο του καί νά ἀξιοποιήσωμε τήν σπουδαία συγγραφική του παρακαταθήκη. Αἰωνία ἡ μνήμη του!

ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ Η ΙΕΡΑ ΣΚΗΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΒΑΤΕΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΗ ΧΙΟ!

ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ, ΠΕΡΑΝ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ!

ΔΗΛΩΣΙΣ ἐξ ἀφορμῆς τῶν θλιβερῶν γεγονότων τὰ ὁποῖα διαδραματίζονται εἰς τὴν Χίον

16 ΜΑΪΟΥ 2015 (ν.ἡ.)

Μὲ ἀφορμὴ τὰ θλιβερὰ γεγονότα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίων Πατέρων Χίου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος, ὡς ἐκπρόσωπος τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, προέβη στὴν ἀκόλουθη δήλωση:

«Εἶναι τρομακτικὸ νὰ διαπιστώνει κάποιος πὼς ἐν ἔτει 2015 δικαστικὲς καὶ ἀστυνομικὲς ἀρχὲς δημοκρατικῆς χώρα, μέλους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἐνεργοῦν κατ' ἐντολὴν τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου τῆς κρατικῆς Ἐκκλησίας, εἰς βάρος θρησκευτικῆς μειονότητος.

Πρὶν κἂν τὸ σκήνωμα τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου κυροῦ Ἀμβροσίου ἀναπαυθῆ στὴν χιακὴ γῆ ὁ κ. Μᾶρκος μὲ πρόσχημα δῆθεν τὴν διαφύλαξη πολιτιστικῶν θησαυρῶν τοῦ νησιοῦ, ὅπως γράφουν τὰ τοπικὰ Μ.Μ.Ε. ζήτησε ἀπὸ τὶς δικαστικὲς ἀρχὲς τὴν σφράγιση τῶν ἐγκαταστάσεων τῆς Ι.Μονῆς.

Διερωτώμεθα, πάνω σὲ ποιὰ νομικὴ βάση κινήθηκαν οἱ δικαστικὲς καὶ ἀστυνομικὲς ἀρχὲς ποὺ σφράγισαν τοὺς χώρους τῆς Μονῆς ἐπιχειρώντας μάλιστα νὰ σφραγίσουν ἀκόμη καὶ τὸ Ἱερὸ Βῆμα τοῦ καθολικοῦ τῆς; Μὲ ποιὰ ἁρμοδιότητα ὁ Μητροπολίτης τῆς κρατικῆς Ἐκκλησίας ζήτησε καὶ κέρδισε τὴν συνδρομὴ τῶν Ἀρχῶν σὲ μιὰ Ἱερὰ Μονὴ ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ ἕναν αἰῶνα ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν;

Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, βλέπουμε τὸ ἑλληνικὸ Κράτος ὄχι μόνο νὰ παραμένει θεατὴς ἀλλὰ νὰ εἶναι ἐνεργὸς παράγων στὴν καταπάτηση τῶν θρησκευτικῶν μᾶς ἐλευθεριῶν. Τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ τοπικὴ ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα θρηνεῖ τὴν ἀπώλεια ἑνὸς σπουδαίου ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός, τὴν ὥρα ποὺ τὸ σκήνωμα τοῦ παραμένει ἄταφο, ἐπιχειρεῖται ἡ ἁρπαγὴ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἀπὸ τὸν κρατικὸ Μητροπολίτη ποὺ ἀνερυθρίαστα προκαλεῖ τὸ κοινὸ αἴσθημα... ἐπειδὴ ἁπλὰ μπορεῖ!

Καλοῦμε τὸν κ. Ὑπουργό τῆς Δικαιοσύνης ἀλλὰ καὶ τὴν κα. Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου νὰ παρέμβουν ἄμεσα ὥστε νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ ἔννομη τάξη.

Ὡς πότε οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ θὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς πολῖτες β΄κατηγορίας; Μήπως πρέπει νὰ γίνουμε Μουσουλμᾶνοι γιὰ νὰ κερδίσουμε δικαίωμα στὴν ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν μᾶς ἐλευθεριῶν;».

ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ