Ἡ ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μονομερής χορήγησις τοῦ Αὐτοκεφάλου ὑπό τόν Ἐπιφάνιον εἰς τήν ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησίαν

ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ Μητροπολίτου Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΥ εις τας Αδελφικάς Ιερατικάς Συνάξεις 2019-2020

Εισαγωγικά.

1. Η Ορθόδοξος χριστιανική Εκκλησία μας είναι Σώμα Χριστού. Κεφαλή της έχει τον εκ της Παρθένου και εν χρόνω Σαρκωθέντα Προαιώνιον Λόγον του Θεού, μέλη της δε όλους τους πιστούς, Κλήρον και Λαόν μαζί. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, σύμφωνα με το σύμβολον της πίστεώς μας, είναι: «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική».

Οι δώδεκα στύλοι επί των οποίων στηρίζεται η Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι οι δώδεκα Απόστολοι του Χριστού , οι οποίοι εκπληρώσαντες την εντολήν του Κυρίου « Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα ένθη , βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος , διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» ( Ματθαίου ΚΑ 19 ), μετά την Πεντηκοστήν εκήρυξαν τον Αναστάντα Χριστόν εις πάσαν την Οικουμένην .

Οι Απόστολοι, μεταφέροντες εις όλον τον κόσμον το κήρυγμα του Ευαγγελίου του Χριστού, ιδρύουν «κατ’οίκον» και κατά Πόλιν τοπικές Εκκλησίες (Πράξεις ΙΔ 20-26,Ρωμαίους ΙΣΤ 5, Α Κορινθίους ΙΣΤ 19, Γαλάτας Α 2, Κολασσαείς Δ 15, Τίτον Α 5, Φιλήμονα 2) και χειροτονούν και εγκαθιστούν σ’αυτές τον εις « Τόπον και τύπον Χριστού» υπεύθυνον Επίσκοπον. Αλλά η κάθε υπό τον Επίσκοπον Τοπική Εκκλησία είναι πλήρης, ολόκληρη η Εκκλησία, χωρίς όμως να χωρίζεται από την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.

Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία , ιδίως μετά τους διωγμούς εξαπλώθηκε και εμεγάλωσε πολύ, ώστε άρχισε να διοργανώνεται καλύτερα και συστηματικά, επηρεαζόμενη και από την Ρωμαϊκή και έπειτα την Βυζαντινή Διοίκησι.Έτσι πολλές υπό τον Επίσκοπον Τοπικές Εκκλησίες απετέλεσαν σε μίαν μεγάλην   Πόλιν Αρχιεπισκοπή με υπεύθυνον τον Αρχιεπίσκοπον, οι πολλές Αρχιεπισκοπές απετέλεσαν σε μία μεγάλη κεντρική Πόλη της Περιοχής Μητρόπολιν με υπεύθυνον τον   Μητροπολίτην, πολλές δε Μητροπόλεις μαζί απετέλεσαν Εξαρχεία στην Πρωτεύουσα της Περιοχής υπό τον Έξαρχον. Οι τότε Έξαρχοι είναι οι σημερινοί Πρώτοι, Πατριάρχαι η Αρχιεπίσκοποι των σημερινών υπαρχουσών 14 Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Σήμερα οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες με την σειρά τιμητικού πρωτείου αγάπης είναι οι κάτωθι:

Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως,

Πατριαρχείον Αλεξανδρείας,

Πατριαρχείον Αντιοχείας,

Πατριαρχείον Ιεροσολύμων ,

Πατριαρχείον Μόσχας,

Πατριαρχείον Σερβίας ,

Πατριαρχείον Ρουμανίας,

Πατριαρχείον Βουλγαρίας,

Εκκλησία Γεωργίας ,

Εκκλησία Κύπρου,

Εκκλησία Πολωνίας,

Εκκλησία Αλβανίας,

Εκκλησία της Ελλάδος,

Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας.

Όμως πάσαι αι Τοπικαί Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι είναι ενωμένες και η Ορθόδοξος Εκκλησία παρεμένει Μία, γιατί μία είναι  η κεφαλή της , ο Χριστός .

2. Η Διοίκησις των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών .

α. Η κατά Τόπους συγκρότησις μιας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας έχει τον Πρώτον της , αλλά ο πρώτος δεν είναι « Πάπας».Διοικεί την Τοπικήν Εκκλησίαν της Επισκοπής του και συγχρόνως αλλά μαζί με τους άλλους Επισκόπους της Περιοχής ρυθμίζουν τα γενικώτερα θέματα της Τοπικής Εκκλησίας . Ειδικώτερα, το πως λειτουργεί μία Τοπική Εκκλησία,   έχει   καθορίσει ο 34ος Κανών των Αγίων Αποστόλων , ορίζοντας :

« Τους επισκόπους εκάστου έθνους ειδέναι χρη τον εν αυτοίς πρώτον και ηγείσθαι αυτόν ως κεφαλήν, και μηδέν τι πράττειν άνευ της εκείνου γνώμης˙ εκείνα δε μόνα πράττειν έκαστον, όσα τη αυτού παροικία επιβάλλει και ταις υπ' αυτήν χώραις. Αλλά μηδέ εκείνος άνευ της πάντων γνώμης ποιείτω τι. Ούτω γαρ ομόνοια έσται και δοξασθήσεται ο Θεός δια Κυρίου εν αγίω Πνεύματι˙ ο Πατήρ, και ο Υιός και το άγιον Πνεύμα ».¹

Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης σε υποσημείωσι σημειώνει στον Κανόνα αυτόν :

«Σημείωσαι, ότι, ο των Επισκόπων πρώτος, λέγεται, κατά τον ς τῆς Σαρδικής, Επίσκοπος της Μητροπόλεως και Έξαρχος της επαρχίας, κατά δε τον λδ καί άλλους της εν Καρθ.πρωτεύων. Κατά δε τον μς   τῆς αυτής ονομάζεται Επίσκοπος της πρώτης Καθέδρας, κοινώς δε, κατά τους περισσοτέρους κανόνας ονομάζεται   Μητροπολίτης. Ο δε   των Μητροπολιτών πρώτος ονομάζεται η Έξαρχος της διοικήσεως , κατά τον θ καί ιζ τῆς δ καί ς τῆς β ἤ Πατριάρχης. Και όρα την β ὑποσημείωσιν του ς τῆς α . Έξαρχος δε των ιερέων , η άκρος ιερεύς ου λέγεται κατά τον μς τῆς Καρθ.επειδή ον λόγον και τάξιν έχει ο Μητροπολίτης προς τους Επισκόπους, τον αυτόν έχει και ο Πατριάρχης προς τους Μητροπολίτας. Και καθώς ο Μητροπολίτης είναι πρώτος και κεφαλή των Επισκόπων, ούτως είναι και ο Πατριάρχης πρώτος και κεφαλή των Μητροπολιτών, δια τούτο και ο παρών Αποστολικός κανών, όχι περισσότερον νοείται δια τους Επισκόπους, προς τον Μητροπολίτην, παρά δια τους Μητροπολίτας προς τον Πατριάρχην, αλλ’εξ ίσου και δια τους δύο ομού ».

Στόν ίδιο ιερό Κανόνα δε ο ίδιος άγιος Νικόδημος σημειώνει και τα εξής :

« Όθεν και οι της Αιγύπτου παρουσιάζοντες εν τη δ συνόδῳ , ηκολούθησαν εις τον παρόντα Αποστολικόν και δεν υπέγραψαν προς το παρόν εις την του Λέοντος επιστολήν, ειπόντες , ότι χωρίς την γνώμην του εν αυτοίς πρώτου, ήτοι του Αλεξανδρείας, δεν έχουν την άδειαν να κάμνουν κανένα πράγμα » (πραξ.δ τῆς δ συνόδου , όρα τον λ τῆς δ ).²

Δια τούτο λέγεται ότι το σύστημα διοικήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι γενικά μεν Χριστοκεντρικόν, ειδικώτερα δε Επισκοποκεντρικόν και Συνοδικόν.

β.Ενώ γενικά το ως άνω σύστημα διοικήσεως της Εκκλησίας–( Επισκοπή, Αρχιεπισκοπή, Μητρόπολις, Εξαρχεία η Πατριαρχείον) είναι καθωρισμένο, ο αριθμός και τα όρια αυτών ρυθμίζονται αναλόγως των αναγκών του Πληρώματος της Εκκλησίας και των Πολιτικών πραγμάτων. Ο ΙΖ Κανών της Δ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ορίζει·

«Τας καθ’ εκάστην επαρχίαν αγροικικάς παροικίας, η εγχωρίους, μένειν απαρασαλεύτους παρά τοις κατέχουσιν αυτάς Επισκόπους, και μάλιστα ει τριακονταετή χρόνον ταύτας αβιάστως διακατέχοντες ωκονόμησαν. Ει δε εντός των τριάκοντα ετών γεγενηταί τις, η γένοιτο περί αυτών αμφισβήτησις, εξείναι τοις λέγουσιν ηδικείσθαι περί τούτων κινείν παρά τη Συνόδω της Επαρχίας. Ει δε τις αδικοίτο παρά του ιδίου Μητροπολίτου, παρά τω Εξάρχω τοις διοικήσεως, η τω Κωνσταντινουπόλεως θρόνω δικαζέσθω, καθ’ά προείρηται. Ει δε και τις εκ βασιλικής εξουσίας εκαινίσθη πόλις, η αύθις καινισθείη, τοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις, και των εκκλησιαστικών παροικιών η τάξις ακολουθείτω». ³

Και ο άγιος Φώτιος έχει ορίσει , λέγων· « τα της Εκκλησίας πράγματα τοις πολιτικοίς είωθεν συμμεταβάλλεσθαι ». Δηλαδή. Αν ένα Χωριό γίνη Πόλις μεγάλη, πρωτεύσουα Νομού και εκεί πάει ο Νομάρχης η ο Περιφερειάρχης , τότε εκεί μπορεί να μετατεθή και η έδρα της Μητροπόλεως . Κατ ἐπέκτασι αυτού, αν μια Περιοχή γίνη ανεξάρτητο Κράτος, είναι δυνατόν - δεν είναι υποχρεωτικό- να αποκτήση και ιδική του Αυτοκέφαλη Τοπική Εκκλησία.

Έτσι όταν τα Βαλκανικά Κράτη ελευθερώθησαν από τους Τούρκους, ένα-ένα Κράτος ζητούσε και την Αυτοκέφαλη Εκκλησία του, δεδομένου μάλιστα ότι η Κων/ούπολις ήταν ακόμη έδρα του Σουλτάνου. Τότε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κων/λεως, εις το οποίον υπήγοντο Εκκλησιαστικά, εδέχθη το αίτημα και εχορήγησε σ’ αυτά αυτοκεφαλία . Αυτό συνέβη   με τις Εκκλησίες της Ελλάδος , της Βουλγαρίας , της Σερβίας , της Ρουμανίας , της Αλβανίας κ.λ.π. Τούτο όμως έγινε αποδεκτό και από όλες τις άλλες μέχρι τότε αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ   Α

Το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο

1. Η Ουκρανία ως Λαός και Κράτος.

α. Η Ουκρανία είναι μία μεγάλη Χώρα,   κειμένη βορείως του Εύξεινου Πόντου , εις το   νοτιοδυτικό τμήμα   της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως .Έχει έκτασι 587.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει προς Βορράν με την δημοκρατία της Λευκορωσίας , Βορειοανατολικά και Ανατολικά με την Ομοσπονδιακήν Ρωσικήν δημοκρατίαν, Νοτίως με τον Εύξεινον Πόντον, Νοτιοδυτικά με την Δημοκρατίαν της Μολδαυίας και Δυτικά με την Πολωνίαν.

Είναι μία Χώρα στον Εύξεινο Πόντο εύφορη, με πολλά γεωργικά και βιομηχανικά προϊόντα ( άργυρο , πετρέλαιο κ.λ.π. )και με πληθυσμό περί 40.000.000 ανθρώπων με πρωτεύουσα το Κίεβο με 1.000.000 πληθυσμό και με άλλες μεγάλες Πόλεις , μεταξύ των οποίων η Οδυσσός ( 600.000 περίπου κατοίκων ), εις την οποίαν ανέκαθεν έζησαν πολλοί Έλληνες πλούσιοι έμποροι. Από τον 17ον αιώνα είχε υπαχθή   στους Ρώσους , ώστε η Ουκρανία να ονομάζεται και μικρή Ρωσία .⁴

β. Οι κάτοικοι της Ουκρανίας Εκκλησιαστικά έγιναν Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Κων/πολιν, αλλά πάντα ζητούσαν την εκκλησιαστική τους ανεξαρτησία. Το 1686 με Πατριαρχική Συνοδική Πράξι του Οικουμενικού Πατριάρχου Διονυσίου του Δ   ἀνετέθη εις την Μόσχα     επιτροπικώς να προβαίνη «εις την χειροτονίαν και ενθρόνισιν του υπό Κληρικολαϊκής Συνελεύσεως εκλεγομένου εκάστοτε Μητροπολίτου Κιέβου, ο οποίος οφειλετικώς μνημονεύει πρωτίστως του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου».

2. Το Αυτοκέφαλον εις την Ορθόδοξον Εκκλησία.

α.Σταθερή παρόδοσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι, ότι κάθε Αυτοκέφαλη Εκκλησία περιορίζεται εις την λύσιν των ιδικών της προβλημάτων και δεν ασχολείται με τη λύσιν προβλημάτων άλλης Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, ούτε απρόσκλητη επεμβαίνει εις αυτήν.Το αντίθετο αυτού, δηλαδή εάν κάποιος επέμβει εις ξένην περιοχήν, εις τους Ιερούς κανόνας τούτο θεωρείται εκκλησιαστικόν παράπτωμα και λέγεται «εισπήδησις ».

Ο ΙΓ Κανών της εν Αντιοχεία Σύνοδου, ορίζει ·

« Μηδένα επίσκοπον τολμάν αφ᾽ ετέρας επαρχίας εις ετέραν μεταβαίνειν, και χειροτονείν εν εκκλησία τινάς εις προαγωγήν λειτουργίας, μηδέ ει συνεπάγοιτο εαυτώ ετέρους, ει παρακληθείς αφίκοιτο δια γραμμάτων του τε μητροπολίτου και των συν αυτώ επισκόπων, ων εις την χώραν παρέρχοιτο. Ει δε μηδενός καλούντος απέλθοι ατάκτως επί χειροθεσία τινών, και καταστάσει των εκκλησιαστικών πραγμάτων, μη προσηκόντων αυτώ, άκυρα μεν τα υπ᾽ αυτού πραττόμενα τυγχάνειν, και αυτόν δε υπέχειν της αταξίας αυτού, και της παραλόγου επιχειρήσεως  την προσήκουσαν δίκην, καθηρημένον εντεύθεν ήδη υπό της αγίας συνόδου ».⁵

Ο άγιος Νικόδημος, εξηγώντας τον 34 Αποστολικόν Κανόνα, σημειώνει :

« Δια τούτο και Ιωάννης ο Κίτρους λέγει , ότι, εάν Μητροπολίτης λειτουργήση εις Επισκοπήν Επισκόπου , πρέπει να το κάμνη με την γνώμην και άδειαν του Επισκόπου του . Εις τα δίπτυχα όμως να μνημονεύη το όνομα

του   Πατριάρχου, και   ουχί   του   Επισκόπου του. Επειδή είναι ανοίκειον ο μεγαλύτερος να αναφέρη το όνομα του μικροτέρου παρά Αρμενοπούλ. επιτομ. ( Επιγραφή δ )⁶ ».

Αλλά και εις την « συμφωνία » του ΛΔ Ἀποστολικοῦ κανόνα γράφεται :

« Τα αυτά και σχεδόν απαράλλακτα με τον παρόντα κανόνα διορίζεται και ο θ τῆς εν Αντιοχεία . Δι ὁ και ο ς’ της α προστάζει ότι τα αρχαία έθη κρατούν , τα κατά τον Αποστολικόν κανόνα δηλαδή τούτον επικράτησαν· ώστε ο Αλεξανδρείας να εξουσιάζει τα εν Αιγύπτω και Λιβύη και Πενταπόλει , επειδή και εις τον Ρώμης τοιαύτη συνήθεια είναι . Ομοίως και ο Αντιοχείας να εξουσιάζη τας ιδικάς του επαρχίας και απλώς ειπείν , εις κάθε Εκκλησίαν και Μητρόπολιν να σώζωνται τα ίδια προνόμια και ο κάθε Μητροπολίτης δηλ. να εξουσιάζη τας υποκειμένας αυτώ επαρχίας . Ο δε ζ τῆς αυτής διορίζει , ότι , ο Αιλίας , ήτοι ο Ιεροσολύμων να έχη την ακολουθίαν της αρχαίας τιμής και το αξίωμα της οικείας Μητροπόλεως . Ο δε γ τῆς β προστάζει να έχη τα πρεσβεία της τιμής ο Κωνσταντινουπόλεως . Και ο η τῆς γ ἀβίαστα θέλει να είναι και καθαρά τα προσόντα εκάστη Επαρχία δίκαια άνωθεν και εξ αρχής , κατά το παλαιόν έθος και μάλιστα τα της Κύπρου . Αλλά και ο λθ τῆς ς τόν αυτόν η τῆς γ   ἐπικυροῖ ».⁷

β. Το θέμα τούτο της Αυτοκεφαλίας και του τρόπου χορηγήσεως αυτού είχε αρχίσει να συζητήται εις τας Διορθοδόξους Προσυνεδριακάς Επιτροπάς από το 1993. Εις την Ε   Προσυνεδριακήν  Διάσκεψιν   το   2014 εις   Γενεύη ετοιμάσθηκε ένα κείμενο, στο οποίον συνεφώνησαν μεν όλες οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, διεφώνησαν δε οι   αντιπρόσωποι   της Εκκλησίας της Ρωσίας και της Γεωργίας, ΜΟΝΟΝ ως προς τον τρόπον υπογραφής του Τόμου Αυτοκεφαλίας. Είναι αυτό που αναγράφεται στην υποσημείωσι της αποφάσεως . Σας διαβάζω αυτό το κείμενο , έχον ούτω:

ΤΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟN ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑNΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΑΥΤΟΥ ΕΓΚΡΙΘΕΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ

Η Διορθόδοξος Προπαρασκευαστική Επιτροπή, εργασθείσα επί τη βάσει των συμβουλών των αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών και της καθιερωμένης Εισηγήσεως του Γραμματέως επί της πραπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας επί του θέματος του Αυτοκεφάλου και του τρόπου ανακηρύξεις αυτού, εξήτασε τας εκκλησιολογικάς, κανονικάς, ποιμαντικάς και πρακτικάς διαστάσεις του θεσμού του Αυτοκεφάλου εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, κατέληξε δε εις τα ακόλουθα συμπεράσματα:

1. Ο θεσμός της Αυτοκεφαλίας εκφράζει κατ’αυθεντικόν τρόπον μίαν εκ των ουσιαστικών όψεων της ορθοδόξου εκκλησιολογικής παραδόσεως περί της σχέσεως της τοπικής προς την ανά την Οικουμένην Εκκλησίαν του Θεού. Η βαθεία αύτη σχέσις του κανονικού θεσμού της εκκλησιαστικής αυτοκεφαλίας προς την ορθόδοξον εκκλησιολογικήν διδασκαλίαν περί της τοπικής Εκκλησίας εξηγεί τόσον την ευαισθησίαν των κατά τόπους αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών δια την αντιμετώπισιν των υφισταμένων προβλημάτων περί την εύρυθμον λειτουργίαν του θεσμού, όσον και την προθυμίαν αυτών όπως συμβάλουν δι’ εκτενών εισηγήσεων εις την αξιοποίησιν του υπέρ της ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

2. Η συνεπής προς την ορθόδοξον εκκλησιολογίαν αλληλοπεριχώρησις τοπικότητος και οικουμενικότητος προσδιορίζει την λειτουργικήν σχέσιν μεταξύ της διοικητικής οργανώσεως και της ενότητος της Εκκλησίας, διο και διεπιστώθη πλήρης συμφωνία ως προς την θέσιν του θεσμού της Αυτοκεφαλίας εις την ζωήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

3. Διεπιστώθη πλήρης συμφωνία ως προς τους αναγκαίους κανονικούς όρους δια την ανακήρυξιν του Αυτοκεφάλου τοπικής τινος Εκκλησίας, ήτοι ως προς την συγκατάθεσιν και τας ενεργείας της Εκκλησίας -μητρός, ως προς την εξασφάλισιν πανορθοδόξου συναινέσεως και ως προς τον ρόλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των λοιπών αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών κατά την ανακήρυξιν του αυτοκεφάλου. Συμφώνως προς την συμφωνίαν ταύτην:

α) Η Εκκλησία-μήτηρ, δεχομένη το αίτημα υπαγομένης εις αυτήν εκκλησιαστικής περιοχής, αξιολογεί τας υφισταμένας εκκλησιολογικάς, κανονικάς και ποιμαντικάς προϋποθέσεις, προς παροχήν του αυτοκεφάλου. Εις περίπτωσιν καθ’ ην η τοπική Σύνοδος, ως ανώτατον εκκλησιαστικόν όργανον, παράσχει την συγκατάθεσιν αυτής, υποβάλλει σχετικήν πρότασιν προς το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δια την αναζήτησιν της πανορθοδόξου συναινέσεως, ενημερώνει δε σχετικώς τας λοιπάς κατά τόπους αυτοκεφάλους Εκκλησίας.

β) Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, κατά τα πανορθοδόξως καθιερωμένα, ανακοινοί δια Πατριαρχικού Γράμματος πάντα τα σχετικά προς το συγκεκριμένον αίτημα και αναζητεί την έκφρασιν της πανορθοδόξου συναινέσεως. Η πανορθόδοξος συναίνεσις εκφράζεται δια της ομοφωνίας των Συνόδων των αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

γ) Έκφράζων την συγκατάθεσιν της Εκκλησίας-μητρός και την πανορθόδοξον συναίνεσιν ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανακηρίσσει επισήμως το αυτοκέφαλον της αιτησαμένης Εκκλησίας δια της εκδόσεως Πατριαρχικού Τόμου. Ο Τόμος ούτος υπογράφεται υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου. Είναι επιθυμητόν να προσυπογράφεται και υπό των Προκαθημένων των αυτοκεφάλων Εκκλησιών, οπωσδήποτε όμως υπό του Προκαθημένου της Εκκλησίας-μητρός.

4. Η ανακηρυχθείσα Αυτοκέφαλος τοπική Εκκλησία εντάσσεται ως ισότιμος εις την κοινωνίαν των αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών και απολαύει πάντων των πανορθοδόξως καθιερωμένων κανονικών προνομίων (Δίπτυχα, Μνημόσυνον, Διορθόδοξοι σχέσεις κ.λπ.).

Σημείωσις: Το περιεχόμενον της παραγράφου 3. γ) παρεπέμφθη προς πληρεστέραν επεξεργασίαν εις την επομένην Διορθόδοξον Προπαρασκευαστικήν Επιτροπήν, ήτις και θα αναζητήση την επ’ αυτής ενιαίαν θέσιν των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, ολοκληρούσα ούτω το έργον αυτή επί του θέματος τούτου ».

3.Προϋποθέσεις χορηγήσεως του αυτοκεφάλου

α.Στο παραπάνω κείμενο, μεταξύ των άλλων, αναγράφεται στην παράγραφον 3 και το εξής : «Διεπιστώθη πλήρης συμφωνία ως προς τους   αναγκαίους κανονικούς όρους δια την χορήγησιν του Αυτοκεφάλου τοπικής τινος Εκκλησίας, ήτοι ως προς την συγκατάθεσιν και τας ενεργείας της Εκκλησίας - μητρός, ως προς την εξασφάλισιν πανορθοδόξου συναινέσεως και ως προς τον ρόλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των λοιπών αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών κατά την ανακήρυξιν του αυτοκεφάλου . . .».

Από τα παραπάνω συνάγονται οι εξής αναγκαίες προϋποθέσεις δια να δοθή σε κάποια Τοπική Εκκλησία το αυτοκέφαλον :

Ι. Να υπάρχη η συγκατάθεσις της Εκκλησίας , εις την οποίαν μέχρι τότε υπήγετο (Μητρός Εκκλησίας ) .

ΙΙ. Να υπάρχη πανορθόδοξος συμφωνία και

ΙΙΙ. Να εκδίδεται ο Τόμος από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον .

β. Αυτό το κείμενο ήλθε προς έγκρισι στην Σύναξι των Προκαθημένων στο Σαμπεζύ τον Ιανουάριον του 2016, όπου ήσαν παρόντες και οι Πατριάρχες Ρωσίας και Γεωργίας. Εις την Σύνοδον αυτήν των Προκαθημένων του Ιανουαρίου του έτους 2016 συμμετέσχον και οι 14 Ορθόδοξες Εκκλησίες, η δε ταπεινότης μου μετά των Σεβ.πρώην Μητροπολίτου Περιστερίου κ. Χρυσοστόμου και του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου μετέσχεν ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εις το τέλος αυτής της Συνόδου, επιστρέψας εις την Ελλάδα, υπέβαλα εις την ΔΙΣ την από 2-2-2016 Έκθεσί μου περί των πεπραγμένων της Συνάξεως των Προκαθημένων, εις την 6 παράγραφο της οποίας ανέφερα τα εξής :

« Μετά το αδιέξοδο του ως άνω θέματος ( διαφορά Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και Αντιοχείας ),   ο Οικουμενικός Πατριάρχης επρότεινε στη συνέχεια προς συζήτησι το εξής θέμα.

Επειδή το θέμα του Αυτοκεφάλου είναι έτοιμο από την Ε Προσυνοδική Διάσκεψι και δεν υπέγραψαν το κείμενο οι Αντιπρόσωποι της Εκκλησίας της Ρωσίας και της Γεωργίας, ο δε Πατριάρχης της Γεωργίας χθες εδήλωσε ότι η Εκκλησία του δεν επιμένει εις την άρνησί της, προτείνω να υπογραφή το έτοιμο ήδη κείμενο του Αυτοκεφάλου και να συμπεριληφθή τούτο εις τα θέματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Ο Πατριάρχης Μόσχας δεν εδέχθη τούτο, αλλ’ αντιπρότεινε, να συσταθή αμέσως τώρα Επιτροπή να βελτιωθή το κείμενο του Αυτοκεφάλου και να εγκριθή από την Σύνοδό μας αυτή, ώστε και το θέμα τούτο να συζητηθή στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Επί του θέματος τούτου έγινε μακρά συζήτησις και ετελείωσε η πρωϊνή Συνεδρία του Σαββάτου χωρίς αποτέλεσμα . Δηλαδή το θέμα του Αυτοκεφάλου δεν υπεγράφη από τις Εκκλησίες της Ρωσίας και της Γεωργίας και επομένως διεγράφη από τον Κατάλογον των θεμάτων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου».

Ώστε δεν συνεζητήθη το θέμα τούτο ούτε γενικά ούτε ως ειδικόν Ουκρανικόν θέμα εις την Σύνοδον της Κρήτης.

4. Η ξαφνική χορήγησις του αυτοκεφάλου στην Εκκλησία της Ουκρανίας   από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον.

α. Η Εκκλησία της Ουκρανίας μέχρι της ανακηρύξεώς της ως Αυτοκεφάλου ήτο μία αυτόνομος Εκκλησία υπό τον Μητροπολίτην Ονούφριον, υπαγομένη εις το Πατριαρχείον της Μόσχας. Τούτο ανεγνωρίζετο αδιαφιλονικήτως από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και υπό πασών των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Θεωρώ μάλιστα αναγκαίον ενταύθα να υπογραμμίσω το γεγονός, ότι εις την Σύναξιν των Προκαθημένων στο Σαμπεζύ τον Ιανουάριον του 2016, ως συνοδός του Ρώσου Πατριάρχου ήτο και ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος, έχων και λόγον και γνώμην.

β. Ξαφνικά τον Ιανουάριον του 2019-εορτή των Θεοφανείων - ο Οικουμενικός Πατριάρχης, χωρίς αίτημα του Μητροπολίτου Κιέβου Ονουφρίου, χωρίς την συγκατάθεσιν του Ρώσου αλλά απεναντίας μάλιστα την φανεράν αντίδρασιν αυτού , και χωρίς την συγκατάθεσιν των άλλων Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, αυτοβούλως απεφάσισε να χορηγήση αυτοκέφαλον εις την εν Ουκρανία Ορθόδοξον Εκκλησίαν εις τον υπό καθηρημένου χειροτονηθέντα σχισματικόν Επίσκοπον Επιφάνιον.

Σας παραθέτω την απόφασιν αυτήν, με την σημείωσιν ότι δεν μας εδόθη από την Σύνοδον, αλλά ανεύρον αυτήν στο διαδίκτυο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β

Το εντελώς αντικανονικόν της χορηγήσεως Αυτοκεφάλου εις την εν Ουκρανία Εκκλησία υπό τον Επιφάνιον.

1.Η εν Ουκρανία Εκκλησία μέχρι της ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου.

Είναι εις πάντας γνωστόν, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας από 100 περίπου χρόνια ( τουλάχιστον από το 1917 ) υπήγετο εις το Πατριαρχείον της Ρωσίας , από το οποίον είχε ανακηρυχθή αυτόνομος υπό τον Μητροπολίτην Φιλάρετον. Όταν ο Μητροπολίτης Κιέβου Φιλάρετος το 1992 εζήτησε από το Πατριαρχείον της Ρωσίας αυτοκέφαλο και δεν του εδόθη , ανεξαρτητοποιήθηκε από το Πατριαρχείον της Ρωσίας και ανεκήρυξε μόνος του την αυτοκεφαλία ως Εκκλησία « του Πατριαρχείου Κιέβου». Τότε ο Φιλάρετος καθηρέθη από το Πατριαρχείον της Ρωσίας και εις την θέσιν του εξελέγη ο Ονούφριος. Τα ανωτέρω εγένοντο αποδεκτά από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον   και από πάσας τας λοιπάς Αυτοκεφάλους Εκκλησίας.

Όμως από το 2018 το Οικουμενικό Πατριαρχείον άλλαξε στάσι –διατί; - και αυτοβούλως απεφάσισε να επέμβη « υπερορίως» εις την Εκκλησίαν της Ουκρανίας. Ορίζει Εξαρχεία στην Εκκλησία της Ουκρανίας υπό τον Μητροπολίτην Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, η οποία εισηγείται σχέδιον « Καταστατικού Χάρτου της εν Ουκρανία Εκκλησίας», συγκαλεί Κληρικολαϊκό «Ενωτικό Συμβούλιο », εις το οποίον μετέσχον οι σχισματικές Ομάδες υπό τον Φιλάρετον και τον Μακάριον και υπό την προστασία και συμμετοχή του τότε Προέδρου της Ουκρανικής Δημοκρατίας Ποροσένκο , συνήλθον εις τον Καθεδρικόν Ναόν της Αγίας Σοφίας του Κιέβου την 16 Δεκεμβρίου 2018 υπό την Προεδρίαν του Μητροπολίτου Γαλλίας και απεφάσισε:

Ι.Ενέκρινε το Καταστατικό της Εκκλησίας της Ουκρανίας και ταυτόχρονα , σύμφωνα με αυτό,

ΙΙ.Εξέλεξε τον Επιφάνιον ως Μητροπολίτην Κιέβου και πάσης Ουκρανίας.

Αυτήν την απόφασιν υπέβελλεν ο άγιος Γαλλίας εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίον την απεδέχθη και ανεκήρυξεν το Αυτοκέφαλον της εν Ουκρανία Εκκλησίας , τον Τόμον του οποίου επέδωκεν εις τον Μητροπολίτην Επιφάνιον και τον Πρόεδρον Ποροσένκο στις 6-1-2019 , εορτή των Θεοφανείων στον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Γεωργίου στην Κωνσταντινούπολι.

2. Αντικανονικότητες των ως άνω Πράξεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

α. Εισπήδησις του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις ξένην Επαρχίαν.Τούτο βέβαια δεν αναγνωρίζει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ισχυριζόμενον, ότι η Ουκρανική Εκκλησία ουδέποτε παρεχωρήθη εις το Πατριαρχείον της Ρωσίας, απλώς είχε « επιτροπικώς» παραχωρηθή εις αυτήν η επιστασία της εκλογής και εγκαταστάσεως του Μητροπολίτου Κιέβου με την Πράξιν του 1686.Όμως ο ισχυρισμός αυτός είναι εκτός πραγματικότητος, ως θα παρουσιάσω κατωτέρω.

β.Αντικανονική παραθεώρησις του Μητροπολίτου Κιέβου Ονουφρίου, τον οποίον το ίδιο το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ανεγνώριζε μέχρι τότε , όπως και πάσαι αι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι, χωρίς να έχη δοθή δια τούτο ουδεμία εξήγησις.

γ. Αντικανονική αναγνώρισις σχισματικών και καθηρημένων υπό της Εκκλησίας της Ρωσίας, εις την οποίαν μέχρι της ανακηρύξεως του αυτοκεφάλου όλες οι Εκκλησίες αναγνωρίζουν , ότι υπήγετο η Εκκλησία της Ουκρανίας, χωρίς να εξηγήται με ποίαν κανονικήν απόφασιν απεκατεστάθησαν και υπό ποίου αρμόδιου Οργάνου εγένετο τούτο.Και

δ.Απεφασίσθη από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον όχι μόνον χωρίς την θέλησιν της αυτονόμου Εκκλησίας της Ουκρανίας και της Μητρός αυτής Εκκλησίας της Ρωσίας, αλλά και παρά την φανεράν αντίδρασιν αυτών και παρά τις εκφρασθείσες δημοσίως επιφυλάξεις των άλλων αυτοκεφάλων Εκκλησιών, ως ανωτέρω ανέφερα ήδη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ   Γ

Η στάσις της Εκκλησίας της Ελλάδος εις την χορήγησιν του αυτοκεφάλου στην Ουκρανίαν.

1. Η προετοιμασία και οι αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

α. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ασφαλώς θα έλαβε επισήμως ενημέρωσι περί των σκέψεων και των σχετικών αποφάσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως και των επ’αυτών αρνητικών σκέψεων η προθέσεων της εν Ουκρανία Εκκλησίας και του Πατριαρχείου Μόσχας, αλλά και των επιφυλάξεων των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών.Δυστυχώς όμως δεν ενημερώθηκαν περί αυτών από την Ιεράν Σύνοδον, οι εκτός της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μετά την ανακήρυξι του Αυτοκεφάλου και την επίδοσιν αυτού , (6-1-2019),   η ΔΙΣ απεφάσισε να αποστείλη τον σχετικόν Φάκελλον εις τας δύο Μονίμους αρμοδίας Συνοδικάς Επιτροπάς, επί των Διορθοδόξων και επί των Νομοκανονικών, με την εντολήν να ερευνήσουν από κοινού το θέμα και να εισηγηθούν εις την ΔΙΣ σχετικώς.Οι Συνοδικές Επιτροπές συνέταξαν από κοινού (;) Πόρισμα, το οποίον ο Πρόεδρος της επί των Νομοκανονικών Επιτροπής Σεβ. Μητροπολίτης Διδυμοτείχου κ.Δαμασκηνός υπέβαλε εν είδη Υπομνήματος εις την ΔΙΣ.

Παραθέτω αυτό το από 30-5-2019 Υπόμνημα του Σεβασμιωτάτου Διδυμοτείχου, το οποίον ας σημειωθή εδόθη εις τα Μέλη της σεπτής Ιεραρχίας της Εκκλησίας την ημέρα της Εκτάκτου Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας την 12-10-2019 , μάλιστα μετά από αίτημα Αρχιερέων. Σε κριτική αυτού θα προβώ παρακάτω. Το Υπόμνημα τούτο συνετάχθη στα Γραφεία της ΔΙΣ την 30-5-2019, και κατετέθη και επρωτοκολλήθη εις την ΔΙΣ δύο και ήμισυ μήνες,   την 13-8-2019! Δηλαδή όσον χρόνον εχρειάσθη να συνταχθή , άλλον τόσον περίπου χρόνον εχρειάσθη να κατατεθή στην ΔΙΣ.

β. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Περιόδου 2018 - 2019 και εις την τελευταίαν Συνεδρίαν αυτής της 28-8-2019 συνεζήτησε το θέμα και έλαβε την απόφασι ( έγινε ψηφοφορία; ) , ότι η ανακήρυξις του αυτοκεφάλου της εν Ουκρανία Εκκλησίας μονομερώς από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι καθ’ όλα και κανονικώς ορθή και ανέθεσε εις τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών κ.κ.ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ να χειρισθή περαιτέρω το θέμα τούτο.

Ο Μακαριώτατος δεν ηθέλησε να αναλάβη προσωπικά το βάρος τούτο, και πολύ καλά έπραξε και δια τούτο με την από 7 Οκτωβρίου 2019 ξαφνικήν απόφασίν του συνεκάλεσε προς συζήτησιν του θέματος αυτού Έκτακτον Σύνοδον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος δια την 12ην Οκτωβρίου 2019, ημέρα Σάββατον, δηλαδή αμέσως την άλλην ημέραν και συνέχεια της τακτικής Ιεραρχίας.

2. Η Συνεδρία της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος την 12-10-2019.

α. Εν πρώτοις πρέπει να υπογραμμίσω, ότι η Πρόσκλησις δι’ έκτακτον Σύνοδον της Ιεραρχίας στις 12-10-2019 έγινε την Δευτέρα 7-10-2019, όταν δηλαδή πάντες οι Αρχιερείς είμεθα εκτός της Μητροπόλεώς μας δια την τακτικήν Σύνοδον της Ιεραρχίας της 8ης Οκτωβρίου.Άρα ήτο ένα ξαφνικό γεγονός και πάντες οι Αρχιερείς είμεθα ανέτοιμοι και απληροφόρητοι.

Αλλά ούτε με την αποστολήν της Προσκλήσεως ούτε και κατά την ημέραν της συγκλήσεως της εκτάκτου Ιεραρχίας (12-10-2019) ενημερωθήκαμε από την Σύνοδον:

I. Αν υπάρχη αίτημα αυτοκεφαλίας στο Οικουμενικόν Πατριαρχείον, από ποίον και με πιο περιεχόμενο .

II. Αν υπάρχη προς την Εκκλησία της Ελλάδος σχετικό ενημερωτικό Γράμμα του Οικουμενικού Πατριάρχου και με ποίον περιεχόμενον.

III.Δεν μας εκοινοποιήθηκαν τα έγγραφα των συγκεκριμένων αντιδράσεων της Εκκλησίας της Ουκρανίας και του Πατριαρχείου της Ρωσίας και ποίο είναι το περιεχόμενο αυτών.

IV.Από ποίον και με ποίον κανονικόν τρόπον έγινε η αποκατάστασις του Φιλαρέτου,του Επιφανίου και του Μακαρίου, αλλά και των Επισκόπων αυτών.

V.Δεν μας εδόθη το κείμενο της αποφάσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου της ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας.

VI.Δεν μας εδόθησαν τα κείμενα που ετέθησαν υπ’όψιν των Μελών της ΔΙΣ, τα Πρακτικά της συζητήσεως αυτής , κατά την οποίαν απεφασίσθη να ζητηθή από τις Μόνιμες Συνοδικές Επιτροπές των Νομοκανονικών και των Διορθοδόξων να μελετήσουν το θέμα από κοινού και να εισηγηθούν εις την ΔΙΣ τα δέοντα.

VII. Μέχρι την ημέραν της Εκτάκτου συγκλήσεως της Ιεραρχίας 12-10-2019 δεν μας είχε δοθή αντίγραφον του από 30-5-2019 Υπομνήματος του Σεβ. Μητροπολίτου Διδυμοτείχου , Προέδρου της επί των Νομοκανονικών Μονίμου Συνοδικής Επιτροπής, που σας εδιάβασα ενωρίτερα. Τούτο μας διενεμήθη κατά την συζήτησιν της 12-10-2019 και μάλιστα μετά από αίτημα πολλών Αρχιερέων.

VIII.Δεν μας εδόθησαν τα Πρακτικά της συζητήσεως του θέματος εις την τελευταίαν συνεδρίαν της ΔΙΣ 28-8-2019 αύτε το συγκεκριμένον κείμενον της αποφάσεως αυτής, δια της οποίας ανεγνωρίσθη το δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχου να χορηγήση αυτοβούλως το αυτοκέφαλον εις την Εκκλησίαν της Ουκρανίας και ανετέθη ο περαιτέρω χειρισμός αυτού εις τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριον κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ τον Β .

β. Με την έναρξιν της Συνεδρίας της Εκτάκτου Συνόδου της Ιεραρχίας ο Μακαριώτατος Πρόεδρος εισηγήθηκε το θέμα της χορηγήσεως του αυτοκεφάλου εις την εν Ουκρανία Εκκλησίαν , ειπών τα εξής :

Παραθέτω ολόκληρη αυτή την Εισήγησι του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου.

γ.Μετά την ως άνω Εισήγησι του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου άρχισε η συζήτησις. Η ταπεινότης μου , λαβών τον λόγον, εζήτησα να αναβληθή η συζήτησις του θέματος τούτου δια πολλούς λόγους :

Πρώτον , διότι όταν μόλις προ διμήνου συνετάγη από την ΔΙΣ η Ημερήσια Διάταξις της Τακτικής Συνόδου της Ιεραρχίας του Οκτωβρίου που τελειώσαμε χθες, δεν είχε συμπεριληφθεί στα θέματα αυτής. Τούτο σημαίνει ότι δεν ήτο ώριμο το θέμα προς συζήτησιν. Συνεπώς, κατά την γνώμην μου, ούτε και σήμερα είναι ώριμον δια να συζητηθή.

Δεύτερον, διότι ακόμη και το ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ της Ιεράς Συνόδου της 4-10-2019 περί της Τακτικής Ιεραρχίας του Οκτωβρίου ΟΥΔΕΝΑ λόγον κάνει περί του θέματος τούτου. Μόλις την 7η Οκτωβρίου αποφάσισε ο Μακαριώτατος την σύγκληση αυτής της έκτακτης Ιεραρχίας, που εγώ έμαθα ευρισκόμενος εδώ στην Αθήνα στα Γραφεία της Ιεράς Συνόδου, χωρίς μάλιστα μέχρι αυτή την ώρα να έχωμε λάβει από την Σύνοδον τις Εισηγήσεις των Επιτροπών Διορθοδόξων και Νομοκανονικών ούτε τα σχετικά Πρακτικά της ΔΙΣ. Άρα όχι μόνον το θέμα είναι ανώριμον προς συζήτησιν αλλά και εμείς είμεθα εντελώς απροετοίμαστοι προς τούτο.

Τρίτον, διότι δι’ ένα Πανορθόδοξο και τόσο σπουδαίον θέμα χρειάζεται αρκετός χρόνος, δύο-τριών ημερών τουλάχιστον , δια να συζητηθή εν πλάτει και χωρίς βιασύνη. Γιατί βιαστικές αποφάσεις πολλές φορές δημιουργούν περισσότερα Κανονικά - Εκκλησιολογικά ζητήματα από αυτά που θέλουν να λύσουν . Και

Τέταρτον, διότι εις την απόφασιν αυτήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει εμφανώς αντιταχθή η ίδια η εν Ουκρανία Ορθόδοξος Εκκλησία υπό τον Μητροπολίτην Ονούφριον, τον οποίον μέχρι της αποφάσεως της Αυτοκεφαλίας της ανεγνώριζον πάσαι αι κατά τόπους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι,

συμπεριλαμβανομένου και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έπειτα έχουν εκφράσει αντίθετον γνώμην, δηλαδή την μη αποδοχήν του χορηγηθέντος Αυτοκέφαλου : Το Πατριαρχείον Ρωσίας, το Πατριαρχείον Σερβίας, το Πατριαρχείον της Βουλγαρίας και η Εκκλησία της Αλβανίας. Συγχρόνως όμως έχουν εκφράσει   δημοσίως τις επιφυλάξεις των από κοινού και το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων, το   Πατριαρχείον Αντιοχείας και η Εκκλησία της Κύπρου. Και

Πέμπτον, διότι το θέμα δεν είναι εξαιρετικά επείγον.

Δια τούτο επρότεινα :

α.Να μη συζητηθή το Ουκρανικό θέμα σήμερα σ’ αυτήν   την έκτακτον Ιεραρχίαν, αλλά να αναβληθή δι’ αργότερα σε άλλη έκτακτη Σύνοδο της Ιεραρχίας. Και

β. Η αναβολή η μη συζητήσεως του θέματος τούτου να τεθή εις ονομαστικήν ψηφοφορίαν, σύμφωνα με τον Κανονισμόν της Ιεραρχίας.

Αναβολήν της συζητήσεως του θέματος εζήτησαν ομιλήσαντες και οι Σεβ. Μητροπολίται Καρυστίας κ. Σεραφείμ, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Καισαριανής κ. Δανιήλ, Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος,   Δριυνουπόλεως κ. Ανδρέας, Κυθήρων κ. Σεραφείμ.κ.λ.π.

Δυστυχώς η μεγάλη πλειοψηφία των Αδελφών Αρχιερέων επέμεινε να ληφθή απόφασις, και τελικά απεφασίσθη δια βοής η επικύρωσις της αποφάσεως της ΔΙΣ. Δηλαδή: Αναγνωρίζεται η από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εκδοθείσα Πράξις χορηγήσεως του Αυτοκεφάλου στην Ουκρανία υπό τον Επιφάνιον και ανατίθεται η υπόθεσις εις τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ να χειρισθή το όλον θέμα.

3. Κριτική του προς την ΔΙΣ και από 30-5-2019 Υπομνήματος περί αναγνωρίσεως του αυτοκεφάλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας του Σεβ. Μητροπολίτου Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνού.

Το Υπόμνημα του Σεβ. Διδυμοτείχου είναι αυτό εις το οποίον εστηρίχθη η απόφασις της ΔΙΣ την 28-8-2019 , σ’αυτό εστηρίχθη η Εισήγησις του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ προς την Έκτακτη Ιεραρχία την 12-10-2019, αλλά και η δια βοής απόφασις της Εκτάκτου Ιεραρχίας . Δια τούτο κρίνω σκόπιμον να προβώ εις ανάλυσιν και κριτικήν αυτού, διότι θεωρώ ότι εις την ουσίαν του δεν στηρίζεται εις την Κανονικήν θεωρίαν και πράξιν της Εκκλησίας μας, είναι πρόχειρον και περιέχει ανακρίβειες. Συγκεκριμένα :

α. Εν πρώτοις επισημαίνω το γεγονός , ότι το υποβληθέν υπό του αγίου Διδυμοτείχου προς την ΔΙΣ Υπόμνημα είναι δύο ιδιαίτερα κείμενα, με ξεχωριστό τίτλο το καθένα και υπογραφή.Το πρώτο έχει ως θέμα του «υποβολή υπομνήματος περί της αναγνωρίσεως του αυτοκεφάλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας», ενώ το δεύτερον « ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ». Πρωτοφανές και περίεργον.

Κατά την άποψίν μου ο παραπάνω χωρισμός φανερώνει πολλά :

Ι. Το βιαστικό, αλλά και το πρόχειρο της μελέτης του όλου θέματος από τις δύο Μόνιμες Συνοδικές Επιτροπές.

ΙΙ. Ότι δεν συνήλθαν και οι δύο Επιτροπές από κοινού , ως ώρισε η ΔΙΣ ,

αλλά η κάθε μια χωριστά και τα υποβληθέντα κείμενα είναι ένα της κάθε Επιτροπής. Όμως ο Σεβ.Διδυμοτείχου ομιλεί δια κοινόν Πόρισμα και όμως είναι δύο! !

ΙΙΙ. Το δεύτερο κείμενον είναι το κοινόν πόρισμα των δύο Επιτροπών και το πρώτο είναι απλώς Εισαγωγικό Σημείωμα του αγίου Διδυμοτείχου ;

IV.Τελικά, δεν θα έπρεπε να ξέρουμε σαφώς περί τίνος πρόκειται;

Όμως ο,τι και αν συμβαίνει , ένα είναι βέβαιον :Ότι δεν είναι δυνατόν να στηριχθή σ’αυτό ο μελετητής δια να λάβη σοβαρή και ορθή απόφασι. Παρά ταύτα, δυστυχώς, σ’αυτό εστηρίχθη η ΔΙΣ δια την απόφασίν της , εις τούτο στηρίζεται ο Μακαριώτατος δια την Εισήγησί του στην Ιεραρχία την 12-10-2019 και εις τούτο εστηρίχθη η πλειοψηφία της Ιεραρχίας δια την ιδική της σχετικήν απόφασι! ! ! Αλλά σε τέτοια σαθρά θεμέλια είναι δυνατόν να στηριχθή το Οικοδόμημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας ; Ασφαλώς ΟΧΙ .

β.Θέλω να υπογραμμίσω δύο ανακρίβειες που αναφέρονται στο από 30-5-2019   Υπόμνημα   του Σεβ. Μητροπολίτου Διδυμοτείχου.Στην παράγραφο Δ 4, της σελίδος 3 του ανωτέρω Υπομνήματος γράφεται :

« Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει το κανονικόν προνόμιον αυτό μόνον να ανακηρύσσει το αυτοκέφαλον των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών (βλ. Γεωργίας 1990, Τσεχίας 1998, Πολωνίας 1925, Αλβανίας 1937, Ελλάδος 1850, Σερβίας 1879, Ρουμανίας 1885, Βουλγαρίας 1945 κ.λ.π.). Δυστυχώς επειδή το Πατριαρχείον Μόσχας απουσίασεν από τας εργασίας της Συνόδου της Κρήτης, κατά το έτος 2016 , δεν εδόθη η δυνατότης συζητήσεως   το θέμα της χορηγήσεως του αυτοκεφάλου και ούτω απώλετο της ευκαιρίας όπως συναποφαίνηται μετά των λοιπών Εκκλησιών δια την χορήγησίν του».

Όμως οι ως άνω δύο τοποθετήσεις του Υπομνήματος, ότι δηλαδή « το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει το κανονικόν προνόμιον αυτό μόνον να ανακηρρύσει το Αυτοκέφαλον των κατά τόπων Ορθοδόξων Εκκλησιών» και ότι « αν το Πατριαρχείον Μόσχας δεν απουσίαζε από τις εργασίες της Συνόδου της Κρήτης το 2016, θα συνεζητήτω το θέμα της χορηγήσεως του αυτοκεφάλου » είναι ανακριβείς και αντιφατικαί. Διότι:

Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον όντως είχε και έχει το προνόμιο να ανακηρύσση το αυτοκέφαλον των κατά Τόπους Εκκλησιών , αλλά ΜΟΝΟΝ στην Περιοχή του και όχι αυτοβούλως, πάντοτε δε μετά γνώμην και των άλλων Αυτοκεφάλων Τοπικών Εκκλησιών.

Ότι δε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ΔΕΝ χορηγεί   ΜΟΝΟΝ το αυτοκέφαλο, τούτο αναγνωρίζει και το ίδιο το Υπόμνημα στο τέλος του χωρίου που σας ανέφερα παραπάνω. Δηλαδή γράφει : ότι επειδή η Ρωσία δεν ήλθε στην Κρήτη «απώλετο της ευκαιρίας όπως συναποφαίνηται μετά των λοιπών Εκκλησιών δια την χορήγησίν του».

Επίσης το επιχείρημα του Σεβ.Διδυμοτείχου ότι έτσι εδόθη το αυτοκέφαλον   στις   Εκκλησίες   Ελλάδος, Ρωσίας , Βουλγαρίας, Σερβίας , Ρουμανίας, Τσεχίας , Πολωνίας , Αλβανίας, δεν είναι υπέρ αλλά εναντίον του ισχυρισμού του, διότι ακριβώς πρώτον μεν όλες οι παραπάνω Εκκλησίες ανήκουν μέχρι της αυτοκεφαλίας τους εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και δεύτερον διότι τότε από καμμίαν άλλην αυτοκέφαλον Εκκλησία δεν εξεδηλώθη αντίδρασις.

Η Δεύτερη ανακρίβεια:   Το θέμα : « Το Αυτοκέφαλον και ο τρόπος χορηγήσεως αυτού », δεν ήτο θέμα προς συζήτησιν εις την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον της Κρήτης το 2016, ως ισχυρίζεται ο άγιος Διδυμοτείχου . Το θέμα τούτο ήτο μεν κατ’αρχήν μεταξύ των θεμάτων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, αλλά στην Σύνοδον των Προκαθημένων στο Σαμπεζύ τον Ιανουάριον του 2016, όπου παρευρίσκετο και ο Πατριάρχης της Ρωσίας και η Συνοδία του, μεταξύ της οποίας ήτο και Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ, ως κανονικός Σύνεδρος μετά λόγου και γνώμης. Τότε εκεί συνεζητήθη δια μακρών, αλλά δεν υπήρξε συμφωνία και δια τούτο διεγράφη από τα θέματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Επομένως ΔΕΝ συνεζητήθη το θέμα τούτο εις την Κρήτην, ΟΧΙ γιατί δεν ήλθε η Εκκλησία της Ρωσίας, αλλά γιατί δεν ήτο στην Ημερήσια Διάταξι της Συνόδου.

Όμως , αφού το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εγνώριζε τα παραπάνω, δεν έπρεπε μόνο του να προχωρήση τώρα στην Πράξι χορηγήσεως του αυτοκεφάλου στην εν Ουκρανία Εκκλησίαν. Και ο μεν Οικουμενικός Πατριάρχης εσκεμμένως τα αγνόησε . Οι δύο αρμόδιες Επιτροπές αυτά δεν τα εγνώριζαν ;

γ. Εις τα παραπάνω περίεργα σημειώνω και κάτι ακόμη πιο περίεργον και περισσότερον ανεξήγητον , το εξής :

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος , Πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής επί των Διορθόδοξων , που προϋποτίθεται ότι από κοινού με την Επιτροπήν επί των Νομοκανονικών εμελέτησε το θέμα εις βάθος και πλάτος και υπέγραψεν την Εισήγησί τους προς την ΔΙΣ και εισηγήθησαν εις αυτήν ότι « Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει αυτό μόνο το Κανονικό δικαίωμα να ανακηρύση το Αυτοκέφαλο των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών », με δηλώσεις του, μετά την Έκτακτη Σύνοδον της Ιεραρχίας της 12 Οκτωβρίου, δηλώνει αντίθετα. Εδήλωσε χαρακτηριστικά : « Ενώ η Ρωσική Εκκλησία είχε κάθε δυνατότητα να επιλύσει το πρόβλημα , οδηγώντας τα πράγματα στην Αυτοκεφαλία η τουλάχιστον σε μία λύση που θα ήταν αποδεκτή από τον Ουκρανικό λαό , δυστυχώς, δεν το έκανε ». ⁸ Δηλαδή άλλα εισηγήθηκε εγγράφως και άλλα ανεκοίνωσε προφορικά στους δημοσιογράφους !!!

δ. Αλλά τα αντιφατικά και αλλοπρόσαλα συνεχίζονται. Στην σελίδα 2 του Υπομνήματος του αγίου Διδυμοτείχου προσέτι γράφεται :

«1589 Αναγνώρισις Πατριαρχικής αξίας της Μητροπόλεως Μόσχας υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου του Β .

1590 Σύνοδος Πατριαρχών εν Κων/πόλει επί του θέματος αυτού.

1593 Αναγνώρισις Πατριαρχικής αξίας της Μητροπόλεως Μόσχας υπό των Πατριαρχών της Ανατολής».

Εκ τούτων φαίνεται ότι το Αυτοκέφαλον και η Πατριαρχική αξία εις την Ρωσίαν εδόθη μεν κατά την επίσκεψιν στην Μόσχα του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου του Β τό 1589, αλλά τούτο ανεγνωρίσθη αμέσως και από δύο Συνόδους Πατριαρχών της Ανατολής.Επομένως τα παραπάνω αναφερόμενα υπό του αγίου Διδυμοτείχου αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα φανερώνουν το αντίθετο των όσων   εισηγήθηκαν οι Επιτροπές στην ΔΙΣ, ότι δηλαδή το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ εχορήγη το Αυτοκέφαλον .

ε. Εις το ίδιον Ύπόμνημα και στην σελίδα 2 αναγράφεται επίσης ότι:

«1686 Έκδοσις Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως Οικουμενικού Πατριάρχου Διονυσίου του Δ , δι’ής ανατίθεται εις τον Μόσχας, “ ίνα έχη επ’αδεία” ,   επιτροπικώς την χειροτονίαν και ενθρόνισιν του υπό Κληρικολαϊκής Συνελεύσεως εκλεγομένου εκάστοτε Μητροπολίτου Κιέβου, ο οποίος οφειλετικώς μνημονεύει πρωτίστως του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου».

Δεν γνωρίζω δια πόσο χρονικό διάστημα εφηρμόσθη αυτή η Συνοδική Πράξις. Όμως ξέρω ότι τα τελευταία εκατόν   τουλάχιστον χρόνια (από το 1917) ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας δεν εμνημόνευε             «οφειλετικώς » και πρωτίστως του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου και το Πατριαρχείον Μόσχας αδιαφιλονίκητα διοικούσε και τα εκκλησιαστικά θέματα της Ουκρανίας. Ιδού μερικά πρόσφατα γεγονότα :

I. Ο Φιλάρετος, εξελέγη ως ορίζει η Πράξις του 1686; ΟΧΙ.

ΙΙ. Το αυτόνομον στην Ουκρανία εζητήθη από τον Φιλάρετο ΟΧΙ από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον αλλά από την Μόσχα   και   από αυτήν το έλαβε. Γιατί δεν αντέδρασε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ;

ΙΙΙ. Ο Φιλάρετος από το Πατριαρχείο της Ρωσίας εζήτησε το αυτοκέφαλον στην Ουκρανία.Και όταν δεν του εδόθη και απεσκίρτησε, από το Πατριαρχείο της Ρωσίας ο Φιλάρετος καθηρέθη. Τότε ο Οικουμενικός Πατριάρχης όχι μόνον δεν διεμαρτυρήθη, αλλά ανεγνώρισε και την καθαίρεσι του Φιλαρέτου.

ΙV. Ο Ονούφριος εξελέγη από το Πατριαρχείον Μόσχας και όχι όπως ορίζει η Πράξις του 1686. Αντέδρασε το Οικουμενικό Πατριαρχείο; ΟΧΙ.Απεναντίας όλοι, και ο Οικουμενικός Πατριάρχης,   αναντιρρήτως τον απεδέχθησαν.

Πάντα τα παραπάνω φανερώνουν και την de facto υπαγωγήν της εν Ουκρανία Εκκλησίας εις το Πατριαρχείον της Ρωσίας.Όμως η μακροχρόνιος de facto αποδοχή κάποιων εκκλησιαστικών καταστάσεων από όλες τις Αυτοκέφαλες Τοπικές Εκκλησίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας και από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον γίνεται παράδοσις και Κανών δικαίου . ( Ίδετε και : ΙΖ Κανόνα Δ Οἰκουμενικῆς Συνόδου .ΠΗΔΑΛΙΟΝ , σελίς 199, δια του οποίου ορίζεται ότι κάθε σχετική με τα όρια συζήτησις δεν ισχύει μετά παρέλευσι τριακονταετίας, και Βλάση Φειδά , ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ μεταξύ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑΣ και ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΛΟΓΙΑΣ υπό το φως της Πατερικής Παραδόσεως , ΑΘΗΝΑΙ 2018, σελίς 502, κ. εξ.).

στ . Αναφέρεται ακόμη στο Υπόμνημα του αγίου Διδυμοτείχου , ότι ο Φιλάρετος και ο Επιφάνιος υπέβαλαν «έκκλητον» στο Οικουμενικόν Πατριαρχείον και επ’ αυτού απεφάσισε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον.

Όμως και επ’αυτού   θα σημειώσω τα παρακάτω :

Πρώτον. Δεν έχει δοθή στην δημοσιότητα το «έκκλητον» των ανωτέρω, δια να πληροφορηθούμε πότε, υπό ποίων και δια ποίους λόγους εζητήθη τούτο.

Δεύτερον. Διατί τόσα χρόνια από τότε που καθηρέθη ο Φιλάρετος, (1992) δεν υπέβαλε « έκκλητον » στον Οικουμενικόν Πατριάρχην;

Προφανώς, γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είχε τέτοια αρμοδιότητα. Δια τούτο μάλιστα είχε αποδεχθή και την καθαίρεσι του Φιλαρέτου από το Πατριαρχείον της Μόσχας και είχε εγκρίνει και τον αντικαταστάτην του Ονούφριον.

Τρίτον.Το γραφόμενον εις το Υπόμνημα του αγίου Διδυμοτείχου, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει Κανονικόν δικαίωμα να δέχεται «έκκλητο» και από τις άλλες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, είναι αστήρικτο. Διότι λέγει μεν ο Θ Κανών της Δ Οἰκουμενικῆς Συνόδου   ότι τελευταίος Κριτής των Εκκλησιαστικών υποθέσεων είναι ο Κωνσταντινουπόλεως , αλλά προφανώς αυτό αναφέρεται δια τις Επισκοπές και Μητροπόλεις της Περιοχής του , ως εις τον 34 Αποστολικόν Κανόνα διευκρίνησε και ο άγιος Νικόδημος.⁹ Επίσης όμως δια το θέμα τούτο αυθεντικά ομιλεί και ο Ζωναράς , ερμηνεύοντας τον ΙΖ Κανόνα της Δ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Συγκεκριμένα γράφει : « Και ότε μεν Επίσκοπος κατά συνεπισκόπου ενάγει, η Κληρικός κατά Επισκόπου , τότε τον Μητροπολίτην καθίζειν δικαστήν, ον και Έξαρχον της διοικήσεως ονομάζει· ότε δε Επίσκοπος κατά Μητροπολίτου αυτού δίκην έχει, τότε τω Κωνσταντινουπόλεως επιτρέπειν   το Δικαστήριον. Ου πάντων δε των Μητροπολιτών πάντως Κωνσταντινουπόλεως καθιείται Δικαστής , αλλά των υποκειμένων αυτώ. Ου γαρ δε και τους της   Συρίας Μητροπολίτας, η τους της Παλαιστίνης , και Φοινίκης , η τους της Αιγύπτου, άκοντας ελκύσει δικάσασθαι παρ’αυτώ · αλλ οἱ μεν της Συρίας , τω του Αντιοχείας υπόκεινται φόρω· οι δε της Παλαιστίνης , τω του Ιεροσολύμων · οι δε της Αιγύπτου παρά τω Αλεξανδρείας δικάσονται , παρ ὧν και χειροτονούνται , και οις περ υπόκεινται ». ¹⁰

Το ίδιο γράφει, εξηγώντας τον 34ον Κανόνα των αγίων Αποστόλων, και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.Γράφει :

« Διο και ο Εφέσου Ισαάκ έλεγεν εις Μιχαήλ τον πρώτον των Παλαιολόγων, ότι ο Κωνσταντινουπόλεως ουκ εκτείνει την εξουσίαν αυτού επί τα Πατριαρχεία της Ανατολής ».

Και συνεχίζοντας , συμπεραίνει ο άγιος Νικόδημος :

«Δεν έχει άδειάν τινας, ούτε Μητροπολίτης , ούτε Πατριάρχης να ενεργή τι εις τας υπερορίους εκκλησίας , ειμή μόνον εις τας υποκειμένας αυτώ , κατά τους Κανόνας των Αποστόλων λδ , λε , της α , ς , ζ τῆς β , γ ,η τῆς ς , κ , λς , λθ , της Σαρδικ. γ , ια , ιβ , της Αντιοχ. θ καί άλλους.

Και πως λοιπόν ο παρών Κανών και οι άλλοι ήθελαν διατάξει το εναντίον τούτων απάντων ; ». ¹¹

Μόνον όταν υπάρξη πρόβλημα ευρύτερο σε κάποια Τοπική Εκκλησία, μόνον τότε είναι δυνατόν η Εκκλησία εκείνη δια του Πρώτου της να καταφύγη στον Οικουμενικόν Πατριάρχην, ίσως τότε και αυτοβούλως ο Οικουμενικός Πατριάρχης, να συγκαλέση Πανορθόδοξη Σύνοδο δια την λύσιν του προβλήματος. ( Οράτε παραδείγματα: Ιεροσόλυμα με Ειρηναίο, Σερβία με Σκοπιανό κ.λ.π.).

ζ.Τέλος, δια να μείνω μόνον σ’αυτά, γράφεται ξερά στο Υπόμνημα του αγίου Διδυμοτείχου, ότι: «Αποκατασταθέντος του Φιλαρέτου και του Eπιφανίου, αυτομάτως απεκατεστάθησαν και όλοι αυτοί»! ! ! Προφανώς τούτο γράφεται δια να δικαιολογηθή η ένστασις πολλών: Πως απεκαταστάθησαν όλοι οι καθαιρεθέντες Ουκρανοί Κληρικοί (Επίσκοποι, Πρεσβύτεροι, Διάκονοι) η οι υπό καθαιρεθέντων χειροτονηθέντες η οι αυτοχειροτόνητοι, κ.λ.π.

Όμως , ΟΧΙ . Τέτοιες προχειρότητες δεν πρέπει να αναγράφωνται σε επίσημα προϋποτίθεται Υπομνήματα Μονίμων Συνοδικών Επιτροπών, ως είναι η επί των Δογματικών και Νομοκανονικών και η Επί των Διορθοδόξων Συνοδικές Επιτροπές.

4. Η ευθύνη της Ρωσικής Εκκλησίας.

Βεβαίως δια το Ουκρανικό τούτο θέμα μεγάλη και πρωταρχική είναι η ευθύνη της Ρωσικής Εκκλησίας και αυτού τούτου του Πατριάρχου Κυρίλλου, δια τους εξής κυρίως λόγους:

Πρώτον · Δια την εγωϊστικήν γενικά συμπεριφορά του Πατριάρχου Μόσχας και την συνεχή προσπάθειά του να αποκτήση η Ρωσική Εκκλησία Πρωτοκαθεδρία της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας, λόγω της πληθύος των Χριστιανών και των Επισκόπων της, αλλά και της Κρατικής ισχύος . Τούτο όμως είναι εντελώς αντικακονικόν.

Δεύτερον , δια την αρνησιν χορηγήσεως αυτοκεφαλίας εις ένα μεγάλο ανεξάρτητο Κράτος , όπως είναι η Ουκρανία . Και

Τρίτον , διότι ενώ το 2016 συνεφώνησε στην εν Σαμπεζύ Σύνοδο των Προκαθημένων περί του χρόνου, του τόπου και των θεμάτων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, τελικά   δεν μετέσχε και παρέσυρε και τρεις (3) ακόμη Εκκλησίες να μη συμμετάσχουν, ώστε να τρωθή η ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ - ΠΡΟΤΑΣΙΣ

1. Κατά την απόψί μου το θέμα του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας έχει αναστατώσει ολόκληρον την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και έχει προκαλέσει την ακοινωνησία μεταξύ Εκκλησίας Ρωσίας και Οικουμενικού Πατριαρχείου και ευρισκόμεθα προ ενός μεγάλου σχίσματος από την αντικανονικήν επέμβασι του Οικουμενικού Πατριαρχείου και από την σκληρότητα και την αντικανονική συμπεριφορά του Πατριαρχείου Μόσχας.

2.Δια να λυθή το θέμα πρέπει να συγκληθή υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Πανορθόδοξος Σύνοδος η τουλάχιστον Σύνοδος των Προκαθημένων των 14 Αυτοκεφάλων Εκκλησιών και με εκατέρωθεν υποχωρήσεις να δοθή το Αυτοκέφαλο εις την Εκκλησίαν της Ουκρανίας, με Μητροπολίτην τον Ονούφριον.

3. Η απόφασις της Πανορθοδόξου Συνόδου η των Προκαθημένων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών να ληφθή κατά πλειοψηφίαν και όχι με ομοφωνία, αφού το θέμα δεν είναι δογματικό και στα διοικητικά θέματα ισχύει το Κανονικόν : «κρατείτω των πλειόνων η ψήφος » ( Στ Κανών της Α Οἰκουμενικῆς Συνόδου) .

Πύργος 5 -11- 2019

† Ο Μητροπολίτης Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1.ΠΗΛΑΔΙΟΝ , Σελίς 36 .

2. ΠΗΔΑΛΙΟΝ , σελίς 37, Υποσημείωσις 1 και 3 .

3. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελίς 199.

4. Εγκυκλοπαίδεια του ΗΛΙΟΥ,   Τόμος 15, σελίς 152.

5. ΠΗΔΑΛΙΟΝ σελίς 413.

6. ΠΗΛΑΔΙΟΝ, σελίς 37, υποσημείωσις 2.

7. ΠΗΔΑΛΙΟΝ ,σελίς 37 και εξής .

8. Εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ , Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2019 , σελίδα 5, δημοσίευμα με τον τίτλον : ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ κ.ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΑΝΑΤΙΘΕΤΑΙ Ο ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ Αναγνώριση του Ουκρανικού η του δικαιώματος του Οικουμνεικού Πατριαρχείου;

9. Ίδετε ανωτέρω εις την παρούσαν εργασία , σελίδα 3 και εξής .

10. Ράλλη –Πολτή , Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων , Τόμος Β , σελίς 260.

11. Ίδετε ΠΗΔΑΛΙΟΝ , σελ.192 κ.εξ. υποσημείωσις 1. Ίδετε και τα μακρά επίσης Εισαγωγικά σχόλια του αγίου Νικοδήμου εις τους Κανόνας της Α Οἰκουμενικῆς Συνόδου . ΠΗΔΑΛΙΟΝ , σελίς 118, και εξής.

Ιερά Μητρόπολη Ηλείας

Νέο ἀνησυχιτικό κρούσμα!

Τό Φανάρι (μετά τό "Οὐκρανικό") καταστρώνει νέα σχέδια ἀντικανονικοτήτων καί συγχρόνως βλασφημεῖ τήν ὀρθόδοξο ἐκκλησιολογία!

τοῦ κ. Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔχει καί ἕνα μεγάλο καλό: Μᾶς προειδοποιεῖ καί ἐκφράζει καθαρά τίς προθέσεις του. Σ' αὐτό μοιάζει ἀπόλυτα μέ τόν συμπολίτη του τόν κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν! Δέν κρύβει τά σχέδιά του, οὔτε τά φρονήματά του. Δέν εἶναι λύκος ἐν προβάτου δορᾶ, ἀλλά ὅ,τι εἶναι, εἶναι σκέτος καί εὐδιάκριτος. Τό σημαντικό ἄρθρο (τῶν κ. Κ. Καλλέργη, Γ. Βλαστοῦ καὶ Ἀ. Κουρμούλη στόν "Ὀρθόδοξο Τύπο") περί τοῦ νέου "κόλπου" τῆς οἰκουμενιστικῆς ὁμάδος τοῦ Φαναρίου μέ τό πρόσχημα τῆς ἐπισκοποποιήσεως τῶν Ἡγουμένων τῶν Πατριαρχικῶν Σταυροπηγίων, λέει πολλά, ἀλλά ὄχι ὅλα. Αὐτό εἶναι καί τό..."κακό" τῶν φοβουμένων τόν Θεόν ἀνθρώπων καί ἀρθρογράφων: γράφουν μέ σύνεση ἀλλά καί περισσότερη ἐπιφύλαξη ἀπό ὅση ἐπιτάσσουν οἱ καιροί! Το νέο αὐτό "φροῦτο" τοῦ Φαναρίου προφανῶς ἀποβλέπει στό νά γεμίσει ἡ ὑφήλιος μέ ἐπισκόπους ὑποχείριά του, προκειμένου σέ δεδομένες στιγμές νά χρησιμοποιοῦνται γιά τήν προώθηση τῶν σχεδίων του καί τήν κρίσιμη μεγάλη στιγμή τῆς ὁριστικῆς ὑποδουλώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας μέσα στό σχῆμα Πάπας στή Δύση (ὁ γνωστός ἀμετανόητος αἱρεσιάρχης) καί Πατριάρχης οἰκουμενικός -πάπας νούμερο 2 στήν Ἀνατολή μέσα σέ μία ἀδιαίρετη Ἐκκλησία, γιά τήν πραγματοποίησή της! Δεῖτε καί μελετῆστε ὅσα βλάσφημα ἀνέφερε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στή χειροτονία τοῦ πρώτου ἐξ αὐτῶν καί θά καταλάβετε, ἄν δέν θέλουμε νά εἴμεθα "μυωπάζοντες" ἤ "τυφλοί"! Συντόμως θά ἀναφερθοῦμε ἀναλυτικότερα στήν ἀποκαλυπτική ὁμιλία τοῦ κ. Βαρθολομαίου (κατά τήν, ἤδη τελεσθεῖσα στήν Πόλη, χειροτονία τοῦ πρώτου ἐξ αὐτῶν ἐπισκόπου Εὐμενείας κ. Εἰρηναίου Βερυκάκη, παρουσίᾳ τριῶν Ἁγιορειτῶν Καθηγουμένων καί συλλειτουργοῦντος τοῦ ἐξ αὐτῶν πολυπράγμονος Βατοπαιδίου κ. Ἐφραίμ), ὁ ὁποῖος πλέον κηρύττει τήν αἵρεση τοῦ ἐκκλησιολογικῶς καί θεολογικῶς Πρώτου ἐν τῆ Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία (τύπου Πάπα τῆς πρεσβυτέρας καί πεπτωκυΐας Ρώμης) καί βλασφημεῖ ταυτίζοντας (δῆθεν) ἱστορικά διοικητικά καί τιμῆς ἕνεκεν (καί ὑπό συγκεκριμένες ἱστορικές συγκυρίες) προνόμια τοῦ Θρόνου του μέ τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας!

Τό ἐκκλησιαστικόν καθεστώς τῆς Κρήτης ἐν κινδύνω.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ἔκλινε τὸν αὐχένα εἰς τὸν «Πάπαν τῆς Ἀνατολῆς» ὁμοῦ μετὰ τῆς κεφαλῆς του, διὰ νὰ μὴ ἀντικρύζη τοὺς συμπροσευχομένους ἀπέναντί του παπικοὺς (Φανάρι, 30.11.2019).

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΝ ΚΙΝΔΥΝῼ

Ὑπὸ κ. Κ. Καλλέργη, Γ. Βλαστοῦ καὶ Ἀ. Κουρμούλη

Πρόσφατα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, στὴ συνεδρία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου, ἐξέλεξε δύο Ἀρχιμανδρίτες ὡς Ἐπισκόπους, ποὺ ὑπηρετοῦσαν στὴν Τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης μὲ ἀναφορὰ ἀπ’ εὐθείας στὸ ἑξῆς στὸ Φανάρι. α. Τὸν Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Γουβερνέτου Ἀρχιμ. Εἰρηναῖο Βερυκάκη (μὲ τίτλο: Ἐπίσκοπος Εὐμενείας) καὶ β. τὸν Πρωτοσύγκελλο τοῦ Μητροπολίτη Κυδωνίας Ἀρχιμ. Δαμασκηνὸ Λιονάκη (μὲ τίτλο: Ἐπίσκοπος Δορυλαίου).

Οἱ ἐκλεγέντες θὰ παραμείνουν, ὡς ἐλέχθη, Ἡγούμενοι, ὁ μὲν πρῶτος στὴν Ἱ. Μ. Γουβερνέτου καὶ ὁ δεύτερος, Ἡγούμενος στὴν Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων, μὲ ἀναφορὰ ἀμφοτέρων, ἐπαναλαμβάνουμε, ἀπ’ εὐθείας στὸν Οἰκ. Πατριάρχη.

Ὡς γνωστόν, οἱ δύο Ἱ. Μονὲς εἶναι Σταυροπηγιακές, τὸ καθεστὼς ὅμως αὐτῶν ρυθμίζει ὁ ὑπὸ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων ψηφισθείς καταστατικὸς Νόμος 4149/1961 μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν τριῶν ἐνδιαφερομένων μερῶν, τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου Κρήτης.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης εἶναι ἡ μοναδικὴ Ἐκκλησία στὸ χῶρο τῆς Ἑλλάδας, ποὺ διασώζει τὸ Ἀρχαῖο Μητροπολιτικὸ σύστημα διοικήσεως, ἀπὸ τῶν Βυζαντινῶν χρόνων μέχρι σήμερα.

Καμμιὰ περιοχὴ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας δὲν δοκιμάστηκε ἀπὸ ξένους κατακτητὲς ὅσο δοκιμάστηκε ἡ Κρήτη.

Ἡ Κρήτη ὑπέφερε ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς Ἀραβοκρατίας 827-961 μ.Χ. καὶ ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸν γενναῖο Βυζαντινὸ Στρατηγὸ Νικηφόρο Φωκᾶ (καὶ μετέπειτα αὐτοκράτορα).

Ἀργότερα στὴν ἐποχὴ τῆς Φραγκοκρατίας μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204 μ.Χ. ἔγινε «μῆλον τῆς ἔριδος» μετὰ τῶν Γενουατῶν καὶ τῶν Ἑνετῶν. Τὸ 1212 περίπου ἑδραιώθηκε ἡ Ἑνετικὴ κυριαρχία ποὺ κράτησε μέχρι τὸ 1669 μ.Χ.

Τὸ 1669 ἔπεσε ὁριστικὰ στοὺς Τούρκους.

Στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους τοῦ 1912-1913, κατόπιν αἱματηρῶν ἀγώνων καὶ πολλῶν ἐξεγέρσεων, ἑνώθηκε μὲ τὴν Ἑλλάδα.

Οἱ Κρητικοὶ καυχῶνται γιὰ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο καὶ τοὺς ἀγῶνες του νὰ ἐπεκτείνει τὰ Σύνορα τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους.

Τὸ ἴδιο καυχῶνται καὶ γιὰ τὴν ἀφοσίωσή τους πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἦρθε στὴν Κρήτη, μία φορὰ μόνο τὸ 1963, δύο μόλις χρόνια μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ καταστατικοῦ Νόμου Ν. 4149/1961. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔζησε τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Κρητῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα γιὰ ἐλευθερία, καὶ προϊόν τοῦ σεβασμοῦ του πρὸς τὴν ἱεραρχία τῆς Κρήτης καὶ τοῦ γενναίου κρητικοῦ λαοῦ εἶναι τὰ προνόμια αὐτοδιοικήσεως, ποὺ περιέχει ὁ Ν. 4149/1961. Ὁ νόμος αὐτὸς εἶναι συνέχεια τῆς σύμβασης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Κρητικῆς Πολιτείας τῆς 14ης Ὀκτωβρίου 1900.

Ἡ Σύμβαση ἄρχεται ἀπὸ τὸ ἀκόλουθο προοίμιο:

«Ἡ Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ Αὐτοῦ Βασιλικὴ Ὑψηλότης ὁ Πρίγκηψ τῆς Ἑλλάδος Γεώργιος, Ὕπατος Ἁρμοστὴς ἐν Κρήτῃ ἐπιθυμοῦντες, ἵνα διακανονίσωσι τὰς μετὰ τὴν ἐπελθοῦσαν ἐν Κρήτῃ πολιτικὴν μεταβολὴν σχέσεις τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Κρητικήν Πολιτείαν, διώρισαν πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον πληρεξουσίους αὐτῶν, ὁ μὲν πρῶτος τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κρήτης κύριον Εὐμένιον, ὁ δὲ δεύτερος τὸν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Σύμβουλον Αὐτοῦ κύριον Ἐλευθέριον Βενιζέλον, οἵτινες συνελθόντες σήμερον ἐν Χανίοις τὴν 14ην Ὀκτ. 1900 συνωμολόγησαν τὰ ἑπόμενα:

Ἄρθρον 1. Ἐν περιπτώσει χηρείας τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κρήτης, ὁ μὲν Ὕπατος Ἁρμοστὴς καλεῖ ὡς τοποτηρητὴν τῆς Μητροπόλεως ἕνα τῶν ἐν Κρήτῃ Ἐπισκόπων καὶ προτείνει ἐκ τῶν αὐτῶν Ἐπισκόπων τρεῖς, ἡ δὲ Ἱ. Σύν­οδος διὰ κανονικῶν ψήφων ἐκλέγει τὸν ἕνα ἐκ τῶν προτεινομένων, ὡς Μητροπολίτην Κρήτης, καὶ ἀναγγέλλει τοῦτο εἴς τε τὸν Ἡγεμόνα καὶ εἰς τὴν Ἐπισκοπικὴν Σύνοδον. Μετὰ τὴν κανονικὴν ταύτην ἐκλογὴν τοῦ Μητροπολίτου γίνεται ἡ ἐγκατάστασις αὐτοῦ διὰ διατάγματος τοῦ Ὑπάτου Ἁρμοστοῦ. (Σημ. γράφ.: καμμία ἀνάμιξη τοῦ Πατριαρχείου στὴν ἐκλογή).

Στὸ ἄρθρ. 3 ἀναγράφεται: Ὁ Μητροπολίτης Κρήτης διατηρῶν τὴν ἐν τῷ Συνταγματίῳ τῶν Μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου θέσιν αὐτοῦ, προσκαλούμενος, ἐν τὴ σειρᾷ αὐτοῦ (σημ. γράφ.: ὄχι αὐθαιρέτως, ἀλλ’ «ἐν τῇ σειρᾷ αὐτοῦ» πρᾶγμα ποὺ σημαίνει, ὅτι ἡ ἐν Φαναρίῳ Πατριαρχικὴ Σύνοδος δὲν συνεκροτεῖτο τότε αὐθαιρέτως, κατ’ ἐπιλογὴ τῶν ἀρεσκόντων γιὰ τὴν σύνθεση αὐτῆς ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, , ἀλλ’ «ἐν τῇ σειρᾷ αὐτοῦ», γιὰ τὸ ἀδιάβλητο συνοδικῶς τῶν ἀποφάσεων), θὰ παρακάθηται ὡς μέλος τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου».

Ἑπομένως οἱ Ἐπίσκοποι δὲν προσκαλοῦνταν στὴν Ἱ. Σύνοδο, προφανῶς, γιὰ νὰ μὴν εὐτελιστεῖ ἡ τιμητικὴ ἀξία τοῦ Μητροπολίτη, ὡς Προέδρου τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου. Ἡ Ἐπαρχιακὴ Σύνοδος, προεδρευομένη ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη, διοικοῦσε τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα τῆς Μεγαλονήσου καὶ ἀναφερόταν διὰ τοῦ Μητροπολίτη στὸ Πατριαρχεῖο. Ἦταν ἡ φωνὴ τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου στὸ Πατριαρχεῖο, ὄχι τοῦ ἑαυτοῦ του. Τὸ Πατριαρχεῖο σεβόταν τὴν Συνοδικὴ φωνὴ τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου, ὅπως σέβονταν καὶ οἱ Κρῆτες Ἀρχιερεῖς τὸ Πατριαρχεῖο, μὲ γνώμονα τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο χάραζε ἐλεύθερα καὶ ἀβίαστα ὁ Συνοδικὸς θεσμός, καὶ ὄχι οἱ ἀντιλήψεις μόνο ἢ οἱ αὐταρχισμοὶ ἢ οἱ ἐκβιασμοὶ πιθανόν τοῦ «Πρώτου», δηλ. τοῦ προεδρεύοντος, προκειμένου ἡ Ἱ. Συνοδος νά λειτουργεῖ, ἐλεύθερα καὶ ἀβίαστα, «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι», ὅπως ἀναφέρεται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων «ἔδοξε τῷ Ἁγίω Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πράξ. 15,28).

Τὸ ἑπόμενο ἄρθρο 4: Αἱ ἐν τῇ Νήσῳ Κρήτῃ Ἱεραὶ καὶ Πατριαρχικαὶ καὶ Σταυροπηγιακαὶ Μοναὶ διατηροῦσιν τὴν Σταυροπηγιακὴν αὐτῶν ἀξίαν, μνημονεύουσαι ἐν αὐταῖς τοῦ Πατριαρχικοῦ ὀνόματος».

Μὲ τὸ ἄρθρο 5, «ἡ Κρητικὴ Πολιτεία ἀναλαμβάνει ἵνα ἀπέναντι τῶν νενομισμένων ἐτησίων δόσεων τῶν ἐν Κρήτῃ Σταυροπηγιακῶν Μονῶν καταβάλλη ἐτησίως εἰς τὸ Πατριαρχικὸν Ταμεῖον δρχ. χρυσᾶς τετρακισχιλίας» (σημ γράφ.: σήμερα τὸ Πατριαρχεῖο ἐνισχύεται οἰκονομικὰ μὲ τὴν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη «λογεία» ὑπὲρ τοῦ Πατριαρχείου καὶ μὲ τὴν ἐνίσχυση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους μὲ σημαντικὴ οἰκονομικὴ δόση ἀπὸ τὸν κρατικὸ προϋπολογισμὸ τῶν Ἑλλήνων φορολογουμένων).

Μὲ τὸ ἄρθρο 6, «ἡ ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησία φυλάττουσα ἀπαραμείωτα τὰ δόγματα, τοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ τὰς τυπικάς διατάξεις τῆς Ὀρθ. Ἀνατ. Ἐκκλησίας, εἶναι ἐλευθέρα, ἵνα κανονίσῃ πάντα τὰ λοιπὰ κατ’ αὐτὴν ἐν τῇ κοινῇ συμπράξει μετὰ τῆς Κρητικῆς Πολιτείας» (βλ. Ἰω. Κονιδάρη, «Θεμελιώδεις διατάξεις σχέσεων Κράτους – Ἐκκλησίας»).

Ἀναφέρουμε τὰ σημαντικώτερα ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω σύμβαση Πατριαρχείου – Πολιτείας, γιὰ νὰ μεταφέρουμε τὸ ἀρχοντικὸ πνεῦμα τῶν συμβαλλομένων μερῶν καὶ τὸν σεβασμό, σὲ ὅ,τι ἐκφράζουν «εἰς ἄλληλα» τὰ συμβαλλόμενα μέρη.

Ὡς γνωστὸν τὴν σύμβαση αὐτὴ ἀντικατέστησε ὁ ν. 4149/1961, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν καταστατικὸ χάρτη διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, ποὺ ἔχει ψηφιστεῖ ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Ὁ νόμος αὐτὸς τροποποιήθηκε, μετὰ ταῦτα, κατὰ καιρούς, σὲ μερικά του ἄρθρα ἀπὸ ἄλλους νόμους (ΑΝ137/1967, Ν.Δ. 464/1970, Ν.Δ. 77/1974, Ν. 2413/1996. Ν. 4301/2014).

Ὡς γνωστόν, μὲ αἴτημα τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου, μετονομάσθηκαν οἱ Ἐπίσκοποι, Μητροπολίτες περίπου τὸ ἔτος 1963 καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἀρχιεπίσκοπος περίπου τὸ 1967.

Ὁ ἀείμνηστος Γεράσιμος Κονιδάρης, Καθηγητὴς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας στὸ Καποδιστριακὸ Παν. Ἀθηνῶν λυπήθηκε καὶ ὀνείδισε τὴν μετονομασία τῶν Ἐπισκόπων σὲ Μητροπολίτες καὶ τοῦ Μητροπολίτη Κρήτης σὲ Ἀρχιεπίσκοπο, διότι ἔτσι ἐξέλιπε ἡ ἀπὸ αἰῶνες ὀνομασία καὶ ὀρθὴ λειτουργία, κατὰ τὴν οὐσία καὶ τὸν τύπο, τοῦ Μητροπολιτικοῦ συστήματος, στὴν Μεγαλόνησο.

Σύμφωνα μὲ τὸν ἰσχύοντα καταστατικὸ νόμο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ἄρθρο 41 «Ὁ Μητροπολίτης (σημ. γράφ.: ὁ μετὰ ταῦτα ὀνομαζόμενος Ἀρχιεπίσκοπος) Κρήτης δύναται νὰ προσλαμβάνη βοηθὸν Ἐπίσκοπον, ὅπως ἀναπληροῖ αὐτὸν κατὰ τὴν ἑκάστοτε παρεχομένην ὑπ’ αὐτοῦ ἐντολὴν ἐν τῇ ἐνασκήσει τῶν καθηκόντων αὐτοῦ ὡς πνευματικῆς Ἀρχῆς, ὅστις προσαγορεύεται Θεοφιλέστατος.

Ὁ Βοηθὸς Ἐπίσκοπος (ἄρθ. 43) ἐκλέγεται ὑπὸ τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου Κρήτης ἐκ τῶν τριῶν προτεινομένων ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Κρήτης ἐκ τῶν περιλαμβανομένων εἰς τὸν κατάλογον ἐκλογίμων».

Συνεπῶς, σύμφωνα πρὸς τὸν χάρτη τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, κανεὶς ἄλλος δὲν δύναται νὰ ἐκλεγεῖ Βοηθὸς Ἐπίσκοπος στὴν Κρήτη, ἔχοντας διοικητικὴ ἀναφορὰ σὲ ἑτέρα ἢ μείζονα Ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ ἢ τὸ τραγελαφικὸ νὰ ἀναφέρεται σὲ δύο Ἐπισκοπικὲς δικαιοδοσίες, σὲ δύο ἀρχές, ποὺ ἐνδεχομένως, θὰ ἔχουν ἄλλες διαφορετικὲς ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ διοικητικοῦ θέματος.

Τὸ θέμα ἔχει ὁμοιότητες μὲ τὸ Filioque τῶν παπικῶν στὴν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος .(Δυαρχία)

Τὸ ἄρθρο 89, τοῦ καταστατικοῦ νόμου 4149/1961 κατονομάζει δώδεκα Ἱ. Μονὲς ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες στὴν Κρήτη, ὡς Σταυροπηγιακές: Ὁδηγήτριας (Ἐπισκοπή Γορτύνης), Ρουστίκων, Ἀριάνι, Ἀρκαδίου, Χαλέπας (Ἐπισκοπή Ρεθύμνης), Χρυσοπηγῆς, Γουβερνέτου καὶ Ἁγ. Τριάδος (Ἐπισκοπή Κυδωνίας), Τοπλοῦ (Ἐπισκοπή Ἱεραπύτνης καὶ Σητείας), Κυρίας Γωνιᾶς (Ἐπισκοπὴ Κισάμου), Πρέβελης (Ἐπισκοπή Λάμπης) καὶ Καρδιωτίσσης ἐν τῇ Ἱ. Μητροπόλει (=Ἀρχιεπισκοπή).

Στὶς Μονὲς αὐτὲς παραγρ. 2 γράφεται στὸ ἴδιο ἄρθρο 89:

«Διατηροῦνται ἀπαραμείωτα τὰ κανονικὰ δικαιώματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐπὶ τῶν ἐν Κρήτῃ Ἱ. Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Μονῶν, μνημονευομένου ἐν αὐταῖς τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καὶ ἑκάστοτε ὑπὸ τῆς Ἱ. Συνόδου Κρήτης διὰ τοῦ Προέδρου αὐτῆς, ἀνακοινουμένης πρὸς τὸν  Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, τῆς ἐκλογῆς τῶν νέων Ἡγουμενοσυμβουλίων αὐτῶν. (Σημ. γράφ.: ἡ ἐκλογὴ γίνεται ἀπὸ τοὺς Μοναχοὺς μέχρι σήμερα σὲ συνεργασία μὲ τὸν Τοπικὸ Ἐπίσκοπο). Ἀλλ’ ἡ διοίκησις τῶν Μονῶν καὶ ἡ ἐν γένει διαχείρισις καὶ ὁ ὑπ’ αὐτῶν ἔλεγχος ὑπάγονται ὑπὸ τὴν ἄμεσον δικαιοδοσίαν τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, ἐφαρμοζούσης καὶ ἐπὶ τῶν Μονῶν τούτων τὰς ἰσχυούσας διὰ τὰς λοιπάς ἐν Κρήτῃ Μονὰς Διατάξεις. Ἡ διάλυσις ὅμως τυχὸν ἢ ἡ συγχώνευσις Πατριαρχικῆς τινος Σταυροπηγιακῆς Μονῆς διενεργεῖται μετὰ προηγουμένην συννενόησιν μὲ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον».

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὰ ἄρθρα τοῦ ν. 4149/1961, διὰ τοῦ ὁποίου διοικεῖται ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, εἶναι ἀδύνατο νὰ ὑπάρχουν στὸ σῶμα τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης περισσότεροι ἀπὸ ἕνα Βοηθοὶ Ἐπίσκοποι, καὶ μάλιστα ὑπαγόμενοι σὲ δύο διοικητικὲς Ἐπισκοπικές ἀρχές, δηλ. στὸν Πατριάρχη καὶ στὸν Τοπικὸ Μητροπολίτη. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάγονται οἱ Βοηθοὶ Ἐπίσκοποι συγχρόνως στὸν Πατριάρχη καὶ τὸν Μητροπολίτη; Ἀφοῦ ὁ καταστατικὸς νόμος διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης δὲν ἐπιτρέπει ὕπαρξη Βοηθοῦ Ἐπισκόπου παρὰ μόνον εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, καὶ δεύτερον, ἡ διοίκηση τῶν Σταυροπηγιακῶν Μονῶν ἀσκεῖται ἀπὸ τὴν Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν Πατριάρχη.

Σὲ ποιὰ ἀρχὴ θὰ κάνει ὑπακοὴ ὁ διχασμένος Βοηθὸς Ἐπίσκοπος; Ὡς Ἐπίσκοπος Βοηθὸς στὸν Πατριάρχη καὶ ὡς Ἡγούμενος τῆς Μονῆς στὴν Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο; Πῶς θὰ διοικεῖ τὴν περιουσία τῆς Μονῆς, ὡς Ἐπίσκοπος ὑπακούων στὸν Πατριάρχη ἢ ὡς Ἡγούμενος ὑπακούων στὴν Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο;

Αὐτὰ δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα. Εἶναι ἀνάξια τῆς ἱστορίας τοῦ Πατριαρχείου.

Πῶς συμβιβάζονται αὐτὰ μὲ τὴν γνώμη τοῦ Πατριάρχη καὶ τὴν σημερινὴ τακτική τοῦ Πατριαρχείου σὲ παρόμοια θέματα (αὐτοκεφαλίες, αὐτονομίες κ.λπ.) ἄλλων Ἐκκλησιῶν;

Καὶ ἂν σκέπτεται ὁ Πατριάρχης νὰ καταργήσει ἢ νὰ τροποποιήσει τὸν τρόπο διαχειρίσεως καὶ διοικήσεως τῶν Σταυροπηγίων, πῶς θὰ τὸ ἐπιχειρήσει, ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου; Ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου; Πῶς –εἶναι ἀπορίας ἄξιον- τρία μέλη τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου, ποὺ μετέχουν στὴν παροῦσα σύνθεση τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου, ἀγνόησαν διὰ τῆς ψήφου τους τὸν καταστατικὸ Νόμο 4149/1961, ὁ ὁποῖος καταστρατηγήθηκε μὲ τὶς δύο αὐτὲς Ἐπισκοπικὲς ἐκλογές, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀντισυνταγματικὲς καὶ παράνομες γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, καὶ ἀντίθετες μὲ τὴν διαβεβαίωση τῶν Ἐπισκόπων ἐνώπιον τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, κατὰ τὴν ἐκλογή τους, ὅτι θὰ τηροῦν τοὺς Νόμους τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας;

Γιατί δὲν εἶχαν τὸ σθένος νὰ διαφωνήσουν στὴν ἐκλογὴ τῶν δύο Ἐπισκόπων, ὅταν μάλιστα, ὅπως γνωρίζει ἡ κοινὴ γνώμη στὴν τελευταία ἐκλογὴ Βοηθοῦ Ἐπισκόπου, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, κ. Προδρόμου, δὲν συμφώνησαν γιὰ ἐκλογὴ ἄλλου προσώπου, θεωροῦντες τὸν Πρόδρομο καταλληλότερο τῶν ἄλλων ὑποψηφίων;

Μερικοὶ θεωροῦν τὴν Πατριαρχικὴ ἐνέργεια, ὡς ἀντίδραση, στὴν ἐκλογὴ τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου, ποὺ ἦταν προϊὸν ἀπόλυτης ἐλευθερίας στὴν κρίση τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Κρήτης. Γιατί ὁ Πατριάρχης –διερωτῶνται οὐκ ὀλίγοι- σὲ ὅλα θέλει πάντοτε νὰ γίνεται τὸ δικό του; Εἶναι ἀδύνατον ἡ Σύνοδος οὐσιαστικά τοῦ Φαναρίου, νὰ λάβει ἀπόφαση μὴ ἀρεστὴ στὸν Πατριάρχη. Ἔτσι ὅμως τὸ Συνοδικὸ σύστημα λειτουργεῖ «τύποις» καὶ ὄχι «οὐσίᾳ». Ἀπὸ αὐτὰ προέρχονται καὶ τὰ σημερινὰ ἀδιέξοδα στὰ Πανορθόδοξα.

Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἐπιβάλλεται, γιὰ νὰ τηρηθεῖ ὁ καταστατικὸς νόμος 4149/1961 οἱ εἰρημένοι Βοηθοὶ Ἐπίσκοποι νὰ παραιτηθοῦν ἀπὸ τὴν ἡγουμενικὴ θέση τους καὶ νὰ τεθοῦν στὴ διάθεση τοῦ Πατριαρχείου.

Ἐὰν παρὰ ταῦτα ἡ Ἱ. Ἐπαρχιακὴ Σύνοδος καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἀνεχτοῦν τὴν παρανομία, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά, ὁ Πατριάρχης, μονομερῶς, θὰ ἐπιχειρήσει νὰ καταργήσει τὸ προνομιακὸ καθεστὼς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, δηλ. τὸ Μητροπολιτικὸ σύστημα διοικήσεως, ποὺ ἰσχύει στὴν Κρήτη γιὰ εἴκοσι αἰῶνες(!), ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἄφησε τὸν Τίτο στὴν Κρήτη «ἵνα τὰ λείποντα ἐπιδιορθώσῃ καὶ καταστήσῃς κατὰ πόλιν πρεσβυτέρους, ὡς ἐγὼ σοι διεταξάμην, εἴς τις ἐστιν ἀνέγκλητος… δεῖ γὰρ τὸν ἐπίσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς Θεοῦ οἰκονόμον, μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ, ἀλλὰ φιλόξενον, φιλάγαθον, σώφρονα, δίκαιον, ὅσιον, ἐγκρατῆ ἀντεχόμενον τοῦ κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ λόγου, ἵνα δυνατὸς ᾖ καὶ παρακαλεῖν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῇ ὑγιαινούσῃ καὶ τοὺς ἀντιλέγοντας ἐλέγχειν…» (Τίτον 1,5-9)

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προοιωνίζει παρόμοια ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχη στὸ ἰσχῦον καθεστὼς γιὰ τὶς λεγόμενες νέες χῶρες τῆς λοιπῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας.

Τώρα καὶ ἑκατὸ χρόνια, ἰσχύει αὐτὸ τὸ καθεστὼς διοικήσεως, τὸ ὁποῖο σεβάστηκαν ὀνόματα Μεγάλων Πατριαρχῶν καὶ Ἀρχιερέων τῆς Μ. Ἐκκλησίας. Πρὸς τί λοιπὸν νὰ ἀλλάξει; Τὰ γινόμενα ἀπὸ τὸν Πατριάρχη εἶναι πρωτόγνωρα στὴν ἱστορία τοῦ Πατριαρχείου.

Ὅταν μάλιστα, εἰδικά, ἡ Ἱ. Ἐπαρχιακὴ Σύνοδος τῆς Κρήτης μέχρι σήμερα ἔχει δείξει ὑποδειγματικὴ ἀφοσίωση πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, σκανδαλώδη μάλιστα στὰ οἰκουμενιστικά. Ὁ σεβασμὸς βεβαίως δὲν σημαίνει ἀπώλεια τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καὶ τῆς εὐθύνης τοῦ Ἀρχιερέα ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, οὔτε στέρηση τῆς κρίσης σὲ δύσκολα ζητήματα, ποὺ πρωτίστως θὰ δώσει λόγο στὸν Χριστὸ τὴν ὥρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅταν θὰ τοῦ ζητηθεῖ ἡ φύλαξη τῆς «παρακαταθήκης». Ἐκεῖ δὲν θὰ ἔχει συνήγορο τὸν Πατριάρχη.

Ἡ χάραξη τῆς διοικητικῆς στρατηγικῆς τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι ὑπόθεση τῆς βούλησης ἢ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχη, ποὺ πιθανὸν ἐνίοτε νὰ σφάλει καὶ νὰ ἀστοχεῖ στὴν ἀλήθεια, ἀλλ’ εἶναι εὐθύνη ὁλοκλήρου τοῦ Συνοδικοῦ Σώματος, κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Τὸ Ἐθνικὸ καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῶν Κρητῶν Ἀρχιερέων στὸ παρελθὸν καὶ στὸ παρόν, εἶναι ὑποδειγματικό.

Κανεὶς Ἀρχιερέας δὲν κατηγορήθηκε ὅτι οἰκοδόμησε παράκτια μέγαρα ἢ ἄλλα οἰκοδομήματα πρὸς ἴδιον ὄφελος.

Τὸ μαρτυροῦν τὰ ἔργα ὅλων τῶν Μητροπόλεων καὶ τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων Ἱεραρχῶν. Τὰ φιλανθρωπικὰ ἔργα τῶν Κρητῶν Ἀρχιερέων ἐπιβεβαιώνουν τὴν χρηστὴ διαχείριση τῆς περιουσίας τῶν Ἱ. Μονῶν καὶ τῶν Σταυροπηγίων, τόσο σὲ περιόδους «τῶν παχυλῶν, ὅσο καὶ τῶν ἰσχνῶν ἀγελάδων» γιὰ νὰ ἐκφραστοῦμε βιβλικά.

Σήμερα, μάλιστα, σὲ περίοδο οἰκονομικῆς κρίσης, ποὺ ὁ λαὸς λιμοκτονεῖ, καταπιέζεται ἀπὸ ἐπαχθῆ φορολογικὰ κρατικὰ καὶ ἄλλα μέτρα τῶν δανειστῶν ἢ αὐτοκτονεῖ ἀπὸ ἀπελπισία ἢ ἀποθνήσκει ἀπὸ ἐγκεφαλικὰ καὶ καρδιακὰ ἐπεισόδια, ποὺ προξενοῦνται ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ θέματα, ἐὰν τὸ Πατριαρχεῖο ἐπιχειρήσει νὰ ἀφαιρέσει τὴν οἰκονομικὴ διαχείριση τῶν Σταυροπηγίων ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, θὰ ἀπαξιωθεῖ μπροστὰ στὴν κρητικὴ κοινὴ γνώμη, ποὺ πιθανὸν καὶ νὰ ἀντιδράσει, θὰ ὑποβαθμιστεῖ τὸ κῦρος του στοὺς πιστοὺς καὶ θὰ μισήσει τὴν ἐξάρτησή του ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο.

Οἱ δὲ ἀθεϊστικὲς πολιτικὲς δυνάμεις, βλέποντας τὴν περιουσία νὰ δαπανᾶται ἐκτὸς τῶν συνόρων τῆς Κρήτης, θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ τὴν ἁρπάξουν ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικὰ χέρια.

Δὲν πρέπει νὰ διαφεύγει τῆς προσοχῆς κανενός, ὅτι οἱ Κρῆτες Ἀρχιερεῖς, καὶ ἐν γένει ὁ κλῆρος, παπάδες, διάκοι καὶ μοναχοί, πρωτοστάτησαν στοὺς ἀγῶνες τῆς ἐλευθερίας καὶ στήριξαν τὸν λαὸ σὲ περιόδους στυγνῆς δουλείας στοὺς ξένους κατακτητές, ποὺ ὑπερβαίνει τὴν χιλιετία, ἐὰν συμψηφιστεῖ ἡ Ἀραβοκρατία, ἡ Ἑνετοκρατία, ἡ Τουρκοκρατία καὶ ἡ Γερμανικὴ κατοχή.

Παπάδες καὶ Δεσποτάδες εἶναι δυσεξαρίθμητοι ἀπὸ Ἐθνομάρτυρες καὶ Χριστιανομάρτυρες, μαζὶ μὲ χιλιάδες ἁπλοὺς λαϊκοὺς Κρητικούς.

Σ’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν ἁπλὸ λαὸ ἀνήκει ἡ Μοναστηριακὴ περιουσία, ἐκεῖ πρέπει νὰ παραμείνει καὶ νὰ διατίθεται, ὡς διατίθεται ἀπὸ τοὺς σεμνοὺς Ἐπισκόπους μας μέχρι σήμερα. Τὸ δὲ φιλότιμο τῶν Κρητῶν Ἀρχιερέων καὶ λοιπῶν πιστῶν ἀπέναντι στὸ Πατριαρχεῖο, εἶναι πασίδηλο καὶ διαχρονικό, καὶ ἔτσι πρέπει νὰ συνεχιστεῖ. Αὐτὸ ὅμως ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη.

Νὰ ’χωμε τὴν εὐχήν Σας!

Κ. Καλλέργης, Γ. Βλαστὸς καὶ Ἀ. Κουρμούλης

Σημ. «Ο.Τ.»:

Διὰ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Κρήτης ἐνεργεῖ ὁ πνευματικὸς νόμος «ἐν ἄλλοις πταίουν καὶ ἐν ἄλλοις παιδεύονται». Διότι ἡ συμπεριφορὰ των ἔναντι τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου, εἶναι ἰδιοτελὴς καὶ δουλικὴ καὶ ἐσφαλμένη. Ἡ συμφωνία των εἶναι «συμφωνία κακῶς ὁμονοησάντων» μὲ τὸν Πατριάρχην.

Εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ εἰς τὴν ἀπόπειραν καταπατήσεως τοῦ καταστατικοῦ Νόμου Δ/σεως τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, νόμου ψηφισθέντος ὑπὸ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων πρέπει νὰ παρέμβη ὁ κ. Πρωθυπουργὸς καὶ οἱ Κρῆτες Βουλευταί.

Ἄλλως ἀνοίγει παράθυρον εἰς τὸν κ. Ἐρντογάν νὰ ἀποπειραθῆ, μιμούμενος τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖ­ον, νὰ καταπατήση διεθνεῖς συνθήκας ἀφορώσας τὰ Ἑλληνοτουρκικά.

Ορθόδοξος Τύπος

Οἱ ἀθρόες "ἁγιοκατατάξεις" ἐκ μέρους

τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί....ὁ Οἰκουμενισμός!

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ἡ ὑπόθεση τῶν ἁγιοκατατάξεων δέν μπορεῖ ὡς μέρος τῆς μεγάλης εἰκόνος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου νά μήν ἐξετασθεῖ ἐντός τῆς ὅλης εἰκόνος καί τοῦ πραγματικοῦ πλαισίου τῆς ἐπικρατούσης σ' αὐτόν καταστάσεως.

Μέ σύγχρονα δεδομένα, κυριολεκτικῶς τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ἄς περιγράψουμε, σημειολογικά, αὐτό τό πλαίσιο: Τόν Ὀκτώβριο, ἐνεστῶτος ἔτους (2019), ἐπισκέπτεται ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τό Ἅγιον Ὄρος. Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀλλά εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσκεψή του στό Ὄρος μετά τήν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" στήν Κρήτη.

Δέν συμμετέχουν ὅλοι στίς διάφορες ἐκδηλώσεις. Συλλειτουργοῦν μαζί του οἱ ἑπτά ἀπό τούς δεκαεννέα Ἡγουμένους. Ὅμως, κανείς ἐκ τῶν ἐπισήμων ἐκπροσώπων του δέν μιλᾶ, κανείς δέν διαμαρτύρεται. Ὅλοι τόν ὑποδέχονται, πλήν, βεβαίως, τῆς ἀνυποτάκτου Μονῆς Ἐσφιγμένου.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἱκανοποιημένος ἀπό τό μήνυμα πού δίδεται καί τήν εἰκόνα πού ἐπικοινωνεῖται στόν λαό, ἀλλά καί διεθνῶς, ἀντιπροσφέρει τήν ἀναγγελία προσεχοῦς ἁγιοκατατάξεως πέντε Ἁγιορειτῶν (Δανιήλ Κατουνακιώτου, Εὐφραίμ Κατουνακιώτου, Ἰωσήφ Σπηλαιώτου, Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου καί Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ). Τρεῖς ἐξ αὐτῶν, "συμπτωματικῶς", ὑπῆρξαν πρώην ζηλωτές κληρικοί καί μοναχοί. Οἱ Ἁγιορεῖτες δηλώνουν εὐχαριστημένοι, συγκινημένοι καί εὐγνώμονες.

Εἶναι χαρακτηριστικό τῶν κριτηρίων καί ἴσως ἐνδεικτικό τῶν σκοπιμοτήτων τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, τό προσφάτως γραφέν ὑπ' αὐτοῦ περί ἑνός ἐκ τῶν πρός ἁγιοκατάταξιν Ἁγιορειτῶν Γερόντων (τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἡσυχαστοῦ): "Ὁ μακάριος οὖτος ἀνήρ, - σημειώνει ὁ Πατριάρχης - ὑπῆρξε διάκονος τῆς καταλλαγῆς, διότι εἰς περίοδον ἐρίδων καί ἀποσχιστικῶν κινήσεων μεταξύ τῶν μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐξ αἰτίας τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος, ὑπερημύνθη σθεναρῶς τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔχων δέ τήν πληροφορίαν ὅτι «ἡ Ἐκκλησία εὐρίσκεται εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως», ἀπέκοψε πᾶσαν κοινωνίαν μετά τῶν ζηλωτῶν, διδάσκων τήν ὑπακοήν εἰς τόν ἑκάστοτε Πρῶτον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, τόν καί Ἐπίσκοπον τῆς Ἁγιωνύμου Πολιτείας.".

Στή συνέχεια, ὁ κ. Βαρθολομαῖος μεταβαίνει σέ Παπική Μονή στήν Εὐρώπη, ὅπου συμμετέχει συμπροσευχόμενος μαζί μέ πλῆθος παπικῶν "μοναχῶν" καί "κληρικῶν" σέ ἐπίσημο Ἑσπερινό ἐντός τοῦ "Καθολικοῦ" τῆς ἐν λόγῳ Μονῆς. Μάλιστα, σέ ὁμιλία του ἐντός τοῦ "οἴκου τῆς ἀσεβείας" (κατά τόν Ἅγιο Ἀναστάσιο τόν Σιναΐτη), συγχαίρει τούς ἐν τῆ "Μονῆ" ἐνασκουμένους "ἀδελφούς" γιά τήν ἐπί αἰῶνες ἀπό αὐτήν καί ἐν αὐτῆ δοξολόγηση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καί τῆς Θεοτόκου! [Σημ.: Πρόκειται γιά τήν πορεία τῆς "Μονῆς" ἐντός τοῦ Σχίσματος καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ.]

Μαζί του ἔχει ὡς συνοδεία καί συμμετέχοντας, μεταξύ ἄλλων, ἕναν Μητροπολίτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, τόν Ἡγούμενο τῆς Ἁγιορειτικῆς Μονῆς Ξενοφῶντος κ. Ἀλέξιο (πολυδιαφημιζόμενο πνευματικό καί ἱδρυτή μεγάλου Γυμναικείου Κοινοβίου στή Μακεδονία) καί ἕναν ἀκόμη Ἁγιορείτη Ἱερομόναχο τῆς Μονῆς Παντοκράτορος.

Λίγο ἀργότερα, βλέπουν τό φῶς τῆς δημοσιότητος δηλώσεις τίς ὁποῖες ἔκανε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος πρίν ἀναχωρήσει ἀπό τό Ὄρος, ἐνώπιον τριῶν Ἁγιορειτῶν Ἡγουμένων (Ξενοφῶντος, Παντοκράτορος καί Βατοπαιδίου) καί ἀρκετῶν ἁγιορειτῶν μοναχῶν καί προσκυνητῶν, περί τῆς προσεγγίσεως μέ τόν Παπισμό. Εἶπε, μεταξύ ἄλλων, τά ἑξῆς: «Ἡ ἕνωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν Ρωμαιοκαθολική εἶναι ἀναπόφευκτη», «ἡ διαφορά ἡ ὁποία ὑπάρχει ἀνάμεσα στούς Ὀρθοδόξους καί στούς Καθολικούς ἔχει ἱστορικές ρίζες καί δέν ἔγκειται στό πεδίο τοῦ δόγματος», «οἱ Καθολικοί εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο Χριστιανοί ὅπως εἴμαστε κι ἐμεῖς (οἱ Ὀρθόδοξοι)»!

Πάντα σύμφωνα μέ τό σχετικό δημοσίευμα, «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς μετά ἀπό αὐτά τά λόγια τοῦ ἐπικεφαλῆς τοῦ Φαναρίου ἦταν ἀμήχανοι, ἀλλά κανείς ἀπό αὐτούς πού ἦταν παρόντες δέν διαμαρτυρήθηκε στόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Ἐπιπρόσθετα, κάποιοι Μοναχοί, μετά τά λόγια τοῦ Ἐπικεφαλῆς τοῦ Φαναρίου ὅτι ἡ ἕνωση μέ τούς Καθολικούς εἶναι ἀναπόφευκτη, ἔκλαψαν».(;) «Σύμφωνα μέ αὐτόπτη μάρτυρα, ἕνας ἀριθμός ἀπό φύλακες τοῦ Πατριάρχη δέν ἐπέτρεψαν σέ κανέναν ἀπό τούς ἀδελφούς νά ἠχογραφήσει τήν ὁμιλία τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου».

 Στή ροή τῆς ζωῆς καί τῶν πραγμάτων, ἀκολούθησε ἡ ἀναφορά τοῦ πατριαρχικοῦ Ἀρχιδιακόνου κ. Ἰωάννου Χρυσαυγή, περί τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὡς τοῦ "Πατριάρχου τῶν Ἁγίων" (ἰδού καί πάλι ἡ διάνθιση τῶν πραγμάτων μέ τήν ἱστορία τῶν ἁγιοκατατάξεων), ἐνῶ πρόσωπα τά ὁποῖα περίμεναν πολλοί νά ὁμιλοῦν καί ἐπικρίνουν σταθερῶς τά τῆς "Συνόδου τῆς Κρήτης" καί τά τοῦ νέου τεραστίου σκανδάλου τοῦ "Οὐκρανικοῦ", στά ὁποῖα πρωταγωνίστησε καί πρωτοστατεῖ ὀ κ. Βαρθολομαῖος, ὅπως ὁ πολύς Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ παραδοσιακός Πατρῶν κ. Χρυσόστομος καί ὁ ὑποτίθεται πατερικός Ἡγούμενος τῆς Βατοπαιδίου κ. Εὐφραίμ, ἄλλοτε τηροῦν σχετικῶς "σιγήν ἰχθύος" καί ἄλλοτε γίνονται φερέφωνα τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀντορθοδόξων θέσεων τοῦ Πατριάρχου!

Κάποιοι μάλιστα, ἔχουν ἐκπλήξει καί ἀπογοητεύσει τόν ἐμβρόντητο λαό μέ ἀλλαγή στάσεως 180 μοιρῶν! Μήπως, ὅμως, ἀκόμη καί αὐτό, σχετίζεται, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, μέ τίς ἀθρόες ἁγιοκατατάξεις, μερικές ἀπό τίς ὁποῖες ἐγείρουν καί μεγάλα θεολογικά καί κανονικά ζητήματα (ὅπως ἡ περίπτωση τοῦ γέρ. Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ, ἐξαιτίας ὁρισμένων θεολογικῶν του θέσεων καί τῆς ὑπ' αὐτοῦ ἱδρυθείσης καί λειτουργούσης ἐπισήμως μικτῆς Μονῆς μέ κοινή διαβίωση καί ἡγούμενο!);

Τοῦτο δέ, λέγεται, διότι οἱ προαναφερθέντες, καθ' ὅλη τήν ἐπίμαχη περίοδο, ἀνέμεναν καί ἀναμένουν ἀκόμη τήν "τύχη" καί ἔκβαση τῶν σχετικῶν αἰτήσεών τους πρός τό Οἰκ. Πατριαρχεῖο, περί τῶν ὑπ' αὐτῶν "προωθουμένων" πρός ἁγιοκατάταξη νέων ἁγίων. Π. χ. ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἔχει αἰτηθεῖ καί ἀναμένει τήν ἔγκριση τοῦ φακέλλου πρός ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντος Γερβασίου Παρασκευοπούλου, ἐξέπληξε δέ δυσάρεστα τόν λαό μέ τήν ἐν Συνόδῳ στάση του στό Οὐκρανικό. Στάση τήν ὁποία ἔλαβε, μετά τήν διαφώτιση πού εἶχε, ὅπως ὁ ἴδιος ἐδήλωσε, στό Φανάρι ἀπό τόν κ. Βαρθολομαῖο.

Εἶναι τόσο ὁμιχλῶδες τό τοπίο, ἴσως καί σκοτεινό ἤ μᾶλλον συσκοτισμένο, ὥστε μόνον κάποιος ἀληθινός Ἅγιος, μέ δύναμη πνεύματος καί λόγου ἤ ἄλλως μέ ζῆλον Ἠλιοῦ καί παρρησία Ἰωάννου, θά ἦταν δυνατό καί εὐκταῖο νά μᾶς διαφωτίσει καί ἑρμηνεύσει, ὑπό τό φῶς τῆς ἀληθείας, τά γεγονότα.  Πάντως ὅσα ἐπισημαίνονται δέν ἀποτελοῦν ὑποθέσεις, οὔτε ἑρμηνεῖες ἀλλά διαπιστώσεις ὀδυνηρές. Γίνονται δέ, μέ  φόβο Θεοῦ, βάσει τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί συμμαρτυρούσης τῆς συνειδήσεώς μας.

Θά εἶναι φοβερό νά ἀγνοοῦμε καί νά ἀδιαφοροῦμε γιά ὅσα τεκταίνονται σέ βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας, παρά τά προπετάσματα...."θυμιαμάτων", λόγῳ τῶν ἀθρόων ἁγιοκατατάξεων, ἐκ μέρους τοῦ ἁγιομαχικοῦ - ἀπό τήν παλαιότερη, κακῆ τῆ μνήμη, βλάσφημη δήλωση τοῦ Προκαθημένου του, περί τῶν ἁγίων Πατέρων, ὡς "θυμάτων τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως", δηλαδή τοῦ διαβόλου - Φαναρίου!

Κρίμα, διότι πολλά πρόσωπα ἀσκητῶν καί γερόντων, ἀρκετοί μέ θαυμαστή ζωή καί ἀγῶνες (σημ.: ἴσως μεγεθυμένων καί ἐξωραϊσμένων προκειμένου νά ἀναχθοῦν στό πεδίο τῆς ἁγιότητος), ἐμπλέκονται στά γρανάζια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί χρησιμοποιοῦνται γιά τά σχέδιά του. Οἱ σύγχρονες ἀθρόες ἁγιοκατατάξεις ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου φαίνεται ὅτι ἔρχονται νά ἐξυπηρετήσουν τόν ἀποπροσανατολισμό τοῦ λαοῦ ἀπό τό μεῖζον ζήτημα τῆς ἀποστασίας ἐκ τῆς ἀκαινοτομήτου Πίστεως καί τήν ἐκ μέρους του προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἴσως, τό πιό φρόνιμο, ἐκ μέρους τῶν φοβουμένων τόν Θεό καί εὐλαβουμένων τή μνήμη τους, θά ἦταν νά μήν καταδέχονται νά ζητοῦν ἀπό δεδηλωμένους οἰκουμενιστές τήν ἁγιοκατάταξή τους. Ἄλλωστε, θά ἔπρεπε νά "ἀφήσουμε" νά μιλάει ἐπ' αὐτῶν τῶν θεμάτων ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὥστε νά εἶναι βέβαιο ὅτι ποιοῦμε τό θέλημά του, τό πάντοτε ἅγιο καί σωτήριο! Καί ἐξάλλου στήν γνήσια Ὀρθόδοξη παράδοση δέν ὑπῆρχε καθιερωμένη καί πάγια διαδικασία ἁγιοκατατάξεως καί ἐγκρίσεως ὑπό θεσμικῶν ὀργάνων.

Τέλος, ἄς μή λησμονεῖται, ὅτι ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔργο ἔχει τήν ἐκκλησιοποίηση ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ ἀντίχριστος καί ἐκκλησιομάχος Οἰκουμενισμός, κινούμενος στόν ἀντίποδά Της, ὑπηρετεῖ τό ἔργο τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τήν ἀκύρωση καί κατάργησή Της.

Γι' αύτό ἄς προσέχουμε ὥστε νά διακρίνουμε τά θαυμαστά σημεῖα ἀπό τά "σημεῖα τῶν καιρῶν", κατά τήν εὔστοχη σχετική παρατήρηση τοῦ Μητροπολίτη Ἡλείας κ. Γερμανοῦ. Τά ὁποῖα, καίτοι διαμετρικά ἀντιθέτου πνεύματος, γειτνιάζουν μέ τά πρῶτα, κατά παραχώρηση Θεοῦ.

Ὅπως γειτνιάζει ἡ Ἀλήθεια καί τό ψεῦδος, ἡ εὐσέβεια καί ἡ δυσσέβεια, κατά τόν μέγα ὄντως ἅγιο καί Θεοφόρο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ("Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων", 1,3, ἀπόκρισις τρίτη). Γειτνίαση, ἡ ὁποία ἐνέχει γιά ἐμᾶς τόν κίνδυνο νά πέσουμε σέ διπλή παγίδα: εἴτε νά ἐκλάβουμε τό ψεῦδος ὡς ἀλήθεια, εἴτε τήν ἀλήθεια ὡς ψεῦδος, καί ἔτσι σέ ἀμφότερες τίς περιπτώσεις νά ἐκπέσουμε, μή γένοιτο, τῆς Ἀληθείας.

Λοιπόν, πρόσχωμεν!

( Ἐφημ. Ὀρθόδοξος Τύπος, άρ. φυλ. 2285, 6.12.2019)

Ὁ Ρῶσος Ἀρχ/της  Σωφρόνιος Ζαχάρωφ (+), ἱδρυτής τῆς μικτῆς Μονῆς Τ. Προδρόμου στό Ἔσσεξ τῆς Ἀγγλίας

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος (Φανάρι, 30.11.2019):

"Ἀγαπητέ ἐν Χριστῶ ἀδελφέ Καρδινάλιε....καί λοιπά μέλη τῆς ἐπισήμου ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης...."

● Πρόσω ὁλοταχῶς γιά τήν ἕνωση μέ τόν Παπισμό!

● Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο διά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διασπᾶ τήν Ὀρθοδοξία καί ὁδηγεῖ τούς "ὑπηκόους" του πρός τήν ἕνωση μετά τῶν αἱρετικῶν

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὅπως διαβάσαμε στόν ἠλεκτρονικό τύπο περί τῶν συμβάντων έν Κωνσταντινουπόλει τήν 30 Νοεμβρίου ἐνεστῶτος ἔτους: «Μετά την απόλυση ο Οικουμενικός Πατριάρχης (σημείωση ἡμετέρα: ἐν πλήρη ἀμφιέσει, δηλαδή ἐν ἐπιτραχηλίω καί ὡμοφορίῳ) προσφώνησε την επίσημη Αντιπροσωπεία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, επισημαίνοντας ότι η παρουσία της στο Φανάρι, με την ευκαιρία της εορτής της μνήμης του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, Ιδρυτού της Πρωτοθρόνου Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, στο πλαίσιο της καθιερωμένης παραδόσεως της ανταλλαγής αντιπροσωπειών κατά τις Θρονικές εορτές των δύο Εκκλησιών, “μαρτυρεί τον σύνδεσμον της ειρήνης και της αγάπης, τον τηρούντα ημάς εν τη ενότητι του Πνεύματος (πρβλ. Εφεσ. δ´, 3), και αποτελεί σύμβολον της ολοθύμου κοινής επιθυμίας μας διά την αποκατάστασιν πλήρους κοινωνίας μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών μας”.

“Ως είχεν ορθώς παρατηρήσει ο εκ των πρωτεργατών της καθιερώσεως του ωραίου τούτου εθίμου του συνεορτασμού της μνήμης των Αποστόλων Ανδρέου και Πέτρου, των αυταδέλφων και ιδρυτών των Εκκλησιών ημών, μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Μελίτων, τούτο δεν είναι «μία στατική πράξις επαναλήψεως, αλλά μία εκάστοτε νέα καταβολή, μία δυναμική πρόοδος και εμβάθυνσις εις το προοδευτικώς προς το έσχατον βαίνον μυστήριον της Εκκλησίας», μία ευλογημένη συνάντησις, η οποία «συμπληρώνει και φωτίζει και τον θεολογικόν διάλογον και όλας τας άλλας εκδηλώσεις των αδελφικών μας σχέσεων», αναδεικνύουσα «την θείαν διάστασιν του όλου εγχειρήματος διά την ενότητα» [Χαλκηδόνια (Αθήναι, 1999), 435]”.

Ο Παναγιώτατος υπενθύμισε τους λόγους του μακαριστού Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ενός από τους πλέον σημαντικούς Θεολόγους του 20ου αιώνα, που φέτος συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την κοίμησή του, επέτειο την οποία τίμησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τη διοργάνωση διεθνούς θεολογικού συνεδρίου στην Πόλη, και ο οποίος είχε πει ότι “όλοι οι Χριστιανοί ανήκομεν εις τον αυτόν πνευματικόν χώρον. Ανατολή και Δύσις δεν αποτελούν ανεξαρτήτους, αυτάρκεις και αυτοερμηνευομένας μονάδας, δεν είναι δυνατόν να νοηθούν καθ᾽ εαυτάς, αφού έχουν κοινόν παρελθόν, προέρχονται από μίαν κοινήν παράδοσιν, η οποία σταδιακώς ηλλοτριώθη και διεσπάσθη”.

“Κατά τον πατέρα Φλωρόφσκυ, «η τραγωδία της διαιρέσεως είναι το μεγαλύτερο και κρισιμώτερο πρόβλημα της Χριστιανικής ιστορίας» [«Πατερική θεολογία και το ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εν Θέματα Εκκλησιαστικής Ιστορίας (Θεσσαλονίκη, 1979), 34]. Η ανάμνησις της κοινής χριστιανικής κληρονομίας και η συνειδητοποίησις της τραγικότητος της διαιρέσεως είναι διαρκής ώθησις διά την συνέχισιν του αγώνος διά την αποκατάστασιν της απολεσθείσης ενότητος”.

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε την ευαρέσκειά του για το γεγονός ότι η Μικτή Διεθνής Επιτροπή επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία εργάζεται ήδη επί 40 χρόνια, έχει σημειώσει πρόοδο επί της συζητήσεως του σημαντικού κειμένου περί του «Πρωτείου και της Συνοδικότητος εν τη δευτέρα χιλιετία και σήμερον».

“Σημαντικήν διάστασιν του διαλόγου της αγάπης και της αληθείας θεωρού-μεν σήμερον τον «δικαιϊκόν οικουμενισμόν», ήτοι την αξιοποίησιν των κα-νόνων και των λοιπών κανονικών διατάξεων των Εκκλησιών μας εις την αναζήτησιν συμφωνίας εις το επίπεδον του δόγματος, που αποτελεί το επί-κεντρον του θεολογικού διαλόγου ημών μέχρι της σήμερον.

Η σπουδαιότης του κανονικού δικαίου διά την περαιτέρω πρόοδον του θεολογικού διαλόγου μεταξύ των δύο αδελφών Εκκλησιών μας βεβαιούται και υπό του Κειμένου της Ραβέννης: «Προκειμένου να υπάρξη πλήρης εκκλησιαστική κοινωνία, πρέπει να υπάρξη επίσης, μεταξύ των Εκκλησιών μας, αμοιβαία αναγνώρισις των κανονικών θεσπισμάτων εις τας νομίμους ποικιλομορφίας των» (§ 16).

Ως είχομεν την ευκαιρίαν να υπογραμμίσωμεν τον παρελθόντα Σεπτέμβριον εν Ρώμη εις την Εισήγησίν μας εις το 24ον Διεθνές Συνέδριον της Εταιρείας του Δικαίου των Ανατολικών Εκκλησιών, δεν θα έπρεπε να «μεταχειριζώμεθα τους κανόνας μόνον ως ‘οροθέσια’ που καθορίζουν τα ‘όρια της Εκκλησίας’», πάλιν κατά την περίφημον φράσιν του πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ. Ετονίσαμεν ότι η κοινή κανονική παράδοσις της πρώτης χιλιετίας λειτουργεί «ως το θεωρητικόν και πρακτικόν πλαίσιον, το οποίον συμπληρώνει τον από χρόνου ικανού αρξάμενον διάλογόν μας αληθείας και αγάπης, την δέσμευσίν μας να αληθεύωμεν πάντοτε εν αγάπη (πρβλ. Εφεσ. δ´, 15)».

Ολίγας ημέρας μετά την ημετέραν Εισήγησιν, ο αδελφός ημών Πάπας Φραγκίσκος, τον οποίον είχομεν την ευφρόσυνον ευκαιρίαν να συναντή-σωμεν και να ασπασθώμεν διά μίαν εισέτι φοράν εν Βατικανώ, συνεφώνησε με την θέσιν ημών, τονίζων ότι ο θεολογικός διάλογος μεταξύ των δύο αδελφών Εκκλησιών έχει «και μίαν κανονικήν διάστασιν, καθώς η εκκλησι-ολογία ευρίσκει την έκφρασίν της εις τους θεσμούς και εις το δίκαιον των Εκκλησιών. Ως εκ τούτου, είναι σαφές ότι το κανονικόν δίκαιον δεν είναι μόνον αρωγός του οικουμενικού διαλόγου, αλλά, επίσης, και ζωτική διά-στασις αυτού».

Και ο Πάπας υπενενθύμισεν ότι ο παρών θεολογικός διάλογος ημών «αναζητεί ακριβώς συναντίληψιν περί πρωτείου και συνοδικότητος και περί της σχέσεώς των εις την υπηρεσίαν της ενότητος της Εκκλησίας ... επί τη βάσει της κοινής κανονικής ημών κληρονομίας της πρώτης χιλιετίας»”.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Παναγιώτατος στην πρόσφατη κίνηση του Πάπα Φραγκίσκου να δωρίσει απότμημα των ιερών λειψάνων του Αποστόλου Πέτρου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

“Τον διάλογον της αληθείας εν τω «συνδέσμω της αγάπης» εμπλουτίζει, εμβαθύνει και ενισχύει και ο «οικουμενισμός των Αγίων». Ως η υμετέρα πεφιλημένη Σεβασμιότης, αγαπητέ Καρδινάλιε Kurt Koch, επεσήμανεν, «ο οικουμενισμός των Αγίων είναι μία εξαίρετος ευκαιρία διά διάλογον μεταξύ των Εκκλησιών [...] Τούτο είναι εξόχως σημαντικόν, καθώς η προσκύνησις των λειψάνων δύναται να βοηθήση τους πιστούς να ασχοληθούν ενεργώς με τον διάλογον.

Είναι πράγματι ωραίον να συναντώνται οι αρχηγοί των Εκκλησιών, αλλά είναι εξ ίσου σημαντικόν και το σώμα των πιστών να πράττη το ίδιον». Διά τον λόγον αυτόν, συνεκινήθημεν εντόνως όταν επληροφορήθημεν, τον παρελθόντα Ιούνιον, κατά την Θρονικήν Εορτήν της Εκκλησίας της Ρώμης, ότι η Αυτού Αγιότης, ο αδελφός ημών Πάπας Φραγκίσκος, μας εδώρησεν αυθορμήτως απότμημα των ιερών λειψάνων του Αγίου Αποστόλου Πέτρου. Εν τούτω τω προφητικώ οικουμενικώ σημείω, δυνάμεθα να διακρίνωμεν πολλαπλάς σημασίας.

Η έλευσις των λειψάνων του Αγίου Αποστόλου Πέτρου εις την Έδραν του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ήτο αφ᾽ εαυτής ευλογία, καθώς ο Απόστολος Πέτρος είναι εξέχουσα προσωπικότης του Χριστιανισμού, ως ο Απόστολος της ομολογίας, ως ο μάρτυς της Αναστάσεως και ως σημείον ελπίδος δι᾽ όλους τους Χριστιανούς. Τούτο το δώρον του Πάπα Φραγκίσκου αποτελεί νέον ορόσημον εις την πορείαν προς την μεταξύ μας επαναπροσέγγισιν.

Όπως η Αυτού Αγιότης έγραψεν εις αδελφικόν Αυτής Γράμμα προς την ημετέραν Μετριότητα, η εντονος επιθυμία της ήτο «απότμημα των λειψάνων του Αποστόλου Πέτρου να τοποθετηθή πλησίον των λειψάνων του Αποστόλου Ανδρέου, ο οποίος τιμάται ως προστάτης της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως».

Το γεγονός ότι οι αδελφοί Πέτρος και Ανδρέας επανενώθησαν διά των ιερών λειψάνων των, μας προτρέπει να συνεχίσωμεν με μεγαλυτέραν έμφασιν και ελπίδα την πορείαν προς την ποθητήν ενότητα”.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Παναγιώτατος, ζήτησε από τον Καρδινάλιο Κοχ, “να μεταφέρετε τους θερμούς αδελφικούς χαιρετισμούς και τας ολοθύμους ευχαριστίας της ημών Μετριότητος εις την Αυτού Αγιότητα τον Πάπαν Φραγκίσκον. Είθε ο Παντοδύναμος και Πανελεήμων Θεός, δι᾽ ευχών των Αγίων αυταδέλφων Αποστόλων Πέτρου και Ανδρέου, να ευλογή και να ενισχύη τας κοινάς ημών προσπαθείας διά την αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των δύο αδελφών Εκκλησιών μας".

Στη συνέχεια ο Καρδινάλιος Κουρτ Κοχ ανέγνωσε μήνυμα του Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, στην αγγλική γλώσσα, με το οποίο εξέφρασε τις θερμές ευχές του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την εορτή του προστάτη του, Αγίου Αποστόλου Ανδρέα, και αναφέρθηκε στη σημασία του επίσημου θεολογικού διαλόγου μεταξύ των δύο Εκκλησιών, που φέτος συμπληρώνει σαράντα χρόνια, αλλά και στα σημαντικά βήματα που πραγματοποιήθηκαν κατά την περίοδο αυτή.

“Η αναζήτηση της αποκατάστασης της πλήρους κοινωνίας μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων δεν περιορίζεται σίγουρα στον θεολογικό διάλογο, αλλά πραγματοποιείται και μέσω άλλων διαύλων της εκκλησιαστικής ζωής.

Οι σχέσεις μας καλλιεργούνται κυρίως με αυθεντικές χειρονομίες αμοιβαίου σεβασμού και εκτίμησης (Ρωμ. 12:9). Τέτοιες ενέργειες δείχνουν μια κοινή πίστη στον λόγο του ενός Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τη θέληση να παραμείνουμε μαζί στην αγάπη Του (Ιωανν.15:10). Αυτή η φιλανθρωπία είναι ένας καρπός του Αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5:22) και ένα σημάδι της γνήσιας χριστιανικής ζωής (Ιωανν.13:35).

Επιπλέον, έχοντας επίγνωση του ενός βαπτίσματος στο οποίο έχουμε αναγεννηθεί, της ίδιας πίστης που μας αναζωογονεί και του μοναδικού Αγίου Πνεύματος που μας καθοδηγεί (Εφ 4: 4-5), η εγγύτητά μας μεγαλώνει και εντείνεται κάθε φορά που προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο (Ιακ.5:16) και προσευχόμαστε μαζί ως αδελφοί (Ματθ.18:19-20).

Τέλος, η σχέση μας αναδεικνύεται να είναι ώριμη όταν, υπάκουοι στην εντολή του αναστημένου Χριστού, να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο σε όλα τα πλάσματα και να θεραπεύσουμε τους ασθενείς (Μαρκ. 16:15-18), εργαζόμενοι οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι μαζί, για να διακηρύξουμε τα καλά νέα και για τη διακονία όσων βρίσκονται σε ανάγκη.

Η Καθολική Εκκλησία και η Ορθόδοξη Εκκλησία έχουν ήδη ξεκινήσει αυτό το πολλά υποσχόμενο ταξίδι, όπως μαρτυρούν οι κοινές μας πρωτοβουλίες. Πιστεύω επίσης ότι σε τοπικά πλαίσια όλοι μας θα ενισχύσουμε όλο και περισσότερο τον καθημερινό διάλογο της αγάπης και της ζωής σε κοινά πνευματικά, ποιμαντικά, πολιτιστικά και φιλανθρωπικά έργα”.

Πρίν προχωρήσωμε στόν συνοπτικό σχολιασμό τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων, τόσον ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου ὅσον καί τοῦ "ἀδελφοῦ του ἐν Χριστῶ" Καρδιναλίου κ. Κούρτ Κόχ, δέν θά πρέπει νά παραλείψωμε νά ἀναφέρωμε ὅτι στούς ἑορτασμούς τοῦ Φαναρίου συμμετεῖχε ἐφέτος καί ὁ Πάπας καί Πατριάρχης τῆς Ἀλεξανδρείας, ὁ ἀποκαλούμενος καί ὡς "δέκατος τρίτος τῶν Ἀποστόλων καί Κριτής τῆς Οἰκουμένης".

Αὐτός, μετά τήν πρόσφατη ἀπόφασή του νά ἀναγνωρίσει ὡς κανονική ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας (ὄχι αὐτήν τήν ὁποία μέχρι χθές ἀνεγνώριζε, ἀλλά) τό ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δημιουργηθέν καί ἀνακηρυχθέν ὡς "Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας" μόρφωμα, ἀποτελούμενο ἀπό σχισματικούς, ἀναθεματισμένους καί ἀχειροτονήτους, ἔσπευσε, πρός ὑποστήριξη, ἀλλά καί ἀποδοχή τῶν ἐπαίνων, τοῦ Πατριάρχου (γιά τήν δουλικότητα τῆς ἐνεργείας του), νά συνεορτάση μετ' αὐτοῦ.

Γνωστός δέ διά τήν κοσμικότητα καί τήν "ἐλαφρότητά" του (παραπέμπουμε στίς περιβόητες ἐκφράσεις του κατά τή διάρκεια τῆς λεγομένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" τῆς Κρήτης, ἐνδεικτικές τῆς περιφρονήσεώς του στά Δόγματα καί τήν Θεολογία τῆς Ὀρθοδοξίας), προέβη σέ μία ἀκόμη χειρονομία στηρίξεως τῶν "ἔργων" τοῦ Πατριαρχείου, προσφερόμενος νά φιλοξενήσει στό Πατριαρχεῖο του τήν ἑπομένη συνεδρίαση τῆς ὁλομελείας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου "Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν". Κάτι, τό ὁποῖο μέ περισσή χαρά ἀνεκοίνωσε ἀπό τοῦ θρόνου του ὁ κ. Βαρθολομαῖος πρός τόν παριστάμενο ἐκπρόσωπο τοῦ Πάπα, Καρδινάλιο κ. Κούρτ Κόχ.

Ἄς ἔλθουμε ὅμως στά οὐσιαστικότερα, ἤτοι τίς δηλώσεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ἀλλά καί τοῦ κ. Κούρτ Κόχ, οἱ ὁποῖες παρότι ἔχουν γίνει πλέον συνήθεια (κακή) κατά τίς λεγόμενες Θρονικές ἑορτές (σημ. ἡμ. : πρόκειται περί ἀγνώστου στήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐθίμου), πρέπει καί νά τυγχάνουν προσοχῆς καί νά μᾶς ἀπασχολοῦν. Διότι, ἐξ αὐτῶν καί δι' αὐτῶν πληροφορούμαστε τίς προθέσεις καί τούς σχεδιασμούς τῶν "ἀδελφῶν", Πάπα Ρώμης καί Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Κατ' ἀρχάς, ἡ ἐπαναλαμβανόμενη, κατά τίς ἀνωτέρω δηλώσεις, ἔκφραση περί "ἀποκαταστάσεως τῆς πλήρους κοινωνίας" παραπέμπει στήν κοινή θεώρηση καί ἀποδοχή ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν ὅτι ἤδη ὑφίσταται κάποια ἤ μερική ἔστω κοινωνία μεταξύ τῶν "δύο Ἐκκλησιῶν", τόσον ἐκ τῆς ἐπί δεκαετιῶν ἐπιχειρουμένης καί σταδιακῶς προωθουμένης προσεγγίσεως, ὅσον καί ἐκ τῆς διαβοήτου "ἄρσεως" τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ 1054 μεταξύ αὐτῶν, μέ τήν γνωστήν ἔν ἔτει 1965 ἄθεσμη πρωτοβουλία τῶν Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί Πάπα Παύλου τοῦ Στ΄ (σχετικό ὑπογραφέν κοινό κείμενο).

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀναφέρει καί ταυτοχρόνως ὁμολογεῖ ὅτι ὁ ἑορτασμός τῶν Θρονικῶν Ἑορτῶν εἶναι οἰκουμενιστικῆς ἐμπνεύσεως καί σκοπιμότητος, νέον "ἔθιμον", μημονεύοντας καί ἀποδίδοντας στόν Χαλκηδόνος Μελίτωνα, δεδηλωμένο οἰκουμενιστή, τήν καθιέρωσή του. Ἄς τό προσέξουν αὐτό, ὅσοι ἀκρίτως καί ἐπιπολαίως ἀντιγράφουν τίς πρωτοβουλίες καί ἐνέργειες καί τήν "τάξιν" τοῦ Φαναρίου, ὅπου πλέον ἔχει γίνει μίξις, καίτοι ἄμικτος, παραδόσεων καί καινοτομιῶν, ὑπό τόν κατάλληλον πάντοτε μανδύαν!

Ἐκκινώντας, λοιπόν, ἐξ αὐτῶν, ὁ Πατριάρχης ἤ ὁ λογογράφος του, τεχνηέντως περνᾶ ἀπό τό "μέσον" τῶν κοινῶν ἑορτασμῶν στόν σκοπό, χαρακτηρίζοντας μέ θεολογικούς ὅρους καί τήν κίνηση καί τά μέσα πρός αὐτόν. Οὔτω, κάνει λόγον, περί συνεορτασμῶν (καί τῶν συνεπαγομένων συμπροσευχῶν) διά τῶν ὁποίων γίνεται "εμβάθυνσις εις το προοδευτικώς προς το έσχατον βαίνον μυστήριον της Εκκλησίας" [σημ. ἡμ.: μή ἀναζητεῖται ὀρθή θεολογική ἑρμηνεία διότι προφανῶς πρόκειται περί πονηρῶν τεχνο-λογικῶν ἐφευρημάτων οἰκουμενιστικῶν θεωριῶν καί σχεδιασμῶν] καί ἀναδεικνύεται ἡ "θεία διάστασις"....τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 Παροῦσα καί ἡ ἐπετειακή ἐκμετάλλευση ἀποσπασματικῶν λόγων τοῦ σημαντικοῦ Ρώσου Θεολόγου π. Γεωργίου Γλωρόφσκυ (+1979), οἱ ὁποῖοι ἐπιστρατεύθηκαν στήν ἀδίστακτη προσπάθεια, τοῦ προσφωνοῦντος τήν παπική ἀντιπροσωπεία Πατριάρχου, ἀπευθυνομένου ὅμως σέ πολλούς ἀποδέκτες, νά ἐγκαταλειφθοῦν ἡ "αὐτάρκεια" καί ἡ "αὐτοερμηνεία" ἀπό Δύση καί Ἀνατολή! Ὅπου, ὡς αὐτάρκεια καί αὐτοερμηνεία, κατά τό γνωστόν πνεῦμα τῶν λόγων τοῦ Πατριάρχου, θά πρέπει μᾶλλον νά ἐννοήσουμε καί τήν διεκδίκηση ἀποκλειστικότητος ὡς πρός τήν ὀρθή ὁμολογία καί πίστη περί τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας, καί ἐκ μέρους τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς!

Εἰλικρινῶς, ἡ πονηρία καί ἐφευρετικότητα τῶν οἰκουμενιστῶν ἀποτελεῖ Σχολή! Ἄν θέλετε, Θεολογική Σχολή, σάν κι ἐκείνη τήν πρώτη στόν κόσμο, ἡ ὁποία, ὅπως προσφυῶς μᾶς ἀνέφερε ὁ Καθηγητής π. Ἰω. Ρωμανίδης, λειτούργησε στόν ἐπίγειο παράδεισο τῶν πρωτοπλάστων, μέ πρώτο καθηγητή τόν διάβολο καί πρώτη μαθήτρια τήν Εὔα! Ἐκεῖ, ὅπου τό πρώτο μάθημα πού παρεδόθη ἦταν ἡ ἀπάτη τῆς ψευδο-θεώσεως, δηλαδή τῆς ἑνώσεως μετά τοῦ Θεοῦ, δι' ἄλλης ὁδοῦ ἀπό ἐκείνην τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Θεός παρέδωσε καί ὑπέδειξε στούς πρωτοπλάστους! [Σημείωση ἡμ.: ἐπ' εὐκαιρία νά σχολιάσουμε ὡς μᾶλλον ἄστοχη τήν παρομοίωση τήν ὁποία χρησιμοποίησε στό κήρυγμά του ὁ κ. Ἱερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου, κατά τόν ἐφετεινό ἑορτασμό τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἐν Πάτραις, περί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὡς ...Θεολογικῆς Σχολῆς! Ἰδιαιτέρως σήμερον, ἀλλά καί ἀνέκαθεν, ὁ ὅρος Θεολογική Σχολή δέν προσφέρεται γιά τέτοιες χρήσεις. Ἴσως, ἡ ἄκριτη ὑπεράσπιση τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἐκ μέρους του ἔχει ἐπηρεάσει ἐπί τό ἀρνητικόν τήν ἔμπνευση τοῦ Σεβασμιωτάτου!... ].

Ὑπῆρξε, ὅμως, καί "νέα ἐσοδεία" στήν ἐνημέρωση τῶν πιστῶν καί ἀπίστων περί τῆς πορείας καί τῆς προόδου, κατά τά ἀνωτέρω, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος κινεῖται μέ ἄνεση, προκλητικότητα καί ἐνίοτε κυνικότητα ἀναλόγως τῶν περιστάσεων καί τῶν σκοπιμοτήτων, σέ ἀντίθεση μέ παλαιότερη τοποθέτησή του κατά τήν ὁποία ἀπέρριπτε τήν ἐναντίον του κατηγορία ἐπί οἰκουμενισμῶ, τώρα πλέον εὐθαρσῶς οἰκειοποιεῖται πλήρως τόν ὅρον. Μέ ψυχολογικά κριτήρια ἐπιχειρεῖ νά τόν νοηματοδοτήσει ὁ ἴδιος καί νά τόν "ἀπο-ἐνοχοποιήσει", εἰσάγοντας νέους ὅρους στήν προπαγάνδα τῆς παναιρέσεως, ὅπως "δικαιϊκός οἰκουμενισμός" καί "οἰκουμενισμός τῶν Ἁγίων"!

Ὁ ἱκανώτατος στήν πρόκληση καί δημιουργία τετελεσμένων Πατριάρχης, προφανῶς μέ τήν ὑποστήριξη τοῦ γνωστοῦ ἐπιτελείου του, συνθέτει καί υἱοθετεῖ τραγελαφικούς (τράγος+ἔλαφος) ὅρους, ὅπου συμπλέκονται, συνδυάζονται καί συγχέονται ἀσυμβίβαστες ἔννοιες, ὅπως τό Κανονικό Δίκαιο καί ἡ Ἁγιότης μέ τόν ἀντίχριστο καί ἐκκλησιομάχο Οἰκουμενισμό! Μέ ἀποτέλεσμα, δῆθεν ἐπιστημονικῆ καί Θεολογικῆ ἤ τεχνικῆ (κατά τό "τεχνικοί ὅροι") ἀδείᾳ, νά "μολύνoνται" ἀλλά καί ἐθίζονται οἰ ἀκοές τῶν ἀνυποψιάστων.

Ὅλα ὅσα σχετικῶς, ἐν προκειμένῳ, ἀναφέρει καί ὑποστηρίζει ὁ Πατριάρχης, ὡς δῆθεν ἐκκλησιαστικοῦ, θεολογικοῦ, ἐκκλησιολογικοῦ καί κανονικοῦ βάρους  καί περιεχομένου ὅροι καί διεργασίες, δέν πρόκειται παρά γιά ἐπινοήσεις, παραπλανητικούς καί αὐθαίρετους σχεδιασμούς στό πλαίσιο τῆς λεγομένης οἰκουμενικῆς κινήσεως. Τό δομικό δέ λάθος, ἤ ἡ ἀπάτη αὐτῆς, ἔγκειται στό ὅτι θεωρεῖται καί σκοπίμως ἐκλαμβάνεται στήν θεώρησή της ὡς δεδομένη καί ἀληθής ἡ ἐκκλησιαστικότητα ὅλων τῶν πλευρῶν, ἀποκλειομένης ἔτσι ἐκ προοιμίου τῆς μετανοίας, διορθώσεως καί ἐπιστροφῆς ὅπου καί ὅσων δεῖ. Ἄλλωστε αὐτά, ὁ Οἰκουμενισμός δέν τά διανοεῖται ἤ ὅταν τά ἀποδέχεται τά ἐννοεῖ δι' ὅλους καί ἐκ μέρους ὅλων!

Καί ἐπειδή παρά τήν συστηματική προπαγάνδα καί τήν ἐμπλοκή ἀμφιβόλου ἤ ἀνυπάρκτου ὀρθοφροσύνης προσώπων στούς Θεολογικούς Διαλόγους, τά πράγματα δέν μποροῦν νά κινηθοῦν σέ (ἐπιθυμητούς) γρήγορους ρυθμούς, πρός τό ζητούμενο (τῆς πλήρους ἀποκαταστάσεως τῆς κοινωνίας καί ἑνότητος), ὁ Πατριάρχης προτρέπει καί ἐξωθεῖ καί τόν ἁπλό λαό νά μιμηθεῖ τούς οἰκουμενιστές ποιμένες καί ταγούς του. "Ὅπως συναντώνται οι αρχηγοί των Εκκλησιών", ἀναφέρει χαρακτηριστικῶς "και το σώμα των πιστών να πράττη το ίδιον»!

Δέν ἀρκεῖ στούς οἰκουμενιστές ἡ ἀπάθεια καί ἀδιαφορία τῶν περισσοτέρων συγχρόνων πιστῶν, ἡ ὁποία τούς ἀφήνει ἀνενόχλητους στό ἔργο τους, ἀλλά προκλητικῶς ἐπιζητοῦν τήν πιό ἐνεργή στάση καί συμπόρευση τοῦ λαοῦ στό ἔργο τους αὐτό. Δηλαδή, ζητοῦν τήν ἐμπλοκή καί συνέργεια τοῦ λαοῦ στήν προδοσία! Ζητοῦν, κατά βλάσφημη νοηματοδότηση τῆς σχετικῆς ἀποστολικῆς παραγγελίας περί τῆς σχέσεως τῶν ὀρθοδόξων ἡγουμένων καί τοῦ λαοῦ ὅσον ἀφορᾶ στήν τήρηση, μιμούμενοι ἐκείνους, τῆς Πίστεώς των, οἱ σύγχρονοι πιστοί νά ἀναθεωροῦν τήν ἔκβαση τῆς ἀναστροφῆς τῶν, παλαιῶν καί νεωτέρων, οἰκουμενιστῶν, ταγῶν καί ποιμένων, καί νά μιμοῦνται τό παράδειγμά των!

Τό ἐπιστέγασμα, ὅμως, τῆς ἐν λόγῳ προσφωνήσεως τοῦ Πατριάρχου ὑπερβαίνει τά ὅρια τῆς φαιδρότητος, ὅταν χαρακτηρίζει τήν δωρεά, ἐκ μέρους τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, ἀποτμημάτος ἐκ τῶν λειψάνων τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ὡς "προφητικόν οἰκουμενικόν σημεῖον"! Φθάνει δέ στά ὅρια τῆς βλασφημίας, ὅταν

ἀναφερόμενος σ' αὐτό καί τήν ἐκφρασθεῖσα ἐπιθυμία τοῦ Πάπα νά τοποθετηθεῖ τό ἐν λόγῳ ἀπότμημα δίπλα στά λείψανα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, λέγει: "Το γεγονός ότι οι αδελφοί Πέτρος και Ανδρέας επανενώθησαν διά των ιερών λειψάνων των, μας προτρέπει να συνεχίσωμεν με μεγαλυτέραν έμφασιν και ελπίδα την πορείαν προς την ποθητήν ενότητα”!

Ἔ, ὄχι, κ. Βαρθολομαῖε! Δέν ἀποτελεῖ κανένα "οἰκουμενικό καί προφητικό σημεῖο" ἡ δωρεά λειψάνων ἀπό τό Βατικανό. Πρόκειται γιά πάγια πρακτική ἀπό δεκαετιῶν, ἐκτός κάποιων ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων ἐπιστροφῆς κλοπιμαίων, στό πλαίσιο τῆς οἰκουμενιστικῆς προσεγγίσεως καί δημιουργίας ἀφορμῶν ἐπαφῶν καί σκοπίμων ἐπικοινωνιῶν μεταξύ αἱρετικῶν καί ὀρθοδόξων. Εἶναι, ὅμως, βλάσφημη ἡ τοποθέτηση περί δῆθεν ἐπανενώσεως τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Ἀνδρέου, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἐχωρίσθησαν, ὅπως δέν ἐχωρίσθη ποτέ ὑπό τήν ἔννοια τῆς διαιρέσεως Αὐτῆς σέ δύο ἤ περισσότερα τμήματα (καί) ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ!

Ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιφώνηση τοῦ κ. Κούρτ Κόχ, τό γενικό σχόλιό μας εἶναι ὅτι  μπορεῖ νά λέει ὅ,τι θέλει καί πιστεύει, ἀλλά δέν μπορεῖ αὐτά πού λέει καί τά ὁποῖα εἶναι ἀπαράδεκτα ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως, νά ἀντηχοῦν ἐντός ἑνός ὀρθοδόξου Ναοῦ καί εἰς ἐπήκοον τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιάσματος.

Τό μήνυμα τοῦ Πάπα, τό ὀποῖο μετέφερε ὁ κ. Κούρτ Κόχ πρός τόν Πατριάρχη, ἔρχεται νά συμπληρώσει τήν ὅλη οἰκουμενιστική προοπτική καί προσέγγιση τῶν δύο "συμπαικτῶν" ἑνός ἀνιέρου παιγνίου σέ βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, τούς ὁποίους ἐμφανίζονται ὅτι ἐκπροσωποῦν. Εἶναι τό παίγνιο τῆς ἄνευ ὀρθοδόξων ἐκκλησιολογικῶν, θεολογικῶν καί κανονικῶν προϋποθέσεων μεθοδεθμένης ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως τῆς ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς μέ τήν ἀμετανόητη παπική καί αἱρετική Δύση.

Ὁ παπικός Καρδινάλιος, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου διά τήν ἕνωση τῶν χριστιανῶν, κ. Κούρτ Κόχ ἀναφέρθηκε, μεταξύ ἄλλων, στήν ἀναζήτηση τῆς πλήρους κοινωνίας ὄχι μόνον μέσα ἀπό τούς Θεολογικούς Διαλόγους ἀλλά καί ἀπό ἄλλους "διαύλους ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς"! Ἔκανε λόγο γιά "ἕνα Βάπτισμα" ἀμφοτέρων (ὀρθοδόξων καί παπικῶν), "ἴδια Πίστη" καί ἕνα Πνεῦμα πού μᾶς "καθοδηγεῖ", γιά ἐγγύτητα πού μεγαλώνει ὅσο "προσευχόμαστε μαζί ὡς ἀδελφοί", γιά "συνεργασία Ὀρθοδόξου καί Καθολικῆς Ἐκκλησίας" καί γιά τόν καθημερινό διάλογο ἀγάπης καί ζωῆς σέ κοινά "πνευματικά, ποιμαντικά κ. ἄ." θέματα!

Δυστυχῶς, τά ἀνωτέρω μᾶλλον θά περάσουν γιά ἄλλη μία φορά στά ψιλά γράμματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰδησεογραφίας. Ὅσες φορές ὅμως καί ἄν λέγονται τέτοιοι ἀντορθόδοξοι, βλάσφημοι καί προπαγανδιστικοί λόγοι πρέπει πάντοτε νά στηλιτεύονται, διότι ἡ ἀδιαφορία καί ἡ συνήθεια εἶναι οἱ χειρότεροι σύμβουλοι, μαζί μέ τήν ἀνοχή καί τήν σιωπή! Ἄλλωστε, ὅπως ἐπεσήμαινε ὁ ὑπό τοῦ κ. Βαρθολομαίου μνημονευθείς, ὄχι πρός τιμήν ἀλλά μᾶλλον πρός ἐκμετάλλευσιν τοῦ ὀνόματός του, Ρῶσος Θεολόγος π. Γ. Φλωρόφσκυ ὑπενθυμίζων σχετικούς λόγους Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Ἀλήθεια καί ὄχι ἡ συνήθεια, μᾶς ἐκάλεσε δέ νά γνωρίσωμε αὐτή τήν Ἀλήθεια διά νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη τοῦ διαβόλου!

Δυστυχῶς, ὁ κ. Βαρθολομαῖος γιά ἄλλη μία φορά, περισσότερο ἤ λιγότερο δέν ἔχει καμμία σημασία, ἀντί τῆς σωτηριώδους ὁμολογίας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου "Εὑρήκαμε τόν Μεσσίαν" ἔκανε μία ἀκόμη προδοτική ὁμολογία τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ γλῶσσα πού ὁμοιάζει, ὅπως θά ἔλεγε ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὀ Ὁμολογητής μέ "ξίφος δίστομον καί ξυρόν ἠκονημένον, ψυχάς σφάζουσαν καί εἰς πέταυρον ἅδου καί βάραθρον σκότους παραπέμπουσαν"!

Ὥρα, ὅθεν, ἡμᾶς πάντας ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι! Διότι κι ἄν γεννηθήκαμε ὀρθόδοξοι, δέν ἀρκεῖ. Θά πρέπει νά φροντίσωμε ὥστε νά παραμείνωμε καί νά πεθάνουμε ὡς ὀρθόδοξοι, ἀρνούμενοι τήν ὑποταγήν σέ ἀλλοτριόφρονες κἄν Πατριάρχαι, κἄν Σύνοδοι εἰσίν!

Ἱστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ