Ἐπί τῆ μνήμῃ τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου

Γιατί δοξάστηκε τόσο ἀπό τόν Χριστό ὁ Ἅγιος Δημήτριος;

 

 

Για τους γονείς του Αγίου Δημητρίου δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, διότι κοιμήθηκαν πάρα πολύ νωρίς, όταν ο Άγιος ήταν ακόμα μικρός.

Ο Άγιος Δημήτριος ήταν πνευματική «μεγαλοφυΐα» και στην ηλικία των 15 ετών ήταν τέλειος καθηγητής της άνω φιλοσοφίας, της ουράνιας, όχι της κάτω, της κοσμικής. Ήταν θεοδίδακτος με την απόλυτη έννοια τόσο πολύ, ώστε είχε πλήθος μαθητών πάσης ηλικίας μικρούς και μεγάλους, λαϊκούς και κληρικούς! Και τους έφτιαχνε κατήχηση σε μια σπηλίτσα, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη.

Το κατηχητικό που τους έφτιαχνε, δεν είχε καμμία σχέση με το κατηχητικό της σημερινής μορφής. Δεν δίδασκε ο Άγιος Δημήτριος θρησκευτικά, ούτε θεολογία. Ήταν έμπειρος Χριστού, γεμάτος από Χριστό, γεμάτος από Άγιο Πνεύμα, είχε εμπειρία Χριστού, είχε Χριστοόραση. Γνώριζε και τους δαίμονες και τους Αγγέλους και τους Αγίους και τον Χριστό μας. Τέτοιο κατηχητικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο τους έφτιαχνε! Ήταν ο «μέγας καθηγητής». Από εκεί ξεκίνησε το λεγόμενο κατηχητικό και οι κατηχητές.

Ένας τέτοιος έμπειρος Χριστιανός στα 15 του χρόνια, δίδασκε συνεχώς τον Χριστό σε εκείνη τη σπηλίτσα, μέχρι την ηλικία των 27 ετών. Δηλ. θεωμένος ο Άγιος Δημήτριος, σιγά - σιγά οδηγούσε στην κορυφή της τελειότητας και αγιότητας και τους μαθητές του. Μάλιστα πολλοί μαθητές έγιναν Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως είναι ο Άγιος Νέστωρ (τιμάται 27 Οκτωβρίου), ο Άγιος Λούππος (τιμάται 26 Οκτωβρίου), οι Αγίες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία (τιμώνται 16 Απριλίου) και πολλοί άλλοι μαθητές του. 

Ο Άγιος Δημήτριος αν και ήταν στρατιωτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης, ζούσε ταπεινά με άκρα ασκητικότητα και έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα πριν από το μαρτύριο και γι' αυτό δοξάζεται τόσο από τον Χριστός μας, σε σχέση με άλλους Αγίους, που είχαν μεγαλύτερο μαρτύριο, αλλά πριν από το μαρτύριο, δεν είχαν τόσο αγία ζωή, όσο ο Άγιος Δημήτριος. Ήταν απαθής και τέλειος από πολύ μικρή ηλικία. Δεν έκανε καμμία - καμμία σαρκική αμαρτία και δεν έχυσε ποτέ το σπέρμα του επί της γης! Καταλαβαίνετε πόσο αγαθή και δυνατή προαίρεση είχε και τί αγάπη είχε για το Χριστό! Και να μη μαρτυρούσε για τον Χριστό, πάλι μέγας Άγιος θα γινότανε...

Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο μεγαλύτερος μυροβλύτης της Ορθοδοξίας μας και έχει αποκαλύψει, ότι όταν πάψει να μυροβλύζει, τότε οι αμαρτίες των Θεσσαλονικέων θα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο... 

Μεγάλη Χάρη και δόξα έχει ο Άγιος Δημήτριος στη Βασιλεία των Ουρανών. Δια τούτο σε όλους τους αιώνες, όσοι τον επικαλέστηκαν με αδίστακτη πίστη, σπεύδει για να βοηθήσει και ειδικά σε όσα έχουν σχέση με τη σωτηρία της ψυχής μας και τον φωτισμό του νοός μας. 

Να πρεσβεύει και για εμάς τους αμαρτωλούς και να χαρίζει τη Χάρη του, στην ταλαίπωρη αυτή κοινωνία και σε όλο το κόσμο. Αμήν.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

 

 

Περεννιαλισμός: Τὸ Τέλος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ Ὑπερβατικὴ Ἑνότητα τῶν Θρησκειῶν.

 

Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χῖρς, D.Th. Καθηγητοῦ Δογματικῆς Θεολογίας Θεολογικὴ Σχολὴ Ἁγίας Τριάδος, Τζόρντανβιλ Νέας Ὑόρκης

 

 

 

Εἰσαγωγή: Οἱ Ἀκρότητες τοῦ Διαβόλου καὶ τὸ Τέλος τους

 

Δοκιμασμένη καὶ σταθερὴ τακτικὴ τοῦ ἐχθροῦ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ περιορισμὸς τῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἀνθρώπου σὲ δύο μόνο ἐπιλογές, φαινομενικὰ ἀντίθετες, καὶ ὁ ἀποκλεισμὸς καὶ ἡ ἀπόκρυψη κάθε ἄλλης δυνατότητας, ἢ τοὐλάχιστον ἡ ἀπόῤῥιψή της ὡς ἀνέφικτης ἢ ἀστήρικτης. Παραδείγματος χάριν, μπορεῖ νὰ εἶναι κανεὶς ἢ ὀρθολογιστὴς ἢ παράλογος: τὸ «ὑπέρλογος» δὲν τίθεται κάν ὡς δυνατὴ ἐπιλογή. Κατὰ παρόμοιο τρόπο, ἢ θὰ κάνει τυφλὴ ὑπακοὴ ἢ θὰ γίνει θεληματάρης καὶ ἐπαναστατικός, ἀποῤῥιπτομένης τῆς ἀληθινῆς, γνήσιας ὑπακοῆς. Σὲ μεγαλύτερη κλίμακα, στοὺς Ἀφρικανοὺς παρουσιάζει μιὰ φοβερὴ μαύρη μαγεία καὶ ὕστερα ὡς μέσο διαφυγῆς τὴν «καλὴ» λευκὴ μαγεία. Γιὰ τὸν ἐξαθλιωμένο ὄχλο ἡ πλεονεξία τοῦ καπιταλισμοῦ ἀντιμετωπίζεται καὶ διορθώνεται μὲ τὴν «ἰσότητα» καὶ «ἀδελφοσύνη» τοῦ κομμουνισμοῦ. Γιὰ ὅσους ταλαιπωροῦνταν ὑπὸ τὴν αὐταρχικὴ δεσποτεία τοῦ παπικοῦ προτεσταντισμοῦ ὑπάρχει ἡ αὐτοδεσποτεία καὶ ὁ ἀτομισμὸς τοῦ μεταῤῥυθμισμένου προτεσταντισμοῦ. Θὰ μπορούσαμε νὰ συνεχίσουμε ἀπαριθμῶντας διὰ μακρῶν καὶ ἄλλες πολλὲς τέτοιες ψευδεῖς ἀκρότητες στὶς ὁποῖες καὶ οἱ δύο ἐπιλογὲς εἶναι δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως. Ἀκόμη καὶ σήμερα, στὴν τρέχουσα «κρίση τοῦ κορωνοϊοῦ», τὸ ἐπίσημο ἀφήγημα ἀποφαίνεται πὼς μόνη λύση τοῦ θανατηφόρου ἰοῦ εἶναι τὸ πειραματικὸ καὶ πιθανῶς πιὸ θανατηφόρο «ἐμβόλιο», ἐνῷ ἡ πρώιμη ἀντιμετώπισή του μὲ ὑπάρχοντα φάρμακα κατὰ κύριο λόγο παραβλέπεται.

Τοιουτοτρόπως ὁ ἐχθρὸς ἔχει χειραγωγήσει τὸν Δυτικὸ ἄνθρωπο ἐπιτυχῶς γιὰ πολλὲς γενιές, ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Μεγάλου Σχίσματος μέχρι καὶ σήμερα, κρατῶντας τον μέσα σὲ μιὰ συνεχὴ σειρὰ δράσεων καὶ άντιδράσεων, ὅπως τὸ ἐκκρεμὲς ποὺ ταλαντεύεται ἀδιάκοπα ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο. Χάθηκε κάθε πνευματικὴ ἰσοῤῥοπία, χάθηκε ἡ θεία προοπτική, χάθηκε ἡ βασιλικὴ ὀδὸς τῶν Πατέρων. Μέσα σὲ τέτοιο χάος, ὅσοι δὲν ἔχουν τὴν αἰώνια προοπτική, ὅσοι δὲν βλέπουν τὸ Α καὶ τὸ Ω τῆς ἱστορίας, ἀδυνατοῦν νὰ καθορίσουν ποῦ βρισκόμαστε στὴν ῥοὴ τῆς ἱστορίας καὶ ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν αὐτὰ τὰ γεγονότα. Ὅμως γιὰ ἐκεῖνον ποὺ βλέπει, αὐτὰ ἀποτελοῦν μιὰ διαδικασία συνεχοῦς διάλυσης, ἡ ὁποία φέρνει τὴν ἀνθρωπότητα σταδιακὰ ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὴν ἐκπλήρωση τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας, στὴν ἀντιστροφὴ τῆς ἐν Χριστῷ Σωτηρίας καὶ στὴν ἀντικατάστασή Του ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο.

Αὐτὴ ἡ διάλυση τῆς χριστιανικῆς παράδοσης καὶ ἑνότητας στὴν Δύση καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἀποῤῥέουσα καρικατούρα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του στὸν Προτεσταντισμό, εἴτε αὐτὸς εἶναι τοῦ παπικοῦ τύπου εἴτε τοῦ μεταῤῥυθμισμένου, ἀποτελοῦν τὴν βάση τῆς γέννησης τοῦ ἐκτρώματος τῆς νεωτερικότητας. Κατὰ τὰ τέλη τοῦ δεκάτου ἐννάτου αἰῶνα, τὰ πιὸ γερὰ μυαλὰ τῆς Δύσης, τὰ ὁποῖα ἔψαχναν διέξοδο ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο τῆς νεωτερικῆς, κοσμικῆς Δύσης, κοίταξαν πρὸς τὴν παράδοση τῆς Ἀνατολῆς, δυστυχῶς ὅμως ὄχι τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς ἀλλὰ τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς. Αὐτοὶ οἱ λεγόμενοι Traditionalists («Παραδοσιοκράτες») ἐννοοῦσαν νὰ σώσουν τὴν Δύση ἀπὸ κατάῤῥευση ἐμβολιάζοντάς την μὲ ἀσιατικὴ «παράδοση» καὶ «μεταφυσικὴ» ὡς ἐκφράσεις τῆς Διηνεκοῦς Φιλοσοφίας (Perennial Philosophy ἢ sophia perennis). Ἡ ἀντιδιαστολὴ τοῦ εὔκολα ἀντικρουόμενου νεωτερικοῦ, ὀνοματοκρατικοῦ «Χριστιανισμοῦ», ἀ λὰ Προτεσταντισμοῦ, μὲ τὶς παραδοσιακοὺς πολιτισμοὺς τῆς [Ἄπω] Ἀνατολῆς εἶναι ἕνα ἀκόμη παράδειγμα ψευδοῦς ἀκρότητας ἀπὸ τὶς πάμπολλες ποὺ δημιουργεῖ ὁ ἐχθρός, μὲ τὶς ὁποῖες κρατᾶ τὸν ἄνθρωπο νὰ μὴν ἔχει κοινωνία μὲ τὴν Ἔνσαρκο Ἀλήθεια. Ὅμως, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὶς προηγούμενες ἀκρότητες τοῦ ἐκκρεμοῦς ποὺ περιόριζαν καὶ χειραγωγούσαν μία ἀΚέφαλη, διασπασμένη Δύση, ὁ περεννιαλισμὸς (ἢ Διηνεκὴς Φιλοσοφία) ὑπόσχεται νὰ θέσει τέλος στὶς ἀκρότητες καὶ νὰ δώσει μία τελική, ὁλοκληρωτική, «οἰκουμενικὴ» ἀπάντηση στὸ πρόβλημα τῶν διαιρέσεων, παρέχοντας μία «ἑνότητα» ποὺ βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο πέρα ἀπὸ ὅλες τὶς Ἀποκαλύψεις ὅσο καὶ διὰ μέσου αὐτῶν.

 

Τί εἶναι ὁ Περεννιαλισμός;

 

Σὲ γενικὲς γραμμές, περεννιαλισμὸς εἶναι ἡ ἰδέα ὅτι στὴν καρδιὰ ὅλων τῶν μεγάλων θρησκειῶν βρίσκεται ἡ ἴδια μυστικὴ ἐμπειρία τῆς Ἀπώτερης, Ἀπόλυτης Πραγματικότητας. Ἡ Διηνεκὴς Φιλοσοφία ἔχει τὶς ἱστορικὲς ῥίζες τῆς στὸν συγκρητισμὸ Ἀναγεννησιακῶν ἀνθρωπιστῶν ὅπως τὸν Marsilio Ficino καὶ τὸν Pico della Mirandola, οἱ ὁποῖοι πρότειναν ὅτι ὁ Πλάτων, ὁ Ἰησοῦς, ἡ Καμπάλα καὶ ὁ Ἑρμὴς ὁ Τρισμέγιστος ὅλοι ὁδηγοῦσαν πρὸς τὴν ἴδια Θεία Πραγματικότητα. Ἐκδοχὲς τοῦ περεννιαλισμοῦ ἐπίσης βρίσκονται στὸν ὑπερβατισμὸ τοῦ Emerson, τοῦ Coleridge καὶ τοῦ Thoreau. Ἡ Μασονία, ἡ Θεοσοφικὴ Ἐταιρεία καὶ τὸ ἔργο τοῦ Aldous Huxley The Perennial Philosophy (Ἡ Διηνεκὴς Φιλοσοφία, 1945) διέδωσαν εὐρύτερα τὴν οἰκουμενικὴ ἐκδοχὴ τοῦ περεννιαλισμοῦ καὶ τὴν δεκαετία τοῦ ᾽60 ἔγινε ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Αὐτὸ ὅμως ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει ἰδιαιτέρως εἶναι ἡ ἐξέλιξη τοῦ περεννιαλισμοῦ κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα καὶ συγκεκριμένα ὅπως παρουσιάστηκε ἀπὸ τὴν ὑπὸ τῆς Βεδάντας ἐπηρεασμένη Traditionalist Σχολή, εἰδικὰ ἀπὸ τὸν Rene Geunon, ὁ ὁποῖος σημειωτέον ὅτι κατὰ πάσα πιθανότητα γνώρισε τὸν περεννιαλισμὸ τὰ χρόνια ποὺ πέρασε στὴν Μασονικὴ Στοά.

Ἐνῷ ὁ Huxley καὶ ἄλλοι ἀσπάστηκαν ἕναν «μυστικὸ οὐνιβερσαλισμό», ἡ Traditionalist Σχολὴ, ποὺ τὴν ἐκπροσωποῦσαν οἱ Guenon, Ananda Coomaraswamy, Frithjof Schuon, καὶ ἀργότερα οἱ Titus Burckhardt, Martin Lings, Huston Smith καὶ ἄλλους, προσανατολίζεται πρὸς τὶς ὀρθόδοξες θρησκευτικὲς παραδόσεις καὶ ἀποῤῥίπτει τὸν νεωτερικὸ συγκρητισμὸ καὶ οὐνιβερσαλισμό. Αὐτὴ ἡ σχολὴ θὰ ἀποτελέσει τὸ ἀντικείμενο τῆς παρούσης ἐργασίας λόγῳ τοῦ ὅτι τὰ ἔργα τους ἔχουν τραβήξει σαφῶς περισσότερο τὴν προσοχὴ καὶ ὀρισμένων Ὀρθοδόξων ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων καὶ κληρικῶν.

Σύμφωνα μὲ τὴν Traditionalist Σχολή, ἡ διηνεκὴς φιλοσοφία εἶναι «ἀπόλυτη Ἀλήθεια καὶ ἄπειρη Παρουσία».1

«Ὡς Ἀπόλυτη Ἀλήθεια εἶναι ἡ διηνεκὴς σοφία (sophia perennis) ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ὑπερβατικὴ πηγὴ πάντων τῶν ἐμφύτως ὀρθοδόξων θρησκειῶν τῆς ἀνθρωπότητας… Ὡς Ἄπειρη Παρουσία εἶναι ἡ διηνεκὴς θρησκεία (religio perennis) ποὺ ζεῖ ἐντὸς τῆς καρδιᾶς πάντων τῶν ἐμφύτως ὀρθοδόξων θρησκειῶν… Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ “μόνη θρησκεία” ποὺ ὁ Frithjof Schuon ἀπεκάλεσε “ὑποκείμενη θρησκεία” ἢ “θρησκεία τῆς καρδιᾶς” (religio cordis), ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν καρδιὰ πάντων τῶν θρησκειῶν… [καὶ] τῆς ὁποίας ἡ φύση εἶναι οὐσιαστικὰ πέρα ἀπὸ τύπους, οἰκουμενική, ἢ πνευματική… Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ “ὑποκείμενη θρησκεία” παραμένει ὑπερβατικὴ ὡς πρὸς τὶς θρησκεῖες, ἐνῶ παρὰ ταῦτα διατηρεῖ μία ζωοποιὸ παρουσία ἐντὸς αὐτῶν.»2

Ἑπομένως, γιὰ τὸν περεννιαλιστὴ φιλόσοφο, «ὁ Χριστιανισμός», ὅπως γράφει ὁ Clinton Minaar, «διαφέρει σαφέστατα ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ ἢ τὸν Βουδισμὸ ὡς πρὸς τὸν τύπο, εἶναι ὅμως ἕνα μὲ αὐτοὺς ὡς οὐσία (ἢ ὡς διηνεκὴς φιλοσοφία).»3

Ἀμέσως γίνεται φανερὸ τί δυνατότητες παρέχει αὐτὴ ἡ θεώρηση τῶν θρησκειῶν γιὰ τὴν «ἑνότητα» τῆς ἀνθρωπότητας ἀλλὰ καὶ τί περιμένει ὅσους θὰ ἀρνηθοῦν αὐτὴν τὴν «ἑνότητα» καὶ θὰ ἐπιμένουν νὰ παραμένουν μὲ τὸν Ἔνσαρκο Χριστό. Ἀλλὰ προτρέχω [τοῦ ἑαυτοῦ μου].

Εἶναι ὑψίστης σημασίας νὰ κατανοήσουμε τὴν περεννιαλιστικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων οὔτως ὥστε νὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ τὴν ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τὴν διακρίνουμε ὅταν προωθεῖται ἀκόμη καὶ μεταξὺ ἀνθρώπων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἴσως νὰ γίνει καλύτερα κατανοητὴ μὲ ἕνα σχεδιάγραμμα.

Φανταστεῖτε τὴν εἰκόνα ἑνὸς κύκλου μὲ τὸ Ἀπόλυτο στὸ κέντρο (αὐτὸς εἶναι ὁ ἐσωτερικὸς τομέας — μυστικισμός, γνῶσις, ἕνωσις), μὲ μερικὲς ἀκτῖνες νὰ ἐκπορεύονται πρὸς τὰ ἔξω, πρὸς τὴν περιφέρεια, οἱ ὁποῖες ἀκτῖνες εἶναι οἱ διάφορες ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν πίσω σ᾽ Αὐτόν, στὸν ὁποῖον ἑνώνονται ὑπερβάτικα. Οἱ θρησκεῖες, ἄν καὶ ἑνωμένες στὸ κέντρο, βρίσκονται στὴν ἄκρη τῆς περιφέρειας, ξεχωριστὴ καὶ ἀπόμακρη ἡ κάθε μιὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη (αὐτὸς εἶναι ὁ ἐξωτερικὸς τομέας — τύποι, δόγματα, τελετές).

Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σχεδιάγραμμα καταλαβαίνει κανεὶς πόσο κεντρικὸ στὴν περεννιαλιστικὴ θεωρία εἶναι τὸ ζήτημα τῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς φανέρωσης τοῦ ἐσωτερισμοῦ καὶ ἐξωτερισμοῦ τῆς κάθε θρησκείας. Τὸ περεννιαλιστικὸ δόγμα διδάσκει πὼς κάθε θρησκεία ἔχει μία ἐπίσημη, θεσμικὴ διάσταση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐξωτερικὴ διάσταση ἐκείνης τῆς θρησκείας, ὅπου διαφέρει ῥιζικὰ ἀπὸ τὶς ἄλλες, καὶ ἐπίσης πὼς κάθε θρησκεία ἔχει μία ἐσωτερικὴ διάσταση, ἡ ὁποία βρίσκεται στὶς πνευματικὲς μεθόδους τῶν θρησκειῶν, ὅπου ἀπ᾽ ὅ,τι φαίνεται πλησιάζουν περισσότερο ἡ μία τὴν ἄλλη καὶ μποροῦν νὰ φτάσουν ἀκόμη καὶ στὸ σημεῖο τῆς ταυτότητας. Θὰ ἐξετάσουμε αὐτὴν τὴν ἰδέα παρακάτω, ἀφοῦ πρῶτα παρουσιάσουμε ἄλλες πλευρὲς τῆς περεννιαλιστικῆς θεώρησης.

Ἡ περεννιαλιστικὴ θεώρηση τῆς θρησκείας βασίζεται στὴν ἀξιωματικὴ θεωρία πολλαπλῶν καὶ διαφόρων Ἀποκαλύψεων, «οἱ ὁποῖες “ἀποκρυσταλλώνουν” καὶ νὰ “ἐνεργοποιοῦν”, σὲ διαφόρους βαθμούς κατὰ περίπτωση, τὸν πυρήνα τῶν βεβαιοτήτων ὁ ὁποῖος…ἐνυπάρχει ἀιωνίως στὴν θεία Παντογνωσία».4

Ἀλλὰ αὐτὸ ἀναπόφευκτα μᾶς κάνει νὰ ἀναρωτηθοῦμε: γιὰ ποιὸν πειστικὸ λόγο νὰ ἐπιθυμεῖ ἄραγε ὁ Θεὸς πολλαπλὲς ἀποκαλύψεις τοῦ ἑαυτοῦ του, οἱ ὁποῖες νὰ εἶναι ἐμφανῶς ἀποκλίνουσες καὶ ὁλοφάνερα ἀντίθετες; Γιὰ τὸν Schuon, ὁ λόγος εἶναι ὅτι οἱ διαιρέσεις τῆς ἀνθρωπότητας τὸ ἀπαιτοῦν. Ἡ ἀνθρωπότητα «εἶναι διαιρεμένη σὲ διάφορους ξεχωριστοὺς κλάδους, ὁ καθένας τῶν ὁποίων ἔχει τὰ δικά του ἰδιάζοντα χαρακτηριστικά, ψυχολογικὰ καὶ μή, τὰ ὁποῖα καθορίζουν τὴν δεκτικότητά του πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ διαμορφώνουν τὴν ἀντίληψη ποὺ ἐχει τῆς πραγματικότητας».5 Σὲ αὐτοὺς τοὺς ποικίλους κλάδους λοιπόν, ὁ Θεὸς ἀπηύθυνε ποικίλες ἀποκαλύψεις, οἱ ὁποῖες διαμορφώθηκαν ἀπὸ τὶς ἰδιαιτερότητες κάθε ὁμαδοποίησης τῆς ἀνθρωπότητας:

«…Αὐτὸ ποὺ καθορίζει τὴς διαφορὲς τῶν τύπων τῆς Ἀληθείας εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν ἀνθρωπίνων δοχείων. Γιὰ χιλιᾶδες χρόνια ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει ἤδη χωριστεῖ σὲ πολλοὺς ῥιζικὰ διαφορετικοὺς κλάδους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἰσάριθμες πλήρεις ἀνθρωπότητες, λίγο-πολὺ κλειστὲς στὸν ἑαυτό τους. Ἡ ὕπαρξη πνευματικῶν δοχείων τόσο διαφορετικῶν καὶ τόσο πρωτότυπων ἀπαιτεῖ διαφοροποιημένες διαθλάσεις τῆς μίας Ἀληθείας.»6

Ἑπομένως, οἱ περεννιαλιστὲς πιστεύουν πὼς ὁ Θεὸς ἔχει ἀναθέσει κάθε μία ἀπὸ τὶς «μεγάλες παγκόσμιες θρησκεῖες» σὲ συγκεκριμένο τομέα ἢ φυλὴ τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ «ἡ κάθε μία εἶναι πλήρως ἀληθινὴ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι παρέχει στοὺς πιστούς της ὅλα ὅσα χρειάζονται γιὰ νὰ φτάσουν τὴν ὕψιστη ἢ πιὸ ὁλοκληρωμένη ἀνθρώπινη κατάσταση».7 Ἰσλὰμ γιὰ τοὺς Ἄραβες, Ἱνδουισμό, Βουδισμὸ καὶ Ταοϊσμὸ γιὰ τοὺς λαοὺς τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, Χριστιανισμὸ γιὰ τοὺς λαοὺς τῆς Δύσης, Ἰουδαϊσμὸ γιὰ μία ἐκλογὴ Σημιτικῶν λαῶν, καὶ οὔτω καθεξῆς.

Ἡ ἰδέα ὅτι ὁ Θεὸς μοιράζει ἀποκαλύψεις τοῦ ἑαυτοῦ του κομμένες στὰ μέτρα τῶν ὑποκατηγοριῶν τῆς ἀνθρωπότητας, τόσο κρίσιμη γιὰ ὁλόκληρη τὴν περεννιαλιστικὴ θεώρηση, ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν ξεκάθαρη μαρτυρία τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, κατὰ τὴν ὁποία ἀνατράπηκε ἡ κατάρα τῆς Βαβὲλ καὶ ἐνεργοποιήθηκε ἐν Χριστῷ ἡ ἑνότητα ὅλων τῶν φυλῶν τῶν ἀνθρώπων. Ἐν Χριστῷ τὸ «μεσότοιχον» ξεπεράστηκε καὶ οἱ «πολλὲς… ἀνθρωπότητες» ἑνώθηκαν, μιᾶς καὶ ἔχουν ἀπὸ κοινοῦ τὴν μία ἀνθρώπινη φύση ποὺ ἀνέλαβε ὁ Χριστὸς καὶ ποὺ τώρα κάθεται στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός. Ὅπως γράφει ὁ πατὴρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ,

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἴδια ἡ πληρότητα· εἶναι ἡ συνέχιση καὶ ἐκπλήρωση τῆς θεανθρώπινης ἕνωσης. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ μεταμορφωμένη καὶ ἀναγεννημένη ἀνθρωπότητα. Ἡ ἔννοια αὐτῆς τῆς ἀναγεννήσεως καὶ μεταμορφώσεως εἶναι ὅτι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἡ ἀνθρωπότητα γίνεται μία ἑνότητα, «ἐν ἑνὶ σώματι». Ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἑνότητα καὶ ἕνωση. Τὸ σῶμα «συνυφαίνεται» καὶ «αὐξάνει» ἐν ἑνότητι Πνεύματος, ἐν ἑνότητι ἀγάπης. Ὁ χῶρος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἑνότητα. Καὶ φυσικὰ αὐτὴ ἡ ἑνότητα δὲν εἶναι ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ἀλλὰ ἐσωτερική, ἐνδόμυχη, ὀργανική. Εἶναι ἡ ἑνότητα τοῦ ζῶντος σώματος, ἡ ἑνότητα τοῦ ὀργανισμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἑνότητα ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἔννοια ὅτι εἶναι μία καὶ μοναδική· εἶναι ἑνότητα πρωτίστως ἐπειδὴ ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξή της συνίσταται ἀπὸ τὴν ἐπανένωση τῆς χωρισμένης καὶ διαιρεμένης ἀνθρωπότητας. Αὐτὴ ἡ ἑνότητα εἶναι ποὺ ἀποτελεῖ τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἡ ἀνθρωπότητα περνάει σὲ ἄλλο πεδίο, εἰσέρχεται σὲ νέο τρόπο ὑπάρξεως.8

 

Ἐπιφανεῖς Ἐκκλησιαστικοὶ Ἠγέτες Ἐκφράζουν Περεννιαλισμό

 

Ἀπὸ τὰ τμήματα θρησκευτικῶν σπουδῶν μέχρι τὰ ὑπουργεῖα ἐξωτερικῶν, καὶ ὅλο καὶ περισσότερο στὰ τμήματα θεολογίας καὶ ἱεραρχίας, ἡ «ἀξιοπρέπεια» καὶ «ἀποδεκτότητα» τῆς Διηνεκοῦς Φιλοσοφίας τὴν ἔχει ἐν πολλοῖς καταστήσει κυρίαρχη πνευματικὴ φιλοσοφία τῶν ἡμερῶν μας. Διάσημοι λόγιοι ἢ ἔχουν ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ αὐτὴν σὲ μεγάλο βαθμὸ ἢ ἔχουν προσχωρήσει στὶς τάξεις της· ὅλοι ἀπὸ τὸν Ken Wilber ὣς τὸν John Tavener ὣς τὸν Πρίγκηπα Καρολο, ἐκεῖνον τὸν φημισμένο προσκυνητὴ τοῦ Βατοπεδίου.

Τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ πολλαπλὲς ἀποκαλύψεις κάποτε μποροῦσες νὰ τὴν βρεῖς μόνο ἀναμεταξὺ τῶν λογίων τῶν ἀφιερωμένων στὴν Διηνεκὴ Φιλοσοφία· σήμερα τὴν μοιράζονται καὶ τὴν ἐκφράζουν οἱ ἀνώτατοι ἐκπροσώποι τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἰσλάμ. Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2019, ὁ Πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Μεγάλος Ἰμάμης τοῦ Ἀλ-Ἀζὰρ Ἄχμεντ ἀλ Ταγιὲμπ συνυπέγραψαν τὸ Κείμενο περὶ Ἀνθρώπινης Ἀδελφοσύνης γιὰ Παγκόσμια Εἰρήνη καὶ Συμβίωση κατὰ τὴν διάρκεια παγκοσμίου συνεδρίου περὶ αὐτοῦ τοῦ θέματος στὸ Abu Dhabi. Σὲ αὐτὴν τὴν κοινὴ δήλωση διατυπώθηκε ἕνας μεγάς στῦλος τοῦ περεννιαλισμοῦ:

«Ἡ πολλαπλότητα καὶ ἡ ποικιλία θρησκειῶν, χρωμάτων, φύλων [ἀρσενικοῦ, θυληκοῦ], φυλῶν καὶ γλωσσῶν εἶναι σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μεσ᾽ στὴν σοφία του.»9

Ἡ ἐπίδραση τοῦ περεννιαλισμοῦ καθόλου δὲν περιορίζεται στοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἑτεροδόξων. Ὀρθόδοξοι ἱεράρχες ἔχουν ἐκφραστεῖ μὲ πανομοιότυπους ὅρους, οὐσιαστικὰ παραθέτοντας ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Schuon καὶ τοῦ Coomaraswamy. Ὅπως δήλωσε καὶ ἕνας γνωστὸς Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σὲ πρόσφατη διαθρησκειακὴ συνάντηση,

«Ὅταν ἀνυψώνεις μία θρησκεία πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες, εἶναι σὰν νὰ ἀποφασίζεις ἐσὺ ὅτι ὑπάρχει μόνο ἕνα μονοπάτι ποὺ ὁδηγεῖ στὸ κορυφὴ τοῦ βουνοῦ. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὅτι ἐσὺ ἁπλῶς δὲν μπορεῖς νὰ δεῖς τὶς μυριάδες τῶν μονοπατιῶν ποὺ ὁδηγοῦν στὸν ἴδιο προορισμό, ἐπειδὴ περιβάλλεσαι ἀπὸ κοτρόνες προκαταλήψεως ποὺ σοῦ ἀποκρύπτουν τὴν θέα.»10

Εἶναι δύσκολο νὰ συλλάβει κανεὶς δήλωση πιὸ σύμφωνη μὲ τὸν περεννιαλισμὸ καὶ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς καὶ πιὸ ἀβάσιμη καὶ ἀταίριαστη μὲ τὸ φρόνημα τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ, τῶν ἀληθινῶν μύστων τῆς ζωῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ ἰσότητα τῶν θρησκειῶν καὶ ἡ ἐσωτερική τους ἑνότητα καὶ τὰ σωτηριώδη μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ στὸ ἀπόλυτο (σήματα κατατεθέντα τοῦ περεννιαλισμοῦ) εἶναι ὅλα παρόντα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ παρουσιάζει ἀκόμη μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον γιὰ ἑμᾶς εἶναι ἡ ταύτιση τῆς πιστότητας στὸν Χριστὸ, ὡς τὴν μόνη Ὁδὸ πρὸς τὸν Πατέρα, μὲ τὴν μισαλλοδοξία καὶ τὴν προκατάληψη. Αὐτὸ θυμίζει τὶς κρίσεις δύο γνωστῶν Ὀρθοδόξων ἀπολογητῶν, τὴν ἀπάντηση τοῦ πατρὸς Ἰωάννη Ῥωμανίδη στὴν συμφωνία τοῦ Μπαλαμάντ καὶ τὴν πρόῤῥηση τοῦ πατρὸς Δανιὴλ Συσόγιεφ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ὀρθόδοξης ἰεραποστολῆς καὶ διωγμοῦ.

Ὅταν οἱ Ὀρθόδοξοι στὸ Μπαλαμὰντ εἶχαν πέσει σὲ πλάνη καὶ ἐπεξέτειναν πλήρη ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων τῶν Λατίνων, ὁ πατὴρ Ἰωάννης διορατικὰ συνειδητοποίησε ὅτι ἀπὸ ἐδὼ καὶ στὸ ἑξῆς ἡ μόνη εὔλογη ἐξήγηση γιὰ τὴν συνεχιζόμενη ἄρνηση τῶν Ὀρθοδόξων νὰ συγκοινωνοῦν καὶ νὰ συλλειτουργοῦν θὰ ἦταν ἡ μισαλλοδοξία.

Ἀκόμη πιὸ εὔστοχες ἦταν οἱ παρατηρήσεις τοῦ πατρὸς Δανιήλ. Ὁ πατὴρ Δανιὴλ ἦταν μέγας ἱεραπόστολος καὶ ἡ ἐμπειρία του κηρύττοντας καὶ διδάσκοντας τὴν πίστη σὲ πολλοὺς ἑτεροδόξους, συμπεριλαμβανομένων καὶ ἄνω τῶν ὀγδόντα μουσουλμάνων ποὺ ἀσπάστηκαν τὴν Ὀρθοδοξία χάρη στὸ ἔργο του, τὸν ἔκανε νὰ δεῖ καθαρὰ τὴν φύση τοῦ διωγμοῦ ποὺ πλησιάζει. Ἡ πρόκληση ποὺ ἔρχεται δὲν θὰ εἶναι γιὰ τοὺς χριστιανοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ στὰ ἴσια. Θὰ τοὺς ἀπαιτηθεῖ ὅμως νὰ ἀποδεχθοῦν τὶς μὴ χριστιανικὲς θρησκεῖες ὡς ἐξίσου σωτήρια μονοπάτια πρὸς τὸν Ἕνα Θεό. Οἱ χριστιανοὶ θὰ διαιρεθοῦν: ὅσοι θὰ ἀποδεχθοῦν αὐτὴν τὴν πρόταση θὰ ἑνωθοῦν κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο μὲ τὶς θρησκεῖες, ἐνῷ ὅσοι ἀρνηθοῦν θὰ διωχθοῦν ὡς μισαλλόδοξοι καὶ ἐπικίνδυνοι γιὰ τὴν κοινωνικὴ εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια.

 

Σύντομη Ὀρθόδοξη Ἀνάλυση τῆς Περεννιαλιστικῆς Θεώρησης

 

Τί νὰ πεῖ κανεὶς, στὸν περιορισμένο χρόνο ποὺ μᾶς δίνεται, γιὰ τὴν περεννιαλιστικὴ θεώρηση; Κατ᾽ ἀρχάς, ὅσον ἀφορᾶ τὸ ζήτημα τῆς γνώσεως, τὴν γνωσιολογία, παρατηροῦμε ὅτι, ὰν καὶ θεωρητικὰ οἱ ἐσωτερικὲς γνώσεις ὀφείλουν νὰ ἀποκτῶνται a posteriori, ἐκ τῶν ὑστέρων, ὑποτίθενται a priori, ἐκ τῶν πρωτέρων. Αὐτὸ ποὺ εἶναι οὐσιαστικὰ καθαρή, διανοητικὴ εἰκασία ἐκ μέρους τοῦ συγγραφέως (ἀφοῦ δὲν μπορεῖ, ἐξ ὁρισμοῦ, νὰ ἔχει προσωπικὴ ἐμπειρία κάθε θρησκείας), ἐκτίθεται μὲ ἐξαιρετικὴ ἀλλὰ ἀδικαιολόγητη πεποίθηση (ὑπερηφάνεια, ἔπαρση). Ἐπίσης, οἱ θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις ποὺ ἐκπροσωποῦν οἱ περεννιαλιστὲς εἶναι σχεδὸν ἀποκλειστικὰ μὴ Χριστιανικὲς καὶ εἰδικὰ μὴ Ὀρθόδοξες. Αὐτὸ δὲν τοὺς ἀποτρέπει ἀπὸ τὸ νὰ διαβεβαιώνουν τοὺς ἀναγνῶστες τοὺς ὅτι οὔσιαστικά, ἔσωτερικά, ὁ τρόπος προσευχῆς, καθάρσεως καὶ κοινωνίας εἶναι πραγματικὰ πολὺ παρόμοια ἢ καὶ πανομοιότυπα κατὰ μῆκος τοῦ θρησκευτικοῦ τοπίου. Εἶναι ἄκρως βολικὸ γιὰ τοὺς περεννιαλιστὲς τὸ ὅτι ἡ «ἑνότητα τῶν θρησκειῶν» βρίσκεται πέραν τοῦ διαχωριστικοῦ τείχους μεταξὺ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ καὶ ἑπομένως ἀποτελεῖ μία πραγματικότητα ποὺ ποτέ δὲν μπορεῖ ἐμπειρικὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ, μιᾶς καὶ ὁ κάθε πιστὸς ἀναγκαστικὰ παραμένει ἐντὸς τῆς δικῆς του θρησκευτικῆς παράδοσης. Τελικὰ λοιπὸν εἶναι θέμα ἐμπιστοσύνης στοὺς περεννιαλιστὲς «διδασκάλους» καὶ παρατηρεῖται ὅτι ἀκόμη καὶ διάσημοι προσήλυτοι στὴν Ὀρθοδοξία διατηροῦν ἀρκετὴ ἐμπιστοσύνη σ᾽ αὐτούς, τόση ὥστε βλέπουν τὴν Ὀρθοδοξία μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα τοῦ περεννιαλισμοῦ καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο.

Ὀφείλουμε ὡστόσο νὰ ῥωτήσουμε: εἶναι κὰν ἔγκυρη αὐτὴ ἡ ὀξεία ἀντίθεση ἐξωτερικοῦ καὶ ἐσωτερικοῦ; Ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Παράδοση καὶ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ ἔχουμε καμμία βάση γιὰ μία τέτοια ὀξεία διαφοροποίηση μεταξὺ τῶν τύπων καὶ τοῦ Πνεύματος; Ὁ Ὀρθόδοξος ῥεαλισμὸς δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διαχωρίσουμε τὴν Σάρκα ποὺ ἐνδύθηκε ὁ Λόγος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ποὺ ἀπέστειλε ὁ Λόγος καὶ τὸ ὁποῖο κατέρχεται ἐπὶ τῶν τύπων τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου, μεταμορφώνοντάς τα στὸ Σῶμα καὶ στὸ Αἷμα ποὺ βρίσκονται αὐτὴν τὴν στιγμὴ στὰ δεξιά τοῦ Πατρός. Πράμγατι, ἡ μεταμόρφωση αὐτῶν τῶν ἐξωτερικῶν τύπων ὑπὸ τοῦ Πνεύματος σὲ Ζωὴ Αἰώνιο λαμβάνει χώρα πέραν τοῦ διαχωριστικοῦ τείχους μεταξὺ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, ὅπου ἑμεῖς ἀνεβαίνουμε ὅσω ἀκόμη εἴμαστε ἐν σαρκί. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ «σκανδαλώδης» ἰδιαιτερότητα τῆς Ἐνσαρκώσεως καὶ τῆς Αἰωνίου Ταυτότητας τοῦ Λόγου μὲ τὴν Σάρκα ποὺ προσέλαβε εἶναι «πρόσκομμα» γιὰ τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ θέτει τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ξέχωρα ὡς ἐπὶ γῆς Οὐρανὸ καὶ οὐδαμῶς θρησκεῖα. Στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔσωτερικὸ Ἀπόλυτο ἐφανερώθη μὲ ἐξωτερικὴ μορφὴ, ἀφοῦ «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α´ Τιμ. 3,16), «ὁ ἑωρακὼς [τὸν Χριστὸν] ἑώρακε τὸν πατέρα» (Ἰω. 14,9) καὶ «δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν… ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα» (Ἐφ. 2,18).

Δὲν ἔχουμε αὐτόπτες μάρτυρες τοῦ Λόγου ποὺ νὰ πιστοποιοῦν τὴν ὕπαρξή του μὲ τὴν μορφὴ ἑνὸς βιβλίου, πόσῳ μᾶλλον του Κορανίου, ἀλλὰ μᾶλλον Αὐτός, «ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ᾿ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος» (Φιλ. 2,6). Ἀντίθετα πρὸς τὶς θεωρίες τῶν περεννιαλιστῶν, ἡ ἐμπειρία τῶν θρησκειῶν, εἰδικὰ τοῦ Ἰσλάμ, δὲν εἶναι ὲμπειρία ἑνὸς κενωτικοῦ Θεοὺ, ο οποίος «σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλ. 2,8). Ἐπίσης, ἀντίθετα πρὸς τὴν περεννιαλιστικὴ ἰδέα τῆς οἰκονομίας της εν Χριστώ σωτηρίας περιορισμένης σὲ ἕναν τομέα τῆς ἀνθρωπότητας καὶ στὸν περιορισμὸ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἔνσαρκου Λόγου στὴν «ἐξωτερικὴ» σφαίρα, ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα μόνο μέρος του, ἑμεῖς κηρύττουμε Χριστὸ Ἐσταυρωμένο, τὸν ὁποῖο «καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός» (Φιλ. 2,9-11).

Στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ἐκκλησία, ἔχουμε τὴν ἑνότητα γῆς καὶ οὐρανῶν, χρόνου καὶ αἰωνιότητας, τῆς πηγῆς τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ τῆς φανερωμένης Ἀληθείας, τοῦ ἀπολύτου καῖ τοῦ πεπερασμένου. Μιᾶς καὶ ὁ Λόγος ἔγινε καὶ παρέμεινε σάρξ, ὁ «ἐξωτερικὸς» Προσωπικὸς τρόπος ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ εἶναι ταυτόχρονα καὶ ὁ «ἐσωτερικὸς» «ἀνώτερος τρόπος ὑπάρξεως» τοῦ Θεοῦ. Ὁ Λόγος ποὺ ἔγινε σάρκα καὶ κάθεται στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς ῆλθε, καὶ θὰ ξαναέλθει, γιὰ νὰ κρίνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι μόνο ἕναν τομέα τῆς ἀνθρωπότητας, ὄχι βάσει κάποιου ἐσωτερικοῦ, μυστικοῦ, κρυμμένου πνευματικοῦ νόμου ἀλλὰ βάσει τῶν Ἐντολῶν του, οἱ ὁποῖες δόθηκαν γιὰ νὰ ζοῦν ὅλοι σύμφωνα μὲ αὐτὲς καὶ ἐν αὐταῖς, διότι ἀποτελοῦν ὄχι κτιστοὺς τύπους ἀλλὰ ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες.

Γιὰ ποιὸν λόγο σηματοδοτεῖ ἡ ἄνοδος τοῦ περεννιαλισμοῦ τὸ τέλος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Θὰ πρέπει νὰ ἔχει ἤδη καταστεῖ σαφὲς ὅτι μὲ τὸν περεννιαλισμὸ δὲν ἔχουμε οἰκουμενισμὸ κατὰ τὴν συνηθισμένη, κοινή του σημασία, ἀφοῦ ἡ ἑνότητα περὶ τῆς ὁποίας μιλοῦν αὐτοὶ οἱ φιλόσοφοι ὑφίσταται μόνο στὸ ὑπερβατικὸ πεδίο — στὸ πεδίο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἴδιος Ὑπερβατικὴ Ἑνότητα. Δὲν ἐργάζονται λοιπὸν γιὰ μία φανερὴ ἑνότητα ἐν ἀληθείᾳ, ὅπως ἐργάζεται [τάχα] ὁ σύγχρονος οἰκουμενισμός, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἤδη ἀναγνωρίζουν αὐτὴν τὴν ἑνότητα ὡς ὑπάρχουσα στὸ ἐσωτερικό, ὑπερβατικὸ πεδίο καὶ δὲν ἔχουν καμμία ἐπιθυμία γιὰ ἑνότητα στὸ φανερό, ἐξωτερικό, ἐγκόσμιο πεδίο.

Ἡ προσπάθεια νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ ἀδύνατο, νὰ δημιουργηθεῖ δηλαδὴ ἕνα ὡραῖο μωσαϊκὸ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ θρυμματισμένα κομμάτια τοῦ Προτεσταντισμοῦ σύντομα θὰ ἐγκαταλειφθεῖ ὁριστικά. Τὸ τέλος τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὅπως τὸν ξέραμε πλησιάζει. Ἡ «ἑνότητα» ποὺ ζητᾶ ὁ κόσμος θὰ βρεθεῖ στὴν ὑπερβατικὴ ἑνότητα τῶν θρησκειῶν ποὺ προσφέρει ὁ περεννιαλισμός.

Καὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα θὰ βιωθεῖ ὡς ἕνας δεινὸς πειρασμός, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπισκεφτεῖ τὴν Ἐκκλησία παγκοσμίως· θὰ ξεθωριάσει, γιὰ νὰ παραμερίσει, τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστού καὶ τοῦ Σώματός του, τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸς ὁ πειρασμὸς θὰ εἶναι ὁ τελευταῖος τῆς ἱστορίας. Ἔχει προφητευτεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως. Λέγει: «Ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ, τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης, πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἀπ. 3,10). Ὅπως μᾶς λέει ὁ μεγάλος γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, «ὁ πειρασμὸς αὐτός, ἀφοῦ θὰ καλύπτει ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, δὲν θὰ εἶναι παρὰ ἡ μεγάλη νοθεία τῆς πίστεως εἰς τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ».

Ἀποκαλυπτικὰ γεγονότα ἀνατέλλουν στὸν ὁρίζοντα. Ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἐσχάτη γενιὰ τῶν ἀνθρώπων θὰ κραυγάσει γιὰ εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν θὰ τὴν ἔχουν (καὶ τότε θὰ πέσει ἡ μάχαιρα), οἱ ἄνθρωποι ποὺ τώρα κραυγάζουν γιὰ ἑνότητα καὶ μάλιστα παγκόσμια ἑνότητα (ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν τὴν ἔχουν) θὰ τὴν βροῦνε στὸν περεννιαλισμό, ὁ ὁποῖος τοὺς δίνει αὐτὴν τὴν ἑνότητα σχέδον χωρὶς κόπο (χωρὶς τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν σταύρωση τοῦ νοός). Ὅπως τὸν κομμουνισμό, ὁ ὁποῖος δὲν μποροῦσε νὰ ἰκανοποιήσει τὴν λαχτάρα τῶν ἀνθρώπων λόγῳ τοῦ ἀρνητικοῦ, καταπιεστικοῦ προσανατολισμοῦ του, ὁ συγκρητιστικὸς οἰκουμενισμὸς τῆς νεωτερικότητας δὲν ἰκανοποιεῖ τὴν λαχτάρα τῶν ἀνθρώπων γιὰ μία βαθύτερη, μυστικὴ ἑνότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καὶ τῆς καθόλου ἀνθρωπότητας. Ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ἀπαιτήσει μιὰ γερή, παραδοσιακὴ καὶ οἰκουμενικὰ ἀποδεκτὴ ἐξήγηση (ἐλκυστικὴ πρὸς τοὺς ἀσιᾶτες) ὡς πρὸς τὸ πῶς ἡ θρησκεία δὲν διαιρεῖ ἀλλὰ ἑνώνει τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ περεννιαλισμὸς εἶναι σὲ θέση νὰ γίνει ἡ θεωρητικὴ βάση πολλῶν χριστιανῶν (ἀκόμη καὶ «ὀρθοδόξων») γιὰ τὴν οὐσιαστική, ἂν καὶ ὑπερβατικὴ καὶ ἐσωτερική, ἑνότητα τῶν θρησκειῶν ὑπὸ τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ἐπιτέλους τὸ ἐκκρεμὲς σταμάτησε τὴν ταλάντευσή του, μιᾶς καὶ φτάσαμε στὴν δωδεκάτη ὥρα τῆς ἱστορίας, τὴν καρδιὰ τῆς νύχτας τοῦ κόσμου τούτου, ὁπότε μαθητὲς κοιμοῦνται καὶ προδίδουν προδότες καὶ ὁ Ἔνσαρκος Χριστὸς, ὁ Ἐσταυρωμένος, παραμερίζεται γιὰ χάρη ἑνὸς Σωτῆρος ἄνευ σταυροῦ.

 

1 Lings, Martin; Minnaar, Clinton (2007), The Underlying Religion: An Introduction to the Perennial Philosophy, World Wisdom, p. xii.

2 Ἔ.ἄ.

3 Ἔ. ἄ. σ. xv (ιε´).

4 Oldmeadow, Harry (2010), Frithjof Schuon and the Perennial Philosophy, Word Wisdom, ISBN 978-1-935493-09-9, page vii.

5 Oldmeadow, Harry, Traditionalism: Religion in the light of the Perennial Philosophy, Sophia Perennis, San Rafael, CA., 2000, p. 69.

6 Schuon, Frithjof, Gnosis: Divine Wisdom, Perennial Books, London, 1979, p. 29.

7 Cutsinger, James, “Perennial Philosophy and Christianity”: https://www.cutsinger.net/pdf/perennial_philosophy…

8 Florovsky, Fr. Georges, “The Catholicity of the Church”: https://jbburnett.com/resources/florovsky/1/florovsky_1-3-catholicity.pdf, p. 3.

9 Source: https://www.vaticannews.va/en/pope/news/2019-02/po…

10 Source: https://www.goarch.org/-/irf-summit

Πηγή
https://orthodoxethos.com/post/t-telos-to-o-koymenismo-ka-pervatik-notita-t-n-thriskei-n

 

Δῶρο οἱ εὐχές σας καί τό ταπεινό ἀντίδωρό μου

 

Εὐχαριστώντας ὅλους, φίλους, πρώην συναδέλφους Τραπεζικούς, συναδέλφους Θεολόγους καί Πολιτικούς Ἐπιστήμονες, ὅσοι ἐδῶ (ἠλεκτρονικῶς) ἤ τηλεφωνικῶς ἤ μέσῳ μηνυμάτων εἶχαν τήν εὐγενή καλοσύνη νά μᾶς εὐχηθοῦν μέ ἀφορμή τήν 26η Ὀκτωβρίου (2021), μέ τό πολιτικό ἡμερολόγιο, γιά τήν Ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα ἀναξίως φέρω καί τήν ὁποία ὅμως, κατά παράδοση, ἑορτάζω σύμφωνα μέ τό ἐκκλησιαστικό ἑορτολόγιο, δηλαδή σέ δεκατρεῖς ἡμέρες, σᾶς προσφέρω, ὡς ταπεινό ἀντίδωρο στό δῶρο τῶν εὐχῶν σας, τήν πιό πρόσφατη ὁμιλία μας, περί τῆς εἰδοποιοῦ διαφορᾶς τῆς ἀληθινῆς Πίστεως πού τήν κάνει πραγματικά μοναδική.

Χαρά καί ὑγεία, πνευματική καί σωματική, σέ ὅλους!

Ὑπενθύμιση: Ὅσοι ἐπιθυμοῦν καί ἐνδιαφέρονται νά παρακολουθοῦν τό διαδικτυακό μας κανάλι (Dimitrios Katsouras Δίαυλος "Διά Λόγου") μποροῦν νά κάνουν ΕΓΓΡΑΦΗ σέ αὐτό γιά νά εἰδοποιοῦνται σχετικῶς.

 

Σχόλιο σέ νέα ἀποκάλυψη φρικωδῶν Παπικῶν ἐγκλημάτων

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 25η Οκτωβρίου 2021

 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΦΡΙΚΩΔΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ

 

Τα φρικώδη σκάνδαλα σεξουαλικής, (και όχι μόνο), φύσεως του Παπισμού  δεν έχουν τελειωμό. Με πολλή λύπη και οδύνη ψυχής πληροφορούμαστε τις χιλιάδες περιπτώσεις παιδεραστίας, που βγαίνουν κάθε τόσο στη δημοσιότητα. Σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας με τίτλο «Όταν η αλλοτρίωση του δόγματος αλλοτριώνει το ήθος », (24.9.2018), παραθέσαμε ενδεικτικά μόνον, ορισμένες από τις πάμπολλες σχετικές δημοσιεύσεις, οι οποίες εν είδει χιονοστιβάδας απειλούν να καταπλακώσουν το Βατικανό.  

Στις χώρες που σημειώθηκαν τα περισσότερα κρούσματα είναι οι Η.Π.Α., η Ιρλανδία, η Γερμανία, η Λατινική Αμερική και η Αυστραλία. Τα εγκλήματα αυτά είναι αυταπόδεικτα και γι’ αυτό αναγκάστηκε το Βατικανό, (και αναγκάζεται συνεχώς), να καταβάλλει τεράστια ποσά για αποζημιώσεις. Σημειωτέον ότι τα σεξουαλικά αυτά εγκλήματα παραπέμπονται στη δικαιοσύνη κυρίως από τις δικαστικές αρχές και όχι από την «Καθολική Εκκλησία», η οποία κατηγορείται, επί τη βάσει στοιχείων, ότι σε πολλές περιπτώσεις προσπάθησε να τα συγκαλύψει! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο προηγούμενος «Πάπας» Βενέδικτος ο ΙΣΤ΄ παρατήθηκε, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, επειδή αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μια σωρεία ηθικών σκανδάλων του Βατικανού.

Η νέα φρικτή αποκάλυψη παιδεραστίας και παιδοφθορίας που είδε το φως της δημοσιότητος αποτελεί πραγματική «βόμβα μεγατόνων» στα θεμέλια του Παπισμού: 3.200 φραγκοπαπάδες βίαζαν συστηματικά και κακοποιούσαν σεξουαλικά 330.000 αθώα παιδιά στη Γαλλία από το 1950! Αυτή την τρομακτικών διαστάσεων αποκάλυψη έκαμε ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής που ερευνά την παιδεραστία στην παπική «Εκκλησία» στη Γαλλία, Ζαν-Μαρκ Σοβέ, στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων! Η εν λόγω επιτροπή, ύστερα από ενδελεχείς έρευνες, εν μέσω τεράστιων δυσκολιών, λόγω της απόκρυψης στοιχείων από τους παπικούς «κληρικούς», συνέταξε μια συγκλονιστική έκθεση, αποτελούμενη από χιλιάδες σελίδες, για την κακοποιά δράση του παπικού «κλήρου», αλλά και μοναχών, ανδρών και γυναικών, στη Γαλλία. Τα στοιχεία, όπως τα κοινοποίησε η επιτροπή, φανερώνουν το απύθμενο βάθος της διαφθοράς στον Παπισμό και αποδεικνύουν περίτρανα πως ο κοσμικός αυτός φραγκικός οργανισμός παραμένει ολόιδιος με αυτόν του μεσαιωνικού παρελθόντος, αν μη και χειρότερος. Αποδεικνύουν ακόμη την πλήρη απουσία εκκλησιαστικότητος και Θείας Χάριτος. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να δεχθούμε πως, όχι μόνο δεν είναι Εκκλησία ο Παπισμός, αλλά η ιστορική του πορεία μέχρι σήμερα αποτελεί τη χειρότερη ύβρη κατά του Θεού και κατά της Εκκλησίας του Χριστού, ο οποίος «ηγάπησε την εκκλησίαν και εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής, ίνα αυτήν αγιάση καθαρίσας τω λουτρώ του ύδατος εν ρήματι, ίνα παραστήση αυτήν εαυτώ ένδοξον την εκκλησίαν, μη έχουσαν σπίλον η ρυτίδα η τι των τοιούτων, αλλ' ίνα η αγία και άμωμος» (Εφ.5,25-27). 

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Πρόκειται για μια ελάχιστη εκτίμηση” στη βάση της καταγραφής και της καταμέτρησης από αρχεία (Εκκλησία, δικαιοσύνη, αστυνομία δίωξης του εγκλήματος και Τύπος) και των μαρτυριών που ελήφθησαν από την αρχή αυτή, πρόσθεσε. Είναι ένας αριθμός που αναφέρεται σε έναν γενικό πληθυσμό συνολικά 115.000 ιερέων ή ανθρώπων που ανήκαν στην καθολική Εκκλησία της Γαλλίας αυτήν την περίοδο των 70 ετών. Έπειτα από δυόμιση χρόνια εργασιών, η Ανεξάρτητη Επιτροπή για τις Σεξουαλικές Κακοποιήσεις στην Εκκλησία (Ciase) παραδίδει μεθαύριο Τρίτη τα συμπεράσματά της σε μια έκθεση, η οποία, των παραρτημάτων περιλαμβανομένων, θα ανέρχεται συνολικά σε “2.500 σελίδες”, διευκρίνισε. Η έκθεση θα δίνει μια ποσοτική κατάσταση του φαινομένου, και ιδίως του αριθμού των θυμάτων. Θα αντιπαραβάλλει τη σεξουαλική βία στην Εκκλησία με εκείνην που έχει ταυτοποιηθεί σε άλλους θεσμούς (αθλητικούς συλλόγους, σχολεία…) και σε οικογενειακό κύκλο. Η επιτροπή θα αξιολογεί επίσης τους “μηχανισμούς, κυρίως τους θεσμικούς και πολιτισμικούς” που ευνόησαν την παιδεραστία και θα παραθέτει 45 προτάσεις»! 

Η Deutsche Welle – (όπως δημοσιεύτηκε στο Ιστολόγιο «Βήμα Ορθοδοξίας») επισημαίνει τον εφιάλτη του πολύχρονου αυτού παπικού εγκλήματος: «Οι περίπου 200 σελίδες μαρτυριών των θυμάτων μοιάζουν με εφιάλτη. “Ο πατέρας με τράβηξε στη σκηνή του και μετά την έκλεισε”, γράφει ένα από τα θύματα, το οποίο δεν κατονομάζεται στην έκθεση. “Με φίλησε στο στόμα, με τη γλώσσα του. Ήταν αηδιαστικό. Με χάιδεψε. Πάγωσα. Μου έμαθε λόγια και πράξεις που δεν ήξερα, αυνανισμός. Είπα στον εαυτό μου ότι πρέπει να τον σέβομαι, είναι ιερέας. Και οι γονείς μου τον εκτιμούσαν τόσο πολύ”. Χιλιάδες παιδιά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης διηγούνταν τις ιστορίες τους επί δύο χρόνια στην Επιτροπή Ciase, η οποία εκτιμά ότι μεταξύ 1950 και 2020, περίπου 330.000 παιδιά σε όλη τη χώρα υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης στην εκκλησία. Σε 216.000 περιπτώσεις οι δράστες ήταν κληρικοί, σε χιλιάδες άλλες περιπτώσεις ήταν λαϊκοί, μέλη της Εκκλησίας. Στην έκθεση των 2000 σελίδων, η επιτροπή κάνει 45 προτάσεις για το πώς θα μπορούσε να αποτραπεί κάτι τέτοιο στο μέλλον»!

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρονται οι προτάσεις της «Επιτροπής» για την κάθαρση στην παπική «Εκκλησία»: «Οι ειδικοί της επιτροπής επικρίνουν την έντονα συγκεντρωτική δομή εξουσίας της Καθολικής Εκκλησίας. Οι ιερείς βρίσκονται σχεδόν στο απυρόβλητο και έτσι μπαίνουν στον πειρασμό να κάνουν κατάχρηση αυτής της εξουσίας. Θα πρέπει να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις σχετικά με την εκπαίδευση των κληρικών, να γίνει περισσότερη συζήτηση για τα σκάνδαλα κακοποίησης, αλλά και οι υποψήφιοι ιερείς θα έπρεπε επίσης να ελέγχονται ψυχολογικά, σύμφωνα με την έκθεση. Επιπλέον, θα πρέπει να καταργηθεί η αγαμία των ιερέων και να μεταρρυθμιστεί το εκκλησιαστικό δίκαιο. Ακόμη το απόρρητο της εξομολόγησης δεν πρέπει να ισχύει, όταν κάποιος ομολογεί σεξουαλική κακοποίηση»!

Φρικτή και ανήκουστη είναι επίσης και η αποκάλυψη εγκλημάτων παιδεραστίας και βιασμού κοριτσιών από παπικές καλόγριες, οι οποίες χρησιμοποιούσαν ως «ερωτικά βοηθήματα» σταυρούς! Δείτε την ανατριχιαστική είδηση: «Το 80% των 330.000 παιδιών που υπέστησαν τέτοιου είδους επιθέσεις ήταν αγόρια ηλικίας 10-13 ετών, όμως πολλά ήταν και τα κορίτσια που κακοποιήθηκαν από ιερείς αλλά και μοναχές, οι οποίες χρησιμοποιούσαν σταυρούς για να βιάσουν μικρά κορίτσια ή εξανάγκαζαν αγόρια να κάνουν σεξ μαζί τους. Ένα από τα θύματα, ονόματι Μαρί, κατέθεσε ότι κακοποιήθηκε σε ηλικία 11 ετών. Όταν διαμαρτυρήθηκε σχετικά στους γονείς της, εκείνοι αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι μια καλόγρια θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Η κακοποίησή της συνεχίστηκε έτσι για άλλον έναν χρόνο. «Ήμουν πραγματικό δώρο γι’ αυτήν την καλόγρια, επειδή ήξερε πολύ καλά ότι δεν ρίσκαρε τίποτα» ανέφερε η Μαρί, προσθέτοντας ότι η εν λόγω καλόγρια τη φώναζε στο γραφείο της, κλείδωνε την πόρτα, έκλεινε τις κουρτίνες και την έβαζε να καθίσει στα πόδια της» (Ιστ. pronews.gr)! Πραγματικά απίστευτο και δαιμονικό, να βεβηλώνουν ακόμα και τον Τίμιο Σταυρό, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα αρρωστημένα πάθη τους!

Σπαράσσεται η καρδιά μας τόσο για τα άμοιρα, αθώα, παιδικά θύματα, όσο και για τους εγκληματίες παπικούς «κληρικούς», μοναχούς και μοναχές, οι οποίοι έφτασαν σε τέτοια κατάντια. Αδυνατούμε να σκεφτούμε ότι θα μπορούσαν να διαπράξουν αυτά τα αίσχιστα εγκλήματα άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται ότι πιστεύουν ότι είναι χριστιανοί και μάλιστα «κληρικοί», διάδοχοι της ιεροσύνης του Χριστού! Ωστόσο δεν είναι παράδοξο, άλλα πολύ φυσικό και επόμενο, να παρατηρούνται τέτοιου είδους τραγικά φαινόμενα μέσα στο χώρο της αιρέσεως, διότι ο αιρετικός, εστερημένος της Θείας Χάριτος, αδυνατεί να υπερνικήσει τον παλαιόν άνθρωπο «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλ.5,24), και κατά συνέπεια γίνεται παίγνιο των παθών του και αιχμάλωτος των σαρκικών του επιθυμιών. Τα σκάνδαλα της παιδεραστίας επαληθεύουν ακόμη την μεγάλη αλήθεια που κατ’ επανάληψη τονίσαμε στο παρελθόν, ότι αλλοίωση των δογματικών αληθειών της πίστεως οδηγεί αναπόφευκτα σε αλλοίωση και καταστροφή του ήθους και της ζωής της Εκκλησίας, σύμφωνα με τον θεοφώτιστο λόγο του αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου: «Ώσπερ δόγματα πονηρά βίον ακάθαρτον εισάγειν είωθεν, ούτω και διεφθαρμένος βίος πονηρίαν δογμάτων πολλάκις έτεκεν»[1].

Αξίζει να παραθέσουμε επίσης και όσα ο «πάπας» Φραγκίσκος δήλωσε όταν πληροφορήθηκε το νέο φρικώδες σκάνδαλο που ήρθε στο φως της δημοσιότητος: «‘Είναι ντροπή μου, είναι ντροπή μας. Η εκκλησία έδειξε ανικανότητα να θέσει αυτές τις καταγγελίες στο επίκεντρο των ανησυχιών της. Από εδώ και πέρα οφείλουμε άπαντες να προχωρήσουμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να μην επαναληφθούν παρόμοια δράματα’ τόνισε χαρακτηριστικά ο Πάπας» (Ιστ. news247.gr)! Είναι οφθαλμοφανής η υποκρισία του ιησουίτη κ. Φραγκίσκου. Διότι ενώ εκφράζει την ντροπή του για το κατάντημα του Παπισμού, και ενώ ομολογεί την ανικανότητά του να θέσει υπό έλεγχο και εν τέλει να εξαλείψει αυτά τα φοβερά εγκλήματα και αίσχη που διαπράττονται επί σειρά ετών, δεν έχει την ειλικρίνεια τουλάχιστον να παραιτηθεί από τον παπικό θρόνο, όπως παραιτήθηκε ο προκάτοχός του, Βενέδικτος ο ΙΣΤ΄, επειδή δεν μπόρεσε να καθαρίσει την «κόπρο του Αυγείου» του Παπισμού. Είχε τουλάχιστον το γνώθι σ’ αυτόν, ότι του ήταν αδύνατον να κάμει κάθαρση στην «Εκκλησία» του και γι’ αυτό παραιτήθηκε. Διαπίστωσε ότι η διαφθορά, το έγκλημα, η ηθική σήψη έχει βαθύτατες ρίζες και είναι ανθρωπίνως αδύνατο να ξεριζωθεί. Αντίθετα ο νυν «Πάπας» κ. Φραγκίσκος, κουβαλώντας το δικό του σκοτεινό και ένοχο παρελθόν από τη μακρινή Αργεντινή, φαίνεται να ανέχεται την πολύπλευρη «μπόχα» του Βατικανού και να δείχνει προς τα έξω ότι δήθεν «προσπαθεί» να ξεβρομίσει το «Κράτος του Θεού»!      

Περαίνοντας την ανακοίνωσή μας, εκφράζουμε και πάλι την πραγματική μας οδύνη για τα όσα συμβαίνουν στον Παπισμό, που αποτελούν ύβρη κατά του Ευαγγελικού μηνύματος. Για την Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας η αμαρτία, η ηθική διαφθορά και κυρίως η αίρεση είναι φρικτά κατάλοιπα της διαστροφής της ανθρωπίνης φύσεως. Δίκαια ο θεοφώτιστος άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο σύγχρονος ομολογητής, είπε πως «στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχουν τρεις πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα». Ο Παπισμός βρίσκεται σε κατάσταση αλλεπαλλήλων πτώσεων και όπως μαρτυρεί η χιλιόχρονη ιστορία του είναι ανθρωπίνως αδύνατον να ανανήψει. Τα κατά καιρούς «μέτρα κατά της διαφθοράς» είναι ανεπαρκή ημίμετρα, «ασπιρίνες κατά του καρκίνου», σε λάθος κατεύθυνση. Το μοναδικό φάρμακο για τη θεραπεία της πολύπλευρης χρεοκοπίας του είναι η μετάνοια και η επιστροφή στην σωστική αγκαλιά της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, διά της οποίας και μόνον είναι δυνατόν να επανακτήσει την απωλεσθείσα Χάρη του Θεού, η οποία θα λειτουργήσει καθαρτικά και λυτρωτικά στο σάπιο σώμα του. Το εξόχως τραγικό είναι ότι οι θιασώτες του Οικουμενισμού φαίνεται να αγνοούν θεληματικά την πολύπλευρη ηθική σήψη του Παπισμού, του οποίου το κύρος προσπαθούν να περισώσουν με κάθε τρόπο. Αντί να στηλιτεύσουν τα πάσης φύσεως φρικτά σκάνδαλα, που βγαίνουν κάθε λίγο στο φως της δημοσιότητος, (για τα οποία βουΐζει όλος ο πλανήτης), με την ένοχη σιωπή τους, κατ’ ουσίαν τα συγκαλύπτουν.  Όπως επίσης θεληματικά αγνοούν και το μοναδικό φάρμακο της θεραπείας του, δηλαδή την εν μετανοία επιστροφή του στην αγία Ορθοδοξία. Αντί αυτού του μοναδικού «φαρμάκου» προτείνουν κάποιο άλλο «φάρμακο», δηλαδή μια ουνιτικού τύπου ένωση με την Ορθοδοξία, «όπερ εστί μεθερμηνευόμενον», την συγκόλληση της αληθείας με το ψεύδος και του φωτός με το σκότος, πράγμα το οποίο θα προξενήσει ανυπολόγιστη ζημία στο Εκκλησιαστικό Σώμα, αποστερώντας το από την Θεία Χάρη!

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

---

[1] Εις το «Ου θέλω υμάς αγνοείν αδελφοί…», PG 51,252.

 

Ξέσπασμα Τσελέντη γιά εἰκονίσματα πού βγῆκαν ἀπό δωμάτια νοσηλείας

Μέσω του Facebook ξέσπασε ο καθηγητής Άκης Τσελέντης, διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, για «εικονίσματα που εξαφανίστηκαν από δωμάτια νοσηλείας».

Το μεσημέρι της Παρασκευής, ο κ. Τσελέντης σχολίασε στην ανάρτησή του πως «με έκπληξη διαπίστωσα ότι έχουν βγάλει τα εικονίσματα από τα δωμάτια νοσηλείας. Το τσέκαρα και μου είπαν: Ανωθεν εντολή, για να μην προσβάλουμε τους αλλόθρησκους», σημειώνοντας ότι «πρέπει να απαιτήσουμε να ξαναμπούν».

«Αἰδώς Ἀργεῖοι. Μήπως πρέπει να μας βάλουν και ένα χαλάκι να προσευχόμαστε κοιτώντας προς τη Μέκκα; Με έκπληξη διαπίστωσα ότι έχουν βγάλει τα εικονίσματα από τα δωμάτια νοσηλείας. Και αυτό δεν συνέβαινε στο δωμάτιο της μητέρας μου, αλλά σε όλα. Το τσέκαρα και μου είπαν: Ανωθεν εντολή, για να μην προσβάλουμε τους αλλόθρησκους.

Αυτό είναι ένα μεγάλο αίσχος και πρέπει να απαιτήσουμε να ξαναμπούν. Εδώ είναι Ελλάδα και όχι Μωαμεθανιστάν. Εμείς οι χριστιανοί ορθόδοξοι Ελληνες θα πολεμήσουμε, αν χρειαστεί, και μόνο εμείς.

Κάπου με ενοχλεί αυτός ο δήθεν πολύ πολιτισμός, όπου το ανώμαλο γίνεται ομαλό και τα θρησκευτικά μας σύμβολα καταργούνται. Κάποιοι θα μας αποκαλέσουν ρατσιστές, μπορεί και να με αποκλείσουν πάλι από το facebook οι γνωστές κλίκες των ΜΚΟ.

Δεν έχω τίποτα με τους μετανάστες, απλώς δεν δέχομαι να μου καταργούν τα θρησκευτικά σύμβολα οι δήθεν προοδευτικοί. (**) Ενημερώθηκε αρμοδίως ο Υπουργός Υγείας κ. Πλεύρης, είμαι σίγουρος ότι θα κάνει αυτό που πρέπει (αν τον αφήσουν…)», έγραψε στο Facebook ο Ακης Τσελέντης.

 

 Ἀκοῦμε ὅλες τίς φωνές, ἀκόμη καί ἐκείνων μέ τούς ὁποίους διαφωνοῦμε σέ πολλά ζητήματα καί τούς ὁποίους δέν ἐμπιστευόμεθα λόγῳ τῆς ἀμετροέπειάς των

ΤΙ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΠΕΝΤΑΡΧΙΑΣ»;

Οἱ δύο Πάπες, Δύσεως καί Ἀνατολῆς.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 14η Οκτωβρίου 2021

 

ΤΙ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΠΕΝΤΑΡΧΙΑΣ»;

 

Αναφερθήκαμε πολλές φορές στην χρονολογία – ορόσημο για την Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία του Χριστού: το 2025, όπου αναμένονται κοσμοϊστορικά γεγονότα. Υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα με ξεκάθαρες δηλώσεις των μας πληροφορούν, ότι στο έτος αυτό πρόκειται κατά πάσαν πιθανότητα να γίνει η θρυλούμενη «ένωση των Εκκλησιών», δηλαδή Ορθοδοξίας και Παπισμού.

Το 2025 όπως είναι γνωστό, θα εορταστούν τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (325), από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο. Η σημαντική αυτή επέτειος θα αποτελέσει αφορμή για την επίσπευση των στόχων του Οικουμενισμού, που είναι αρχικά μεν η «ένωση των Εκκλησιών», (Ορθοδοξίας και Παπισμού) και στη συνέχεια η θρησκευτική ένωση της ανθρωπότητας, με τη δημιουργία της φρικώδους Πανθρησκείας. Φυσικά η «ένωση» αυτή προετοιμάζεται χωρίς να υφίστανται οι προϋποθέσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για να πραγματοποιηθεί. Και οι προϋποθέσεις αυτές, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, είναι η επιστροφή στην Ορθοδοξία της καταδικασμένης συνοδικά, (με πάμπολλες συνοδικές αποφάσεις Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων), αιρετικής παρασυναγωγής του Παπισμού με την απόπτυση όλων των αιρετικών διδασκαλιών της. Δηλαδή επιχειρείται μια «ένωση» ουνιτικού τύπου, στην οποία διαγράφεται ουσιαστικά μια ολόκληρη Συνοδική Ορθόδοξη Παράδοση 10 αιώνων. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι στο παρελθόν επιχειρήθηκαν δύο παρόμοιες προσπάθειες «ενώσεως», χωρίς ευτυχώς επιτυχία. Η πρώτη στα πλαίσια της παπικής Συνόδου της Λυών το 1274 και η δεύτερη στα πλαίσια της ψευδοσυνόδου της Φεράρας-   Φλωρεντίας το 1438-1439.

Να επισημάνουμε επίσης ότι με την έκπτωση στην αίρεση του Πατριαρχείου της της Ρώμης, έχουμε την διατάραξη του αρχέγονου συστήματος διοικήσεως της Εκκλησίας, της λεγομένης «Πενταρχίας» (Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων). Αργότερα με την ισλαμική κατάκτηση των τριών Πατριαρχείων: Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, καταλύθηκε ουσιαστικά το σύστημα αυτό και στη συνέχεια, στην εποχή της Τουρκοκρατίας, οι εκάστοτε Σουλτάνοι έδωσαν τη δυνατότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο να παίξει «πρωτεύοντα ρόλο» στη ρύθμιση των εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, αναμένεται η πραγματοποίηση μιας «παγχριστιανικής Συνόδου», βασισμένης «στο πνεύμα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου», στην οποία, αν δεν αποφασισθεί η «ένωση των Εκκλησιών», (το πιο πιθανό), αυτή θα δρομολογηθεί, ώστε να πραγματοποιηθεί το ταχύτερο δυνατόν. Φυσικά η αιτία για τη σύγκλησή της, (που θα προβληθεί κατά κόρον στα ΜΜΕ), θα είναι αφ’ ενός μεν ο από κοινού εορτασμός των «Εκκλησιών» της μεγάλης επετείου και αφ’ ετέρου η από κοινού με τον Παπισμό εξέταση και ρύθμιση του τρόπου με τον οποίο θα επιτευχθεί η «ένωση», παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές. Επομένως θα δρομολογηθούν πολύ δυσάρεστες εξελίξεις, όπως ακριβώς τις έχουν προγραμματίσει ισχυρές πολιτικές δυνάμεις, ο Διεθνής Σιωνισμός και η Μασονία, που κινούν την όλη διαδικασία στα σκοτεινά παρασκήνια

Αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Ένωσης Ορθόδοξων Δημοσιογράφων εκτιμά πως «το φάντασμα της τρίτης ένωσης με τους Καθολικούς δεν είναι πλέον φάντασμα». Και διευκρινίζει: «Πριν από λίγους μήνες, σε ένα κήρυγμα για τη γιορτή του ιερού Αποστόλου Ανδρέα του Πρώτου Καλεσμένου, ο Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος δήλωσε ότι ο διάλογος μεταξύ Καθολικών και Ορθόδοξων οδηγεί σε πλήρη ενότητα. Ταυτόχρονα, υποστήριξε ότι μια τέτοια ενότητα θα έρθει ‘παρά τις αντιρρήσεις εκείνων που είτε υποτιμούν την αξία της θεολογίας, είτε θεωρούν τον οικουμενισμό μια ουτοπία’. Τώρα ο επικεφαλής του Φαναρίου έχει περιγράψει πιο συγκεκριμένα περιγράμματα τέτοιας ενότητας. Δήλωσε ότι το κίνημα προς την ενότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σημαντικά σε σχέση με την επερχόμενη επέτειο της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια το 2025: ‘Βεβαίως, η επέτειος 1.700 ετών της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας το 2025 μπορεί να χρησιμεύσει ως ευκαιρία για τις χριστιανικές Εκκλησίες να προβληματιστούν για την πορεία τους, για τα λάθη του παρελθόντος, καθώς και του παρόντος, και να αναλάβουν περισσότερο καθορισμένη οικουμενική πορεία, αξιοποιώντας τα μαθήματα πάνω από έναν αιώνα σύγχρονης οικουμενικής εμπειρίας’» (https://spzh.news/gr/zashhita-very/77665-prizrak-tretyjej-unii-s-katolikami-uzhe-ne-prizrak). Το δημοσίευμα αναφέρει ακόμη «ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος οδηγεί τους υποστηρικτές του στην τρίτη ένωση, (μετά τη Λυών το 1274 και τη Φλωρεντία το 1439), με το Βατικανό και το 2025 είναι η στιγμή κατά την οποία αυτή η ένωση είτε θα ολοκληρωθεί, είτε θα γίνει ένα μεγάλο βήμα προς αυτή» (πηγή: όπου ανωτέρω)!

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Τελμησσού κ. Ιώβ «φέρεται να έχει δηλώσει πως οι Ορθόδοξοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσουν το πρωτείο της Ρώμης» και διαβεβαιώνει πως «ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Καρδινάλιος Κοχ ελπίζουν ότι θα υπάρξει πλήρης κοινωνία και ‘ορατή ενότητα’ μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου!».

Ως «προεόρτια» αυτής της αναμενόμενης, ολέθριας για την Εκκλησία του Χριστού, εξελίξεως χωρίς αμφιβολία αποτελούν δύο πρόσφατα ιστορικά γεγονότα: η «Σύνοδος» της Κρήτης (2016) και το ουκρανικό Αυτοκέφαλο.

Είναι γνωστό πως η «Σύνοδος» της Κρήτης, κατά κόρον σχολιασθείσα με εκτενείς και περισπούδαστες μελέτες από μεγάλες θεολογικές προσωπικότητες και πνευματικά αναστήματα της εποχής μας, θεωρήθηκε, (και δικαίως), ως μία «Σύνοδος» με πολλές παθογένειες, κυρία των οποίων είναι η μη κατάγνωση των υφισταμένων αιρέσεων και κακοδοξιών και η μη έναντι αυτών οριοθέτηση της πίστεως. Περιοριζόμαστε ωσάυτως να τονίσουμε ότι δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, για πολλούς μεν λόγους, αλλά και για τον λόγο, ότι δεν έλαβε Ορθόδοξες αποφάσεις. Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» νομιμοποιεί συνοδικά, (αντί να καταδικάσει) και θεσμοθετεί τον Οικουμενισμό. Αντί να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών και αντί να τους καλέσει σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία, αναγνώρισε την ιστορική ονομασία τους ως «Εκκλησιών». Επισημειώνουμε εκφαντορικά ότι ουδεμία αίρεση και κακοδοξία, από τον απίστευτο κυκεώνα των συγχρόνων αιρέσεων, κατονομάστηκε, πολλώ δε μάλλον καταδικάστηκε σ’ Αυτή!

Είναι γνωστό πως στη «Σύνοδο» της Κρήτης δεν συμμετείχαν τέσσερις Τοπικές Εκκλησίες, (Πατριαρχεία Αντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας). Η Εκκλησία της Ρωσίας σε Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε στις 13 Ιουνίου 2016, έλαβε ορισμένες πολύ σημαντικές και διαφωτιστικές αποφάσεις, δια των οποίων η Τοπική αυτή Εκκλησία εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους δεν θα συμμετάσχει τελικά, όχι μόνον αυτή, αλλά και οι υπόλοιπες τρεις Τοπικές Εκκλησίες. Από την μελέτη του Συνοδικού Κειμένου προκύπτει, ότι η απουσία των ως άνω τεσσάρων Τοπικών Εκκλησιών, που δεν συμμετείχαν, οφειλόταν πρώτον μεν στην μη εξασφάλιση της ομοφωνίας όλων ανεξαιρέτως των Τοπικών Εκκλησιών, που ετέθη ως απαραίτητος όρος για τη σύγκληση της «Συνόδου» της Κρήτης, τόσο στον Κανονισμό Λειτουργίας της, όσο και στη Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου του 2016. Και εν συνεχεία στην επισήμανση πολλών αντιπατερικών και αντορθοδόξων θέσεων των προσυνοδικών κειμένων, που είχαν ψηφισθεί στις Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις.

Η εφημερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», (τεύχος 227 Δεκέμβριος 2020), προσθέτει έναν ακόμη λόγο, για τον οποίο δεν συμμετείχε το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Γράφει: «Ο οικουμενισμός δε που καλλιεργήθηκε μέσω των προκαθορισμένων – κατευθυνόμενων διαθρησκειακών και διαχριστιανικών διαλόγων συνέβαλε στην επίτευξη των στόχων του αμερικανικού βαθέως κράτους. Αυτό διαφάνηκε και στην σύνοδο του Κολυμπαρίου, όπου το γενικό πρόσταγμα δεν το είχε το Πατριαρχείο αλλά οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ (CIA). Αυτό ακριβώς το στοιχείο ήταν η αιτία της μη συμμετοχής του Πατριαρχείου Μόσχας στην ψευτοσύνοδο της Κρήτης, η οποία είχε ένα και μοναδικό στόχο. Την αναγνώριση του Παπισμού ως Εκκλησία!!! Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα. Η μη συμμετοχή της Μόσχας στην σύνοδο της Κρήτης ενεργοποίησε το επιθετικό σχέδιο απομόνωσής της»! Από την ειδησεογραφία των ημερών εκείνων πληροφορούμαστε ότι η «Σύνοδος» της Κρήτης βρισκόταν υπό τον απόλυτο αμερικανικό έλεγχο με την παρουσία αμερικανών πρακτόρων που βρίσκονταν σε διαρκή επιχειρησιακή ετοιμότητα με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, τύπου C.I.A., και βέβαια με την παρουσία της κ. Ελισάβετ Προδρόμου, η οποία υπό την ιδιότητά της ως σύμβουλος στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Π.Α., το υπουργείο Άμυνας, την Αμυντική Υπηρεσία Πληροφοριών, (D.I.A.), την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, (C.I.A.), το N.A.T.O., τον Ο.Η.Ε. και άλλους διεθνείς οργανισμούς, υπήρξε η κυρία εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβερνήσεως στην «Σύνοδο».

Σύμφωνα με μία άποψη, κακώς τα τέσσερα Πατριαρχεία δεν συμμετείχαν. Η μη συμμετοχή τους προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην αμερικανική διπλωματία, η οποία έτσι πέτυχε τον στόχο της: Πραγματοποίησε το πρώτο μεγάλο ρήγμα στην ενότητα της παγκόσμιας Ορθοδοξίας! Έπρεπε να συμμετάσχουν και να ξεσκεπάσουν τους σκοτεινούς της σκοπούς! Σύμφωνα με μία άλλη άποψη, η μη συμμετοχή των τεσσάρων Πατριαρχείων ήταν έργο της θείας προνοίας, διότι χάρις σ’ αυτή την μη συμμετοχή η «Σύνοδος» αυτή έχασε το πανορθόδοξο κύρος της, κάτι το οποίο σφόδρα εξόργισε το Φανάρι. Πράγματι, τα 2/3 της παγκοσμίου Ορθοδοξίας δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν. Επίσης έγινε αφορμή για την περαιτέρω ενίσχυση του αντιαιρετικού αγώνος κατά των αποφάσεων της «Συνόδου», (από Χριστιανικά Σωματεία, Μοναστικές Αδελφότητες, ακαδημαϊκούς θεολόγους, κ.α.), στις Τοπικές εκείνες Εκκλησίες, που συμμετείχαν σ’ αυτήν και δέχθηκαν τις αποφάσεις της. Η μη συμμετοχή των τεσσάρων Πατριαρχείων ήταν ένα ισχυρό «χαρτί», ένα ισχυρό έρεισμα, στην διεξαγωγή αυτού του αντιαιρετικού αγώνος.

Με το ουκρανικό Αυτοκέφαλο υλοποιείται το δεύτερο πολύ καλά μεθοδευμένο σχέδιο των Αμερικανών για την διάσπαση της Ορθοδοξίας. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, η Αυτοκεφαλία έπρεπε να δοθεί όχι στη συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου και του ουκρανικού λαού, υπό τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο, αλλά σε μια μικρή μειοψηφία δύο σχισματικών ομάδων. Γύρω από το θέμα αυτό έχει ασχοληθεί το Γραφείο μας με εκτενείς μελέτες. Επίσης διαφωτιστικές είναι οι εισηγήσεις στο Συνέδριο, που συνδιοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολή μας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στις 19 Μαΐου 2020. Εδώ απλώς τονίζουμε ότι η χορήγηση της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, είχε ως τραγική συνέπεια τη δημιουργία μεγάλου σχίσματος, το μεγαλύτερο στην ιστορία της Εκκλησίας μετά από εκείνο του 1054. Η Εκκλησία της Ρωσίας διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις Εκκλησίες, Ελλάδος, Αλεξανδρείας και Κύπρου, οι οποίες αναγνώρισαν το νέο εκκλησιαστικό μόρφωμα στην Ουκρανία. Το ουκρανικό Αυτοκέφαλο επέφερε με τη σειρά του νέα πόλωση και διχασμό, τον διαχωρισμό δηλαδή των Τοπικών Εκκλησιών σε Σλαβικές και σε Ελληνόφωνες, πράγμα που αποτελεί μια άλλη μεγάλη επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα για την «ένωση των Εκκλησιών». Με την ανασύσταση της Πενταρχίας, με πρώτο «Πατριαρχείο» την παπική Ρώμη, ανοίγει ο δρόμος για την «ένωση», με την πραγματοποίηση το 2025 της «πανχριστιανικής Συνόδου», στην οποία θα συμμετάσχουν μόνο τα πέντε πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αφήνοντας απ’ έξω τους «σχισματικούς» Σλάβους! Έγκριτοι εκκλησιαστικοί αναλυτές αναφέρουν πως η «ένωση των Εκκλησιών» το 2025 θα πραγματοποιηθεί πάνω σ’ αυτή την βάση!

Το ερώτημα είναι, τι άραγε θα επακολουθήσει; Το Ορθόδοξο πλήρωμα, θα αποδεχθεί την «ένωση»; Αναμφίβολα θα επακολουθήσουν τραγικές εξελίξεις, αλλά κατά την ταπεινή μας γνώμη, οι όποιες αντιδράσεις, υπό τις σύγχρονες συνθήκες, δεν θα καρποφορήσουν! Είναι απόλυτα σίγουρο, πως η συντριπτική πλειοψηφία των Πατριαρχών και Επισκόπων των τεσσάρων πρεσβυγενών Ορθοδόξων Πατριαρχείων θα αποδεχθεί την «ένωση». Μία από τις αποφάσεις της εν λόγω «ενωτικής Συνόδου» θα προβλέπει, κατά πάσαν πιθανότητα, ότι δεν έχουμε την υποχρέωση να ασπαστούμε τις κακοδοξίες των αιρετικών παπικών, αλλά καλούμεθα να τις ανεχθούμε, «από αγάπη» και «ανεκτικότητα», για το «καλό της ανθρωπότητος»! Όσοι ελάχιστοι Επίσκοποι αντιταχθούν, θα κηρυχθούν έκπτωτοι, θα καθαιρεθούν και θα απομακρυνθούν από τις Επισκοπές τους με την συνδρομή αστυνομικών δυνάμεων, ως «απείθαρχοι», ως «σχισματικοί» και «παράνομοι»!

Οι υπόλοιποι κληρικοί τι άραγε θα κάμουν; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, κατά πάσαν πιθανότητα, θα εξαναγκαστούν να αποδεχθούν την «ένωση» και να υποταχθούν στους εξωμότες Επισκόπους τους, προκειμένου να επιβιώσουν, διότι θα απειληθούν με στέρηση μισθού. Τι θα κάμουν οι μοναχοί; Πιστεύουμε ότι θα υπάρξει κάποια αντίδραση, όχι όμως υπολογίσιμη. Άλλωστε είναι γνωστό, πως υπάρχει σημαντική υποβάθμιση του ομολογιακού φρονήματος σε μεγάλη μερίδα ιερομονάχων και μοναχών, όπως λ.χ. στο Άγιον Όρος. Ο λαός τι θα κάνει; Οι διοργανωτές της «ενωτικής συνόδου» δεν θα λογαριάσουν τις όποιες αντιδράσεις του. Και τούτο διότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αδιάφορη γύρω από τα θέματα της πίστεως. Μάλιστα πολλοί θα είναι εκείνοι, οι οποίοι θα εγκρίνουν την «ένωση» προς όφελος κοσμικών επιδιώξεων, π.χ. αναχαίτιση του Ισλάμ!

Περαίνοντας εκφράζουμε τις ανησυχίες μας για όσα δρομολογούνται. Δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας μας, αλλά πρόκειται για δρομολόγηση πραγματικών γεγονότων, για ευθείες ομολογίες υψηλά ισταμένων εκκλησιαστικών παραγόντων, για νηφάλια ερμηνεία των όσων συμβαίνουν. Όπως και στο παρελθόν κατ’ επανάληψη τονίσαμε, εμείς μια τέτοιου είδους «ένωση» δεν πρόκειται να αποδεχθούμε και θα διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με όσους την αποδεχθούν. Παρά ταύτα δεν θα πρέπει να απελπιζόμαστε, διότι η Εκκλησία είναι ακατάλυτη στους αιώνες, αφού «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ.16,16). Καλούμαστε να μείνουμε εδραίοι στην σώζουσα πίστη της Εκκλησίας μας, να δώσουμε την ομολογία μας και να αφήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, την κεφαλή της Εκκλησίας να μας στηρίξει στα όσα δυσμενή αναφαίνονται στον ιστορικό ορίζοντα!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Ἀπό πρόσφατη οἰκουμενιστική συμπροσευχή Πάπα Φραγκίσκου, Πατριάρχου Κων/λεως Βαρθολομαίου καί ἄλλων αἱρετικῶν στό Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης.

 

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ

 ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ
ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

27/14.9.1925

Πόσοι γνωρίζουν ότι σε ολόκληρη την Εκκλησιαστική Ιστορία, δηλαδή τον βίο της Εκκλησίας του Χριστού, ο Τίμιος Σταυρός έχει εμφανισθεί συνολικά τρείς φορές εν ουρανώ και μάλιστα η τελευταία εμφάνισή του έγινε τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα;

Αυτή η τελευταία (3η) εμφάνιση έγινε το έτος 1925, τη νύκτα της 13ης προς την 14η Σεπτεμβρίου κατά το Ιουλιανό ή παλαιό ημερολόγιο, άνωθεν της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στους πρόποδες του Υμηττού (σημερινή περιοχή Παπάγου). Έλαμψε στον ουρανό ξεκάθαρο το σχήμα-σημείο του Σταυρού για μισή περίπου ώρα και το είδαν εκατοντάδες πιστοί (περίπου δύο χιλιάδες) που δεν δέχθηκαν την αλλαγή του εκκλησιαστικού ημερολογίου και οι οποίοι διωκόμενοι από τις τότε κρατικές αρχές τελούσαν ολονύκτιο Αγρυπνία για την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού στο εν λόγω ερημικό μοναστήρι. Ο Σταυρός ήταν μεγάλος και λευκός, με κάθετη γραμμή σαν υποπόδιο στο κάτω μέρος του, εμφανίσθηκε πριν το μεσονύκτιο, είχε κατεύθυνση από ανατολικά προς δυτικά, εξαφάνισε τη λάμψη των αστεριών, φώτιζε σαν προβολέας το συγκεντρωμένο πλήθος των πιστών και η εμφάνιση και θέα του διήρκεσε περίπου μισή ώρα. Μάρτυρες του μεγάλου αυτού θαύματος έγιναν και οι χωροφύλακες που είχαν πλησιάσει τον χώρο για να παρακολουθήσουν τις κινήσεις των εκεί συγκεντρωμένων  πιστών και να συλλάβουν τον Ιερέα τους. Το φοβερό αυτό σημείο έγινε ορατό ακόμη και από την Πλατεία Ομονοίας, στο κέντρο της Αθήνας (η οποία τότε ήταν μικρή σε έκταση και πληθυσμό, χωρίς τα σημερινά πολυόροφα κτίρια και με θέα προς τον Υμηττό), σύμφωνα με μαρτυρία του οδηγού του Τραμ που έκανε εκείνη την ώρα το τελευταίο του δρομολόγιο. Σχετικά έγραψαν την επόμενη ημέρα οι

εφημερίδες της εποχής. Η Μονή υπάρχει μέχρι σήμερα, λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι και μάλιστα, παρότι ακολουθεί το νέο ημερολόγιο, έχει αναρτημένη στον ξενώνα της την εικόνα του εν λόγω μεγάλου θαύματος, από δημοσίευμα εκείνης της εποχής. Προσωπικώς είχα την ευκαιρία και ευλογία να γνωρίσω έναν αυτόπτη μάρτυρα του μεγάλου εκείνου θαύματος. Πρόκειται για τον αείμνηστο  Ηλία Αγγελόπουλο, ο οποίος συνέβη να είναι γείτονας μου στον Βύρωνα Αττικής (εκείνος διέμενε στην οδό Ανδριανουπόλεως κι εγώ στην οδό Αμασείας, οδοί οι οποίες τέμνονται και οι οικίες μας απείχαν μεταξύ τους λιγότερο από 200 μέτρα) και ο οποίος ήταν παρών, σε ηλικία 15 ετών μαζί με την μητέρα του, στην ιστορική εκείνη Αγρυπνία. Η διήγηση της εμπειρίας του και η περιγραφή του θαύματος ήταν συγκλονιστική. Χαρακτηριστική η αναφορά του, μεταξύ των άλλων, ότι με την εμφάνιση του ολοφώτεινου Σταυρού στον ουρανό ψηλά άνωθεν του Ναού του μονυδρίου οι πιστοί έπεσαν στα γόνατα και με δάκρυα στα μάτια έκραζαν το "Κύριε ελέησον"! Το θαύμα αυτό ενίσχυσε τους εμμένοντας στην παράδοση του πατρίου Εορτολογίου και δικαίως θεωρήθηκε θεόθεν βεβαίωση της ορθής στάσεώς των έναντι της καινοτομίας του νέου (παπικού) ημερολογίου, η οποία είχε επιβληθεί στο πλήρωμα της Ελλαδικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά το προηγούμενο έτος, το 1924, με οδυνηρό αποτέλεσμα το γνωστό ημερολογιακό σχίσμα.

Δ. Ι. Κ.