Ἡ ἰατρικο-ποίηση τῆς κοινωνίας
 ἤ
ἡ νέα θρησκεία τῆς ὑγείας

 

τοῦ Κων. Βαθιώτη,
πρ. Καθηγητοῦ τῆς Νομικῆς Σχολῆς

τοῦ Δημοκρίτειου Παν/μίου Θράκης

 

Κατά τα προηγούμενα χρόνια οι πολίτες όλων των χωρών εκπαιδεύονταν σαν πειραματόζωα σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου ήταν η λατρεία της ύλης σε κάθε της έκφανση. Βασικός στόχος του σύγχρονου ανθρώπου ήταν να συγκεντρώνει όσο περισσότερα χρήματα μπορεί, ώστε να τα μετατρέπει σε καταναλωτικά αγαθά και να απολαμβάνει διάφορες υπηρεσίες. Με την ίδια λογική, ο άνθρωπος έμαθε να λατρεύει το σώμα του και να προσέχει την υγεία του σαν να πρόκειται για το πολυτιμότερο αγαθό. Έτσι, στήθηκε μια γιγαντιαία επιχείρηση για την εκμετάλλευση της νέας θρησκείας του ανθρώπου: Από τη διοργάνωση τακτικών μαραθωνίων και ημιμαραθωνίων μέχρι την αντικαπνιστική καμπάνια με σοκαριστικές φωτογραφίες πάνω στα πακέτα των τσιγάρων και βεβαίως τη διενέργεια τεστ για την πρώιμη διάγνωση ασθενειών (όπως διαφόρων μορφών καρκίνου ή της οστεοπόρωσης). 

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, όταν εμφανίσθηκε ο νέος «αόρατος εχθρός» της ανθρωπότητας, δηλ. ο κορωνοϊός (ο παλαιός «αόρατος εχθρός» ήταν η Αλ Κάιντα και κάθε άλλη τρομοκρατική οργάνωση), και η παγκόσμια ελίτ αποφάσισε να διεξαγάγει πόλεμο ενάντια στον εχθρό της δημόσιας υγείας, χρησιμοποιώντας για την επιβολή των δρακόντειων υγειονομικών μέτρων τις μαριονέτες της, δηλ. τα μέλη των εθνικών κυβερνήσεων, οι λαοί τρομοκρατήθηκαν μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν το πολυτιμότερο αγαθό τους, δηλ. την υγεία τους.

Δεν ήταν λοιπόν καθόλου δύσκολο οι πολίτες να εφαρμόσουν πρόθυμα τα πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας υγειονομικά μέτρα απεμπολώντας όχι μόνο τα θεμελιώδη δικαιώματά τους, αλλ’ ακόμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Πίστεψαν ότι, θυσιάζοντας προσωρινά τις ελευθερίες τους, θα τις ανακτούσαν, όταν θα εξαφανιζόταν ο κίνδυνος κατά της υγείας τους. Η θυσία και η λατρεία είναι μεγέθη αλληλοεξαρτώμενα: Όσο πιο πολύ λατρεύει κάποιος ένα πρόσωπο ή αντικείμενο, τόσο περισσότερες απώλειες δέχεται να υποστεί.   

Έτσι, δικαιώνεται ο Ιβάν Ίλλιτς, ο οποίος ήδη από το 1976, στο θεμελιώδες για την εποχή μας βιβλίο του «Ιατρική Νέμεση. Η απαλλοτρίωση της υγείας», εφιστούσε την προσοχή μας στην ι α τ ρ ι κ ο π ο ί η σ η της κοινωνίας και στον κίνδυνο να χ ά σ ε ι ο άνθρωπος ένα κομμάτι από την α υ τ ο ν ο μ ί α του που το σ φ ε τ ε ρ ί ζ ο ν τ α ι  οι  θ ε ρ α π ε υ τ έ ς  του.

[Απόσπασμα από το πρώτο μέρος συνέντευξης για το Ρουμανικό Περιοδικό Familia Ortodoxă. Επιμέλεια: Τατιάνα Πετράκε.]

 

ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ,

Μία θανάσιμη ἀπειλή γιά τήν Πατρίδα μας!

τοῦ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ

 

Στην εισήγησή μου στο πρόσφατο διαδικτυακό ἀπολογιστικό συνέδριο του «Τιμή στο 1821», είχα την ευκαιρία να συνοψίσω όλες μου τις διαπιστώσεις πάνω στο μείζον θέμα του εθνομηδενισμού και των θανάσιμων κινδύνων του για την πατρίδα μας, διαπιστώσεις που προέκυψαν από την ενασχόλησή μου με το θέμα κατά τη διάρκεια της περασμένης χρονιάς (ραδιοφωνικά, τηλεοπτικά και σε επίπεδο αρθρογραφίας) και την προσπάθεια να το αναλύσω και να το φωτίσω από όλες τις δυνατές πλευρές. Συνοψίζοντας λοιπόν πλέον τα βασικότερα συμπεράσματα, τόνισα τα εξής:

 

     1. Ο εθνομηδενισμός είναι φαινόμενο που παρατηρείται παγκοσμίως ως ιδεολόγημα που πρεσβεύει το τέλος των εθνών-κρατών, ως παρωχημένων πλέον και αποτυχημένων οντοτήτων, και την ανάγκη συσσωμάτωσης σε πολύ ευρύτερες συλλογικότητες, που θα αντιμετωπίσουν δήθεν καλύτερα τα προβλήματα του πλανήτη. Υπό την έννοια αυτή συνδέεται σαφώς και με τη δημιουργία οργανισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (το όραμα άλλωστε των εμπνευστών και θεωρητικών της, τύπου Γκούντενχοβ Καλέργκι, ήταν ξεκάθαρα εθνοαποδομητικό), πολύ δε περισσότερο με τη λεγόμενη Νέα Τάξη και την πορεία προς ένα παγκόσμιο Πολιτισμό και μία Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Αυτό δηλαδή που ζούμε και τώρα πιο έντονα, ως δήθεν Μεγάλη Επανεκκίνηση. Αν με την Παγκοσμιοποίηση άνοιξε ο δρόμος για μία παγκόσμια Οικονομία που θα ελέγχεται από ολιγάριθμα διευθυντήρια, ο εθνομηδενισμός εξυπηρετεί μία άλλη βασική ανάγκη του συστήματος, την άμβλυνση και σταδιακή ισοπέδωση των εθνικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων των λαών, που είναι κρίσιμη προϋπόθεση για μία ομογενοποιημένη παγκόσμια κοινότητα χωρίς  εθνικά χαρακτηριστικά και χωρίς ιστορική μνήμη, συνεπώς εύκολα ελεγχόμενη. Πρόκειται λοιπόν για τεχνητό ιδεολόγημα και μάλιστα τόσο διαδεδομένο σε κέντρα πολιτικών αποφάσεων αλλά και πνευματικών εξελίξεων, που δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκομμένος από τα παραπάνω.

 

     2. Στο ερώτημα αν πέτυχε τους σκοπούς του, η απάντηση δεν είναι απλή. Προφανώς σε μεγάλο βαθμό τους πέτυχε, αλλά όχι εντελώς, γιατί οι λαοί αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο είχαν μέσα τους εθνικά αντισώματα και εσωτερικούς μηχανισμούς αυτοάμυνας. Προφανώς όμως για την καθυπόταξή τους υπάρχουν και άλλα όπλα, με κυριότερο τον φόβο. Και όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια στο πεδίο της τρομοκρατίας και κυρίως πλέον της βιοτρομοκρατίας το πιστοποιούν.

 

     3. Αν πάντως σε κάποιους λαούς, ο εθνομηδενισμός έχει κερδίσει πολύ έδαφος, ο δικός μας λαός είναι σίγουρα μέσα σε αυτούς. Εδώ μάλιστα, επειδή έχουμε και πολύ μεγαλύτερη Ιστορία και το ελληνικό έθνος δεν ταυτίζεται με το κράτος, δεν προέκυψε δηλαδή ως έθνος - κράτος, αλλά προϋπήρχε από την αρχαιότητα, η προσπάθεια αποδόμησης υπήρξε πολύ πιο εκτεταμένη. Ο κύριος στόχος των αποδομητών ήταν λοιπόν να καταστήσουν σαφές πως δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά η σχέση μας μαζί τους και άρα η ελληνική ιστορική συνέχεια διακόπτεται κατά τη Βυζαντινή Περίοδο, κατά την οποία οι ελληνικοί πληθυσμοί χάνονται συγχωνευόμενοι με άλλους λαούς και κυρίως με τους Σλάβους που δήθεν πλημμύρισαν τον ελλαδικό χώρο μετά τον 6ο αιώνα. Αυτό φυσικά αποδομεί όλη τη μετέπειτα Ιστορία μας, όχι μόνο της Βυζαντινής εποχής, αλλά και της Τουρκοκρατίας και της Νεότερης Περιόδου. Αφού ο Ελληνισμός εξαφανίστηκε, οι υπόδουλοι πληθυσμοί της Τουρκοκρατίας δεν είχαν ούτε ελληνική συνείδηση αλλά ούτε και άλλη βιολογική ή πολιτισμική σχέση με τους παλαιότερους Έλληνες και φυσικά και η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν εθνική, αλλά ταξική και ιδεολογική απόρροια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Το αφήγημα πρεσβεύει ότι η ελληνική εθνογένεση ακολούθησε την ίδρυση του ελληνικού κράτους και ήταν μία τεχνητή διαδικασία. Όλο αυτό το έργο της διάχυσης αυτών των θέσεων διενεργείται από μία όλο και μεγαλύτερη ομάδα αποδομητών ιστορικών που αντιμετωπίζουν με προκρούστειο τρόπο τις ιστορικές πηγές, ώστε να τις κάνουν να επαληθεύσουν και να «δικαιώσουν» τις ήδη προκατασκευασμένες ιδεοληψίες τους.

 

     4. Δεν είναι τυχαίο που ο εθνομηδενισμός, αν και στην πρώιμη μορφή του είχε σχέση κυρίως με τη διεθνιστική Αριστερά και άρα μετά τον Εμφύλιο βρέθηκε για πολλά χρόνια σε περιθωριακή και απαγορευμένη θέση, κατά τη λεγόμενη Μεταπολίτευση άρχισε να κερδίζει ραγδαία έδαφος με το προσωπείο ενός δήθεν προοδευτισμού, με αποτέλεσμα εδώ και 2-3 δεκαετίες να έχει κυριαρχήσει στις άρχουσες ελίτ, να έχει αλώσει τα Πανεπιστήμια, να έχει κατακλύσει τα ΜΜΕ και να αποτελεί πλέον τυπικά ανεπίσημη μεν, ουσιαστικά κυρίαρχη δε πολιτική ιδεολογία. Το «Ελλάδα 2021» ήταν μία πολύ ενδεικτική πτυχή αυτής της κατάστασης. Ένα κρατικό εγχείρημα που φτιάχτηκε και στελεχώθηκε λόγω μεν για να τιμήσει την Επανάσταση, έργω δε για να τη μηδενίσει, να καθυβρίσει τους αγωνιστές της και να προσβάλει τον λαό μας λέγοντάς του κατάμουτρα ότι έχει μόλις 200 χρόνια Ιστορίας. Δυστυχώς δεν είναι και το μοναδικό.

 

     5. Διερευνώντας τους λόγους της ιδιαίτερης εξάπλωσης του εθνομηδενισμού στην Ελλάδα, μία βασική εξήγηση είναι η εξής: οι περισσότεροι από τους άλλους λαούς βάλλονται από τον εθνομηδενισμό κυρίως τις τελευταίες 3 δεκαετίες και επειδή έχουν και εντονότερα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, η επήρεια δεν είναι ακόμη ορατή. Υπάρχει μεγαλύτερη αντίσταση από τους λαούς με άλλα λόγια. Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εμείς έχουμε ξεκάθαρο πρόβλημα εθνικής ιδεολογίας και αυτοσυνειδησίας, το οποίο οφείλεται στην πνευματική υποτέλεια του τόπου έναντι της Δύσης, που έρχεται ως απόρροια αλλά και εκ παραλλήλου με την οικονομική και πολιτική υποτέλεια, στην οποία βρισκόμαστε ήδη από τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Η υποτέλεια αυτή γεννά ήδη από τον 19ο αιώνα όλο αυτό το πακέτο του μιμητισμού, της στείρας ευρωλαγνείας, της εισβολής της ξένης κουλτούρας, του κόμπλεξ κατωτερότητας έναντι των ξένων, της απόρριψης της δικής μας ταυτότητας. Στην πατρίδα μας ήδη από τα χρόνια της Βαυαροκρατίας, εμπεδώνεται σταδιακά μία στρεβλή αντιληψη για την Ιστορία μας και ολόκληρο συλλήβδην τον Πολιτισμό μας, μια αντίληψη που βγάζει από τη μέση το Βυζάντιο ως περίοδο σκοταδιστική και πρεσβεύει τον πολιτισμικό εκδυτικισμό του λαού μας, πράγμα που δημιουργεί ξεκάθαρες συνθήκες εθνικής σχιζοφρένειας και σύγχυση ταυτότητας, που επηρεάζει όχι μόνο τις κυρίαρχες ελίτ του τόπου, αλλά και τον λαό. Γι’ αυτό θεωρώ πως το έδαφος για τον σύγχρονο εθνομηδενισμό είχε ήδη προλειανθεί στην Ελλάδα, πολύ πριν τη Μεταπολίτευση.

 

     6. Μια που αναφερθήκαμε στην υποτέλεια, ο εθνομηδενισμός δεν έχει μόνο αιτιακή σχέση μαζί της αλλά και την ανατροφοδοτεί, σε ένα είδος ατελεύτητου φαύλου κύκλου. Όλο το εθνομηδενιστικό αφήγημα, από το ότι ο Ελληνισμός είχε εξαφανιστεί πριν την Τουρκοκρατία και τελικά ξαναγεννήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό έως το ότι η Ελληνική Επανάσταση σώθηκε χάρη στους ξένους, εντείνει και δικαιώνει την υποτέλεια. Και το ότι αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται όλοι οι παράγοντες αντίστασης του Ελληνισμού μέσα στη σκλαβιά, από τον σωτήριο ρόλο της Εκκλησίας και το Κρυφό Σχολειό έως την Κλεφτουριά, τους Σουλιώτες και τα 130 σχεδόν επαναστατικά κινήματα που έγιναν πριν το 1821 και πνίγηκαν στο αίμα, εξυπηρετεί τον ίδιο στόχο. Τον ίδιο στόχο εξυπηρετεί όμως και η παραχάραξη της Βυζαντινής Ιστορίας για να αποσιωπηθεί ότι ο Ελληνισμός με την ορθόδοξή του διάσταση συνέχισε πολιτισμικά να ανθεί και μέσα στον Μεσαίωνα και αποτέλεσε μάλιστα μετά τον 8ο αιώνα την κορυφαία και από πολιτικής και οικονομικής πλευράς δύναμη του πλανήτη. Η αποσιώπηση όλων αυτών και η τεχνητή ευγνωμοσύνη προς τους ξένους μάς κρατά αντίθετα στην υποταγή και διαιωνίζει την εδώ και δύο αιώνες θέση μας μέσα στη δυτική αποικιοκρατία.

 

     7. Ως προς το ερώτημα ποια είναι η σημασία του εθνομηδενισμού για την πατρίδα μας αυτή τη στιγμή, η απάντηση είναι ότι αποτελεί θανάσιμη απειλή. Γιατί ακριβώς έχει αλώσει σε πρωτοφανή βαθμό και το πολιτικό σύστημα και τις λεγόμενες άρχουσες ελίτ και την πνευματική ελίτ, που είναι τα Πανεπιστήμια και η λεγόμενη διανόηση, ενώ έχει επηρεάσει βαθιά ακόμη και τη διοικούσα Εκκλησία. Αλλά έχει επηρεάσει και τον λαό. Υπάρχει κατ’ αρχάς ένα σαφές μισελληνικό ρεύμα και μέσα στην ελληνική κοινωνία, για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας βέβαια δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, και εκεί όμως βρίσκουμε απάθεια, αδιαφορία, άγνοια και μία εθνική συνείδηση αρκετά αμβλυμένη. Υπάρχει πατριωτισμός, αλλά είναι γενικά αμορφοποίητος και αδύναμος στο να εκφραστεί και σε μορφή πολιτικής έκφρασης, αλλά και γενικότερα. Με αυτά τα δεδομένα και ενώ έχουμε ως χώρα να αντιμετωπίσουμε τόσους εχθρούς και τόσες προκλήσεις, το πρόβλημα είναι τεράστιο. Το χειρότερο πάντως είναι, πλην της διάδοσης του εθνομηδενισμού στη δημόσια εκπαίδευση, το πώς επηρεάζει τα εθνικά μας δίκαια. Όταν ως πολιτικός κόσμος εμφορείσαι από εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες, είναι αδύνατο να προασπιστείς πραγματικά τα εθνικά σου συμφέροντα. Και αυτό δεν είναι θεωρητικό, το είδαμε ξεκάθαρα στο θέμα της Μακεδονίας, το βλέπουμε επί χρόνια στη Θράκη και γενικότερα στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το βλέπουμε στην απαράδεκτη πολιτική που ακολουθείται στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και σε πολλά ακόμη. Βεβαίως, η ελληνική πολιτική πάντα ήταν φοβική, ενδοτική, σαφώς επηρεασμένη υπό το κράτος της υποτέλειας και από τη «λογική» του προτεκτοράτου, ακόμη και αυτά όμως δεν αρκούν, για να ερμηνεύσουν τον ανεκδιήγητο χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων, όπως τον ζούμε ειδικά τα τελευταία χρόνια. Και από την άλλη, το ακόμη χειρότερο ίσως είναι και ότι δεν υπάρχει αντίδραση δική μας απέναντι σε όλο αυτό. Ο λαός είναι ζαλισμένος, αποχαυνωμένος, παθητικός. Αυτοί είναι λοιπόν οι κίνδυνοι, να πάμε σε μία συνεχόμενη συρρίκνωση του Ελληνισμού και δημογραφική και γεωγραφική και σε όλα τα επίπεδα. Και να χάσουμε όλα όσα κερδίσαμε με τη σταδιακή διεύρυνση της ελεύθερης πατρίδας από το 1821 και έπειτα. Τώρα πλέον ζούμε την αντίστροφη πορεία, της συρίκνωσης και ουσιαστικά και της πλήρους ακύρωσης και του 1821 και της επόμενης μέρας του. 

 

      8. Και πάμε στο ερώτημα αν και κατά πόσον μπορεί να αντιμετωπιστεί σήμερα στην Ελλάδα ο εθνομηδενισμός. Η απάντηση δεν είναι απλή. Από επιστημονικής πλευράς είναι θεωρητικά εύκολο, γιατί τα ψέματα των εθνοαποδομητών είναι κραυγαλέα. Όσον αφορά π.χ. την υποτιθέμενη διακοπή της ελληνικής ιστορικής συνέχειας λόγω της δήθεν σλαβικής πλημμυρίδος του 7ου αιώνα, πρόκειται για εκκωφαντικό ψευδαφήγημα που ανατρέπεται από όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά, τοπωνυμικά και γλωσσολογικά δεδομένα των Μέσων Βυζαντινών Χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι μόνο σποραδικές και ολιγάριθμες σλαβικές εγκαταστάσεις σημειώθηκαν, που μέσα σε 2 αιώνες εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν ολοκληρωτικά. Οι ιστορικές πηγές επίσης της Τουρκοκρατίας τεκμηριώνουν και το πόσο πολύ υπέφερε ο Ελληνισμός, αλλά και το αδούλωτο φρόνημα και την εθνική συνείδηση που διατήρησε μέσα στη σκλαβιά. Τεκμηριώνουν επίσης ότι η Επανάσταση του 1821 ήταν εθνική επανάσταση, που έγινε για εθνική και θρησκευτική ελευθερία και ότι η άποψη ότι μας απελευθέρωσαν οι ξένοι είναι επίσης αβάσιμη, γιατί ούτε η επανάσταση κατεστάλη ποτέ από τον Ιμπραήμ, παρά τις αρχικές του επιτυχίες, αλλά ούτε και η όποια ευρωπαϊκή επέμβαση θα γινόταν ποτέ αν δεν είχαν προηγηθεί τα έξι χρόνια του Αγώνα που δημιούργησαν ανεπίστροφα πλέον de facto δεδομένα. Πέραν του ότι φυσικά η επέμβαση των ξένων έγινε και πάλι για την εξυπηρέτηση αποκλειστικά ιδίων συμφερόντων. Όλα αυτά και πολλά άλλα μπορούν εύκολα να καταρριφθούν, αν σεβαστούμε τις ιστορικές πηγές.

 

      9. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αυστηρά επιστημονικό. Είναι κυρίως πολιτικό. Το πρόβλημα είναι ότι οι εθνοαποδομητές είναι κυρίαρχοι στα πράγματα, μιλούν από καθέδρας αποφεύγοντας τον διάλογο και την αντιπαράθεση, έχουν αλώσει τα πανεπιστήμια, από τα οποία κάθε άλλη άποψη έχει πλέον εκβληθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα ΜΜΕ, ελέγχουν λοιπόν όλα τα καίρια πόστα, επειδή απλούστατα παίζουν το παιχνίδι του κυρίαρχου νεοταξικού συστήματος και προωθούν τους σκοπούς του. Άρα δεν είναι δυνατόν να απαλλαχτούμε, όσο θα διαιωνίζεται το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Επομένως  η λύση είναι μόνο μία: θα πρέπει να κλονιστεί και να νικηθεί συλλήβδην το ίδιο το σύστημα. Αυτό φυσικά δεν είναι απλό, οφείλουμε όμως να το κατανοήσουμε, για να μην τρέφουμε αυταπάτες. 

 

      Ολοκληρώνοντας, μπορούμε να πούμε ότι ο εθνομηδενισμός αποτελεί πολύ εκτεταμένο φαινόμενο στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό που να αποτελεί πλέον ουσιαστικά την κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία. Αυτό αποτυπώνεται σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου, όπως ακριβώς αποτυπώθηκε και στη συγκρότηση μια επιτροπής που δήθεν δημιουργήθηκε για να τιμήσει την Ελληνική Επανάσταση, αλλά το μόνο που είδαμε ήταν απόπειρες να την ακυρώσει και να την εξευτελίσει. Αν όμως το να καταδειχθεί η αστειότητα και ο προκλητικός ρόλος της συγκεκριμένης επιτροπής δεν ήταν τελικά τόσο δύσκολο, η αντιμετώπιση του εθνομηδενισμού γενικά είναι έργο εξαιρετικά δυσχερές. Από τη στιγμή ωστόσο που έχει τόσο βαθιά διαβρωτική παρουσία στην πατρίδα μας και επηρεάζει άμεσα και τα εθνικά μας ζητήματα, οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο πολύ εντονότερου προβληματισμού και συντονισμού ενεργειών και δράσεων για την καταπολέμησή του...

 

 

Η ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΑΝΔΡΩΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Ἱστορική φωτογραφία ἔμπροσθεν τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μετά τή χειροτονία εἰς Ἐπίσκοπον Φιλίππων τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Μονῆς Ἱερομονάχου Χρυσοστόμου Σύρου (1996). Στό κέντρον ὁ ἀείμνηστος καί ἁγιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ΑΝΔΡΕΑΣ (+2005).

ΑΒΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ.

 

ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 1934
ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ (ΑΠΟ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΝΕΟΥ ΣΤΥΛΟΒΑΤΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΤΗΤΟΡΟΣ ΑΥΤΗΣ (+1950) Η ΜΟΝΗ ΑΡΙΘΜΟΥΣΕ 170 ΜΟΝΑΧΟΥΣ.

 

Οἰκουμενι(στι)κή λατρευτική σύναξη γιά τήν ἑνότητα τῶν ἐκκλησιῶν

 

Ἡ μεταδοθεῖσα εἴδηση ἀναφέρει: 

«Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος παραβρέθηκε σέ Οἰκουμενική Προσευχή γιά τήν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος παραβρέθηκε το εσπέρας της Παρασκευής, 21ης Ιανουαρίου 2022, στην Οικουμενική Προσευχή για την Eνότητα των Χριστιανών στον μεγαλοπρεπή Ναό Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου, με την ολόθυμη παρουσία εκπροσώπων των Χριστιανικών Κοινοτήτων Κωνσταντινουπόλεως.»

Μήπως, ὅμως, ἐμεῖς πρέπει πλέον, ἀντί τῶν ἀνωτέρω, νά ἀντιλαμβανόμαστε ἐκ τῶν πραγμάτων ὡς εἴδηση καί νά συνειδητοποιοῦμε ὅτι: 

Ὁ φερόμενος ὡς ὀρθόδοξος "Οἰκουμενικός Πατριάρχης" κ. Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης συμμετεῖχε (γιά ἄλλη μία, πολλοστή φορά) σέ ἀντικανονική καί βλάσφημη οἰκουμενιστική, δηλαδή παναιρετική λατρευτική σύναξη αἱρετικῶν γιά τήν οἰκουμενιστική ἑνότητα τῶν λεγομένων "ἐκκλησιῶν", δηλαδή τῶν διαφόρων αἱρετικῶν κοινοτήτων πού ἐκπροσωποῦνται στήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ λατρευτική αὐτή σύναξη βεβήλωσε, κατά τά ἀνωτέρω, τόν μεγαλοπρεπή καί προορισμένο γιά τήν ὀρθόδοξη Θεία Λατρεία Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος Σταυροδρομίου Κωνσταντινουπόλεως.  

ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2022

ΣΤΑ ΙΧΝΗ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ,
ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΟΥ ΜΑΣ

Ἀπόστολος Παῦλος, Μονή Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους, Θεοφάνους τοῦ Κρητός.

Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ
ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΞΥΛΟΚΕΡΙΖΑΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ.

 

● ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ Η ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΑΠΕΠΛΕΥΣΕ (ΠΕΡΙ ΤΟ 50 Μ. Χ.) Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΕΣΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ.

 

● ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ (ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΜΝΙΟ) ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΙΔΡΥΣΕ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΜΕ ΣΥΝΕΧΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ.

 

Μέ ἰδιαίτερη κατάνυξη καί πνευματική χαρά, πιστοί τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Νεκταρίου, Ξυλοκέριζας Κορίνθου, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἐφημέριό τους Αἰδ/το Πρεσβύτερο π. Βασίλειο Τσαρκατζόγλου, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ τέλεσαν τόν Ἁγιασμό τῶν Ὑδάτων καί τήν κατάδυση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στά θαλάσσια ὕδατα τοῦ ἀρχαίου λιμανιοῦ τῶν Κεγχρεῶν, τόπο πού εὐλόγησε μέ τήν παρουσία του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἱδρύοντας  τοπική ἐκκλησία, κατά τήν παραμονή του στήν Κόρινθο. Ἀπό αὐτό τό λιμάνι ταξίδευσε ὁ μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος γιά τήν Ἔφεσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί σέ αὐτόν τόν τόπο ζοῦσε ἡ διακόνισσα Ἁγία Φοίβη, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του.

Παρά τό κρύο, δύο νέοι τῆς Ἐνορίας, ὁ Ταξιάρχης καί ὁ Κωνσταντῖνος, τηρώντας τό σχετικό ἔθιμο, βούτηξαν στά νερά τοῦ Σαρωνικοῦ Κόλπου καί ἀνέσυραν τόν Τίμιο Σταυρό, λαμβάνοντας τήν Χάρη καί εὐλογία Του. 

Στό τέλος τῆς ὅλης κατανυκτικῆς τελετῆς, οἱ πιστοί ἔψαλαν συγκινημένοι, γιά τήν εὐλογία νά συμμετάσχουν σ' αὐτήν καί μάλιστα σέ ἕναν τέτοιο ἰδιαίτερο γιά τήν τοπική ἀλλά καί ὁλόκληρη τήν Ἑλλαδική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἱερό τόπο, τό Ἀπολυτίκιο πρός τιμήν τοῦ ἱδρυτοῦ Της καί πολιούχου μας Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου.

«Ὁ δέ Παῦλος ἔτι προσμείνας ἡμέρας ἱκανάς, τοῖς ἀδελφοῖς ἀποταξάμενος ἐξέπλει εἰς τήν Συρίαν, καί σύν αὐτῶ Πρίσκιλλα καί Ἀκύλας, κειράμενος τήν κεφαλήν ἐν Κεγχρεαῖς˙ εἶχε γάρ εὐχήν»

(Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, κεφ. ιη΄,  στίχ. 18)

 

«Συνίστημι δέ ὑμῖν Φοίβην* τήν ἀδελφήν ἡμῶν, οὖσαν διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς, ἵνα αὐτήν προσδέξησθε ἐν Κυρίῳ ἀξίως τῶν ἁγίων καί παραστῆτε αὐτῆ ἐν ὧ ἄν ὑμῶν χρήζῃ πράγματι˙ καί γάρ αὕτη προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καί αὐτοῦ ἐμοῦ.»

(Πρός Ρωμαίους, κεφ. ιστ΄, στίχ. 1)

 

* Ἁγία Φοίβη, διακόνισσα τῆς ἐκκλησίας τῶν Κεγχρεῶν.

 

Βάπτιση Χριστοῦ, Μανουήλ Πανσέληνος, Πρωτᾶτο Ἁγίου Ὄρους.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. ΟΜΙΛΕΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΗΣ

ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2022

 

ΕΟΡΤΙΟΣ  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 

(ΜΕΤΑ
ΛΟΓΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΕΩΣ
ΕΝ ΜΕΣῼ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ)

ΤΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

ΠΡΟΣ
ΑΠΑΝ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«Οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ὧ εὐδόκησα» (Ματθ. γ΄, 17).

 

Τέκνα ἀγαπητά τῆς μητρός ἡμῶν Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας,

Μέ τήν ἀνωτέρω μαρτυρία τοῦ ἐπουρανίου Θεοῦ Πατρός, τήν ὁποία παραθέτει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ματθαῖος ἀναφερόμενος στήν ὑπό Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν Ἰορδάνη ποταμό, ἀναγγέλθηκε καί ἀναγγέλεται πρός πάντας ὅτι ὁ βαπτισθείς εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καί ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρ καί λυτρωτής τοῦ κόσμου.

Ἑορτάζοντες σήμερον τήν Βάπτιση τοῦ Κυρίου, σύμφωνα μέ τήν ἐκκλησιαστική Παράδοση τῆς κατ' Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, συνεορτάζομε καί τό κατ' αὐτήν "ἄνοιγμα τῶν οὐρανῶν" διά τόν Χριστόν, μέ τό ὁποῖο ἔγινε ἡ φανέρωση τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, καθώς καί ἡ ἀπόδειξη ὅτι πλέον, ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ὑπάρχει μία ποίμνη τῶν ἄνω καί τῶν κάτω, Ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, καί ἕνας ἀρχιποιμήν, ὁ Χριστός!

Ὡς πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὡς μέλη τοῦ Σώματός Του, ἔχουμε λόγο νά χαιρόμεθα, διότι ὁ ἐπιφανείς Θεός μᾶς ἐλέησε νά τόν ἀκολουθοῦμε, ἀφοῦ ἐνωτισθήκαμε τούς λόγους πού, σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη ὑμνολογία, μᾶς ἀπηύθυνε, λέγων: Θά σᾶς ἀναγνωρίσω ὡς δικά μου ἐκλεκτά σκεύη, ἐάν σφραγισθεῖτε μέ τή σφραγίδα τῆς δικῆς μου δωρεᾶς, ἀκτινοβολώντας μέσα σας τό φῶς τῆς Τριάδος. Διότι, γι' αὐτό ἔρχομαι (καί βαπτίζομαι), γιά νά σᾶς δωρήσω νέα ὁδό σωτηρίας καί ζωή ἐλευθερίας (πρβλ. τροπ. η' ὠδῆς Ἀποδείπνου 2ας Ἰανουαρίου).

Ἡ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἀπετέλεσε τήν ἔναρξη τοῦ λυτρωτικοῦ του ἔργου, τῆς δημοσίας δράσεώς Του καί τοῦ κηρύγματός Του πρός τόν λαό. Τό Βάπτισμα πού παρέχει ἡ Ἐκκλησία ὡς εἰσοδικό σέ Αὐτήν Μυστήριο, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ ἱδρυτής Της τό παρέδωσε ὡς ἀπαραίτητο γιά τήν πνευματική ἀναγέννηση καί σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, εἰσάγει τόν ἄνθρωπο στή ζωή τοῦ Χριστοῦ καί τόν καθιστᾶ καινό (δηλαδή νέο), ἀντί παλαιοῦ. Ὅλη ἡ ὑπόλοιπη ζωή του εἶναι ἕνας διαρκής ἀγώνας διατηρήσεως, ἤ ἐνεργοποιήσεως, τῆς Χάριτος πού ἔλαβε ἀπό αὐτό. Αὐτά δέ ἐπιτυγχάνονται διά τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί τῆς συμμετοχῆς στή μυστηριακή ζωή της Ἐκκλησίας καί κυρίως στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλά καί τό μυστήριο τῆς μετανοίας-ἐξομολογήσεως πού ἀποτελεῖ ἕνα δεύτερο βάπτισμα, τό βάπτισμα τῶν δακρύων.

Μέ τή Βάπτισή του ὁ Χριστός στόν Ἰορδάνη, ἁγίασε τή φύση τῶν ὑδάτων καί ἐκδίωξε τούς δαίμονες πού μετά τήν πτώση τους κρύβονταν μέσα σέ αὐτά, ἐνῶ ἔθαψε ἐκεῖ τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου. Ἐπίγειο τό φαινόμενο, ἀλλ' ὑπέρ τούς οὐρανούς τό νοούμενο! Τοιαῦτα εἶναι τά τοῦ Χριστοῦ καί τά τῆς Ἐκκλησίας Του! Γι' αὐτό, ὁ διάβολος πολεμᾶ τόν ἄνθρωπο νά μή βαπτισθεῖ ἤ, μετά ἀπό τό Βάπτισμά του, νά ἁμαρτάνει, πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία νά μή παρέχει τά Μυστήριά Της γιά τή σωτηρία του, πολεμᾶ τόν ἴδιο τόν Χριστό. Τό τέλος του, ὅμως, εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων προδιαγεγραμμένο!

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἐξ ἀφορμῆς τῆς παρούσης ἐπικοινωνίας μας, χάριν τῆς μεγάλης Ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων, δράττομαι τῆς εὐκαιρίας, σέ συνέχεια τῶν ἀνωτέρω ἑορταστικῶν λόγων νά σᾶς ἀπευθύνω καί λόγο παραμυθίας καί ἐνισχύσεως ἐν μέσῳ τῆς παρούσης ὑγειονομικῆς δοκιμασίας, ἡ ὁποία, παραχωρήσει Θεοῦ, ἐνέσκηψε καί συνεχίζεται, ἀλλά καί ἐν ὄψει τῶν ποικίλων συνεπειῶν της.

Πρωτίστως θά ὑπενθυμίσουμε καί ἐπισημάνουμε ὅτι ὅλα τά ζητήματα, ἀπό τά μικρότερα ἕως τῶν μεγαλυτέρων, ἔχουν καί τήν πνευματική τους διάσταση. Ἑπομένως χρειάζεται γιά τήν ἀντιμετώπισή των, ἰδίως ἐκ μέρους ἡμῶν τῶν χριστιανῶν, ἡ καταφυγή σέ πνευματικά κριτήρια, τά ὁποῖα ἐμεῖς διδασκόμεθα ἀπό τήν ἁγία μας Ἐκκλησία, προκειμένου νά διακρίνουμε τό τί δέον γενέσθαι.

Ἐκ τῶν πλέον δέ ἀνησυχητικῶν συνεπειῶν τῆς παρούσης ὑγειονομικῆς δοκιμασίας εἶναι ἡ ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς ἐπιχειρουμένη ἤ ἐπιτρεπομένη, ἀλλά καί ἐνίοτε ἔξωθεν ἐπιβαλλομένη, ἀλλοίωση τῆς Παραδοθείσης Πίστεως καί τάξεως στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν μελῶν Της. Ἐάν τό Κράτος καί οἱ φορεῖς του ἔχουν τήν εὐθύνη τῶν κοσμικῶν πραγμάτων, ὅμως τήν εὐθύνη καί δικαιοδοσία ἐπί τῶν πνευματικῶν γιά τούς πιστούς τήν ἔχει μόνον ἡ Ἐκκλησία, τήν ὁποία συναποτελοῦν ὁ ὀρθόδοξος Κλῆρος, τά μοναχικά τάγματα καί ὁ εὐσεβής λαός.

Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ἡμεῖς οἱ χριστιανοί, ὡς πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὀφείλουμε μέ σύνεση καί πίστη νά ἀντιμετωπίζουμε ὅσα συμβαίνουν, χωρίς νά κυριαρχεῖ ἐπάνω καί ἐντός μας ὁ φόβος, ἡ ἄμετρη ἀνησυχία καί προφανῶς ἡ ἀπόγνωση περί τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντός μας, ὅσο ζοφερό καί ἄν διαγράφεται ἀνθρωπίνως. Ἄλλωστε οἱ Χριστιανοί γνωρίζουμε ὅτι οἱ θλίψεις καί οἱ δοκιμασίες εἶναι συνυφασμένα μέ τήν παροῦσα πρόσκαιρη ζωή, ἐνῶ ἡ ἔκβαση καί τό μέλλον ὅλων εὐρίσκονται στά χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ἰδιαιτέρως μάλιστα σέ τέτοιες περιστάσεις πρέπει νά ζοῦμε "ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν", ὅπερ σημαίνει νά ἀγωνιζόμεθα πνευματικῶς ἐν μετανοία, ταπεινώσει καί ἀγάπῃ, ἐνισχυόμενοι ἀπό τή συμμετοχή μας στή μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ζοῦμε τήν θεανθρώπινη διάσταση τῆς ἑνώσεώς μας μέ τόν Θεό καί τούς ἀδελφούς μας. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀσφάλεια καί προστασία, ψυχῆς τε καί σώματος.

Παραλλήλως, ὅμως, θά πρέπει νά ἀγρυπνοῦμε γιά τή διαφύλαξη τῆς μεγάλης δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ πού συνιστᾶ τό κατ' εἰκόνα, κύριο στοιχεῖο τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ τό αὐτεξούσιο καί κατ' ἐπέκταση ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτή κυρίως ἀπειλεῖται μέ τήν πρόφαση τῆς τεχνολογικῆς "ἀναβαθμίσεως" τῆς ζωῆς, ἀλλά καί τοῦ ἰδίου τοῦ ἀνθρώπου! Καθώς ἐπίσης, θά πρέπει νά ἀγωνιζόμεθα ὑπέρ τῆς ἅπαξ παραδοθείσης Πίστεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τόν μόνιμο στόχο τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ ἐκκλησιομάχου καί ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ὅλων τῶν αἱρέσεων. Ὅσο δέ ὁ φόβος καί ἡ ἐπιβολή θά ἐπιστρατεύονται ἀπό τά διάφορα συστήματα καί κέντρα, τόσο ἐμεῖς θά πρέπει νά μένουμε ἀκλόνητοι στήν πίστη ὅτι «μείζων ὁ ἐν ὑμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ἰω. δ΄, 4), καθότι «Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄,8).

Ὁ φόβος, οἱ κίνδυνοι καί ἡ ἀπόγνωση ἀπειλοῦν καί κυριεύουν ὅσους, μή γένοιτο, ἀποδέχονται ἤ προσκυνοῦν κάθε τι ἀντίχριστο. Αὐτοί  θά πλανῶνται ἀπό τούς διαφόρους ψευδοπροφῆτες καί αὐτοί, θά ὑποστοῦν τίς φοβερότερες δοκιμασίες. Οἱ χριστιανοί ἄλλωστε δέν ἐνδιαφέρονται πῶς θά ἀποφύγουν τίς δοκιμασίες καί τίς θλίψεις πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός, ἀλλά πῶς θά ἀντιμετωπίζουν τά πάντα σύμφωνα μέ τό θέλημά Του, ἀδιαφορώντας γιά τά γήϊνα καί ἔχοντας τό πολίτευμα αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς.

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Ἐκ τῶν ὅσων προανεφέρθησαν, τά τῆς σημερινῆς Δεσποτικῆς Ἑορτῆς φανερώνουν τό ἔργο καί τήν ἐργασία τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας, ἐνῶ τά ἐπισημανθέντα περί τῆς ἐποχῆς μας δείχνουν, μεταξύ ἄλλων, καί τίς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου καί τῶν ὀργάνων του γιά τήν παρεμπόδισή της.

Ὁ Κύριός μας, τοῦ ὁποίου τά προστάγματα εἶναι φῶς, ἀναφέρει ἕναν διαχρονικά σημαντικό λόγο συγκρίνοντας τούς ἀπίστους ἀνθρώπους τοῦ κόσμου μέ τούς πιστούς, πού εἶναι τέκνα τοῦ φωτός καί ἐκφράζοντας τόν «θαυμασμό» Του γιά τούς πρώτους «ὅτι οἱ υἱοί τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπέρ τούς υἱούς τοῦ φωτός εἰς τήν γενεάν αὐτῶν εἰσι» (Λουκ. ιστ΄ 8)! Ἀναφέρεται, βεβαίως, στήν προνοητικότητα καί ἀποτελεσματική ἐργασία τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων γιά τά συμφέροντά των, ὑποδεικνύοντας ἀναλόγως στούς πιστούς τή συνεχή πνευματική ἐργασία καί τό ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον γιά τό μόνο ἀληθινό συμφέρον τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή τή σωτηρία του.

Εἴθε ἡ χάρις τοῦ ἐπιφανέντος Σωτῆρος Χριστοῦ νά ἐνδυναμώνει πρός τοῦτο πάντας ἡμᾶς!

Σημείωση: Ἡ ἔμφαση σέ λέξεις καί φράσεις τοῦ κειμένου (μαῦρα γράμματα) ἔγινε ἀπό τόν διαχειριστή τοῦ ἱστολογίου.

 

Ἀπό τό βάπτισμα τῆς μετανοίας

στό Βάπτισμα τοῦ Ἀγίου Πνεύματος

 

"Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί" ( Α΄Τιμοθ. γ΄, 16)

 

Ὁμολογῶ ἕν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν