ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΊΣΤΗΣ

 

Γιατί εμμένουμε πεισματικά στο παλιό ημερολόγιο;

 

Κυρίλ Αλεξάντροφ

 

Για πρώτη φορά στην Ουκρανία, οι επίσημοι εορτασμοί των Χριστουγέννων έσβησαν στις 25 Δεκεμβρίου. Μπροστά είναι η γιορτή της Πρωτοχρονιάς. Όμως οι Ορθόδοξοι κρατούν με πείσμα την 7η Ιανουαρίου. Γιατί;

«Η Ουκρανία γιορτάζει σήμερα τα Χριστούγεννα μαζί με άλλους χριστιανούς, ως μια μεγάλη οικογένεια, ως ένα έθνος, σε μια ημερομηνία», είπε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, συγχαίροντας τους κατοίκους της χώρας για τα Χριστούγεννα.

Η αστυνομία διαβεβαίωσε ότι τα Χριστούγεννα, 10 εκατομμύρια άνθρωποι προσευχήθηκαν σε 7.000 εκκλησίες στην Ουκρανία (κατά μέσο όρο 1.500 άτομα ανά εκκλησία). Αλλά στην πραγματικότητα, κανείς δεν έχει δει ποτέ κάτι τέτοιο. Φαίνεται ότι ο αριθμός υπερεκτιμάται όχι μόνο δεκάδες, αλλά εκατοντάδες φορές. Οι εορτασμοί στις 25 Δεκεμβρίου αποδείχθηκαν μάλλον αραιοί· ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε πολύ ενεργά στην αλλαγή της ημερομηνίας των γιορτών.

Κάποιος θα πει ότι αυτή είναι μόνο η πρώτη χρονιά, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ο κόσμος θα επανεκπαιδευτεί κ.λπ. Αλλά είναι κυρίως οι αυταρχικές χώρες που ασχολούνται με την επανεκπαίδευση των λαών τους, ενώ η Ουκρανία φαίνεται να είναι μια δημοκρατική χώρα. Τουλάχιστον αυτό λένε οι αρχές. Υπάρχει όμως ένα αρκετά μεγάλο μέρος του ουκρανικού λαού, τουλάχιστον 5-6 εκατομμύρια πολίτες, που δεν δέχτηκαν την αλλαγή της ημερομηνίας των Χριστουγέννων. Και όχι μόνο επειδή έχει συνηθίσει να γιορτάσει στις 7 Ιανουαρίου, αλλά επειδή η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ζει σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο και δεν πρόκειται να το αλλάξει με εντολή του κράτους. Γιατί επιμένουμε τόσο πολύ, αφού η πλειονότητα των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών (9 έναντι 6) έχει αλλάξει υιοθετώντας το νέο ύφος;

Ιστορία του ζητήματος

Το ίδιο το ημερολογιακό ερώτημα δεν έχει κανένα ιερό νόημα· δεν είναι αντικείμενο πίστης ή δογματική δήλωση. Οι χριστιανοί δεν επινόησαν κάποιο δικό τους ειδικό ημερολόγιο, αλλά ζούσαν σύμφωνα με αυτό που υπήρχε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκείνη την εποχή. Και εκείνη την εποχή υπήρχε ένα ημερολόγιο που λεγόταν Ιουλιανό. Έλαβε το όνομά του προς τιμή του αυτοκράτορα Ιουλίου Καίσαρα, με διάταγμα του οποίου εισήχθη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την 1η Ιανουαρίου 45 π.Χ. μι.

Το σύγχρονο εκκλησιαστικό ημερολόγιο είναι γεμάτο αργίες· κάθε μέρα γιορτάζουμε τη μνήμη ενός γεγονότος ή ενός αγίου. Αλλά στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού αυτό δεν συνέβαινε. Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου αργίες, που σήμερα ονομάζονται μόνιμες. Οι πρώτες αναφορές για τον εορτασμό της Γέννησης του Χριστού χρονολογούνται στα τέλη του 2ου - αρχές του 3ου αιώνα, και ακόμη και τότε αυτή η εορτή, μέχρι τις αρχές του 4ου αιώνα, συνδυάστηκε με τα Θεοφάνεια και ονομαζόταν Θεοφάνεια. Το Πάσχα όμως γιορταζόταν πάντα. Και επίσης όλα τα γεγονότα που σχετίζονται με αυτό: Μεγάλη Εβδομάδα, Ανάληψη. Πεντηκοστή και τα λοιπά, δηλαδή όλα αυτά που ονομάζονται πλέον κινητές αργίες.

Στις αρχές του 2ου αιώνα, δύο διαφορετικές παραδόσεις εορτασμού του Πάσχα είχαν αναπτυχθεί σε διαφορετικές Τοπικές (όπως θα λέγαμε τώρα) Εκκλησίες. Οι Εκκλησίες της Μικράς Ασίας (Έφεσος, Σμύρνη, Πέργαμος κ.λπ.), σύμφωνα με τη μαρτυρία του εκκλησιαστικού ιστορικού Ευσεβίου Καισαρείας, «εόρταζαν πάντα το Πάσχα την ημέρα που ο λαός των Ιουδαίων άφηνε στην άκρη ζυμωτό ψωμί, δηλαδή , 14 Νισάν (Μάρτιος-Απρίλιος κατά τη γνώμη μας), ανεξάρτητα από το ποια ημέρα της εβδομάδας τύχαινε αυτός ο αριθμός. Υποστήριζαν ότι αυτή ήταν μια παράδοση από τους Αποστόλους Ιωάννη τον Θεολόγο και Φίλιππο. Όλες οι άλλες Εκκλησίες γιόρταζαν το Πάσχα την Κυριακή, μετά τις 14 Νισάν, αναφερόμενες στην παράδοση των αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Η διαμάχη μεταξύ αυτών των παραδόσεων ήταν τόσο οξεία που οδήγησε στον αφορισμό από την Εκκλησία.

Δεν είναι γνωστό πώς θα εξελισσόταν περαιτέρω αυτή η κατάσταση, αλλά μέχρι τα τέλη του 3ου αιώνα οι ίδιοι οι Εβραίοι είχαν μπερδευτεί για τον καθορισμό της ημερομηνίας της 14ης Νισάν. Εκείνη την εποχή, η Ιουδαία ως κράτος είχε πάψει να υπάρχει εδώ και πολύ καιρό και οι εβραϊκές κοινότητες που ζούσαν σε διαφορετικές πόλεις άρχισαν να καθορίζουν διαφορετικά την ημερομηνία του εβραϊκού τους Πάσχα. Αλλά το κύριο πρόβλημα ήταν ότι οι Εβραίοι έβαζαν μερικές φορές τη 14η Νισάν πριν από την εαρινή ισημερία, η οποία, σύμφωνα με τους χριστιανούς συγγραφείς, ήταν μια «παράβλεψη και άγνοια». Έγινε σαφές ότι ήταν αδύνατο να βασιστούμε στους Εβραίους στο θέμα του Χριστιανικού Πάσχα.

Το 325 έγινε στη Νίκαια η Α' Οικουμενική Σύνοδος, η οποία αποφάσισε να γιορτάζεται το Πάσχα την ίδια ημέρα για όλους τους Χριστιανούς και ανέθεσε στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας να καθορίζει ετησίως την ημέρα του Πάσχα. Η Αλεξανδρινή Εκκλησία γιόρτασε το Πάσχα την Κυριακή και βασίστηκε στους υπολογισμούς της στο Ιουλιανό ημερολόγιο. Έτσι, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η χρήση του Ιουλιανού ημερολογίου εγκρίνεται από την εξουσία της Οικουμενικής Συνόδου και μπορεί να αλλάξει μόνο από άλλη Οικουμενική Σύνοδο ή, τουλάχιστον, με βάση την αρχή της συναίνεσης όλων ανεξαιρέτως των Τοπικών Εκκλησιών.

Το 1582, ο Πάπας Γρηγόριος XIII εισήγαγε ένα νέο ημερολόγιο, που ονομάζεται Γρηγοριανό. Είχε σκοπό να λύσει το πρόβλημα της ασυμφωνίας μεταξύ του αστρονομικού ημερολογίου και του Ιουλιανού ημερολογίου, η διαφορά μεταξύ του οποίου μέχρι τότε είχε ήδη φτάσει στις 10 ημέρες.

Πολύ γρήγορα, σχεδόν όλη η Ευρώπη άλλαξε υιοθετώντας αυτό το ημερολόγιο, αν και πολλοί επιστήμονες εκείνης της εποχής το επέκριναν σοβαρά και υποστήριξαν ότι θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα θα έλυνε. Αλλά ο Πάπας απείλησε τους επικριτές με αφορισμό και γρήγορα σιώπησαν. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' κάλεσε τον τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β' (Τρανό) να συμμετάσχει στη διαδικασία, συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 1583, η οποία αναθεμάτισε όλους τους υποστηρικτές του Γρηγοριανού ημερολογίου ως παραβάτες των διαταγμάτων της Α' Οικουμενικής Συνόδου και του 7ου Αποστολικού Κανόνα. Αυτός ο Κανόνας έχει ως εξής: «Εάν κάποιος, επίσκοπος, πρεσβύτερος ή διάκονος, γιορτάζει την ιερή ημέρα του Πάσχα πριν από την εαρινή ισημερία με τους Εβραίους, να στερείται τον ιερό βαθμό».

Στη συνέχεια, το ανάθεμα στο Γρηγοριανό ημερολόγιο επιβεβαιώθηκε από το επαρχιακό μήνυμα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου Ε' το 1756 και το επαρχιακό μήνυμα των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων το 1848. Η κύρια καταγγελία των Ορθοδόξων κατά του Γρηγοριανού ημερολογίου ήταν ακριβώς το Πασχαλινό, που παραβίαζε τους κανονικούς κανόνες.

Όμως, στις αρχές του 20ού αιώνα, η οικονομική και πολιτική κατάσταση ανάγκασε τις Ορθόδοξες Εκκλησίες να σκεφτούν τη μετάβαση στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Παρεμπιπτόντως, μια από τις πρώτες αποφάσεις των Μπολσεβίκων μετά την Επανάσταση του 1917 ήταν ακριβώς η μετάβαση σε αυτό το ημερολόγιο (γεια σου, αποκομμουνοποίηση!). Οι ιεράρχες άρχισαν να σκέφτονται σοφά πώς να μεταβούν σε ένα νέο στυλ και να μην πέσουν στο ανάθεμα. Και έτσι τον Μάιο του 1923, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Δ' (Μεταξάκης) συγκάλεσε ένα Συμβούλιο Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών στην Κωνσταντινούπολη, στο οποίο αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μια ημερολογιακή μεταρρύθμιση, αλλά να βρουν το δικό τους «Ορθόδοξο νέο στυλ», διαφορετικό από το Γρηγοριανό. Λίγα λόγια για το πώς ήταν ο Μελέτιος Δ' (Μεταξάκης): υποστηρικτής του οικουμενισμού και του μοντερνισμού, μασόνος, μέλος της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς της Ελλάδας, θεμελιωτής της θεωρίας της υποταγής όλων των ορθοδόξων κοινοτήτων της διασποράς στον Πατριάρχη. της Κωνσταντινούπολης. Ο Μητροπολίτης Κερκύρας Μεθόδιος (Κοντοστάνος) του έδωσε την εξής περιγραφή: «Ο φυγάς από τους ιερούς τόπους, από την Κιτία, από την Αθήνα, από την Κωνσταντινούπολη, ο Μελέτιος Μεταξάκης είναι ένα ευμετάβλητο και ανήσυχο εξουσιοδοτημένο πνεύμα, ένας κακός δαίμονας».

Το έργο της ανάπτυξης ενός «Ορθόδοξου νέου στυλ» πραγματοποιήθηκε από τον Σέρβο μαθηματικό και αστρονόμο Milutin Milanković. Η δημιουργία του ονομάστηκε Νέο Ιουλιανό ημερολόγιο. Για τον απλό άνθρωπο, δεν διαφέρει από το Γρηγοριανό και δεν θα είναι διαφορετικό για σχεδόν 800 χρόνια, αν και χρησιμοποιεί μια ελαφρώς διαφορετική προσέγγιση στους υπολογισμούς. Σήμερα, οι Εκκλησίες της Ιερουσαλήμ, της Γεωργίας, της Σερβίας, της Μακεδονίας, της Ουκρανίας, της Ρωσίας και της Πολωνίας παραμένουν στο παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Όλες οι άλλες μεταπήδησαν στο Νέο Ιουλιανό, αλλά αυτό ισχύει μόνο για τις μόνιμες αργίες. Ό,τι αφορά το Πάσχα παραμένει το ίδιο για όλες ανεξαιρέτως τις Τοπικές Εκκλησίες (η αυτόνομη Φινλανδική Εκκλησία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως είναι η μόνη που ζει σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο).

Πώς να αντιμετωπίσετε το Νέο Ιουλιανό ημερολόγιο; Τι θα λέγατε για μια προσπάθεια να μετονομαστεί επίσημα το στυλ του Γρηγοριανού ημερολογίου και να πούμε ότι οι Οικουμενικές Σύνοδοι δεν έχουν τίποτα εναντίον του; Ή ποιος είναι ένας απολύτως αποδεκτός τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα της ύπαρξης πιστών σε δύο ημερολόγια ταυτόχρονα; Όπως βλέπουμε, κάθε Τοπική Εκκλησία αποφασίζει μόνη της αυτό το ζήτημα. Γιατί η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μεταβαίνει στο Νέο Ιουλιανό ημερολόγιο παρά την τεράστια πίεση από το κράτος και την κοσμική (κυρίως) κοινωνία;

Γιατί δεν μπορούμε να στραφούμε σε ένα νέο στυλ σήμερα;

Για να κατανοήσετε αυτό το ζήτημα, πρέπει να κάνετε μια σύντομη αναδρομή στις θρησκευτικές σπουδές, ή πιο συγκεκριμένα στον Ιουδαϊσμό.

Κάποτε, ένας καθηγητής θρησκευτικών, ενώ έδινε μια διάλεξη για αυτή τη θρησκεία, είπε μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Σύμφωνα με αυτόν, η Αγία Γραφή περιέχει 613 mitzvot, δηλαδή εντολές που πρέπει πάντα να εκπληρώνει ένας ευσεβής Εβραίος. Αλλά υπό την απειλή του θανάτου, ένας Εβραίος μπορεί να παραβιάσει οποιοδήποτε από αυτά, εκτός από τρία: την άμεση απάρνηση του Θεού, τον φόνο και τη μοιχεία. Εκτός από αυτά τα τρία, όλα τα άλλα μπορούν να παραβιαστούν για να σωθεί η ζωή σας. Αλλά!

Τότε ο καθηγητής είπε το πιο ενδιαφέρον πράγμα: αυτή η υπόθεση ισχύει μόνο για περιόδους ειρήνης. Εάν υπάρχει μια περίοδος διωγμού στην αυλή, ένας Εβραίος πρέπει να δώσει τη ζωή του για κάθε μικρότερη και πιο ασήμαντη εντολή του Μωσαϊκού Νόμου. Φαίνεται ότι θα έπρεπε να είναι το αντίστροφο, αλλά στην πραγματικότητα το νόημα αυτής της εντολής είναι πολύ βαθύ. Άλλωστε, όταν βιώνουμε στιγμές ειρήνης, η παραβίαση μιας δευτερεύουσας εντολής δεν είναι απάρνηση. Αλλά σε περιόδους διωγμού, η εκπλήρωση οποιασδήποτε εντολής είναι μια δήλωση ότι ανήκει κάποιος στη διωκόμενη θρησκεία. Κατά συνέπεια, η παραβίαση μιας τέτοιας εντολής είναι ήδη παραίτηση.

Ας θυμηθούμε τους διωγμούς των Χριστιανών τους πρώτους αιώνες. Συχνά δεν τους ζητήθηκε να απαρνηθούν τον Χριστό· η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν αρκετά ανεκτική. Απαιτήθηκε μόνο να κάνουν μια επίσημη θυσία στα είδωλα ως έκφραση πίστης στην κρατική εξουσία. Αλλά οι Χριστιανοί δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε αυτό, αφού αυτό θα σήμαινε την αποκήρυξη του Χριστού. Υπήρχαν περιπτώσεις που οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι πρότειναν να μην κάνουν θυσίες σε είδωλα, αλλά απλώς να αγοράσουν ένα πιστοποιητικό σχετικά με αυτό. Αλλά ούτε σε αυτό συμφώνησαν οι χριστιανοί. Αντίθετα, δήλωσαν ανοιχτά και απερίφραστα ότι ανήκουν στον κατατρεγμένο Χριστιανισμό.

Τώρα η UOC διέρχεται μια περίοδο διώξεων. Γι' αυτό τώρα η τήρηση του παλαιού Ιουλιανού ημερολογίου είναι ένα από τα σύμβολα του ανήκειν στην κατατρεγμένη Εκκλησία, ένας από τους τρόπους του θρησκευτικού μας αυτοπροσδιορισμού. Αν ζούσαμε σε καιρό ειρήνης, κανείς δεν θα μας έπαιρνε τις εκκλησίες, κανείς δεν θα κινούσε ποινικές υποθέσεις εναντίον των επισκόπων μας, δεν θα ψήφιζε νόμους που απαγόρευαν την Εκκλησία μας, δεν θα μας δυσφημούσε στα μέσα ενημέρωσης, στα κοινωνικά δίκτυα και ούτω καθεξής, τότε ίσως θα είχε νόημα να γίνει μια συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα ή τη μη σκοπιμότητα της μετάβασης στο Νέο Ιουλιανό ημερολόγιο. Τότε θα μπορούσαμε σιγά-σιγά να σταθμίσουμε τα υπέρ και τα κατά και να δούμε την εμπειρία της ημερολογιακής μεταρρύθμισης σε άλλες Τοπικές Εκκλησίες. Τώρα όμως δεν είναι η ώρα για όλα αυτά. Τώρα πρέπει να υπερασπιστούμε την πίστη μας και την Εκκλησία μας, ή μάλλον να διατηρηθούμε σε αυτήν. Τώρα πρέπει να κρατήσουμε όλους τους κανόνες και τα θεμέλια με τα οποία έζησε η Εκκλησία για αιώνες.

Μας λένε ότι το θέμα του ημερολογίου δεν είναι δογματικό ζήτημα, ότι η Εκκλησία έχει το δικαίωμα να αλλάξει το ημερολόγιο και να ζει σύμφωνα με το ημερολόγιο που θεωρεί πιο σωστό.

Πράγματι, το ημερολόγιο δεν είναι κάποιου είδους δογματική δήλωση. Ας σκεφτούμε όμως το ερώτημα: γιατί ο Νόμος του Μωυσή της Παλαιάς Διαθήκης περιείχε πολλές μικροπρεπείς και, εκ πρώτης όψεως, ανούσιες οδηγίες, σαν κρόσια σε μια κουβέρτα: «Μη ντύνεσαι με ύφασμα φτιαγμένο από μαλλί και βαμβάκι μαζί. Θα κάνεις κρόσσια στις τέσσερις άκρες του μανδύα που φοράς.

Νόμοι σχετικοί με την αγνότητα» (Δευτ. 22:11,12).

Φαίνεται, τι διαφορά έχει από ποιο υλικό είναι φτιαγμένα τα ρούχα σας; Αλλά ο νόμος του Μωυσή ήταν πολύ αυστηρός για τις παραβιάσεις ακόμη και της πιο ασήμαντης εντολής. Ακόμη και ο άγιος Απόστολος Παύλος επαναλαμβάνει μια τρομερή απειλή για τους παραβάτες: «Όλοι οι εδραιωμένοι στα έργα του νόμου είναι υπό κατάρα. Διότι είναι γραμμένο: «Καταραμένος όποιος δε μένει πιστός σ’ όλα όσα είναι γραμμένα στο βιβλίο του νόμου και δεν τα τηρεί» (Γαλ 3:10). Τι νόημα έχει τέτοια αυστηρότητα;

Μια εξήγηση για αυτό είναι ότι με αυτόν τον τρόπο ο Θεός διέκρινε τον εβραϊκό λαό από το παγανιστικό περιβάλλον των γύρω λαών. Οι Εβραίοι δεν έπρεπε να έχουν τα πάντα όπως οι ειδωλολάτρες. Έπρεπε να είναι διαφορετικοί από αυτούς σε όλα: στην εμφάνιση, στην ένδυση, στις γαστρονομικές συνήθειες, στις τελετουργίες, στις αργίες κ.λπ. Όλα αυτά έγιναν για να μην υιοθετήσουν οι Εβραίοι παγανιστικές παραδόσεις και σιγά σιγά να γίνουν και οι ίδιοι ειδωλολάτρες. Ναι, το να σκεπάζεσαι με μια κουβέρτα χωρίς κρόσια δεν είναι ακόμη προδοσία στον Ένα Θεό. Αλλά έχοντας παραβιάσει μια εντολή, είναι πιο εύκολο να παραβιάσεις τη δεύτερη, την τρίτη και ούτω καθεξής. Και στο τέλος μπορείς να καταλήξεις στην ειδωλολατρία, η οποία, δυστυχώς, συνέβη συχνά στην εβραϊκή ιστορία. Και, κατά κανόνα, όλα ξεκίνησαν από μικρά.

Ναι, τυπικά η UOC δεν περιβάλλεται από ειδωλολάτρες. Ναι, η OCU, η οποία έχει αλλάξει υιοθετώντας ένα νέο στυλ, αυτοαποκαλείται Ορθόδοξη Εκκλησία. Ας δούμε όμως ποια ατζέντα μας αναγκάζει να στραφούμε σε ένα νέο ημερολόγιο.

Συμβατικά, αυτή η ατζέντα μπορεί να ονομαστεί φιλελεύθερη-οικουμενική. Εάν η UOC δείξει αδυναμία και συμφωνήσει να στραφεί σε ένα νέο στυλ, αυτό, φυσικά, δεν θα είναι ακόμη μια ενοποίηση με το OCU, αλλά ένα βήμα ακριβώς προς αυτήν την κατεύθυνση. Με τη σειρά της, η OCU, δια στόματος ηγετών και εκπροσώπων της, έχει επανειλημμένα εκφράσει την πρόθεσή της να ενισχύσει τις διαδικασίες ενοποίησης με τους Ουκρανούς Ελληνοκαθολικούς. Το UGCC κάνει περίπου παρόμοιες δηλώσεις. Αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο μιας ακόμη πιο παγκόσμιας διαδικασίας για την ένωση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία έχει επίσης διακηρυχθεί επανειλημμένα από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον Πάπα Φραγκίσκο.

Σημαντικές αλλαγές όμως συντελούνται και στην ίδια την Καθολική Εκκλησία. Η πρόσφατα εγκεκριμένη Διακήρυξη του Πάπα Φραγκίσκου της Διακήρυξης των Fiducia  supplicans ανοίγει την πόρτα στην ευλογία των ομόφυλων ζευγαριών. Σημαντικό μέρος της Καθολικής Εκκλησίας απαιτεί την πλήρη αναγνώριση των LGBT ατόμων, την καθιέρωση γυναικείου ιερατείου και την αναθεώρηση της εκκλησιαστικής διδασκαλίας σε θέματα αμβλώσεων και ευθανασίας. Δηλαδή, όλα πάνε ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το ημερολογιακό ζήτημα (που από μόνο του δεν έχει δογματικό ή ιερό νόημα) αποκτά πολύ μεγάλη σημασία για την UOC. Γίνεται στοιχείο πίστης σε όλη την Ορθόδοξη διδασκαλία, στοιχείο αυτοπροσδιορισμού μας, στοιχείο διαφοράς μας απ’ όλες εκείνες τις θρησκευτικές οργανώσεις που συμμετέχουν σε αυτή την φιλελεύθερη-οικουμενική ατζέντα. Γι' αυτό τώρα πρέπει να μείνουμε στο παλιό ημερολόγιο, όσο άβολο κι αν μας είναι να το συνδυάσουμε με το πολιτικό ημερολόγιο, όσο κι αν κατηγορούμαστε ότι τηρούμε το αυτοκρατορικό παρελθόν και όσο κι αν μας χλευάζουν. αποκαλώντας μας βαθιά σκοταδιστές.

                                                                                         ΈΟΔ «Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων»

29 Δεκεμβρίου 2023

 

Ἡ Δύση
σέ καθεστώς
πνευματικῆς ἀποσυνθέσεως!

τοῦ κ. Νεκταρίου Δαπέργολα,

Δρ. Ἱστορίας

  

Ἡ ζοφερὴ εἰκόνα τῆς (ὄχι ἁπλῶς παρηκμασμένης, ἀλλὰ ἀναφανδὸν σὲ καθεστὼς πνευματικῆς ἀποσύνθεσης καὶ ἀκραίου δαιμονισμοῦ) σημερινῆς Δύσης, ὅπως ἀποτυπώνεται καὶ σὲ ἐμβληματικὰ μνημεῖα τῆς ἐπελαύνουσας woke ἀτζέντας, ἀλλὰ καὶ στὸν τρόπο «ἑορτασμοῦ» τῶν Χριστουγέννων (μὲ ἀκόμη καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ νὰ τίθεται πλέον σὲ καθεστὼς ἀποσιώπησης - ἢ καὶ ἀπαγόρευσης - μέ πρόσχημα τόν...σεβασμό τῆς διαφορετικότητας). Ἄκρως χαρακτηριστικὴ φυσικὰ καὶ ἡ φωτογραφία ἀπὸ ναὸ τοῦ Βελγίου, ὅπου μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ τὸ γλυπτὸ «Ἐκπεσών Ἀρχάγγελος» (ποὺ ἀντιλαμβάνεστε προφανῶς πρὸς τιμὴν ποίου τοποθετήθηκε).

      Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ ἐξολοκλήρου δαιμονικὸ τοπίο πῶς νὰ μὴν ξαναθυμηθεῖς ἄραγε ὅσα ἔγραφε, δεκαετίες πρίν, γιὰ τὴν κατάρρευση τῆς Δύσης, ὁ σπουδαῖος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς στὸ βιβλίο του «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός»;

      «Ὁ ἄνθρωπος» ἔλεγε «εἶναι μεγάλος μόνον διὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ Θεῷ· τοῦτο εἶναι ἡ θεμελιώδης ἀρχὴ τοῦ θεανθρωπίνου πολιτισμοῦ. Χωρὶς τὸν Θεὸν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι παρὰ ἑβδομήκοντα κιλὰ αἱμόφυρτης ὕλης. Ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος ἔχει καταδικάσει εἰς θάνατον τὸν Θεὸν καὶ τὴν ψυχήν. Δὲν κατεδίκασεν ὅμως οὕτω καὶ τὸν ἑαυτόν του εἰς θάνατον, ἐκ τοῦ ὁποίου θανάτου δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις;

      Κάμετε εἰλικρινῶς καὶ ἀμερολήπτως τὸν ἀπολογισμὸν τῆς Εὐρωπαϊκῆς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτικῆς, κουλτούρας, πολιτισμοῦ, καὶ θὰ ἰδῆτε ὅτι αὐταὶ ἔχουν φονεύσει εἰς τὸν Εὐρωπαῖον ἄνθρωπον τὸν Θεὸν καὶ τὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς. Ἐὰν ὅμως προσέξετε σοβαρῶς εἰς τὴν τραγικότητα τῆς ἀνθρωπίνης Ἱστορίας, ὁπωσδήποτε θὰ ἐννοήσετε ὅτι ἡ θεοκτονία πάντοτε καταλήγει εἰς τὴν αὐτοκτονίαν. Ἐνθυμεῖσθε τὸν Ἰούδαν; Ἐκεῖνος πρῶτος ἐφόνευσε τὸν Θεὸν καὶ ἔπειτα ἐξόντωσε τὸν ἑαυτόν του. Τοῦτο εἶναι ἀδυσώπητος νόμος, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ εἰς τὴν Ἱστορίαν τοῦ πλανήτου τούτου.

      Τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, οἰκοδομηθὲν χωρὶς τὸν Χριστόν, κατ' ἀνάγκη θὰ καταρρεύση καὶ μάλιστα πολὺ συντόμως, ὡς προεφήτευσεν ὁ ὁραματιστὴς Ντοστογιέφσκι καὶ ὁ θλιμμένος Γκόγκολ πρὸ ἑκατὸν καὶ πλέον ἐτῶν. Καὶ ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν μας πραγματοποιοῦνται αἱ προφητεῖαι τῶν ὀρθοδόξων Σλάβων προφητῶν. Δέκα ὁλόκληρους αἰῶνας ἀνεγείρετο ὁ εὐρωπαϊκὸς πύργος τῆς Βαβέλ, καὶ ἡμεῖς ἠξιώθημεν τοῦ τραγικοῦ ὁράματος: Ἰδού, ἀνηγέρθη πελώριον μηδέν! Ἐπῆλθε γενικὴ σύγχυσις. Άνθρωπος δὲν ἐννοεῖ ἄνθρωπον, ψυχὴ δὲν ἐννοεῖ ψυχή, ἔθνος δὲν ἐννοεῖ ἔθνος. Ἠγέρθη ἄνθρωπος ἐναντίον ἀνθρώπου, βασιλεία ἐναντίον βασιλείας, λαὸς ἐναντίον λαοῦ, ἀκόμη καὶ ἤπειρος ἐναντίον ἠπείρου.

      Ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος ἔφθασεν εἰς τὸν μοιραῖον ἴλιγγον, ὡδήγησε τὸν ὑπεράνθρωπον εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ πύργου τῆς Βαβὲλ του, θέλων νὰ ἀποπερατώση μὲ αὐτὸν τὸ οἰκοδόμημα του, ἀλλ' ὁ ὑπεράνθρωπος ἐτρελλάθη ἀκριβῶς ἐπὶ τῆς κορυφῆς καὶ ἐκρημνίσθη ἐκ τοῦ πύργου. Καὶ πίσω του ὁ ἴδιος ὁ πύργος κρημνίζεται καὶ θρυμματίζεται διὰ τῶν πολέμων καὶ ἐπαναστάσεων.

      Ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος ἔπρεπε κατ' ἀνάγκην νὰ τρελλαθῇ εἰς τὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ του· ὁ Θεοκτόνος ἦτο ἀδύνατον νὰ μὴν γίνη αὐτοκτόνος.

      Νύκτα, βαριὰ νύκτα ἔχει καλύψει τὴν Εὐρώπη. Κρημνίζονται τὰ εἴδωλά της καὶ δὲν εἶναι πολὺ μακρὰν ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν θὰ μείνη οὔτε πέτρα ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν ἀπὸ τὴν κουλτούραν καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς Εὐρώπης, διὰ τῶν ὁποίων αὐτὴ ἀνήγειρε πόλεις καὶ κατέστρεψε ψυχάς, ἐθεοποίει τὰ κτίσματα καὶ ἀπέριπτε τὸν Κτίστην».

      Πραγματικά, λόγoι ἀνατριχιαστικὰ ἐπίκαιρoι καὶ προφητικoί. Γιὰ μία Εὐρώπη (καὶ γενικότερα μία Δύση), τῆς ὁποίας ἀκοῦμε πλέον ξεκάθαρα - χωρὶς προσχήματα, ὡραιοποιημένα φίλτρα καὶ ψεύτικα φτιασίδια - τὸν μακάβριο ἐπιθανάτιο ρόγχο. Ἐμεῖς ἄραγε μέχρι πότε θὰ ἐπιλέγουμε μὲ τόσο ἐμμονικὴ ἀμετανοησία νὰ βουλιάζουμε μαζί της;

       Ἡ διαστροφή σέ κοινή θέα!

Ἡ "διαφορετικότητα" διεκδικεῖ τά ἴσα δικαιώματα,  προπαγανδίζεται καί νομοθετεῖται!

  

Ἡ πλάνη τοῦ δικαιωματισμοῦ μέ θύμα ἀκόμη καί τήν παιδική ἠλικία.....

Ἐνῶ ὁ Χριστιανισμός

ὡς πυλώνας τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ περιθωριοποιεῖται,

ὁ Σατανισμός ἀποθρασύνεται....

 

Ἐκδήλωση - Ἀφιέρωμα
στήν
κοσμοσωτήρια Θεία Ἐνανθρώπηση

Ανταποκριθήκαμε στην Πρόσκληση να παρακολουθήσουμε μια προεόρτια Εκδήλωση - Αφιέρωμα στην κοσμοσωτήρια Θεία Ενανθρώπηση (εν όψει της εγγιζούσης, κατά το εκκλησιαστικό εορτολόγιο, Εορτής των Χριστουγέννων).

Ήταν μια πνευματική πανδαισία. Τερπνή και ωφέλιμη. Πλήθος πιστών και ενδιαφερομένων την παρακολούθησαν και όλοι "αποζημιωθήκαμε" με την χαρά και ωφέλεια που αποκομίσαμε από αυτήν.

Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές, τον φίλο Παρουσιαστή ιεροψάλτη Αθανάσιο Τσαλάγκα, τον περίφημο Ψαλτικό Χορό, υπό την διεύθυνση του γλυκύφθογγου και μουσικολογιώτατου Επισκόπου Παντελεήμονος, Μητροπολίτου Φθιώτιδος (πολλά κοπιάσαντος για το ωραίο αποτέλεσμα), τις Κατηχήτριες και τους μαθητές και μαθήτριες των Κατηχητικών Σχολείων των Ενοριών της Αρχιεπισκοπής και της Ι. Επισκοπής Νικαίας και βεβαίως τον εκλεκτό ομιλητή Πανοσιώτατο Ιερομόναχο π. Πέτρο Χριστοδούλου για την ενδιαφέρουσα επίκαιρη ομιλία του. Ιδιαίτερες ευχαριστίες και συγχαρητήρια στον αγαπητό αδελφό και δεξιοτέχνη Λυράρη και δάσκαλο κ. Ηλία Υφαντίδη για τη σπουδαία συνεισφορά του.

Ευχόμαστε να επαναληφθούν και καθιερωθούν τέτοιες ωφέλιμες και αληθινά, κατά κυριολεξία, ψυχαγωγικές πρωτοβουλίες και ευκαιρίες. Ευγνώμονες ευχαριστίες στην Ιερά Σύνοδο για την απόφασή πραγματοποιήσεως της εν λόγω εκδηλώσεως.

Ἅγιος Ματθαῖος
(Καρμπαδάκης),
Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν,
ὁ νέος Ὁμολογητής (1861 - +1950)

 

Ένας σύγχρονος ασκητής Επίσκοπος και Ομολογητής της Ορθοδόξου Πίστεως. Γένημμα και θρέμμα της ευάνδρου Κρήτης (Πανέθυμος Κισσάμου, Χανίων). Προσκυνητής του Παναγίου Τάφου. Τέκνο του Αγιορειτικού μοναχισμού. Συνδεόμενος με τον Άγιο Νεκτάριο Επίσκοπο Πενταπόλεως, τον εν Αιγίνη, διά πνευματικής φιλίας. Πνευματικός πατέρας εκατοντάδων λαϊκών και μοναχών. Ιδρυτής μεγάλων Μονών (Ανδρώας Μονής Μεταμορφώσεως Σωτήρος Κουβαρά και Γυναικείας Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας, Αττικής) με δεκάδες μοναχούς και μοναχές. Διώκτης των δαιμόνων. Εργάτης της νοεράς προσευχής. Μεγάλος νηστευτής. Αγωνιστής υπέρ της Ορθοδόξου Παραδόσεως και κατά των Καινοτομιών. Θαυματουργός εν ζωή και μετά την κοίμησή του. Διορατικός και προορατικός. Εμπνευστής και καθοδηγητής οσίων ανδρών και γυναικών.

 

(Η παρούσα εικόνα του είναι σύγχρονο έργο εκ του Αγιογραφείου της Ιεράς Ανδρώας Κοινοβιακής Μονής Αναλήψεως Κυρίου, Δύο Βουνών Φθιώτιδος.)

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ:
ΜΟΣΧΑ - ΚΙΕΒΟ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ.
ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

«ΕΜΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ (ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΟΣΧΑΣ - ΚΙΕΒΟΥ).»

 

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΟΣ - ΘΕΟΛΟΓΟΥ,

ΣΤΟ 5ο ΤΑΚΤΙΚΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ & ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ).

17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2023,
CLUB HOTEL CASINO ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ.

 Ἀνακοίνωση Ἱερῶν Μονῶν καί Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων γιά τίς νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες καί τόν προσωπικό ἀριθμό τοῦ πολίτη

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΩΝ  ΜΟΝΩΝ  ΚΑΙ  ΙΕΡΩΝ  ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΩΝ ΓΙΑ  ΤΙΣ  ΝΕΕΣ  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ  ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

..........................................................................................

Ἐπίλογος

Τά σύγχρονα ἐπιτεύγματα στόν χῶρο τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας φανερώνουν τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου, συνάμα ὅμως καταδεικνύουν καί τήν τραγικότητά του, ὅταν, αὐτονομημένος ὁ ἴδιος ἀπό τόν Θεό, τά καταχρᾶται καί δέν τά χρησιμοποιεῖ γιά τό καλό του ἀλλά γιά τήν αὐτοκαταστροφή του.

Γνωρίζουμε ὅτι στίς μέρες μας τό διεθνές πολιτικό σκηνικό τό διαμορφώνουν οἱ παγκόσμιες ἀγορές, ἐρήμην τῶν λαῶν. Καί γνωρίζουμε, ἐπίσης, ὅτι αὐτές οἱ ἀγορές δέν στηρίζονται σέ ἠθικές ἀξίες ἤ ἀρχές, παρά μόνο σέ οἰκονομικά συμφέροντα ἤ ἄλλες ἐπιδιώξεις. Γι’ αὐτό καί δέν εἶναι λίγοι οἱ πολίτες πού εὔλογα ἀνησυχοῦν ὅτι ἡ τεράστια δύναμη τῆς ψηφιακῆς πληροφορίας θά χρησιμοποιηθεῖ μελλοντικά γιά τήν περιστολή τῶν προσωπικῶν τους ἐλευθεριῶν, γιά τόν ἀσφυκτικό ἔλεγχο τῆς ἰδιωτικῆς τους ζωῆς καί γιά τή σταδιακή ἑδραίωση ἑνός παγκόσμιου ὁλοκληρωτικοῦ συστήματος. Ἕνα τέτοιο τυραννικό σύστημα θά χρησιμοποιήσει κάποτε ὡς ὑποδομή καί ὁ ἀναμενόμενος —σύμφωνα μέ τήν προφητεία τῆς Ἀποκάλυψης— ἀντίχριστος, προκειμένου νά ἐπιβάλει τήν παγκόσμια κυριαρχία του. 

Ἐπειδή ἡ ἐλευθερία ἀποτελεῖ ὑπέρτατο καί ἀδιαπραγμάτευτο ἀγαθό, ἐπειδή οἱ δημοκρατικές ἀξίες συνιστοῦν θεμελιώδη στοιχεῖα μιᾶς ὑγιοῦς κοινωνίας, καί ἐπειδή, τέλος, δέν ἐπιθυμοῦμε οὔτε στό ἐλάχιστο νά ὑποβοηθήσουμε τήν ἐπιβολή ὁποιασδήποτε τυραννικῆς ἐξουσίας, δηλώνουμε, ὡς ταπεινοί μοναχοί τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ὡς ἐλεύθεροι Ἕλληνες πολίτες, ὅτι διαφωνοῦμε καί εἴμαστε ἀντίθετοι μέ τόν ὑποχρεωτικό χαρακτήρα τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητας/κάρτας καί τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ καί ζητοῦμε νά καταστεῖ προαιρετική ἡ λήψη τους. Ἐπίσης, διαφωνοῦμε μέ τή μεθοδευμένη κατάργηση τῶν μετρητῶν καί τήν ἐξελισσόμενη ἑνοποίηση τῶν βάσεων δεδομένων πού ἀφοροῦν τά προσωπικά στοιχεῖα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Ὅλα αὐτά ἀλληλένδετα –κατάργηση μετρητῶν, ἑνοποιημένες βάσεις δεδομένων, Προσωπικός Ἀριθμός, ἠλεκτρονική ταυτότητα/κάρτα– ὁδηγοῦν ἀναπόδραστα στόν πλήρη ἔλεγχο τῶν οἰκονομικῶν καί κοινωνικῶν δραστηριοτήτων τῶν πολιτῶν.

Ἡ Πολιτεία, πιστή στίς ἀρχές τῆς δημοκρατίας καί τοῦ κράτους δικαίου καί σεβόμενη τήν ἐλευθερία ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν πολιτῶν, ὀφείλει νά διατηρεῖ πάντοτε ἐναλλακτικούς τρόπους ταυτοποίησης καί πρόσβασης σέ ὑπηρεσίες ἤ ἀγαθά. Σέ κάθε περίπτωση ὀφείλει, ἐπίσης, νά προστατεύει τούς πολίτες ἀποτελεσματικά ἀπό τήν κατάχρηση τῆς ψηφιακῆς πληροφορίας, διασφαλίζοντας οὐσιαστικά τήν ἰδιωτικότητά τους καί ὅλα τά ἀτομικά τους δικαιώματα καί τίς ἐλευθερίες.

Ὑπ’ αὐτό τό πρίσμα, εὐελπιστοῦμε ὅτι ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση θά ἀφουγκρασθεῖ τίς εὔλογες ἀνησυχίες μας, ὅπως αὐτές ἐκτίθενται στό παρόν κείμενο, θά μᾶς εἰσακούσει καί δέν θά προβεῖ σέ περιορισμό τῶν συνταγματικῶς κατοχυρωμένων ἐλευθεριῶν μας μέ τήν ἐπικείμενη ἔκδοση τοῦ Προεδρικοῦ Διατάγματος γιά τόν Προσωπικό Ἀριθμό. Ἀντίθετα, θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι μέ δημοκρατική διάθεση θά προβεῖ στίς ἀναγκαῖες νομοτεχνικές διορθωτικές κινήσεις, ὥστε νά γίνουν σεβαστές οἱ τεκμηριωμένες θέσεις μας. Στήν ἀπευκταία ὅμως περίπτωση πού στό ἐκδοθησόμενο Προεδρικό Διάταγμα οἱ θέσεις μας θά ἀγνοηθοῦν, θά ἐπανέλθουμε μέ νέα ἀνακοίνωση-τοποθέτηση, στήν ὁποία θά περιγράφουμε τήν περαιτέρω στάση μας, στάση θεμελιωμένη στά δικαιώματα πού παρέχει τό Σύνταγμα τῆς πατρίδος μας σέ κάθε Ἕλληνα πολίτη. 

Τέλος, συνιστοῦμε στούς πιστούς ἀδελφούς μας πού ἀγωνίζονται στόν κόσμο νά μή βιαστοῦν νά παραλάβουν τίς νέες ταυτότητες καί τόν Προσωπικό Ἀριθμό, ἀλλά νά ἐξαντλήσουν ὅλα τά διαθέσιμα χρονικά περιθώρια. Παράλληλα, ἄς διαμαρτυρηθοῦν μέ κάθε πρόσφορο καί νόμιμο μέσο, μέ συντονισμένες κινήσεις καί παρεμβάσεις, προκειμένου ἡ παραλαβή τους νά καταστεῖ προαιρετική. Ἐπιπλέον, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀπόδειξη τῆς ταυτοπροσωπίας τους, ἄς χρησιμοποιοῦν τά συμβατικά μέσα ταυτοποίησης, ἀποφεύγοντας τά ἀντίστοιχα ψηφιακά (π.χ. ἔξυπνες ἐφαρμογές τύπου Gov.gr Wallet), γνωρίζοντας πώς ἰσχύουν καί τά ἑξῆς: 

1) Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ νόμου 3731/2008 (ἄρθρ. 25) οἱ ὑπηρεσίες, γιά τήν διεκπεραίωση διοικητικῶν διαδικασιῶν, ὑποχρεοῦνται νά ἀποδέχονται ὡς μέσο ταυτοποίησης καί τό διαβατήριο ἤ τήν ἄδεια ὁδήγησης. 

2) Σύμφωνα μέ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας (1602/2021, Δ΄ Τμῆμα), ἀκόμα κι ἄν παρέλθει 15ετία ἀπό τήν ἔκδοση τῆς παλαιᾶς ταυτότητας, αὐτή θεωρεῖται ἰσχυρό ἔγγραφο καί οἱ ἁρμόδιες ὑπηρεσίες ὀφείλουν νά τή δεχθοῦν, ἐφόσον δέν συντρέχει βάσιμη ἀμφιβολία γιά τή γνησιότητά της. 

Ζοῦμε ἀναμφίβολα σέ ἀποκαλυπτικούς καιρούς. Γι’ αὐτό ἄς μήν ἐφησυχάζουμε. Ἄς ἀποκτήσουμε τήν “καλή ἀνησυχία” γιά ὅσα συμβαίνουν γύρω μας. Πίσω ἀπό τίς ἐπαγγελόμενες εὐκολίες τῆς σύγχρονης ψηφιακῆς κοινωνίας κρύβονται τά δεσμά ἑνός ἀνελεύθερου συστήματος. Ὑπάρχει, ἄραγε, κάποιο ὄφελος ἱκανό νά ἰσοσταθμίσει τήν ἀπώλεια τῆς ἐλευθερίας, γιά τήν ὁποία στήν εὐλογημένη πατρίδα μας χύθηκαν ποταμοί αἱμάτων;

Ἡ ἐποχή μας ἀπαιτεῖ νά ζήσουμε δυναμικά καί αὐθεντικά τή χριστιανική μας ἰδιότητα, μέ πνευματική ἐγρήγορση, μετάνοια καί προσευχή, ὥστε νά ἀποκτήσουμε “νοῦν Χριστοῦ”, γιά νά μποροῦμε νά διακρίνουμε τά σημεῖα τῶν καιρῶν καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὀφείλουμε νά ἐνεργοῦμε. Ἄς καλλιεργοῦμε τό μαρτυρικό καί ἀσκητικό φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἄς μάθουμε νά χρησιμοποιοῦμε τά ἠλεκτρονικά μέσα μέ ἐγκράτεια, σύνεση καί διάκριση. Καί τέλος, ἄς ἑτοιμαζόμαστε νά θυσιάσουμε, ὅποτε χρειασθεῖ, ὄχι μόνο τίς ἀνέσεις τοῦ ψηφιακοῦ κόσμου, ἀλλά καί τήν ἴδια μας τή ζωή, προκειμένου νά ὁμολογήσουμε τήν πιστότητά μας στόν Τριαδικό Θεό. 

Ἡ ζωή ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί τοῦ κάθε ἀνθρώπου χωριστά βρίσκεται στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Αὐτός, πού φροντίζει καθημερινά τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ καί τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ, δέν παύει νά σκεπάζει φιλόστοργα μέ τήν ἀγαθή Του πρόνοια καί ὅλα τά δικά Του παιδιά. Αὐτός, εἶναι βέβαιο, ὅτι καί στήν παρούσα περίσταση καί σέ κάθε ἄλλη ἐπερχόμενη δυσκολία “οὐκ ἐάσει ἡμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δυνάμεθα, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ἡμᾶς ὑπενεγκεῖν” (πρβλ. Α΄ Κορ. 10:13).

 

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΩΝ

 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξηροποτάμου
Ἀρχιμανδρίτης Ἰωσήφ καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Δοχειαρίου
Ἀρχιμανδρίτης Ἀμφιλόχιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου
Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί  

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου
Ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου
Ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου Κονίτσης
Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου Γηρομερίου Θεσπρωτίας
Ἀρχιμανδρίτης Μεθόδιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Δρυοβούνου Κοζάνης
Ἀρχιμανδρίτης Στέφανος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Σοχοῦ Λαγκαδᾶ
Ἀρχιμανδρίτης Ἰωαννίκιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου Θεοτόκου Καλλίπετρας Βεροίας
Ἀρχιμανδρίτης Παλαμᾶς καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ
Ἀρχιμανδρίτης Μωϋσῆς καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πυργετοῦ Λαρίσης
Ἀρχιμανδρίτης Εἰρηναῖος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου
Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου Ὀρμυλίας Χαλκιδικῆς
Ἀρχιμανδρίτης Συνέσιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου Πευκοχωρίου Χαλκιδικῆς
Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί  

Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου
Παντοκράτορος καί Ἁγίας Σκέπης Μελισσοχωρίου Ὡραιοκάστρου
Ἀρχιμανδρίτης Ἀντώνιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Γατζέας Βόλου
Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Παιονίας Κιλκίς
Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Μακαριωτίσσης Δόμβραινας Θήβας
Ἀρχιμανδρίτης Θεοδόσιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Λαγκάδας Πάρου
Ἀρχιμανδρίτης Μελέτιος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας Πάρου
Ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Σιαμάδων Καλαμπάκας
Ἀρχιμανδρίτης Μακάριος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἄνδρου
Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου Στομίου Κονίτσης
Ἀρχιμανδρίτης Κοσμᾶς καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί 

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἀθανασίου Ἐράτυρας
Ἀρχιμανδρίτης Νικηφόρος καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
 

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μυρτιδιωτίσσης Θαψανῶν Πάρου
Μακρίνα μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί

Ἡ Προεστῶσα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Πυργετοῦ Λαρίσης, Μετοχίου Ἱεράς Μονῆς Ἁγίου Νικοδήμου, Χριστονύμφη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί 

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μουτσιάλης Σκήτης Βεροίας
Πορταΐτισσα μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί  

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Εἰσοδίων Ὄσσης Λαγκαδᾶ
Γαλήνη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί

Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως Χαλκιδικῆς
Μαριάμ μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Λαυρεντίου Πηλίου
Μαριάμ μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
 

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ Θάσου
Ἐφραιμία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
 

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Ὁδηγητρίας Πορταριᾶς Βόλου
Θεοφανῶ μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία Ἄξιόν Ἐστιν» Μεσαίου Ὡραιοκάστρου
Εὐφημία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγιοπούλας Ναούσης
Κασσιανή μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου ἁγίου Γεωργίου Ἀνύδρου
Ἰωάννα μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γοργοϋπηκόου Μάνδρας Ἀττικῆς
Φεβρωνία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἁγίας Τριάδος -Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης
Τιμοθέη μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Τιμίου Σταυροῦ Μαψοῦ Κορινθίας
Ἱλαρία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
 

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Πάντων Σπετσῶν
Μαγδαληνή μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
Πορφυρία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
  

Ἡ Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος Σωτῆρος Χριστοῦ Κερκύρας
Εὐφημία μοναχή καί αἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφαί
 
 

Ὁ κατάλογος τῶν ὑπογραφῶν θά ἐνημερώνεται προϊόντος τοῦ χρόνου.

 

Τό τέλος τῆς Εὐρώπης μέ συνταγή Καλέργη

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Τα όσα ακολουθούν  έχουν άμεση σχέση με την  απόφαση της χώρας μας να νομιμοποιήσει 300.000  μετανάστες και ουδόλως  αποτελούν προϊόν επιστημονικής φαντασίας. Και συγκεκριμένα,  αυτά που διαδραματίζονται   στην Ευρώπη, και όλως ειδικότερα στην Ελλάδα, στο χώρο της μαζικής μετανάστευσης και των συνεπειών της, έχουν αναγγελθεί  σε βιβλία και   άρθρα  του περασμένου αιώνα από έναν  μορφωμένο πολιτικό, φιλόσοφο και συγγραφέα. 

Πρόκειται για το σχέδιο καταστροφής της Ευρώπης, που εμπνεύστηκε ο  RICHARD  COUDENHOVE KALERGI,  γιός Αυστριακού  διπλωμάτη και  Γιαπωνέζας μητέρας. Το 1926 ίδρυσε την κίνηση «Πανευρώπη», με έδρα τη Βιέννη,  και αναγνωρίζεται ως ο πατέρας της ΕΕ. Η νέα αυτή κίνηση εγκαθίσταται στο παλάτι Hofburg και διαχέει τις ιδέες της μέσω του περιοδικού Πανευρώπη. Να σημειωθεί ότι  και τότε, όπως και τώρα, ένας πολύ μικρός αριθμός  αυτών που γνωρίζουν  το σχέδιο “Πανευρώπη” γνωρίζουν επίσης ότι αυτό  έκρυβε μια σατανική πρόβλεψη, αλλά και έναν απευκταίο στόχο, για το μέλλον της Ευρώπης: την εξαφάνισή της. Είναι, εξάλλου,  ενδιαφέρον να υπογραμμισθεί ότι στη συνείδηση του Καλλέργη η ΕΕ θα τελούσε υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., όπως και τελεί. 

Στο διάστημα του ενός αιώνα, από την εμφάνιση αυτού του σχεδίου, και μέχρι σήμερα, έγινε πλήθος φονικών επιθέσεων, κυρίως στη Νότια Αφρική, εναντίον λευκών, και τόσο πρόσφατα όσο το 2017, που  ερμηνεύτηκαν ως έναρξη γενοκτονίας εναντίον της λευκής φυλής, με βάση τις σχετικές απόψεις του  Kαλέργη.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο (ή και η συνομωσία) της  ευρωπαϊκής γενοκτονίας βασίζεται σε παράγραφο του βιβλίου του Καλέργη, του 1925, με τον τίτλο Πρακτικός Ιδεαλισμός, όπου προλέγει ότι στο μέλλον θα εμφανιστεί μια μικτή ράτσα στην Ευρώπη: «Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλής. Οι σημερινές φυλές και τάξεις θα εξαφανιστούν σταδιακά ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης του χώρου, του χρόνου και των προκαταλήψεων. Η Ευρασιατική-Νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια στην εμφάνιση με τους αρχαίους Αιγυπτίους, θα αντικαταστήσει την ποικιλομορφία των λαών με την ποικιλομορφία των ατόμων”. 

Οι απόψεις αυτές ή το σχέδιο Kalergi, που  συχνά  εμφανίζεται και ως    συνωμοσία Coudenhove-Kalergi, είναι μια  αναγγελία γενοκτονίας των λευκών παράλληλης, τηρουμένων των αναλογιών,  ιδεοληπτικής σύλληψης με το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Με βάση αυτήν υποστηρίζεται  ότι ο Αυστρο-Ιάπωνας πολιτικός Richard von Coudenhove-Kalergiσκαρφίστηκε ένα σχέδιο για την ανάμειξη των λευκών Ευρωπαίων με άλλες φυλές Η εξάλειψη εθνών και λαών μπορεί να επιτευχθεί, κατά τον Καλέργη, μεταξύ άλλων, και με τη μετανάστευση.

Όσοι, ενδεχομένως, οσμίζονται συνωμοσίες παντού, έχουν την τάση να υποστηρίζουν, και μάλιστα αφ’υψηλού, ότι πρόκειται για  μια απλή σύμπτωση. Ωστόσο, το σχέδιο πλαισιώνεται από ορισμένα γεγονότα, που είναι δύσκολο πια να εξακολουθήσουν να εκλαμβάνονται ως “συμπτώσεις”. Επιλέγω, για τη συμπλήρωση αυτού του εδαφίου  του ανά χείρας έργου,  τα ακόλουθα:

*Πρώτον, δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι προς τιμήν του Coudenhove- Kalergi, ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο,  το οποίο  απονέμεται  κάθε δύο χρόνια σε  Ευρωπαίους  οι οποίοι αναγνωρίζεται ότι συνέβαλαν στην  προώθηση του  σχεδίου Καλέργη. Και οι μέχρι σήμερα  βραβευθέντες  είναι η Angela Merkel και ο Herman Van Rompuy, δύο από τα “κορυφαία πιόνια” της Λέσχης Bildemberg, αλλά και ο Πρόεδρος της Ρουμανίας Κλάους Ιωάννης. 

*Δεύτερον,  οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν συνεχώς την Ευρώπη, μέσω των Ηνωμένων Εθνών, να δεχθεί εκατομμύρια μετανάστες, για να λύσει έτσι το πρόβλημα υπογεννητικότητας και γήρανσης του πληθυσμού, αλλά και ανεπαρκών εργατικών χεριών. Συγκεκριμένα, αναφέρεται σε έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του Ιανουαρίου του 2000, με τίτλο «Μετανάστευση Αντικατάστασης: Μία λύση για την μείωση και γήρανση του πληθυσμού», όπου αναφέρεται ότι, μέχρι το 2025 η Ευρώπη θα χρειασθεί 159 εκατομμύρια μετανάστες. Εκπληκτικό πράγματι αυτό το ακριβές νούμερο, που αυτόματα παραπέμπει, σε συνδυασμό και με όλα τα προηγούμενα, στην ύπαρξη προμελετημένου σχεδίου. Εύλογα τίθεται το ερώτημα του  γιατί τα  ΗΕ δεν συμβουλεύουν την Ευρώπη να υιοθετήσει άλλες λύσεις, όπως προγράμματα στήριξης οικογενειών, αλλά αντιθέτως την προτρέπουν  να υπαχθεί σε πρόγραμμα γενοκτονίας της. 

*Τρίτον, η ακόλουθη δήλωση του G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (OMS), ενισχύει τις υπόνοιες για την ύπαρξη σκοτεινού σχεδίου, εναντίον της βιωσιμότητας της Ευρώπης, με βάση τις απόψεις Καλέργη. Η δήλωση αυτή έχει  ως εξής: «Αυτό που σε όλους τους τόπους οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν είναι να εφαρμόσουν τον περιορισμό των γεννήσεων και να τελούν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών),  με σκοπό να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή» (δηλαδή, από παγκόσμια κυβέρνηση). 

*Τέταρτον, τέλος, είναι δύσκολο να αποφευχθούν συνειρμοί ανάμεσα στην πιθανή πορεία εφαρμογής του σχεδίου Καλέργη και στην τάση ορισμένων ευρωπαϊκών οικονομιών, και κατεξοχήν της Ελλάδας, να καταργούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, να υποβαθμίζουν τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας,  ή να αλλοιώνουν την ιστορία της χώρας στα σχολικά διδακτικά βιβλία,  να υποτιμούν βασικές ανθρώπινες αξίες,  εθνικά σύμβολα και ιστορικές νίκες που διατηρούν την εθνική υπερηφάνεια και την εθνική ταυτότητα.

Ο συνδυασμός γήρανσης και υπογεννητικότητας της Ευρώπης και ακατάσχετου μεταναστευτικού ρεύματος βρίσκεται στη βάση διαπιστώσεων, που φαίνεται να  σχετίζονται άμεσα με το σχέδιο Καλέργη   και που καταλήγουν στις ίδιες συνέπειες, δηλαδή στην  εξαφάνιση της Ευρώπης. Αναφέρω τα ακόλουθα σχετικά, που περιλαμβάνονται στο άρθρο του Giulio Meotti: 

*O πληθυσμός της Ευρώπης μειώνεται περίπου κατά δύο εκατομμύρια το χρόνο, και σταθερά αναπληρώνεται από μεταναστευτικό πληθυσμό. Την υποκατάσταση αυτή ο David Coleman την χαρακτηρίζει ως εξής: “Η αυτοκτονική μείωση των γεννήσεων στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τους μετανάστες που αυξάνονται γρήγορα, θα μεταλλάξουν την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Η πτώση του ρυθμού γεννητικότητας από τους γηγενείς Ευρωπαίους συμπίπτει στην πραγματικότητα με τη θεσμοθέτηση του Ισλάμ στην Ευρώπη και με την  ανανέωση  της ισλαμοποίησης των Μουσουλμάνων της”. 

*Ο Λόρδος Sacks δήλωσε πρόσφατα: “Η μείωση της γεννητικότητας μπορεί να σημάνει το  τέλος της Δύσης”. Η Ευρώπη, καθώς  γηράσκει, δεν ανανεώνει πια τις γενεές της, και στη θέση τους καλωσορίζει μαζική μετανάστευση, από τη Μ. Ανατολή, την Αφρική και την Ασία, που θα υποκαταστήσουν τους γηγενείς Ευρωπαίους, και που κομίζουν πολιτισμούς με ριζικά διαφορετικές αξίες, για τη σχέση των δύο φύλων, την πολιτική εξουσία, την κουλτούρα, την οικονομία και τη σχέση Θεού και ανθρώπου. 

*Ο Καρδινάλιος  Raymond Leo Burke προέβλεψε ότι  “το Ισλάμ θα κατακυριεύσει την Ευρώπη εξαιτίας πίστης και ρυθμού γεννητικότητας”. 

Οι αρμόδιοι στην πατρίδα μας, προφανώς, αγνοούν το σχέδιο Καλέργη. Ας αναλογιστούμε, ωστόσο,  την τραγική μοίρα της  Ελλάδας, η οποία υποκύπτει χωρίς δισταγμούς, στις επιταγές έξωθεν,  σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών, που καταβάλουν προσπάθειες να  προστατεύσουν κατά το δυνατόν τα σύνορά τους. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στην πρόσφατη απόφαση της χώρας μας να νομιμοποιήσει, όπως υπολογίζονται, 300.000 μετανάστες. 

Αν υπάρχει μεταθανάτια ζωή ο Kalergi θα ανοίγει σαμπάνιες, προς τιμήν της Ελλάδας.

 

newsbreak.gr 25.12.2023