Πορίσματα Ἡμερίδας περί Πασχάλιου Κανόνα

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΣΤΙΣ 01.02.25 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ OTEACADEMY ME ΘΕΜΑ: ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ: ΟΡΟΣ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Στὸ πλαίσιο τῶν ἀποφάσεων τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ ἐπιτευχθεῖσα ἑνότης στὴν Πίστη σφραγίσθηκε μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ καθορισμοῦ τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων. Ἡ Ἐκκλησία ἔδωσε πρωταρχικὴ σημασία στὴ λειτουργικὴ ἑνότητα. Γι’αὐτὸ καὶ τὴ σχετικὴ της ἀπόφαση, ὅπως φαίνεται στὸν Α΄Κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου τὴν ἐξύψωσε σὲ «Ὅρο» ποὺ ἐξισώνεται σὲ ἀξία μὲ τοὺς Ὅρους τῆς πίστεως. Ἔτσι καθόρισε νὰ συνεορτάζουν οἱ Ὀρθόδοξοι σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση τὸ Πάσχα τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν πρώτη πανσέληνο τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας, φροντίζοντας ἔτσι νὰ μὴν συμπίπτει αὐτὸ μὲ τὸ πάσχα τῶν Ἑβραίων. Ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ θέτει ὡς κριτήριο γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα τὸ ἀσυνταύτιστο τοῦ χριστιανικοῦ μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ Πάσχα. Τὸ νὰ μὴν ἑορτάζουμε τὸ Πάσχα μαζὶ μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τὸ ‘ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τὴν ἁγίαν ἑορτὴν’ νὰ τελοῦμε, τὸ μὲν πρῶτο διασφαλίζει τὴν ἀκεραιότητα καὶ διαφοροποίηση τοῦ χριστιανικοῦ Πάσχα ἀπὸ τὸ Ἰουδαϊκὸ ὡς ἔκφραση πίστης, ἐνῶ τὸ δεύτερο τὴ λειτουργικὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν – χριστιανῶν διὰ μέσου τῆς ἀπὸ κοινοῦ τελέσεως τῆς ἑορτῆς τοῦ λαμπροφόρου Ἀναστάσεως ‘ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρα’.

 

Ἐξ ἄλλου ἡ Ἐκκλησία, ὅπως ἐπιτυχῶς ἐγράφη (π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος), φροντίζοντας γιὰ τὴν ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει ἑνότητά της «οὐδέποτε διενοήθη νὰ προέλθῃ εἰς συνεννοήσεις» μετὰ τῶν αἱρετικῶν «πρὸς θέσπισιν κοινοῦ ἑορτασμοῦ εἴτε τοῦ Πάσχα εἴτε οἱασδήποτε ἄλλης ἑορτῆς». Ἔτσι ἀπομακρύνεται τὸ ἐνδεχόμενο θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. «Τὸν Ὅρο» αὐτὸν «τῆς ἁγίας αὐτῆς καὶ μεγάλης συνόδου…περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ Πάσχα» ποὺ ἀποφασίστηκε κατὰ τὴν Α’Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἕως καὶ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν ἁγιορείτη τὸν τήρησαν ἐπακριβῶς. Ἀκολούθησαν τὴν δογματικὴ συμφωνία τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀγνόησαν πλήρως τὴν ἀστρονομικὴ ἀκρίβεια τῆς ἰσημερίας. Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος «καὶ αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι, ὅπου μετὰ τὴν πρώτην ἔγιναν καὶ οἱ λοιποὶ Πατέρες, ἔβλεπον ναὶ καὶ αὐτοὶ …πῶς ἐκατέβη πολὺ ἡ ἰσημερία · ἀλλ΄ὅμως δὲν ἠθέλησαν νὰ τὴν μεταθέσουν ἀπὸ τὴν κα’ Μαρτίου, ὅπου τὴν ηὖρεν ἡ Α'Σύνοδος, προτιμῶντες περισσότερον τὴν συμφωνίαν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἕνωσιν ἀπὸ τὴν ἀκρίβειαν τῆς ἰσημερίας» (Πηδάλιον σ…).

 

Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ Πρακτικὰ τοῦ λεγομένου Πανορθοδόξου Συνεδρίου στὴν Κωνσταντινούπολη (1923) μαζὶ μὲ τὴν καθιερωθεῖσα ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, ὅπου διασπᾶται ἡ λειτουργικὴ-ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων τίθεται πλέον ἀνοικτὰ καὶ τό θέμα συνεορτασμοῦ μὲ τὶς αἱρετικὲς ὁμολογίες. Ἔτσι δὲν πρέπει νὰ ὑποτιμοῦμε τὸν λεπτομερῆ καθορισμὸ τῆς ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ὡς ἀσχολούμενο δῆθεν μόνο μὲ τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη καὶ συγκεκριμένες ἡμερομηνίες. Κι αὐτὸ διότι  ἡ ἐνδεχομένη παράβαση τοῦ Πασχαλίου Κανόνος ἀπολήγει σὲ δύο κακὰ. Συνεορτασμὸ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καἲ διάσπαση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος

 

Προβάλλεται σήμερα ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὁ συνεορτασμὸς τοῦ Πάσχα μεταξύ Ὀρθοδόξων καὶ τῆς «δυτικῆς χριστιανοσύνης» ὡς ἔνδειξη ἀγάπης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς κάθε χριστιανό. Παραγνωρίζεται ὅμως μιὰ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ:  ἡ κοινὴ πίστη.  Ἡ ἀπὸ κοινοῦ τέλεση τῆς Θείας λατρείας ἐκφράζει καὶ σφυρηλατεῖ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑδράζεται στὴν κοινὴ πίστη, στὸ αὐτὸ φρόνημα τῶν πιστευόντων. Ἡ Δύση μὲ τὴν ὑπεροψία της δημιούργησε μιὰ θεολογία βασισμένη στὸν ὀρθολογισμὀ καὶ στὴν  περιφρόνηση πρὸς τὴν ἀποκεκαλυμμένη θεολογία τῶν Ἁγιων Πατέρων. Ἐν προκειμένω ὑπάρχει πλήρης διάσταση μεταξύ ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν – προτεσταντῶν στό κορυφαῖο θέμα τῆς σωτηρίας ποὺ μᾶς χαρίσθηκε διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Παπικοὶ καὶ προτεστάντες πιστεύουν ὅτι μὲ τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὶς ἁμαρτίες του προσεβλήθη ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι γιὰ νὰ συγχωρηθεῖ καὶ νὰ δικαιωθεῖ ὁ ἄνθρωπος χρειάστηκε νὰ πεθάνει στὸν Σταυρὀ ὁ Ὑἱὀς Του ὥστε νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ δικαιοσύνη Του καὶ νὰ δοθεῖ στὴν ἀνθρώπινη φύση ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν θάνατο. Πρόκειται γιὰ μιὰ λογικὴ κατασκευὴ ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀπόδοση ἀνθρώπινης δικαιοσύνης. Ἀντιθέτως στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία τῶν ἐν ἁγίῳ Πνεύματι θεολογούντων Πατέρων φανερώνεται ἡ ἀλήθεια τῆς σωτηρίας ὡς δῶρο τῆς θείας ἀγάπης, ὡς ὐπέρλογο μυστήριο ὅπου διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως θεραπεύεται καὶ ἀνακαινίζεται ἐν Χριστῷ καὶ τῇ Ἐκκλησίᾳ ἡ φθαρεῖσα ἀνθρωπίνη φύσις.  Καὶ οἱ δύο ἄκρως ἀντίθετες διδασκαλίες  ἐμφανίζονται μὲ ἐνάργεια στὶς ἀπεικονίσεις τῶν γεγονότων τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ τοὺς παπικοὺς ἀντιστοίχως.         Ἀδύνατος λοιπὸν ὁ κοινὸς μὲ τὴν αἱρετικὴ Δύση ἑορτασμὸς καὶ ἀπαραίτητη ἡ διαφύλαξη τοῦ Ὅρου τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.  Ὑποταγμένος στὸν ὀρθολογισμό του ὁ Παπισμὸς διόρθωσε ἀστρονομικῶς τὴν ἰσημερία, ἀλλὰ συνεορτάζει πολλὲς φορὲς τὸ Πάσχα μὲ τοὺς Ἰουδαίους, ἐνῶ τὸ μὴ συνεορτάζειν μετὰ Ἰουδαίων ἦταν ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ἀκριβῆ καθορισμὸ τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα.

 

Συμπερασματικῶς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, κρατεῖ μὲ εὐλάβεια τὸν Ὅρο τῆς Α’Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπὸ τῆς θεσπίσεώς του ὥς σήμερα καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν δύναται καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ συνεορτασμὸ τοῦ Πάσχα, οὔτε μὲ τοὺς Ἰουδαίους οὔτε μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Ἀκολουθεῖ τὸν Ὅρο τῆς Ζ’Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ ὁρίζει ὅτι  «ἁπάσας τὰς ἐκκλησιαστικὰς ἐγγράφως ἢ ἀγράφως τεθεσπισμένας ἡμῖν παραδόσεις ἀκαινοτομήτους φυλάττομεν». Ὅπως εἰπώθηκε «ὁ Πασχάλιος Κανὼν δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἀλλαγῆ διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς θεοπνευστίας τῆς Ἐκκλησίας».

 

 Τό μέλημα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἐξασφάλιση τῆς λειτουργικῆς της ἑνότητος  καὶ τῆς ἀδιασπάστου κοινωνίας τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.   Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔνδειξη ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας πρὸς κάθε ἄνθρωπο εἶναι ἡ διὰ παντὸς μέσου φανέρωση τῆς Ἀληθείας, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ὅπως μᾶς παραδόθηκε ἀπὸ τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ διὰ τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων.  Ἀπέναντι στὸ λεγόμενο «σκάνδαλο» τοῦ «διῃρημένου χριστιανικοῦ κόσμου» ποὺ προβάλλουν οἱ οἰκουμενιστὲς γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τὸν κοινό ἑορτασμὸ μὲ τήν πανσπερμία τῶν αἱρέσεων, ἀντιπαραβάλλουμε τὸ πραγματικὸ  σκάνδαλο τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Διότι σὲ περίπτωση τοῦ ἀπευκταίου συνεορτασμοῦ, ὅπως ἔγραφε ὁ ἅγιος Φιλόθεος τῆς Πάρου  θὰ ἀκολουθήσει «σύγχυσις, ταραχὴ, διαμάχες, φιλονεικίες, ἔχθρες, μίση καὶ τὰ λοιπὰ εἴδη τῆς κακίας, δι’ἅ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ».

 

Ἐπιθυμοῦμε καὶ ἐλπίζουμε ὅτι μὲ τὴν κραταιὰ παρέμβαση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μόνο μετὰ πασῶν τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν θὰ ἑορτάσουμε τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν σὐγκληση τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐκφράζοντας τὴν εὐγνωμοσύνη μας καὶ ἀπονέμοντας ἀληθινὴ τιμὴ στοὺς θεοφόρους Πατέρες της οἱ ὁποῖοι καὶ τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἐκράτυναν καὶ τήν ὀρθόδοξη λατρεία διὰ τοῦ Πασχαλίου Κανόνος χάρισαν ὡς ἑνοποιὸ κρῖκο τοῦ Σώματος τῆς μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

 

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

 

Ελληνικό Κράτος και κρατική Εκκλησία θέλουν το Ευαγγέλιο....."κλειστό" !

 

• Το Ι. Ευαγγέλιο δεν είναι «αξεσουάρ» ορκωμοσιών, ούτε διακοσμητικό αντικείμενο

του Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

 

Σήμερα, σημειολογικά, είναι μια ημέρα λύπης και κυρίως προβληματισμού για κάθε Έλληνα πατριώτη και χριστιανό.

Σήμερα ορκίζεται από τον επικεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδος ο εκλεγείς νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας θέτοντας το χέρι του επάνω στο ιερό Ευαγγέλιο.

Αυτός που είχε την πρωτοβουλία να κατεβεί από την θέση του Προέδρου της Βουλής στο Βήμα της Βουλής, ως απλός Βουλευτής, για να υπερασπιστεί με ζήλο τον αντιχριστιανικό νόμο έκτρωμα για τον "γάμο" ομόφυλων ζευγαριών και τη δυνατότητα των ομοφυλοφίλων να υιοθετούν παιδιά.

Διαδέχεται την απερχόμενη Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία έσπευσε, με ενθουσιασμό, την ημέρα της ψήφισης του εν λόγω νόμου να γιορτάσει το γεγονός σε βραδυνή συνεστίαση με κυβερνητικά στελέχη που δηλώνουν ομοφυλόφιλοι.

Η τελευταία κυρία, πριν λίγες ημέρες, απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως κατά τον επίσημο εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών, προεξάρχοντος του κατά νόμον Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

Τα ανωτέρω συμβαίνουν ενώ η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, πιστών και μη, αποδοκιμάζουν τον εν λόγω νόμο.

Με όλα τα ανωτέρω διαπιστώνεται προφανώς ότι και ο επικεφαλής της κρατικής Εκκλησίας της Ελλάδος και ο επικεφαλής του Ελληνικού Κράτους αδιαφορούν πλήρως για την Ευαγγελική Πίστη και διδασκαλία ενώ αμφότεροι συνεχίζουν να τα επικαλούνται και κυρίως να τα χρησιμοποιούν.

Γι' αυτούς, το Ευαγγέλιο είναι χρήσιμο όσο παραμένει…. κλειστό!

Λησμονούν ή αγνοούν ότι το Ευαγγέλιο είναι το βιβλίο που προσφέρει τον σωτήριο λόγο του Θεού και όπως γνωρίζουμε "ο λόγος του Θεού ου δέδεται". Ο λόγος του Θεού είναι συγχρόνως φως και πυρ, αναλόγως της αποδοχής και δεκτικότητος του καθενός. Ειδικά, όμως, για όσους τον καπηλεύονται ή τον διαστρέφουν, αργά ή γρήγορα, γίνεται πυρ καταναλίσκον.

Πλέον, στην Ελλάδα του 2025 έχει  "κατορθωθεί" η καταφρόνηση και της Πίστεως και της Δημοκρατίας εν ονόματι.... της Πίστεως και της Δημοκρατίας!

Αυτά, όμως, καθιστούν όλους μας συνυπεύθυνους, εάν και εφόσον δια της σιωπής ή ανοχής μας τα αποδεχόμαστε και μάλιστα προκλητικώς συνεχίζοντας συγχρόνως να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως αληθινά Χριστιανοί Ορθόδοξοι και ως Έλληνες Δημοκράτες.

Η σιωπή και η ανοχή, όταν το κινδυνευόμενο είναι η Πίστη αλλά και η Δημοκρατία, σημαίνουν συνενοχή.

 

Κυριακή  Ὀρθοδοξίας 2025

«Ἀπό τήν Εἰκονομαχία στόν Οἰκουμενισμό καί τό “Κοινό Πάσχα“»

ὑπό τοῦ Θεολόγου κ. Δημητρίου Κάτσουρα

Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου, Περιστερίου (Ἀθηνῶν)

 

Ἡ αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας κατά βάθος ἀμφισβητοῦσε τήν ὀντολογική ἀλήθεια τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Οἰκουμενισμός ἀμφισβητεῖ τή μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τοῦ Σώματος τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Τό “Κοινό Πάσχα“ ἀποτελεῖ τήν ὁλοκλήρωση τοῦ οἰκουμενιστικοῦ σχεδιασμοῦ τῆς ἑορτολογικῆς ἑνότητος μετά τῶν αἱρετικῶν στό πλαίσιο τῆς ἐπιδιωκομένης «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» ἄνευ ταυτότητος ἐν τῆ Πίστει.

 " Ἄλλαι μέν βουλαί ἀνθρώπων, ἄλλα δέ Θεός κελεύει" !....

 

Κοινό Πάσχα – Κίνδυνος νά χαθεῖ μία ἱστορική εὐκαιρία

• Παρά τίς εὐνοϊκές συνθῆκες, ἡ ἀσθένεια τοῦ Πάπα ἀλλάζει τά δεδομένα

 

ΤΑ ΝΕΑ. Ροββά Κατερίνα

Πρώτη Δημοσίευση

08/03/2025

 

Το απόγευμα της 25ης Ιανουαρίου 2025 όλα έδειχναν πως ο χριστιανικός κόσμος βρισκόταν ένα βήμα πιο κοντά σε μια ιστορική συγκυρία. Στη βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών, κοντά στις όχθες του Τίβερη, η Θεία Λειτουργία στο πλαίσιο της 58ης Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα είχε μόλις ολοκληρωθεί, όταν ο Πάπας Φραγκίσκος ανέφερε εκτός κειμένου του κηρύγματός του: «Κατά θεόσταλτο τρόπο, το Πάσχα θα γιορταστεί φέτος την ίδια ημέρα με το γρηγοριανό και το ιουλιανό ημερολόγιο, όπως είναι το σωστό για αυτή την οικουμενική επέτειο. Επαναλαμβάνω την έκκλησή μου ώστε αυτή η σύμπτωση να χρησιμεύσει ως υπενθύμιση σε όλους τους χριστιανούς να κάνουν ένα αποφασιστικό βήμα προς την ενότητα και για μια κοινή ημερομηνία για το Πάσχα. Η Καθολική Εκκλησία είναι διατεθειμένη να αποδεχτεί την ημερομηνία που θέλουν όλοι, μια ημερομηνία ενότητας». Και συμπλήρωσε: «Ας ανακαλύψουμε ξανά τις κοινές ρίζες της πίστης μας. Ας διατηρήσουμε την ενότητα!». Ηταν η τελευταία μιας σειράς εκκλήσεων για το θέμα από τους ηγέτες της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκλησίας, τοποθετήσεις που έκαναν το 2025 να προβάλλει ως η αφετηρία μιας νέας εποχής που θα γεφύρωνε το χάσμα αιώνων. Μια συμφωνία μεταξύ των δύο Εκκλησιών για καθιέρωση κοινής ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα θεωρούνταν πιθανό να ανακοινωθεί την άνοιξη του τρέχοντος έτους, όμως τις τελευταίες εβδομάδες ένα νέο τοπίο έχει διαμορφωθεί: Τα προβλήματα υγείας του 88χρονου Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος νοσηλεύεται από τις 14 Φεβρουαρίου με σοβαρή πνευμονία και οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια, έχει αλλάξει τα δεδομένα. Πλέον πλανάται το ερώτημα: Μπορεί ένα απρόβλεπτο, ανθρώπινο γεγονός, όπως η ασθένεια του ποντίφικα, να ματαιώσει μια ιστορική εξέλιξη; Πολλοί θεωρούν ότι αν αυτό συμβεί, θα έχει χαθεί μια πολύτιμη ευκαιρία.

Κομβικό γεγονός για την ενότητα των Εκκλησιών. Αλλωστε, η φετινή χρονιά θεωρείται ιδανική για μια τέτοια συμφωνία, καθώς συμπίπτει με τη συμπλήρωση 1.700 ετών από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας. Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία είχε συνέλθει το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της σημερινής Τουρκίας, είχε ασχοληθεί, μεταξύ άλλων, και με το ζήτημα του κοινού εορτασμού του Πάσχα, ενώ οι αποφάσεις της θεωρούνται κομβικής σημασίας για την ενότητα των Εκκλησιών, καθώς με αυτές διαμορφώθηκε το Σύμβολο της Πίστεως, το γνωστό «Πιστεύω», που αναγνωρίζεται από τους ορθόδοξους, τους καθολικούς και ορισμένους προτεστάντες. Στα τέλη του ερχόμενου Μαΐου θα πραγματοποιηθεί στη Νίκαια ο επίσημος εορτασμός της επετείου των 1.700 ετών και εκεί ήταν προγραμματισμένο να παραβρεθεί αυτοπροσώπως και ο Πάπας Φραγκίσκος. Στο πλαίσιο των εορτασμών πολλοί ανέμεναν ότι οι επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα επισφράγιζαν επισήμως τα σχέδιά τους για την εφεξής συμπόρευση.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει δείξει πως δίνει, επίσης, ιδιαίτερη βαρύτητα στον κοινό εορτασμό. Τον περασμένο Σεπτέμβριο η ανακοίνωση που εξέδωσε η Σύναξη της Ιεραρχίας του Θρόνου δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας: «Εκφράζεται ομοθυμαδόν η ευχή ο κοινός εορτασμός του Πάσχα κατά το επόμενον έτος υπό της Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης να μη αποτελέση μίαν ευτυχή απλώς σύμπτωσιν, αλλά την απαρχήν της καθιερώσεως κοινής ημερομηνίας διά τον εορτασμόν του κατ’ έτος, συμφώνως προς το Πασχάλιον της καθ’ ημάς ορθοδόξου Εκκλησίας» ανέφερε, ενώ τον Οκτώβριο ο Οικουμενικός Πατριάρχης χαρακτήρισε «σκάνδαλο» τον διπλό εορτασμό του Πάσχα.

Η χρήση των ημερολογίων. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση η Ανάσταση του Κυρίου γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που έπεται της εαρινής ισημερίας της 21ης Μαρτίου. Σύμφωνα, όμως, με το ιουλιανό ημερολόγιο που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, η εαρινή ισημερία δεν είναι στις 21 Μαρτίου, αλλά στις 3 Απριλίου. Αντιθέτως, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία χρησιμοποιεί από το 1582 το νέο γρηγοριανό ημερολόγιο. Ετσι, για τους καθολικούς το Πάσχα γιορτάζεται πάντα από τις 22 Μαρτίου ως τις 25 Απριλίου ενώ για τους ορθοδοξόυς αργότερα, από τις 4 Απριλίου ως τις 8 Μαΐου.

Οπως έχει εξηγήσει με αναλυτικό σημείωμά του ο αείμνηστος αστρονόμος Διονύσης Σιμόπουλος, «το ημερολόγιο που ίσχυε την εποχή της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ήταν το ιουλιανό, το οποίο είχε θεσπίσει ο Ιούλιος Καίσαρ το 44 π.Χ. με τη βοήθεια του έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια. Αλλά το ιουλιανό ημερολόγιο δεν ήταν τέλειο, αφού κάθε έτος του ήταν μεγαλύτερο του πραγματικού κατά 0,0078 της ημέρας, δηλαδή κατά 11 λεπτά και 13 περίπου δευτερόλεπτα, χρόνος που εκ πρώτης όψεως φαίνεται σχεδόν ασήμαντος. Το λάθος των 11, περίπου, λεπτών του ιουλιανού ημερολογίου συσσωρευόταν κάθε χρόνο και η εαρινή ισημερία μετατοπιζόταν όλο και πιο νωρίς. Ετσι, ενώ την εποχή του Χριστού η εαρινή ισημερία συνέβαινε στις 23 Μαρτίου, το 325 μ.Χ. συνέβη στις 21 Μαρτίου. Το 1582 μ.Χ. είχε φτάσει να συμβαίνει στις 10 Μαρτίου, γεγονός που δημιουργούσε προβλήματα στον ακριβή καθορισμό του εορτασμού του χριστιανικού Πάσχα». Για τον λόγο αυτόν το 1582 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υιοθέτησε το γρηγοριανό ημερολόγιο – πήρε το όνομά του από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ’, ο οποίος ήταν ιησουίτης αστρονόμος και επέβαλε την ημερολογιακή μεταρρύθμιση – ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία συνέχισε να υπολογίζει τις χριστιανικές γιορτές με βάση το ιουλιανό ημερολόγιο. Η ελληνική πολιτεία υιοθέτησε το γρηγοριανό ημερολόγιο το 1923 και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος το 1924, συνεχίζοντας όμως να υπολογίζει το Πάσχα με βάση το ιουλιανό.

Σε κάθε περίπτωση, η διαφαινόμενη ματαίωση της συμφωνίας για κοινό εορτασμό θα αποτελέσει μια χαμένη ιστορική ευκαιρία για τη διευθέτηση ενός ζητήματος αστρονομικού μεν, αλλά με τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομική και κοινωνική ζωή παγκοσμίως.

 

ΣΧΟΛΙΟ:

Η αρθρογράφος παρέλειψε, σκοπίμως ή μή δεν γνωρίζουμε, πως ο ανέκαθεν εορτασμός του Πάσχα κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο από ολόκληρη την Ορθόδοξη Ανατολή, εδώ και 17 αιώνες, εξασφαλίζει τον σεβασμό και την τήρηση του Πασχαλίου Κανόνα και Όρου της Α' Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος (πρέπει να) είναι απαραβίαστος. Κύριο ζητούμενό του δεν είναι η αστρονομική ακρίβεια, αλλά, αφ΄ ενός μεν, ο κοινός εορτασμός (και) του Πάσχα υφ' όλων των μελών της Εκκλησίας, αφ΄ ετέρου δε, το να μη συνεορτάζουν (χρονικά) οι Χριστιανοί το Πάσχα πρίν ή ταυτόχρονα με το Πάσχα των Εβραίων. Ο Χριστός, ως γνωστόν, αναστήθηκε μετά το Εβραϊκό Πάσχα. Αυτόν τον όρο τον καταπάτησαν και τον αθέτησαν οι Παπικοί με το Γρηγοριανό ημερολόγιό τους (το 1582), το οποίο χάριν της δήθεν αστρονομικής ακριβείας (αφού κανένα ημερολόγιο δεν είναι απόλυτα ακριβές) απομάκρυνε ακόμη περισσότερο τον Δυτικό Χριστιανισμό και από την εορτολογική παράδοση της Εκκλησίας. Μέχρι τον 20ό αιώνα η ορθόδοξη Ανατολή όχι μόνο συζήτηση περί αλλαγής του Πάσχα δεν δεχόταν, αλλά ούτε καν αναφορά περί "κοινού Πάσχα" ορθοδόξων και αιρετικών,  απέρριπτε δε σθεναρά ακόμη και την αλλαγή του ημερολογίου των ακινήτων εορτών. Αυτή η πάγια τακτική της Ορθοδοξίας άρχισε να παραβιάζεται χάριν της λεγομένης "Ενώσεως των Εκκλησιών" στις αρχές του 20ού αιώνος, με πρωτοστάτη το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως που έκτοτε ενεπλάκη στην λεγομένη "Οικουμενική Κίνηση", δηλαδή τον Οικουμενισμό που σύγχρονοι Άγιοι χαρακτηρίζουν ως παναίρεση και καταδεδικασμένο συγκρητισμό. Τελευταία δε, ο νυν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ακολουθώντας τη γραμμή των οικουμενιστών προκατόχων του Μελετίου Μεταξάκη και Αθηναγόρα ανήγγειλε την εκ συμφώνου με το Βατικανό και τον επικεφαλής του, Πάπα Φραγκίσκο, καθιέρωση "Κοινού Πάσχα", με αφορμή τη χρονική σύμπτωση του Πάσχα των ορθοδόξων και των καθολικών την ίδια ημερομηνία κατά το τρέχον έτος 2025. Αυτά τα σχέδια έρχεται να "χαλάσει" η εκδηλωθείσα τελευταία σοβαρή ασθένεια του Πάπα, ο οποίος είναι αμφίβολο εάν θα βρίσκεται εν ζωή μέχρι το Πάσχα και προφανώς, εάν ζήσει, όπερ ευχόμαστε, δεν θα είναι σε θέση να συμμετάσχει στους κοινούς πανηγυρισμούς που έχει εξαγγείλει το Φανάρι. Γι' αυτό, προαναφέραμε στον υπέρτιτλο το γνωστό "άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει"!.....

 

«Ἐκάθισεν Ἀδάμ ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου καί τήν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο»

του κ. Χρήστου Κλητσινάρη

 

Με τον παραπάνω λόγο, με τον Θρήνο του Αδάμ για τον Χαμένο Παράδεισο αρχίζει η Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή.

Έναν Παράδεισο ο οποίος βρισκόταν ανάμεσα από Τίγρη και Ευφράτη και χάθηκε από την Παρακοή μιας και μόνο Θείας Εντολής "Μη φάγεις από αυτό το δέντρο".

Κλαίει και ωδύρεται τώρα ο Αδάμ για όλα όσα έχασε.

Θρηνεί για την προστασία, την πρόνοια και την κοινωνία του Θεού που απολάμβανε.

Θρηνεί για την θεοΰφαντη στολή που εκδύθηκε.

Θρηνεί για τους πόνους, το αίμα, τον ιδρώτα, την μοναξιά, τον θάνατο και την φθορά που τον περιμένει.

Ένας Θρήνος που πέρασε σε όλους τους λαούς, σε όλα τα τραγούδια τους, σε όλες τις γενεές.

'Ενας Θρήνος που κάνει τον Απ. Παύλο να φωνάζει "Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ. Ποιός θα με ελευθερώσει από τούτο το σώμα του θανάτου;''

Ένας Θρήνος ο οποίος ακούγεται για τελευταία φορά  στο Σταυρό του Γολγοθά.

Με την μνήμη λοιπόν αυτού του Θρήνου ξεκινάει η πιο Μεγάλη και πιο Αρχαία Νηστεία της Εκκλησίας.

Αυτός ο Θρήνος είναι και η απαρχή της Νηπτικής Οδού.

Της πιο στενής και τεθλιμμένης οδού του Χριστιανισμού, για την οποία μίλησε ο Χριστός.

Η οδός που μας χάρισε Νέφος Μαρτύρων και Αγίων.

Μια οδός που περνάει μέσα από όλους τους συμβολισμούς και τα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης και φτάνει "στο διπλωμένο σουδάριο" του κενού μνήματος της Ανάστασης.

Εκεί που κατακτά την Σωτηρία και μετατρέπεται ο Θρήνος σε Χαρά και Ζωή.

Και από εκεί αρχίζει έναν άλλο αγώνα, Διατήρησης αυτής της Σωτηρίας.

Τέτοιος είναι και αυτός ο Αγώνας και η Οδός που αρχίζει από σήμερα.

"Το  στάδιο των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι, εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα".

Μια νηστεία αληθινή, κρυπτή, καθαρτική σώματος, ψυχής και πνεύματος.

Καλόν Αγώνα οι βουλόμενοι να αθληθούν.

 

Καλή Σαρακοστή.

Συγχωρέστε με.