Διά ρεκὸρ Γκίνες ὁ Γ.Γ. Θρησκευμάτων

 

  Ὁ κ. Γεώργιος Καλατζὴς ἀσφαλῶς δὲν ἔχει ἐπιλεχθῆ τυχαῖα διὰ τὴν θέσιν τοῦ Γ.Γ. τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, ἄλλωστε ἡ παρουσία του ἐπὶ δέκατέσσαρα συναπτὰ ἔτη εἰς τὴν θέσιν αὐτὴν  τὸ ἐπιβεβαιώνει. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἀποτελεῖ γέννημα, θρέμμα τοῦ   ΠΑΣΟΚ καὶ μάλιστα πρὶν ἀναλάβη τὴν θέσιν του εἰς τὸ ὑπουργεῖον τὸ 2011 ἐπὶ κας Διαμαντοπούλου, ὑπῆρξεν εἰδικὸς σύμβουλος τοῦ τότε ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν κ. Παγκάλου. Ἐπίσης, ἀπὸ τότε ποὺ ἀναλαμβάνει τὴν θέσιν τοῦ Γ.Γ. διαδραματίζει πρωταγωνιστικὸν ρόλον εἰς τὰ πράγματα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, πάντα μὲ τὴν ὑποστήριξιν ὑψηλῶν θεσμικῶν καὶ ἐξωθεσμικῶν προσώπων. Ἐξάλλου ὁ κ. Καλαντζὴς εἶναι αὐτὸς, ὁ ὁποῖος πρωτοστατεῖ, διὰ νὰ προχωρήση τὸ θέμα τῆς κατασκευῆς τοῦ Τεμένους εἰς τὸ Βοτανικόν. Παράλληλα, ἡ διαθρησκειακὴ προσέγγισις καὶ ἡ προώθησις τοῦ διαθρησκευτικοῦ διαλόγου ἀποτελεῖ διὰ τὸν κ. Καλατζὴν ἀπόλυτος προτεραιότης του. Ἐπίσης, νὰ μὴ μᾶς διαφεύγη ὅτι ἐπὶ κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ δὲν διεφώνησεν εἰς κανένα σχεδὸν θέμα μὲ τοὺς Ὑπουργοὺς κ. Φίλην καὶ Γαβρόγλου, υἱοθετῶν καὶ στηρίζων, μὲ φανατισμὸν μάλιστα, τὰς ἐπιλογὰς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Δὲν διεφώνησεν οὔτε παρητήθη εἰς τὴν πρότασιν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ διὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος (ἄρθρο 3), τὸ ὁποῖον ἐστόχευεν εἰς τὴν ἐγκαθίδρυσιν τῆς οὐδετεροθρησκείας εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ὁ κ. Καλαντζὴς δὲν διεμαρτυρήθη οὔτε παρητήθη διὰ τὸ ὀργανόγραμμα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, εἰς τὸ ὁποῖον ἀφηρέθη διὰ πρώτην φορὰν ὅτι ὁ σκοπὸς καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας εἶναι ἡ «ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης». Δὲν ἀντέδρασε τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 2016, ὅταν ὁ κ. Φίλης μὲ δύο ὑπουργικάς ἀποφάσεις του ἐπέβαλε τὰ πολυθρησκειακά Προγράμματα εἰς τὸ Δημοτικὸν – Γυμνάσιον.

Συμφώνως πρός δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος ΚΑΡΦΙ τῆς 18ης Ἰανουαρίου:

  «Τὸ ρεκὸρ τοῦ μακροβιότερου γενικοῦ γραμματέα θὰ μποροῦσε νὰ σπάσει ὁ Γιῶργος Καλαντζής, ὁ ὁποῖος μπῆκε στὸν 14° χρόνο συνεχιζόμενης θητείας στὸ ἴδιο πόστο. Ὁ γενικὸς γραμματέας Θρησκευμάτων τοποθετήθηκε στὴ συγκεκριμένη θέση τὸ 2011, ἀπὸ τὴν τότε ὑπουργὸ Παιδείας Ἄννα Διαμαντοπούλου. Οἱ λόγοι ποὺ παραμένει ἀκλόνητος καὶ ἔχει δεῖ νὰ περνοῦν ἀπὸ μπροστά του οὐκ ὀλίγες κυβερνήσεις καὶ πρωθυπουργοὶ εἶναι τρεῖς. Ὁ πρῶτος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ σχέση ἐμπιστοσύνης ποὺ ἔχει ἀναπτύξει μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ἑλλάδας, ὁ δεύτερος μὲ τὸν δίαυλο ἄριστης ἐπικοινωνίας μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ ἄλλων ἐκκλησιῶν, ἐνῶ ὁ τρίτος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ βαθιὰ γνώση τῶν θεμάτων ποὺ διαχειρίζεται, εἰδικότερα ὅσον ἀφορᾶ τὴ Θράκη, τὰ ὁποῖα γνωρίζει ὅσο ἐλάχιστοι στὴ χώρα. Γιὰ ρεκὸρ Γκίνες ὁ γενικὸς γραμματέας Θρησκευμάτων».

orthodoxostypos

ΣΧΟΛΙΟ:  Ο πραγματικός, όμως, λόγος της παραμονής του στην ίδια θέση ίσως είναι άλλος και εκ των συμφραζομένων ευνόητος!

                     ΣΧΟΛΙΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ -                        ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

 

- Από την παρακολούθηση της Ημερίδος με Θέμα:

«Πασχάλιος Κανόνας, Όρος αμετακίνητος ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας» που διοργάνωσε η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ στο Αμφιθέατρο ΟΤΕ Academy Αμαρουσίου, την 1 Φεβρουαρίου 2025.

 

 

Κατ΄αρχάς συγχαρητήρια στους διοργανωτές για την πραγματοποίηση και άψογη διεξαγωγή (αν εξαιρέσει κανείς κάποιες καθυστερήσεις και κυρίως από την μεγάλη έκταση των Εισηγήσεων) αυτής της Ημερίδος, η οποία προφανώς ήταν επιβεβλημένη, λόγω της συγκυρίας και των σχετικών σημαντικών εξελίξεων.

Οι Εισηγητές ήταν όλοι εκλεκτοί. Ιδιαίτερα παρήγορο το γεγονός πώς μεταξύ αυτών υπήρχαν νέοι άνθρωποι, αξιόλογοι και οι οποίοι αποτελούν μια ελπίδα στον χώρο της ακαδημαϊκής Θεολογίας, εάν κρίνει κανείς από τα κατά βάσιν παραδοσιακά κριτήρια και την καλή προσέγγιση των θεμάτων που εισηγούνται.

Δεν έλλειψαν κάποιες επαναλήψεις στις αναφορές των Εισηγητών, με δεδομένο ότι όλοι αναφέρονταν στο ίδιο θέμα. Εντούτοις, σχεδόν όλες οι Εισηγήσεις συνεισέφεραν κάποια ξεχωριστά, ουσιαστικά και ενδιαφέροντα στοιχεία επί του θέματος, τα οποία μάλλον δεν είναι ευρέως γνωστά και δεν παρουσιάζονται συχνά.

Ιδιαίτερης βαρύτητος η παρέμβαση του ομοτίμου Καθηγητού της Δογματικής στο ΑΠΘ κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, ο οποίος με τη γνωστή παρρησία του και θεολογική εγκυρότητα τοποθετήθηκε επί του θέματος. Επί των λοιπών Εισηγήσεων: η Εισήγηση του κ. Γ. Μεταλλίδη, εάν άκουσα και κατενόησα καλά, Διευθυντού της Αθωνιάδος Σχολής, ήταν πλήρης και τεκμηριωμένη, η Εισήγηση του κ. Ι. Μαρκά, όπως πάντα δυναμική και σαφής στις εκτιμήσεις και θεωρήσεις της, η Εισήγηση του κ. Β. Τουλουμτσή ιδιαίτερα εύστοχη λόγω της αναφοράς και στο λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» του 1923 από εκκλησιολογικής απόψεως, αλλά και η ουσιώδης Εισήγηση του κ. Λ. Μπράνγκ, η οποία παρουσίασε τη χαώδη Θεολογική διαφορά μεταξύ Παπισμού και Ορθοδοξίας.

Εκ των γενομένων Χαιρετισμών, ο Χαιρετισμός εκ μέρους του Μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ, τον οποίο ανέγνωσε ευκρινέστατα ο συμπολίτης μας και εκλεκτός συνάδελφος Διάκονος Ιερόθεος Κρητικός, ήταν εξαιρετικός και πλήρης, σε σημείο που να μπορεί να θεωρηθεί ως μια ιδιαίτερη Εισήγηση. Όσο δε για τον Χαιρετισμό του Αρχιμανδρίτου π. Αθανασίου Αναστασίου, Προηγουμένου της Ι. Μονής Μεγάλου Μετεώρου, ήταν επίσης εξαιρετικός, δυναμικός και εύστοχος, θίγοντας μεταξύ άλλων το μείζον ζήτημα της αντορθοδόξου διεκδικήσεως εξουσίας εφ΄ όλης της Εκκλησίας εκ μέρους του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Συμπερασματικά, θεωρούμε ότι η Ημερίδα μέσω των Εισηγήσεων που παρουσιάσθηκαν σε αυτήν, προσέγγισε ολόπλευρα το ζήτημα του Πασχαλίου, με αφορμή την 1700ή επέτειο από τη σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία καθόρισε τον εορτασμό του, αλλά και εξαιτίας της προαναγγελθείσης επιδιώξεως Φαναρίου και Βατικανού περί προσδιορισμού «κοινού Πάσχα» για το συνεορτασμό του από τη «Δυτική και την Ανατολική χριστιανοσύνη», όπως αναφέρεται.

Τονίστηκε ότι το Πασχάλιο που καθόρισε η Αγία Α΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι όρος απαράβατος και αμετακίνητος και αποτελεί εγγύηση της ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επισημάνθηκε ότι το ενδιαφέρον της Εκκλησίας περί εορτολογικής ενότητος έχει εκκλησιολογική βάση και βαρύτητα και δεν εξαρτάται από άλλα αστρονομικά ή λοιπά δεδομένα και κριτήρια. Υπογραμμίσθηκε πως αφορά αποκλειστικά στα μέλη της και όχι στους αποκεκομμένους από Αυτήν, καθώς επίσης ότι συνεορτασμός με οποιονδήποτε εκτός Εκκλησίας, όπως είναι οι αιρετικοί, δεν νοείται εφόσον δεν υφίσταται κοινή Πίστη μετ΄ αυτών, η οποία αποτελεί την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση συνεορτασμού. Ακόμη, τονίστηκε ο οικουμενιστικός χαρακτήρας της πρωτοβουλίας του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου περί δήθεν αναγκαιότητος συνεορτασμού μετά των αιρετικών και προς τούτο προσδιορισμού «κοινού Πάσχα».

Τέλος, λόγω της αναπόφευκτης αναφοράς όλων σχεδόν των Εισηγητών στο ζήτημα της εορτολογικής ενότητος των Ορθοδόξων και της καταδεδικασμένης Παπικής Καινοτομίας του Γρηγοριανού Ημερολογίου, δια της οποίας παραβιάσθηκε και ο όρος του Πασχαλίου Κανόνος που εθέσπισε η Α΄Οικουμενική Σύνοδος, δημιουργούνται ευλόγως και συνειρμικώς οι κάτωθι προβληματισμοί:

Α) Η εορτολογική ενότητα των Ορθοδόξων προσδιορίζεται μόνον από τον κοινό εορτασμό του Πάσχα ή, προφανέστατα, από τον κοινό εορτασμό ΟΛΩΝ των εορτών του έτους; Είναι δηλαδή άνευ σημασίας οι άλλες εορτές ή είναι ήσσονος σημασίας ο εορτασμός, επί παραδείγματι, της μητροπόλεως των εορτών που είναι τα Χριστούγεννα; Και, επομένως, γιατί αποδεχθέντες την επίσης και αποδεδειγμένως οικουμενιστικής σκοπιμότητος και παπικής εμπνεύσεως Ημερολογιακή μεταρρύθμιση (το 1923-1924) επιτρέψαμε και αποδεχθήκαμε και μάλιστα άνευ κανονικής πανορθοδόξου Αποφάνσεως αυτήν που ήταν το πρώτο και καίριο πλήγμα κατά της εορτολογικής ενότητος των ορθοδόξων; Επιπλέον, ενώ αρνούμαστε προσδιορισμό «κοινού πάσχα» προς συνεορτασμό της Εορτής του Πάσχα μετά των αιρετικών, γιατί έχουμε ήδη αποδεχθεί τον «συνεορτασμόν» όλων των υπολοίπων ακινήτων εορτών του έτους μαζί τους;

Β) Μήπως πλέον αποδεικνύεται ότι όπως είχε προγραμματισθεί από τις αρχές του 20ού αιώνος και διατυπώνεται σαφώς στην Οικουμενιστική Συνοδική Εγκύκλιο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920 - την απευθυνομένη προς όλες τις αιρετικές κοινότητες τις οποίες αντορθοδόξως αποκαλεί δια πρώτη φορά ρητώς και επισήμως «Εκκλησίες του Χριστού» (!) - αλλά και από τα συζητηθέντα και αποφασισθέντα στο κατ’  ευφημισμόν λεγόμενο Πανορθόδοξο (αληθώς ληστρικό, οικουμενιστικό και μασονικό) Συνέδριο του 1923, ο προσδιορισμός κοινού εορτασμού του Πάσχα ήταν σαφώς το επόμενο πρακτικό οικουμενιστικό βήμα (προς την «παγχριστιανική ενότητα») μετά την επιβολή της παπικής ημερολογιακής καινοτομίας, προς διευκόλυνση των συνεορτασμών και συμπροσευχών μετά των αιρετικών στην προοπτική του κοινού ποτηρίου; Πόσο, λοιπόν, συνετό είναι να αποδεχόμαστε εν μέρει τους οικουμενιστικούς σχεδιασμούς και να διαμαρτυρόμεθα εντόνως εν όψει ενός ακόμη νέου βήματος εντός αυτών, έχοντες μάλιστα αποτολμήσει την αποδοχή των προηγουμένων βημάτων; Και,

Γ) Εφόσον το Πασχάλιο είναι αρρήκτως και αμετακινήτως συνδεδεμένο με το Ιουλιανό ημερολόγιο, γιατί αποδεχθήκαμε την δήθεν για αστρονομικούς λόγους αλλαγή του και την περιφρόνησή του όσον αφορά στον εορτασμό των υπολοίπων εορτών της Εκκλησίας, με αποκορύφωμα την Μητρόπολη των Εορτών, τα Άγια Χριστούγεννα, με όλες τις τραγικές συνέπειες για την ενότητα της Ορθοδόξου Ανατολής, όπως είναι η πρόκληση του υφισταμένου μέχρι σήμερον ημερολογιακού Σχίσματος, ο de facto εορτολογικός διχασμός των Ορθοδόξων και ο, έστω χρονικός, συνεορτασμός των ακινήτων εορτών μετά των αιρετικών παπικών; Μήπως θα ήταν συνετό και δείγμα ορθοδόξου ήθους ταπεινώσεως, μετανοίας και διορθώσεως, τα οποία ζητούμε να επιδείξουν οι αιρετικοί, να ενδιαφερθούμε και αναλάβουμε την ευθύνη για την θεραπεία του ημερολογιακού σχίσματος δια της αποκαταστάσεως της εορτολογικής ενότητος των ορθοδόξων μέσω της επιστροφής στο επί 17 αιώνες ισχύον στην Εκκλησία, καθιστάμενο έτσι πατροπαράδοτο, εκκλησιαστικό εορτολόγιο που συνυφάνθηκε με το Ιουλιανό ημερολόγιο;

Ειδάλλως φοβούμαι ότι άλλοις κηρύξαντες αποδεικνυόμαστε αδόκιμοι στους ίδιους τους εαυτούς μας και ίσως δικαίως κατηγορούμεθα ότι αέρα δέρομεν ή ότι, κατά το κοινώς λεγόμενο, «τοποθετούμε το κάρο μπροστά από το βόδι», με αποτέλεσμα ο αγώνας μας να μην είναι καρποφόρος, αποτελεσματικός και κυρίως θεάρεστος!

Ο αγώνας κατά του παναιρετικού Οικουμενισμού για να μην είναι ατελέσφορος χρειάζεται ένωση όλων των υγιώς φρονούντων εν τη Αληθεία και επιπλέον την έμπρακτη επιβεβαίωση ότι «ουκ εν γράμμασιν αλλ΄ εν πράγμασιν ημίν η ευσέβεια». Ο Οικουμενισμός δεν ενοχλείται, ούτε εμποδίζεται στο ολέθριο έργο του μόνον από φραστικές διαμαρτυρίες και λεκτικούς ελέγχους. Ακολουθεί το «διαίρει και βασίλευε». Τα μόνα που θέτουν φραγμό στην επέκταση και διεύρυνση της αποστασίας του (αντιχρίστου Οικουμενισμού) είναι η καταδίκη όλων εκείνων των λόγων και πράξεων που τον εκφράζουν και τον υπηρετούν και η παράλληλη αποχή από την κοινωνία (κανονικώς διακοπή κοινωνίας) με τους φορείς και εκφραστές του.

Δ.Ι.Κ.

 Ἡ πιό καθαρή, ἔντιμη, οὐσιαστική καί ὑπεύθυνη φωνή πού ἔχει ἀκουστεῖ στόν χῶρο τῆς ἐπισήμου (κρατικῆς) ἐκκλησίας

Θ᾽ ἀφεθῇ  ἐλεύθερος  νὰ βλάψῃ;

 

Ἡ πρόθεσι τοῦ πατριάρχου ἐπιβεβαιώθηκε. Εἶνε σαφής. Ἡ ἐπιθυμία του γιὰ σταθερῶς κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα μὲ τὸν πάπα δὲν ἀποκρύπτεται. Τὸ ἐννοεῖ, τὸ θέλει, τὸ λέει καθαρά.

Αὐτὸ καὶ μόνο ἀρκεῖ γιὰ νὰ σημάνῃ συναγερμὸ ἐγρη-γόρσεως, νὰ ἐγείρῃ ξεκάθαρη διαφωνία, νὰ προκαλέσῃ τὴν εἰ-λικρινῆ καὶ τίμια δήλωσι· Παναγιώτατε, νὰ τὸ γνωρίζετε, δὲν μποροῦμε νὰ Σᾶς ἀκολουθήσουμε!

Θὰ σπεύσῃ νὰ μᾶς ἐπιρρίψῃ τὴν μομφή, ὅτι ἔτσι προκαλοῦμε διχασμό. Ἀπαντοῦμε ἀπὸ τώρα. Τὸν διχασμὸ προκαλεῖ πάντο-τε ὁ νεωτερισμός, ὄχι ἡ σταθηρὰ παραμονὴ στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοσι αἰώνων. Ἐπιστρέφουμε λοιπὸν τὴν μομφὴ καὶ ἀντιστρέφουμε τὸ σκεπτικό. Μισοῦντες τὸν διχασμὸ παρρησιαζόμεθα, δηλώνουμε τὴν αἰτιολογημένη διαφωνία, ἀκριβῶς γιὰ νὰ διασωθῇ ἡ ὁμόνοια καὶ συμφωνία, ἡ ὁποία διὰ τοῦ νεωτερισμοῦ πλήττεται καὶ ἀνατρέπεται. Αὐτὸ βλέπει πολλὲς φορὲς ὁ μελετητὴς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας.

Πρόσφορη τώρα εἶνε καὶ ἡ περίπτωσις τοῦ Περιστε-ρίου, ὅπου ἡ νεωτερικὴ ἀπόφασι τοῦ ἐπισκόπου γιὰ ἀπομάκρυνσι τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὴν αἰωνόβια θέσι του στὸ ἱερὸ βῆμα πίσω ἀπὸ τὴν ἁγία τράπεζα ἔχει διχάσει σοβαρὰ κλῆρο καὶ λαό.

Ἄλλη ἐπίσης διδακτικὴ περίπτωσις (λόγῳ συμπληρώσεως αἰῶνος) εἶνε ἡ τολμηθεῖσα ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου, ποὺ ῥίπτει φῶς καὶ σὲ κάθε νεώτερη παρομοία κίνησι. Τὸ 1924, παρὰ τὴν συμπαγῆ διαφωνίαν «πασῶν τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν», ἕνας πάντολμος κληρικός, ὁ ὁποῖος μὲ ἀτάκτους στοχευμένους «σάλτους» ἐπέρασε ἀπὸ σχεδὸν ὅλες τὶς καίριες διοικητικὲς θέσεις, κατέλαβε καὶ τὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπέβαλε μὲ τὸ ἔτσι θέλω τὴν βούλησί του. Καὶ ἐκεῖνος μὲν ἀπῆλθε καὶ ἐτάφη, τὶς συνέπειες ὅμως τῆς πεισμονῆς του ὑφίσταται ἀκόμη μέχρι σήμερα ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Ποιός εὐθύνεται γιὰ τὸν διχασμὸ τοῦ Ἡμερολογίου; Δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία· ὁ Μεταξάκης.

Ἔτσι καὶ στὸ ζήτημα τοῦ πασχαλίου τώρα. Δὲν θὰ εἶνε ὑποκριτικό, ὁ νέος τολμητίας νὰ ὑποδυθῇ τὸν ἀθῷο καὶ νὰ ἐπιρρίψῃ τὴν εὐθύνη τοῦ νέου σχίσματος, ποὺ αὐτὸς θὰ προκαλέσῃ, στὸν ἁπλὸ πιστό, ὁ ὁποῖος διὰ λόγους συνειδήσεως ἀδυνατεῖ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, καὶ τοῦ τὸ λέγει εἰλικρινῶς, εὐθέως καὶ ἐγκαίρως;

Ἡ τιμία λοιπὸν ἄρνησίς μας δηλώνεται ἀπὸ τοῦδε σαφῶς. Διότι ὁ ἑορτασμὸς τοῦ πάσχα τὴν ἴδια ἡμερομηνία μὲ τὸν πάπα κατὰ τὸ ἔτος 2025 εἶνε συμπτωματικός (τὸ ἴδιο συνέβη καὶ κατὰ τὰ ἔτη 1974, 1977, 1980, 1984, 1987, 1990, 2001, 2004, 2007, 2010, 2011, 2014, 2017· ἀλλ᾽ αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὸ ἀντιπαρέρχεται ἄνευ σημασίας), ἐνῷ ὁ ἐξαγγελλόμενος καὶ ἐπιδιωκόμενος ἀπὸ τοῦ 2026 συνεορτασμὸς μετὰ τοῦ αἱρεσιάρχου θὰ εἶνε μόνιμος. Καὶ διὰ τοῦτο ἐμποδισμένος. Διότι αὐτὸν ὁ πατριάρχης τὸν φορτίζει μὲ σημασίαν καὶ διάρκειαν καὶ βάθος καὶ πονηρὰν σκοπικόμητα· καὶ συνταύτισιν!

Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ δὲν βλέπει ὅτι μᾶς ὁδηγοῦν σὲ ἄθεσμη «ἕνωσι» τῶν «ἑκκλησιῶν», σὲ ἄλλη Φερράρα; Μᾶς τὸ λέγουν κατὰ πρόσωπον, τὸ κηρύττουν «ἐπ᾽ ἐκκλησίας γυμνῇ τῇ κεφαλῇ».

Δὲν θὰ τὸν ἀνακόψῃ, λοιπόν, κανείς; Δὲν θὰ ὑποβληθῇ καμμία σοβαρὰ ἔνστασις, ἔγκυρος παρέμβασις, ἔγκαιρος καταγγελία ἐνώπιον τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον Ἐκκλησίας;

Μῆτερ Ὀρθοδοξία, συγκάλεσον τὰ τέκνα σου ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, καὶ θέσε φραγμὸν εἰς τὸν ταράσσοντα τὴν εἰρήνην σου. Ἄλλως, ἐὰν ἀφεθῇ, θὰ βλάψῃ «τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος». Καὶ τότε θὰ ἀποστέλλῃς τοὺς ὑπηρέτας σου ν᾽ ἀναζητοῦν τὰ τέκνα σου ἀνὰ τὰς ἀγυιὰς καὶ ῥύμας «ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος» τοῦ Πατρός.­

 xristianikispitha.gr