Translate

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

"Ὁμολογία Πίστεως" κατά νέας ἐκκλησιολογίας!

Τό φιλί τοῦ Ἰούδα γιά τήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ!



5. πειδ Χριστς «ο μεμέρισται», νότητα εναι δεδομένον «κτμα» τς κκλησίας

κκλησία χοντας ς ντολογικό Της δεδομένο τν νότητα, δν τν πιζητε, πλς τν διατηρε -«τηρεν τν νότητα το Πνεύματος ν τ συνδέσμ τς ερήνης»30-, εναι δ ατ οσιδες χαρακτηριστικό Της, καθ' σον «τ τς κκλησίας νομα ο χωρισμο, λλ΄ νώσεώς στι κα συμφωνίας νομα»31. κκλησία διηρημένη κα διεσπασμένη εναι τραγέλαφος κα ψιλ φαντασία. γιος Νεκτάριος Αγινης Θαυματουργς στρεφόμενος κατ τς προτεσταντικς θεωρίας περ «όρατου κκλησίας» φαίνεται ν ρωτ τν Οκουμενικ Πατριάρχη: «Πρς τί κα τ νομα κκλησία, φο τ μέλη εσ μεμονωμένα κα πρς λληλα γνωστα, κα δν ποτελον ργανικν τι σύστημα οδ' νωσιν διάσπαστον κατ τν ληθ σημασίαν το νόματος ατς;»32
νότης τς δογματικς πίστεως εναι λοιπν πίσης δεδομένον τς κκλησίας· διότι καθς Κεφαλ τς κκλησίας Χριστς δν μπορε ν διασπασθε -«ο μεμέρισται Χριστς»33-, τσι κα στν κκλησία φίσταται «ες Κύριος, μία πίστις, ν βάπτισμα»34 κα χι δογματικ πολυφωνία· κκλησία διαμορφώνει νιαία πίστη στ χριστεπώνυμο πλήρωμα, «κατ μίαν της πίστεως κα χάριν κα κλσιν τος πιστος λληλοις νοειδς συνάπτουσα»35.

6. ποκοπ τν αρετικν δν βλάπτει τν κκλησία

ποιος κπίπτει π τν μοφωνία τς θεολογικς μολογίας, κα καθίσταται λοιπν ξηρ κλμα πο πεκόπη π τν μπελο36, εναι διος πεύθυνος, καθς σαφς προειδοποιε Χρυσορρήμων ωάννης: «Μένε ες κκλησίαν κα ο προδίδοσαι π τς κκλησίας. Ἐὰν δ φύγης π κκλησίας, οκ ατία κκλησία [...] Ἐὰν δ ξέλθης ξω, θηριάλωτος γίνη- λλ' οὗὐ παρ τν μάνδραν τοτο, λλ παρ τν σν μικροψυχίαν [...] κκλησία γρ ο τοχος κα ροφος, λλα πίστις κα βίος»37.
Σύμφωνα μ τ παραπάνω, ποκοπ τν αρετικν Λατίνων κα πουσία τν αρετικν Προτεσταντν π τ Μία κα Καθολικ κκλησία δν Τν βλαψε («ο προδίδοσαι π τς κκλησίας») κα οτε θ μποροσε ν τν βλάψει· σαφέστατα δηλώνουν ο ρθόδοξοι Πατριάρχες σ Σύνοδο το 18ου αἰῶνος τν θεανθρώπινη ρτιμέλεια τς κκλησίας κα τν κπτωση τν Λατίνων ξ περηφανίας το Πάπα: «στερον μέντοι πρ χρόνων τινν πήρεια το πονηρο ώμης πάπας ποσφαλες κα ες λλόκοτα δόγματα κα καινοτομίας μπεσών, πέστη τς λομελείας το σώματος τς εσεβος κκλησίας κα πεσχίσθη [...] Νν δ τ μν τέσσαρα μέρη το ηθέντος στίου νέμειναν κατ χώραν συνημμένα τ κα συνεραμμένα, δ' ν εχερς μες διαπλέομεν κα κυμάντως τ το βίου τούτου πέλαγος [...]. Οτως ον καθ' μς το Χριστο εσεβς κκλησία π τέσσαρσιν νν ρείδεται στύλοις, τος τέσσαρσι δηλαδ Πατριάρχαις, κα μένει διάσειστος κα κλόνητος»38.
Βεβαίως, αρεση δν εναι μόνον ες τ καίρια βλάβη τς κκλησιαστικς πίστεως, λλ κα στ λάχιστα, τ ποα πάντοτε ξελίσσονται π τ χείρω. Μαζ μ πολλος λλους γίους Πατριάρχης ΚΠόλεως γιος Ταράσιος παρατηρε: «Τ γρ π δόγμασιν ετε μικρος ετε μεγάλοις μαρτανειν, τατον στι· ξ μφότερων γρ νόμος το Θεο θετεται»39. Κα μέγας Πατριάρχης ΚΠόλεως Γεννάδιος Β' Σχολάριος συμφωνε: «Ετε γον ν μείζ,νι ετε ν λαττονι διαμαρτάνοι τς τς λήθειας τς πίστεως, αρετικς στιν»40.

7. χει καταλυθ ερωσυνη τν πισκόπων;

Συνεπς ρμηνεία τς νέας ατς κκλησιολογίας, καθιστ τν Πατριάρχη κα παντες τος πισκόπους «λλιπες» ς πρς τν πραγματικ ερωσύνη το Χριστο κα συνεπς τοποτηρητές, λλ' χι διαδόχους τν Θρόνων τους, κα πόπτες, λλ' χι τελειωτς τν θείων Μυστηρίων τς κκλησίας. Ο πίσκοποι δν μετέχουν στ πλήρωμα τς ερωσύνης τς κκλησίας, ν ληθεύει κ. Βαρθολομαος. ν διεσπάσθη ν χρόν Μία κκλησία, τ Σμα το Χριστο, τότε κκλησιαστικ εραρχία, ποία εναι ν Πνεύματι κοινωνς τς πουράνιου εραρχίας κατ τν γιο Μάξιμο41, χει «θρυμματισμένο» τν φωτισμ τς ερωσυνης, διότι «θεοπτικς εράρχης πρτον λλάμπεται, ετα μεταδίδωσι τος π΄ ατόν, ετα τελειο τούτοις, ος μεταδίδωσι τς λλάμψεως»42.

π τς παραπάνω σύντομες, κατ τ δυνατν περιεκτικές, δογματικς διαπιστώσεις καθίσταται λίου φαεινοτέρα πόσταση τν κατ καιρος πατριαρχικν δηλώσεων π τν ρθοδοξία: Οκουμενικς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαος πιστεύει σ μία «διευρυμένη κα διηρημένη» κκλησία· διευρυμένη, διότι θεωρε τος αρετικος ς νήκοντες σ ατν δυνάμει ποιουδήποτε «βαπτίσματος», παρ τ αρετικά τους δόγματα κα τ σχίσμα τς κοινωνησίας, διηρημένη δέ, διότι δν πάρχει «διακοινωνία» ρθοδόξων κα αρετικν. Μολονότι διηρημένη «ντός της στορίας», Μία κκλησία συνεχίζει ν φίσταται «κάπου-κάπως», κατ τν κ. Βαρθολομαο. Εναι μως καταφανς στν πίστη τς κκλησίας, τι νότητα Της εναι ντολογικ κα ναφαίρετο γνώρισμά Της, διότι Ατ εναι Σμα το διαίρετου κα Παντοδυνάμου Χριστο το Θεο. ς Σμα Χριστο κα λοκλήρωση το ργου Του, κκλησία δν μπορε ν διαιρεθε, διότι ατ εναι κατάλυσή Της κα «ττα» τς Θεότητος, οτε μπορε ν παύσει ν φίσταται, διότι Ατ ποτελε κπλήρωση τν παγγελιν τς αωνίου π γς σωτηρίας. νότητα το Σώματος τς κκλησίας κφράζεται μεταξ λλων κα στν νιαία δογματικ πίστη, μφισβήτηση τς ποίας συνιστ αρεση, μφισβήτηση τν προϋποθέσεων τς σωτηρίας μας. Χριστς πεφάνθη, τι ποιος χωρισθε π τν μπελο, δηλ. τν διο, ξηραίνεται ς τ κλμα κα πολλυται43. κ. Βαρθολομαος θεωρε τι Ζσα κα εχυμος μπελος το Κυριακο Σώματος χωρς τ ξηρ κλήματα πο μ δική τους εθύνη πεκόπησαν εναι λλιπής, «διεσπασμένη», κα πρέπει πωσδήποτε ν τ «εγκεντρίσουμε» σ Ατν κ νέου, νεκρ ντα, στ κκλησιαστικ Σμα τς ντως Ζως, το Ζντος Χριστο.



8. παλαι ντίδραση μ διακοπ μνημονεύσεως το Πατριάρχου θηναγόρα

καινοτόμος κκλησιολογία το Οκουμενικο Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου χει προωθήσει τν Οκουμενισμ π τ σημεο τς παξιώσεως τν δογμάτων, διον του Πατριάρχου θηναγόρου, στν παροσα φοβερ διαστρέβλωση τς ρθοδόξου πίστεως· προφανς διακήρυξη «διαλύσεως» τς Μις κκλησίας εναι παραίτητη γι τν Οκουμενισμό, στε «νέα-κκλησία» ν «πανιδρυθε» σ ρμονία μ τς οκουμενιστικς προδιαγραφές.
π Πατριάρχου θηναγόρου, τ γιον ρος σύσσωμο εχε ντιδράσει στ οκουμενιστικά του νοίγματα. Τρες Μητροπολτες τς κκλησίας τς λλάδος φάρμοσαν τν προβλεπόμενη πό τους γίους Πατέρες κα τος ερος Κανόνες, τν 31ον ποστολικ κα τν 15ον τς Πρωτοδευτέρας, νόμιμη κκλησιαστικ ντίσταση δι τς διακοπς το μνημοσύνου. Τ διο πραξαν κα κτ θωνικς ερς Μονές: «δι τς ποφάσεως τς κτάκτου Διπλς ερς Συνάξεως, Συνεδρία ΝΒ' τς 13ης Νοεμβρίου 1971, [...] κάστη ερ Μονή, ς ατοδιοίκητος, φέθη λευθέρα ν πράττη κατ συνείδησιν ες τ θέμα τοτο»44. διακοπ κείνη το μνημοσύνου, χωρς περαιτέρω ποτείχιση παντελ κοινωνησία, ποτελοσε παινετ στάση, διότι καθς ρίζει 15ος ερς Κανν τς Πρωτοδευτέρας45 (τους 861), σοι μύνονται τσι «ο σχίσματι τν νωσιν τς κκλησίας κατέτεμον, λλ σχισμάτων κα μερισμν τν κκλησίαν σπούδασαν ρυσασθαι»· σοι μ τέτοια πρόθεση διακόπτουν τ μνημόσυνον πισκόπων τεροφρόνων, «οκ πισκόπων, λλ ψευδεπισκόπων κα ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν» κα γι' ατ «ο μόνον τ κανονικ πιτιμήσει οχ πόκεινται [...] λλ κα τς πρεπούσης τιμς τος ρθοδόξοις ξιωθήσονται»46. Λυπούμεθα, διότι πορεία τν πραγμάτων δν πνέει ασιοδοξία γι λλαγ πλεύσεως το κ. Βαρθολομαίου. Στν προσεχ πίσκεψη το Πάπα Φραγκίσκου στ Φανάρι, γι τ Θρονικ ορτ το γίου νδρέου, στ τέλη το ρχόμενου Νοεμβρίου κα πάλιν ναφαίνεται στν ζοφερ ρίζοντα τυπικν αξημένης λειτουργικς συμμετοχς το αρεσιάρχου Πάπα στν ρθόδοξη Θεία Λειτουργία, φοροντος μοφόριο, μ λειτουργικ σπασμ πρς ατόν (πο δν προβλέπεται γι σους δν λειτουργον λλ παρίστανται μόνον), μ παγγελία π ατν το «Πάτερ μν», προσευχς μ σαφ εχαριστιακ ναφορ («τν ρτον μν τν πιούσιον») κα πο πρέπει ν παγγέλλεται π τν Προεστώτα κ μέρους το ρθοδόξου λαο· κόμη μ θυμιάτιση το Πάπα κα μ παραχώρηση σ ατν το μβωνος, γι ν κηρύξει. λα ατ δν εναι πλ συμπροσευχή, διότι σφαλς, Θεία Λειτουργία δν ρχεται π τ «Μετ φόβου Θεο, πίστεως κα γάπης προσέλθετε», λλ π τ «Ελογημένη Βασιλεία»47. Κατ τν π. λέξανδρο Σμέμαν «π τν πλευρ τς Παραδόσεως, μυστηριακς χαρακτρας τς Εχαριστίας δν μπορε τεχνητς ν περιορισθε σ μία πράξη, σ μία στιγμ το λου τυπικο. χουμε μία "τάξη" στν ποία λα τ μέρη κα λα τ στοιχεα εναι ναγκαία, εναι ργανικως συνδεδεμένα μετ' λληλων σ μία μυστηριακ δομή. Μ λλα λόγια, Εχαριστία εναι μυστήριο π' ρχς μέχρι τέλους κα κπλήρωση λοκλήρωσή της "καθίσταται φικτη" π λη τ Λειτουργία»48.
Εχόμεθα, Οκουμενικς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαος ν ναλογισθε τ μεγίστη εθύνη του ναντι κείνων τος ποίους δηγε στν πλάνη κα τν πογύμνωση τς κκλησίας π τν «χιτνα τς λήθειας, τν φαντον κ τς νω θεολογίας»49. Τίποτε π τ ρθόδοξα δόγματα δν θ κπέσει ποτέ. Τίποτε δν θ μεταβληθε ποτέ. Κα ποτ δν θ προστεθε καμμία πόφαση νέα πο ν λλοιώνει τς παλαιές. Δογματικ ξέλιξη δν εναι δυνατν ν παρξει καμμία, κανενς εδους50.

« δ ταράσσων μς βαστάσει τ κρμα, στις ν »51



Μετὰ σεβασμοῦ καὶ τιμῆς
Γιὰ τήν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν»

Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος, Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, Ἀμαρούσιον Ἀττικῆς
Ἀρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος, Ἄνω Γατζέας Βόλου
Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος, Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας Ἁγ. Ὄρους
Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Σχόλιο "Ε.-Σ.": Σημαντικά τά λόγια σας ἐκλεκτοί ὑπογράφοντες. Πλήν, ὅμως, καιρός τοῦ πράττειν τά δέοντα καί ἐπιβαλλόμενα. Ἴσως, εἶναι ἤδη ἀργά, γιά ἀντιστροφή τῆς πορείας τῶν πραγμάτων, μέ συνευθύνη σας. Τουλάχιστον μή συμβεῖ καί γιά σᾶς προσωπικῶς τό ἴδιο. Τώρα ἀναπνέετε, τώρα ἐνεργήσατε αὐτό (τό μόνο) πού φοβίζει τόν παναιρετικό Οἰκουμενισμό: τήν διακοπή τῆς μετά τῶν ἀμετανοήτων οἰκουμενιστῶν κοινωνίας! Ἐάν τήν εὐσέβειά σας δέν ἀκολουθήσει, ὡς σκιά της, ὁ διωγμός σας, κατά τόν Ἅγιο Μακάριο τόν Αἰγύπτιο, σεῖς οἱ ἴδιοι νά ἀμφιβάλλετε γιά τήν γνησιότητά της, δηλαδή, εἰ ἐστίν εὐάρεστη τῶ Κυρίῳ. Εἶναι ἀδιέξοδος ὁ ἀγών γιά νά ἐμποδίσετε τά ἑπόμενα βήματα πού θά ὁλοκληρώσουν τήν προδοσία καί "πρός τά ἔξω", στά θολωμένα μάτια τοῦ χιλιοπροδωμένου, ἐν πολλοῖς ἀνυποψίαστου ἀλλά καί, δυστυχῶς, ἀδιάφορου λαοῦ. Δέν ὠφελεῖ πλέον ἁπλῶς τό μέχρις ἐδῶ καί μή παρέκει. Ἀπαιτεῖται ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στήν εὐθεῖα ὁδό τῆς ἀκαινοτομήτου Πίστεως καί ὀρθοδόξου Παραδόσεως, γιά νά μή ἁπωλεσθεῖ ἡ ἐλπίς τῆς σωτηρίας.




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ἄνθρωπος καὶ θεάνθρωπος· μελετήματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι 1987, σελ. 182 (Κεφάλαια Ἐκκλησιολογικά, § 33). Βλ. καὶ Ἐφ. 5, 27.
2. «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης πρὸς Πατριάρχη Ἱεροσολύμων: Ἀμφότεροι φυλάσσσομεν πνευματικὰς καὶ κυριαρχικὰς Θερμοπύλας», Amen.gr (24 Μαϊ 2014) http://www.amen.gr/ article18151 (παράγραφος §4).
3. «Common Declaration Signed in the Vatican by Pope John Paul II and Patriarch Bartholomew I, June 29, 1995», EWTN Global Catholic Network, http://www.ewtn.com/library/ PAPALDOC/ BARTHDEC.HTM. Βλ. καὶ Ἐπίσκεψις 520 (31-7-1995) 20.
4. Προσφώνησις πρὸς τὴν παπικὴν ἀντιπροσωπείαν ὑπὸ τὸν Καρδινάλιο William Keeler, κατὰ τὴν Θρονικη Ἑορτὴ τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως (1998), ἐν Ἐπίσκεψις, ἔτος 29ον, ἀἄρ. 563 (31-11-1998).
5. «Ὁμιλία ἐπ' εὐκαιρία τῆς ἑξηκοστῆς ἐπετείου ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» (Καθεδρικὸς Ναὸς Ἁγίου Πέτρου Γενεύης, τὴν 17ην Φεβρουαρίου 2008) ἐν http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=876&tla=gr
6. Μτφρ. ἀπὸ τὸ Called to be the One Church, §6 καὶ 7 ἐν God, in your Grace ... Official Report of the Ninth Assembly of the World Council of Churches, ὑπὸ Luis N. Rivera-Pagan, WCC Publications, Geneva 2007, σ. 257.
7. «Orthodox Ecclesiology and the Ecumenical Movement», Sourozh Diocesan Magazine (Ἀγγλία), τόμ. 21 (Αὔγουστος 1985), σ. 16.
8. «Ἐκκλησία καὶ ἔσχατα», Ἐκκλησία καὶ Ἐσχατολογία, Ί.Μ. Δημητριάδος, Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, ἔκδ. Καστανιώτη, Ἀθῆνα 2001, σ. 30.
9. Πατριαρχικὸν Μήνυμα ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων 1967, ἐν Α. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀπὸ τὴν πορείαν τῆς ἀγάπης: ἐπίσκεψις τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμεν. Πατριάρχου Ἀθηναγορου εἰς ἈγγλίανΝοέμβριος 1967, Ἀθῆναι 1968, σελ. 87.
10. «Χαιρετισμὸς τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατὰ τὴν Ὑποδοχὴν ἐν τῇ Αἰθουσῃ τοῦ Θρόνου τοῦ Μάκ. Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. κ. Νεοφύτου» (Φανάριον, 20 Σεπτεμβρίου 2013) ἐν http://www.ec-patr.org/docdisplay. php?lang=gr&id=1757&tla=gr· «Ἔχομεν δι' ἐλπίδος ὅτι Ἁγιωτάτη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ὑπὸ τὴν Ὑμετέραν πεπνυμένην καθοδήγησιν, Μακαριώτατε, θὰ συμμετέχη, κατὰ παράδοσιν καὶ πανορθόδοξον ἐν Διασκέψεσιν ἀπόφασιν, εἰς τοὺς διορθοδόξους καὶ διαχριστιανικοὺς διαλόγους».
11. Ψάλμ. 50, 12· πρβλ. καὶ Ἰακ. 5, 12· «ἤτω δὲ ὑμῶν τὸ ναὶ ναὶ καὶ τὸ οὐ οὐ, ἵνα μὴ εἰς ὑπόκρισιν πέσητε».
12. Βλ. ἱερον ζ' Κανόνα τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ACO 1,1,7,105έ.).
13. Μάτθ. 16, 18.
14. Α΄ Κόρ. 1, 25.
15. Μ. Βασιλειου, Ὁμιλία εἰς τὸν μὲ΄ Ψαλμὸν 5, PG 29B, 424B.C.
16. Ἅγ. Γρηγόριος Θεολογος, Λόγος Δ΄ (Κατὰ Ἰουλιανοῦ Βασιλέως Α΄) 67, PG 35, 588C- 589A. Τὸ χωρίον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἔχει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἱερὰ Παράλληλα, Στοιχεῖον Ε, τίτλος ΣΤ΄, PG 95, 1436A.
17. Α΄ Τιμ. 3, 15
18. Ἅγιος Νεκταριος, Μελέται δύο· Α': Περὶ τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Β΄: Περὶ τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, ἐκδ. Ν. Παναγόπουλος, Ἀθῆναι 1987, σ. 32.
19. Πεντηκοστάριον, Ὄρθρος Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς, Ἰαμβικὸς κανών, ᾠδὴ α'.
20. Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὸν Ψάλμ. 44, PG 55, 203.
21. Ὅτι εἶναι ὁρατὴ εἶναι ἐμφανὲς καὶ στὴν Ἁγία Γραφή· βλ. Πράξ. 2, 41 καὶ 2, 47: «ὁ δὲ Κύριος προσετίθει καθ' ἡμέραν τοὺς σῳζομένους τῇ Ἐκκλησίᾳ».
22. Μάτθ. 5, 14 καὶ Ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, Ἐξήγησις ὑπομνηματικὴ εἰς τὸν Προφήτην Ἠσαΐαν 1, 2 PG 70, 69A.B. Βλ. καὶ Εὐσέβιος Καισαρειας, Εὐαγγελικὴ προπαρασκευὴ 6, 18 PG 22, 457D
23. Ἐφ. 1, 22.23
24. Ἰω. 14, 16 καὶ Λουκ. 24, 49
25. Ἐφ. 1, 22.23· «καὶ αὐτὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πάσι πληρουμένου»
26. Εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους 1, 3, 2· PG 62, 26.
27. Ἐφ. 3, 21· «αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ Ἐκκλησί}α ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεᾶς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν»· Ἐφ. 5, 23· «... ὡς καὶ ὁ Χριστὸς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ τοῦ σώματος».
28. Ἐφ. 5, 29
29. Ἀνώνυμος (Ὀρθόδοξος Ἱερεύς), Τὰ προσφάτως διαδραματισθέντα στὴν Ἁγία Πόλη καὶ τὸ ἔἐκκλησιολογικό τους ὑπόβαθρο, http://www.impantokratoros.gr/B15881B3.el.aspx
30. Ἐφ. 4, 3.
31. Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολὴν 1, PG 61, 13.
32. Ἅγιος Νεκτάριος, αὐτόθι, σ. 27.
33. Α΄ Κόρ. 1, 13
34. Ἐφ. 4,5
35. Ἅγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Μυσταγωγία 24, PG 91, 705Β.
36. Ἰω. 15, 4-6
37. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ὅτε τῆς Ἐκκλησίας ἔξω εὑρεθεὶς Εὐτρόπιος 1, PG 52,
397.
38. Ἀποκρίσεις (1716/1725) τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους, (Ἀπόκρισις 5), εἰς Ἰω. Καρμίρης, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν Ἀθήναις 1953, τόμ. Β', σ. 794 ἑξῆς.
39. Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, Πρᾶξις Α', Mansi 12, 1031-1034.
40. Πρὸς τὸν Βασιλέα- ἐπέμφθη αὐτῷ τῇ ιβῃ τοῦ Μαρτίου 6, ἐν Γενναδίου Σχολαρίου Ἅπαντα τὰ Εὑρισκόμενα, τόμ. 3, ἐκδ. Louis Petit - X. A. Siderides, Paris 1930, σ. 161.
41. Σχόλια εἰς τὸ Περὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας 5, 2.4 PG 4, 161A.
42. Ἅγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Σχόλια εἰς τὸ Περὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας 5, 2.4 PG 4, 164Α. Πρβλ. Ἅγ. Διονυσιος Ἀρεοπαγίτης, Περὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας 3, 2 PG 3, 428A.
43. Ἰω. 15, 4-6
44. Βλ. τὸ σχετικὸν Γράμμα τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου ἐν Θεοδρομίᾳ ΙΑ'1 (Ἰαν-Μάρ. 2009) 77. Τὰ συναφῆ ὅλα στὶς σσ. 75-81.
45. Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, Πηδάλιον, ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι 1982, σ. 358.
46. Βλ. τὴ γνώμη τοῦ ἁγίου Νικόδημου (αὐτόθι, σ. 344) περὶ τῶν Κανόνων τῆς Πρωτοδευτέρας «...ἀναγκαῖοι μὲν ὄντες εἰς τὴν τῆς Ἐκκλησίας εὐκοσμίαν καὶ κατάστασιν, βεβαιούμενοι δὲ καὶ ἐπικυρούμενοι ἀπό τε τοῦ Νομοκάνονος τοῦ Φωτίου, ἀπό τους ἑρμηνευτὰς τῶν κανόνων καὶ ἀπὸ ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν».
47. Πρβλ. Πρεσβ. Ἀν. Γκοτσοπουλος, Ἡ Συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς· προσεγγίζοντας τὴν κανονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ἐκδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2009, σ. 118 καὶ γενικῶς σσ. 113-118.
48. «Theology and Eucharist» (§6), http://www.schmemann.org/byhim/theologyandeucharist. html
49. Κοντάκιον τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (13-19 Ἰουλίου)
50. Πρβλ. Πρωτοπρ. Γ. Φλωροφσκυ, «Ὁ Οἶκος τοῦ Πατρός», ἐν Ἀνατομίᾳ Προβλημάτων τῆς Πίστεως, μτφρ. Ἀρχιμ. Μελετίου Καλαμαρᾶ, ἐκδ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1977, σ. 133.
51. Γαλ. 5, 10.

Δεν υπάρχουν σχόλια: