Translate

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019



Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ



● Όλο το χρόνο μασκαράδες


Το Δημόσιο χρέος (Δ.Χ.) για το 2018 αυξήθηκε κατά 30 δις € σε σχέση με το 2017 (από 329 δις € σε 359 δις €).
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΟΔΔΗΧ (Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους) το μικτό χρέος ανέρχεται σήμερα σε 662 δις € . Τι σημαίνει αυτό;
662 δις € Μικτό Δ.Χ. – 359 δις € Δ.Χ = 303 δις €,   που είναι περίπου οι ζημιές των τραπεζών και οι τόκοι εξυπηρέτησης του Δ.Χ.!!
Αυτό συμβαίνει γιατί οι ζημιές των τραπεζών με νόμο που ψηφίστηκε τον Νοέμβριο του 2011 (επί Παπαδήμου–Βενιζέλου) δεν δηλώνονται, δεν αποτελούν μέρος των Δ.Χ της Ελλάδος!! Συγκεκριμένα στην έκθεση του Υπουργού Οικονομικών (άρθρο 76 παρ. 2 του Ν.2362/95) σελ. 18 αναφέρεται:
Επί των χορηγήσεων ειδικών τίτλων σε Τραπεζικά ιδρύματα βάσει του ν.3723/2008.«Οι ειδικοί τίτλοι του Ελληνικού Δημοσίου που εκδόθηκαν βάσει των διατάξεων του άρθρου 3 του ν.3723/2008 (σελ. 58 & 59 της Έκθεσης), δεν καταγράφονται στο ύψος του δημοσίου χρέους….»
Το 2010 οι προηγούμενοι πολιτικοί «μασκαράδες», έβαλαν εντελώς άδικα την Ελλάδα στο τέλμα των μνημονίων, κάτι που συνέχισαν βεβαίως και οι τωρινοί, αγνοώντας τη βούληση του Ελληνικού λαό, όπως εκφράστηκε με το δημοψήφισμα του 2015. Το πολιτικό προσωπικό της Χώρας, φόρτωσε στον Ελληνικό λαό τις ζημιές των τραπεζών –αμιγώς ιδιωτικών οργανισμών– και τον ανάγκασε να πληρώσει και τους τόκους των δανείων διάσωσής τους. Οι Ευρωπαίοι «εταίροι και σύμμαχοι» σε αρμονική συμπαιγνία με τις εδώ πολιτικές μαριονέτες, μας διαβεβαίωναν τότε, αλλάκαι το 2012 (για να δικαιολογήσουν την απάτη του P.S.Ι.), ότι το 2020 το Δ.Χ. θα ανέρχεται στο 120% του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος (Α.Ε.Π.) Σήμερα ανέρχεται στο 194% του Α.Ε.Π!!
Τι είναι άραγε το πλεονάσματα για τα οποία επιχαίρει η Κυβέρνηση; Πλεόνασμα λέγεται η διαφορά των εσόδων του κράτους από τις δαπάνες του, μέσα σ’ ένα χρόνο. Τα έσοδα, δηλαδή κυρίως οι φόροι, υπερβαίνουν τις δαπάνες του κράτους κατά 3,5% του ΑΕΠ. Το ποσό αυτό –σχεδόν 6,5 δις €– ισούται περίπου με τους ετήσιους τόκους εξυπηρέτησης των δανείων (που δεν έχουν μετατεθεί για το μέλλον)και πληρώνεται κάθε χρόνο στους δανειστές, όπως έχουν δεσμευτεί οι κυβερνώντες. Επειδή η Ελλάδα δεν έχει θετικό ισοζύγιο πληρωμών, το πλεόνασμα προκύπτει από την πρόσθετη φορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Υπό τις συνθήκες αυτές, η δέσμευση για τη δημιουργία πλεονασμάτων (ύψους 3.5% του Α.Ε.Π. μέχρι το 2022) αποτελεί καταστροφή για την Ελλάδα. Είναι σαφές ότι η Χώρα δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει και θα βρίσκεται σε μόνιμο οικονομικό μαρασμό, όπως ήδη συμβαίνει για αρκετά χρόνια πλέον. 
Στύβοντας φορολογικά τους πολίτες και μη καταβάλλοντας τα οφειλόμενα (λ.χ. παρατηρείται 2 με 3 χρόνια αναμονή για τη σύνταξη) η Κυβέρνηση δημιουργεί πρόσθετο πλεόνασμα το οποίο μοιράζει σε κάποιες ομάδες του πληθυσμού….
Ας σημειωθεί ότι το 2018 συμφωνήθηκε νέα δεκαετής παράταση για την καταβολή τόκων και χρεολυσίων. Αυτό προφανώς μας επιβαρύνει με πρόσθετους τόκους, αλλά ήταν αλλά ήταν αναγκαστική επιλογή, μιας και το 2022 (οπότε θα έληγε η δεκαετής παράταση τόκων που συμφωνήθηκε το 2012) θα έπρεπε να καταβάλλουμε περίπου 24 δις € τόκους στους δανειστές, πράγμα ανέφικτο.
Τα στοιχεία για την ανεργία είναι παραπλανητικά μιας και 700.000 Έλληνες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, ενώ δεν θεωρείται άνεργος, όποιος έχει εισόδημα 100 € το μήνα!!
Σύμφωνα με μελέτες Γερμανικών Πανεπιστημίων, περίπου 40% των Ελλήνων ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας!!
Οι τόκοι που πληρώσαμε από το 2010 μέχρι σήμερα στους δανειστές και «σωτήρες» μας είναι περίπου 78 δις €. Αναλογιστείτε ότι οι δαπάνες του προϋπολογισμού για το 2018, δηλαδή τα έξοδα του Κράτους για μισθούς, συντάξεις, για την Υγεία, την Παιδεία, την Άμυνα είναι μόλις 57 δις €!!
Το Διεθνές Ισοζύγιο πληρωμών (εισαγωγές – εξαγωγές) είναι και πάλι ελλειμματικό, ενώ την περίοδο 2013-2014 είχε ισορροπήσει λόγω της εσωτερικής υποτίμησης και της κατάρρευσης των εισαγωγών.
Τα στοιχεία του ΑΕΠ της χώρας είναι χαλκευμένα, μιας και το 2017 αναθεωρήθηκε ο τρόπος υπολογισμού του, αναδρομικά από το 2010, σε συμπαιγνία πάντοτε με τους ξένους. Αυτό έγινε ώστε η μείωση του ΑΕΠ αυτή την περίοδο, της παρατεταμένης και πρωτόγνωρης για τα παγκόσμια δεδομένα ύφεσης που περνάει η Ελλάδα, να εμφανίζεται ωραιοποιημένη, στο 25% του ΑΕΠ και όχι στο πραγματικό 28%.Αναλογισθείτε ότι στο ιστορικό «κραχ» των Η.Π.Α. το 1929 το Α.Ε.Π. τους μειώθηκε κατά 27%.Για το 2018,παρότι η κατανάλωση έπεσε και η αγορά «στενάζει», η στατιστική αλχημεία έδειξε αύξηση του Α.Ε.Π. κατά 1,9% γιατί ανέβασαν την αξία των παγίων των επιχειρήσεων κατά… 27%!!
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Πατρίδα μας συστηματικά καταστρέφεται από τους πολιτικούς της.
Η «Ευρωπαϊκή πορεία της Χώρας» για την οποία κόπτεται σχεδόν σύσσωμο το μασονικό πολιτικό σύστημα, σημαίνει ξεκάθαρα πλέον, φτώχεια, ανεργία, ξενιτιά για τα παιδιά μας, κατάρρευση της Υγείας και Πρόνοιας,εκποίηση της Δημόσιας Περιουσίας. Σημαίνει όμως και παράδοση της Ιστορίας μας και εκφυλισμό του πολιτισμού μας, όπως πλέον οδυνηρά διαπιστώνουμε.
Άραγε έως πότε θα ανεχόμαστε τους πολιτικούς καρνάβαλους που γεμίζουν τις τσέπες τους, ενώ ψεύδονται ασύστολα πουλώντας ελπίδα;

Έως πότε ο Ελληνικός λαός θα επιτρέπει να τον κυβερνούν οι πολιτικές μαριονέτες των ξένων;
Ας αγωνιστούμε να ανατραπεί πλήρως το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Μόνο τότε θα πάρουμε πίσω την Πατρίδα μας.


Μιχαήλ Ε. Ηλιάδης

Συνδιοικητής της Πολιτικής Παράταξης ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019


Ἡ παρέμβασις τοῦ Διευθυντοῦ τῆς «Ἑστίας» στήν ἐκδήλωση τοῦ Συλλόγου «Ἀριστοτέλης»

Τά χαλασμένα μυαλά
τοῦ μικροελλαδισμοῦ ἀντίπαλός μας!



Ἀπό ἀριστερά Κρίς Σπύρου, Μανώλης Κοττάκης, Ἀριάδνη Νούκα

Η «ΕΣΤΙΑ» τό Σάββατο προσκύνησε στά χώματα πού ἄφησε τήν τελευταία του πνοή ὁ Παῦλος Μελᾶς. Τά ἱερά χώματα τῆς Μακεδονίας μας. Ὁ Διευθυντής της Μανώλης Κοττάκης ὁμίλησε σέ ἐκδήλωση τοῦ Συλλόγου «Ἀριστοτέλης» τῆς Φλωρίνης, μέ θέμα τίς δυνατότητες ἀκυρώσεως τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν. Ἀκολουθεῖ τό κείμενο τῆς παρεμβάσεώς του.

«Σεβασμιώτατε, κύριε δήμαρχε, κύριε βουλευτά, συμπατριῶτες καί συμπατριώτισσες,
Στέκομαι ἀπόψε ἀπέναντί σας μέ ἀνάμικτα συναισθήματα. Συναισθήματα χαρᾶς γιατί ἀπό μικρό παιδί ἐπισκέπτομαι τακτικά τήν Φλώρινα. Ὁ πατέρας μου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε τήν θητεία του στό Κλεισοχώρι Ἐδέσσης, ἔβαλε ἀπό πολύ νωρίς τήν Μακεδονία μέσα στήν καρδιά μου. Πέρασα πολλά καλοκαίρια ἐδῶ, στό Γράμμο καί τό Βίτσι, στό φυλάκιο τῶν Εὐζώνων στή Νίκη, στό Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεσσαλονίκης μέ τόν χρυσό τῶν Μακεδόνων Βασιλέων μας.
Ἐκτός ὅμως ἀπό τά συναισθήματα τῆς χαρᾶς ἔχω καί συναισθήματα λύπης. Ὄχι ἐπειδή ψηφίστηκε ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Ὁ Ἑλληνισμός, ξέρετε, πάντα εἶχε τίς καμπές του. Τά πάνω του καί τά κάτω του. Ἐδῶ πήραμε μέ τούς Βαλκανικούς Πολέμους ὁλόκληρη Μακεδονία πίσω, καί θά μᾶς φοβίσει μιά Συνθήκη; Ἐδῶ μᾶς ἐπιστράφηκε ἡ Θράκη χωρίς νά ζοῦν Ἕλληνες ἐκεῖ, καί θά μᾶς τρομάξει μιά Συνθήκη; Ὄχι! Ζητῶ αὐτοπεποίθηση. Δέν μέ τρομάζουν οἱ λέξεις καί τά ἐδάφια τῶν Συνθηκῶν. Οἱ Συνθῆκες εἶναι γιά νά ἐφαρμόζονται, εἶναι καί γιά νά ἀναθεωροῦνται ὅμως.
Αὐτό πού μέ νοιάζει, ἀγαπητοί φίλοι, εἶναι οἱ ἀρρωστημένες ψυχές τοῦ Ἔθνους. Ἡ ἰδεολογία καί οἱ ὀπαδοί τοῦ μικροελλαδισμοῦ. Οἱ ἀντικειμενικοί Ἕλληνες. Αὐτοί πού λένε πώς “τόσοι εἴμαστε, αὐτά μᾶς ἀνήκουν, τί νά κάνουμε;”. Μέ φοβίζει καί μέ μελαγχολεῖ πού ὁ ἀντίπαλος εἶναι ἐντός τῶν Τειχῶν. Δέν εἶναι λίγα χιλιόμετρα ἀπό ἐδῶ, στά Σκόπια. Εἶναι βαθειά ριζωμένος καί ἐγκατεστημένος στήν καρδιά τῆς Ἑλλάδος. Καί μή νομίζετε ὅτι ἡ ἔκφρασή του εἶναι μιά κυβέρνηση, αὐτή ἡ κυβέρνηση εἰδικά. Αὐτή εἶναι ἡ βιτρίνα! Ἡ ἔκφρασή του βρίσκεται σέ Πανεπιστήμια, σέ μερίδα τοῦ Τύπου, στήν αὐτοδιοίκηση στήν ἀγορά, διάσπαρτη σέ κόμματα, φοβᾶμαι ἐσχάτως στήν κορυφή τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί μέσα στόν Στρατό, ἄν κρίνω ἀπό τήν ἄτυπη ἀπαγόρευση πού ἔχει ἐπιβληθεῖ στό “Μακεδονία Ξακουστή”.
Καί τό ἀκόμη μελαγχολικότερο εἶναι πώς σέ αὐτή τήν καμπή, στά κάτω μας, ἡ Ἑλλάς ὑποχωρεῖ ἐντός τῆς Δύσεως.
– Δεῖτε τήν ὑποχώρηση. Κάναμε ἕνα διεθνές ρουσφέτι στήν ὑπερδύναμη γιά λόγους στρατιωτικούς ἀλλά καί ἐνεργειακούς, καί τί κερδίσαμε; Ὑποχρεωθήκαμε νά λέμε τούς Σκοπιανούς “Μακεδόνες”.
– Δεῖτε τήν ὑποχώρηση. Ζητήσαμε δημοψήφισμα γιά τήν Συμφωνία, ἐπειδή τό 65% τῶν Ἑλλήνων διαφωνεῖ μέ τήν παραχώρηση τοῦ ὅρου Μακεδονία Μακεδόνας.
Μέ τό χέρι στήν καρδιά: Τό θεωροῦμε ἄραγε πολύ σέ σύγκριση μέ τό 100% τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πού εἶχε τήν ἴδια θέση τό 1992; Ἤ μήπως πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μέσα σέ τριάντα χρόνια ἕνα 35% τῶν Ἑλλήνων ἄλλαξε γνώμη;
– Δεῖτε τήν ὑποχώρηση. Τίς προάλλες διάβασα ὅτι τό “Μακεδονία Ξακουστή” μεταδόθηκε σέ ἕνα ἀμερικανικό γήπεδο μπάσκετ λίγο πρίν τήν ἔναρξη ἀγῶνα τοῦ ΝΒΑ πρός τιμήν τοῦ Γιάννη Ἀντετοκοῦμπο. Ἀλλά ἐδῶ μαθαίνω ὅτι Ὑπουργός ἐνοχλήθηκε ἐπειδή ἡ μπάντα τοῦ Λιμενικοῦ “παιάνισε” τό ἐμβατήριο πού εἶναι ἐξίσου δημοφιλές μέ τόν Ἐθνικό Ὕμνο μπροστά στόν Ἄγνωστο Στρατιώτη. Καί προχθές ζητήθηκε ἡ ἀποβολή στρατιώτη ἀπό τήν Σχολή Ἀλεξιπτωτιστῶν ἐπειδή ἔκανε πτώση τραγουδώντας τό ἴδιο ἐμβατήριο!
– Δεῖτε τήν ὑποχώρηση. Προχθές ἀθηναϊκά μέσα ἔδωσαν τόν ὑπέρ πάντων ἀγῶνα, μόνο «Μολών Λαβέ» δέν εἶπαν, γιά νά μήν φύγει ὁ «Δρομέας» ἀπό τήν Ἀθήνα, τό νέο ἐθνικό μας «σύμβολο»! Ἀλλά γιά νά ἐγκατασταθεῖ ἄγαλμα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στήν Ἀθήνα, ἑλληνικό ἄγαλμα, ὄχι σκοπιανό, λέξη!
Ὅταν τά αὐτονόητα τίθενται ὑπό διαπραγμάτευση καί χάνεται ἡ χώρα σου μπροστά στά μάτια σου, μέσα στό ἔδαφός σου, ποιόν ἀντίπαλο πρέπει νά ἔχεις στόν νοῦ σου; Αὐτόν πού εἶναι ἔξω ἤ αὐτόν πού κυκλοφορεῖ μέσα; Δέν ἀντιλέγω βεβαίως! Σέ μιά διαπραγμάτευση καί ἄλλα κράτη ἔχουν τά δίκια τους. Δέν ἔχουμε μόνο ἐμεῖς. Ἀλλά τό μεγάλο ζήτημα πού προκύπτει εἶναι ποιά φανέλλα φορᾶς! Τήν δική σου φανέλλα ἤ τῶν ἄλλων;
Δέν εἴμαστε στήν πολιτική, στήν δημοσιογραφία, στήν ἐπιχειρηματικότητα γιά νά ὑποστηρίζουμε τά δίκια τῶν ἄλλων. Εἴμαστε ἐδῶ γιά νά ὑποστηρίξουμε τά δικά μας δίκαια. Αὐτή εἶναι ἡ βάση ἐκκίνησης. Ἄν λοιπόν χρειάζεται νά ἀνατρέψουμε καί νά νικήσουμε κάτι σέ αὐτή τήν φάση, δέν εἶναι μόνο μία Συνθήκη. Τό διακύβευμα εἶναι ὑψηλότερο. Πρέπει νά νικήσουμε τόν μικροελλαδισμό. Αὐτός εἶναι ὁ ὕπουλος ἀντίπαλος.
Νά νικήσουμε τό ρεῦμα ἐκεῖνο πού θεωρεῖ φυσιολογικό νά λέγεται ὁ Βορειοηπειρώτης “Νοτιοαλβανός”. Ὁ Σκοπιανός “Μακεδόνας”. Ὁ μουσουλμάνος “Τοῦρκος”. Ἡ Ἁγία Σοφία ἁπλῶς “ἱστορικός τόπος” καί ὄχι σύμβολο τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Νά νικήσουμε τό ρεῦμα ἐκεῖνο πού θεωρεῖ συνωστισμό τήν Σμύρνη καί ἀσήμαντο γεγονός τήν Γενοκτονία τῶν Ποντίων καί τῶν Ἀρμενίων.
Πού δέν χύνει δάκρυ στήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τοῦ Παλληκαρίδη καί τοῦ Αὐξεντίου, ἀλλά τρέχει στήν κηδεία τοῦ Κάστρο καί θαυμάζει τόν Μαδοῦρο.
Νά νικήσουμε τό ρεῦμα πού θεωρεῖ ὅτι πρέπει νά μοιράσουμε τόν ὀρυκτό μας πλοῦτο στό Αἰγαῖο.
Νά νικήσουμε τό ρεῦμα πού λέει ὅτι πρέπει νά κατεβάσουμε τόν σταυρό στήν Λέσβο γιά νά μήν ἐνοχλοῦνται οἱ ἀλλόθρησκοι πρόσφυγες, ἀλλά νά σιωποῦμε ὅταν σκηνοθέτες τοῦ Θεάτρου Βορείου Ἑλλάδος ὑβρίζουν τόν Χριστό καί τήν Παναγία προσβάλλοντας τήν πίστη μας!
Αὐτή εἶναι ἡ στρατηγική μάχη, ἀγαπητοί συμπατριῶτες. Ὄχι μόνον οἱ Πρέσπες. Νά νικήσουμε τούς χαλασμένους! Αὐτή εἶναι ἡ μάχη. Νά ἀποτρέψουμε τό ἐνδεχόμενο νά γίνουμε ἐπισκέπτες στόν τόπο μας.
Θέλω νά ξέρετε ὅτι εἶναι μάχη δύσκολη, ἄνιση, καμμιά φορά καί μοναχική. Διευθύνω μιά ἐφημερίδα πού ἐκδίδεται ἀπό τό 1876. Τρεῖς αἰῶνες στήν ὑπηρεσία τῆς πατρίδας.
Ἀπό τίς σελίδες της πέρασε ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ τόπου. Ἐπαναστάσεις, ἐξεγέρσεις, κινήματα, καταστροφές, διχασμοί, τραγωδίες, δικτατορίες, ἐμφύλιοι. Παρά ταῦτα δυσκολεύομαι κάποιες φορές νά βρῶ χῶρο στά κυρίαρχα Μέσα. Καί ὅταν βρίσκω καί μιλῶ γιά τά δίκαια τῆς Μακεδονίας δυσκολεύομαι νά πείσω τούς πολλούς.
Ἡ μεταπολιτευτική μόρφωση πού ἔδωσε στούς Ἕλληνες τό κράτος μας εἶναι ἀπειλή γιά τήν Δημοκρατία καί τήν Ἐθνική μας Ταυτότητα. Πρώτη φορά στήν ἱστορία μας βρισκόμαστε σέ κατάσταση ὑποδούλωσης καί δέν ἔχουμε τά πνευματικά ἐφόδια πού θά μᾶς ὁδηγήσουν στήν ἐπανάσταση καί στήν λευτεριά.
Πῶς νά καταλάβει κανείς ὅτι ὑπάρχει θέμα μέ τούς ἀλυτρωτισμούς τῶν βορείων γειτόνων μας, ὅταν ἀγνοεῖ πώς τά ἐδάφη πού πατᾶμε σήμερα δέν ἦταν ἑλληνικά ἀλλά ὑπό κατοχή πρίν ἑκατό χρόνια; Ὅταν ἀγνοεῖ τί ἔκαναν ἐδῶ πάνω κάποιος Παῦλος Μελᾶς, κάποιος Ἴων Δραγούμης, κάποιος Γερμανός Καραβαγγέλης; Ὅταν δέν νιώθει ὅτι οἱ Μακεδόνες ἐδῶ, οἱ ἀληθινοί Μακεδόνες, θεωροῦν τίς Πρέσπες τήν τρίτη μεγαλύτερη ἧττα μετά τόν Ἀττίλα καί τά Ἴμια; Ὅταν δέν συναισθάνεται τόν μελλοντικό κίνδυνο, ἐπειδή δέν ἔχει μνῆμες ἀπό τούς παπποῦδες του γιά τό πόσο σκληρά διώχθηκε ὁ Ἑλληνισμός καί πρίν τό 1912 ἀλλά καί στήν διάρκεια τῆς Κατοχῆς ἀπό τούς Βούλγαρους;
Μπορεῖ ποτέ νά καταλάβει; Πῶς νά ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ Ἑλλάς ἔγινε ἄνετα μέλος τοῦ ΝΑΤΟ καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἐπειδή –πλήν μίας– κατά μῆκος τῶν συνόρων της δέν ὑπῆρχαν μειονότητες;
Πῶς ὅταν δέν ξέρει ὅτι κερδίσαμε μέ τό σπαθί της τήν συμμετοχή μας στήν Δύση καί τούς θεσμούς της λόγω τῆς ἐθνικῆς της, φυλετικῆς καί θρησκευτικῆς ὁμοιογένειας;
Πῶς νά καταλάβει ὅταν δέν ἔχει διαβάσει αὐτό πού ἔγραψε ὁ Ἴων Δραγούμης τό 1909. Ὅτι “καί ἀλήθεια νά ἦταν πώς δέν βρίσκεις οὔτε ἕναν Ἕλληνα στήν Μακεδονία, πρέπει νά εἶναι Ἑλληνική ἡ Μακεδονία. Ἄλλα κράτη ἁρπάζουν πολιτεῖες καί χῶρες καί μεῖς καί ἐκεῖνα πού εἶναι δικά μας δέν τά κρατοῦμε”.
Εἰλικρινά σᾶς τό λέω, κλαίω ἐντός εἰσαγωγικῶν πολλές φορές ἀπό τά νεῦρα μου! “Κλαίω” ὅταν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ μικροελλαδισμοῦ θεωροῦν φυσιολογικό νά ἀναγνωρίζουν μειονότητες “Τούρκων” καί “Μακεδόνων” στόν Βορρᾶ στό μαλακό μας ὑπογάστριο. “Κλαίω” ὅταν κυκλοφοροῦν τόσοι ἀνιστόρητοι γύρω μας, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν ὅτι τό παραθυράκι γιά τήν μακεδονική –ἡ γλῶσσα πού δεχθήκαμε νά ἀνοίξουμε μόνοι σήμερα– θά γίνει ἡ λεωφόρος τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ αὔριο! Καί βεβαίως “κλαίω” πού δέν βρίσκω βοήθεια ἀπό ἐκεῖ πού περιμένω ὅταν ἀπειλεῖται τό Ἔθνος: ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία ἐσίγησε κεντρικά γιά τίς Πρέσπες. Παρακολούθησε τά συλλαλητήρια μέ κατεβασμένα χέρια. Ἀπών ὁ Ἱερώνυμος, πού νά ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος! Ὄχι ὅλη ἡ Ἐκκλησία βεβαίως. 24 δεσποτάδες ἀπό τήν Μακεδονία μέ ἐπί κεφαλῆς τόν μακαριστό Παῦλο Σιατίστης ἀντέδρασαν.
Θά μοῦ ἐπιτρέψετε μάλιστα στό σημεῖο αὐτό, στή μνήμη τοῦ Παύλου μέ τόν ὁποῖο ἤμουν δεμένος, νά ἀποκαλύψω κάτι πού μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε ἕναν χρόνον πρίν τόν θάνατό του: τά φρένα τοῦ αὐτοκινήτου του πού ὁδηγοῦσε ὁ ἴδιος βρέθηκαν λιμαρισμένα ὅταν ἀντέδρασε σφόδρα καί κατάφερε νά μήν ἀναλάβει ἡγούμενος σέ μιά Μονή τῆς Καστοριᾶς κάποιος πού αὐτοπροσδιοριζόταν ὡς “Μακεδόνας”! Ὁ Παῦλος κινδύνεψε γιά τήν Μακεδονία καί ὀφείλω νά ἀφιερώσω στήν μνήμη του τήν σημερινή μου ὁμιλία!
Πρέπει ὅμως νά ἀπαντήσω καί στό ἐρώτημα τῆς σημερινῆς ἐκδήλωσης. Μπορεῖ νά ἀκυρωθεῖ ἡ Συνθήκη; Ἐπαναλαμβάνοντας ὅτι χρειάζεται μεγάλο, εὐρύ ἐθνικό μέτωπο, νομίζω πώς ναί, ἀλλά ὄχι μέ τόν τρόπο πού τό ἔχουμε στό μυαλό μας. Θέλω νά εἶμαι εἰλικρινής. Ἄς δοῦμε κατ’ ἀρχάς πῶς ἐφαρμόζεται ἡ Συνθήκη ἀπό ἐμᾶς καί τούς Σκοπιανούς ἀπό τόν Ἰούνιο.
• Τά Σκόπια μετά τήν ὑπογραφή τῆς Συνθήκης μίλησαν γιά Μακεδόνες τοῦ Αἰγαίου διά τοῦ Ζάεφ. Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί Σκοπιανή, πάλι μέ δηλώσεις Ζάεφ. Ἄνοιξαν ζήτημα διδασκαλίας μακεδονικῆς γλώσσας σέ ἑλληνικά φροντιστήρια μέ δηλώσεις Δημητρώφ. Κατέθεσαν αἴτημα ἀναγνώρισης μακεδονικῆς Ἐκκλησίας στήν Ἀριδαία. Ζήτησαν ἀπό τόν ΟΗΕ νά ὀνομάζονται μακεδονικές ὅλες οἱ ἰδιωτικές ὀντότητές τους –σύλλογοι κ.λπ.– πού δέν ἐπιχορηγοῦνται ἀπό τό κράτος. Ὁ Ὀργανισμός Τουρισμοῦ τῶν Σκοπίων ἐμφανίστηκε στήν ἔκθεση τοῦ Μονάχου μέ στάντ πού ἔφεραν τόν τίτλο “Μακεδονία σκέτο”. Καί βεβαίως τό BBC ἄνοιξε ἐπισήμως θέμα μακεδονικῆς μειονότητας. Κοντολογίς: Αὐτοί κάνουν τήν Συμφωνία κουρέλι μέ τό καλημέρα.
• Νά δοῦμε καί πῶς ἐφαρμόζει ἡ Ἑλλάδα τήν Συμφωνία. Στίς 28 Ἰανουαρίου ἀπαγορεύτηκε στό Πολεμικό Μουσεῖο ἐκδήλωση γιά τό Μακεδονικό. Τήν ἑπομένη διετάχθη ΕΔΕ κατά δασκάλας ἐπειδή μοίρασε φυλλάδια σέ μαθητές κατά τῆς Συμφωνίας. Ἡ Ἀστυνομία ἔκανε συνολικά 98 προσαγωγές πολιτῶν οἱ ὁποῖοι διαμαρτυρήθηκαν σέ ἐκδηλώσεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στό Παλαί Ντέ Σπόρ, στό Μέγαρο Μουσικῆς Θεσσαλονίκης, στήν Κατερίνη, τήν Πτολεμαΐδα καί τά Γιαννιτσά.
• Ἡ Ἀστυνομία διέλυσε μέ δακρυγόνα τό μεγάλο συλλαλητήριο τῆς Ἀθήνας. Ἕλλην ὑφυπουργός δήλωσε ὅτι τά σχολικά μας βιβλία περιέχουν ἀλυτρωτικές ἀναφορές.
Ἕλλην Ὑπουργός κάλεσε τόν πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Μακεδονίας νά κάνει διάλογο μέ τό Οὐράνιο Τόξο ἐπειδή τό ζήτημα τῆς γλώσσας εἶναι τάχα ἐπιστημονικό.
• Ἑλληνικό κόμμα, τό ΚΚΕ, χαρακτήρισε ἀλυτρωτικό τό σύνθημα ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί ἑλληνική.
• Ἕλλην ὑποψήφιος εὐρωβουλευτής τῆς ἀντιπολίτευσης ἀποκαλεῖ ἐπίσης τά Σκόπια Μακεδονία.
Ἰδού ὁ μικροελλαδισμός, λοιπόν. Οἱ Σκοπιανοί ἀπό τήν ἑπομένη τῆς ἐφαρμογῆς παραβιάζουν συνεχῶς τήν Συμφωνία ἀνοίγοντας μέ τό καλημέρα ζήτημα μειονότητας καί ἐμεῖς –καταχρηστικό τό ἐμεῖς– κάνουμε τά πάντα γιά νά ἑρμηνεύεται ἡ Συνθήκη ὅπως ἀρέσει στούς Σκοπιανούς. Ἔξοχα.
Γιά νά ἀμφισβητηθεῖ ἡ Συνθήκη, ἀγαπητοί, χρειάζονται πολλές μικρές καί μεγάλες μάχες. Μικρές μάχες στά Πρωτοδικεῖα, στά Ἐφετεῖα, στό Συμβούλιο Ἐπικρατείας ὅταν σύλλογοι μέ τό ὄνομα μακεδονικός διεκδικοῦν τήν ἀναγνώρισή τους μέ βάση τό νόμο περί σωματείων. Μεγάλες μάχες στήν καθημερινότητα.
Ἄν ἡ Συμφωνία δίδει τήν δυνατότητα στούς ἰδιωτικούς συλλόγους τῶν Σκοπίων νά ἀποκαλοῦνται σκέτο μακεδονικοί, τότε ἐξ ἀντιδιαστολῆς ἑρμηνεία ἐπιτρέπει καί σέ ἐμᾶς τό ἴδιο ἀκριβῶς. Καί οἱ δικές μας ἑνώσεις, σύλλογοι, νομικές προσωπικότητες πού δέν ἐπιχορηγοῦνται ἀπό τό κράτος ἔχουν τό δικαίωμα νά μήν τούς ἀποκαλοῦν “Βόρεια Μακεδονία” ἀλλά μέ τό ὄνομα τῆς ἀρεσκείας τους.
• Ὡς πρός τήν ἐγκυρότητα τῆς Συνθήκης θεωρῶ ὅτι μέ βάση τά ὑπάρχοντα στοιχεῖα δύσκολα ἀμφισβητεῖται. Μόνο ἄν ἀποδειχθεῖ ὅτι δωροδοκήθηκαν οἱ βουλευτές πού τήν ψήφισαν στά Σκόπια. Πρός τό παρόν μόνη μας διέξοδος εἶναι τό Συμβούλιο Ἐπικρατείας. Στό στάδιο τῆς ἐφαρμογῆς τῆς Συμφωνίας ὅμως καί στό μέτρο πού θίγονται ἀτομικά δικαιώματα Ἑλλήνων πολιτῶν μέ κανονιστικές ἀποφάσεις τῆς διοίκησης.
Πρέπει νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς: Σέ αὐτή τήν φάση μόνο νομικός ἀνταρτοπόλεμος χωρεῖ. Γιά τό πῶς ἐννοῶ αὐτόν τόν ἀνταρτοπόλεμο κλείνω μέ ἕνα διπλό παράδειγμα: Ἄν ἔχει πράγματι ἀπαγορευτεῖ τό ἐμβατήριο “Μακεδονία Ξακουστή” στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις καί ἡ ἐκφώνησή του συνιστᾶ λόγο ἀποβολῆς μαθητῶν στά σχολεῖα, τότε ἰδού πεδίο δόξης λαμπρόν γιά διοικητικές προσφυγές κατά τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν τοῦ κράτους.
Κακά τά ψέματα, ὅμως, ἀγαπητοί! Ἡ Συμφωνία δέν θά ἀκυρωθεῖ στά δικαστήρια. Ἡ Συμφωνία θά ἀκυρωθεῖ στήν πράξη. Δέν θ’ ἀντέξει. Καί τό “Μακεδονία Ξακουστή” πού σήμερα εἶναι τόσο δημοφιλές στό λαό ὅσο καί ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος δέν θά τό κερδίσουμε στίς δικαστικές αἴθουσες. Θά τό κερδίσουμε στίς πλατεῖες, στίς συγκεντρώσεις, στά γλέντια μας, στίς χαρές μας, στίς λῦπες μας. Μέ τήν ψυχή μας καί ὄχι μέ δικόγραφα καί παράβολα. Θά βαρεθοῦν νά μᾶς ἀκοῦνε.
Ἐμεῖς στήν “Ἑστία” θά τό διανείμουμε τό ἑπόμενο Σάββατο προσφορά στούς ἀναγνῶστες μας.
Δέν βρίσκω καλύτερο τρόπο νά κλείσω τήν σημερινή μου ὁμιλία, πατριῶτες καί πατριώτισσες.
Δέν βρίσκω καλύτερο τρόπο ἀπό τό νά κλείσω τήν σημερινή μου ὁμιλία καλώντας σας νά σηκωθοῦμε ὅλοι ὄρθιοι γιά νά τραγουδήσουμε μαζί τό ἀπαγορευμένο ἐμβατήριο καί νά ἀκούσουν ὅλοι πόσο ξακουστή εἶναι ἡ Μακεδονία μας.
Νά φθάσει ἡ φωνή μας στά Σκόπια, μά νά φθάσει καί στήν Ἀθήνα. Γιά νά καταλάβουν πώς ὄχι δέκα, ὄχι εἴκοσι, ὄχι τριάντα χρόνια νά περάσουν, ἐμεῖς δέν ξεχνοῦμε. Τρέχουν στό αἷμα μας χιλιάδες χρόνια! Ἀπό τόν Ἀλέξανδρο μέχρι τόν Ἀριστοτέλη καί ἀπό τόν καπετάν Κώττα μέχρι τόν Δραγούμη καί τόν Μελᾶ.
Πᾶμε γιά τήν Μακεδονία μας, λοιπόν!»

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019


Μία ἐνδιαφέρουσα ὁμιλία μέ ὀρθόδοξο, πνευματικό, πρακτικό καί ἐποικοδομητικό περιεχόμενο


Ἐπισκόπου ΑΝΔΡΕΟΥ (Σύρου)
Μητροπολίτου Θηβῶν & Λεβαδείας

Σηµασία καί πνευµατική ἀξία
τῆς εἰκόνος [1]



Τελειώσαμε την πρώτη και πιο δύσκολη εβδομάδα της Νηστείας.
Δύσκολη, γιατί βάζουμε πειθαρχία σωματικά και  πνευματικά, στις τροφές και τα πάθη  μας. Δύσκολη, γιατί όπως λέγεται· «κάθε αρχή και δύσκολη».
Βαδίζοντες, όμως, τον αγώνα της πρώτης εβδομάδας, αρχίζουμε συνεχώς και  σταδιακά να πλησιάζουμε το στόχο μας, που  είναι η απελευθέρωση από τα πάθη. Αυτή η απελευθέρωση είναι ουσιαστικά, η αρχή της χαράς της Αναστάσεως.
Με την εγκράτεια, αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος ζώντας με τα λιγότερα, θα  εκτιμήσει τα περισσότερα.  Εκεί όπου  απαιτείται να κρατήσει τα όρια  και να μην πέσει στην παγίδα της λαιμαργίας και της αχόρταγης πλεονεξίας.
Σε αυτήν την περίοδο της εγκράτειας, εισερχόμεθα στο στάδιο των  αρετών, που    έχει σαν πρώτο βήμα την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Βασικό και χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της ημέρας είναι το απολυτίκιό της. Ας το ακούσουμε, για να το συζητήσουμε στη συνέχεια και  να  βγάλουμε κάποια συμπεράσματα,  για  το βάθος των νοημάτων του:

«Τὴν ἄχραντον Εἰκόνα  σου  προσκυνοῦμεν Ἀγαθέ, αἰτούμενοι συγχώρησιν τῶν πταισμάτων ἡμῶν, Χριστὲ ὁ Θεός· βουλήσει γὰρ ηὐδόκησας σαρκὶ ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ, ἵνα ῥύσῃ οὓς ἔπλασας ἐκ  τῆς  δουλείας τοῦ ἐχθροῦ·  ὅθεν   εὐχαρίστως  βοῶμέν σοι· Χαρᾶς ἐπλήρωσας τὰ πάντα, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, παραγενόμενος εἰς τὸ σῶσαι τὸν Κόσμον»

Την  Κυριακή   της  Ορθοδοξίας γιορτάζουμε  την  αναστήλωση των  εικόνων,  μία   σημαντική  ημέρα,  που   δέν  μιλάει  μόνο γιά εικόνες, αλλά  και  για  τη σάρκωση του  Θεού Λόγου  και  για  τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους.
Αυτό το ίδιο  το απολυτίκιο ψάλλεται σχεδόν καθημερινά στην Εκκλησία, από  τους Αρχιερείς και τους Ιερείς, όταν ετοιμάζονται για τη Θεία Λειτουργία, κάνοντας την προετοιμασία της ακολουθίας που ονομάζεται «Καιρός».

Περί τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου

Κυρίως  όμως,  ψάλλεται και  την ημέρα της εορτής του Αγίου Μανδηλίου  (16   Αὐγούστου),   το  οποίο  και   ο   Άγιος   Πατέρας (σημ.: ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ματθαῖος) αγαπούσε ιδιαίτερα να ζωγραφίζει.
Η  εικόνα αυτή του  Αγίου  Μανδηλίου,  είναι σημαντική,  διότι είναι η πρώτη αχειροποίητη εικόνα, δηλαδή εικόνα που  δεν φτιάχτηκε από ανθρώπινο χέρι.
Όταν  ο   Κύριος  ευρισκόταν  ακόμη   στη  γη   και   δίδασκε,  ο βασιλιάς της  Συρίας Άβγαρος, που ήταν άρρωστος  από ανίατη αρρώστια, άκουσε για το Χριστό ότι έκανε θαύματα. Τότε του έστειλε  με κάποιον δούλο του επιστολή προσκαλώντας τον, να τον επισκεφθεί για να του δώσει τη γιατρειά.
Επίσης, είπε στό δούλο του, ότι σε περίπτωση που δεν θα έρθει, να προσπαθήσει να ζωγραφίσει την Αγία του μορφή για να δει πως περίπου μοιάζει.
Ο Κύριος, διάβασε την επιστολή του Άβγαρου  και  ζήτησε ένα μαντήλι και με αυτό σκούπισε το Άγιό του πρόσωπο. Και θαυματουργικώς επάνω σε αυτό σχηματίστηκε, ζωγραφίστηκε δηλαδή, με θεϊκό τρόπο, το Πρόσωπό Του.
Έδωσε κατόπιν στον υπηρέτη το μαντήλι λέγοντάς του, να το δώσει στον άρρωστο αφέντη του και ότι ο ίδιος δεν θα πήγαινε. Όμως, θα  έστελνε τον μαθητή του Θαδδαίο, ως αντιπρόσωπό του, για  να τον οδηγήσει θεραπεύοντάς τον, στην θεογνωσία και στην αλήθεια, όπως και έγινε.
Αυτό το  Άγιο  Μανδήλιο, είναι η πρώτη θεοπαράδοτη εικόνα όπως είπαμε.
Αυτό το γεγονός αποδεικνύει τόσο την ιερότητα και την αναγκαιότητα των ιερών εικόνων, όσο  και την ιστορικότητα, του Προσώπου του Χριστού.
Είναι το βαθύτερο νόημα της Ιεράς Παραδόσεως που ανανεώνεται μέσω της  λειτουργίας,  σύμφωνα με  την οποία  ο Κύριος εικονίζει το Ιερό του Πρόσωπο.
Την πρώτη αυτή εικόνα, μας την παρέδωσε ως κληρονομιά, ο ίδιος ο Κύριος.
Από τότε ο άνθρωπος πήρε το δικαίωμα, να χρησιμοποιεί την εικονογραφία του Χριστού, της  Θεοτόκου και  των Αγίων  και  να γίνει η  εικόνα,  θέμα τιμής  και  μέσο αναγωγής της  προσευχής, στην αληθινή λατρεία του Θεού.

Περί τῆς δηµιουργίας τοῦ ἀνθρώπου

Ακόμη όμως και από  την αρχή  της δημιουργίας του κόσμου  και του ανθρώπου, χρησιμοποιείται η έννοια της εικόνας.
Στην Αγία  Γραφή  και  συγκεκριμένα στο πρώτο  βιβλίο αυτής που ονομάζεται  Γένεση, δηλαδή δημιουργία, διαβάζουμε ότι  ο Θεός είπε· «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ΄εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ΄ ὁμοίωσιν».
Έπλασε δηλαδή τον άνθρωπο η ίδια η Αγία Τριάς, γι’ αυτό λέγει· «νά πλάσουμε τόν ἄνθρωπο σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα μας» μιλώντας στον πληθυντικό.
Και  αυτή η  έννοια της  εικόνας, σημαίνει τα χαρίσματα που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, όπως νου, αυτεξούσιο κλπ.

Περί σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου

Υπάρχουν πολλά ακόμη  θέματα και γεγονότα που αποδεικνύουν την αναγκαιότητα ύπαρξης των ιερών εικόνων.
Ένα  από  αυτά είναι και  η  μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, να σαρκωθεί για χάρη  μας, για να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή μαζί  του και  να  μας δοθεί η  δυνατότητα να  τον έχουμε, ως το ιδανικό πρότυπο για τη θέωσή μας.
Αυτό ακριβώς το δόγμα της σαρκώσεως του Λόγου, προσπάθησε ο εχθρός μας να καταστρέψει με διάφορες αιρέσεις.
Αλλά, κυρίως με την εικονομαχία η οποία υποστήριζε ότι ο Χριστός,  ως Θεός  δεν μπορεί να περιγράφεται στις εικόνες και ότι προσκυνείται μόνο εν Πνεύματι και όχι μέσω της εικόνας.
Αυτή η διδασκαλία είναι αιρετική. Διότι, καταργώντας αυτή την εικόνα, καταργείται η ιερά Παράδοση, την οποία παραλάβαμε από τον ίδιο  τον Σωτήρα μας.

Περί τῶν Τριῶν Παίδων

Ένα από  τα παραδείγματα της Αγίας Γραφής είναι και οι Τρείς Παίδες  Ανανίας,  Αζαρίας και Μισαήλ, οι οποίοι αρνήθηκαν να προσκυνήσουν την εικόνα του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα, η οποία είχε ύψος 60 και πλάτος έξι πήχεις.
Ο βασιλιάς δεν τους ζήτησε να  προσκυνήσουν τον ίδιο,  αλλά την εικόνα του με απειλή θανάτου.
Αυτό σημαίνει, ότι η εικόνα που στην Αγία Γραφή ονομάζεται ομοίωμα του βασιλιά, ήταν αυτός ο ίδιος ο βασιλιάς που οι Τρείς Παίδες δεν ήθελαν να προσκυνήσουν.
Γιατί, ως πιστοί, προσκυνούσαν μόνο τον Θεό· «Ἔστι  γάρ  Θεός ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς ᾧ ἡμεῖς λατρεύομεν», έλεγαν.

Ἄλλα παραδείγµατα καί ἔννοιες εἰκόνων

Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα  κείμενα της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, που παρουσιάζουν διάφορες έννοιες εικόνων. Ας δούμε μία τέτοια χαρακτηριστική έννοια.
Όταν  οι  Φαρισαίοι ρώτησαν υποκριτικά  το  Χριστό  γιά  τούς φόρους  που   πληρώνουν  στόν  Καίσαρα,   ο  Χριστός   τους  είπε, «δείξτε μου το νόμισμα  με το οποίο πληρώνετε τους φόρους».
Όταν του έδειξαν το δηνάριο, τους λέγει, «ποιανού είναι η εικόνα αυτή και η επιγραφή στο νόμισμα»; και  του είπαν, «του Καίσαρα».
Τότε αυτός τους απάντησε με την σοφία του·  «δῶστε  τά τοῦ Καίσαρα στόν Καίσαρα καί τά τοῦ Θεοῦ στόν Θεό».
Επομένως εδώ ο Χριστός, διαφοροποιεί τη νοητική εικόνα του Θεού από την εικόνα-μορφή του Καίσαρα.
Βέβαια εδώ υπάρχουν και άλλες έννοιες όπως, ότι στην εικόνα του Θεού ταιριάζουν η παντοδυναμία, η πανσοφία και πολλά άλλα. Ενώ στην εικόνα του Καίσαρα, το χρήμα  και η κοινωνική εξουσία.
Στο σημείο αυτό θα εξετάσουμε την έννοια της εικόνας, όπως αυτή δίδεται  από  τη διδασκαλία των εορτών. Και  θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε, στο πνεύμα και στον πλούτο, που μας παρέχουν οι  εορτές,  στην αναγωγή τους με τις  άγιες εικόνες.

Ἡ Εἰκόνα τῆς Γεννήσεως

Μέσα από  την εικόνα αυτή της Γεννήσεως του Χριστού, του ενανθρωπήσαντος καί σαρκωθέντος Θεού Λόγου, εξάγονται εύκολα κάποια σημαντικά συμπεράσματα.
Για   παράδειγμα, μέσα από αυτήν διδασκόμαστε για την ταπείνωση,  τη συγκατάβαση του δεύτερου Προσώπου της Αγίας Τριάδος,  που  φανερώθηκε μέσα στο πτωχό  σπήλαιο,  στη φάτνη και ανάμεσα στα ζώα σαν βρέφος.
Παράλληλα όμως,  διδασκόμαστε από  τον ύμνο  των Αγγέλων, ότι  αυτό το βρέφος είναι «ὁ ἐν ὑψίστοις Θεός», δηλαδή, ο Δημιουργός και πλάστης του κόσμου.
Η έννοια της εορτής και της εικόνας, είναι βαθιά και μπορεί να φέρει σε επίγνωση της αλήθειας, τον κάθε άνθρωπο και  να τον παρακινήσει στην πίστη και τον πόθο για τη σωτηρία του.
Αυτός όμως, δυστυχώς μετέτρεψε την εορτή σε μία εμπορική πανήγυρη για την ανθρωπότητα.
Έτσι, μη κατανοώντας το αληθινό νόημα  της εορτής, αλλοιώνει και την έννοια της εικόνας και αντίστροφα.

Ἡ Εἰκόνα τῆς Βαπτίσεως

Στην εικόνα της Βαπτίσεως  του Χριστού, τα Άγια  Θεοφάνεια, αναδεικνύεται το δόγμα  της Αγίας Τριάδος. Ο Πατήρ με τη φωνή, ο Υιός εν σαρκί και το Πνεύμα το Άγιο εν είδει Περιστεράς.
Με το γεγονός της Βαπτίσεως του Χριστού, αναγεννάται ολόκληρη η κτίση και αγιάζεται ο άνθρωπος. Έτσι βλέπουμε παραστατικά τα δαιμόνια στην εικόνα, που  ευρίσκοντο για αιώνες μέσα σε αυτό, να δραπετεύουν από το νερό.
Δυστυχώς όμως,  όπως και  όλα  τα υπόλοιπα ιερά Μυστήρια, έτσι και αυτό της βαπτίσεως των ανθρώπων, στην εποχή μας το βλέπουμε συστηματικά να αλλοτριώνεται.

Ἡ εἰκόνα τῆς Μεταµορφώσεως

Η εικόνα της Μεταμορφώσεως, μας παρουσιάζει το Χριστό στο όρος Θαβώρ, μεταμορφωμένο μέσα σε άπλετο φως και μαζί  του, τους δύο προφήτες Μωυσή  και Ηλία, να συνομιλούν μαζί του.
Επίσης,  παρουσιάζει τους τρεις μαθητές του, Πέτρο, Ιάκωβο και  Ιωάννη, πεσμένους στο έδαφος, μη μπορώντας να δουν το άκτιστο φως του, με τα αισθητά μάτια τους.
Ο Χριστός στο όρος Θαβώρ, έδειξε στους μαθητές του, τη δόξα της Θεότητάς του, και είδον αυτήν "καθώς ηδύναντο" προκειμένου να βεβαιωθούν για την παντοδυναμία και  για  τη μελλοντική δόξα, που  θα  έχουν οι δίκαιοι.
Διότι, όπως ο ίδιος το είπε· «τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός αὐτῶν» (Ματθ. ιγ΄ 43).  Σκοπός λοιπόν της ζωής όλων μας είναι, η πρός το καλύτερο αλλαγή και μεταμόρφωση.

Ἡ εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως

Ας έρθουμε τώρα στο πάθος του και ας δούμε τα παιδιά με τα βάγια,  το νιπτήρα,  την ποδιά,  το φιλί του Ιούδα  και  τη σύλληψή του από τους Ιουδαίους.
Ας δούμε επίσης τη σταύρωση, τα καρφιά, τα ραπίσματα, το σφουγγάρι, τη λόγχη και από  πάνω την πινακίδα με την επιγραφή· «Νά ὁ Βασιλιᾶς τῶν Ἰουδαίων».
Στην εικόνα  λοιπόν  της  σταυρώσεως,  βλέπουμε το  Χριστό πάνω στο Σταυρό,  με καρφωμένα χέρια και  πόδια, να υποφέρει σαν άνθρωπος και να συμπαρίσταται ως Θεός.
Βλέπουμε την Παναγία  να κλαίει και τον αγαπημένο μαθητή του να συμπαρίσταται. Ακόμη  ακούμε το Χριστό να λέει στη μητέρα του· «Μητέρα ἰδού  ὁ Υἱός σου» και στο μαθητή του να λέει· «ἰδού ἡ Μήτηρ σου».
Στη βάση του Σταυρού βλέπουμε το ματωμένο κρανίο του Αδάμ. Ενώ δεξιά και αριστερά του Χριστού βλέπουμε τους δύο ληστές.
Με αυτά που βλέπουμε, σκεφτόμαστε τη θυσία, την αυταπάρνηση, την ακακία,  την απόλυτη υπακοή του Χριστού στον Πατέρα του, τη συντριβή του εχθρού και τον αγιασμό που δέχτηκε η γη με το πανάγιο και ζωήρητο αίμα του, που χύθηκε πάνω της.
Βλέπουμε επίσης και  άλλα  πρόσωπα και  γεγονότα, όπως για παράδειγμα την έκλειψη του ηλίου, το σχίσιμο του καταπετάσματος του ναού  και άλλα  σχετικά με το μοναδικό αυτό γεγονός.

Ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως

Στην εικόνα της Αναστάσεως βλέπουμε τον αναστάντα Χριστό, να ανασταίνει τον Αδάμ από τον Άδη.
Έτσι, όπως διά  του Αδάμ  προήλθε η  πτώση του ανθρώπινου γένους, έτσι και διά της αναστάσεως του Αδάμ, γευόμαστε όλοι  οι απόγονοί του, τους καρπούς της αναστάσεως και της σωτηρίας.
Και «ἄνῳ σχῶμεν τά καρδίας» ψάλλουμε· «Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή  ἡ ἀθάνατος, τότε τόν Ἅδην ἐνέκρωσας, τῇ ἀστραπῇ τῆς  Θεότητος·  ὅτε δέ   καί  τούς τεθνεῶτας  ἐκ  τῶν καταχθονίων ἀνέστησας».

Ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναλήψεως

Επίσης, βλέπουμε την εικόνα της Αναλήψεως, όπως μας περιγράφεται στο ιστορικό εκείνο γεγονός  που  έγινε πάνω στο όρος των Ελαιών, μπροστά στους μαθητές του και στην Παναγία, σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του.
Θυμόμαστε εκεί τα λόγια  που  είπε στους μαθητές του, να πάνε σε  όλα  τα  έθνη  και να κηρύξουν το όνομά του. Να μην αναχωρήσουν από τα Ιερουσόλυμα μέχρι να λάβουν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι «κατέβει φιλάνθρωπος και ανέβει Θεάνθρωπος». Για να θεώσει ως Θεός, τη σάρκα  που έλαβε και να ενώσει το Θεό με τον άνθρωπο.

Ἡ εἰκόνα τῆς Πεντηκοστῆς

Βλέπουμε την εικόνα της Πεντηκοστής όπου ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, με τη μορφή πύρινων γλωσσών, κατέρχεται στους μαθητές και τους καθιστά σκεύη τίμια.
Η σημασία της εορτής της Πεντηκοστής είναι, ότι δι’ αυτής έχουμε  τη συνέχιση μεταδόσεως της χάριτος του Χριστού, στους Αποστόλους και στους διαδόχους τους, τη λεγόμενη «Ἀποστολική Διαδοχή».

Ἡ Χρησιµότητα τῶν εἰκόνων

Οι εικόνες είναι μέσο αναγωγής του νου  και των καρδιών μας προς  το  Θεό. Μας παροτρύνουν  σε πόθο  για  να  μιμηθούμε τα εικονιζόμενα γεγονότα και πρόσωπα.
Μας  συντηρούν  μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας και  γενικώς  της  αλήθειας. Δηλαδή,  η  εικόνα μας δείχνει  την ουσία,  τη  σημασία   και   την  πνευματική  αξία της πίστεως.
Οι εικόνες  σήμερα είναι τόσο σημαντικές και  τόσο χρήσιμες στη ζωή μας, όσο ποτέ άλλοτε.

Ἡ ἐποχή µας

Ο σημερινός  άνθρωπος γενικά ζει την  πνευματική ζωή μηχανικά, για το πρέπει και για το φαίνεσθαι. Βλέπει τον εκκλησιασμό σαν μία κοινωνική υποχρέωση. Έτσι, δυστυχώς, βρίσκεται μακριά  από το πνεύμα της αλήθειας.
Με λίγα  λόγια,  ενώ είναι πλασμένος κατ΄ εικόνα του Χριστού και Θεού μας, έχει κατασκευάσει μία δική  του εικόνα, ένα ψεύτικο εαυτό, μία εικόνα, αντίθετη με την αλήθεια.
Σκέφτεται  ορθολογιστικά  και   έχει  χάσει  τα  κριτήρια  του αληθινού και ολοκληρωμένου ανθρώπου και μαζί τον πόθο για την έρευνα της αλήθειας.
Η κατάσταση αυτή είναι καρπός της νέας εποχής. Τα παιδιά στα σχολεία, δεν μαθαίνουν να σκέφτονται σωστά.
Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν, σαν ετερόφωτα τους υπολογιστές, καθώς και άχρηστες γνώσεις που τους τροφοδοτούν τεχνηέντως.
Ο άνθρωπος αυτής της εκτροπής δεν ασχολείται για  να γίνει κατά χάρη Θεός, αλλά προσπαθεί μέσω της επιστήμης να τον υποκαταστήσει.
Να καταργήσει όλους τους ηθικούς φραγμούς και να βάλει στη θέση τους την ασυδοσία στην ἁμαρτία.
Ο άνθρωπος που δεν ασχολείται με το Θεό, σιγά σιγά αλλά σταθερά, μετατρέπεται σε ρομπότ.
Αφού   σκοπός  της  νέας  εποχής,  είναι  νά   μετατρέψει  τον άνθρωπο σέ ρομπότ και το ρομπότ να το ανεβάσει, πάνω από  τον άνθρωπο.
Έτσι, αντί να βοηθήσει η τεχνολογία τον άνθρωπο, κινδυνεύει ο άνθρωπος  να  υποστεί τέτοιους  εθισμούς, ώστε να  καταλήξει σκλάβος της τεχνολογίας.
Τα σύγχρονα θεάματα, όχι  μόνο  δεν βοηθούν στη δημιουργία αξιών και  προτύπων των πολιτών και  ιδιαίτερα των νέων, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στο γενικότερο κατήφορο της κοινωνίας.
Η τηλεόραση και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά μέσα, βομβαρδίζουν την ανθρωπότητα, με εικόνες αντίθετες των αρχών του Χριστιανισμού.
Και παρέχουν στο μυαλό  του ανθρώπου, πορνείες και διάφορες ακαθαρσίες, που διαφθείρουν ακόμη και τους πλέον εκλεκτούς.
Όλα   αυτά  δημιουργούν  μία   δουλική  ελευθερία,   που   ζητά συνεχώς το δικαίωμα να κάνει αυτό που θέλει.
Ὅλα αυτά κάνουν τους  νέους, να μεγαλώνουν με έναν απαιτητικό τρόπο, που συνέχεια προσπαθούν να  μεγιστοποιούν.
Θέλω αυτό, θέλω εκείνο, θέλω το άλλο.  Όμως, αυτό τό δικαίωμα του «θέλω», είναι αντίθετο του θελήματος του Θεού, αφού ο ίδιος ο Χριστός υπάκουος προς τον Πατέρα, λέγει· «πλήν οὐχ ὡς ἐγώ  θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ».
Επίσης, είναι αντίθετο προς το πνεύμα της αλήθειας και της Ορθοδοξίας. Διότι η Εκκλησία διδάσκει και βιώνει την πνευματικότητα με τη στέρηση, τη συμμετρία, την αγρυπνία, τη νηστεία, την προσευχή, την ταπείνωση και την αγάπη.
Την πατρότητα αυτού του «αλλοτριωμένου, σχολαστικού και ορθολογικού» πνεύματος, κατέχουν κυρίως, οι παπικοί και οι περισσότεροι λαοί της Ευρώπης.
Οι οποίοι, έχουν συγκεντρωθεί σε μία πλαστή φιλανθρωπία του «φαίνεσθαι» και  σε έναν άκρατο "αγαπητισμό",  βουτηγμένο μέσα στην βρωμιά και τη δυσωδία των αιρέσεων.
Σήμερα οι άνθρωποι που  σκέφτονται ορθολογικά, θεωρούν ότι ο Χριστός,  είναι μόνο ένας μεγάλος διδάσκαλος της  αγάπης. Όμως στην πραγματικότητα ο Χριστός είναι τά πάντα, το Ἀλφα και το  Ωμέγα και κυρίως η ενσάρκωση της αλήθειας και η προσωποποίησή της.
Η αγάπη  είναι μία σημαντική περιεκτική αρετή πού  δεν στέκει ὅμως  από   μόνη   της.  Συνδέεται με  πολλές  ἄλλες  αρετές  και κυρίως με την αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη, ούτε ἀλλη αρετή, χωρίς την αλήθεια. Αλλά πάλι  δεν υπάρχει αλήθεια, αν δεν υπάρχει αγάπη.
Την αρχή  αυτή διατρανώνει ο μεγάλος σοφός και Πατέρας της Εκκλησίας,  Άγιος  Μάξιμος  ο  Ομολογητής  όταν λέγει·  «διά  τήν ἀλήθειάν ἐστιν ἡ ἀρετή· ἀλλ᾿ οὐ διά τήν ἀρετήν ἡ ἀλήθεια».
Η ἀγάπη, η αλήθεια, η ταπείνωση και  άλλες αρετές, είναι, που τον έκαναν να σαρκωθεί, νά διδάξει, νά ελέγξει, να προσφέρει, να σταυρωθεί, να αναστηθεί, να αναληφθεί και να πέμψει το Πνεύμα το Άγιο.  Και όπως αναφέρεται στο κοντάκιο της Αναλήψεως  να πληρώσει «τήν ὑπέρ ἡμῶν οἰκονομίαν».
Το δώρο της θεώσεως, που ο Χριστός χάρισε στον άνθρωπο, η νέα εποχή προσπαθεί,  με όλες τις δυνάμεις,  να  την υποβιβάσει, και εάν είναι δυνατόν να την εξαφανίσει.
Ήδη  το έχει  καταφέρει σε κάποιο βαθμό,  σε όσους υποτάσσονται στο πνεύμα της νέας εποχής και του αντιχρίστου.
Εδώ  και  πολλά χρόνια,  το πνεύμα της νέας εποχής,  ετοιμάζει το έδαφος για τον ερχομό του αντιχρίστου, φέρνοντας τους ανθρώπους σε τέτοιο σημείο άγνοιας της αλήθειας, έτσι ώστε, τα ίδια τα παιδιά, να μην έχουν ηθικές αξίες και πρότυπα.
Και τούτο, διότι εδώ και  πολλά χρόνια έχει  σταματήσει να διδάσκεται και στα σχολεία η Χριστιανική διδασκαλία.
Τα διδάγματα της νέας εποχής, βρίσκουν αντίσταση μόνο  μέσα στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία διατηρεί το δόγμα και τη διδασκαλία των Πατέρων ανόθευτα· «τάς ὀσφύας περιεζωσμένας καί τούς λύχνους καιομένους» όπως  λέει  και  η Γραφή.
Η Εκκλησία ετοιμάζει τα μέλη της, από νήπια, δίνοντάς τους το Άγιο  Βάπτισμα·  για «τόν φωτισμόν γνώσεως  καί εὐσεβείας, διά τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
Και τέλος διδάσκει, όχι  τα δικαιώματα της νέας εποχής, αλλά τα δικαιώματα του Θεού, τα οποία είναι ο νόμος και η αλήθειά του. Και σύμφωνα με το νόμο  του Θεού· «ἱῶτα ἕν ἤ μία κεραία  οὐ μη παρέλθῃ ἀπό τοῦ νόμου ἕως ἄν πάντα γένηται».
Και ψάλλει και επαναλαμβάνει μαζί με το Δαβίδ· «δίδαξόν  με τά δικαιώματά σου...,  συνέτισόν με  τά δικαιώματά σου...,  φώτισόν με τοῖς δικαιώμασί σου» και στον εκατοστό δέκατο όγδοο ψαλμό, τον άμωμο, αναφέρει την πρόταση «δικαιώματα  του Θεού» πάνω από εικοσιπέντε φορές.
Εμείς  ας  ζητούμε  συνεχώς  τα  δικαιώματα  του  Θεού και  ας είμαστε μεταξύ μας αγαπημένοι,  ειλικρινείς,  ταπεινοί και  πράοι για να γίνουμε,  όπως διδάσκει ο Απόστολος Παύλος· «σύμμορφοι τῆς εἰκόνος τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ».
Η Εκκλησία όμως, που  αποτελείται από  την Κεφαλή της, το Χριστό και από τα μέλη της, τον κλήρο  και τον λαό, αντιμετωπίζει πολλές  συνεχόμενες συγκρούσεις και  σχίσματα.  Η κύρια αιτία τους είναι,  η  μή  ταύτιση των  πιστών  και  του  Κλήρου,  με  τα δικαιώματα και τα πραγματικά θελήματα του Θεού.
Γιατί  όπως  λέγει  και   ο  Άγιος   Συμεών  ο  Νέος  Θεολόγος· «Ὅποιος πραγματοποιεῖ ἔστω καί λίγο τό δικό του θέλημα  δέν θά μπορέσῃ ποτέ νά φυλάξῃ  τό πρόσταγμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ».
Στη θέση του Θείου θελήματος, πολλοί βάζουν τα προσωπικά θέλω και  τις παράνομες επιδιώξεις τους,  μη  αισθανόμενοι την καταστροφή που προκαλούν στο λαό και στον εαυτό τους.
Οι  άνθρωποι του ιδίου θελήματος,  κατά το λόγο   του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου «ως υποκριτές κρύπτονται στο στρώμα και  στο δέρμα  του προβάτου· και  με  τη χρηστολογία, θέλουν  να  φαίνονται  σε  όλους,  ότι είναι   αυτοί  που  με  κόπο απέκτησαν την κατά Χριστόν ηλικία».
Ενώ στην πραγματικότητα, δεν έθεσαν τις βάσεις της πίστεως και  της ελπίδας τους,  επάνω  στην πέτρα,  ούτε  ανύψωσαν την οικοδομή των αρετών τους, επάνω στο θεμέλιο Χριστό.
Πιστεύουν ότι υπερέχουν των άλλων, στη γνώση και  το λόγο. Ενώ ως δήθεν σοφοί, ευλαβείς και σώφρονες, τιμούνται και απολαύουν σεβασμό από  πολλούς. Σε τίποτε όμως δεν διαφέρουν κατά τις αφανείς κινήσεις της ψυχής, από  τους διαπρεπείς στην κακία.
Μετά  ταύτα  και   προκειμένου  να  ακολουθούμε πάντοτε  το θέλημα του Θεού και όχι  το δικό μας, ευχόμαστε σε όλους Ταπείνωση, Μετάνοια, Ορθοδοξία και Σωτηρία.
Και  για   να   κλείσουμε  τη  σημερινή  ξεχωριστή   ημέρα  της Κυριακής της Ορθοδοξίας, ας θυμηθούμε τον αγώνα των Πατέρων μας, των αειμνήστων Αρχιεπισκόπων Ματθαίου του Α΄, Δημητρίου, Αγαθαγγέλου, Ανδρέου και Νικολάου. Αιωνία  τους η μνήμη.
Ας  ευχηθούμε δε και  στον σημερινό Αρχιεπίσκοπο  κ. Στέφανο και  στη  συνοδεία  αυτού,  να   συνεχίσουν  τον  αγώνα  και   την Ομολογία των Πατέρων μας. Αμήν.








[1] Ἡ ὁμιλία αὐτή ἐκφωνήθηκε κατά τόν ἑορτασμό τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας (2019) στό Ἐκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο Περιστερίου, παρουσίᾳ τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν, πολλῶν Κληρικῶν καί πλήθους πιστῶν. Ὁ ὁμιλητής γεννήθηκε στίς Η.Π.Α., νέος στήν ἡλικία καί μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν σπουδῶν του ἀσπάσθηκε τόν μοναχισμό εἰσερχόμενος στήν ἱστορική Ἀνδρώα Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτῆρος, Κουβαρᾶ Ἀττικῆς. Χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος ὑπό τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἀνδρέου (+), ἐνῶ Ἐπίσκοπος ἐξελέγη ὑπό τῆς Ἱ. Συνόδου καί χειροτονήθηκε τό ἔτος 1996. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Θηβῶν & Λεβαδείας κ. Ἀνδρέας εἶναι κατά σάρκα ἀδελφός τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἐπισκόπου Φιλίππων κ. Χρυσοστόμου.

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019


Ἀστράπτει καί λάμπει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κεκοσμημένη ἀναστηλώσεσι εἰκόνων τῶν ἁγίων


Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας 2019
στήν Ἐνορία τῶν εὐσεβῶν τῆς Κορίνθου
(Ἅγ. Νεκτάριος Ξυλοκερίζης Κορινθίας)


Μέ χαρά, κατάνυξη καί πνευματική ἀνάταση ἡ Ἐνορία τῶν εὐσεβῶν τῆς Κορίνθου ἑώρτασε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας 2019, δηλαδή τήν ἀνάμνηση τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἱερῶν Εἰκόνων καί τόν θρίαμβο τῆς ἀληθινῆς Πίστεως κατά τῶν αἱρέσεων.
Ἀφ' ἑσπέρας τελέσθηκε ὁ μεγάλος Ἑσπερινός, ἐνῶ τήν κυριώνυμη ἡμέρα (τελέσθηκε) ἡ Θεία Λειτουργία ἱερουργοῦντος τοῦ πανοσιολογιωτάτου Ἱερομονάχου π. Πέτρου Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος ἀπεστάλη ὑπό τοῦ Τοποτηρητοῦ Ἐπισκόπου μας ἀπό τήν Παρασκευή γιά τήν Ἀκολουθία τῆς Α΄ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν καί τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Σαββάτου, προκειμένου νά κοινωνήσουν οἱ πιστοί καί οἱ μοναχές πού ἐξυπηρετοῦνται πνευματικῶς στήν Ἐνορία μας.
Ἡ Θεία Λειτουργία τῆς κυριώνυμης ἡμέρας εἶχε ἰδιαίτερα κατανυκτικό καί ὁμολογιακό χαρακτήρα χάρη στήν καθιερωμένη ἀνάγνωση τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας (τό ὁποῖο ἀνεγνώσθη ὁλόκληρο μέ τήν παρουσία καί συμμετοχή ὅλων τῶν εὐσεβῶν διά τῆς ἀναφωνήσεως τῶν "αἰωνία ἡ μνήμη" γιά τούς ὀρθοδόξους καί εὐσεβεῖς Πατέρας καί Μητέρας ἡμῶν καί τό "ἀνάθεμα" γιά τούς δυσσεβεῖς αἱρετικούς καί τίς ἀσεβεῖς διδασκαλίες τους), τήν λιτάνευση τῶν ἱερῶν Εἰκόνων, ἀλλά καί τήν προσκύνηση πολλῶν ἱερῶν Λειψάνων, τμήματα τῶν ὁποίων ἐξετέθησαν γιά προσκύνηση ἀπό τούς πιστούς (Ἁγίου Προκοπίου μεγαλομάρτυρος, Ὁσίου Νείλου Μυροβλήτου, Ἁγίου Νεκταρίου θαυματουργοῦ, Ὁσίου Παρθενίου Μονῆς Κουδουμᾶ Κρήτης, κ. ἄ.).
Μέ παρότρυνση τῶν εὐσεβῶν μετά τήν ὁλοκλήρωση τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκφωνήθηκε ἀπό τόν Ἀναγνώστη και ἀναφωνήθηκε ἀπό ὄλο τό ἐκκλησίασμα τό "αἰωνία ἡ μνήμη" γιά τόν σύγχρονο Ὁμολογητή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀοίδιμο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ματθαῖο (Καρμπαδάκη) καί τόν κηρύξαντα στήν περιοχή μας τήν γνησία Ὀρθοδοξία Ὅσιο Γέροντα καί Καθηγούμενο Μωϋσῆ μοναχό (+1946), μαθητή τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τῆς Χίου.
Τόν θ. λόγο κήρυξε ὁ παν/τος Ἱερομόναχος π. Πέτρος, ὁ ὁποῖος μεταξύ ἄλλων ἐτόνισε ὅτι θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἁπλότητα πού βασίζεται στήν ταπείνωση καί τήν ἀγάπη, ἐνῶ ἐξήγησε μέ ἁπλό ἀλλά βαθειά πνευματικό καί ὀρθόδοξο τρόπο καί θεολογική προσέγγιση τό νόημα τῶν "ἀναθεμάτων" τά ὁποῖα ἐκφωνεῖ ἡ Ἐκκλησία κατά τῶν αἱρετικῶν.
Οἱ εὐσεβεῖς τῆς Κορίνθου καί τῆς Ἀργολίδος κατέκλυσαν τόν μικρό Ναό τῆς Ἐνορίας μας, συμμετεῖχαν μέ κατάνυξη στόν ἑορτασμό καί ἀνεχώρησαν, μετά τό καθιερωμένο κέρασμα στό προαύλειο τοῦ Ναοῦ, πνευματικά ἐνισχυμένοι γιά τή συνέχιση τοῦ ὑπέρ τῆς Πίστεως καί τῆς σωτηρίας ἀγῶνος.
Δόξα τῶ Θεῶ πάντων ἕνεκα! Ὁ Θεός νά μᾶς ἀξιώσει νά ἑορτάσουμε καί πάλι καί ἐδῶ ἀλλά καί στήν Οὐράνιο Βασιλεία Του αἰωνίως. Ἀμήν. Γένοιτο!