Translate

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2023

 

Τό «αὐγό τοῦ φιδιοῦ», οἱ «Ἀνεξάρτητες ἀρχές», ἡ νεοταξίτικη ἀριστεροδεξιά καί τά Θρησκευτικά



 

Παναγιώτη Τσαγκάρη

Υπ. Δρ. Θεολογίας

 

 

Ο υπουργός Επικρατείας της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άκης Σκέρτσος, μιλώντας επί της πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή στις 25/1/2023, τόνισε εμφαντικά, ως προς τον ρόλο των Ανεξάρτητων Αρχών, ότι  «ανεξάρτητη αρχή δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη αρχή».  Τόνισε επίσης ότι «στις δημοκρατίες οφείλουν όλοι να σέβονται το Σύνταγμα και τους νόμους» και ότι «κανείς δεν ίσταται πάνω από τους νόμους, ούτε δικαιούται να τους ερμηνεύει κατά το δοκούν. Από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον πιο απλό πολίτη και από τους εκπροσώπους των τριών εξουσιών μέχρι και τις ανεξάρτητες αρχές». Υπογράμμισε ακόμη, ότι «την αποκλειστική αρμοδιότητα να κρίνουν τη συνταγματικότητα των νόμων την έχουν τα δικαστήρια και όχι οι ανεξάρτητες αρχές. Αυτό θα έπρεπε να το ξέρουν, πρώτα απ' όλους, οι συνταγματολόγοι μας».

Είναι αξιοσημείωτα όσα ανέφερε ο κ. υπουργός της Επικρατείας και αφορούν άμεσα συν τοις άλλοις και στο πολύπαθο μάθημα των Θρησκευτικών διότι μία υποτίθεται ανεξάρτητη αρχή, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), χρησιμοποιείται από τους γνωστούς πολέμιους του μαθήματος των Θρησκευτικών, ως η αιχμή του δόρατος, είτε για να υποτιμηθεί το ορθόδοξο χριστιανικό μάθημα των Θρησκευτικών από υποχρεωτικό σε προαιρετικό είτε για να μετατραπεί σε μάθημα Θρησκειολογίας ή Φιλοσοφίας.

Οι αποφάσεις όμως, του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) όρισαν σοφά ότι  το μάθημα των Θρησκευτικών «θά ἀπευθύνεται ἀποκλειστικά στούς ὀρθόδοξους χριστιανούς μαθητές» και ακύρωσαν τα συντεταγμένα από τα στελέχη του θεολογικού Συνδέσμου «Καιρός», πολυθρησκειακά Προγράμματα Σπουδών των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φίλη και κ. Γαβρόγλου. Για να επιτευχθεί, λοιπόν, η μείωση, και ο εξοβελισμός του ορθόδοξου μαθήματος των Θρησκευτικών από το ελληνικό σχολείο, μεθοδεύεται, από τους πολέμιους του μαθήματος, η βάπτιση της  ΑΠΔΠΧ ως Αρχή ανώτερη του Συντάγματος και του ΣτΕ, με στόχο την εφαρμογή και επικράτηση, με νύχια και με δόντια, των ερμηνευτικών γνωματεύσεων της ανωτέρω αρχής για μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών από υποχρεωτικό σε προαιρετικό,  σε καταφανή αντίθεση με τις πρόσφατε αποφάσεις του ΣτΕ.

Μάλιστα, ο πανταχού παρών και τα πάντα τακτοποιών μέσα από δοκησίσοφους  νομικούς συλλογισμούς, ο πνευματικός συνδαιτυμόνας των θεολόγων του «Καιρού», κ. Ευάγγελος Βενιζέλος  δηλώνει χαρακτηριστικά, με αφορμή το θέμα που προέκυψε με τη γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ισίδωρου Ντογιάκου για την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) ότι «οι Ανεξάρτητες Αρχές δεν εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις και τις συγκυριακές επιλογές του κοινού νομοθέτη. Αυτό είναι το νόημα και η κανονιστική εισφορά της συνταγματικής κατοχύρωσής τους. Το ίδιο ισχύει και για τις προβλεπόμενες για το Δίκαιο της ΕΕ ρυθμιστικές αρχές όπως είναι η ΕΕΤΤ και η ΡΑΕ, τις οποίες ο εθνικός νομοθέτης δεν μπορεί να ευνουχίσει ή να απογυμνώσει από τις αρμοδιότητές τους».

Ο κ. Βενιζέλος φυσικά, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να θυμίζει σε όλους, τον πραγματικό λόγο, για τον οποίο δημιουργήθηκαν οι λεγόμενες ανεξάρτητες αρχές, δηλαδή, για να νομοθετούν ουσιαστικά αντίθετα από τις πρόνοιες του Συνταγματικού νομοθέτη. Μας αφήνει, δηλαδή, ίσως άθελά του, να υπονοήσουμε ότι εφευρέθηκε ένας εύσχημος τρόπος, ένας σύγχρονος «Δούρειος ίππος», για να παρακάμπτεται το Σύνταγμα και να ρυθμίζονται φλέγοντα ζητήματα σύμφωνα με τις εκάστοτε αντιλήψεις εκείνων των εμφανών ή αφανών παραγόντων που ελέγχουν τις υποτιθέμενες ανεξάρτητες αρχές. Αλλά, αν τελικά, δεν υποκρύπτει όλη αυτή η προσπάθεια μια απολυταρχική – αυταρχική  αντίληψη, νοοτροπία και συμπεριφορά, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα.

Σε αυτή την κατεύθυνση όμως, συνέβαλε με την ανοχή ή την αδιαφορία της και η σήμερα διαμαρτυρόμενη, για τις ενέργειες του Προέδρου της ΑΑΔΕ κ. Χρήστου Ράμμου, Νέα Δημοκρατία η οποία, ξαφνικά, διαπίστωσε ότι τρέφει στον κόρφο της ένα φίδι. Ένα φίδι θα συμπλήρωνε εύκολα κάποιος, που επωάζει το αυγό του. Και το «αυγό του φιδιού» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η με μαθηματική ακρίβεια γέννηση του φιδιού, η κατάλυση δηλαδή, των δημοκρατικών θεσμών και η επικράτηση ενός ιδιότυπου φασισμού, που φαίνεται να αναδύεται, πλέον,  με  το ένδυμα της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Αλλά ο κ. Σκέρτσος και τα υπόλοιπα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που σήμερα μιλάνε για εργαλειοποίηση της ΑΔΑΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ, για παραμάγαζα του ΣΥΡΙΖΑ, για delivery boy του ΣΥΡΙΖΑ, πού ήταν άραγε, χθες, όταν δημιουργούνταν οι ανεξάρτητες αρχές και στελεχωνόταν από μέλη της ευρύτερης Αριστεράς; Πού ήταν, όταν όλα αυτά τα στελέχη χριόταν, ως ανεξάρτητα, επειδή ακριβώς στελέχωναν μια αρχή, που εξ  ορισμού ονομάστηκε ανεξάρτητη για να λειτουργεί ως η νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ, με προφανή σκοπό να εξαφανισθεί το οποιοδήποτε πολιτικό background του κάθε στελέχους της και να παρουσιασθούν κατόπιν αυτά στο δημόσιο πεδίο ως λευκές περιστερές που υποτίθεται θα λειτουργούν ανεξάρτητα και αμερόληπτα; Αλλά και πού θα είναι, άραγε, όλα αυτά τα πολιτικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και τι θα υποστηρίζουν αύριο όταν οι αποφάσεις μιας ανεξάρτητης αρχής τυχόν τους ευνοούν;

Και σε αυτήν εδώ την περίπτωση είναι εμφανές το φοβικό, το υποχωρητικό αλλά και το καιροσκοπικό σύνδρομο της Δεξιάς πολιτικής παράταξης έναντι μιας ηγεμονεύουσας, στον εγχώριο πολιτικοϊδεολογικό ανταγωνισμό, Αριστεράς. Ως αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης πολιτικής κατάστασης έχουμε την εμφάνιση πολιτικών προσώπων, εμφορούμενων από μια ερμαφρόδιτη αριστεροδεξιά πολιτική κουλτούρα, η οποία, όμως τελικά, συμπλέει απόλυτα με τα κελεύσματα της λεγόμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ουσιαστικά, δηλαδή σήμερα, το αφήγημα της Αριστεράς είναι το αφήγημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και σε αυτό συγκλίνει αβίαστα και η πολιτική ατζέντα ενός μεγάλου μέρους των πολιτικών εκπροσώπων της Δεξιάς.

Ίσως γι΄ αυτόν το λόγον, τα παρακάτω λόγια από το τραγούδι «Ο Χορός των Μαγισσών» να αποκτάνε μια ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική πολιτική σκηνή και για τους έλληνες πολιτικούς: 

«Λεν πως είν’ ένα χωριό, που οι μάγισσες το ζώνουν 

το φιλούν και το φυλάνε και με ομίχλες το θαμπώνουνε.

… στάζουν μέσα σου ενοχές και το κακό καλούν και το αθωώνουνε.

… Δένουν κόμπους τις ψυχές σπάζουνε κόκκαλα σε ξεριζώνουνε

… Και σε κάνουν να ξεχνάς τ’ όνομά σου και το δρόμο σου

και το φως σου ξεπουλάς και την ψυχή σου την ζυμώνουνε.

Κι αν στο δρόμο τους βρεθείς και τον φόβο σου μυρίσουν

ζγιάν διμούτσουνες οχιές δαγκωματιές θα σου κεντήσουνε».

Μέσα λοιπόν, σ΄ ένα απίστευτα συγκεχυμένο ελληνικό πολιτικό τοπίο και με μία Ποιμαίνουσα Εκκλησία, η οποία έχει αποδεχτεί και συμβιβαστεί με το ρόλο του απλού και μόνον παίκτη στο πολιτικό παιχνίδιτο μάθημα των Θρησκευτικών φαίνεται πως «μάγισσες το ζώνουν», πραγματικά είναι σαν να βρίσκεται στο λάκκο με τα φίδια και καταδικασμένο να βολοδέρνει κυριολεκτικά από «τη Σκύλλα στη Χάρυβδη»!

«Εὐτυχῶς ὅμως, ὑπάρχουν ἀκόμη δικασταί εἰς τάς Ἀθήνας» και τελικά, «εἰ ὁ Θεὸς μεθ' ἡμῶν οὐδεὶς καθ' ἡμῶν»!

 

«Ορθόδοξος Τύπος»,  3/2/202

 

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2023

 

Μπάτσκας Εἰρηναῖος:

 ''Ἡ Οὐκρανική κυβέρνηση ἐπιδεικνύει τή μέγιστη ἐνεργητικότητα στίς διώξεις''




 

Συνέντευξη του ιεράρχη της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας στο Σερβικό έντυπο «Πετσάτ»

 

Την παραμονή των Χριστουγέννων ο ιεράρχης έθιξε ειδικότερα θέματα όπως η κατάσταση της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία βιώνει ένα νέο κύμα διώξεων, τα ζητήματα της ορθόδοξης ενότητας, οι συνέπειες των αντικανονικών ενεργειών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία και η διαίρεση εντός της Ορθοδοξίας, ενώ επίσης αναφέρθηκε στις σχέσεις με την Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και τη θρησκευτική κατάσταση στο Μαυροβούνιο.

Θεοφιλέστατε, είναι προφανές ότι ορισμένα κέντρα ισχύος στον πλανήτη έχουν εκπονήσει σχέδιο διαλύσεως της Ορθοδοξίας, το οποίο υλοποιείται ενεργά, κρίνοντας από τά γεγονότα στην Ουκρανία. Τις παραμονές του πολέμου από δύο ουκρανικές σχισματικές ομάδες δημιουργήθηκε η λεγόμενη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, στην οποία το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως απένειμε το επίμαχο αυτοκέφαλο. Μπορούμε να πούμε ότι η εν λόγω κίνηση στάθηκε μια από τις αφορμές της σημερινής αιματοχυσίας στην Ουκρανία;

– Μπορούμε, αλλά μόνο υπό πολλές προϋποθέσεις. Και ειδικότερα είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επιθυμούσε στην πραγματικότητα τη σημερινή αιματοχυσία, όταν με τρόπο αντικανονικό δημιουργούσε δική του παρεκκλησιαστική δομή στην Ουκρανία, που έχει εκκλησιαστική όψη, αλλά ουσιαστικά κάθε άλλο παρά εκκλησιαστική δεν είναι και μάλιστα τη δημιουργούσε παραμερίζοντας την υφισταμένη και αριθμητικώς επικρατέστερη κανονική Εκκλησία, την οποία το ίδιο αναγνώριζε μέχρι να υλοποιήσει τις αποφάσεις τους, αλλά και τώρα εξακολουθεί στην ουσία να αναγνωρίζει, διότι δεν τολμά να την ανακηρύξει αντικανονική ή ανύπαρκτη.

Έτσι προέκυψε το απίστευτο κανονικό οξύμωρο. Το Πατριαρχείο το οποίο διεκδικεί τη δικαιοδοσία εφ’ όλης της ορθόδοξης διασποράς σε όλες τις ηπείρους, επικαλούμενο την κανονική αρχή, η οποία αναφέρει ότι στην ίδια πόλη, δηλαδή στο ίδιο έδαφος δεν μπορούν ταυτόχρονα να έχουν αρμοδιότητα δύο επίσκοποι, το ίδιο στην πραγματικότητα πράττει εκ διαμέτρου αντιθέτως της αρχής, την οποία επικαλείται: στην πόλη και στην περιοχή, όπου υπάρχει ήδη ένας εν ενεργεία και κοινά αποδεκτός επίσκοπος, αυτό το Πατριαρχείο διορίζει έναν άλλο, παράλληλο επίσκοπο, ο οποίος είναι μάλιστα αμετανόητος και στερημένος της χάριτος σχισματικός.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως πάντοτε γνώριζε ότι η μετά το Μαϊντάν Ουκρανική κυβέρνηση, η οποία διαμορφώθηκε ως ο πλέον ακραίος αντιρωσικός μηχανισμός, ευρισκόμενος ευθέως στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ και την πολιτική «Δύση», όχι μόνον ενδιαφέρεται να μετατρέψει τις σχισματικές ομάδες σε τρόπον τινα κρατική Εκκλησία, αλλά και επιδεικνύει τη μέγιστη ενεργητικότητα στις διώξεις εναντίον της αυθεντικής κανονικής Εκκλησίας (εκφοβισμός του ευαγούς κλήρου, αρπαγή ναών και βίαιες «επανακαταχωρήσεις» ενοριών, τρομοκρατία κατά των πιστών…).

Σε κανέναν και λιγότερο όλων στις εκκλησιαστικές Αρχές της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη δεν απαιτούνταν ιδιαίτερη οξυδέρκεια προκειμένου να κατανοήσει ότι οι αντιεκκλησιαστικές και αντιρωσικές διώξεις υπό συνθήκες πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της συλλογικής Δύσεως στο έδαφος της ατυχούς Ουκρανίας θα καθίσταντο πολύ σκληρότερες από ό,τι ήταν πριν την έναρξη της συγκρούσεως. Η κρατική αυτή τρομοκρατία βρίσκεται κυριολεκτικά στο αποκορύφωμά της ειδικά τις τελευταίες ημέρες. Εικονογράφηση αυτής αποτελεί όχι μόνον η βλάσφημη εισβολή αστυνομικών και «υπαλλήλων των υπηρεσιών ασφαλείας» στο μέγιστο ιερό σέβασμα της Ουκρανίας και ολόκληρου του ρωσικού ορθόδοξου κόσμου, την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, αλλά και η κήρυξη εκτός νόμου της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και η απειλή ότι με τη συγκατάθεση του Θεού το «φιλευρωπαϊκό» και «δημοκρατικά» προσανατολισμένο Ουκρανικό κράτος απλώς θα την απαγορεύσει, εάν δεν την διαλύσει. Οίκοθεν νοείται ότι οι ενάρετοι εκπρόσωποι της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων – μεταξύ άλλων και των θρησκευτικών – δικαιωμάτων και ελευθεριών εκατέρωθεν του Ατλαντικού κατά τρόπον σοφό σιωπούν. Κατά τη γνώμη τους, στο Κίεβο υπερασπίζονται ιπποτικά (!) τις «αξίες» και τα «ιδεώδη» τους, ενώ η δικτατορία όπως ισχυρίζονται ήταν και παραμένει αναλλοίωτο χαρακτηριστικό του Κρεμλίνου. Ω καιροί, ω ήθη!

Η κοινή γνώμη εν μέρει γνωρίζει ότι πολλοί έμμεσα, αλλά και ορισμένοι ακόμη και άμεσα, όπως π.χ. ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, πολλοί θεολόγοι από την Εκκλησία της Ελλάδος και άλλες ελληνόφωνες Εκκλησίες, αλλά και από την καθ’ ημάς τοπική Εκκλησία, καθώς και σειρά κορυφαίων πιστών διανοουμένων, εγκαίρως και ευθέως, πριν ακόμη λάβουν οι εκκλησιαστικές Αρχές του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως την όχι μόνον αμφιλεγόμενη, αλλά και αντικανονική απόφαση περί ανακηρύξεως του αυτοκεφάλου της λεγόμενης Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπέδειξαν ένα ευρύ φάσμα ενδεχόμενων ολέθριων συνεπειών αυτής.

Οι προβλεφθείσες συνέπειες, οι οποίες αφορούσαν, όπως ήδη ανέφερα, την ενδοουκρανική κατάσταση, δεν άργησαν να επισυμβούν: είναι και οι αρπαγές ναών της κανονικής Εκκλησίας, και οι εκφοβισμοί, και οι διώξεις κ.ο.κ.

Ελπίζαμε ότι το Φανάρι δεν θα ακολουθήσει την οδό, την οποία τελικά ακολούθησε. Εκείνη η οδός οδήγησε, όπως εκ των προτέρων είχε υποδειχθεί, σε ακόμη μεγαλύτερη εμβάθυνση και όξυνση του επώδυνου σχίσματος της Εκκλησίας στην Ουκρανία… Είχαν προβλεφθεί και οι συνέπειες στον τομέα των διορθοδόξων σχέσεων και προπαντός η ρήξη σχέσεων μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία, όπως όλοι γνωρίζουμε, επήλθε νομοτελειακώς. Εγώ ο ίδιος, γνωρίζοντας τον Παναγιώτατο Πατριάρχη Βαρθολομαίο κατά τη διάρκεια πολλών ετών, στην πραγματικότητα ακόμη και δεκαετιών, απερίφραστα του είχα προσωπικά αναφέρει, όπως και σε άλλους ιεράρχες και θεολόγους της Κωνσταντινουπόλεως, τις ενδεχόμενες συνέπειες, οι οποίες θα επακολουθήσουν σε περίπτωση υποχωρήσεως έναντι των πολιτικών επιρροών και ανεπαρκούς γνώσεως των βαθύτερων προβλημάτων της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία, τους καλούσα πάση θυσία να αποφύγουν την ανάμειξη σε ένα ζωτικό κανονικό πεδίο της Ρωσικής Εκκλησίας.

Εκ των προτέρων αναφέραμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία σε όλα τα επίπεδα, επαρχιακό, τοπικό και οικουμενικό, πρέπει να είναι οργανωμένη και να πολιτεύεται βάσει των αρχών της συνοδικότητας, ότι μόνον αυτός ο τρόπος του πολιτεύεσθαι και διοικείσθαι μάς καθιστά άξιους εμπιστοσύνης μάρτυρες της Ορθοδοξίας ενώπιον του σύγχρονου κόσμου και πρωτίστως ενώπιον των ρωμαιοκαθολικών. Όμως, δυστυχώς, δεν ελήφθησαν υπ’ όψη ούτε τα επιχειρήματα πολλών ανθρώπων με κύρος, ούτε οι ιεροί κανόνες, ούτε η εμπειρία των περασμένων αιώνων, αλλά ούτε και η Ιερά Παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας.

Όλοι, όσοι προειδοποιούσαν τα ηγετικά πρόσωπα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως για τις συνέπειες, εννοούσαν τόσο τις εκκλησιαστικές προστριβές, όσο και άλλα προβλήματα, έως και την αδελφοκτόνο βία στην Ουκρανία. Αλλά ήταν αδύνατο να προβλεφθεί ότι οι συγκρούσεις μεταξύ των ορθοδόξων – ανεξαρτήτως του εάν είχαν την πρωτοβουλία γι’ αυτές, είτε μετά την εμφάνισή τους υποδαυλίζονταν επιπροσθέτως από μη ορθοδόξους, ακόμη και από ανοικτά αντιχριστιανικές δυνάμεις, τόσο εσωτερικές, όσο και πολύ περισσότερο εξωτερικές – θα χρησιμοποιούνταν ως προοίμιο και σκηνικό για μια διακρατική σύγκρουση με εκατομμύρια πρόσφυγες, καταστροφή πόλεων, με δεκάδες χιλιάδες θύματα μεταξύ στρατιωτικών και από τις δύο πλευρές, με σκοτωμένους και τραυματισμένους αμάχους κατοίκους...

Αυτή η τραγική εξέλιξη των γεγονότων αποτελεί συνέπεια παγκόσμιων διαδικασιών πολύ πιο περίπλοκων και μακροπρόθεσμων από ό,τι οι «δηλητηριασμένες» ρωσο-ουκρανικές σχέσεις (το αντιρωσικό σχέδιο, ο κρατικός διωγμός κάθε τι ρωσικού στην Ουκρανία, ιδίως της Εκκλησίας, της ρωσικής γλώσσας και του πολιτισμού, η πολύχρονη τρομοκρατία κατά του ρωσικού και ρωσόφωνου πληθυσμού του Ντονμπάς, η άρνηση του ΝΑΤΟ να έχει η Ουκρανία καθεστώς μιας ουδέτερης ζώνης ασφαλείας, η επιδίωξη της Συμμαχίας να προσεγγίσει τα σύνορα της Ρωσίας κλπ.). Πιστεύω ότι όλοι εμείς, σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, καλούμαστε να βιώσουμε μια εξίσου συμπονετική αγάπη έναντι και των μεν και των δε και να προσευχόμαστε ακούραστα στον Θεό της Ειρήνης υπέρ της ταχίστης αποκαταστάσεως της ειρήνης μεταξύ αδελφών. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συμμετέχουμε στην προπαγάνδα εκείνων των δυνάμεων, οι οποίες λεκτικά τάσσονται υπέρ της ειρήνης, αλλά την «προωθούν» με την αποστολή στην Ουκρανία ολοένα και περισσότερων όπλων και κατ’ αυτόν τον τρόπο εργάζονται ώστε να διαρκέσει ο πόλεμος όσο το δυνατόν περισσότερο...

Την παραμονή της απονομής του αυτοκεφάλου της λεγόμενης Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ανακάλεσε τον Τόμο του 1686, με τον οποίο η μητρόπολη Κιέβου μεταβιβάσθηκε στο Πατριαρχείο Μόσχας. Ειδικοί στον τομέα του κανονικού δικαίου θεωρούν αθέμιτη αυτή την ενέργεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Δεν την αναγνώρισε και η πλειονότητα των κατά τόπους Εκκλησιών. Όμως, γι’ αυτήν την κίνηση του Φαναρίου χάρηκαν ορισμένες οργανώσεις, που αυτοονομάζονται ορθόδοξες εκκλησίες, όπως π.χ. η λεγόμενη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κροατίας. Μπορούμε να φαντασθούμε ότι θα επέλθει στιγμή, όπου το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θα αρχίσει να χορηγεί Τόμους ανεξαρτησίας σε τέτοιες «εκκλησίες»;

– Το έτος, κατά το οποίο χορηγήθηκε το εικονικό αυτοκέφαλο σε μια ανύπαρκτη Εκκλησία στην Ουκρανία, ή ακριβέστερα, σε δύο βιαίως και προσωρινά συγχωνευθείσες σχισματικές παραφυάδες, κατά περιφρόνηση της κανονικής και μόνης υφισταμένης Εκκλησίας στην Ουκρανία, σε όλα τα επίσημα έγγραφα τόσο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, όσο και όλων των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, η μητρόπολη Κιέβου με όλες τις υπαγόμενες εκκλησιαστικές επαρχίες αναφερόταν ως αυτόνομη ή αυτοδιοίκητος Εκκλησία εντός του Πατριαρχείου Μόσχας.

Και ιδού το θαύμα: παρά το γεγονός αυτό, μετά από 333 χρόνια επίσημης συγκατάθεσης και σιγής, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατά τρόπο μαγικό ανακαλύπτει ότι η οικεία αυτού επίσημη κανονική Πράξη του 1686 δεν ήταν ορθή και έγκυρη, και ότι το Κίεβο, χωρίς καν να συνειδητοποιεί κάτι τέτοιο όλο αυτό το διάστημα, στην πραγματικότητα συνέχιζε να υπάγεται στη δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία τώρα δήθεν είναι αρμόδια να καθορίσει οριστικά και σύμφωνα με τα δήθεν αποκλειστικά δικαιώματα και προνόμιά της, το κανονικό καθεστώς της Εκκλησίας στην Ουκρανία, η οποία εν τω μεταξύ δεν υπήρχε το 1686 ούτε θεωρητικά, αλλά ούτε και πρακτικά. Υπήρχε μόνο η μητρόπολη Κιέβου, της οποίας έδαφος ήταν ένα μικρό μόνον τμήμα της σημερινής Ουκρανίας, το οποίο αριθμεί περίπου εκατό κανονικές εκκλησιαστικές επαρχίες.

Η πλειονότητα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών ευθέως ή σιωπηλώς δέχθηκαν αυτή την ενέργεια της Κωνσταντινουπόλεως ως παράνομη, εσφαλμένη και απειλούσα με κινδύνους την ενότητα της Ορθοδοξίας και ακριβώς γι’ αυτό τον τρόπο εξακολουθούν να αναγνωρίζουν ως κανονικό τον μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο, αγνοώντας τον πολίτη Σέργιο Ντουμένκο («μητροπολίτη Επιφάνιο»). Η καθ’ ημάς τοπική Σερβική και Αγιοσαββαϊτική Εκκλησία σέβεται την μακραίωνη κανονική τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ακολουθώντας αυτήν λυπάται για τη βαθιά πνευματική και κανονική κρίση που έχει ξεσπάσει στην Ορθοδοξία και δια προσευχών ελπίζει στην υπερκέρασή της. Ο Θεός να δώσει να γίνει τούτο όσο το δυνατό ταχύτερα! Η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη εκδηλώνει είναι η αλήθεια την επιδίωξη να διευρύνει τη δικαιοδοσία της εφ’ όλης της ορθοδόξου διασποράς σε όλες τις ηπείρους, αναμειγνυόμενη στην εσωτερική ζωή των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, αλλά φρονώ και πολύ περισσότερο είμαι πεπεισμένος ότι οι προαναφερθείσες από εσάς γελοιογραφικές ψευδοεκκλησιαστικές οργανώσεις, όπως και άλλες, όμοιες αυτών, ουδέποτε θα καταστούν υποψήφιες για αναγνώριση και πολύ περισσότερο για λήψη κάποιου Τόμου αυτοτέλειας, παρόλο που τον ονειρεύονται.

Είμαστε μάρτυρες των γεγονότων στην Ουκρανία, όπου οι μυστικές υπηρεσίες του ουκρανικού κράτους πραγματοποιούν επιδρομές στις ιερές μονές της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας, όπως η παλαιά Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου και σε μερικούς άλλους ναούς και ιερατικές σχολές, όπου διενεργούν έρευνες, αντιμετωπίζοντάς τους ως κέντρα κατασκοπείας για λογαριασμό του ρωσικού στρατού. Και μάλιστα ως δυσφημιστικό υλικό για τις ουκρανικές αστυνομικές υπηρεσίες αντιμετωπίζονται οποιαδήποτε βιβλία, που εκδόθηκαν στη ρωσική γλώσσα, ακόμη και χριστουγεννιάτικα ή αναστάσιμα μηνύματα του Πατριάρχη Κυρίλλου. Έφθασαν έως και του σημείου η θεία λατρεία να μπορεί να τελείται στα εδάφη, που ελέγχονται από το ουκρανικό κράτος, μόνον στην ουκρανική γλώσσα. Μπορούμε άραγε να βρούμε παρόμοια παραδείγματα στο παρελθόν;

– Όχι. Πουθενά και ουδέποτε.

Το σκεπτικό της «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» υιοθετήθηκε και από ορισμένες άλλες ψευδοεκκλησιαστικές δομές, που δημιουργήθηκαν στο κανονικό έδαφος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας και προπαντός η λεγόμενη «Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου», η οποία δεν αποδέχεται τη σερβική γλώσσα και το κυριλλικό αλφάβητο, χρησιμοποιώντας τη μαυροβουνίτικη και την κροατική γλώσσα, το «μαυροβουνίτικο» ή κροατικό λατινικό αλφάβητο. Μπορεί να επέλθει η μέρα όπου παρόμοιες οργανώσεις, βασιζόμενες στην υποστήριξη ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, θα ταχθούν υπέρ της απαγορεύσεως των ιερών ακολουθιών στη σερβική γλώσσα και της χρήσης του κυριλλικού αλφαβήτου;

– Δεν πιστεύω στο ενδεχόμενο να υπάρξει παρόμοιο σενάριο ούτε στο Μαυροβούνιο, αλλά ούτε και κάπου αλλού. Στο Μαυροβούνιο, δόξα τω Θεώ, η Ορθοδοξία έχει ήδη σημειώσει μια ιστορική νίκη επί του κρατικού σχεδίου επιβολής της νοσηρής μαυροβουνίτικης σέχτας, που δημιουργήθηκε από έναν καταχωρητή του αστυνομικού τμήματος στην Κετίγνη. Στο Μαυροβούνιο υπάρχει ένα μοναδικό παράδοξο. Ακόμη και δύο κατά σάρκα αδελφοί αυτοπροσδιορίζονται εθνικά με διαφορετικό τρόπο: ο μεν ως Σέρβος, ο δε ως Μαυροβούνιος. Και μάλιστα ο σερβικός λαός στο Μαυροβούνιο βιώνει τη δική του αναγέννηση και τη θριαμβευτική του επιστροφή στο δημόσιο γίγνεσθαι, γεγονός, το οποίο έχει πλέον καταστεί νυκτερινός και ημερινός εφιάλτης για τον καινοφανή «μαυροβουνιτισμό».

Το φαινόμενο του Μαυροβουνίου είναι καταθλιπτικό και λυπηρό. Ο αβάπτιστος άθεος «αρχιστράτηγος» Μίλο Τζουκάνοβιτς ιδρύει «Εκκλησία», αλλά δεν βαπτίζει σε αυτήν τον εγγονό του, διότι γνωρίζει ότι το δημιούργημά του καθόλου Εκκλησία δεν είναι και τον μεταφέρει στην Κωνσταντινούπολη για βάπτιση, όπου για λόγους ευταξίας ανάβει κερί, χωρίς να κάνει τον σταυρό του, πράγμα, που είναι και καλό, διότι ο σταυρός γι’ αυτόν δεν σημαίνει τίποτε. Ωστόσο, η εποχή του Μίλο, σύμφωνα με τη Θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη, παρήλθε δια παντός. Παρεμπιπτόντως, γνωρίζω τον Μίλο από την εποχή του Ζούτα Γκρέντα, όταν δεν ήταν απλώς Σέρβος, αλλά μεγαλοσέρβος εθνικιστής. Πότε έλεγε ψέματα στον εαυτό του και στους άλλους, τότε ή αργότερα, καλό θα ήταν ο ίδιος να το διηγηθεί στην κοινή γνώμη, αλλά φρονώ ότι δεν θα το κάνει αυτό.

Τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας ευρίσκονται σε μια τραγική σύγκρουση, η οποία επιδεινώθηκε με τη δικαιοδοσιακή σύγκρουση της Μόσχας με την Αλεξάνδρεια στην Αφρική, πράγμα που και πάλι αποτελεί συνέπεια του γεγονότος, ότι το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ακολουθώντας τα βήματα του Φαναρίου, αναγνώρισε τη νομιμότητα των Ουκρανών σχισματικών. Πόσους κινδύνους εγκυμονεί αυτή η κατάσταση για την ενότητα της Ανατολικής Εκκλησίας;

– Όχι λιγότερους από όσους η κατάσταση, που προκλήθηκε από τις προηγούμενες αποφάσεις του Φαναρίου.

Υπό την τεράστια πίεση του καθεστώτος του Κιέβου η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας έπαυσε να μνημονεύει τον Πατριάρχη Κύριλλο και έλαβε απόφαση για τελική «αυτοκεφαλοποίηση», κατοχυρώνοντας αυτά με την απόφαση περί αυτοτελούς παρασκευής του Αγίου Μύρου. Αυτή η κίνηση είναι αμφιλεγόμενη από ιεροκανονικής απόψεως. Κατά πόσον έχουμε εδώ να κάνουμε με πολιτική και κατά πόσον με θέματα συνοδικότητας και της Εκκλησίας γενικότερα;

– Η παύση της μνημονεύσεως του Πατριάρχη Μόσχας, που συνέβη υπό την τεράστια πίεση του καθεστώτος του Κιέβου, όπως πολύ σωστά υπενθυμίζετε, εξηγείται πλήρως από ψυχολογική και ηθική άποψη. Αλλά κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται να υπερβάλλουμε ως προς τη σημασία αυτού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία, στη Ρωσία και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο διατηρεί την ενότητα ως προς τη διδασκαλία της πίστεως και τους ιερούς κανόνες, και αυτό το γεγονός αποτελεί το μοναδικό εκκλησιαστικό μέτρο των συμβαινόντων. Η έψηση του Αγίου Μύρου δεν αλλάζει την ουσία: από ιστορική και ιεροκανονική άποψη έχει δικαίωμα να το κάνει κάθε εκκλησιαστική επαρχία, και προφανώς κάθε αυτοκέφαλη Εκκλησία.

Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη Αμφιλοχίου ο πιστός λαός του Μαυροβουνίου τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του μητροπολίτη Ιωαννίκιου και του επισκόπου Μεθοδίου. Πώς εκτιμάτε την τρέχουσα θρησκευτική κατάσταση στο Μαυροβούνιο;

Και τα προηγούμενα χρόνια έχουμε μαζί σας συζητήσει την πνευματική αφύπνιση και ίαση του λαού στο Μαυροβούνιο μετά σχεδόν από οχτώ δεκαετίες βίας, την οποία υπέμεινε από άρχοντες, οι οποίοι ως σκοπό είχαν τη ριζική αλλαγή της ταυτότητας του σερβικού λαού του Μαυροβουνίου και να καταστούν άθεοι όλοι οι Μαυροβούνιοι, τόσο οι Σέρβοι, όσο και οι μη. Αυτή η σκληρή κοινωνική χειραγώγηση, δυστυχώς, εφαρμοζόταν απανταχού, και όχι μόνον στην πρώην σερβική λεγόμενη Σπάρτη, την ίδια στιγμή, που εμείς οι Σέρβοι, πιο δυνατά από όλους, ίσως και μόνον εμείς, λες και είχαμε τα μάτια και τα αυτιά μας καλυμμένα, τραγουδούσαμε: «Από τον Βαρδάρη μέχρι το Τριγκλάφ, από το Ντζερντάπ μέχρι την Αδριατική...»

Γι’ αυτό σήμερα στο Μαυροβούνιο υπάρχουν αρκετοί, οι οποίοι διεκδικούν να είναι ό,τι δεν είναι, και όχι αυτό που είναι στην πραγματικότητα, παρόλο που τόσο οι πρόσφατοι, όσο και οι απώτεροι πρόγονοί τους ήταν πρόθυμοι να αποκεφαλισθούν για ό,τι ήταν. Εδώ βλέπουμε τη μεγάλη επιτυχία αυτής της σκληρής κοινωνικής χειραγώγησης, η οποία βασιζόταν στα «κοιμητήρια των σκύλων» και σε δεκάδες χιλιάδες δολοφονηθέντες. «Ο φόβος για τη ζωή συχνά στερεί από τον άνθρωπο την τιμή», αναφέρει στο ποίημά του «Νεγκόσα» ο Σεβασμιώτατος Δανιήλ.

Ο Πατριάρχης μας αντιλαμβάνεται κάλλιστα τις ανθρώπινες αδυναμίες και τους φόβους. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, μιλώντας στην Ποντγκόριτσα ενώπιον δεκάδων χιλιάδων πιστών την παραμονή της ενθρονίσεως του νέου μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας προσκάλεσε σε αδελφική αγκαλιά εκείνους τους αδελφούς μας, οι οποίοι δεν μας αναγνωρίζουν ως αδελφούς τους. Ο Πατριάρχης Πορφύριος συχνά επαναλαμβάνει την έκκληση αυτή, που παραμένει επίκαιρη και τώρα.

Τη μεγάλη σημασία της αποφάσεως του Πατριάρχη και του μητροπολίτη Ιωαννίκιου να μην ενδώσουν στην ωμή πίεση και τις επικίνδυνες απειλές (ή από την άλλη, στις «καλοπροαίρετες» συστάσεις των «φίλων») ώστε να απορρίψουν την παλαιά πρακτική, την οποία ακολούθησε η απόφαση της Συνόδου και να τελέσουν την ενθρόνιση του μητροπολίτη Ιωαννίκιου στην Ποντγκόριτσα και όχι στην Ιερά Μονή Κετίγνης, δεν παύουν να μας την υπενθυμίζουν από τις 5 Σεπτεμβρίου 2021 μέχρι και σήμερα εκείνοι, οι οποίοι δεν επιθυμούν το καλό ούτε του σερβικού λαού, αλλά ούτε και της Σερβικής Εκκλησίας.

Τέτοια πρόσωπα έκαναν δηλώσεις από την Κετίγνη και την Ποντγκόριτσα, καθώς και από κύκλους της ελίτ του Βελιγραδίου και από το Σαράγεβο, αλλά, ως φαίνεται, περισσότερη κακία και φαρμακερό μίσος προς τον Πατριάρχη Πορφύριο και τον μητροπολίτη Ιωαννίκιο για τη γενναία αποφασιστικότητά τους υπήρχε στις δηλώσεις, που διατυπώθηκαν από το Ζάγκρεμπ.

Ακραίοι «ρωμαιοκαθολικοί» διανοούμενοι, οι λεγόμενοι φιλελεύθεροι αριστεροί, εκδήλωσαν ακόμη τη μεγαλύτερη οργή από ό,τι οι Κροάτες παλαίμαχοι. Ο ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Βλάντο Κόσιτς από το Σισάκ, ο οποίος μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστός ως «κορυφαίος του οικουμενικού διαλόγου της Εκκλησίας στην Κροατία», χωρίς να παραμείνει αμέτοχος, έκανε δήλωση με θέμα την ενθρόνιση στην Κετίγνη σε μια από τις χαρακτηριστικές γι’ αυτόν αχαλίνωτες εκδηλώσεις «χριστιανικής αγάπης» προς τον σερβικό λαό και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας.

Η αποτυχία της απόπειρας να ματαιωθεί η εκκλησιαστική τελετουργία, που έχει γίνει παράδοση και έχει τελεσθεί αναρίθμητες φορές στο διάβα της ιστορίας, απέδειξε ότι κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με τους Σέρβους ως λαό, τη Σερβική Εκκλησία και το κράτος, στην Κροατική πολιτική είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ αριστερών και δεξιών. Μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου 2021 και οι μεν, και οι δε, αντιμετώπιζαν το Μαυροβούνιο ως «πίσω αυλή» της Κροατίας.

Αλλά τι να κάνουμε; Όλα έχουν το τέλος τους, συμπεριλαμβανομένων και των ιστορικών ονείρων για την «Κόκκινη Κροατία μέχρι τη Βαλόνα». Άλλωστε η κατάσταση στο Μαυροβούνιο είναι ηλίου φαεινότερη: η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είναι με το πλευρό της Εκκλησίας του Αγίου Σάββα. Ο λαός μας, παρόλο που δεν είχε τη δυνατότητα να μελετά την κατήχηση και να λαμβάνει θρησκευτική μόρφωση, καλύτερα από μερικούς ιερείς αντιλαμβάνεται ότι ανήκει εξ ολοκλήρου στην Εκκλησία, τη θεανθρώπινη κοινωνία των ελευθέρων προσώπων, των βαπτισμένων στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό όταν απειλήθηκε η εκκλησιαστική περιουσία, ο λαός αντιλαμβανόμενος ότι πρόκειται για ταυτόχρονη επιβουλή και κατά της εθνικής σερβικής ταυτότητας και στον ίδιο βαθμό κατά της πνευματικής ορθόδοξης ταυτότητας εκείνων των Μαυροβουνίων, οι οποίοι δεν επιθυμούν να αυτοχαρακτηρίζονται Σέρβοι, ξεσηκώθηκε για να υπερασπισθεί την εκκλησιαστική περιουσία πιο αποφασιστικά και από τη δική του ιδιοκτησία.

Ελπίζω ότι η κατάσταση θα συνεχίσει να σταθεροποιείται. Καλό σημάδι ήταν η υπογραφή της Θεμελιώδους Συμφωνίας μεταξύ του κράτους του Μαυροβουνίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας. Μετά την απομάκρυνση του τέως πρωθυπουργού Κριβοκάρποβιτς, ο οποίος είχε διαδραματίσει άδοξο επεισοδιακό ρόλο, ο επόμενος πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου Ντρίταν Αμπάζοβιτς (Αλβανός μάλιστα στην καταγωγή), ενεργώντας σύμφωνα με τον νόμο, παρά τις απειλές, εξίσωσε την Εκκλησία της πλειονότητας, την Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας, με τις υπόλοιπες Εκκλησίες και θρησκευτικές κοινότητες, οι σχέσεις των οποίων με το κράτος είχαν ήδη ρυθμισθεί προηγουμένως. Από τη στιγμή της γνωριμίας και της συνομιλίας μας κατά την επίσκεψή του στον Πατριάρχη Σερβίας, τον θεωρώ όχι μόνον άξιο άνθρωπο και υπεύθυνο κρατικό στέλεχος «παλαιάς κοπής», αλλά και δικό μου φίλο, γι’ αυτό τον λόγο, δραττόμενος της ευκαιρίας, επικαλούμαι επ’ αυτόν την ευλογία του Θεού (bekim αλβανιστί, ή όπως είχα κάποτε μάθει «шњетен бол»).

Παραμένει ένα ακόμη ευρύ πεδίο δράσεως, για παράδειγμα η επαναφορά της διδασκαλίας των θρησκευτικών στο σχολείο, αλλά πιστεύω ότι υπό συνθήκες ομαλοποιήσεως της θέσεως της Εκκλησίας στην κοινωνία, για τους αδελφούς μου ιεράρχες Ιωαννίκιο και Μεθόδιο θα είναι πολύ ευκολότερο να ασχολούνται με την άσκηση των δικαιωμάτων της από ό,τι προηγουμένως.

Ποιες είναι οι σχέσεις με τη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδος με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο Στέφανο, της οποίας το αυτοκέφαλο αναγνώρισε προσφάτως η Σερβική Εκκλησία; Πώς εξελίσσεται η διαδικασία υλοποίησης των συμφωνιών, στις οποίες κατέληξαν οι δύο Εκκλησίες;

– Οι σχέσεις είναι, δόξα τω Θεώ, όχι απλώς καλές, αλλά αδελφικές. Στην ουσία, υπαρξιακά, πνευματικά, ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε μία Εκκλησία. Μετά τη σύναψη της ευχαριστιακής και κανονικής ενότητας με τη Μητέρα Εκκλησία, εν προκειμένω την Εκκλησία της Σερβίας (σημειωτέον ότι την εποχή πριν από τον Άγιο Σάββα αυτή υπαγόταν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδος), και κατ’ αυτόν τον τρόπον και με την οικουμενική Ορθοδοξία, έχουμε την ακόλουθη κατάσταση, πρωτοφανή εκ πρώτης όψεως, αλλά στην ουσία τη μόνη δυνατή: τυπικά οι δύο Εκκλησίες απομακρύνθηκαν η μια από την άλλη (διότι η μια εξ αυτών, η αυτόνομη έγινε αυτοκέφαλη), αλλά από την άποψη του περιεχομένου και υπαρξιακώς, προσέγγισαν και ενώθηκαν περισσότερο από ό,τι οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Οι αδελφοί μας στη Βόρεια Μακεδονία συνειδητοποίησαν και συμφώνησαν ότι το Πατριαρχείο Σερβίας τίποτε δεν πράττει σε βάρος τους και δεν επιμένει ματαίως στο θέμα του αυτοκεφάλου, το οποίο επιθυμούσαν τόσον καιρό και με τόση θέρμη, ώστε χάριν αυτού ακολούθησαν την οδό του σχίσματος, αλλά αντιθέτως ότι η Σερβική Εκκλησία ως Μητέρα Εκκλησία, για το δικό τους καλό, ως ύψιστη προϋπόθεση όλων των προϋποθέσεων στην οδό προς τον επιθυμητό αυτό σκοπό, απαιτεί την επίτευξή του αποκλειστικά με κανονικό τρόπο, μέσα από την επαναφορά στο νόμιμο καθεστώς της πλέον ευρείας αυτονομίας εντός της Σερβικής Εκκλησίας, η οποία τους χορηγήθηκε το 1959.

Και μόλις προχώρησαν σε αυτή την κίνηση, η Σερβική Εκκλησία χωρίς να προβάλλει οποιουσδήποτε όρους και χωρίς καθυστέρηση τους ευλόγησε όχι μόνον με την επιστροφή από το σχίσμα στην ενότητα, αλλά με το πολυαναμενόμενο αυτοκέφαλο. Αυτοί οι αδελφοί μας πείσθηκαν ότι η Σερβική Εκκλησία δεν είναι εναντίον τους, αλλά υπέρ αυτών και ότι δεν εναντιώνεται στο αυτοκέφαλό τους (εντέλει επί αιώνες ήταν ανεξάρτητη, έστω και από τυπικής απόψεως και όχι Αυτοκέφαλος Εκκλησία), εάν αυτό συνδράμει στη μεγαλύτερη επιτυχία της πνευματικής και ποιμαντικής δράσεως προς σωτηρία ψυχών στον λαό και για τον λαό. Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, το εκκλησιαστικό νομικό καθεστώς οποιασδήποτε Εκκλησίας με κανένα τρόπο δεν επηρεάζει εκείνο το οντολογικό γεγονός ότι όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες απαρτίζουν τη μια καθολική Εκκλησία.

Η διαφορά μάλιστα μεταξύ του αυτοκεφάλου και του ευρέως ερμηνευομένου καθεστώτος αυτονομίας στην πραγματικότητα είναι ελάχιστη: στην πρώτη περίπτωση ο Πρωθιεράρχης ή Προκαθήμενος μνημονεύει όταν ιερουργεί τους Προκαθημένους όλων των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, ενώ στην δεύτερη μόνον τον οικείο αυτού άμεσο κυρίαρχο επίσκοπο. Ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο στην πρώτη περίπτωση η εκλογή Προκαθημένου δεν συνεπάγεται την υποχρεωτική τυπική έγκριση της εκλογής, που έγινε, ενώ στην δεύτερη η διαδικασία αυτή προβλέπεται και στην πράξη περιορίζεται στο ότι η έγκριση δεν δίδεται μόνον εάν ο εκλεγείς υποψήφιος είναι ασταθής ως προς την πίστη ή απαράδεκτος από ηθική άποψη, ή εάν πίσω του ευρίσκονται εξωεκκλησιαστικοί παράγοντες, δηλαδή οι δυνάμεις του κόσμου τούτου, πολιτικές ή κάποιες άλλες.

Συνελόντι ειπείν, το αυτοκέφαλο δεν εισφέρει στην ύπαρξη μιας Τοπικής Εκκλησίας κάποιο επιπρόσθετο ουσιαστικό στοιχείο οντολογικού χαρακτήρα, κάποια νέα nota Ecclesiae, αλλά δηλώνει το σύστημα οργανώσεως και αλληλεπιδράσεως μεγάλων εκκλησιαστικών περιοχών με σκοπό την πιο αποτελεσματική υλοποίηση του πρωταρχικού στόχου της Εκκλησίας, δηλαδή τη σωτηρία των ανθρώπων, ή με άλλα λόγια, τη διασφάλιση του πληρώματος της γνήσιας πνευματικής ζωής, που είναι αντάξια του ανθρώπου, ως δημιουργηθέντος κατ’ εικόνα Θεού θεοφιλούς όντος.

Το αυτοκέφαλο είναι ακριβέστερα μια ιστορική κατηγορία. Εμφανίσθηκε αρκετά αργά, μετά την οικειοποίηση από την Εκκλησία του μητροπολιτικού συστήματος διοικήσεως και εξελισσόταν σταδιακά. Οφείλουμε να τονίσουμε ότι στην πρώιμη περίοδο της χριστιανικής ιστορίας κάθε Τοπική Εκκλησία με επικεφαλής επίσκοπο (σήμερα την καλούμε επισκοπή ή επαρχία) ήταν πλήρως αυτοτελής (θα λέγαμε σήμερα αυτοκέφαλος), αλλά πάντοτε και υποχρεωτικά σε ενότητα με όλες τις υπόλοιπες κατά τόπους Εκκλησίες.

Ας μην λησμονούμε ότι κατά τη διάρκεια αιώνων ορισμένα αυτοκέφαλα εξαφανίσθηκαν και εμφανίσθηκαν νέα. Ωστόσο με όλες αυτές τις αλλαγές το θεμελιώδες πολίτευμα της Εκκλησίας, που είναι κατοχυρωμένο εγγράφως ήδη στις σελίδες της Καινής Διαθήκης, δηλαδή από την αρχή της ιστορίας της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, της Εκκλησίας του Χριστού, πάντοτε παρέμενε ένα και το αυτό, αναλλοίωτο, βασιζόμενο επί της επισκοπικής διαρθρώσεως (ορισμένοι το ονομάζουν επισκοποκεντρικό).

Το σύστημα της συνοδικής αλληλοδιασύνδεσης και αλληλοδιείσδυσης μεταξύ αυτοτελών (αυτοκεφάλων) Εκκλησιών, λίγο-πολύ μεγάλων, είναι πολύ περισσότερο αυθεντικό από θεολογικής και εκκλησιολογικής απόψεως, έναντι της μοναρχικής ή πυραμιδοειδούς διαρθρώσεως, όπου δεν υπάρχουν ισότιμοι μεταξύ τους Πατριάρχες και όπου αντί της συνοδικότητας και του πρωτείου τιμής κυριαρχεί η αρχή του πρωτείου της εξουσίας, όπου ο πάπας ευρίσκεται στην κορυφή της «πυραμίδας» και όλοι οι υπόλοιποι είναι κάτω από εκείνον. Στην Ορθοδοξία οι σύνοδοι είναι εκείνες, οι οποίες εκλέγουν και εγκαθιστούν τους επισκόπους, ενώ στο ρωμαιοκαθολικισμό ένας άνθρωπος. Επιπλέον, ο πρώτος στην τάξη επίσκοπος σημαίνει σε μας πρώτος μεταξύ ίσων στη σύνοδο (primus inter pares), και όχι πρώτος in absoluto.

Ένεκεν αληθείας αξίζει να σημειώσουμε ότι η σύγχρονη ρωμαιοκαθολική θεολογία, μελετώντας τις βιβλικές και αγιοπατερικές πηγές, εν μέρει και υπό την επιρροή της ορθόδοξης θεολογίας, ολοένα και περισσότερο αποκαλύπτει για τον εαυτό της την καταλληλότητα και τα πλεονεκτήματα της αρχής της συνοδικότητας στις εκκλησιαστικές δομές, μάλιστα σε όλα τα επίπεδα, από την ενορία μέχρι τον πάπα και τη ρωμαϊκή κουρία.

Εν τω μεταξύ, σε μάς τους ορθοδόξους, κατά έναν τρόπον παράδοξης εντροπίας, όλο και συχνότερα ακούγονται ορολογίες και ρητορική, που θυμίζουν πολύ την ορολογία και τη ρητορική της Α΄ Βατικάνειας Συνόδου (1870): πότε «έχω ιδιαίτερα δικαιώματα», πότε «έχω προνόμια», πότε «έχω ιδιαίτερες αρμοδιότητες» κλπ και ούτω καθεξής.

Οι καρποί αυτού του τρόπου σκέπτεσθαι, που παρατηρούνται στη ζωή της σύγχρονης Ορθοδοξίας και επισημαίνονται κάπου περισσότερο, κάπου λιγότερο (η εχθρότητα, ο αγώνας για πρωτοκαθεδρία, οι φιλονικίες, οι συγκρούσεις μέχρι του βαθμού του σχίσματος μεταξύ επιμέρους κατά τόπους Εκκλησιών), δεν εξυπηρετούν το όφελός μας, αμφισβητώντας το κύρος μας στους ετεροδόξους χριστιανούς, οι οποίοι τόσα πολλά ανέμειναν από εμάς στον τομέα της μαρτυρίας υπέρ της συνοδικότητας και μάλιστα όχι μόνο στα λόγια, αλλά και εμπράκτως.

Όσο συντομότερα ταπεινωθούμε, όσο συντομότερα σταυρώσουμε τον εαυτό μας στον κόσμο και πεθάνουμε για την υπεροψία και την υπερηφάνεια, για την έπαρση και την ειδωλολατρία του εαυτού μας, τόσο συντομότερα ο Χριστός, ο Κύριος των απάντων, ο κυρίαρχος Δεσπότης της ιστορίας και παράλληλα ο Πάσχων Δούλος του Κυρίου και ο εκούσιος Υπηρέτης όλων μας, των «ελαχίστων αδελφών» Αυτού, και πάλι θα μας υψώσει μέχρι τον Εαυτό του, μέχρι τη δόξα του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του.

Ολοκληρώνοντας να πούμε ότι το σύστημα της συνοδικής ενότητας των αδελφών Αυτοκεφάλων Εκκλησιών αποτελεί το βέλτιστο από τα δυνατά συστήματα, όμως όταν εφαρμόζεται στη ζωή από πνευματικά ανώριμους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν φθάσει το δέον επίπεδο εκκλησιαστικής συνείδησης, τότε χάρη σε αυτούς καθίσταται εμπράκτως το χείριστο από όλα τα εν δυνάμει συστήματα. Ας εργασθεί καθένας μας ώστε να μην είναι το χείριστο, αλλά το βέλτιστο σύστημα, το οποίο στην πραγματικότητα και είναι!


Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2023

 

Ἡ ἔκθεση βόμβα κατά τῆς Ἑλλάδας ἀπό τίς ΗΠΑ

 


Η Κυριακάτικη Δημοκρατία και η Κύρα Αδάμ αποκάλυψαν την έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου η οποία στηρίζει 100% τις τουρκικές θέσεις! Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση δεν έχει αρθρώσει λέξη αλλά και κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έχει ζητήσει εξηγήσεις. Η έκθεση της Διεύθυνσns Ερευνών του Κογκρέσου για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις το 2023 συνοδέυει το πιεστικό αίτημα του προέδρου Μπάιντεν npos το Κογκρέσο για την άμεση απελευθέρωση της αναβάθμισης και πώλησns νέων αεροσκαφών F-16 στην Τουρκία. Η Κύρα Αδάμ μιλάει στο militaire.gr και κρούει κώδωνα κινδύνου.



 

militaire.gr

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2023

Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν διαρκῶς στό στόχαστρο ἀθέων καί ἀποδομητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΤΗΣ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ (ΠΕΘ)

  

·      Οι «προοδευτικές» δράσεις του θεολογικού Συνδέσμου «Καιρός» και της Ένωσης Αθέων



Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) καταγγέλλει τον αντισύλλογο θεολόγων, με την ονομασία «Καιρός» για την μη δημοκρατική, μη ορθόδοξη και μη συνταγματική συμπεριφορά και δράση του. Το Σωματείο «Καιρός», ως γνωστό, συμμετείχε, ως αντίδικος της ΠΕΘ και άλλων φορέων και προσώπων, που είχαν προσφύγει στο ΣτΕ, κατά την εκδίκαση του θέματος της ακύρωσης των νέων Προγραμμάτων Σπουδών και των Φακέλων του Μαθητή, που ήταν δημιουργήματα μελών του «Καιρού».

Με τη συμμετοχή του «Καιρού» σε μια εκδίκαση προσφυγής από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, ανέμενε κάθε λογικός άνθρωπος ότι τα μέλη του θα αποδέχονταν, δημοκρατικά, τις - σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας αλλά και τις διατάξεις του άρθρου 2 του ΠΠΠ της ΕΣΔΑ - (4) αποφάσεις του ΣτΕ, που ακύρωσαν τα Προγράμματά τους.

Ο «Καιρός», ωστόσο, δρώντας εντελώς αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά, αμέσως μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ, άρχισε έναν ανένδοτο πόλεμο εναντίον των ως άνω Αποφάσεων του ΣτΕ.

Υπενθυμίζουμε στους συναδέλφους Θεολόγους ελάχιστα από όσα έγραψε και απέστειλε το 2016, προς τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και τους Αρχηγούς των Κομμάτων, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος για τα Προγράμματα και τους Φακέλους των Θρησκευτικων:

«Είναι απαράδεκτα επικίνδυνα, δεν θα αποδώσουν καρπούς, αλλά μεγάλη ζημιά στην Παιδεία και γενικότερα στην Κοινωνία μας. Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν μετατράπηκε σε “θρησκειολογία”. Απλώς καταργήθηκε και πρόκειται πλέον για ένα μη θεολογικό μάθημα. Το εκπαιδευτικό υλικό κλονίζει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του παιδιού και του προκαλεί σύγχυση. Το μάθημα των Θρησκευτικών, τώρα πλέον, έγινε «κατηχητικό, διότι προσπαθεί, με σαφή πολιτικά κριτήρια, να κατηχήσει και να στρατεύσει τους μαθητές σε μια εκκοσμικευμένη στάση απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Τα καινούργια Προγράμματα με έπεισαν ότι δεν πρόκειται για θρησκευτικά, αλλά για επιχείρηση αλλοιώσεως της πίστεώς μας».

Παρόμοιες κρίσεις διαβάζει κανείς, στο περιεχόμενο των (4) Αποφάσεων του ΣτΕ, σχετικά με το Πρόγραμμα Σπουδών του «Καιρού», όπου, ενδεικτικά, μεταξύ άλλων, αναφέρεται:

«Μέ τό πρόγραμμα σπουδῶν φαλκιδεύεται ὁ ἐπιβεβλημένος ἀπό τή συνταγματική διάταξη σκοπός, ἡ ἀνάπτυξη δηλαδή τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς συνειδήσεως ... Διότι, ἐνῶ, θά ἔπρεπε νά ἀπευθύνεται ἀποκλειστικά στούς ὀρθόδοξους χριστιανούς μαθητές καί νά κατατείνει στήν ἐμπέδωση καί ἐνίσχυση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς συνειδήσεώς τους, μέ τή σύγχυση πού προκαλεῖται, κλονίζει τήν ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση, τήν ὁποία, ἤδη, πρίν ἀπό τήν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ βίου, διαμορφώνουν οἱ μαθητές αὐτοί στό πλαίσιο τοῦ οἰκογενειακοῦ τους περιβάλλοντος, εἶναι δέ ἱκανή νά τούς ἐκτρέψει ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδησή τους».

Επισημαίνεται ακόμη ότι η ύλη των Νέων Προγραμμάτων και Φακέλων αντιτίθεται και «πρός τήν διάταξη τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ΠΠΠ τῆς ΕΣΔΑ, διότι προσβάλλει τό εὐθέως τό δικαίωμα τῶν ἀνηκόντων στήν ἐπικρατοῦσα θρησκεία ὀρθόδοξων χριστιανῶν γονέων νά διασφαλίσουν τή μόρφωση καί ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τους, σύμφωνα μέ τίς δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις..., ἐνῶ ἡ νομοθεσία προβλέπει γιά μαθητές ρωμαιοκαθολικούς, ἑβραίους καί μουσουλμάνους τή δυνατότητα νά διδάσκονται, ἀποκλειστικῶς, τά δόγματα τῆς πίστεώς τους».

Όμως, οι αποφάσεις του ΣτΕ δεν ήταν αρεστές στον «Καιρό» και, στο πλαίσιο αποδόμησής τους, οργάνωσε και οργανώνει Ημερίδες, όπως και την προσεχή Διημερίδα της 27ης και 28ης Ιανουαρίου 2023, καλώντας Θεολόγους και άλλους και οργανώνοντας ξανά διάφορες μεθοδεύσεις, εναντίον των αποφάσεων του ΣτΕ. Υπάρχουν, βέβαια προσκεκλημένοι ομιλητές του «Καιρού», που δεν έχουν εκφραστεί εχθρικά κατά του Ορθόδοξου μαθήματος.

Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιοι ομιλητές, όπως τα πρωτοκλασάτα και ιδρυτικά στελέχη του «Καιρού», αλλά και κάποιοι άλλοι, που, κατά κοινή ομολογία, θεωρούνται πολέμιοι των ορθοδόξων Θρησκευτικών και των αποφάσεων του ΣτΕ όπως: α) Ο πρ. Υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης, β) ο Πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) και γ) ένας από τους κ. Αντιπροέδρους του ΣτΕ, που μειοψήφισε, στις αποφάσεις του ΣτΕ για το Μάθημα των Θρησκευτικών.

Για τους συγκεκριμένους, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε τα παρακάτω:

α) Ο πρώτος καλεσμένος του «Καιρού», ήταν ο δοκιμασμένος φίλος και συνοδοιπόρος του, ο Υπουργός κ. Ν. Φίλης, αμέσως μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ (Μάρτιος 2018) δήλωνε: «Το ΣτΕ υιοθετεί απόψεις ακραίων φονταμενταλιστών. Πρόκειται για σκοταδισμό, μεσαίωνα και αναχρονισμό και για λανθασμένη ερμηνεία του Συντάγματος». Επίσης, αμέσως μετά την Απόφαση του ΣτΕ (Σεπτέμβριος 2019), δήλωνε: Η απόφαση του ΣτΕ «οδηγεί τα πράγματα, ώστε το μάθημα των θρησκευτικών να γίνει προαιρετικό... Με τα νέα Προγράμματα Σπουδών επιχειρήσαμε το μάθημα των θρησκευτικών να είναι μάθημα γνώσης και όχι πίστης. Αυτή η κατεύθυνση ανταποκρίνεται σε ένα σχολείο κοσμικό και δημοκρατικό».

Πέρα από τις τοξικές και ιδεοληπτικές θέσεις του κ. Φίλη, που επέδειξε, ως Υπουργός, απέναντι στο ορθόδοξο μάθημα, θεωρούμε σημαντικό, επίσης, να γνωρίζουν οι συνάδελφοι θεολόγοι και όλος ο ελληνικός λαός, τα ύπουλα, σκοτεινά και αντιδημοκρατικά σχέδια που είχε ο κ. Φίλης, για το Μάθημα των Θρησκευτικών και όσους το διδάσκουν. Σε εισήγηση που έκανε στην Ημερίδα της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΛΕΔΑ) με θέμα: «Σχολείο και θρησκευτική ελευθερία», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 19 Σεπτεμβρίου 2018, κατά την οποία είπε μεταξύ άλλων:

«Τα τολμηρά βήματα που έγιναν με τα νέα προγράμματα, μπορούν να αξιοποιηθούν ώστε, σταδιακά, να δημιουργηθεί μάθημα Θρησκειολογίας ή, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να καθιερωθεί αργότερα μάθημα Φιλοσοφίας... Η μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε μάθημα γνώσης και όχι πίστης αλλάζει το πολιτισμικό κλίμα μέσα στο σχολείο και βοηθά στη συνολική αλλαγή του τρόπου κατανόησης του θρησκευτικού φαινομένου. Γι’ αυτό, σε συνεργασία με Θεολόγους Εκπαιδευτικούς, επιλέξαμε την αλλαγή του μαθήματος. Έθεσα ως πρώτιστο στόχο την προώθηση των νέων προγραμμάτων σπουδών στα θρησκευτικά και, για ευνόητους λόγους, προγραμμάτισα για αργότερα μια σειρά παρεμβάσεις στα υπόλοιπα εκκρεμή ζητήματα».

β) Ο έτερος φιλοξενούμενος στη Διημερίδα του «Καιρού» είναι ο Πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), υπό την προεδρεία του οποίου η (ΑΠΔΠΧ) ψήφισε τη ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ 2/2022, σύμφωνα με την οποία προτείνεται στο Υπουργείο Παιδείας να δίνεται απαλλαγή στο Μάθημα των Θρησκευτικών, σε όλους τους αιτούντες, ακόμη και στους Ορθόδοξους χριστιανούς μαθητές, με επίκληση, απλώς και μόνον, «λόγων συνείδησης» και όχι, όπως ορίζουν οι Αποφάσεις του ΣτΕ, για λόγους «θρησκευτικής συνείδησης». Με τη ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ αυτή, προτείνεται στο Υπουργείο Παιδείας να γίνει το Μάθημα των Θρησκευτικών προαιρετικό, να χάσει, δηλαδή, για πρώτη φορά, την υποχρεωτικότητά του στην Εκπαίδευση.

Ο “Καιρός», όχι μόνον, δεν αντέδρασε στην ως άνω ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ της (ΑΠΔΠΧ), αλλά, προσκαλεί τον Πρόεδρό της να είναι ομιλητής στη Διημερίδα του «Καιρού».

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), αντίθετα, απέστειλε, επειγόντως, τον Σεπτέμβριο του 2022, Επιστολή στην Υπουργό Παιδείας και στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζητώντας να μην γίνει δεκτή η ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ, ως αντισυνταγματική. Η επιστολή της ΠΕΘ ανέφερε μεταξύ άλλων ότι «η (ΑΠΔΠΧ), με τη ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ της έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με τις πρόσφατες σχετικές με το Μάθημα των Θρησκευτικών, αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και ότι δεν είναι έργο αυτής της Αρχής να υπερβαίνει το Σύνταγμα και να καθορίζει το περιεχόμενο της Ελληνικής Παιδείας και ποια Μαθήματα θα είναι υποχρεωτικά και ποια προαιρετικά».

Η Υπουργός Παιδείας κ. Κεραμαίως, τον Σεπτέμβριο του 2022, απέρριψε, προς έπαινό της, την ως άνω ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ, ως αντισυνταγματική, με τα ίδια δηλαδή περίπου επιχειρήματα που είχε προβάλλει η ΠΕΘ.

Να υπενθυμίσουμε ότι η Ένωση Αθέων στις 3 Δεκεμβρίου 2022 είχε οργανώσει Ημερίδα, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με την ίδια περίπου Θεματολογία της Διημερίδας του «Καιρού», σε συνεργασία με το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, με την ενεργό συμμετοχή, του κ. Ν. Φίλη και του κ. Κων. Κορναράκη, Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ και εξέχοντος μέλους του «Καιρού» αλλά και υπεύθυνου όλων των Προγραμμάτων και των Βιβλίων Θρησκευτικών του Υπουργείου Παιδείας (βλ. Facebook, Ένωση Αθέων, 3 Δεκεμβρίου).

Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες που έχουμε, η Ένωση Αθέων έχει προσφύγει ξανά στο ΣτΕ για το ίδιο θέμα, δηλαδή της Απαλλαγής όλων των αιτούντων μαθητών, ορθοδόξων και μη, από το Μάθημα των Θρησκευτικών, με στόχο να καταστεί το μάθημα των Θρησκευτικών προαιρετικό (επιλεγόμενο), που πρόκειται να εκδικαστεί στις 3 Φεβρουαρίου του 2023.

γ) Ο έτερος καλεσμένος στην Διημερίδα, νυν Αντιπρόεδρος του ΣτΕ και, κατά την εκδίκαση από το ΣτΕ της προσφυγής της ΠΕΘ, Σύμβουλος του ΣτΕ κ. Πικραμένος, δεν ψήφισε την ακύρωση των Προγραμμάτων, αναφέροντας, μεταξύ άλλων στην αιτιολογία του, τα παρακάτω, όπως διαβάζουμε στα κείμενα των Αποφάσεων:

«Τό Κράτος, κατά τήν παροχή τῆς ἐκπαίδευσης, περιλαμβανομένου τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, πού ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς μαθητές καί ὄχι μόνον σέ ὀρθοδόξους μαθητές δέν ἐπιτρέπεται νά ἐπιβάλλει συγκεκριμένη “κοσμοθεωρία” ὡς τήν μόνη ἀποδεκτή ἤ ἀληθινή, ἀλλά ὀφείλει, τηρώντας τήν ἀρχή τῆς οὐδετερότητας, νά δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις, ὥστε οἱ μαθητές νά διαμορφώσουν ἐλεύθερα τήν προσωπικότητά τους καί νά ἐπιλέξουν κριτικά τήν κοσμοαντίληψη τῆς ἀρεσκείας τους».

Τα μέλη του αντισυλλόγου «Καιρός», έτσι όπως αρέσκονται, για ευνόητους λόγους, να συναγελάζονται, ανεξαιρέτως, με πρόσωπα της εξουσίας είναι βέβαιο ότι θα βρουν κάποιους «φίλους», έτοιμους να συνηγορήσουν εναντίον του ορθοδόξου μαθήματος των Θρησκευτικών και υπέρ ενός ουδετερόθρησκου και πολυθρησκειακού αλλά και υπέρ της μετατροπής του από υποχρεωτικό σε προαιρετικό σχολικό μάθημα. Δεν θα μπορέσουν, όμως, τελικά, όσο καιρό και αν πασχίσουν, όποιες άνομες συμμαχίες ή μεθοδεύσεις και αν μηχανευτούν, να αλλοιώσουν τον Λόγο του Ευαγγελίου του Χριστού, ως μυστικού μέσου επικοινωνίας Του με τα παιδιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, σύμφωνα με το δικό Του θέλημα: «Άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με και μη κωλύετε αυτά· των γαρ τοιούτων εστίν η Βασιλεία του Θεού» (Λουκ. 18, 16). Για να μην ματαιοπονούν, λοιπόν, στον μη γόνιμο αγώνα - άρνησης και ακύρωσης της βίωσης της χριστιανικής διδασκαλίας από τα ορθόδοξα παιδιά- που διεξάγουν, καλό θα ήταν να ακούσουν και να συνειδητοποιήσουν και κάποιες ωφέλιμες συμβουλές, όπως εκείνη του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Έτσι συνέβαινε στην Ιστορία. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός. “Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν” (Πράξ. 9, 5). Πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!».

 

Από το ΔΣ της ΠΕΘ


Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2023

 Εἰκόνες τοῦ προετοιμαζομένου ζοφεροῦ μέλλοντος γιά τήν ὀρθόδοξη Ἀνατολή ἤ, ἀλλιῶς, ἡ κατάντια τοῦ δευτέρου τῆ τάξει Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας

 

Τό κατανοήσαμε:
Ἡ "ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν",
ὡς φαίνεται,
ἔχει (προ-)ἀποφασισθεῖ
καί ἀπομένει τό,
τυπικό γιά τούς ἰθύνοντας,
 "κοινό Ποτήριο"!


τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου


Θεόδωρος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας:
Θεωρία ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου καί καρδιά.....
 

Κατ' αὐτάς (Ἰανουάριος 2023) ὁ Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος πραγματοποίησε ἐπίσημη ἐπίσκεψη στό Βατικανό προσκεκλημένος τοῦ Πάπα Ρώμης κ. Φραγκίσκου. Ἡ ἐπίσκεψη εἶχε ὅλα τά χαρακτηριστικά ἐπισκέψεως ἑνός ὀρθοδόξου Προκαθημένου σέ ἕναν ἄλλον....ὁμόδοξον Προκαθήμενον!

Ὁ δεύτερος τῆ τάξει Ἀλεξανδρείας ἐπισκέπτεται ἐπισήμως τόν πρῶτον τῆ τάξει Προκαθήμενον τῆς.....ὑπ' οὐρανόν Ἐκκλησίας! Ἐναγκαλισμοί, γεύματα, συμπροσευχές, προσκυνήματα, μνημονεύσεις κεκοιμημένων Προκαθημένων καί προκατόχων διανθίζουν τό πρόγραμμα τῆς ἐπισκέψεως. Καί, βεβαίως, δηλώσεις, συζητήσεις καί ἐπισημάνσεις ἀπό τά κειμένα τῶν ὁποίων προκύπτει τό, σύνηθες πλέον καί δεδομένον, πλαίσιο τοῦ ἀνομολόγητου καί ὁμολογημένου παναιρετικοῦ καί ἀντιχρίστου Οἰκουμενιστικοῦ καί πανθρησκειακοῦ πνεύματος.

Καί ἐάν κάποιος ἀναγνώστης τοῦ παρόντος σπεύσει νά ἐπικρίνει τίς ἐν τοῖς προλεγομένοις λεκτικές παρασπονδίες, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, ὅπως ὁ χαρακτηρισμός τοῦ αἱρετικοῦ Φραγκίσκου ὡς Προκαθημένου, ὡς πρώτου τῆ τάξει τῆς ὑπ' οὐρανόν κ.τ.ὅ., εἶναι προφανές ὅτι σκοπίμως τοῦτο γίνεται, οὐχί ὅμως αὐθαιρέτως.

Πρόκειται γιά ὅσα πλέον χαρακτηρίζουν τόν λόγο καί τίς πράξεις τῶν φερομένων ὡς ὀρθοδόξων Ποιμένων. Πρόκειται γιά τίς ὁμολογημένες πεποιθήσεις αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκ συνειδητῶς ἐκφράζουν καί ὑποστηρίζουν τό φρόνημά των. Αὐτό τό φρόνημα, τό ὁποῖο διακρίνεται πλέον ὀφθαλμοφανῶς παντοῦ καί μάλιστα προβάλλεται καί προωθεῖται, σκοπίμως, ὡς προετοιμασία περί τῶν προετοιμαζομένων καί τάχιστα ἐπερχομένων γεγονότων.

Ὁ στενός συνεργάτης καί ὑποστηρικτής καί συνοδοιπόρος τοῦ ἄλλου "πρώτου" τῆς Ὀρθοδοξίας (ὡς ἀλλου Πάπα τῆς Ἀνατολῆς) κ. Βαρθολομαίου, ὁ Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος δέν παραλείπει νά τό διακηρύττει εὐκαίρως ἀκαίρως, ἔχοντας πρό πολλοῦ ὑπερβεῖ κάθε ὅριο ἀποστασίας, ὅπως συνέβη μέ τήν πρό καιροῦ βλάσφημη καί γυμνῆ τῆ κεφαλῆ διακήρυξή του, ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ, ὅτι ὁ ἴδιος Θεός πιστεύεται καί λατρεύεται ὑπό τῶν Μωαμεθανῶν σέ ἕνα Τζαμί καί  ὑπό τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν σέ ἕναν Ναό!

Τά λόγια, λοιπόν, εἶναι περιττά, ὅπως καί οἱ ἀλυσιτελεῖς θεωρητικές ἐπισημάνσεις καί καταγγελίες τῶν ἐκτροπῶν ὅλων αὐτῶν τῶν φθορέων Ποιμένων. Εἶναι πλέον ἤ σαφές καί καταφανές ὅτι ὑπ' αὐτῶν ἡ μέν Ὀρθοδοξία ἔχει προδοθεῖ, τό δέ θράσος αὐτῶν ἔχει περισσεύσει, ἐνῶ δυστυχῶς τό ποίμνιο κινδυνεύει ἀπό πνευματικό Μιθριδατισμό!

Καιρός, λοιπόν, νά ἀναλάβωμε ὅλοι τίς εὐθύνες μας, ἔναντι τοῦ κοινοῦ θησαυροῦ τῆς ὑγιαινούσης Πίστεως τῶν Πατέρων μας! Ἤ θά ἀνεχόμεθα νά ἀκοῦμε ὑπό τῶν ἀρνητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως νά μᾶς ἐγκαλοῦν προκλητικῶς, ὑπερασπιζομένους τήν παραδοθεῖσα Πίστη, περί "ἐσωστρεφείας", "φοβικῆς πνευματικῆς ἀνασφαλείας" ἤ, ἀναισχύντως, καί περί "ἐγωκεντρικῶν ἐξάρσεων πνευματικῆς ἀνωτερότητος"!

Ἡ ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας στό Βατικανό καί ἡ, δίκην ὑποτελοῦς, ἐνημέρωση ὑπ' αὐτοῦ τοῦ "τοποτηρητοῦ τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς" ἀμετανοήτου αἱρετικοῦ Πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, περί τοῦ παραγομένου ἱεραποστολικοῦ ἔργου του καί τῶν "παραπόνων" του στόν "Ἅγιο Πατέρα" γιά τήν Ρωσική ἐπέμβαση στήν δικαιοδοσία του, ὑπό τόν χαρακτηρισμό τῶν "ἀναφυομένων προσκομμάτων", ἀποτελεῖ εἰκόνα τοῦ προετοιμαζομένου ζοφεροῦ μέλλοντος γιά τήν ὀρθόδοξη Ἀνατολή!

Ἡ κατά τά ἀνωτέρω κατάντια τοῦ ἐπικαθημένου στόν Θρόνο τῶν μεγάλων καί ἁγίων Ἀθανασίων καί Κυρίλλων κ. Θεοδώρου, ὡς συνεπής ἐπί ἔτη καί παγία πλέον πρακτική του, μᾶς ὑπενθυμίζει καί ἐπισημαίνει τή ζοφερή πραγματικότητα τήν ὁποία ὀφείλουμε νά ἀντιμετωπίσουμε, ἐάν δέν εἶναι ἤδη ἀργά, δηλαδή ὅτι, ὡς φαίνεται, ἡ λεγομένη "ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν" ἔχει προ-ἀποφασισθεῖ, ἐφαρμόζεται ἐν πολλοῖς καί ἀπομένει τό ὑπό τῶν ἀρχιτεκτόνων καί ἰθυνόντων της, ὡς τυπικό μέρος της, "κοινό Ποτήριο"!

Τά κάτωθι σχετικά δημοσιογραφικά ρεπορτάζ (σημ.: δικές μας οἱ ὑπογραμμίσεις καί τά ἔντονα στοιχεῖα στά ἐπίμαχα σημεῖα τῶν κειμένων) καθώς καί οἱ σχετικές φωτογραφίες, ὄντως μέ ἀξία χιλίων λέξεων, μαρτυροῦν τῶν λόγων τό ἀληθές.

 

ΤΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ

 

«Επίσημη επίσκεψη στην έδρα της Ρ/Καθολικής Εκκλησίας, στο Βατικανό, πραγματοποίει η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β', κατόπιν προσκλήσεως της Α.Α. του Πάπα Ρώμης κ.κ.Φραγκίσκου.

Στα πλαίσια της επισκέψεως αυτής ο Μακαριώτατος συναντήθηκε το πρωί της 21ης Ιανουαρίου 2023 με την Α.Α. τον Πάπα κ.κ.Φραγκίσκο, στον οποίο παρουσίασε το πολυμερές ιεραποστολικό και ανθρωπιστικό έργο που αναπτύσσει το παλαίφατο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας σε ολόκληρη της Αφρικανική ήπειρο, τα αντικειμενικά προβλήματα, ως και τα αναφυόμενα σε αυτό προσκόμματα.

Οι δύο Προκαθήμενοι επεσήμαναν ότι στην παρούσα χρονική περίοδο, όπου ο πόλεμος, όπως συμβαίνει στην αυταρχικώς βαλλομένη μαρτυρική Ουκρανία, η φτώχεια και η εξαθλίωση, η κλιματική αλλαγή, το προσφυγικό πρόβλημα, η προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και η κοινωνική ανισότητα, η προστασία της παιδικής ηλικίας και της γυναίκας, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, η κρίση αρχών και αξιών κ.α., ο κοινός αγώνας όλων αποτελεί μονόδρομο, πρωτίστως των πνευματικών ταγών, για την προώθηση της αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης των λαών, εν επιγνώσει ότι η ίδια η ζωή της Εκκλησίας είναι η μεγάλη επανάσταση στον χώρο των ανθρωπίνων σχέσεων, της προστασίας, της ιερότητος και της ωραιότητος του προσώπου και της αναδείξεως του εν Χριστώ αιωνίου προορισμού του.

Στην συνάντηση παρέστησαν ο Εκλαμπρότατος Καρδινάλιος κ.Kurt Koch, Πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, ο Σεβ. Επίσκοπος κ. Brian Farell και ο Πανοσιολ.Monsignor Andrea Palmieri, Γραμματεύς και Υπογραμματεύς αντιστοίχως του ανωτέρω Συμβουλίου, οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γουϊνέας κ. Γεώργιος, Μποτσουάνας κ.Γεννάδιος και Ναυκράτιδος κ.Παντελεήμων και η Εριτ.κα. Αικατερίνη Σοφιανού, Αρχόντισσα του Πατριαρχικού Θρόνου.

Το μεσημέρι η Α.Α. ο Πάπας Φραγκίσκος παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεοδώρου Β'.»


«Την 23η Ιανουαρίου ε.ε. η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β' είχε εθιμοτυπική συνάντηση με τον Εξοχ. κ.Mahmoud Ali Talaat, Πρέσβυ της Αιγύπτου στην Αγία Έδρα.

Κατά την συνάντηση o Εξοχώτατος εξέφρασε την χαρά του για την επίσκεψη του Μακαριωτάτου, με τον οποίο συνδέεται με προσωπική φιλία από τα έτη της διπλωματικής θητείας του στην Κένυα, ενώ τον διαβεβαίωσε για την αμέριστη στήριξη του αιγυπτιακού κράτους στο πολυσχιδές έργο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.

Στην συνάντηση παρέστη μεταξύ άλλων και ο Σεβ.Αρχιεπίσκοπος Paul Richard Gallagher, Γραμματέας της Αγίας Έδρας για τις σχέσεις με τα κράτη και τους διεθνείς Οργανισμούς.

Ακολούθησε επίσημη εκδήλωση της παγκοσμίου Κοινότητος του Αγίου Εγιδίου προς τιμήν του Μακαριωτάτου σε κεντρικό Ναό της Ρώμης.

Τον Μακαριώτατα προσεφώνησαν ο ιδρυτής της Κοινότητος, Καθηγητής κ.Andrea Ricardi, τέως Υπουργός και ο Πρόεδρος αυτής κ. Marco Impagliazzo, υπογραμμίζοντες την σπουδαιότητα της επισκέψεως του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχη Αλεξανδρείας στην έδρα του Επισκόπου της Πρεσβυτέρας Ρώμης.

Ακόμη, ανάπτυξαν ιστορικώς την καθοριστική συμβολή της Αλεξανδρινής θεολογίας στην διαμόρφωση της δογματικής διδασκαλίας της υπ' ουρανόν Εκκλησίας, επαινώντας την σύγχρονη ιεραποστολική δράση του παλαιφάτου Πατριαρχείου ως την έμπρακτη εφαρμογή των αρχών της πίστεως στην Αφρικανική ήπειρο.

Κατά την ομιλία του ο Μακαριώτατος υπεγράμμισε την ανάγκη εντατικοποιήσεως του κοινού αγώνος υπέρ των εμπεριστάτων συνανθρώπων μας αδιακρίτως φυλετικών, εθνικών, γλωσσικών ή θρησκευτικών διαχωρισμών, «...την καταπολέμηση κάθε βίαιης και εμπόλεμης αυθαιρεσίας που οδηγεί το ανθρώπινο πρόσωπο στην εξαθλίωση, την επιτακτική ανάγκη "αντικατάστασης" της εσωστρέφειας με την κενωτική κίνηση αγάπης προς τον άλλο και μάλιστα τον εκ των ελαχίστων αδελφόν, την υπέρβαση της φοβικής πνευματικής ανασφάλειας περί "υποτιθεμένης νοθείας, απειλής ή απομειώσεως της πίστεώς μας" και την θαρραλέα διακήρυξη της ακλονήτου βεβαιότητος για την πίστη των Πατέρων μας, η οποία μας δίνει την χαρά και την δύναμη της εντίμου συνομιλίας με κάθε αδελφό γύρω μας χωρίς επιφυλάξεις, προσποιήσεις ή εγωκεντρικές "εξάρσεις πνευματικής ανωτερότητος" έναντι των άλλων. Tότε ο συνάνθρωπος ως ζώσα εικόνα του Θεού, άξια κάθε τιμής, διακονίας και σεβασμού, καθίσταται μία ακόμη αφορμή προσωπικού αγιασμού και όχι προσωπική κόλαση (Jean Paul Sartre)».

Ακολούθησε εόρτια σύναξη, μετά το πέρας της οποίας η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ.Θεόδωρος και η συνοδεία του ανεχώρησαν προς Αίγυπτον.»

 

(Ἀπό τό Πρακτορεῖο ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων "Romfea.gr")

 

ΜΕΡΙΚΕΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΑΠΩΝ



Ἐπιμνημόσυνη εὐχή στόν
ἀποβιώσαντα προσφάτως Πάπα Βενέδικτο


Ποιός εἶναι ὁ συνοδός Ἐπίσκοπος;


Προσκύνημα (;)
στόν ἁγιοποιηθέντα Πάπα Ἰωάννη-Παῦλο


Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2023