Translate

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018



Η ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΙΣ

ΤΗΣ  ΓΝΗΣΙΑΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΤΗΣ   ΕΛΛΑΔΟΣ

εἰς τήν Ἀνδρώαν Ἱεράν Μονήν Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου,
Δύο Βουνῶν Φθιώτιδος,

τήν 19ην καί 20ήν Ὀκτωβρίου 2018



Κ
ατόπιν Ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν 19ην καί 20ήν Ὀκτωβρίου (ἐκκλησιαστικό ἡμερολόγιο) ἐνεστῶτος ἔτους, 2018, ἔλαβε χώραν εἰς τήν Ἀνδρώαν Ἱερά Μονήν Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ, Δύο Βουνῶν Φθιώτιδος, Ἱερατική Σύναξις τῶν Κληρικῶν τῆς καθ' Ἑλλάδαν Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Τήν ἐν λόγῳ Ἱερατικήν Σύναξιν ἐτίμησαν διά τῆς παρουσίας καί συμμετοχῆς των, ἡ Αὐτοῦ Μακαριότης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Στέφανος, τά σεπτά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Σεβ/τος Μητροπολίτης Θηβῶν & Λεβαδείας κ. Ἀνδρέας, Σεβ/τος Μητροπολίτης Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ἰγνάτιος, Σεβ/τος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων, Σεβ/τος Ἐπίσκοπος Νικαίας κ. Παῦλος καί Σεβ/τος Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς κ. Κυπριανός.
Συμμετεῖχον, ἐπίσης, οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν Κληρικῶν (Διακόνων, Ἰερομονάχων καί Πρεσβυτέρων) τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ἀπουσιαζόντων γιά εὐνοήτους ποιμαντικούς λόγους τῶν Κληρικῶν οἱ ὁποῖοι διακονοῦν τήν Ἐκκλησία στό Ἐξωτερικό, καθώς καί ὁ Θεολόγος ἐλλογ. κ. Δημήτριος Κάτσουρας, ὁ νομικός σύμβουλος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς κ. Ὀρέστης Νικολαϊδης, ὁ εὐλαβ/τος κ. Ἀνέστης Χατζῆς συν/χος Διδάσκαλος, ὁ εὐλαβ/τος κ. Ἀθανάσιος Τελώνης τέως ἐκπαιδευτικός (Μαθηματικός) καί ἀρκετοί ἀκόμη εὐλαβέστατοι ἀδελφοί ἐνδιαφερόμενοι διά τήν πρόοδον τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου.
Ὁ γενικός τίτλος τῆς Ἱερατικῆς Συνάξεως ἦταν: "Συμβολή εἰς τήν ἀντιμετώπισιν συγχρόνων προβλημάτων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καί εἰς τήν μαρτυρίαν τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον."
Κατά τήν διήμερη διάρκεια τῆς Συνάξεως τό Πρόγραμμα περιελάμβανε τήν παρουσίαση πέντε Εἰσηγήσεων, κατανεμημένων σέ τρεῖς Συνεδρίες. Δύο ἐξ αὐτῶν ἔλαβον χώραν κατά τήν πρώτην ἡμέραν τῆς Συνάξεως, μία πρωϊνή καί μία ἀπογευματινή, κατά τή διάρκειαν τῶν ὁποίων ἔγιναν οἰ τρεῖς πρῶτες Εἰσηγήσεις, ἐνῶ ἡ τρίτη Συνεδρία ἔλαβε χώραν τήν δευτέρα ἡμέραν τῆς Συνάξεως, ὁπότε ἔγιναν καί οἱ δύο τελευταῖες Εἰσηγήσεις.
Συμφώνως πρός τό Πρόγραμμα τῆς Συνάξεως, τήν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς ἐκήρυξε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἀπηύθυνε σύντομον χαιρετισμόν. Εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἐπίσημη ὑποδοχή του εἰς τήν κεντρικήν εἴσοδον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί ἡ ἐν πομπῆ προσέλευσίς του εἰς τό περικαλλές Καθολικόν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, ψαλλομένου τοῦ "Ἄξιον Ἐστίν" ὐπό τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς, οἱ ὁποῖοι, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ὁσιώτατον Καθηγούμενον Αὐτῆς Γέροντα Ἀρτέμιον μοναχόν, ὑπεδέχθησαν μετά τῶν ὐπολοίπων ἤδη προσελθόντων εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Πατέρων τόν Μακαριώτατον.
Οἱ ἐργασίες τῆς Συνάξεως διεξήχθησαν ἐντός τοῦ περίλαμπρου Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, καταλλήλως διαμορφουμένου. Κατά τήν πρωϊνή Συνεδρία προήδρευσε ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ἰγνάτιος. Τήν πρώτη Εἰσήγηση ἔκανε ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων, ὁ καί Ποιμενάρχης τῆς φιλοξενούσης τήν Σύναξιν Μητροπόλεως καί Μονῆς, μέ θέμα: "Ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία. Ἔννοια, τρόπος ὀρθῆς ἐκφράσεως, προβλήματα", ἡ ὁποία ἦταν ἰδιαίτερα ἀξιόλογη καί ἐμπεριστατωμένη. Τή δευτέρα Εἰσήγηση ἔκανε ὁ Αἰδ/τος Πρεσβύτερος π. Λουκᾶς Michelin, ἐφημέριος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἀθηνῶν, μέ θέμα: "Ἡ ἀσυνέπεια εἰς τά θέματα τῆς ὁμολογίας. Αἴτια καί θεραπεία", ἡ ὁποία ἀνέδειξε τήν οὐσιώδη ἀξία τῆς Κατηχήσεως, ἐντός τοῦ ἀπαραιτήτου ἐκκλησιαστικοῦ της πλαισίου.
Τήν κάθε Εἰσήγηση ἀκολουθοῦσε ἐνδιαφέρουσα συζήτησις ὑπό τόν συντονισμό τοῦ προεδρεύοντος Ἐπισκόπου, κατά τή διάρκεια τῶν ὁποίων ἔγιναν ἐνδιαφέρουσες τοποθετήσεις, ἐπισημάνσεις καί ἀναφορές.
Μετά τήν ὁλοκλήρωση τῆς πρωϊνῆς Συνεδρίας, ἀκολούθησε πάντοτε σύμφωνα μέ τό Πρόγραμμα ἡ παράθεση Γεύματος στήν Τράπεζα τῆς Μονῆς, ἐνῶ πρό τῆς ἐνάρξεως τῆς ἀπογευματινῆς Συνεδρίας τελέσθηκε ὁ Ἑσπερινός εἰς τό Καθολικόν τῆς Μονῆς, εἰς τόν ὁποῖον συμμετεῖχον ἅπαντες οἱ Σύνεδροι, καθώς καί σύμπασα ἡ μοναστική Ἀδελφότης τῆς φιλοξενούσης Ἱερᾶς Μονῆς.
Κατά τήν ἀπογευματινή Συνεδρίαση προήδρευσε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων, ἔγινε δέ μία Εἰσήγησις ἀπό τόν Σεβ. Μητροπολίτη Λαρίσης κ. Ἰγνάτιον, μέ θέμα: "Κλῆρος καί λαός. Δοκιμές ἐπικοινωνίας". Τό περιεχόμενο τῆς συγκεκριμένης Εἰσηγήσεως εἶχε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, διότι ἐπεχείρησε μία καθαρῶς πρακτική καί βιωματική προσέγγιση τῆς ἀνάγκης καί τῶν τρόπων τῆς ἀπαραιτήτου ἐπικοινωνίας καί κατ' ἐπέκτασιν συμπορεύσεως καί συνεργασίας μεταξύ τῶν κληρικῶν καί αὐτῶν μέ τόν λαό. Ἀκολούθησε πλούσια συζήτησις καί προεκλήθησαν χρήσιμες διευκρινίσεις ἐκ μέρους τοῦ Εἰσηγητοῦ. Ἡ ἀπογευματινή Συνεδρίασις ἔληξε ἀργά τό ἀπόγευμα, οἱ δέ σύνεδροι μετά τήν συμμετοχή των εἰς τό παρατεθέν Δεῖπνο, πάντοτε εἰς τήν Τράπεζα τῆς Μονῆς, ἀπεσύρθησαν εἰς τά κελλιά καί τά δωμάτια τοῦ Ξενῶνος τῆς Μονῆς πρός ἀνάπαυσιν.
Ἡ ἑπομένη καί τελευταία ἡμέρα τῆς Συνάξεως ἄρχισε μέ τό Συνοδικό-Ἱερατικό ἱερό Συλλείτουργο εἰς τό Καθολικόν τῆς Μονῆς, διά τοῦ ὁποίου ἐτιμήθη ἡ μνήμη τοῦ ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἑορταζομένου Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἀρτεμίου (Ὁσ. Γερασίμου καί Ὁσ. Ματρώνης) καί διατρανώθηκε ἡ ἁγία ἑνότης τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου.
Συμμετεῖχαν ἅπαντες οἱ Σύνεδροι, ἡ Ἀδελφότης τῆς Ἰερᾶς Μονῆς, καθώς καί οἱ παριστάμενοι εὐσεβεῖς λαϊκοί, οἱ περισσότεροι τῶν ὀποίων ἐπλαισίωσαν καί τό Ἀναλόγιο τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς. Σύμπαντες δέ εὐχήθηκαν τά δέοντα εἰς τόν κατ' ἐκείνη τήν ἡμέρα ἑορτάζοντα πολιόν Καθηγούμενον καί ἄξιον Πνευματικόν καθοδηγητήν τῆς ἐκλεκτῆς Ἀδελφότητος τῆς Δεσποτικῆς Ἀνδρώας Ἰερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, Δύο Βουνῶν Φθιώτιδος, Γέροντα Ἀρτέμιον.
Μετά τήν ἀπόλυσιν τῆς Θείας Λειτουργίας, οἱ Συνοδικοί Ἱεράρχαι καί ὁ Ἱερός Κλῆρος ἐξῆλθον τοῦ Καθολικοῦ καί ἐφωτογραφήθησαν εἰς μίαν ἀναμνηστικήν φωτογραφίαν εἰς τό προαύλιον αὐτοῦ. Ἀκολούθησε ἡ παράθεσις προγεύματος πρό τῆς ἐνάρξεως τῆς τρίτης Συνεδρίας τῆς ἐν λόγῳ Ἱερατικῆς Συνάξεως.
Κατ' αὐτήν προήδρευσε ὁ Αἰδ/τος π. Λουκᾶς Michelin, ἔγιναν δέ δύο Εἰσηγήσεις. Ἡ πρώτη ἀπό τόν ἐλλογ. κ. Δημήτριο Κάτσουρα, Θεολόγο, μέ θέμα:"Ἡ μετά τήν σύγκλησιν τῆς λεγομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016) διαμορφουμένη κατάστασις." Ἡ συγκεκριμένη Εἰσήγησις περιεῖχε πολλά σημαντικά καί ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα, ἀλλά καί ἐπισημάνσεις ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν διαβόητη σύνοδο τῆς Κρήτης καί τήν περαιτέρω πορεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μετά τήν πλούσια καί ἐπ' αὐτῆς τῆς εἰσηγήσεως συζήτησιν, ἀκολούθησε ἡ τελευταία καί μᾶλλον πλέον σημαντική Εἰσήγησις ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, μέ θέμα: "Ἀναγκαιότης καί δυνατότης Συνοδικῆς ἐκφράσεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς συνεχιζομένης καί διευρυνομένης ἀποστασίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ." Κατά τή διάρκεια τῆς Εἰσηγήσεως αὐτῆς, ὁ Μακαριώτατος ἐγνωστοποίησε εἰς τόν Ἱερόν Κλῆρον μέ σαφήνειαν καί περισσοτέρας λεπτομερείας τήν μεγάλης καί ἱστορικῆς σπουδαιότητος Ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας περί συγκλήσεως Μείζονος Συνόδου τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπό κοινοῦ μετά τῆς ἀδελφῆς Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ὁμολογουμένως, αὐτό ἀπετέλεσε τήν ἀποκορύφωσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς μαρτυρίας τῆς συγκεκριμένης Ἱερατικῆς Συνάξεως, μέσω τῆς ὁποίας καί διά τῶν συνέδρων αὐτῆς θά μεταδοθεῖ, εἰς ὁλόκληρο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἀνά τόν κόσμον, ἡ χαρμόσυνη ἀναγγελία περί τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Μείζονος Συνόδου τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πρός δόξαν Θεοῦ καί κατίσχυσιν τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας.
Μετά τήν συζήτηση, ἡ ὁποία ἀκολούθησε καί τήν τελευταία αὐτή Εἰσήγησιν, οἱ ἐργασίες ὁλοκληρώθησαν μέ τήν ἀνάγνωσιν τῶν Πορισμάτων τῆς Ἱερατικῆς Συνάξεως ὑπό τοῦ Σεβ/του κ. Παντελεήμονος καί τήν κήρυξιν τῆς λήξεως τῶν ἐργασιῶν ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Στεφάνου.
Ἡ χαρά ὅλων ἦταν ἔκδηλη δι' ὅσα μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας ἐβίωσαν, κατά τήν διάρκεια τῆς ἐν λόγῳ Ἱερατικῆς Συνάξεως. Τό ἐξέφρασαν δέ ὁμοθυμαδόν, μέ τό αὐθορμήτως διατυπωθέν αἴτημα πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον καί τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, διά τήν πραγματοποίησιν παρομοίων Συνάξεων εἰς τακτά χρονικά διαστήματα.
Πρό τοῦ παρατεθέντος τελευταίου Γεύματος εἰς τήν Τράπεζαν τῆς Μονῆς, μία ἀκόμη ἀναμνηστική φωτογραφία ὅλων τῶν συμμετεχόντων ἐλήφθη εἰς τά προπύλαια τῆς Μονῆς, μέ ἔκδηλη τήν συγκίνησιν πάντων διά τήν ὁλοκλήρωσιν μιᾶς ἐξαιρετικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας.
Ἀναμφιβόλως ἡ ὑποδειγματική καί ἀβραμιαία φιλοξενία τῆς Ἀδελφότητος τῆς
Ἱερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως καί, ἰδιαιτέρως, ἡ πλήρης ἀνυποκρίτου ἀγάπης καί χαρᾶς ἐν Χριστῶ διακονία καί ὑποδοχή ὅλων τῶν συμμετεχόντων ἀπό τοῦ πρώτου ἕως τοῦ τελευταίου ὑπ' αὐτῆς, μέ ἐπικεφαλῆς τόν διακονήσαντα λεντίῳ ζωνύμενον καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῆς Συνάξεως Γέροντα Ἀρτέμιον, ἐσφράγισε ποιοτικῶς τήν Σύναξιν, καταδεικνύοντας τήν πνευματική καί ἐκκλησιολογική ἀξία τῆς ἐν Χριστῶ ἑνότητος καί ἀγάπης.
Ἀκολουθεῖ πλούσιο φωτογραφικό ὁδοιπορικό ἐκ τῆς ἐν λόγῳ διοργανώσεως. Συντόμως δέ θά δημοσιευθοῦν καί τά σημαντικά κείμενα τῶν Είσηγήσεων τῆς Ἱερατικῆς Συνάξεως, πρός οἰκοδομήν καί πληροφόρησιν τῶν ἀναγνωστῶν μας.


























































Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018


Ἀπαιτεῖται ἄμεση μετάνοια!


Τό φοβερό γεγονός στήν Κωνσταντινούπολη
στίς 6 Νοεμβρίου τοῦ 472 μ.Χ.
τῆς κατενεχθείσης κόνεως ἐπί βασιλέως Λέοντος.

Νικολάου Ἐπ. Ἀχρίδος (+)


   
    Άν ο Θεός δύναται να εξάγει ύδωρ εκ πέτρας, γιά να ανακουφίσει τον άνθρωπο, τότε δύναται επίσης να κατεβάσει πυρ εξ ουρανού γιά τιμωρία του! Κλασσικό παράδειγμα, της δίκαιης ανταμοιβής του Θεού προς τούς αδιόρθωτους αμαρτωλούς, είναι τα Σόδομα και Γόμορρα.
    Το γεγονός πώς ο Θεός δύναται να επαναλάβει αυτή την τιμωρία, καταδείχθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 472, επί βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντος του Μεγάλου και του πατριάρχη Γενναδίου. Το έτος εκείνο, το μεσημέρι της 6ης Νοεμβρίου, ο ουρανός καλύφθηκε με πυκνά, σκούρα σύννεφα και η Πόλη σκοτείνιασε. Τα σύννεφα γίνονταν κόκκινα σαν φωτιά· μετά μεταλλάσσονταν σε μαύρα και διαρκώς άλλαζε η εμφάνισή τους.
    Το φαινόμενο αυτό ήταν ορατό πάνω από την Κωνσταντινούπολη επί 40 ημέρες! Έντρομοι οι κάτοικοι ήλθαν σε μετάνοια και στράφηκαν στην προσευχή. Προεξάρχοντος του Αυτοκράτορα και του Πατριάρχη έκαναν λιτανεία, περιδιαβαίνοντας όλες τις οδούς, από ναό σε ναό, και ικετεύοντας τον Θεό με δάκρυα και λυγμούς. Την τελευταία ημέρα άρχισε να βρέχει ο ουρανός μαύρη στάχτη, από το απόβραδο μέχρι τα μεσάνυχτα· ύστερα σταμάτησε.
      Την επομένη ξημέρωσε μια περίλαμπρη, ήμερα, παρότι η στάχτη είχε καλύψει το έδαφος σε στρώμα βάθους εννέα ιντσών.
    Οι κάτοικοι, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες, καθάρισαν μεν τα σπίτια, τις αυλές και τούς δρόμους από τη μαυριδερή στάχτη, όμως οι σοδειές στα χωράφια τους καταστράφηκαν ολοσχερώς.
    Ό νοών νοείτω! Όλοι όσοι νοούσαν κατανόησαν πώς αυτή ήταν τιμωρία απ’ τον Θεό, και μάλιστα ήπια τιμωρία, επειδή οι άνθρωποι έσπευσαν σε μετάνοια ενώπιόν Του. Άν δεν είχε μεσολαβήσει αυτή η βαθιά μετάνοια τού λαού για τις μεγάλες και συσσωρευμένες αμαρτίες του, ποιος ξέρει τί θά είχε συμβεί στην Κωνσταντινούπολη εκείνες τις ήμερες! Αλλά όμως η έγκαιρη μετάνοια των αμαρτωλών αφενός, και αφετέρου οι προσευχές της Υπεραγίας Θεοτόκου και των αναρίθμητων άγιων και μαρτύρων της Κωνσταντινουπόλεως, μετρίασαν σε μεγάλο βαθμό τήν τιμωρία.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018


Ἐνῶ, χάριτι Θείᾳ, ἡ μικρή μας Ἐνορία εἰσῆλθε ἤδη (ἀπό μηνῶν) στό δεύτερο ἔτος τῆς παρουσίας καί μαρτυρίας της....

Βιώσαμε γιά μία ἀκόμη φορά
τήν πεπληρωμένη χαρά
τῆς Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας
στήν Ἐνορία μας

Τήν Κυριακή 29 Ὀκτωβρίου 2018 (ἐκκλ. ἡμερ.), ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στή Ξυλοκέριζα (Κορινθίας), ὁ ὁποῖος φιλοξενεῖ ἀπό τῆς συστάσεώς της τήν ἔμψυχη Ἐνορία μας, πληρώθηκε ἀσφυκτικά ἀπό ἀδελφούς πιστούς πού μέ κατάνυξη συμμετεῖχαν στήν Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία, μέ Λειτουργό τόν σεβαστό καί ἀγαπητό Ἐφημέριό μας, Αἰδεσιμώτατο Πρεσβύτερο π. Νικόλαο (Κατσούλη). Παιδιά καί πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων, ἄνδρες καί γυναῖκες, ὡς ἕν σῶμα ἤ μᾶλλον ὡς εἷς ἐν Χριστῶ ἄνθρωπος δέχθηκαν τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου, ἀνανεώνοντας τίς δυνάμεις των γιά τή συνέχιση τοῦ καλοῦ ἀγῶνος τῆς ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς Πνευματικῆς ζωῆς πρός σωτηρίαν. Ἐνισχυμένο καί τό ταπεινό ἀναλόγιο ἀπό τή συμμετοχή ἀγαπητῶν ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν, συνέβαλε στήν πνευματική ἀνάταση τῶν πιστῶν, ἐνῶ τό καθιερωμένο κέρασμα στό προαύλιο τοῦ Ναοῦ, ὁλοκλήρωσε τή χαρά τῆς ἐν Χριστῶ συνάξεως ἀδελφῶν ἐπί τό αὐτό.   

















Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018


ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΕΠΑΙΝΕΤΗ
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

(ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ)

ΥΠΟ ΤΟΥ ΟΜΟΤΙΜΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ (ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΥ)
ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ
ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η Κωνσταντινούπολη των Οικουμενιστών δημιουργεί σχίσματα


Η  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
ΤΩΝ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
 ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ  ΣΧΙΣΜΑΤΑ



Μετὰ τὸ Ἡμερολογιακὸ ἔρχεται τὸ Οὐκρανικὸ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ Κωνσταντινούπολη

   Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ πηγὴ τῶν εὐσεβῶν δογμάτων καὶ τῆς κανονικῆς εὐταξίας, ἡ ὁποία ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες (4ος-19ος αἰ.) εἶχε πρωτεύοντα ρόλο στὴν πορεία καὶ ἐξέλιξη ὅλων τῶν τομέων ζωῆς καὶ δράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος σταδιακὰ καὶ μὲ αὐξανόμενους ρυθμοὺς χάνει αὐτά της τὰ γνωρίσματα. Διαβρωμένη ἐσωτερικά, σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας καὶ θεολογίας, ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως» πραγμάτων, δηλαδὴ τῆς Μασονίας, τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς Θεοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὴν ἀσφαλῆ, φωτεινὴ καὶ σωτηριώδη ὁδὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ πορεύεται τώρα στὶς σκοτεινὲς ἀτραποὺς τῶν καινοτομιῶν καὶ νεωτερισμῶν, αἰχμάλωτη στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τοῦ Συγκρητισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ.

    Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ ἀναλύσουμε πῶς καὶ πότε ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ παραμόρφωση, γιατὶ τὸ ἔχουμε πράξει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἰδιαίτερα μάλιστα κατὰ τὴν πρόσφατη περίοδο, πρὶν καὶ μετὰ τὴν σύγκληση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016)[1]. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε εἰσπράξαμε καὶ τὴν ὀργὴ τοῦ πρωτοστάτη τῶν καινοτομιῶν καὶ παραμορφώσεων πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ξεπέρασε στὸ καταστροφικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἔργο τοὺς μασόνους προκατόχους του Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα. Ὀνομαστικὰ ἀλλὰ καὶ τιμητικά, μᾶς ὑπέδειξε ὡς ἐμπόδιο στὸ καινοτόμο ἀντορθόδοξο ἔργο του καὶ ἐζήτησε τὴν τιμωρία μας, εὑρὼν πρόθυμο ὑποτακτικὸ ἢ μᾶλλον ὁμόφρονα κρυφὸ ὁμοϊδεάτη τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ποὺ ἄσκησε δικαστικὴ δίωξη ἐναντίον μας.

2. Μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδικὴ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου

Στὸ παρὸν σύντομο ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι μεταξὺ τῶν πικρῶν καρπῶν αὐτῆς τῆς ἀποστατικῆς πορείας τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐτραυμάτισε ἀνεπανόρθωτα τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὴν τραυματίζει μέχρι σήμερα, σχεδὸν ἐπὶ ἕνα αἰώνα. Ἐπρόκειτο τότε γιὰ μία ἀχρείαστη, χωρὶς ποιμαντικὴ ἀναγκαιότητα, λανθασμένη, μονομερῆ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια, χωρὶς συνοδικὴ πανορθόδοξη ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβε ὁ νεωτεριστὴς μασόνος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, παρασύρας καὶ τὸν κατὰ τὰ ἄλλα συνετὸ καὶ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ἱστορικό, καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Ὁ τελευταῖος δικαιολογώντας στὸν ὅσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο τὴν σύμπραξη καὶ συνέργεια στὴν ἀντισυνοδικὴ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐκείνη ἐπιβολὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου εἶπε στὸν ὅσιο Γέροντα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος: «Νὰ μὴ τὸ ἔσωνα, νὰ μὴ τὸ ἔσωνα! Αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα γράφει ἐπίσης ὁ ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου: «Τὴν διαίρεσιν καὶ τὸ σχίσμα ἐπέφερεν ἡ ἀπρομελέτητος, ἄσκοπος, ἄκαιρος καὶ διαβολικὴ καινοτομία, ἤτοι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Γρηγοριανοῦ (Παπικοῦ) ἡμερολογίου ὑπὸ τοῦ μασόνου προκατόχου σας Μελετίου Μεταξάκη, παρασύραντος τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον»[2]. Τὴν μονομερῆ ἐκείνη διαιρετικὴ καὶ ἐσφαλμένη ἀπόφαση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Ἡμερολογίου ἐπικρίνει καὶ ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης, μεγάλη ἁγιορειτικὴ μορφὴ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Κατὰ ταῦτα ἡ Ἐκκλησία ἔσφαλε κατὰ τὴν γνώμην ἐγκύρων κύκλων, ἀποφασίσασα μονομερῶς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἡμερολογίου καὶ ἑορτολογίου, ἐξ οὗ παρουσιαζόμεθα σήμερον διηρημένοι Ἐκκλησιαστικῶς οἱ Ὀρθόδοξοι πρὸς σκανδαλισμὸν τῶν εὐλαβεστέρων πιστῶν καὶ χλεύην παρὰ τῶν ἀλλοπίστων»[3].

3. Τραυματίσθηκε ἡ ἑνότητα σὲ πανορθόδοξο καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο

Ἡ μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδική, τοῦτ᾽ αὐτὸ πραξικοπηματική, ἐνέργεια τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν αὐτοκεφάλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν μόνον δύο, δυστυχῶς ἑλληνόφωνες, δέχθηκαν ἀρχικὰ τὴν μεταρρύθμιση· τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πολλὲς μάλιστα ἐπέκριναν τὴν ἀπόφαση καὶ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νὰ τηροῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Ἡ ἑνότητα ἔτσι διασπάσθηκε καὶ σὲ πανορθόδοξο καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο, διότι ὅσες ἐκκλησίες ἀπέρριψαν τὴν μεταρρύθμιση γιορτάζουν σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες τὶς μεγάλες δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτές, ὡς καὶ τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, μὲ ἐξασθένηση τῆς κοινῆς, ταυτόχρονης, ὁμόφωνης, ὁμοθυμαδόν, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ λατρείας καὶ ἐξύμνησης τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα δὲν βρέθηκε οὔτε τόλμησε κανεὶς νὰ προσβάλει τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα. Τὸ ἐτόλμησε καὶ τὸ ἐπέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, μὲ χειρότερη τώρα διάσπαση αὐτῆς ποὺ ἴσχυε πρὸ τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι τότε ἑορταζόταν μόνο τὸ Πάσχα σὲ διαφορετικὴ ἡμερομηνία. Τώρα γιορτάζονται διασπαστικὰ καὶ διαιρετικὰ ὅλες οἱ ἀκίνητες δεσποτικές, θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων.
Χειρότερες διαιρέσεις καὶ ἔριδες, μὲ σχισματικὲς ἀπολήξεις, διαδραματίσθηκαν σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, θέλησαν νὰ τὸ ἐπιβάλουν διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν. Εὐλαβεῖς κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση ὡς προσβολὴ τῆς πάτριας, τῆς Πατερικῆς Παράδοσης, ὑπέστησαν ἀπερίγραπτης ὠμότητας καὶ σκληρότητας διωγμοὺς καὶ ταλαιπωρίες. Καθαιρέθηκαν, ἀποσχηματίσθηκαν, ἐξορίσθηκαν, διασύρθηκαν, ἀφαιρέθηκαν οἱ ναοί τους, κατασυκοφαντήθηκαν· μία φοβερῶν διαστάσεων ἐμφύλια ἐκκλησιαστικὴ διαμάχη, ποὺ ἔσχισε ὄχι μόνο τὸ σῶμα τῶν κληρικῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ μεταξύ των, τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, ἀλλὰ διέλυσε ἀκόμη καὶ φιλικοὺς καὶ οἰκογενειακοὺς δεσμούς, ἀφοῦ ὑψώθηκαν τείχη, μεταξὺ φίλων, ἀλλὰ καὶ μελῶν τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ μελανὲς σελίδες τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας εἶχε γραφῆ μὲ πατριαρχικὸ ἑλληνικὸ χέρι, καθ᾽ ὑπαγόρευση σκοτεινῶν μὴ ἐκκλησιαστικῶν κέντρων.
Πολλοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ σχισματικὲς καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, διακυβεύοντας τὴν σωτηρία τους. Οἱ περισσότεροι ἤλπιζαν εἰς μάτην ὅτι θὰ θεραπευθεῖ τὸ τραῦμα τοῦ σχίσματος, ἀπὸ μία μελλοντικὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἄξιζε νὰ συγκληθεῖ καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο. Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα τῆς προετοιμαζόμενης ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1920 οἰκουμενικῆς συνόδου, ἀμέσως μετὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση, ἦταν τὸ Ἡμερολογιακό. Μπορεῖ μάλιστα βασίμως νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἦταν τὸ πιὸ φλέγον καὶ ἐπεῖγον θέμα ἀπὸ ὅσα περιέλαβε ἡ θεματολογία τῆς συνόδου, τὸ ὁποῖο ὅμως τὴν τελευταία στιγμὴ διεγράφη ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων, διότι ὁ Διάβολος ἀγρυπνεῖ καὶ δὲν θέλει τὴν εἰρήνη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δὲν μπόρεσε καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους δὲν ἐκπροσωπήθηκαν δυσαρεστημένες τέσσερις μεγάλες καὶ πολυάνθρωπες ἐκκλησίες, πλῆθος δὲ πιστῶν καὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔλαβαν μέρος ἀπορρίπτουν τὶς κακόδοξες καὶ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της. Τὴν ἀπροσδόκητη καὶ ἀδικαιολόγητη ἔκπτωση τοῦ Ἡμερολογιακοῦ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων καὶ τοὺς λόγους ποὺ τὴν προκάλεσαν ἀναλύσαμε λεπτομερέστερα στὴν ἱστορικὴ Ἡμερίδα ποὺ ἔγινε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ 2016, μὲ συνδιοργάνωση τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ γενικὸ θέμα «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Ἡ δική μας εἰσήγηση εἶχε ὡς τίτλο: «Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Γιατὶ ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;»[4].
Ἕνα μεγάλο λοιπὸν τραῦμα, μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα μεγάλο σχίσμα, τὸ Ἡμερολογιακὸ παραμένει ἀθεράπευτο ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα. Καὶ στὸ παρελθὸν ἔγιναν λάθη καὶ ἐλήφθησαν ἐσφαλμένες ἀποφάσεις, ποὺ διορθώνονταν ὅμως σύντομα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ προκάλεσαν κατὰ τὴν ἀξιωματικὴ ρήση «ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται», ἢ ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ θεραπεία λόγῳ ἀλλαγῆς τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τουλάχιστον ζητοῦσαν συγγνώμη οἱ ἐπίγονοι καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ προκάλεσαν ἱστορικὲς καταστροφὲς ἢ ἔλαβαν ἄδικες ἀποφάσεις. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀμετανόητος Παπισμὸς ζητάει συγγνώμη γιὰ τὶς σταυροφορίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, καὶ ἡ σημερινὴ μεταχιτλερικὴ Γερμανία, μᾶλλον καὶ αὐτὴ ἀμετανόητη καὶ αὐταρχική, ζητάει μὲ τοὺς ἐκπροσώπους της συγγνώμη γιὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὅταν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη, σύντομα ἐπενέβαινε καὶ διόρθωνε λάθη καὶ σχίσματα, ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐμπάθειες καὶ κακογνωμίες πατριαρχῶν καὶ ψευδοσυνόδων. Ποιός δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου καὶ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων του, ποὺ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησίας μας στὶς 27 Ἰανουαρίου κάθε χρόνο; Ὁ μέγας Ἅγιος δὲν ἐπέτρεπε τὴν μετακίνηση τῆς σοροῦ του, πρὶν νὰ ζητήσει συγγνώμη ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος, γιὰ ὅσους διωγμοὺς ὑπέστη ὁ ἴδιος καὶ ὅσοι τοῦ ἔμειναν πιστοί, ποὺ ἔκοψαν κάθε δεσμὸ μὲ τὴν ἐπίσημη ἐκκλησία καὶ χαρακτηρίσθηκαν ὡς «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Καὶ μόνον ὅταν μὲ γραπτὴ ἐπιστολή, ποὺ ἔβαλε πάνω στὸ μνῆμά του, ταπεινὰ καὶ εἰρηνικά, ὁ αὐτοκράτωρ ζήτησε συγγνώμη μὲ προτροπὴ καὶ τοῦ πατριάρχου Ἁγίου Πρόκλου, ἐπέτρεψε ὁ Ἅγιος νὰ γίνει ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ Λειψάνου του καὶ ἡ θριαμβευτική του ἐπανενθρόνιση στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία ἔληξε καὶ τὸ λεγόμενο «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Παραλείπουμε πάμπολλες ἄλλες διορθώσεις καὶ θεραπεῖες σχισμάτων καὶ διαιρέσεων ἀπὸ τὴν ὄντως τότε Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ πράξει καὶ τώρα, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸν ἱστορικό της ρόλο, καὶ νὰ κρατήσει ἀκέραια τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τῶν Ὀρθοδόξων.

4. Ἀντὶ νὰ θεραπεύσουν τὸ Ἡμερολογιακὸ σχίσμα προκαλοῦν ἄλλο, τὸ Οὐκρανικό

Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα καὶ τὶς πληγὲς ποὺ προκάλεσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ προκαλεῖ ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, νὰ ἀποκαταστήσει σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα, καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπανέλθουν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ εἰρήνη, νὰ παύσουν ἡ διαίρεση καὶ τὸ σχίσμα μεταξὺ Παλαιοημερολογιτῶν καὶ Νεοημερολογιτῶν, τώρα προκαλεῖ καινούργιο σχίσμα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν αὐθαίρετη, ἀντικανονική, μονομερῆ, ἀντισυνοδική, πραξικοπηματικὴ χορήγηση αὐτοκεφαλίας σὲ δύο σχισματικὲς μερίδες Ὀρθοδόξων, πρᾶγμα ποὺ δὲν τὸ ἐζήτησε οὔτε τὸ ἐπιθυμεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἴδιες ἀντικανονικὲς καὶ ἀντισυνοδικὲς ἐκτροπὲς καὶ πρακτικὲς ποὺ ὁδήγησαν στὶς ἡμερολογιακὲς διαιρέσεις. Κρατικὲς καὶ πολιτικές ἐπεμβάσεις καὶ πιέσεις ἀπὸ τὴν παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, μονομερεῖς ἀποφάσεις τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως τότε, χωρὶς πανορθόδοξη συναίνεση, μὲ διαφαινόμενη μάλιστα ἀντίθεση τῆς πλειονότητας τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως τότε, καὶ πρὸ παντὸς βεβαιωμένος κίνδυνος συγκρούσεων καὶ ταραχῶν ἐπισκόπων πρὸς πατριάρχας καὶ μητροπολίτας, κληρικῶν καὶ μοναχῶν πρὸς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, καὶ εὐλαβῶν λαϊκῶν ἀπογοητευμένων, ταλαιπωρουμένων καὶ ἀμφιβαλλόντων γιὰ τὴν σωτηρία τους, ὅπως τότε. Ἐπειδὴ μάλιστα ἡ νέα ἑτεροκέφαλη ἐκκλησία, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν, θὰ διεκδικήσει ναούς, μοναστήρια καὶ σεβάσματα τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅλοι ἐπισημαίνουν ὅτι θὰ ὑπάρξουν συγκρούσεις μεταξὺ κατεχόντων καὶ διεκδικούντων, ποὺ θὰ φθάσουν μέχρι τὶς αἱματοχυσίες. Ἔκαναν σύνθημα καὶ λάβαρο οἱ Οἰκουμενιστὲς τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», καὶ τὸ ἀκυρώνουν στὴν πράξη, ἀφοῦ διαιροῦν καὶ διασποῦν τὸ ἴδιο τους τὸ σπίτι, τοὺς Ὀρθοδόξους. Δὲν περιμένουν δικαιολογημένα νὰ ἀκούσουν τὸ γνωστό «Ἰατρὲ θεράπευσον σεαυτόν»; Στὰ πλαίσια τοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος θέλουν νὰ σώσουν τὰ ζῶα, τὰ δένδρα, τὴν κτίση ἀπὸ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφή, λησμονοῦντες ὅτι ἔργο τους μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι νὰ σώσουν τὸν ἄνθρωπο, τὸν βασιλέα τῆς κτίσεως, ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, στὰ ὁποῖα οἱ ἴδιοι τὸν ὠθοῦν μὲ τὰ σκάνδαλα, τὶς αἱρέσεις, τὰ σχίσματα, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἂν ὅμως καὶ μία ψυχὴ ἀξίζει, ὅσο ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ Κυρίου διδασκαλία[5], ἀναλογίζονται στὴν πνευματικὴ οἰκολογία πόσους κόσμους καταστρέφουν μὲ τὰ σχίσματα καὶ τὶς διαιρέσεις;
Κοντὸς ψαλμός, ἀλληλούϊα. Ἡ μεταλλαγμένη Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ξαναγίνει ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπως ἦταν μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, πρέπει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πρωτειομανία, τὶς ὀλέθριες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα τοῦ Ἡμερολογίου καί, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ ἀποφύγει νὰ προκαλέσει νέο σχίσμα, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν Οὐκρανία θὰ ἐπεκταθεῖ εἰς ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Κωνσταντινούπολη τῶν αἰώνων εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε ἐκτενῶς.


[1]. Βλ. ἐνδεικτικὰ τὴν μελέτη μας «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», στὸ βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 15-48. Ἐπίσης Μοναχοῦ Σεραφείμ, «Ἡ Μασονία καὶ οἱ Πατριάρχες», Θεοδρομία 15 (2013) 513-530, 16 (2014) 127-144. Τοῦ αὐτοῦ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στὸν πρώϊμο ἑλληνικὸ Οἰκουμενισμό», Θεοδρομία 19 (2017) 568-589, 20 (2018) 101-116.
[2]. Περὶ ὅλων αὐτῶν βλ. εἰς Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωρος Ζησης, Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ὡς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀναφορὲς στὴν ἐπικαιρότητα, Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 80-101.
[3]. Ἀρχιμ. Γαβριηλ Διονυσιατης, «Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος», εἰς Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα (Μικρὰ συμβολὴ εἰς τὴν ἐπίλυσίν του), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 2004, σελ. 18-19.
[4]. Δημοσιεύθηκε καὶ στὴν Θεοδρομία 18 (2016) 264-291.
[5]. Μάρκ. 8, 36: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;».

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018


Γιά τό ξόδι τοῦ ἀντρειωμένου Κωνσταντίνου Κατσίφα

Στόν δελφό μας!......



Σάν ἄστρο φωτεινό, ἔλαμψες στήν καταχνιά
τῶν καιρῶν μας,
Σάν ἀστραπή ὁλόλευκη, ἄστραψες στήν ἀχλύ
τῆς ἐποχῆς μας,
Σάν φεγγάρι ὁλόγιομο, φώτισες τά μονοπάτια
τῆς ζωῆς μας,
Σάν ἥλιος ὁλόλαμπρος διέλυσες τά σκοτάδια στίς καρδιές
τῶν Ἑλλήνων
Μαρτύρησες ὡς πατριώτης ἀνήμερα τῆς ἐθνικῆς μας ἑορτῆς,
τιμώντας τούς προγόνους μας,
Μαρτύρησες ὡς Χριστιανός ὑπερασπιζόμενος τόν Σταυρό,
τό σύμβολο τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ μας,
Μαρτύρησες ὡς ἥρωας πού δέν συμβιβάζεται, ἀλλά θυσιάζεται γιά νά μήν ὑποταχθεῖ
καί νά παραμείνει ἐλεύθερος γιά πάντα.
Ἔγινες ζωντανός ἱστός τῆς γαλανόλευκης Σημαίας.
Καλό σου ταξίδι, Ἕλληνα!
Καλό σου ταξίδι, Βορειοηπειρώτη λεβέντη!
Καλό σου ταξίδι, γενναῖο παλληκάρι!
Ἡ μητέρα γῆ τῶν προγόνων μας σέ δέχεται ἀνήμερα τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Θεσσαλονίκης, τῆς πρωτεύουσας τῆς Μακεδονίας μας.
Δέν εἶσαι νεκρός! Εἶσαι ζωντανός σπόρος λευτεριᾶς, σέ πανάρχαια Ἑλληνική γῆ φυτεμένος.

Δ. Κ. Ἀ.
26/10 - 8/11/2018.





Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018


Συμφώνησε καί ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία ὅτι "ἦλθε ἡ ὥρα"!



Ἐξορθολογισμός ἀντί συναλληλίας, ἀλλά καί....χρυσός ἀντί Χριστοῦ;

ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου




    Πρό ἡμερῶν ἀκούσαμε τόν κ. Πρωθυπουργό νά δηλώνει ἐμφαντικά ὅτι "ἦλθε ἡ ὥρα"! Ἡ δήλωση ἔγινε ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς ὁμάδος τοῦ κυβερνῶντος κόμματος καί ἀφοροῦσε στή Συνταγματική ἀναθεώρηση καί εἰδικότερα τήν ἀναθεώρηση τῶν σχέσεων Κράτους καί Ἐκκλησίας. Αὐτό τό "ἦλθε ἡ ὥρα" ἀντήχησε στά αὐτιά τῶν ὑποψιασμένων πολιτῶν ὡς ἦλθε καί ἡ ὥρα τῆς Ἐκκλησίας! Δηλαδή, ἦλθε ἡ ὤρα, λίγο πρίν ἀποχωρήσουν ἀπό τήν ἐξουσία, νά τακτοποιήσουν καί αὐτό τό ζήτημα, τό ὁποῖο μάλιστα γιά νά εἴμαστε ἀκριβεῖς ἦταν μεταξύ τῶν προεκλογικῶν διακηρύξεων καί σχεδιασμῶν τοῦ συγκεκριμένου κόμματος.

   Σήμερα δέ, μᾶλλον ἀπροσδόκητα ὅσον ἀφορᾶ τή χρονική στιγμή, εἴδαμε στούς τηλεοπτικούς δέκτες μας τόν ἐπικεφαλῆς τῆς Κυβερνήσεως καί τόν Προκαθήμενο τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά κάνουν βαρυσήμαντες δηλώσεις περί τῆς γενομένης μεταξύ των συμφωνίας!
Πρῶτος μίλησε ὁ Πρωθυπουργός τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος ἀναφέρθηκε σέ ἐξορθολογισμό τῶν σχέσεων Κράτους καί Ἐκκλησίας καί ἐπίλυση ἱστορικῶν ἐκκρεμοτήτων. Βαρύγδουπη ἡ τελευταία ἀναφορά, ἡ ὁποία προκάλεσε ἕνα σφίξιμο στό στῆθος τῶν ἀκροατῶν περί τοῦ τί θά ἐπακολουθοῦσε. Ἔγινε ἀναφορά καί περί διαλόγου Κράτους καί Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ἐλέχθη ὅτι διήρκεσε μεγάλο χρονικό διάστημα!
 Περίεργο, ὅμως, διότι δέ νομίζουμε ὅτι αὐτός ὁ λεγόμενος διάλογος ὑπῆρξε κανονικός, θεσμικός, διεξοδικός καί προπάντων, ὅπως ἀπαιτεῖ τό ἀντικείμενό του, ὑπό τό φῶς τῆς διαφάνειας καί τῆς πραγματικῆς ἐκπροσωπήσεως, τουλάχιστον ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας. Προφανῶς καί δυστυχῶς, ὡς διάλογος ἐκλαμβάνονται οἱ συζητήσεις, μετά ἤ ἄνευ γεύματος ἤ δείπνου, τῶν δύο ὑψηλῶν ἐκ-προσώπων, συνήθως μόνων συζητούντων, ὑπό τό προσωπικό πρίσμα καί στό πλαίσιο τῆς μεταξύ των, ἀπό μακροῦ χρόνου ὑφισταμένης, σχέσεως. Ἐκκλησία, ὅμως, δέν εἶναι μόνον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, οὔτε κἄν μόνη ἡ Ἱεραρχία. Ὑπάρχει ὁ ἱερός Κλῆρος, ὁ Θεολογικός κόσμος καί ὁ εὐσεβής λαός. Θά ἔπρεπε, λοιπόν, γιά μία τόσο καίρια γιά τήν ὑπόσταση καί ἰδιοπροσωπεία μας ὡς Ἔθνους καί Γένους ὑπόθεση νά μήν συμφωνοῦνται ὅλα καί ἀποφασίζονται πίσω ἀπό κλειστές πόρτες, ἐρήμην τοῦ ὅλου Σώματος. Ἐκεῖνο δέ, τό ὁποῖο, τῆ συνευθύνη καί τῶν δύο ἐπικεφαλῆς τῶν ὑποτίθεται συμφωνούντων θεσμῶν, ὑπῆρξε ἀπογοητευτικό, προκλητικό καί ἀπό πλευρᾶς ἁπλῶν ἐντυπώσεων ἀποκρουστικό, ἦταν ἡ πρόταξη παντός ἄλλου θέματος καί σχεδόν ἀποκλειστική ἑστίαση στό οἰκονομικό θέμα καί δή αὐτό τῆς μισθοδοσίας τοῦ Κλήρου.
  Δέν περιφρονοῦμε τήν ἀγωνία καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἐγγάμου, κυρίως Κλήρου καί τῶν σεβαστῶν οἰκογενειῶν του. Ὡστόσο, παραμένει προκλητικό, ἀπέναντι σέ ἕνα ὁλόκληρο λαό καί ἑκατομμύρια εὐσεβεῖς οἰκογενειάρχες, δηλαδή τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας κατά μείζονα μέρος, οἱ ὁποῖοι κατώδυνοι παρακολουθοῦν μία ἄθεη Κυβέρνηση, ἐδῶ καί τρία χρόνια, νά ἐπιχειρεῖ ἄλλοτε φανερά καί ἄλλοτε συνεσκιασμένα νά ἀποδομεῖ καί καταργεῖ μέ νόμους καί πρακτικές κάθε τί τό ὁποῖο μαρτυρεῖ καί ἐκφράζει τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση καί Πίστη τοῦ λαοῦ μας, νά ἀκούει ἀπό τόν πρωτεργάτη τῆς ἀντιχριστιανικῆς καί ἀντιεκκλησιαστικῆς πολιτικῆς (βλέπε ἀντορθόδοξα Θρησκευτικά, ἀντιχριστιανικούς νόμους κ. ἄ. π.) συναινοῦντος διά τῆς σιωπηλῆς ἀποδοχῆς του καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὅτι τό μέγα κατόρθωμα, τήν ἐπίλυση τῶν ἱστορικῶν ἐκκρεμοτήτων καί τήν ἱστορική συμφωνία μεταξύ Κράτους καί Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ καί συνιστᾶ ἡ ἐπίτευξη συμφωνίας στό ὑπερ-μεῖζον ζήτημα, τήν πεμπτουσία καί τόν πυρήνα τῶν σχέσεων, ἤτοι τήν ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ τοῦ Κλήρου! Δηλαδή, κατά τή λαϊκή ἔκφραση, ὅλος ὁ καβγάς γιά τό ....χρῆμα! Διαισθάνομαι ὅτι αὐτή ἡ τοποθέτηση ἦταν πάγος στή ραχοκοκκαλιά τῶν ἀκουόντων, οἱ ὁποῖοι ἀφελῶς περίμεναν νά εἶναι σέ πρῶτο ἐπίπεδο ἡ ἐξασφάλιση ἀπό τήν πλευρά τῆς Πολιτείας τοῦ σεβασμοῦ, τοῦ εἰλικρινοῦς καί οὐσιαστικοῦ, στόν διαχρονικῶς ἀποδειχθέντα ὅρο ἐπιβιώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἀντ' αὐτοῦ, ἀκούσαμε τά περί (συγκαταβατικῆς) διατηρήσεως γιά ἱστορικούς λόγους τῆς προμετωπίδος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, δηλαδή τήν ἀναφορά στό Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀναφορά καί ἐπίκληση, ἡ ὁποία, ἔτσι ὅπως δείχνουν τά πράγματα ἐν τέλει δέν θά ἁρμόζει νά ἐπιστεγάζει ἕνα ἀλλοτριωμένο τῆς Ἑλληνορθοδόξου ταυτότητός μας Σύνταγμα.
  Τίς διαβεβαιώσεις τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ καί τίς, ὅπως τό συνηθίζει, ἀνέξοδες ὑποσχέσεις καί ἑρμηνεῖες περί τῶν καλῶν προθέσεών του καί διευκρινίσεων περί τοῦ νοήματος τῆς ἐπιλογῆς τοῦ αὐτοπροσδιοριμοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ὡς "οὐδετεροθρήσκου", οὔτε τίς πρόσεξα, οὔτε τίς λάμβάνω σοβαρά ὑπ' ὄψιν. Εἶναι μόνον γιά ἀφελεῖς καί ἐθελοτυφλοῦντες. Θά προτιμοῦσαμάλιστα τήν εἰλικρίνεια καί τήν εὐθύτητα τῆς ἐκφράσεως τοῦ πραγματικοῦ πιστεύω του καί ὄχι τήν ἐπενδεδυμένη μέ τό πλάνο γλυκό χαμόγελο καί τή γοητευτική ἀμηχανία τοῦ δῆθεν σεβομένου θεσμούς καί ἀξίες, τίς κατ' αὐτόν ἀναχρονιστικές καί μουσειακές. Καί αὐτός μέν, καλῶς γιά τά πιστεύματά του καί τά πολιτικά του συμφέροντα κινεῖται, ἐνεργεῖ καί ἑλίσσεται (μεγαλύτερο δῶρο καί στήριξη αὐτή τή στιγμή,ἀπό τόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας,δέν θά μποροῦσε νά ἐξασφαλίσει).
 Ὁ Προκαθήμενος, ὅμως, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας δέν ἔπρεπε τόσο δειλά καί σαφῶς μειονεκτικά, διά τόν φόβο τῆς ....μισθοδοσίας, μόλις καί μετά βίας νά ψελλίζει, μετά τίς ὑπερβολικές εὐχαριστίες του γιά τόν δῆθεν ἱστορικό ρόλο τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, ὅτι ἡ Πίστη δέν εἶναι μόνον ἱστορία καί παρελθόν γιά τόν τόπο καί τόν λαό του, ἀλλά καί ζωή! Ὄφειλε νά ἀδράξει τήν εὐκαιρία καί νά δηλώσει καυχώμενος ἐν Κυρίω ὅτι ἡ πλειοψηφία τοῦ Λαοῦ  ἀπαιτεῖ τόν οὐσιαστικό σεβασμό τῆς Πίστεώς του, χάρη στήν ὁποία ἐπιβίωσε καί μεγαλούργησε. Βεβαίως, θά παρακολουθήσουμε τή συνέχεια τοῦ πράγματος καί κυρίως τή θέση τῆς Ἱεραρχίας, ὁμολογουμένως χωρίς ἰδιαίτερα μεγάλες προσδοκίες. Πάντως, οἱ στιγμές εἶναι ὄντως ἱστορικές καί οἱ θέσεις καί τοποθετήσεις τοῦ καθενός καταγράφονται. Στήν ἱστορία ὑπάρχουν θέσεις καί γιά μεγάλους καί γιά μικρούς καί γιά δειλούς καί γιά ὁμολογητές καί γιά συμβιβαζομένους.
  Ἐκεῖνο πού μᾶς ἀνησυχεῖ, εἶναι ἡ στάση ὅσων (ἀπό τήν πλευρά τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας) κρίνουν καί ἐπιλέγουν χωρίς προοπτική, ἐθελοτυφλοῦντες γιά τόν ξεκάθαρο ἀπό τήν ἄλλη ὄχθη σχεδιασμό σταδιακῆς ἀλλά σταθερῆς περιθωριοποιήσεως τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀποστολή τῆς ὁποίας σαφῶς ἀρνοῦνται καί πολεμοῦν. Ἀφοῦ, λοιπόν, τώρα συμφωνήθηκε οὐσιαστικῶς τό ζήτημα τῆς μισθοδοσίας, κατά τή γνώμη μας περισσότερον ἐπ' ὠφελεία τοῦ Κράτους, ἄς ἐλπίσουμε τουλάχιστον ὅτι δέν θά ὑπάρχει ἐφησυχασμός, ἀλλά μέ δυναμισμό καί ὄχι "ἐπαιτικῶς" θά διεκδικηθοῦν τά ἱστορικά καί πνευματικά δικαιώματα τοῦ λαοῦ μας ὅσον ἀφορᾶ στήν Πίστη, τίς Παραδόσεις του καί τήν ἀδιαίρετη ἑλληνορθόδοξη ἰδιοπροσωπεία του.