Translate

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020


Διευκρινιστικό σχόλιο: Παρά τίς γνωστές ἐκκλησιολογικές μας διαφορές μέ τούς συντάκτες καί ἁρμοδίους, δημοσιεύουμε τό κατωτέρω κείμενο τοῦ Γραφείου ἐπί τῶν αἱρέσεων τῆς "Μητροπόλεως Πειραιῶς" λόγῳ τοῦ πληροφοριακοῦ του χαρακτῆρος καί περιεχομένου καί προκειμένου οἱ ἐνδιαφερόμενοι νά γνωρίζουν χρήσιμα καί ὠφέλιμα στοιχεῖα περί τῆς ὄντως σπουδαίας προσωπικότητος, τῶν θέσεων καί ἐκτιμήσεων τοῦ, προσφάτως ἐκδημήσαντος, ἀγωνιστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Καθηγητοῦ καί γνωρίμου μας, ἀλλά καί ὡς "μνημόσυνο" ἀγάπης πρός ἐκεῖνον. Πρός τοῦτο ἀναφέρουμε ὅτι ὁσάκις συνομιλούσαμε μέ τόν ἀξέχαστο Καθηγητή ἀπό τηλεφώνου, ἀνταλλάσοντες ἀπόψεις περί τῆς ἐν γένει θεολογικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως καί περί τῆς ἀποστασίας τοῦ καλπάζοντος Οἰκουμενισμοῦ, κατέκλειε συνήθως τόν λόγο του μέ τήν ἑξῆς φράση: "Στηρίζουμε τόν ἀγώνα σας καί εὔχομαι συντόμως νά εἴμεθα ἕνα καί μαζί σ' αὐτόν"!

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ένας οικουμενικός διδάσκαλος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας.


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20η Ιανουαρίου 2020



Ένας ακόμη μεγάλος πνευματικός άνδρας πατερικών διαστάσεων, παγκόσμιας εμβέλειας και αναγνώρισης, έκλεισε το κεφάλαιο της επί γης ζωής του και αναχώρησε για την ουράνια πατρίδα. Ύστερα από μια πολύμηνη ταλαιπωρία, λόγω της κλονισμένης υγείας του, κοιμήθηκε ειρηνικά, γεμίζοντας με θλίψη εκατομμύρια Ορθοδόξων πιστών και απίστων, φίλων και εχθρών του, σε όλο τον κόσμο. Ο λόγος για τον αείμνηστο π. Γεώργιο Μεταλληνό, τον αληθινό πνευματικό πατέρα, τον ακαταίσχυντο υπηρέτη του ιερού θυσιαστηρίου, τον σεβαστό και σοφό πανεπιστημιακό δάσκαλο, τον νηφάλιο και ευγενή συζητητή, τον ταπεινό και αθόρυβο αγωνιστή, τον κοινωνικό εργάτη, τον ακραιφνή Ορθόδοξο θεολόγο, τον νοσταλγό της Ρωμιοσύνης, τον αμετακίνητο και θαρραλέο ομολογητή της Ορθοδοξίας και πολέμιο του Οικουμενισμού, τον πολυγραφότατο και ακούραστο ομιλητή.  Ο μακαριστός π. Γεώργιος υπήρξε μια σπάνια χαρισματική προσωπικότητα. Συγκέντρωσε στο πρόσωπό του σπάνια φυσικά και επίκτητα προσόντα και χαρίσματα και τα διέθεσε όλα για τη δόξα της Εκκλησίας και τη διακονία του πιστού λαού του Θεού.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1940 όπου και ολοκλήρωσε τη φοίτηση του στις εγκύκλιες σπουδές, (1958). Από το 1964 έως το 1967 σπούδασε κλασική φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου έλαβε τα πτυχία θεολογίας και Φιλολογίας. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, διορίστηκε επιστημονικός βοηθός στην έδρα της Πατρολογίας. Το 1969 μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές στην τότε  Δυτική Γερμανία, στα πανεπιστήμια Βόννης και Κολωνίας, όπου και διέμεινε μέχρι το 1975. Ενδιάμεσα πραγματοποίησε σπουδές και αρχειακές έρευνες στην Αγγλία. Το 1971 εισήλθε στις τάξεις του κλήρου στη Γερμανία και έγινε διδάκτωρ της Θεολογίας, (Αθήνα) και της Φιλοσοφίας – Ιστορίας, (Κολωνία). Το 1984 εξελέγη καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκοντας «Ιστορία του Πνευματικού Βίου κατά την μεταβυζαντινή περίοδο», «Ιστορία και Θεολογία της Λατρείας» και «Βυζαντινή Ιστορία». Διετέλεσε Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής από το 2004 έως το 2007, οπότε και αφυπηρέτησε, όντας πλέον Ομότιμος Καθηγητής της Σχολής. Την ποιμαντική του δραστηριότητα ανέπτυσσε στον πανεπιστημιακό Ναό του Αγίου Αντίπα στο χώρο της Οδοντιατρικής Σχολής. Το 2015 βραβεύτηκε με το Μακεδονικό Βραβείο για το συνολικό του έργο. Έγραψε πάνω από 60 βιβλία, κυρίως ιστορικού και θεολογικού περιεχομένου, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Μνημονεύουμε μερικά εξ’ αυτών, τα οποία έχουν μια ξεχωριστή θέση: α) Για την Ευρώπη μας με αγάπη,  (Εκδόσεις Ακρίτας, 2003). β) Δοκίμια ορθόδοξης μαρτυρίας, (Εκδόσεις Άθως, 2002). γ) Πηγές εκκλησιαστικής ιστορίας,  (Εκδόσεις Aρμός, 2001). δ) Εκκλησία και πολιτεία στην Ορθόδοξη παράδοση, (Εκδόσεις Aρμός, 2000). ε) Πολιτική και Θεολογία,  (Εκδόσεις Tέρτιος, 2000). στ) Ελληνισμός και Ορθοδοξία,  (Εκδόσεις Παρουσία, 1999). ζ) Η θεολογική μαρτυρία της εκκλησιαστικής λατρείας, (Εκδόσεις Aρμός, 1996). η) Παράδοση και αλλοτρίωση (Εκδόσεις Δόμος, 1961). θ) Μαρτυρίες για θέματα πνευματικά και κοινωνικά, (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, 2010). ι) Αγωνιστικά…, (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, 2012). κ.α.
Για την Ιερά Μητρόπολή Πειραιώς και ιδιαιτέρως για το Γραφείο Αιρέσεων της Μητροπόλεώς μας υπήρξε πολύτιμος συνεργάτης, καθοδηγός, σύμβουλος και συναγωνιστής. Εμείς, ως Γραφείο επί των Αιρέσεων, είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία και τιμή να τον γνωρίσουμε από κοντά σε προσωπικό επίπεδο επί σειρά ετών και να αντλήσουμε πολλά από την πολύτιμη σοφία και εμπειρία του. Γι’ αυτό και τον θεωρούσαμε ως διδάσκαλο, καθοδηγητή και πολύτιμο σύμβουλό μας σε κρίσιμες αποφάσεις και ενέργειές μας, αλλά και σε σοβαρά θεολογικά κείμενά μας κατά των πλανών και των αιρέσεων. Είχαμε την τιμή και την ευλογία να είμαστε συνεργάτες και συναγωνιστές του στην αγωνιστική «Σύναξη Κληρικών και Μοναχών» για πολλά χρόνια, (από το 2000 και εντεύθεν) και στη συνέχεια στην επίσης αγωνιστική «Σύναξη για την Ορθοδοξία», η οποία συστήθηκε με δική του σύλληψη και προτροπή, για να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες σύγχρονες προκλήσεις για την Εκκλησία και το έθνος μας και να χαραχτεί αντιοικουμενιστική γραμμή αγώνος, ενάντια στην πνευματική πανώλη του Οικουμενισμού, η οποία μάχεται την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας μας.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε μαζί του στα πολλά ταξίδια μας στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Άνω Γατζέας Βόλου, όπου γινόταν οι συνεδριάσεις των μελών της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», στις οποίες η γνώμη του και οι κρίσεις του επί φλεγόντων εκκλησιαστικών ζητημάτων και γεγονότων είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Στα πολύωρα ταξίδια μας από την Αθήνα μέχρι το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος και αντίστροφα είχαμε την ευκαιρία να μαθητεύσουμε και να συζητήσουμε μαζί του, γύρω από την βαθύτερη σημασία των εκκλησιαστικών γεγονότων και να εκτιμήσουμε την γνώση, την εμπειρία, αλλά και το ταπεινό του φρόνημα. Ενδεικτικά μνημονεύουμε κάποια φράση του σε μια από τις εν λόγω συζητήσεις μας, που δείχνουν ακριβώς το ταπεινό του φρόνημα: «Όλα μαζί τα πτυχία, οι διδακτορικές μου διατριβές, οι επιστημονικές μου έρευνες, οι μελέτες μου και συγγραφές μου δεν αξίζουν τίποτε, αν συγκριθούν με μια ακτίνα Χάριτος». Με πολλή καύχηση μας ομιλούσε για τον αείμνηστο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ π. Ιωάννη Ρωμανίδη, τον οποίο γνώρισε για πρώτη φορά από το κείμενά του, όταν ακόμη σπούδαζε στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας. Πολλές φορές μας τόνιζε την ιδιαίτερη αξία που είχε γι’ αυτόν η Δογματική του αείμνηστου καθηγητή. Μας έλεγε χαρακτηριστικά: «Όταν διάβασα την Δογματική του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, πέταξα αμέσως όλες τις άλλες Δογματικές, που είχα διαβάσει μέχρι τότε». Και μας εξηγούσε στη συνέχεια, γιατί η Δογματική του π. Ιωάννη είναι μια γνήσια Ορθόδοξη Δογματική, ασυγκρίτως ανώτερη από κάθε άλλη. Όταν τον ρωτούσαμε γύρω από τις πολιτικές παραμέτρους των εκκλησιαστικών πραγμάτων, μας τόνιζε, και μάλιστα με έμφαση, τον καθοριστικό ρόλο των πολιτικών στη διαμόρφωση των εκκλησιαστικών εξελίξεων με συγκεκριμένα παραδείγματα από την πολυχρόνια πείρα του. Με πολλή θλίψη συνεχώς επεσήμαινε την μεγίστη επιρροή που ασκούσε η υπερατλαντική δύναμη στις αποφάσεις και στις ενέργειες των ελλήνων πολιτικών, έτσι ώστε να χαρακτηρίζει την Ελλάδα, από της εθνικής παλιγγενεσίας και εντεύθεν, ως «προτεκτοράτο των αμερικανών». Όταν τον ρωτούσαμε γύρω από την πάλη μεταξύ των δύο πρώτων μεγάλων κομμάτων, (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), μας απαντούσε ότι και τα δύο αποτελούν «τις δύο όψεις του αυτού νομίσματος». Και τα δύο υπηρετούν τους ίδιους στόχους της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.    
Όταν στρέφαμε τη συζήτηση γύρω  από την παναίρεση του Οικουμενισμού και τον ρωτούσαμε, εάν βλέπει να υπάρχει ελπίδα συνοδικής καταδίκης του, με πολλή πάλι θλίψη μας έλεγε: «Ρε παιδιά, εκείνο που πρέπει να καταλάβουμε κατ’ αρχήν είναι, ότι δεν λειτουργεί το Συνοδικό Σύστημα». Και φυσικά ως «λειτουργία του Συνοδικού Συστήματος», δεν εννοούσε την εκλογή αρχιερέων, ή την ρύθμιση δευτερευούσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων, αλλά την αδράνεια του Σνοδικού Συστήματος γύρω από τα κυριότερα και σπουδαιότερα ζητήματα, όπως είναι τα ζητήματα πίστεως και αιρέσεων, έτσι ακριβώς όπως λειτουργούσε κατά την εποχή της ένδοξης Ρωμανίας. Επίσης αναφερόμενος στον Οικουμενισμό τόνιζε: «Δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε την ροή των εκκλησιαστικών πραγμάτων», εννοώντας προφανώς ότι δεν μπορούμε να αναχαιτίσουμε την λαίλαπα του Οικουμενισμού, που στο πέρασμά της σαρώνει τα πάντα. Ωστόσο δεν παρέλειπε πάντα να προσθέτει ότι εμείς θα κάνουμε ό,τι εξαρτάται από μας και τα υπόλοιπα θα τα αφήσουμε στην πρόνοια του Θεού.
Δεν θα ξεχάσουμε επίσης τις  συνεδριάσεις των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής της «Συνάξεως για την Ορθοδοξία», στο ευλογημένο σπίτι του, στις οποίες σαν αληθινός πνευματικός στρατηγός και χάρις στην πλούσια εμπειρία και γνώση που διέθετε, χάραζε την γραμμή πλεύσεως και τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσει η «Σύναξη» σε κάθε σπουδαίο εκκλησιαστικό ζήτημα. Δεν θα ξεχάσουμε την άοκνη και πολύτιμη συμβολή του σε Ημερίδες και Συνέδρια της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», αλλά και της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, είτε ως εισηγητού, είτε ως συνδιοργανωτού, είτε ως συντονιστού των Ημερίδων και Συνεδρίων. Θα τον θυμούμαστε για πάντα με ευγνωμοσύνη.
Ο μακαριστός π. Γεώργιος  βίωνε με ακρίβεια την Ορθοδοξία και διακήρυττε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ότι αυτή και μόνον αποτελεί την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. Πίστευε και διακήρυττε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», (Εφ.1,23). Ως εκ τούτου δεν έχει ανάγκη ο άνθρωπος να καταφύγει στον «κόσμο» και το χειρότερο στον «άρχοντα του κόσμου τούτου» (Ιωάν.16,11), στα επίγεια όργανά του, για να βρει κάτι που νομίζει ότι λείπει από το Χριστό και την Εκκλησία. Δεν έβλεπε έξω από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία άλλες «Εκκλησίες», όπως διδάσκει ο σύγχρονος Οικουμενισμός και όπως συνοδικά θεσμοθετήθηκε στη «Σύνοδο» της Κρήτης. Ό,τι αυτοονομάζεται ως «Εκκλησία» εκτός της Εκκλησίας, είναι σχίσμα και αίρεση και γι’ αυτό υπήρξε σφοδρός πολέμιος των αιρέσεων. Ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου κατέχει η ομολογία του στην μοναδικότητα της Ορθοδοξίας και στην στηλίτευση των αιρέσεων. Ως μεγάλος ιστορικός, (αυτή ήταν η ειδίκευσή του και το επιστημονικό του αντικείμενο ως καθηγητού Πανεπιστημίου), είχε εμβριθή γνώση των αιρέσεων και ιδιαίτερα του Παπισμού και του Προτεσταντισμού. Μάλιστα αυτή η γνώση του συμπληρώθηκε και από την πολυχρόνια παραμονή του στην Ευρώπη, όπου έζησε εκ του σύνεγγυς τα δύο αυτά αιρετικά ρεύματα του παραφθαρμένου Δυτικού Χριστιανισμού. Δίδασκε ότι ο Παπισμός και η πολυδιάσπασή του, ο Προτεσταντισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από την διαιώνιση του βαρβαρικού Φραγκισμού, ο οποίος κατέλαβε την Δυτική Εκκλησία και την έκαμε υποχείριο των κοσμικών του στόχων. Τόνιζε συνεχώς τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ της Σχολαστικής Θεολογίας της Δύσεως σε σχέση με την Εμπειρική Θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολής, η οποία θέτει ως βασικό κριτήριο αξιολογήσεως κάθε εκκλησιαστικής διδασκαλίας το τρίπτυχο: Κάθαρσις- φωτισμός- θέωσις. Γι’ αυτό και θεωρούσε τον Παπισμό ως την χειρότερη αίρεση στην ιστορία της Εκκλησίας και την μήτρα των συγχρόνων πλανών, αλλά και την αιτία της κακοδαιμονίας του σύγχρονου κόσμου.    
Στην περί Ρωμιοσύνης διδασκαλία του θεωρούσε, πως η μόνη δυνατή και επωφελής ενότητα της πολιτείας και της κοινωνίας βρίσκεται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο. Στο βιβλίο του «Παρεμβάσεις- Ιστορικές και θεολογικές», (Αθήνα 1998, σελ.27-37), γράφει μεταξύ άλλων τα εξής: «Όσο και αν κατά τον κριτικότατο αείμνηστο διδάσκαλό μου καθηγητή Νικόλαο Τωμαδάκη, ο όρος ‘Ρωμιοσύνη’ είναι ‘νεόπλασμα’, εν τούτοις εκφράζει κατά τον αυθεντικότερο και ιστορικά δικαιωμένο τρόπο το φρόνημα των Ορθοδόξων πολιτών της Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και όλους τους λαούς της γης ή μεμονομένα άτομα που έζησαν και ζουν ιστορικά με το φρόνημ αυτό. Ο όρος έχει άμεση σχέση με τα ιστορικά ονόματά μας, Ρωμανία και Ρωμαίος, (Ρωμιός), που συνδέονται αδιαίρετα με το ιστορικό μέγεθος που εγκαθιδρύθηκε στην ιστορία στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ. με τα εγκαίνια της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όλης της Ευρώπης, της Κωνσταντινουπόλεως- Νέας Ρώμης». Σύμφωνα με τον π. Γεώργιο, μια βασική και ουσιώδης διαφορά μεταξύ της Ρωμιοσύνης και της αντίθετης μ’ αυτήν Φραγκοσύνης είναι, ότι στη Ρωμιοσύνη κέντρο πάντων είναι ο Θεάνθρωπος ενώ στη Φραγκοσύνη ο άνθρωπος. Μια άλλη ουσιώδης διαφορά είναι ότι στη Φραγκοσύνη κυριαρχεί η νοησιαρχία, (Σχολαστικισμός), ενώ στη Ρωμιοσυνη η βιωματική εμπειρία της άκτιστης θείας Χάριτος. Οι Ρωμιοί ομιλούν «με» τον Θεό και «με» τους άγιους, ενώ  οι Φράγκοι ομιλούν «για» τον Θεό και «για» τους αγίους. Μόνον οι Ρωμιοί μπορούν να καταλάβουν τη γιγαντιαία διαφορά της βιωματικής έννοιας μεταξύ του ομιλείν «με» και του ομιλείν «για» τον Θεό και τους αγίους.
Πίστευε ακόμη πως όλες οι λειτουργίες του ανθρωπίνου βίου, πνευματικές, μορφωτικές, κοινωνικές, πολιτικές, πρέπει να είναι, όχι απλά εμποτισμένες από την αλήθεια της χριστιανικής διδασκαλίας, αλλά να είναι εντεταγμένες στην εκκλησιαστική ζωή. Έλεγε χαρακτηριστικά πως στην ρωμαίικη, δηλαδή, την ελληνορθόδοξη Παράδοση, ο ναός, το σχολείο και το κοινοτικό γραφείο αποτελούν τα συστατικά της και δεν χωρίζονται μεταξύ τους. Γι’ αυτό και ανάλωσε τη ζωή του σε αγώνες που είχαν στόχο τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας. Από τα φοιτητικά του χρόνια πρωτοστάτησε στους περίφημους φοιτητικούς αγώνες στη δεκαετία του 1965. Αλλά και αργότερα συνέχισε τους αγώνες του για την πνευματική, την μορφωτική και κοινωνική ενότητα. Έδινε πάντοτε το παρόν σε προσπάθειες που είχαν αυτόν τον στόχο.
Ο μακαριστός π. Γεώργιος σέβονταν απεριόριστα τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, τους οποίους θεωρούσε ως τους διδασκάλους της Εκκλησίας, ως τα στόματα του Αγίου Πνεύματος. Είχε μια απέραντη γνώση των Πατέρων, γι’ αυτό και σε κάθε ομιλία του, ή κείμενό του φρόντιζε να έχει πατερική κατοχύρωση. Είχε ακόμη και το χάρισμα του λόγου. Το μειλίχιο ύφος του, η ευγένειά του, η πραότητά του αφόπλιζε και τον πιο κακόπιστο συζητητή του. Συχνά σε δημόσιες συζητήσεις από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου, επέβαλε ήρεμο και πολιτισμένο κλίμα. Τις ύβρεις, τις επιθέσεις και την συχνά απαξιωτική στάση των αντιπάλων του μετέβαλε σε φιλική συζήτηση, περνώντας το μήνυμα, σε όσους τον έβλεπαν και τον άκουγαν, ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται μέσα από εχθρικές αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτό και έχαιρε εκτιμήσεως ακόμη και από σφοδρούς ιδεολογικούς του αντιπάλους. Κατόρθωσε δε να μεταστρέψει πολλούς φανατικούς και ορκισμένους χριστιανομάχους στην Εκκλησία, ή τουλάχιστον τους έκαμε να πάψουν να μάχονται την Εκκλησία, όπως ο γνωστός Β. Ραφαηλίδης.
Όμως η ζωή του δεν υπήρξε χωρίς πίκρες και διώξεις. Επειδή δεν υπήρξε ποτέ συμβιβασμένος με το πολυποίκιλο εκκλησιαστικό κατεστημένο, υπέστη διώξεις και ταπεινώσεις. Εδώ αναφέρουμε τον παραγκωνισμό του από όλα τα εκκλησιαστικά τιμητικά αξιώματα μετά το έτος 2001, επειδή είχε εναντιωθεί και είχε αγωνιστεί σθεναρά κατά της επίσκεψης του τότε «Πάπα» στην Αθήνα. Δυστυχώς ο εμφανής και επιδεικτικός παραγκωνισμός του συνεχίστηκε μέχρι και την κοίμησή του. Ο ίδιος, έχοντας ταπεινό φρόνημα, ουδέποτε ένοιωσε ταπεινωμένος από τέτοιες συμπεριφορές, αλλά και ούτε συμβιβαστικός προδίδοντας το ομολογητικό του φρόνημα.
Κλείνοντας το σύντομο αυτό «μνημόσυνό» μας για τον αείμνηστο και πολυσέβαστο διδάσκαλό μας, π. Γεώργιο, θα θέλαμε να εκφράσουμε την κατ’ άνθρωπο οδύνη μας, διότι με την αναχώρηση του από την πρόσκαιρη αυτή ζωή άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην Εκκλησία, στη Θεολογία και στον αγωνιζόμενο κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού πιστό λαό του Θεού.  Παρακαλούμε τον Κύριο να κατατάξει την αγιασμένη ψυχή του «ένθα οι άγιοι αναπαύονται». Ζητούμε από εκείνον, να πρεσβεύει στο Θεό για όλους εμάς, που τον γνωρίσαμε προσωπικά, αλλά και για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Τέλος προσευχόμαστε να αναδείξει ο Κύριος έναν νέο «π. Γεώργιο Μεταλληνό», στους σύγχρονους δύστηνους εσχατολογικούς και αποκαλυπτικούς καιρούς μας, ως στήριγμα και οδηγό μας στην επίγεια ζωή μας και αρωγό στον μικρό μας ομολογητικό αγώνα!

Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών


Τό βλάσφημο "πιστεύω" τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας κ. Θεοδώρου, συνοδοιπόρου τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, κηρυσσόμενο ὑπ' αὐτοῦ "γυμνῆ τῆ κεφαλῆ"!
Τά σχόλια περιττεύουν!




Ὄλβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν! (Εὐριπίδης)

Τά ἰσχυρά σημεῖα τοῦ Ἑλληνισμοῦ στά 4.000 χρόνια τῆς καταγεγραμμένης Ἱστορίας του



Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020


ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Εἶναι βιώσιμο κράτος ἡ Ἑλλάδα;

Τοῦ Σάββα Καλεντερίδη ἀπό τό pontos-news.gr

Επειδή παρακολουθώ και μελετώ σε επαγγελματική βάση την Τουρκία τουλάχιστον από το 1991, αντιλαμβάνομαι ότι η φράση του Νταβούτογλου «η Ελλάδα δεν είναι βιώσιμο κράτος» δεν είναι δική του. Είμαι σίγουρος ότι αυτό αποτελεί την εκτίμηση των τουρκικών υπηρεσιών και κυρίως του τουρκικού ΥΠΕΞ, το οποίο διά της πρεσβείας του στην Αθήνα και των άλλων διπλωματικών αποστολών που διαθέτει στην Ελλάδα, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και συντάσσει ανάλογες μελέτες, μία από τις οποίες κατά πάσα πιθανότητα κατέληγε στο ως άνω συμπέρασμα.

Ας δούμε όμως πού είναι πιθανό να στηρίχτηκε μια τέτοια έκθεση, για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό.

Πρώτον, η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν είναι σε θέση να προστατέψει τα σύνορά της απέναντι σε ένα σχέδιο της Τουρκίας για την άλωσή της με αποστολή μουσουλμανικών πληθυσμών που εισβάλλουν μαζικά.

Δεύτερον, είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που οι ίδιοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές της, σε συνεργασία με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους και μέσα από μια ιδιότυπη διακομματική συναίνεση, αλλοιώνουν ή σβήνουν την ελληνική ιστορία, η οποία είναι ο συνδετικός κρίκος ενός έθνους, που το οδηγεί ισχυρό και συγκροτημένο στο μέλλον.

Τρίτον, η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που οι ιστορικοί που πληρώνονται από το κράτος επιμένουν επί δεκαετίες να επιβάλλουν με αντιεπιστημονικό τρόπο τη θεωρία της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους. Ότι δηλαδή αυτό που λέμε σήμερα ελληνικό έθνος, ούτε λίγο ούτε πολύ δεν έχει καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες.

Τέταρτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που σε επίπεδο πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ, αλλά και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, υιοθετεί τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς σε εθνικά ζητήματα που απασχολούν την κυβέρνηση και το κράτος. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει κατά κόρον στα όσα προηγήθηκαν αλλά και επακολούθησαν της επαίσχυντης και κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών, το βλέπουμε και τώρα, με τα ελληνοτουρκικά. Καθηγητές που έκαναν διδακτορικό για την «επιτυχημένη οικονομική πολιτική» της χούντας των συνταγματαρχών, την οποία διατριβή έχουν εξαφανίσει από ντροπή, και διατέλεσαν σύμβουλοι πρωθυπουργών, πασάρουν τα τουρκικά επιχειρήματα στους Έλληνες αναγνώστες, για τα θέματα της συνεκμετάλλευσης, της ΑΟΖ, της υφαλοκρηπίδας, ακόμα και της προσφυγής στη Χάγη, όχι μόνο για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, αλλά και για διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας.

Πέμπτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αντί να ενθαρρύνει αλλά και να διδάσκεται από τη μεθοδικότητα, ευρηματικότητα και αποτελεσματικότητα των Ελλήνων της Κύπρου στο θέμα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών της πόρων, επιρρίπτει ευθύνες στους αδελφούς μας Έλληνες της Κύπρου, επειδή εκείνοι επέδειξαν το θάρρος απέναντι στους Τούρκους, που δεν επιδείξαμε εμείς.

Αυτές τις άθλιες επιθέσεις κάνουν όλοι όσοι συμμετέχουν στα ανθελληνικά παιχνίδια που ανέφερα παραπάνω.

Έκτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν μπορεί –ή δεν θέλει– να περιφρουρήσει την ιστορική εικόνα αλλά και τα αγάλματα των εθνικών της ηρώων. Καθηγητές πανεπιστημίου, συγγραφείς και δημοσιογράφοι αποδομούν την προσωπικότητα του Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη και άλλων ηρώων, ενώ οι αριστεροί και οι «αναρχικοί» βανδαλίζουν συστηματικά τα αγάλματά τους ανά την επικράτεια. Και όλα αυτά τη στιγμή που οι ήρωες και τα αγάλματά τους είναι αυτά που μας εμπνέουν, που πρέπει να εμπνέουν και να αποτελούν τη νεολαία μας, ορισμένοι από τους οποίους είναι φυσικό να επιδείξουν ανάλογη συμπεριφορά σε δύσκολες στιγμές της πατρίδας και του έθνους.

Έβδομον, είμαστε η μοναδική χώρα που ενώ το σάπιο κατεστημένο των πολιτικών, οικονομικών, πανεπιστημιακών, πνευματικών και καλλιτεχνικών ελίτ αποδομεί συστηματικά τους εθνικούς μας ήρωες, δημιουργεί τους δικούς του ήρωες μέσα από τραγικές μορφές μπαχαλάκηδων, ληστών, αρρωστημένων συνδικαλιστών, τραμπούκων κ.ά. Και αυτό γίνεται για να έχουμε αυτό που θα μπορούσε να πει κανείς «ανακύκλωση κοινωνικών λυμάτων», αντί εμφάνιση εθνικών ηρώων.

Όγδοον, είμαστε η μοναδική χώρα που ενώ εισέπραξε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ από την ΕΟΚ-ΕΕ για να εκσυγχρονίσει τις οικονομικές και παραγωγικές της δομές, προτίμησε –και μάλιστα συστηματικά– να λεηλατήσει αυτά τα χρήματα και να δημιουργήσει μια πρασιτική οικονομία, που οδήγησε στη χρεοκοπία της χώρας και την υποδούλωσή της στους δανειστές.

Ένατον, είμαστε η μοναδική χώρα που οι πολιτικοί της δέχτηκαν να υποθηκεύσουν την εθνική περιουσία για 99 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων ακόμα και των πιο πολύτιμων από κάθε άποψη αρχαιολογικών χώρων.

Δέκατον, είμαστε η μοναδική χώρα με τόσο χαμηλό επίπεδο ποιότητας πολιτικού λόγου αλλά και φυσικών προσώπων, πολιτικών ηγετών και βουλευτών. Σας καλώ να φέρετε στο νου σας την εικόνα της συσκέψεως πολιτικών αρχηγών της προηγούμενης και αυτής της περιόδου. Κοιτάξτε μόνο τα πρόσωπά τους και αποφασίστε κι εσείς αν αυτή η χώρα έχει μέλλον. Αν το κράτος που λέγεται Ελλάδα είναι βιώσιμο.

Ενδέκατον και τελευταίο. Είμαστε η μοναδική χώρα που αποφασίζει να αλλάξει δόγμα, και από την πολιτική του κατευνασμού να περάσει στην πολιτική της αποτροπής διά της επίδειξης αποφασιστικότητας, που δεν έχει φροντίσει, πριν το κάνει, να έχει αυξήσει τη στρατιωτική θητεία και να βελτιώσει τη διαθεσιμότητα αεροσκαφών και φρεγατών, ούτως ώστε αυτή η στροφή να είναι πειστική και να μην αποτελέσει θανάσιμη παγίδα που θα μας οδηγήσει στην κυριολεξία ξυπόλητους στ’ αγκάθια, όπως θα είναι η Χάγη, χωρίς προηγουμένως να έχουμε κάνει χρήση του δικαιώματός μας για επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12νμ.

Υπάρχουν και άλλα ένδεκα και άλλα τόσα επιχειρήματα, που είμαι σίγουρος έχουν συμπεριληφθεί στις εκθέσεις που οδήγησαν στο συμπέρασμα τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος βιώσιμο.

Είναι προφανές ότι αντίστοιχες εκθέσεις και εκτιμήσεις υπάρχουν και για ολόκληρη την Ευρώπη. Το λέει ευθέως μάλιστα ο Ερντογάν, ότι «οι Τούρκοι και οι μουσουλμάνοι θα σώσουν τις σάπιες κοινωνίες της Ευρώπης».

Το παρόν άρθρο δεν γράφτηκε για να πληγεί το ηθικό των αναγνωστών μας, αλλά για να επισημανθούν τα κακώς κείμενα, μπας και αναστρέψουμε τον κατήφορο που έχει πάρει η πατρίδα και το έθνος.

Αν παλέψουμε και αποκαλύψουμε όλους αυτούς που πριονίζουν το κλαδί που καθόμαστε όλοι μας, προς μεγάλη χαρά των Τούρκων, τότε μπορούμε να αποδείξουμε ότι η Ελλάδα είναι βιώσιμο κράτος και αντάξιο των προγόνων μας που εμείς οι ίδιοι απαξιώνουμε.

Εμπρός λοιπόν.

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020


Στήν πανέμορφη Σάμο

Φῶτα ὁλόφωτα!

τῆς Ἔλσας Χίου



Θεοφάνεια  στη μαρίνα του Καρλοβάσου (Σάμου). Η ενορία του βυζαντινού εορτολογίου "Κοίμηση της Θεοτόκου", συμμετείχε στην ακολουθία του αγιασμού των υδάτων που τέλεσε ο Ιερέας της π. Πέτρος. Ήλιος με δόντια, και  παγωμένος  Βοριάς, απ' τις χιονόλευκες κορυφές του Κέρκη. Η τολμηρή πίστη που θερμαίνει καρδιές ήταν, που έκανε τους κολυμβητές ν' αψηφήσουν τα παγωμένα νερά. Τα νεαρά αδέλφια Θοδωρής και Σταμούλος Ζαφείρη, με τον μικρό Βαγγελάκη, έπεσαν για χάρη του Σταυρού και του φωτισμού της μέρας. Κολυμπώντας  με γενναίο ενθουσιασμό, και κρατώντας το ιερό τρόπαιο του ζωηφόρου Σταυρού, αναδύθηκαν με τη χαρά  της ευφρόσυνης ευλογίας. Και του χρόνου με υγεία δύναμη και αγωνιστική διάθεση για τη  διατήρηση της παράδοσης,  με τον βαθύτατο Ευαγγελικό συμβολισμό, και την ομορφιά της θρησκευτικής τελετουργίας των εθίμων.




φωτό Κώστας Κιλουκιώτης

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020



ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΟΡΤΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ


"Ἐπεφάνης ἐν τῶ κόσμῳ, ὁ τόν κόσμον ποιήσας, ἵνα φωτίσης τούς ἐν σκότει καθημένους· Φιλάνθρωπε δόξα σοι."

Σεπτοί Ἱεράρχες,
Τίμιοι Πρεσβύτεροι,
Ὁσιώτατοι μοναχοί,
Λαέ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,
Ἀξιότιμοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
Ἡ Χάρις τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡμῶν μᾶς συνήγαγε καί πάλι στήν καθιερωμένη αὐτή ἐπίσημη τελετή τοῦ Ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, διά τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας στά θαλάσσια ὕδατα, ἡ ὁποία τελεῖται ἐτησίως κατά τόν ἑορτασμό τῶν Ἁγίων Θεοφανείων, σύμφωνα μέ τήν ἐκκλησιαστική ἑορτολογική Παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Σήμερον, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζει τά ἅγια Θεοφάνεια ἤ Ἐπιφάνεια. Κυριολεκτεῖται δέ ἡ λέξη «ἐπιφάνεια» στὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων, στὸ γεγονὸς δηλαδὴ τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία "ἐπεφάνη", δηλαδή φανερώθηκε στόν κόσμο. Ἔγινε δημοσίως ἡ φανέρωσή Του ὡς τοῦ ἐνανθρωπήσαντος γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε ἐπίσης καὶ ἡ ἔναρξη τῆς δημοσίας δράσεώς Του.
Ἀναφέρει σχετικῶς καί χαρακτηριστικῶς ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Γιὰ ποιὸν λόγο ὀνομάζεται Ἐπιφάνεια ἡ ἑορτὴ τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου; Ὀνομάζεται ἔτσι διότι δὲν φανερώθηκε σὲ ὅλους ὡς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὅταν γεννήθηκε, ἀλλὰ ὅταν βαπτίστηκε. Διότι μέχρι τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἦταν ἄγνωστος στοὺς πολλούς. [1]
Ἡ Βάπτιση τοῦ Κυρίου, ὡς ἱστορικό γεγονός, ἔλαβε χώρα ἐν χρόνῳ, πρό δύο περίπου χιλιάδων ἐτῶν, στά μέρη τῆς Παλαιστίνης καί στά ρεῖθρα τοῦ ὑπάρχοντος καί σήμερον Ἰορδάνου ποταμοῦ. Ὡς πνευματικό, ὅμως, γεγονός, τῆς παραδόσεως ὑπό τοῦ Κυρίου τοῦ πρωταρχικοῦ μεγάλου Μυστηρίου τῆς Βαπτίσματος "εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν", ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως καί πρός σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, εἶναι διαχρονικό καί ὑπερχρονικό.
Ἡ παρέχουσα τό Βάπτισμα εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Αὐτή εἶναι ὁ νοητός Ἰορδάνης καί μόνον ἐντός Αὐτῆς ὑπάρχει καί τελεῖται τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, τό ὁποῖο μαζί μέ τήν ἀκαινοτόμητη Ἀποστολική Πίστη ἀποτελοῦν τά δύο ἀπαραίτητα ἐφόδια καί τίς "ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ" προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας μας. Αὐτό ἐπιβεβαιώνει ἀναντιρρήτως τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου λέγοντος πρός τούς μαθητές καί ἀποστόλους Του : "Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν." καί "Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται" (Ματθ. κη΄,19 - 20, Μαρκ. ιστ΄, 16).
Τό Βάπτισμα πού παρέχει ἡ Ἐκκλησία, κατά τόν Θεῖο Γρηγόριο Παλαμᾶ, εἶναι ἐπίγνωση τοῦ Θεοῦ καί ὑπόσχεση πρός τόν Θεό. Πίστη μέν καί ἐπίγνωση τῆς ἐν Θεῶ ἀληθείας, συνθήκη δέ καί ὑπόσχεση διά ἔργα καί λόγους καί συμπεριφορές πού ἀρέσουν στόν Θεό. Βαπτιζόμεθα, ὅπως μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός νά τελοῦμε τό Βάπτισμα, ὥστε μέ αὐτό, μαζί καί μέ τήν Θεία Εὐχαριστία, νά ἔχουμε τή σωτηρία.  Διότι μέ κάθε ἕνα ἀπό τά δύο αὐτά μυστήρια - Θεία Εὐχαριστία καί Βάπτισμα - θεοποιοῦνται, κατά χάριν, καί ψυχή καί σῶμα, δεχόμενα τά σπέρματα τῆς ἀθανάτου ζωῆς. Ἀπό τά δύο αὐτά μυστήρια ἐξαρτᾶται ὅλη ἡ σωτηρία μας, ἐφόσον σ’ αὐτά περιλαμβάνεται ὅλη ἡ σωτηρία τοῦ Θεοῦ Λόγου.
Τά ἀνωτέρω πρεσβεύει καί διδάσκει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διαχρονικῶς καί ἀμεταθέτως ὡς παραδεδομένα ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεως Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, κηρυχθέντα ὑπό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί διδαχθέντα ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων διά τῶν θεοπνεύστων συγγραμμάτων αὐτῶν καί τῶν Ἀποφάσεων τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν, Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν Συνόδων, τίς ὁποῖες αὐτοί συνεκρότησαν.
Ἡ παραδοθεῖσα αὐτή Πίστη, δυστυχῶς, βάλλεται συστηματικῶς ἐδῶ καί ἕναν αἰώνα ἀπό μία μεγάλη σύγχρονη αἵρεση, τόν Οἰκουμενισμό. Αὐτή ἡ αἵρεση ἔπληξε πρωτίστως τό πρῶτο τῆ τάξει Πατριαρχεῖο τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς καί ἔκτοτε διέβρωσε καί διαβρώνει συστηματικά ὅλες τίς κοινωνοῦσες  καί συμπορευόμενες μετ' αὐτοῦ λεγόμενες ἐπίσημες "ὀρθόδοξες ἐκκλησίες".
Ἐπίσημη ἐμφάνιση αὐτῆς, τῆς προσφυῶς χαρακτηρισθείσης ὡς παναιρέσεως, ἀπετέλεσε ἡ ἔκδοση τῆς Συνοδικῆς Ἐγκυκλίου ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ ἔτους 1920, "πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ" ὅπου ὡς τέτοιες γιά πρώτη φορά θεωροῦνταν οἱ διάφορες αἱρέσεις καί σχεδιαζόταν ἡ ἕνωσή των! Ἀκολούθησε μία φοβερή πορεία ἔργων καί λόγων προωθήσεως καί διευρύνσεώς της, ἡ ὁποία συνεχίζεται, σχεδόν ἀνεμπόδιστα, μέχρι σήμερον. Ἀποκορύφωση δέ αὐτῆς ὑπῆρξε στίς ἡμέρες μας ἡ σύγκληση τῆς λεγομένης "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" στήν Κρήτη, τό 2016, ἡ ὁποία διεκήρυξε τή συνέχιση τῆς ἀποστασίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στό πνεῦμα ἐκείνης τῆς αἱρετικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920, πάντοτε ὑπό τήν καθοδήγηση τοῦ οἰκουμενιστικοῦ πλέον καί νεο-παπικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. 
Πρακτικῶς ὁ Οἰκουμενισμός ἔκανε τό πρῶτο βῆμα του μέ τήν ἐπιβολή τῆς Καινοτομίας τοῦ νέου παπικοῦ ἡμερολογίου καί συνεχίζει ἔκτοτε ἀκάθεκτος τό διαβρωτικό του ἔργο, μέ ἐλάχιστες ἀντιδράσεις. Αὐτά πού κάποτε ἦταν ἀδιανόητα καί ἀπαράδεκτα, σήμερα συμβαίνουν χωρίς διαμαρτυρίες καί προωθοῦνται χωρίς ἀντιστάσεις. Ἔτσι, ἔφθασαν νά ἀντιμετωπίζονται ἀπό τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ μας ἀπαθῶς καί μέ ἀδιαφορία οἱ τακτικές πλέον συμπροσευχές καί τά συλλείτουργα λεγομένων ὀρθοδόξων Κληρικῶν μετά τῶν αἱρετικῶν, ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἀθέου Παπισμοῦ ὡς "ἀδελφῆς Ἐκκλησίας" μέ Μυστήρια (Βάπτισμα καί Ἱερωσύνη), ἡ κατάργηση στήν πράξη τοῦ κανονικοῦ τύπου τῆς βαπτίσεως μέ τήν ἐπικρατήσασα σχεδόν παντοῦ ἀντικανονική καί ἀντορθόδοξη ἐπίχυση καί ἄλλα πολλά.
Ἐντός αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, προγραμματίζεται ἐντός τοῦ ἀρξαμένου νέου ἔτους 2020 καί  δεύτερη ἐπίσκεψη τοῦ ἀμετανοήτου αἱρεσιάρχου Πάπα στήν Πατρίδα μας, ὥστε νά συνηθίζει ὁ λαός τήν κάποτε ἀδιανόητη πρόσκληση καί παρουσία του στά ἁγιασμένα χώματά της. Ὅπως δημοσιεύθηκε στόν Τύπο, ὁ Πάπας θά περιοδεύσει ἀνά τήν Ἑλλάδα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν πολύπαθη Μακεδονία, συνοδευόμενος ἀπό τόν "πατριάρχη" κ. Βαρθολομαῖο καί τόν "ἀρχιεπίσκοπο" κ. Ἱερώνυμο.
Ὑπάρχει ὡστόσο καί ὁ πιστός λαός τοῦ Θεοῦ, Κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν τήν ἀκαινοτόμητη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὁμολογοῦν τήν Πίστη Αὐτῆς καί δέν δέχονται συμβιβασμό ἤ συγκατάβαση στά τῆς Πίστεώς του. Αὐτοί ἀποτελοῦν τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καί τά γνήσια τέκνα Αὐτῆς. Εἶναι αὐτοί πού πληροῦν τή θεμελιώδη προϋπόθεση, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖται ὥστε νά θεωροῦνται μέλη Αὐτῆς, δηλαδή τήν ὁμολογία τῆς ὀρθῆς Πίστεως, τῆς μοναδικῆς καί σωτηριώδους ἀληθείας.
Εἶναι μεγάλη εὐλογία νά ἀνήκει κάποιος στήν ἀληθινή Ἐκκλησία, στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀποτελεῖ δῶρο τοῦ Θεοῦ τό νά εἶναι κάποιος συνειδητά ἐνταγμένος στό "μικρό ποίμνιο" ἀγωνιζόμενος γιά τήν σωτηρία του, σύμφωνα μέ τήν Πίστη καί τήν Παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων. Καί αὐτό εἶναι τό ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ποίμνιο τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Αὐτό, τό λογικό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τιμᾶ ἰδιαιτέρως, πρός στηριγμόν του καί διαρκή παραδειγματισμό του, τή μνήμη καί ἐπικαλεῖται τίς πρεσβεῖες καί εὐχές δύο μεγάλων Ἱεραρχῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ περασμένου αἰῶνος: Τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ ἐν Αἰγίνῃ τοῦ θαυματουργοῦ καί τοῦ ἀοιδίμου Ὁμολογητοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ματθαίου τοῦ ἀπό Βρεσθένης, ἀπό τήν κοίμηση τῶν ὁποίων συμπληρώνονται ἐφέτος ἑκατό καί ἑβδομήντα ἔτη, ἀντιστοίχως. Ὁ Θεός δέν ἀφήνει ἀμάρτυρον ἑαυτόν σέ καμμία ἐποχή! Τέτοιοι δέ γνήσιοι Ποιμένες καί διδάσκαλοι ἀποτελοῦν τούς ἀπλανεῖς ὁδοδείκτες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πρός σωτηρίαν.
Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,
Τόν Βαπτισθέντα Κύριό μας καί ἐπιφανέντα Θεόν ἐπί γῆς λίγοι ἄνθρωποι τόν ἀκολούθησαν καί μάλιστα μέχρι τέλους. Οὔτε οἱ ἐπιφανεῖς τοῦ κόσμου, οὔτε οἱ ἄρχοντες, οὔτε κἄν οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ, οὔτε, βεβαίως, οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι τόν ἐπίστευσαν. Μόνον μία μικρή ὁμάδα μαθητῶν, λίγοι κρυφοί μαθητές καί μαθήτριες καί μερικοί οἱ ὁποῖοι δέχθηκαν τή δύναμη καί βοήθειά του πρός μετάνοια καί θεραπεία, τόν ἀκολούθησαν πιστά.
Μέ τό κήρυγμα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων διαδόθηκε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στά πέρατα τῆς γῆς, μέ τά αἵματα τῶν ἁγίων Μαρτύρων στολίστηκε ἡ Ἐκκλησία καί μέ τούς ἀγῶνες τῶν ἁγίων Πατέρων ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας στερεώθηκε ἡ Πίστη Αὐτῆς. Ἐκτός, ὅμως, τοῦ ἔργου τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὑπάρχει καί ἡ ἐνέργεια τοῦ ἀντικειμένου, τοῦ διαβόλου, ἡ ὁποία, ὅπου καί ὅταν τῆς δίδεται χῶρος καί πεδίο δράσεως, κυρίως διά τῆς ἁμαρτίας καί περιφρονήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, ἀπεργάζεται τήν καταστροφή καί ὁδηγεῖ στήν ἁπώλεια.
Σέ ὅλες τίς ἐποχές καί πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους τό μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά εἶναι ἄλλο ἀπό τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο μπορεῖ νά συνοψισθεῖ σέ μία λέξη: Μετανοεῖτε! Αὐτό κήρυξε ὁ τίμιος Πρόδρομός του, ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, αὐτό κήρυξε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, αὐτό κηρύσσει διαχρονικῶς ἡ Ἐκκλησία. Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας, εἶναι ἡ ἀσφάλεια τοῦ ἀγωνιζομένου χριστιανοῦ καί ἡ πρόξενος τῆς ταπεινώσεως, διά τῆς ὁποίας ὁ πνευματικός ἄνθρωπος ἀποφεύγει ὅλες τίς παγίδες τοῦ πονηροῦ.
Εὐχόμεθα ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικός λαός νά ἀναθεωρήσει τήν πορεία καί τίς ἐπιλογές του καί νά ἐνωτισθεῖ τήν προφητική φωνή τήν λέγουσα: "Ἐπιστρέψατε πρός με καί ἐπιστραφήσομαι πρός ὑμᾶς, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ." (Μαλαχίου γ΄, 7) Ἔτσι θά ἐπανέλθει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐπ' αὐτόν καί θά ἐπισκιάσει προστατεύουσα τή φιλτάτη Πατρίδα μας ἀπό τούς περικυκλοῦντας αὐτήν ὁρατούς καί ἀοράτους ἐχθρούς.
Διάπυρος πρός τόν ἐν Ἰορδάνη βαπτισθέντα καί ἐν κόσμῳ ἐπιφανέντα Θεόν
εὐχέτης πάντων ὑμῶν
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
Ὁ Ἀθηνῶν & πάσης Ἑλλάδος
ΣΤΕΦΑΝΟΣ



[1] «Τίνος οὖν ἕνεκεν αὕτη ἐπιφάνεια λέγεται; Ἐπειδὴ οὐχ ὅτε ἐτέχθη, τότε πᾶσιν ἐγένετο κατάδηλος, ἀλλ᾽ ὅτε ἐβαπτίσατο· μέχρι γὰρ ταύτης ἠγνοεῖτο τῆς ἡμέρας τοῖς πολλοῖς» (PG 49, 366).






Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020


Σωτήριον ἔτος 2020!

Ἡ Ἑορτή τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου
καί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου,
καθώς καί ἡ τέλεση τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ
τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων
στήν Ἐνορία τῆς Ξυλοκερίζης Κορίνθου.

Συνεχίζονται οἱ ἐργασίες ἐπεκτάσεως τοῦ Ναοῦ μας καί γι' αὐτό ζητοῦμε τήν ἐξ ἀγάπης συνδρομή σας!