Translate

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019


Εἰς τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος


Ἡ Ἐνορία (Ἁγίου Νεκταρίου),
Ξυλοκερίζης Κορινθίας,
δίδει τή μαρτυρία τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας καί βιώνει λειτουργικῶς τό μυστήριο
τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος.




Τό τελευταῖο διάστημα ἡ Ἐνορία μας ἔχει τήν εὐλογία νά λειτουργεῖται πλέον κάθε Κυριακή (ἀντί ἀνά 15νθήμερο). Διάφορες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις ἔχουν καταστήσει ἀναγκαῖα αὐτή τήν τακτικότητα, ἡ ὁποία γεμίζει χαρά τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα πού ὁλοένα αὐξάνεται.
Σήμερα, Κυριακή 28 Ἰανουαρίου 2019, κατά τό ἐκκλησιαστικό ἡμερολόγιο, ἱερούργησε ὁ Παν/τος Ἱερομόναχος π. Πέτρος (Χριστοδούλου), ἐπί πολλά ἔτη μοναχός τῆς περιφήμου Λαύρας τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου στά Ἱεροσόλυμα.
Ὁ Ναός μας ἀποδείχθηκε μικρός γιά νά χωρέσει ὅλους τούς ἀδελφούς καί τίς ἀδελφές πού προσῆλθαν ἀπό διάφορες περιοχές τῆς Κορινθίας. Ἀναγκαστήκαμε νά βγάλουμε στό προαύλειο τοῦ Ναοῦ τό παγκάρι καί τό προσκυνητάρι μας, γιά νά ὑπάρχει ἄνεση χώρου.
Ἡ τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας ἔγινε σέ κλίμα βαθείας κατανύξεως καί ἀπολύτου ἡσυχίας, κάτι πού μέ συγκίνηση ἐβίωσαν καί παρετήρησαν ὅλοι οἱ ἐκκλησιασθέντες. Ἡ παραδοσιακή ψαλμωδία, τό λειτουργικό Κήρυγμα τοῦ Λειτουργοῦ, καθώς καί τό συμπληρωματικό κήρυγμα τοῦ θεολόγου τῆς Ἐνορίας μας, ἀναφερομένου στίς δραματικές ἐξελίξεις (ἐκκλησιαστικές καί ἐθνικές) τοῦ τελευταίου διαστήματος, συνέτειναν στήν πνευματική ἐνίσχυση καί ἀνάταση τῶν πιστῶν.
Μετά τή διανομή τοῦ ἀντιδώρου, σύμφωνα μέ τήν καθιερωμένη ἐνοριακή μας πρακτική, ὅλοι οἱ πιστοί γεύθηκαν τό ἐνοριακό κέρασμα, μέ καλούδια πού ἑτοίμασαν οἱ ἀδελφές (κυρίες) τῆς Ἐνορίας, καί εἶχαν τήν εὐκαιρία νά ἐπικοινωνήσουν προσωπικῶς, στό προαύλειο τοῦ Ναοῦ μας.
Ἀκολουθεῖ φωτογραφικό ρεπορτάζ, καθώς καί ἕνα ἠχητικό ντοκουμέντο τῆς ψαλμωδίας ("Χερουβικό"), τό ὁποῖο ἔψαλλαν οἱ ἀδελφές (μοναχές), οἱ ὁποῖες, λόγῳ εἰδικῶν συνθηκῶν, ἐξυπηρετοῦνται πνευματικῶς στήν Ἐνορία μας.













Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

ΙΔΟΥ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ


ΑΠΕΙΛΕΣ, ΔΙΩΞΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΑΠΑΓΩΓΕΣ, ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ! 
ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ
ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΩΣ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ
ΚΑΤ' ΟΥΣΙΑΝ 
ΩΣ ΑΛΛΟΥ "ΠΑΠΑ" ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ !


Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019


π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος:

Ἐκκλησιαστικό ἦθος καί … σαμοσφιάτοι!

Ποιὸς εἶναι ὁ Vasyl Lypkivsky;



Νά χαιρόμαστε τόν νέον  «προκαθήμενον»




Πάτρα  2.2.2019

Ἐνθρονίζεται τήν Κυριακή 3.2.2019 ὁ νέος «προκαθήμενος» τῆς νέας «αὐτοκέφαλης» ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὁ «Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας» Ἐπιφάνιος.
Ἡ συμμετοχή στήν ἐνθρόνιση ἑνός Προκαθημένου ἐπιμαρτυρεῖ τήν ἑνότητα τῆς τοπικῆς Εκκλησίας καί παράλληλα διασαλπίζει τήν ἑνότητα τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας. Δυστυχῶς ὅμως, ἡ αὐριανή ἐνθρόνιση ἐπιμαρτυρεῖ καί διασαλπίζει ἀκριβῶς τά ἀντίθετα: τό παρατεινόμενο σχίσμα στήν Οὐκρανία ἀλλά καί τή διάλυση τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν λόγῳ τῆς βίαιης ἐκκλησιαστικῆς ἀπόσχισης τῆς Οὐκρανίας ἀπό τήν Ρωσία μέ τήν ὁποία ἐπί αἰῶνες ἦταν ἐκκλησιαστικά συνδεδεμένη.

Ἡ βέβαιη ἀπουσία ἀπό τήν αὐριανή «ἐνθρόνιση» καί τῶν 90 κανονικῶν ἐπισκόπων, τῶν ἐκπροσώπων τῶν 12.000 ἐνοριῶν καί τῶν 5.000 μοναχῶν καί τῶν ἑκατομμυρίων πιστῶν τῆς Οὐκρανίας, πού παρά τίς πιέσεις παραμένουν σέ κοινωνία μέ τήν κανονική Ἐκκλησία καί δι’ Αὐτῆς μέ τήν καθ’ ὃλου Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, παράλληλα μέ τήν ἂρνηση συμμετοχῆς σχεδόν ὃλων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν[1] εἶναι γεγονός μοναδικό στήν Ὀρθοδοξία. Ἠχηρὴ εἶναι καὶ ἡ ἀπουσία ἐκπροσώπων τοῦ Ἁγ. Ὄρους, τὸ ὁποῖο δὲν ὑπέκυψε στὶς πιέσεις καὶ μὲ ἀπόφασή Του ἀρνήθηκε νὰ στείλει ἐκπροσώπηση! Ἡ συμμετοχὴ δύο ἁγιορειτῶν ἡγουμένων (ὄχι τοῦ οὐκρανοῦ στήν καταγωγή Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Παντελεήμονος!) στὴ συνοδεία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὄχι ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγ. Ὄρους, εἶναι ἐνδεικτική τῆς τραγικῆς κατάστασης τῆς «νέας» ἐκκλησίας.
Εἶναι σίγουρο ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται δικαιωμένο καί ὑπερήφανο γιὰ τὶς ἐπιλογές Του καὶ τὴ διαδικασία ποὺ ἀκολούθησε. Ἴσως εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴ νεώτερη ἱστορία Του, ὅπου τόσο ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιλογὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τυγχάνει τέτοιας ἀπορρίψεως  ἀπὸ τὴν πανορθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση. Καί σκεφτεῖτε τί ἔχει νά ὑποστεῖ ὁ Οἰκουμενικός Θρόνος ἐν καιρῷ ἀπό τό ἦθος τῶν ἀνθρώπων μέ τούς ὁποίους Αὐτὸ  συνεργάστηκε γιά τήν «αὐτοκεφαλία»…
Ἂν ἡ ἀπουσία ἐκπροσώπων τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἶναι τραγικὴ γιὰ τὴν ἑνότητά Της, τραγικότερα εἶναι τὰ πρῶτα δείγματα γραφῆς τοῦ νέου «προκαθημένου».
Δέκα μέρες μετὰ τὴν παραλαβὴ τοῦ «Τόμου» (6.1.2019) καὶ πρὶν καλά-καλὰ «ἐνθρονιστεῖ», ὁ νέος «προκαθήμενος» ἔσπευσε νὰ τιμήσει τὸν Βασίλειο Λιπκόφσκη (Vasyl Lypkivsky)[2]. Παρουσίᾳ τοῦ προέδρου Ποροσένκο καὶ ἑνός «ἐπισκόπου»[3] τῆς νέας του ἐκκλησίας, στὶς 18.1.19 στὸ Cherkasy τῆς Οὐκρανίας ὁ Ἐπιφάνιος ἔκανε τὰ ἀποκαλυπτήρια μεγάλου ἀδριάντος πρὸς τιμὴν τοῦ Vasyl Lypkivsky, στὸν ὁποῖο ὁ τιμώμενος εἰκονίζεται  ὡς ἀρχιερέας[4]!
Ποιὸς εἶναι ὁ Vasyl Lypkivsky;  (στά ρωσικά: Λιπκόφσκη, στά οὐκρανικά: Λιπκίφσκη)
Καθηρημένος Οὐκρανὸς ἱερέας, στὴ συνέχεια αὐτοχειροτόνητος «ἀρχιεπίσκοπος», καὶ ἀργότερα αὐτοανακηρυγμένος «Πατριάρχης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας»! Τὸ 1921 ἵδρυσε τὴν «Οὐκρανικὴ Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»! Ἡ ὁμάδα τοῦ Lypkivsky ἀνασυστάθηκε τὸ 1990 καὶ σήμερα ἔχει ἀρχηγὸ τὸν Μακάριο (Μαλέτιτς) ποὺ τὸ Σεπτὸ Κέντρο τὸν «ἀποκατέστησε στὴν ἀρχιερωσύνη» (!)  μαζὶ μὲ τοὺς «ἐπισκόπους» του…  Στὴ «νέα» Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας συμμετέχουν περίπου 15 «ἐπίσκοποι» ἐκ τῆς «μερίδος τῶν αὐτοχειροτονηθέντων», ὅπως τοὺς χαρακτηρίζει ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος!
Ἂς δοῦμε λίγο πιὸ ἀναλυτικὰ ποιὸν ἄνθρωπο ἒσπευσε νά τιμήσει ὁ νέος «προκαθήμενος»  Ἐπιφάνιος:
Στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1921 ὁρισμένοι καθηρημένοι καὶ ἀναθεματισμένοι Οὐκρανοὶ ἱερεῖς ἀκολουθούμενοι ἀπὸ λαϊκοὺς συνῆλθαν στὸ Κίεβο σὲ σοβιετικοῦ τύπου λαϊκὴ συνέλευση τὴν ὁποία ὀνόμασαν «Πανουκρανικὴ Σύνοδο κλήρου καὶ λαϊκῶν» καὶ ἀνακήρυξαν τὸ «αὐτοκέφαλο» τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, ἱδρύοντας τὴν «Οὐκρανικὴ Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»! Στὴ «σύνοδο» αὐτὴ δὲν συμμετεῖχε οὔτε ἕνας ἐπίσκοπος!
Ὁ διαπρεπὴς ἱεράρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος, ἀναφέρει σχετικά[5]: «Ἀλλὰ καταφανής ἦτο ἡ ἀνάγκη ἐπισκόπων… Ἡ πανουκρανικὴ Σύνοδος ἀποτυχοῦσα ὅπως προσελκύσῃ εἰς τὰς ἀπόψεις αὐτῆς τινὰς ἐκ τῶν κανονικῶν ἐν Οὐκρανίᾳ Ἱεραρχῶν (σημ. συντ.: ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται…) ἐνόμισεν ὅτι ἠδύνατο παρὰ τοὺς ρητοὺς ἱεροὺς κανόνας νὰ ἀπορρίψῃ τὴν διαχρονικότητα τῆς ἀρχιερωσύνης καὶ νὰ ἱδρύσῃ αὐτὴ  αὕτη ἰδίαν διὰ τοὺς Οὐκρανοὺς Ἱεραρχίαν. Καὶ θεῖσα οὕτω εἰς ἐνέργειαν τὰς ἀπόψεις αὐτῆς ὄχι μόνον ἐψήφισεν ἐπισκόπους, ἀλλὰ διέταξε τὴν χειροτονία αὐτῶν»!  Στὶς 23 Ὀκτωβρίου 1921 «ἐν τῷ καταληφθέντι καθεδρικῷ ναῷ τῆς Ἁγίας Σοφίας τοῦ Κιέβου ὁ δι΄ ἐκκλησιαστικὰ ἐγκλήματα καθαιρεθείς ἀπὸ τοῦ ἱερατικοῦ βαθμοῦ πρωθιερεὺς Νέστωρ Σαρκέβσκη ὁμοῦ μετ’ ἄλλων πρεσβυτέρων καὶ διακόνων, τῇ συμμετοχῇ καὶ λαϊκῶν, ἐν οἷς καὶ γυναῖκες, ἀνέδειξαν ἐπίσκοπον δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν αὐτοῦ, τὸν δι’ ἐκκλησιαστικὰ ἐπίσης ἐγκλήματα καθαιρεθέντα πρώην πρωθιερέα Βασίλειον Λιπκόβσκη, ἔγγαμον ὄντα, ὀνομασθέντα «Μητροπολίτην Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας». Τὴν ἑπομένην οὗτος ἐχειροτόνησε τὸν Νέστορα Σαρκέβσκη ἐπίσκοπον, ἀμφότεροι δὲ οὗτοι προέβησαν ἀκολούθως εἰς χειροτονίας ψευδοεπισκόπων, ψευδοϊερέων καὶ ψευδοδιακόνων».
Στὴν ἀνωτέρω ἀναφορὰ τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Σάρδεων νὰ προσθέσουμε ὅτι κατὰ τὶς «χειροτονίες» τῶν Βασιλείου Λιπκόφσκη καὶ Νέστορα Σαρκέβσκη ἐτέθη ἐπὶ τὰς κεφαλὰς τῶν «χειροτονουμένων» τμῆμα λειψάνου (χειρὸς) τοῦ ἱερομάρτυρος Μακαρίου, ἐπισκόπου Κιέβου!  Προφανῶς, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ … ἔγκυρη  ἡ «χειροτονία»!
Λόγῳ τοῦ ἀνίερου καὶ ἱερόσυλου τρόπου τῶν «χειροτονιῶν» ἡ ὁμάδα αὐτὴ ὀνομάστηκε στή συνείδηση τοῦ λαοῦ «σαμοσφιὰτοι» =  «αὐτοχειροτόνητοι»!
Ἐπισημαίνεται γιὰ νὰ γίνει κατανοητὴ ἡ σοβαρότητα τοῦ ζητήματος γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία ὅτι ἡ ὁμάδα τοῦ αὐτοχειροτόνητου Vasyl Lypkivsky μέσα σὲ δυόμισι χρόνια, «στὶς ἀρχὲς τοῦ 1924 εἶχε 30 ἐπισκόπους καὶ περίπου 1.500 ἱερεῖς καὶ διακόνους ποῦ ὑπηρετοῦσαν σὲ σχεδὸν 1.100 ἐνορίες», ἐνῶ ἔχει γίνει διασπορά της σὲ Εὐρώπη καὶ Ἀμερική!
Κατά τόν Μητροπολίτη Σάρδεων Μάξιμο,  ὁ Vasyl  Lypkivsky ἐφάρμοσε τήν ἒγγαμο ἀρχιερωσύνη, τή δευτερογαμία καί τριτογαμία τῶν κληρικῶν καί τήν ἀπόρριψη τοῦ μοναχισμοῦ!   Ὑψηλό, ἀξιομίμητο,  ἐκκλησιαστικό  ἦθος,  ἂξιο  κάθε τιμῆς καί σεβασμοῦ …
Καὶ καταλήγει τὴ σχετική του ἀναφορὰ ὁ Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος: «Ὁ ὡς ἄνω αὐτοχειροτονήτως τὸν ἐπισκοπικὸν βαθμὸν καὶ τὸν τίτλον τοῦ “Μητροπολίτου Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας” ἰδιοποιηθείς Βασίλειος Λιπκόβσκη ἀπηυθύνθη ἐπανειλημμένως  πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐξαιτούμενος ἐπικοινωνίαν καὶ εὐλογίαν καὶ δικαιολογῶν ἀδικαιολογήτως τὴν αὐτοχειροτόνητον ἑαυτοῦ καὶ τῶν ἄλλων χειροτονίαν … Περιττὸν βεβαίως καὶ νὰ λεχθῇ οὐδεμίας ἔτυχε, ὡς εἰκός, ἀπὸ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπαντήσεως». Ποῦ εἶσαι, ἀείμνηστε Ἰεράρχα Μάξιμε, νά δεῖς τήν ἀξιοθρήνητη ἐξέλιξη…
 Ἐπισημαίνω μὲ ἰδιαίτερη ἔμφαση ὅτι τὰ ἀνωτέρω δὲν τὰ ἀναφέρουν οἱ Ρῶσοι γιά νά… συκοφαντήσουν τόν «ἀπόστολο τῆς Οὐκανικῆς Ἐκκλησίας», ἀλλὰ ὁ διαπρεπὴς ἱεράρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀείμνηστος Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος!
 Ἀπὸ αὐτὴ τὴν «μερίδα τῶν αὐτοχειροτονήτων» ἕλκει τὴν ἀρχιερατικὴ «καταγωγὴ» καὶ ἔλαβε ἐκκλησιαστικὴ «ὑπόσταση» ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο σχισματικὲς ὁμάδες ποὺ συγκρότησαν τὴν νέα «αὐτοκέφαλη» ἐκκλησία, ἡ ὁμάδα τοῦ Μακαρίου (Μαλέτιτς)! Ἔτσι, στὴ «σύνοδο» τῆς νέας «ἐκκλησίας» συμμετέχουν 15 «ἐπίσκοποι» [6]  ποὺ ἕλκουν τὴ «χειροτονία» τους ἀπὸ τὴ «μερίδα τῶν αὐτοχειροτονήτων», τοὺς σαμοσφιάτοι!
Συνεπῶς, τίθενται σοβαρότατα ἐρωτηματικὰ γιὰ τὴν κανονικότητα τῆς εἰς ἐπίσκοπον «χειροτονίας» τοῦ σημερινοῦ ἀρχηγοῦ, τοῦ Μακαρίου (Μαλέτιτς), καὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ «χειροτονηθέντων», ὄχι μόνο ἐπειδὴ ἀνήκουν σὲ σχισματικὴ ὁμάδα ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ἀποστολικὴ διαδοχή! Εἶναι ἀπορίας ἄξιο καὶ ἐπιτείνει τὶς ἀνησυχίες τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἀναφέρθηκε καθόλου στὸ σοβαρότατο αὐτὸ ζήτημα στὶς ἐπίσημες ἀνακοινώσεις Του γιὰ τὴ συγκρότηση τῆς «ἑνωτικῆς» συνόδου τῆς 15.12.18 καὶ τὴ χορήγηση τῆς «αὐτοκεφαλίας». Σιωπᾶ…
Ἀπὸ τέτοιου ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους αὐτοχειροτόνητο «ἐπίσκοπο» ἕλκει τὴν χειροτονία τὸ 30% τῶν «ἀρχιερέων» τῆς νέας «Ἐκκλησίας» πού ἵδρυσε ἡ Κωνσταντινούπολη στὴν Οὐκρανία!
Αὐτὸν τὸν καθηρημένο καί αὐτοχειροτόνητο «ἐπίσκοπο» καί αὐτοχρισθέντα «πατριάρχη»  τίμησε ὁ νέος  «προκαθήμενος».
Αὐτὸν τὸν «προκαθήμενο» καλοῦνται οἱ τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες  νὰ  ἀναγνωρίσουν…
Οἱ Προκαθήμενοι καί οἱ ἀρχιερεῖς τῶν κατὰ τόπους Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καλοῦνται μὲ συναίσθηση τῆς μεγάλης εὐθύνης τους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Λαοῦ Του νά πράξουν ὅ,τι ἐπιτάσσει ἡ Ἀρχιερατική τους συνείδηση πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας.

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος





ΥΓ: 1. Ἀξίζει μία ἐπισήμανση: Ἀπό τίς φωτογραφίες πού δημοσίευσε ἡ Προεδρεία τῆς Οὐκρανικῆς Δημοκρατίας[7] καί τό video[8] τῆς τιμητικῆς ἐκδήλωσης προκύπτει μέ βεβαιότητα ὃτι  δέν χαίρει ἐκτιμήσεως στό λαό ὁ Βασίλειος Λιπκόφσκη καί ἡ ἐκδήλωση πρός τιμή του ἀπέτυχε πλήρως. Ἄν συνεκτιμήσουμε ὃτι στό Cherkasy, πόλη 280.000 κατοίκων στήν κεντρική καί ὂχι στήν ἀνατολική Οὐκρανία, πού, μάλιστα, εἶναι γενέτειρα τοῦ τιμώμενου «Μητροπολίτου Κιέβου» Β. Λιπκόφσκι,  ἦταν παρών ὁ Πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας καί ὁ νέος «προκαθήμενος» Ἐπιφάνιος, οἱ μόλις 3-4 κληρικοί καί μόλις μερικές ἑκατοντάδες παρόντες πολίτες καταδεικνύουν ὃτι οἱ πιστοί τῆς Οὐκρανίας δέν ἀποδέχονται αὐτά πού προσπαθοῦν νά τούς ἐπιβάλουν τά δυτικά συμφέροντα μέσῳ τῆς Κωνσταντινουπόλεως… Ὁ λαός τοῦ Cherkasy ἀποδοκίμασε καί τόν Λιπκόφσκη καί τόν Ἐπιφάνιο  καί τόν Ποροσένκο καί ὃ,τι αὐτοί ἐκπροσωποῦν καί ἐκφράζουν…
2. Στίς συνημμένες φωτογραφίες διακρίνονται ὁ πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο, ὁ νέος «προκαθήμενος» Ἐπιφάνιος μέ ἓνα «ἐπίσκοπο», τό μνημεῖο τοῦ Lypkivsky μέ τήν ἐπιγραφή στή βάση του «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΙΠΚΙΒΣΚΥ» καί, φυσικά ὁ  «Τόμος τῆς Αὐτοκεφαλίας», τόν ὁποῖο  ὁ Ποροσένκο  παρουσιάζει  – καί δικαίως –  ὡς ἐπίτευγμά του.




[1] Ἡ ἀπουσία  ἀπό τήν αὐριανή  «ἐνθρόνιση» τοῦ Ἐπιφανίου στό Κίεβο γίνεται ἐντονότερη λόγῳ τῆς ἰσχυρῆς παρουσίας χθές στή Μόσχα Προκαθημένων καί ἐκπροσώπων ἀπό τίς περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες γιά τόν ἑορτασμό τῆς συμπλήρωσης 10 ἐτῶν  πατριαρχείας τοῦ  Πατριάρχου  Μόσχας !
[2]  βλ. πολύ συνοπτικά γιά τή ζωή του : 
https://en.wikipedia.org/wiki/Vasyl_Lypkivsky.
[3]  Συμμετεῖχε ὁ Μητροπολίτης Τσερκάσσι καί Τσιγκιρίν Ἰωάννης (ὁμάδα τοῦ Φιλαρέτου).
[4]  i. Video ἀπό τήν ἐκδήλωση: https://www.youtube.com/watch?v=gf0QPgCrp-g&feature=youtu.be
   ii. Ἐπίσημη σελίδα Προεδρείας τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας: https://www.president.gov.ua/en/news/vasil-lipkivskij-buv-apostolom-ukrayinskogo-religijno-nacion-52590.
   iii. https://www.ukrinform.net/rubric-polytics/2622304-poroshenko-unveils-monument-to-lypkivsky-in-cherkasy.html#
[5] Μάξιμος, Μητροπολίτης Σάρδεων, «Τό Οὐκρανικόν ἐκκλησιαστικόν ζήτημα», στό Μητροπολίτου Σάρδεων Μαξίμου (+) Συλλογή μελετῶν καί κειμένων, προνοίᾳ καί ἐπιστασίᾳ Μητρ. Ἐλβετίας Δαμασκηνοῦ, ἐκδ. Ἐπέκταση, 1998, σ. 130, 146-147  καί  Κληρονομία, τ. 5(1973) σσ. 199-246, βλ. καί Μεθοδίου Φούγια, Ἐκκλησία αὐτοχειροτονήτων (Ἐκκλησία Ληπκώβ), Ἀλεξάνδρεια 1955.
[6]  http://users.sch.gr/markmarkou/2019/ukr2019.htm
[7]  https://www.president.gov.ua/en/news/vasil-lipkivskij-buv-apostolom-
ukrayinskogo-religijno-nacion-52590
[8]  https://www.youtube.com/watch?v=gf0QPgCrp-g&feature=youtu.be


ΣΧΟΛΙΟΝ: Τά ἀνωτέρω πιστοποιοῦν μετά τεκμηρίων κατά πόσον ἡ ἐπισημότητα σημαίνει καί κανονικότητα. Ἄν καί τά βαρύτερα εἶναι τά τῆς Πίστεως, τά ἀποκαλυπτήρια τῶν κριτηρίων καί μεθοδεύσεων τῶν ἐν γένει ἐνεργειῶν καί πρωτοβουλιῶν τοῦ Φαναρίου μαρτυροῦν τόν πλήρη κανονικό καί ἐκκλησιολογικό του ἐκτροχιασμό. Ὅταν τό μεῖζον προδίδεται (ἡ Πίστις) ὅλα τά ὑπόλοιπα εἶναι ἑπόμενον νά καταπατοῦνται ἀδιστάκτως. Μόλις δέ πού χρειάζεται νά ἐπισημανθεῖ ὅτι οἱ κατά τά ἀνωτέρω δρῶντες δέν νομιμοποιοῦνται νά ἐλέγχουν οὐδένα καί δή τούς ἐμμένοντας εἰς τήν πατρώαν εὐσέβειαν περί κανονικῆς ἀκριβείας, ἰσχυούσης ἐν προκειμένῳ τῆς λαϊκῆς ρήσεως ὅτι "στό σπίτι τοῦ κρεμασμένου δέν μιλᾶνε γιά σχοινί"!

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019




ΟΙ ΘΕΜΕΛΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΥΛΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

1ος. Μελέτιος Μεταξάκης: Ἐπέβαλε τήν Παπική ἡμερολογιακή Καινοτομία καί ἐδημιούργησε τό νεοημερολογιακό Σχίσμα (1924), ὡς πρῶτο βῆμα ἀποδυναμώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἐμπράκτου προωθήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μασῶνος.
2ος. Ἀθηναγόρας Σπύρου: Προέβη εἰς τήν λεγομένην "Ἄρσιν τῶν Ἀναθεμάτων" καί συνυπέγραψε τήν ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας μέ τόν Παπισμόν (Ἱεροσόλυμα, 1965).  Πανθρησκειαστής καί Μασῶνος.
3ος. Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης: Συνεκάλεσε καί προήδρευσε εἰς τήν λεγομένην "Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον" εἰς τήν Κρήτη (2016), ὑπό τῆς ὁποίας "συνοδικῶς" καί "διορθοδόξως" διεκηρύχθη ὁ Οἰκουμενισμός. Πανθρησκειαστής.

Ἀνησυχία γιά τήν κατάσταση τῆς ὑγείας του Ἁγιορείτου Ἡγουμένου Ἐφραίμ

Στο μικροσκόπιο οι σχέσεις Φαναρίου-Μόσχας-Βατοπαιδίου


Του Μάνου Χατζηγιάννη



Όπως το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ανέφερε από χθες ο ηγούμενος της αγιορείτικης μονής Βατοπαιδίου Αρχιμανδρίτης Εφραίμ, αφού έφτασε στο Κίεβο για να παρακολουθήσει την ενθρόνιση Επιφάνιου υπέστη καρδιακή προσβολή.
Σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες από ιατρικές πηγές οι γιατροί θεωρούν την κατάσταση πολύ σοβαρή και πιστεύουν ότι η νοσηλεία του Βατοπαιδινού Γέροντα θα μπορούσε να διαρκέσει επ' αόριστον. Έτσι, η παρουσία του στην ενθρόνιση είναι εξαιρετικά απίθανη.
Ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ έχει υποστεί καρδιακές προσβολές και έχει υποβληθεί σε επέμβαση καρδιακού στεντ (μπαλονάκι) στο παρελθόν.
Ρωσικές ιστοσελίδες συνδέουν την καρδιακή προσβολή με την πίεση που δέχτηκε ο Εφραίμ τις τελευταίες ημέρες, καθώς όπως υποστηρίζουν επικαλούμενα αξιόπιστη πηγή με άμεση επαφή με το Βατοπαίδι, ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ έλαβε τελεσίγραφο από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να παραβρεθεί στην ενθρόνιση, κάτι που πάντως δεν επιβεβαιώνεται.

Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους ψήφισε στις 28 Ιανουαρίου να μην στείλει αντιπροσωπεία στην ενθρόνιση. Αν και 5 μοναστήρια ψήφισαν υπέρ της μετάβασης, το Βατοπαίδι δεν ήταν αναμεσά τους. Για αυτό και δημιούργησε μεγάλη απορία η μετάβαση του Εφραίμ στο Κίεβο.
Τα ρωσικά ΜΜΕ υποστηρίζουν πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης “στρατολόγησε” τον Εφραίμ για τις εντυπώσεις στην κόντρα με την Μόσχα, αφού ο Γέροντας διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, και έχει τοποθετηθεί υπερ της κανονικής Εκκλησίας στην Ουκρανία.
Όταν ο ηγούμενος συνελήφθη για λίγο μετά από οικονομικές κατηγορίες με την γνωστή υπόθεση, που ταλάνισε την ελληνική επικαιρότητα, ο Πατριάρχης Μόσχας τον υπερασπίστηκε εκφράζοντας την ανησυχία του προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια.
Αντιθέτως ο κ. Βαρθολομαίος τον είχε κατηγορήσει ευθέως. Προ εξαετίας με αφορμή τα γνωστά δρώμενα το Βατοπαίδι έγινε το “μαύρο πρόβατο” για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ήταν Οκτώβριος του 2013 όταν το θέμα της Μονής Βατοπαιδίου ήταν στα φόρτε του ακόμη και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέπτεται το Άγιον Όρος.
Σε μια από τις πολλές ομιλίες του εκεί τοποθετήθηκε και για τις δικαστικές περιπέτειες της Μονής με όχι και τόσο κολακευτικά λόγια, λέγοντας πως δισύρεται το Άγιο Όρος.
Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα:
“Έτερον λυπηρόν πρόβλημα, εξελισσόμενον, παρά τας ας έλαβε περί του αντιθέτου η Μήτηρ Εκκλησία διαβεβαιώσεις, και λαμβάνον, ως ανεκοινώθη κατ᾿ αυτάς, δυσμενή τροπήν, είναι το, διά της εις δίκην παραπομπής, διά εκ προθέσεως πράξεις «κακουργηματικής» βαρύτητος, καθηγουμένου εκ των πρώτων Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και μοναχού συνεργάτου αυτού, ως δημοσιεύεται και διαπομπεύεται διά των μέσων ενημερώσεως πανελληνίως και παγκοσμίως ο ιερός ούτος τόπος της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο χώρος ούτος της νυχθημέρου προσευχής και της ασκήσεως. Το γεγονός ελύπησε την Μητέρα Εκκλησίαν και την προβληματίζει, επιδείξασαν μέχρι σήμερον ανοχήν και σύνεσιν. Οι ειρημένοι, κατά το κατηγορητήριον παραπεμπτικόν βούλευμα, εκινήθησαν αξιοποίνως εις πολυπράγμονας πρωτοβουλίας και ενεργείας πέραν και επί υπερβάσει των μοναχικών καθηκόντων αυτών, διά τα οποία εγκατελείψατε οι τον τόπον της Θεομήτορος οικούντες τον κόσμον και τα του κόσμου. Ο διασυρμός τον οποίον υφίσταται ο Ιερός Τόπος εξ αιτίας των, επί σειράν ετών, είναι μέγας. Η τροπή της υποθέσεως, ανεξαρτήτως της εκβάσεως της επικειμένης δίκης, διδάσκει ότι δεν είναι πρέπον να εγκαταλείπουν οι μοναχοί την μοναχικήν άσκησιν και να επιδίδωνται εις έργα κοινωνικής αποστολής, διά την πραγματοποίησιν των οποίων καταλληλότεροι είναι οι λαικοί και η εν τω κόσμω στρατευομένη Εκκλησία.
Φαίνεται, ότι ο πειρασμός της εκκοσμικεύσεως προσβάλλει και τινας των Αγιορειτών αδελφών και πρέπει να τονισθή και να επισημαίνηται συνεχώς και επανειλημμένως η διαφορετική αποστολή του μοναχού ίνα μη μετατρέπηται ούτος από ανθρώπου προσευχής και αφιερώσεως εις απλούν κοινωνικόν εργάτην ή – όπερ χείρον- και επιχειρηματίαν.
Εις τας ακοάς και εις την αντίληψιν ημών και της Μητρός Εκκλησίας περιέρχονται και άλλαι ουχί σύμφωνοι προς την αποστολήν των μοναχών καταστάσεις, διά τας οποίας λυπούμεθα και ως ο Πατριάρχης σας και πνευματικός σας πατήρ, κυρίως όμως διότι διασύρεται εν τοις έθνεσι το άγιον όνομα και η αποστολή του περιβλέπτου Όρους τούτου της αρετής. «Ουκ εν υμίν ούτω», αδελφοί και πατέρες, ίνα ομιλήσωμεν «εν ενί ευαγγελικώ λόγω». Δαμάσωμεν τας αδυναμίας ημών. Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, ενώπιον του ιερού μυστηρίου της μοναχικής κλήσεως και ασκήσεως και ζωής, και μάλιστα της Αγιορειτικής, την οποίαν εφύλαξαν αδιαλώβητον οι αιώνες”.
Πέρασαν 4 χρόνια και την άνοιξη του 2017 ο Οικουμενικός Πατριάρχης με ανοιχτές αγκάλες δέχθηκε τον καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου στο Φανάρι αμέσως μετά την πανηγυρική αθώωσή του από το τριμελές Εφετείο Αθηνών. Τα όμορφα λόγια περισσεύαν ενώ ενδεικτικό της αλλαγής κλίματος κατά 180 μοίρες ήταν πως ο κ. Βαρθολομαίος δώρισε στον Γέροντα Εφραίμ, για ευλογία και σε ανάμνηση της μέρας εκείνης, το πατριαρχικό του μπαστούνι, ενώ ο Γέροντας ασπάστηκε το χέρι του για την στοργική του πράξη.
Όσον αφορά στις σχέσεις με την Μόσχα αυτές ήταν πάντα αγαστές. Το 2011, ο Εφραίμ μετέφερε την Τιμία ζώνη της Παναγίας στη Μόσχα και σε άλλες ρωσικές πόλεις για προσκύνημα, και την ευλογία έλαβαν περισσότερα από 3,5 εκατομμύρια προσκυνητές, συμπεριλαμβανομένων των κορυφαίων ηγετών του κράτους.

ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΩΝΥΜΟΥ:

Τό Ἅγιον Ὄρος ἀπεφάσισε νά μή παραστοῦν ἐκπρόσωποί του στήν ἐνθρόνιση τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς νέας ἐκκλησίας τήν ὀποία ἐδημιούργησε τό Πατριαρχεῖο Κων/λεως στήν Οὐκρανία. Δυστυχῶς, εὐρέθησαν πρόθυμοι νά ἱκανοποιήσουν τό Φανάρι καί τούς σχεδιασμούς του ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου καί ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ξενοφῶντος κ. Ἀλέξιος. Ὁ πρῶτος πρίν λίγο πληροφορηθήκαμε ὅτι μόλις ἔφθασε στό Κίεβο ἔπαθε ἔμφραγμα καί λόγῳ τῆς νοσηλείας του δέν θά μπορέσει τελικῶς νά παραστεῖ. Τοῦ εὐχόμεθα ταχεῖα ἀνάρρωση. Καλόν, ὅμως, θά εἶναι νά προσέχει ὄχι μόνον τήν σωματική ὑγεία του, ἀλλά καί τίς ἐκκλησιαστικές ἐπιλογές του, διότι "φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος". Τελευταίως ἔχει ἀπογοητεύσει τόν πιστό λαό, ἀρχῆς γενομένης ἐκ τῆς στάσεώς του διά τήν διαβόητη ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί τίς οἰκουμενιστικές ἀποφάσεις της. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐδήλωσε σέ δημοσιογράφους ὅτι ἔστειλε τή συγκεκριμένη ἀντιπροσωπεία μέ τήν εὐχή νά ριζώσει ἡ νέα Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Ὅμως δέν βλέπουμε νά πιάνουν οἱ εὐχές του.....

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019



Ἀπειλή διά τήν ὀρθόδοξο Ἀνατολή
ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος!


Ἑπόμενοι "στόχοι" του τό παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καί τό Πατριαρχεῖο Σερβίας, μέσῳ τοῦ σχεδίου μέ κωδικό "Αὐτοκεφαλία"!


ὑπό κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

 

Ἡ διαχρονική πρακτική τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων πού ἀπειλοῦν, κατά καιρούς, τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ καταγγελία καί κανονική ἀντιμετώπιση ὄχι μόνο τῶν διαφόρων κακοδόξων θεωριῶν καί ἀποσχιστικῶν καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν, ἀλλά καί ἡ ταυτόχρονη καταδίκη τῶν φυσικῶν ἐκείνων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τούς φορεῖς αὐτῶν, τά ὁποῖα ἀντιστοίχως τίς ὑποστηρίζουν καί τίς ἐνεργοῦν. [Σημείωση: Βεβαίως, σήμερον φθάσαμε μετά ἀπό ἕναν αἰώνα οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας, ἀρχῆς γενομένης ἐκ τῆς ἐξαπολύσεως ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως τῆς περιβοήτου Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920 "ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" (ὅπου, διά πρώτη φορά, μέ τόν ὅρο "Ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ" προσφωνοῦνται οἱ αἱρετικές κοινότητες!), τῆς θεωρουμένης καί ὡς Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρωτοστατοῦντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νά μᾶς ἐπιβάλλεται "Συνοδικῶς" καί "Πανορθοδόξως" ἡ κατάργησις τοῦ ὅρου "αἵρεση"καί "αἱρετικός" ἀπό τό ἐκκλησιαστικό-συνοδικό λεξιλόγιο, ὁπότε παρέλκει καί κάθε ἀναφορά σέ καταδίκη των, καθώς καί ἡ ἀποδοχή τῆς ὑπάρξεως πέραν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἄλλων Ἐκκλησιῶν! (βλ. Ἀποφάσεις "Συνόδου" Κρήτης]
Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι παραλλήλως, ἐνίοτε καί ὑπερτέρως, τά σχετικά φαινόμενα, τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων, καταγράφονται στήν Ἱστορία, μέ ὀνομασία προερχομένη ὄχι μόνον ἐκ τοῦ περιεχομένου τῶν ἀντιστοίχων θεωριῶν των (π. χ. Μονοφυσίτες, Θεοπασχῖτες, Εἰκονομάχοι, Παπικοί κ.ο.κ.), ἀλλά καί ἐκ τῆς ὀνομασίας τῶν ἐμπνευστῶν, ἀρχηγετῶν καί δημιουργῶν των (π.χ. Ἀρειανισμός, Νεστοριανισμός, Παυλικιανισμός, κ.ο.κ.).
Κατά τόν δύσαντα εἰκοστόν αἰώνα, αὐτή ἡ ἐκκλησιαστική πρακτική κατορθώθηκε, τεχνηέντως, νά ἀδρανοποιηθεῖ, διά πρώτη φορά στήν ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐμφάνιση καί δράση μιᾶς συγχρόνου αἱρέσεως καί κατά τόν μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο καί Ἅγιο τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς παναιρέσεως, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο δέ συνέβη καί συμβαίνει ἀκόμη, κυρίως, διότι ἡ ἐν λόγῳ αἵρεση δρῶσα ὡς μή δεδηλωμένη καίτοι ἐμφανεστάτη, παραμένει ἀκόμη ἀνεκτή, ἄν ὄχι καί προστατευομένη, ὑπό τῶν περισσοτέρων διοικήσεων τῶν ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἐπιπλέον, τοῦτο συμβαίνει διότι σέ πολλές περιπτώσεις οἱ φυσικοί φορεῖς καί προωθητές τῆς συγκεκριμένης αἱρέσεως εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ ἐπικεφαλῆς τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Πατριάρχες ἤ Ἀρχιεπίσκοποι.
Ἡ πλέον ἐνδεικτική αὐτῶν τῶν περιπτώσεων, ἡ πλέον σοβαρή καί ἐπικίνδυνη, εἶναι αὐτή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕναν φορέα τῆς συγχρόνου αὐτῆς παναιρέσεως, ἀλλά τόν ἀρχηγέτη καί κύριο ὑπερασπιστή καί προωθητή αὐτῆς. Τοῦτο δέν ἀποτελεῖ ὑποκειμενική ἐκτίμηση ἤ προσωπική ἄποψη, ἀλλά κοινή πλέον διαπίστωση, ἡ ὁποία τεκμαίρεται καί ἀναντιρρήτως πιστοποιεῖται βάσει ἐπισήμων καί δημοσίων ἐνεργειῶν, δηλώσεων καί κειμένων τοῦ ἐν λόγῳ Πατριάρχου, προκαθημένου τοῦ πάλαι ποτέ ἐνδόξου καί ὀρθοδόξου Θρόνου τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων.
Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, λόγῳ τοῦ ἀξιώματος, τό ὁποῖο, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, κατέχει, ἔχει κατορθώσει νά μείνει ἐπί μακρόν στό ἀπυρόβλητο, ὅσον ἀφορᾶ στήν κανονική ἀντιμετώπιση καί διωξή του, παρότι συχνάκις προκαλεῖ τό αἴσθημα τῶν ἀνά τήν οἰκουμένη ὀρθοδόξων πιστῶν, Ποιμένων καί ποιμαινομένων, μέ τίς πασιδήλως ἀντορθόδοξες καί ἀντικανονικές ἐνέργειές του καί τά πασιφανῶς αἱρετικά του φρονήματα.
Αὐτός ὁ ἴδιος, ὡς, κατά δήλωσή του, πιστός συνεχιστής τῆς, προδοτικῆς διά τήν Ὀρθοδοξία, γραμμῆς τοῦ συγκριτιστοῦ καί πανθρησκειαστοῦ προκατόχου του Μασώνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ὁσημέραι διαπιστώνεται καί ἀποκαλύπτεται ὅτι ἐπιδιώκει τήν ἀναγόρευση καί ἐπιβολή του, ἐν τῆ πράξει, ὡς ἄλλου Πάπα τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς μεταλλάξεως τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σέ ἕνα, διεθνῶς, πολιτικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς, ἀναγνωρισμένο, ὑπέρ-Πατριαρχεῖο, ἕνα νέο Βατικανό (κακέκτυπο, βεβαίως) τῆς Ἀνατολῆς!
Ἐσχάτως, μάλιστα, αὐτός, ὁ δεδηλωμένος ἀρχηγέτης καί ὑπερασπιστής τῆς ἐκκλησιομάχου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μετά τήν τραυματική (λόγῳ τῆς μή καλῆς ἐκβάσεώς της, ἐξαιτίας τῆς ἀποχῆς τεσσάρων Πατριαρχείων ἐξ αὐτῆς) γι' αὐτόν ἐμπειρία, ἐκ τῆς ἐπιχειρηθείσης καθυποτάξεως τῆς παγκοσμίου Ὀρθοδοξίας (τῶν ἀνά τήν οἰκουμένη ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καί Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν) διά τῆς, οὐσιαστικῶς, ὑπ' αὐτοῦ, διοργανώσεως τῆς διαβοήτου "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου", συγκληθείσης πρό διετίας στήν Κρήτη (Ἰούνιος 2016), ἐπέλεξε "νέαν ὁδόν" ἐξαπλώσεως καί ἐπικρατήσεως τῆς ἐξουσίας αὐτοῦ καί, κατ' ἐπέκτασιν, τῶν θεωριῶν του.
Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, πλέον, ἀκολουθεῖ τήν δεδοκιμασένη παλαιά μέθοδο τοῦ "διαίρει καί βασίλευε", προκαλώντας ἀκόμη καί σχίσματα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου ὁ ἴδιος καί οἱ σχεδιασμοί του βραχυπροθέσμως μέν νά ἀδυνατίσουν, μακροπροθέσμως δέ νά ὑπονομεύσουν τή δύναμη καί ἐπιρροή ὅσων ἐτόλμησαν καί ἐπλήγωσαν τόν μεγάλο ὁραματισμό του, δηλαδή τή σύγκληση τῆς πρώτης Οἰκουμενι(στι)κῆς Συνόδου, ἡ ὁποία εἶχε σκοπό τή νομιμοποίηση πανορθοδόξως καί, κυρίως, Συνοδικῶς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Εἰδικότερον, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, γνωστός διά τήν ἐκδικητική του διάθεση, τῆς ὁποίας μάλιστα πικράν πείραν ἔχει ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ἔχει θέσει σέ ἐφαρμογή τό σχέδιο τῆς ἐμμέσου ἀποσπάσεως ποιμνίου καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ (δικαιοδοσιακοῦ) ἀκρωτηριασμοῦ τῶν ἐκκλησιαστικῶν "ἀντιπάλων" του. Ὅσων δηλαδή ἀνθίστανται στήν φιλοδοξία του νά καταστῆ ὑπέρ-Πατριάρχης καί νά καταστήσει τό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως "Βατικανό" τῆς Ἀνατολῆς. Τέτοιοι δέ ἀντίπαλοι, σέ αὐτή τήν φάση, ἐκτός τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, εἶναι τό παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καί τό Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας.
Συγκεκριμένως, χάριν τῆς στενῶς νοουμένης ἐξυπηρετήσεως τῶν συμφερόντων του καί τῆς ἐκ μέρους του, λόγῳ δεσμεύσεων καί συναλλαγῶν, ἐξυπηρετήσεως τῶν συμφερόντων καί ἐπιδιώξεων τῆς γνωστῆς πολιτικῆς ὑπερδυνάμεως (Η.Π.Α.), ὁ φιλόδοξος Πατριάρχης ἐπιχειρεῖ, ὅπως ἐνδεχομένως θά τό δοῦμε νά ἐξελίσσεται ἐντός τοῦ προσεχοῦς χρονικοῦ διαστήματος, νά "ὁδηγήσει" στήν "Αὐτοκεφαλία" καί ἐμμέσως στή δορυφορία τοῦ Φαναρίου, δύο ἀκόμη, μετά τήν Οὐκρανία, ἐκκλησιαστικές ἐπαρχίες ἄλλων Πατριαρχείων.
Πρόκειται γιά τό Μαυροβούνιο (Μητρόπολη τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας), καθώς καί ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν εὐρισκομένων ἐκτός τῶν συνόρων τῆς Συρίας καί σέ γειτνιάζοντα Κράτη, οἱ ὁποῖες ἀνήκουν στήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας! Ἀκόμη, μετά τίς πολιτικές ἐξελίξεις ὅσον ἀφορᾶ στό λεγόμενο "Μακεδονικό", ὑποψήφιο "θῦμα" τῶν σχεδιασμῶν τοῦ ἐνοίκου τοῦ Φαναρίου ἀποτελεῖ καί ἡ λεγομένη "Μακεδονική Ἐκκλησία" (κανονικῶς ὀνομαζομένη Ἀρχιεπισκοπή Ἀχρίδος), ἡ ὁποία, ἐπίσης, ἀποτελεῖ κανονικό ἔδαφος τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας καί εὐρίκεται ἀπό πολλῶν ἐτῶν σέ σχισματική κατάσταση, ἀπομονωμένη καί μή ἀναγνωριζομένη ἀπό τίς λοιπές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μέχρι σήμερον.
Ὁ ἐμφανιζόμενος ὡς ἀκριβής τηρητής καί διεκδικητής μέχρι κεραίας τῶν ἱστορικῶν δικαίων, ὅπως αὐτός τά ἀντιλαμβάνεται, τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, φαίνεται ὅτι ἀδιαφορεῖ πλήρως γιά τά δικαιώματα τῶν ὑπολοίπων ἀδελφῶν του, ἑτοίμως δέ ἔχει, ἐμφανιζόμενος ὡς ὑπερασπιστής τῆς αὐτονομίας καί ὑπέρμαχος τῆς ἀνεξαρτησίας τοπικῶν ἐκκλησιαστικῶν διοικήσεων καί δομῶν (ἐμφανῶς ἀλλοιώνοντας τήν ὀρθόδοξο ἐκκλησιολογία καί, παρά τίς περί τοῦ ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις του, εἰσάγοντας ἐθνολογικά καί κοσμικά-κρατικά κριτήρια στίς ἐκκλησιαστικές  ἀποφάσεις) νά ἀποκαθιστᾶ μαγικῶς σχισματικούς, νά τούς ἀναγνωρίζει ἀπροϋποθέτως καί νά σπείρει τήν ἐκκλησιαστική διχόνοια καί τούς μερισμούς.
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, μέ δεδομένη μάλιστα τήν περίπτωση τῆς προσφάτου παραδόσεως "Τόμου Αὐτοκεφαλίας" στό σχισματικό μόρφωμα τῆς νέας "Ἐκκλησίας" τῆς Οὐκρανίας (ἐρήμην τῆς ἐκεῖ μιᾶς καί μόνης κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί παρά τή θέληση τοῦ κανονικῶς ἁρμοδίου Πατριαρχείου Μόσχας) ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ πραγματική ἀπειλή διά τήν ὀρθόδοξο Ἀνατολή.
Δέν θά πρέπει δέ νά λησμονεῖται ὅτι αὐτή ἡ ἀπειλή, καθ' ὅν χρόνον ἀπεργάζεται τή διάβρωση τῆς Ὀρθοδοξίας καί λυμαίνεται τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μακροπροθέσμως ἐξυπηρετεῖ καί προετοιμάζει τό μεῖζον διά τόν κ. Βαρθολομαῖον, μεῖζον καί αὐτῆς τῆς ἀποδοχῆς τῆς ψευδο-συνόδου τῆς Κρήτης, πού εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀτελέσφορου θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Παπικῶν καί ἡ ἀποκατάσταση τῆς πλήρους κοινωνίας μετά τῶν ἔκπαλαι προγεγραμμένων πολεμίων τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους ἡμῶν!
Ἀπειλή, ἡ ὁποία, ἐπειδή ἀκριβῶς στοχεύει εὐθέως τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων καί τήν ἑνότητα τῆς κατ' Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπιβάλλεται νά ἐξουδετερωθεῖ τό ταχύτερο δυνατό ἀπό τήν κανονική ἀντιμετώπιση ἐκ μέρους τῶν ἱσταμένων στό ἔδαφος τῆς ὑγιαινούσης Πίστεως καί σεβομένων τόν ἑαυτόν των ὡς Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας καί ὁρκισθέντων νά παραδώσουν ἀλώβητη τήν παρακαταθήκη καί νά τηροῦν τούς Ἱερούς Κανόνες καί τά θέσμια τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὀρθοδόξων ἀνά τόν κόσμο Ἱεραρχῶν. Ἄμποτε!

(Ἐφημ. "Ὀρθόδοξος Τύπος", ἀρ. φύλλου 2245, 1/2/2019)

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Τό Ἅγιον Ὄρος ἀπεφάσισε νά μή παραστοῦν ἐκπρόσωποί του στήν ἐνθρόνιση τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς νέας ἐκκλησίας τήν ὀποία ἐδημιούργησε τό Πατριαρχεῖο Κων/λεως στήν Οὐκρανία. Δυστυχῶς, εὐρέθησαν πρόθυμοι νά ἱκανοποιήσουν τό Φανάρι καί τούς σχεδιασμούς του ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου καί ὁ Ἡγούμενος τῆς Ξενοφῶντος κ. Ἀλέξιος. Ὁ πρῶτος πρίν λίγο πληροφορηθήκαμε ὅτι μόλις ἔφθασε στό Κίεβο ἔπαθε ἔμφραγμα καί λόγῳ τῆς νοσηλείας του δέν θά μπορέσει τελικῶς νά παραστεῖ. Τοῦ εὐχόμεθα ταχεῖα ἀνάρρωση. Καλόν ὅμως θά εἶναι νά προσέχει ὄχι μόνον τη σωματική ὑγεία του ἀλλά καί τίς ἐκκλησιαστικές ἐπιλογές του, διότι "φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος". Τελευταίως ἔχει ἀπογοητεύσει τόν πιστό λαό, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τῆς στάσεώς του διά τήν διαβόητη ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί τίς οἰκουμενιστικές ἀποφάσεις της.

2 Φεβρουαρίου 2019 - 1:25 π.μ.
Ανώνυμος Ο/Η Ανώνυμος είπε...
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Κ.ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ.ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝΩΝΥΜΟΥ 2-2-19 1.25Π.Μ.ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ.

2 Φεβρουαρίου 2019 - 9:22 μ.μ.
Ανώνυμος Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Τελικώς ο νέος "προκαθήμενος" της νέας "εκκλησίας" αυτοενθρονίσθηκε σήμερα στό Κίεβο, αφού ηχηρή ήταν η απουσία όλων των επισήμων ορθοδόξων Εκκλησιών. Ουσιαστικά οι μόνοι επίσημοι στην ενθρόνισή του ήταν οι του Φαναρίου και η κρατική εξουσία της Ουκρανίας, αυτοί δηλαδή που πρωτοστάτησαν στη δημιουργία της νέας εκκλησίας. Παγομάρα επικρατούσε παντού, μαζί με τις πολλές μίτρες των μιτροφόρων ιερέων! Αταίριαστη η παρουσία του Ηγουμένου της Αγιορειτικής μονής Ξενοφώντος Αλεξίου. Στό Νοσοκομείο ο Ηγούμενος της Βατοπαιδίου Εφραίμ καί ο "επίτιμος" (τι ειρωνία!) "Πατριάρχης" Ουκρανίας κ. Φιλάρετος, ο θεωρούμενος και ιθύνων νούς στη νέα κατάσταση. Ο τελευταίος, ως γνωστόν, έχει σύζυγο καί τέκνα! Η αποδοκιμασία των επιλογών του Φαναρίου είναι προφανής. Θα αναθεωρήσει όμως το Φανάρι ή θα επιμείνει σε ένα εν δυνάμει νέο μεγάλο σχίσμα στο χώρο της Ορθοδόξου Ανατολής;


3 Φεβρουαρίου 2019 - 7:08 μ.μ.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019


Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ,
ἀπό τόν Ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό.


Παραθέτομεν τὴν ἑρμηνείαν τῆς εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με», ὅπως τὴν ἑρμήνευσεν ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός. Ὁ Ὁμολογητὴς τῆς ἀληθείας Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἐκτὸς ἀπὸ μεγάλος ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ὑπῆρξε καὶ μεγάλος θεολόγος καὶ γνήσιος ἐκφραστὴς τῆς ἡσυχαστικῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Τὸ παρὸν κείμενον περιέχεται εἰς τὸ βιβλίον (Ἐκδ. Ὑπακοὴ) «Συμβουλὲς γιὰ τὴν Πνευματικὴ Ζωὴ» ἀπὸ τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικὸν, τοῦ Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κεφαλοπούλου, ὁ ὁποῖος παραθέτει καὶ μίαν μικρὰν εἰσαγωγήν. «Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὡς µοναχὸς πρωτίστως ἀλλά καὶ ὡς πνευµατικὸς πατέρας καὶ ὁδηγὸς εἰς Χριστὸν πολλῶν καὶ ἐπιφανῶν ἀνδρῶν τῆς βυζαντινῆς κοινωνίας, διακρινόταν γιὰ τὸ χάρισµα τῆς προσευχῆς. Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἦταν ἄνθρωπος προσευχῆς. Μὲ τὸ ἀκόλουθο κείµενο, ποὺ ἐπιγράφεται «Λόγος θαυµάσιος τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡµῶν Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ περὶ τῶν λόγων τῆς θείας εὐχῆς, δηλαδὴ τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν µε», ποὺ ἀναλύει τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος µᾶς φανερώνεται καὶ ὡς µυσταγωγὸς τῆς νοερᾶς προσευχής. Τὸ κείµενο πρωτοδηµοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Κληρονοµία», ἀρ. 7 (1975), σσ. 45-352, καὶ ἀργότερα συµπεριελήφθη σὲ µετάφραση στὴν «Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν», τ. 5, σσ. 284-288, ἐκδόσεις «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας», Θεσσαλονίκη, 1984.
Τὸ κείµενο ἔχει ὡς ἑξῆς:

«Πόση δύναµη ἔχει ἡ εὐχὴ καὶ ποιὲς εἶναι οἱ δωρεές της σὲ ὅσους τὴν χρησιµοποιοῦν καὶ σὲ ποιὰ πνευµατικὴ κατάσταση τοὺς φέρνει, δὲν µποροῦµε ἐµεῖς νὰ τὸ ποῦµε. Τοὺς λόγους ὅµως ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀποτελεῖται, τοὺς βρῆκαν ἀρχικὰ οἱ ἅγιοι Πατέρες µας, ὄχι ἀπὸ δική τους ἐπινόηση, ἀλλὰ πῆραν ἀφορµὴ ἀπὸ παλιά, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπὸ τοὺς κορυφαίους µαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἢ, γιὰ νὰ τὸ ποῦµε καλύτερα, τοὺς δέχθηκαν αὐτοὶ ὡς πατρικὴ κληρονοµιὰ καὶ τοὺς µετεβίβασαν σὲ µᾶς. Ὥστε καὶ ἀπὸ αὐτὸ γίνεται φανερό, σὲ ὅσους δὲν τὸ ἔµαθαν ἐκ πείρας, ὅτι αὐτὴ ἡ ἱερὴ εὐχὴ εἶναι κάτι τὸ ἔνθεο καὶ ἱερὸς χρησµός. Γιατί πιστεύουµε ὅτι ἀποτελοῦν θείους χρησµοὺς καὶ πνευµατικὲς ἀποκαλύψεις καὶ λόγους Θεοῦ ὅλα ὅσα ἔδωσε στοὺς ἱεροὺς Ἀποστόλους νὰ ποῦν ἢ νὰ γράψουν ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος λάλησε µέσῳ αὐτῶν. Ἔτσι, ὁ θειότατος Παῦλος, φωνάζοντας σὲ µᾶς ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ τρίτου οὐρανοῦ, λέει: «κανεὶς δὲν µπορεῖ νὰ πεῖ Κύριε Ἰησοῦ, παρὰ µόνον ἐν Πνεύµατι Ἁγίῳ» (Α' Κόρ. 12:3). Μὲ τὴν ἀρνητικὴ λέξη «κανεὶς» φανερώνει θαυµάσια ὅτι ἡ ἐπίκληση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ εἶναι κάτι τὸ πολὺ ὑψηλὸ καὶ ἀνώτερο ὅλων. Ἐπίσης, ὁ µέγας Ἰωάννης ποὺ διεκήρυξε σὰν βροντὴ τὰ πνευµατικά, ἀρχίζει µὲ τὴν λέξη ποὺ τελειώνει ὁ Παῦλος, καὶ µᾶς δίνει τὴν συνέχεια τῆς εὐχῆς ὡς ἑξῆς: «κάθε πνεῦµα ποὺ ὁµολογεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς ἐλθόντα ὡς Ἀληθινὸν ἄνθρωπον, εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸν» (Α´ Ἰω. 4, 4). Αὐτὸς χρησιµοποίησε βεβαίως ἐδῶ κατάφαση, ἀλλὰ ἀπέδωσε, ὅπως καὶ ὁ Παῦλος, στὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος τὴν ἐπίκληση καὶ Ὁµολογία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἂς ἔλθει τώρα τρίτος ὁ Πέτρος, ἡ ἀκρότατη κορυφὴ τῶν θεολόγων, γιὰ νὰ µᾶς δώσει τὸ ὑπόλοιπον αὐτῆς τῆς εὐχῆς. Ὅταν δηλαδὴ ὁ Κύριος ρώτησε τοὺς Μαθητές: «ποιὸς λέτε ὅτι εἶµαι;», προλαβαίνοντας ὁ φλογερὸς µαθητὴς τοὺς ἄλλους, ὅπως τὸ συνήθιζε, εἶπε: «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 16, 16-17), ἔχοντας λάβει τὴν ἀποκάλυψη αὐτή, σύµφωνα µὲ τὴν µαρτυρία τοῦ ἴδιου τοῦ Σωτῆρος, ἀπὸ τὸν Οὐράνιο Πατέρα, ἤ, πρᾶγµα ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦµα. Πρόσεξε, λοιπόν, αὐτοὺς τοὺς τρεῖς Ἱεροὺς Ἀποστόλους πῶς ἀκολουθοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σὰν σὲ κύκλο, παίρνοντας ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον αὐτὰ τά θεῖα λόγια, ὥστε τὸ τέλος τοῦ προηγουµένου νὰ γίνεται ἀρχὴ γιὰ τὸν ἑπόµενο. Ὁ ἕνας δηλαδὴ λέει «Κύριον Ἰησοῦν», ὁ ἄλλος «Ἰησοῦν Χριστόν», ὁ τρίτος «Χριστόν, Υἱὸν τοῦ Θεοῦ», καὶ τὸ τέλος συνάπτεται στὴν ἀρχὴ σὰν σὲ κύκλο, ὅπως εἴπαµε, ἐπειδή, δὲν ἔχει καµµία διαφορὰ νὰ πεῖ κανεὶς Κύριο καὶ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ- γιατί καὶ τὰ δύο φανερώνουν τὴν θεότητα τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ παριστοῦν ὅτι εἶναι ὁµοούσιος καὶ ὁµότιµος µὲ τὸν Πατέρα. Ἔτσι αὐτοὶ οἱ µακάριοι Ἀπόστολοι µᾶς παρέδωσαν νὰ ἐπικαλούµαστε καὶ νὰ ὁµολογοῦµε ἐν Πνεύµατι τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ εἶναι καὶ τρεῖς καὶ πιὸ ἀξιόπιστοι ἀπὸ ὅλους, ἐφ’ ὅσον κάθε λόγος, σύµφωνα µὲ τὴν θεία Γραφή, βεβαιώνεται µὲ τρεῖς µάρτυρες.



Ἀλλὰ καὶ ἡ σειρὰ τῶν Ἀποστόλων ποὺ τὰ εἶπαν, δὲν εἶναι χωρὶς σηµασία: ἀπὸ τὸν Παῦλο δηλαδή, τὸν πιὸ τελευταῖο χρονικὰ ἀπὸ τοὺς Μαθητές, ἀρχίζει ἡ µυστικὴ παράδοση τῆς εὐχῆς καὶ διὰ τοῦ µεσαίου, τοῦ Πέτρου, προχωρεῖ στὸν πρῶτο, τὸν Ἰωάννη, ποὺ µὲ τὴν ἀγάπη πλησίαζε τὸν Ἰησοῦ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Τοῦτο συµβολίζει νοµίζω τὴν προκοπή µας µὲ ὀρθὴ σειρὰ καὶ τὴν ἄνοδό µας γιὰ τὴν ἕνωσή µας µὲ τὸν Θεὸ µέσα στὴν ἀγάπη, διὰ τῆς πράξεως καὶ τῆς θεωρίας. Γιατί βεβαίως ὁ Παῦλος εἶναι εἰκόνα τῆς πράξεως, καθὼς εἶπε ὁ ἴδιος: «ἐκοπίασα περισσότερο ἀπὸ ὅλους» (Α' Κορ. 15:10), ὁ Πέτρος τῆς θεωρίας, καὶ τῆς ἀγάπης ὁ Ἰωάννης, γιὰ τὸν ὁποῖο µαρτυρεῖ ὁ Κύριος πὼς ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Πέρα ἀπὸ αὐτά, θὰ µποροῦσε νὰ δεῖ κανεὶς πῶς τὰ θεῖα λόγια τῆς εὐχῆς ὑποδηλώνουν τὸ ὀρθὸ δόγµα τῆς πίστεώς µας καὶ ἀπορρίπτουν κάθε αἵρεση τῶν κακοδόξων. Μὲ τὸ «Κύριε», ποὺ φανερώνει τὴν Θεία φύση ἀπορρίπτονται ἐκεῖνοι ποὺ φρονοῦν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι µόνον ἄνθρωπος. Μὲ τὸ «Ἰησοῦ», ποὺ φανερώνει τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀποδιώχνονται ἐκεῖνοι ποὺ Τὸν θεωροῦν µόνο Θεό, ποὺ ὑποδύθηκε κατὰ φαντασίαν τὸν ἄνθρωπο. Τὸ «Χριστέ», ποὺ περιέχει καὶ τὶς δύο φύσεις, ἀναχαιτίζει ἐκείνους ποὺ Τὸν πιστεύουν Θεὸ καὶ ἄνθρωπο, µὲ χωρισµένες ὅµως τὶς ὑποστάσεις τὴν µία ἀπὸ τὴν ἄλλη. Τέλος, τὸ «Υἱὲ τοῦ Θεοῦ» ἀποστοµώνει ἐκείνους ποὺ τολµοῦν νὰ διδάσκουν τὴν σύγχυση τῶν δύο φύσεων, ἐπειδὴ φανερώνει πὼς ἡ θεία φύση τοῦ Χριστοῦ δὲν συγχέεται µὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἀκόµη καὶ µετὰ τὴν ἕνωσή τους. Ἔτσι, οἱ τέσσερις αὐτὲς λέξεις, ὡς λόγοι Θεοῦ καὶ µάχαιρες πνευµατικές, ἀναιροῦν δύο συζυγίες αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες, ἐνῷ εἶναι κατὰ ἐκ διαµέτρου ἀντίθετες, εἶναι ὁµότιµες στὴν ἀσέβεια. Τὸ Κύριε ἀνατρέπει τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Παύλου Σαµοσατέως, τὸ Ἰησοῦ τοὺς ὁπαδοὺς τοῦ Πέτρου Κναφέως, τὸ Χριστὲ τοὺς Νεστοριανοὺς καὶ τὸ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, τοὺς Μονοφυσίτες, ὁπαδοὺς τοῦ Εὐτυχῆ καὶ τοῦ ∆ιοσκόρου. Ἔτσι λοιπὸν µᾶς παρεδόθησαν αὐτὰ τὰ θεῖα λόγια, τὰ ὁποῖα δικαίως θὰ τὰ ὀνόµαζε κανεὶς µνηµεῖο προσ - ευχῆς καὶ ὀρθοδοξίας. Αὐτὰ καὶ µόνα τους εἶναι ἀρκετὰ γιὰ ὅσους προχώρησαν στὴν κατὰ Χριστὸν ἡλικία καὶ ἔφθασαν στὴν πνευµατικὴ τελείωση. Αὐτοὶ ἐνστερνίζονται καὶ καθένα ἀπὸ τὰ θεῖα τοῦτα λόγια χωριστά, ὅπως δόθηκαν ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Ἀποστόλους, δηλαδὴ τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ (κάποτε µάλιστα καὶ µόνον τὸ γλυκύτατο ὄνοµα Ἰησοῦ) καὶ τὸ ἀσπάζονται ὡς ὁλοκληρωµένη ἐργασία προσευχῆς. Καὶ µὲ αὐτὴν γεµίζουν ἀπερίγραπτη πνευµατικὴ χαρά, γίνονται ἀνώτεροι τῆς σάρκας καὶ τοῦ κόσµου καὶ ἀξιώνονται νὰ λάβουν θεῖες δωρεές. Αὐτὰ τὰ γνωρίζουν, λένε, οἱ µυηµένοι. Γιὰ τοὺς νηπίους ὅµως ἐν Χριστῷ καὶ ἀτελεῖς στὴν ἀρετή, παραδόθηκε ὡς κατάλληλη προσθήκη τὸ «ἐλέησόν µε», ἡ ὁποία τοὺς δείχνει ὅτι ἔχουν ἐπίγνωση τῶν πνευµατικῶν τους µέτρων καὶ ὅτι χρειάζονται πολὺ ἔλεος ἀπὸ τὸν Θεό. Μιµοῦνται ἔτσι τὸν τυφλὸ ἐκεῖνον πού, ποθώντας νὰ βρεῖ τὸ φῶς του, φώναζε στὸν Κύριο καθὼς περνοῦσε: «Ἰησοῦ, ἐλέησόν µε» (Μᾶρκ. 10:47). Μερικοὶ πάλι δείχνουν περισσότερη ἀγάπη καὶ διατυπώνουν τὴν εὐχὴ στὸν πληθυντικό, προφέροντάς την ὡς ἑξῆς: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡµῶν, ἐλέησον ἡµᾶς». Καὶ αὐτὸ ἐπειδὴ ξέρουν πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι «τὸ πλήρωµα τοῦ Νόµου καὶ τῶν Προφητῶν» (Ρωµ. 13:10), καθὼς περιέχει καὶ ἀνακεφαλαιώνει µέσα της κάθε ἐντολὴ καὶ πνευµατικὴ πράξη. Συνάµα παίρνουν µαζί τους ἀπὸ ἀγάπη καὶ τοὺς ἀδελφοὺς σὲ κοινωνία τῆς προσ ευχῆς καὶ παρακινοῦν περισσότερο τὸν Θεὸ σὲ ἔλεος µὲ τὸ νὰ Τὸν ἀναγνωρίζουν κοινὸ Θεὸ ὅλων καὶ νὰ Τοῦ ζητοῦν κοινὸ τὸ ἔλεος γιὰ ὅλους. Καὶ βεβαίως, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται σὲ µᾶς µὲ τὴν ὀρθὴ πίστη στὰ δόγµατα καὶ µὲ τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν, πού, ὅπως δείξαµε, ὁ σύντοµος αὐτὸς στίχος τῆς προσ ευχῆς περιέχει καὶ τὰ δύο. Τὰ θεῖα τώρα Ὀνόµατα (Κύριος, Ἰησοῦς, Χριστός), µὲ τὰ ὁποῖα µᾶς δόθηκε ἡ ἀκρίβεια τῶν δογµάτων, θὰ µποροῦσε νὰ βρεῖ κάνεις ὅτι χρονικὰ ἀνεφάνησαν µὲ αὐτὴν τὴν σειρὰ καὶ τάξη, καὶ ὅτι καὶ ἐµεῖς τὰ λέµε ὅπως αὐτὰ φανερώθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Γιατί παντοῦ ἡ Παλαιὰ ∆ιαθήκη κηρύττει Κύριο τὸν Θεὸ Λόγο, καὶ πρὶν καὶ µετὰ τὴν παράδοση τοῦ Νόµου, ὅπως ὅταν λέει: «Ὁ Κύριος ἔβρεξε φωτιὰ παρὰ Κυρίου» (Γέν. 19:24), καὶ «εἶπε ὁ Κύριος στὸν Κύριό µου» (Ψαλµ. 109:1). Καὶ ἡ Καινὴ ∆ιαθήκη, κατὰ τὴν σάρκωσή Του, παρουσιάζει τὸν Ἄγγελο νὰ Τοῦ δίνει τὸ ὄνοµα λέγοντας στὴν Παρθένο: «θὰ Τὸν ὀνοµάσεις Ἰησοῦν» (Λουκ. 1:31), ὅπως καὶ ἔγινε, καθὼς λέει ὁ ἱερὸς Λουκᾶς. Γιατί ὡς Θεός, Κύριος τῶν πάντων, θέλησε µὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του νὰ γίνει καὶ σωτήρας µας (ἔτσι µεταφράζεται τὸ ὄνοµα Ἰησοῦς). Τὸ ὄνοµα πάλι Χριστός, ποὺ φανερώνει τὴν θέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ποὺ προσέλαβε, ὁ ἴδιος ἐµπόδιζε τοὺς Μαθητὲς πρὶν τὸ Πάθος νὰ τὸ λένε σὲ ὁποιονδήποτε, ὕστερα ὅµως ἀπὸ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση, ὁ Πέτρος ἔλεγε µὲ παρρησία: «νὰ τὸ γνωρίζει ὅλος ὁ Ἰσραήλ, ὅτι ὁ Θεὸς Τὸν ἀνέδειξε καὶ Κύριο καὶ Χριστὸ» (Πράξ. 2:36). Καὶ τοῦτο ἦταν εὔλογο, γιατί ἡ ἀνθρώπινη φύση µας ποὺ προσέλαβε ὁ Θεὸς Λόγος, χρίσθηκε παρευθὺς ἀπὸ τὴν θεότητά Του, ἔγινε ὅµως ὅ,τι καὶ αὐτὸ ποὺ τὸ ἔχρισε, δηλαδὴ ὁµόθεος, ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς δοξάσθηκε µὲ τὸ Πάθος καὶ ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν. Τότε λοιπὸν ἦταν καιρὸς νὰ ἀναδειχθεῖ ἡ ὀνοµασία Χριστός, τότε δηλαδὴ ποὺ Αὐτός, δὲν µᾶς εὐεργέτησε ἁπλῶς, ὅπως ὅταν µᾶς ἔπλασε στὴν ἀρχὴ ἢ ὅταν µετὰ τὴν συντριβή µας, µᾶς ἀνέπλασε καὶ µᾶς ἔσωσε, ἀλλὰ καὶ ποὺ ἀνέβασε καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση µας στοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν συνδόξασε µὲ τὸν ἑαυτό Του καὶ τὴν ἀξίωσε νὰ καθίσει στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός. Τότε ἀκριβῶς ἄρχισε νὰ κηρύττεται Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, στοὺς ὁποίους πρωτύτερα, στὶς ἀρχὲς τοῦ κηρύγµατος, προκαλοῦσε δέος αὐτὴ ἡ ὀνοµασία καὶ σπανίως τὴν χρησιµοποιοῦσαν, ἔπειτα ὅµως τὴν κήρυτταν φανερὰ πάνω ἀπὸ τοὺς ἐξῶστες, ὅπως τοὺς προεῖπε ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας (Ματθ. 10:27). Ἑποµένως τὰ θεῖα λόγια τῆς εὐχῆς τοποθετήθηκαν σὲ σειρὰ ἀντίστοιχη µὲ τὴν χρονικὴ ἀνάδειξη τῆς πίστεως. Ἔτσι ἀπὸ παντοῦ φανερώνεται σαφέστατα ἡ θεία σοφία ἐκείνων ποὺ τὰ συνέταξαν καὶ µᾶς τὰ παρέδωσαν, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι αὐτὰ ἀκολουθοῦν ἐπακριβῶς τὶς ἀποστολικὲς ὁµολογίες καὶ παραδόσεις, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ἀναδεικνύουν τὸ ὀρθόδοξο δόγµα τῆς πίστεώς µας, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι µᾶς ὑπενθυµίζουν τοὺς χρόνους ἐκείνους κατὰ τοὺς ὁποίους ἐκδηλώθηκε µὲ διαφόρους τρόπους ἡ Οἰκονοµία τοῦ Θεοῦ γιά µᾶς, ὁδηγώντας µας στὴν θεοσέβεια µὲ κατάλληλα κάθε φορά ὀνόµατα. Αὐτὰ λοιπὸν προσφέραµε ἐµεῖς, κατὰ τὴν δύναµή µας, σχετικὰ µὲ τὰ λόγια τῆς εὐχῆς, σὰν νὰ κόψαµε ἄνθη ἀπὸ κάποιο δένδρο ὄµορφο καὶ µεγάλο. Τὸν καρπὸ ὅµως ποὺ αὐτὰ περιέχουν, ἂς τὸν µαζέψουν ἄλλοι, ὅσοι δηλαδὴ µὲ τὴν µακρὰ µελέτη καὶ ἄσκηση ἀξιώθηκαν αὐτὸ µὲ τὸ νὰ γίνουν δεκτικοὶ καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό».