ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ                                                                        ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2026

ΕΟΡΤΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«Φῶς ἐκ φωτός, ἔλαμψε τῷ κόσμῳ Χριστός ὁ Θεός

ἡμῶν, ὁ ἐπιφανείς Θεός· τοῦτον λαοί προσκυνήσωμεν»[i].

 

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς συνήγαγε κατ’ αὐτήν τήν φωτοφόρο ἡμέρα γιά νά συνεορτάσουμε τά ἅγια Θεοφάνεια ἤ Ἐπιφάνεια, τή Δεσποτική Ἑορτή τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπό τοῦ Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου στόν Ἰορδάνη ποταμό.

Ἐκεῖνον τόν καιρό, τῆς ἐπί γῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης, κατ’ ἐντολήν τοῦ Θεοῦ, καλοῦσε σέ μετάνοια καί βάπτιζε στό ὕδωρ τούς ἀνθρώπους. Ἐπιζητοῦσε μάλιστα καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας, ἐπισείοντας  μεταφορικῶς γιά κάθε ἄκαρπο δένδρο τήν ἀποκοπή καί τή ρίψη στή φωτιά. Τόνιζε δέ ὅτι ὁ μετά ἀπό αὐτόν ἐρχόμενος, δηλαδή ὁ Χριστός, θά βαπτίζει στό Ἅγιο Πνεῦμα καί τό πῦρ[ii].

Ὁ Χριστός προσῆλθε καί Αὐτός στόν Ἰωάννη καί βαπτίσθηκε, δηλαδή καταδύθηκε στό ὕδωρ. Ἀφοῦ βαπτίσθηκε, ἀνέβηκε ἀμέσως, ὡς ἀναμάρτητος, ἀπό τό ὕδωρ, ἀνοίχτηκαν γι’ αὐτόν οἱ οὐρανοί καί εἶδε ὁ Ἰωάννης τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νά κατεβαίνει σάν περιστερά καί νά ἔρχεται ἐπάνω Του, ἐνῶ ἦλθε ἀμέσως καί φωνή ἀπό τόν Οὐρανό πού ἔλεγε τοῦτος εἶναι ὁ ἀγάπητος μου υἱός.

Μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀνακαινίστηκε ἡ φύση μας, ἐνῶ μέ τό Βάπτισμα, πού μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος βαπτισθείς, ἀνακαινίζεται καί τοῦ καθενός μας ἡ ὑπόσταση. Μέγα τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ, κατά τό ὁποῖο φανερώθηκε καί τό μυστήριο τῆς παναγίας καί παντουργοῦ Τριάδος, μέγα καί τό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος πού παρέχει ἡ Ἐκκλησία Του, διότι αὐτό εἶναι ἡ πύλη τῶν Οὐρανῶν πού εἰσάγει ἐκεῖ τούς βαπτιζομένους.

 Ἀρκεῖ νά ἀκολουθεῖται ἀπό διά βίου μετάνοια, τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, μέ κορωνίδα τήν ἀγάπη, καί ἀπό τή μετάληψη τοῦ Σώματος καί Αἵματός Του. Αὐτά μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἀπό αὐτά ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας, μέ αὐτά τήν καρπωνόμαστε καί σέ αὐτά συγκεφαλαιώνεται ἡ Θεία Οἰκονομία[iii], δηλαδή τό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου.

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Ὅπως προελέχθη, κατά τή Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας ἄνοιξαν οἱ Οὐρανοί. Αὐτό ἀποδεικνύει, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, πώς πλέον ὑπάρχει μία ποίμνη, τῶν ἄνω και κάτω, τῶν ἀγγέλων δηλαδή καί τῶν ἀνθρώπων, μέ ἕναν ἀρχιποίμενα, τόν Χριστόν[iv]. Ὅπως δέ ἀναφέρεται στίς εὐχές τοῦ σήμερον τελεσθέντος Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, τώρα ἀλλά καί πάντοτε στήν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ μία Ἐκκλησία Του, τό Σῶμα Του, τῆς ὁποίας Αὐτός καί μόνον Κεφαλή ὑπάρχει, «τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει καί τά κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ»[v].

Αὐτή τήν ἑνότητα πολεμᾶ λυσσωδῶς, ἐδῶ καί εἴκοσι αἰῶνες, ὁ ἐχθρός τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ὁ διάβολος, γιά νά τήν διαρρήξει. Πρωτίστως, ἐπιδιώκει μέ τά σχίσματα καί τίς αἱρέσεις τήν ἀποκοπή καί ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, ὥστε νά ματαιωθεῖ ἡ σωτηρία του. Ὡς κοσμοκράτορας δέ, ἐξωθεῖ τούς ἀνθρώπους στήν πλήρη ἀποστασία ἀπό τόν Θεό καί σέ ἐπιλογές στή ζωή των ὅλων ἐκείνων πού ἀντιστρατεύονται τό σωτήριο θέλημά Του.

Ζοῦμε σέ μία ἐποχή ἤ μᾶλλον σέ ἕναν κόσμο ἀποπροσανατολισμένο. Τόν χαρακτηρίζει σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ἡ σύγχυση, ἡ ἀβεβαιότητα, ὁ σχετικισμός, ὁ συγκρητισμός, ὁ δικαιωματισμός, ἡ διαφθορά καί ἡ διαστροφή. Σέ ἕναν τέτοιο κόσμο, ὁ ὁποῖος ἀναπόφευκτα ἐπηρεάζει ὅλους καί ὅλα, χρειάζεται, γιά νά μήν παρασυρθοῦμε, νά γνωρίζουμε τί εἴμαστε, ποῦ πηγαίνουμε, ποιός εἶναι ὁ προορισμός μας, νά ἔχουμε σαφεῖς ἀπόψεις γιά ὅλα τά θέματα, νά βαδίζουμε σέ ἀσφαλή ὁδό καί πορεία.

Τό κριτήριο, τό μέτρο καί ἡ αὐθεντία γιά ὅλα αὐτά δέν μπορεῖ νά εἶναι ἄλλο ἤ μᾶλλον ἄλλος, παρά Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[vi], ὁ σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός καί μοναδικός Σωτήρας τοῦ κόσμου. Αὐτός πού, κατά τήν ὑπόσχεση καί ἐπαγγελία Του, εἶναι καί θά εἶναι «ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»[vii] μαζί μας διά τῆς Ἐκκλησίας Του! Ἀρκεῖ κι ἐμεῖς νά παραμένουμε ἑνωμένοι μαζί Του ὡς μέλη Αὐτῆς, δηλαδή ὡς μέλη τοῦ Σώματός Του!

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

Δέν μπορεῖ νά ἀποσιωπηθεῖ ὅτι σήμερον ἐνῶ «ἡ ἱερά και μεγαλόφωνος τῶν ὀρθοδόξων πανήγυρις ἀγάλλεται»[viii], ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων συμπολιτῶν μας ἔχει ἀποστρέψει τό πρόσωπό της ἀπό τήν πατρώα εὐσέβεια. Μάλιστα, ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία αὐτοῦ τοῦ  λαοῦ μέ πρόσφατη ἀπόφασή της βλασφημεῖ τά Μυστήρια τῶν Ὀρθοδόξων ὡς δῆθεν στερούμενα ἐγκυρότητος καί κανονικότητος θεωρούμενα ὡς μή τελεσθέντα[ix], ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή διά τῆς ταυτίσεώς της μέ τό κέντρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τό Βατικανοποιημένο Φανάρι, ἀναγνωρίζει Ἀποστολική Διαδοχή καί μυστήρια στήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, μέ τόν ὁποῖο, ὅπως καί προσφάτως διακηρύχθηκε ἔργῳ και λόγῳ, βρίσκονται ἤδη σέ μερική κοινωνία καί ἐπείγονται γιά τήν πλήρη ἕνωση![x]

Βεβαίως, τό μικρό ποίμνιο τῶν ὀρθοδόξων καί οἱ Ποιμένες του δέν πτοοῦνται ἀπό αὐτόν τόν ἔμμεσο διωγμό, διότι ὑπαγορεύεται, λόγῳ τῆς διαπλοκῆς τῶν ἐξουσιῶν καί ἡ μή καταχώρηση τῶν Μυστηρίων τῶν Ὀρθοδόξων στά Ληξιαρχεῖα τοῦ Κράτους, ἀφοῦ  τό κῦρος αὐτῶν ἀντλεῖται ἀπό τήν, χάριτι Θεία, διακράτηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ὁμολογίας καί τήν κανονική συνέχεια τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.

Καίτοι ταπεινούς καί ἀναξίους, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί ὁ ἴδιος ὁ Οὐρανός μᾶς παρηγοροῦν καί μᾶς ἐνισχύουν. Ἐνῶ κατηγορούμεθα ὡς δῆθεν ἀνυπάκουοι καί σχισματικοί, ἐπειδή ἀρνούμεθα τήν ἐπιβολή τῆς παπικῆς ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας, ὡς προδρόμου τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ καί τόν ἴδιο ὡς παναίρεση, πιστεύουμε, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ὅτι ἐμμένοντας στήν πατρώα εὐσέβεια, ἀποσχιζόμαστε ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ ραβόμαστε γιὰ πάντα πάνω στὸ ὕφασμα τῆς εὐσεβοῦς πίστεως, βλέποντας πιὰ τότε ἀκέραιο τὸν χιτώνα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀποσπαστεῖ ἀπὸ τὴ σχέση μὲ τὴν αἵρεση![xi]

Τέλος, δοξολογοῦμε μετ’ εὐχαριστίας τόν Τριαδικό Θεό, διότι, πέραν τῶν πολλῶν ἄλλων εὐεργεσιῶν Του, μᾶς χάρισε καί τήν ἐξ ὕψους βεβαίωση τοῦ ἱεροῦ ὑπέρ τῆς εὐσεβείας ἀγῶνος. Ὅπως ὁ ἀστήρ στήν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος μας καί οἱ Οὐρανοί στήν Βάπτισή Του ἔγιναν κήρυκες πού σάν παγκόσμια καί ὑπερκόσμια στόματα κήρυξαν τή θεότητα τοῦ Χριστοῦ[xii], ἔτσι, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, καί τό Σημεῖο τοῦ Χριστοῦ, ὁ Τίμιος Σταυρός, πού ἐμφανίσθηκε το ἔτος 1925 στόν νυκτερινό Ἀττικό οὐρανό καί κατηύγασε τήν ἐκκλησιαστική Σύναξη τῶν ὑπερδισχιλίων διωκομένων Ὀρθοδόξων, προσεμαρτύρησε ἄνωθεν καί ἐπικύρωσε ὡς θεάρεστη τή στάση καί Ὁμολογία των.

Αὐτῶν τοῖς ἴχνεσι βαδίζουμε καί θά ἀκολουθοῦμε, σύν Θεῶ, ἕως ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς.

 Ἡ Χάρις τοῦ σαρκωθέντος καί ἐν κόσμῳ ἐπιφανέντος Θεοῦ εἴη μετά πάντων ὑμῶν!

Μετ’ εὐχῶν καί εὐλογιῶν

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

†  Ὁ Ἀθηνῶν ΣΤΕΦΑΝΟΣ

 

---

[i] Στιχηρό τῶν Αἴνων τῶν Θεοφανείων.

[ii] Πρβλ Ματθ. γ΄, 11.

[iii] Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὁμιλίες ΝΘ΄& Ξ΄, ΕΠΕ 11.

[iv] Π.Ν. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς το κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον, Ἀθῆναι 1958, σελ. 138.

[v] Εὐχές Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, Μέγα Εὐχολόγιον.

[vi] Ἰω. ιδ΄, 6.

[vii] Ματθ. κη΄, 20.

[viii] Ἐκ τῶν Εὐχῶν τοῦ Μ. Ἀγιασμοῦ

[ix] Ἔγγραφο τῆς «Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος», Ἀρ. Πρωτ. 2877/9.12.2025

[x] Ἡ κοινή Διακήρυξη Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καί Πάπα Λέοντα, 29.11.2025, Ἱστοσελίδα «Φῶς Φαναρίου».

[xi] «Τῆς αἱρέσεως ἀποσχιζόμενοι, τῇ εὐσεβείᾳ διὰ παντὸς ἐνραπτόμεθα»· καὶ «τότε ἄρρηκτον» βλέπουμε τὸν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα, ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρὸς τὴν αἵρεσιν κοινωνίας...». Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. (Ὁμιλία Ζ΄, Εἰς τὸν Ἐκκλησιαστήν, ΕΠΕ 6,485. PG τ. 44, στλ. 725D-728Α)

[xii] Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὅ. π.