Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης σέ Παπική «Θεία Λειτουργία» γιά τήν ἐπέτειο ἐκλογῆς τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΔ΄

Αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα……

 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Μαΐου 2026, μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, μετέβη στον ΡΚαθολικό Ναό του Αγίου Πνεύματος στο Harbiye, όπου παρέστη στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε για την πρώτη επέτειο από την εκλογή της Α.Α. του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄, κατά την οποία μίλησε επικαίρως στην αγγλική, κατόπιν παρακλήσεως του Νουντσίου του Βατικανού στην Τουρκία Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Marek Solczynski.

Με τον Παναγιώτατο παρακολούθησαν την Θεία Λιτουργία και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Κρήνης κ. Κύριλλος, και Προύσης κ. Ιωακείμ, καθώς και ο Ιερολ. Πατριαρχικός Διάκονος κ. Φώτιος Πουλόπουλος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, κατά την ομιλία του, υπογράμμισε τη σημασία της ενότητας των Χριστιανών, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκλογή του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄.

Ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα. Όπως τόνισε, «τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας στην πορεία της αγάπης και της αλήθειας διαμόρφωσαν μία ζώσα συνείδηση κοινής κλήσεως και κοινού πεπρωμένου».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πρόσφατη αποστολική επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στην Τουρκία, η οποία συνέπεσε με τη συμπλήρωση 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και με τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Παναγιώτατος υπογράμμισε ότι η κοινή αυτή παρουσία «δεν αποτελεί απλώς μία πράξη ιστορικής ευλαβείας, αλλά μία βαθιά θεολογική διακήρυξη ότι το Σύμβολο της Νικαίας παραμένει ζωντανός δεσμός κοινωνίας».

Παράλληλα, επεσήμανε ότι η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της Εκκλησίας, αλλά συνδέεται άμεσα με την ειρήνη στον κόσμο. «Η ενότητα δεν είναι μόνο μία εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μία οδός προς τη μεταμόρφωση του κόσμου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία συγκρούσεων, αλλά καρπός κοινωνίας, δικαιοσύνης και της χάριτος του Θεού».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επανέλαβε επίσης την κοινή έκκληση υπέρ της ειρήνης, επισημαίνοντας ότι «σε πολλές περιοχές του κόσμου οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων ανθρώπων», ενώ κάλεσε πολιτικούς ηγέτες και καλοπροαίρετους ανθρώπους να εργασθούν «ώστε να τερματισθεί αμέσως η τραγωδία του πολέμου».

Κλείνοντας, εξέφρασε τις αδελφικές ευχές του προς τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υπογραμμίζοντας ότι «η φωνή του έχει καταστεί για πολλούς μία ηθική πυξίδα μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο», και ευχήθηκε ο Αναστάσιμος φωτισμός να συνεχίσει να καθοδηγεί τη διακονία του «ως σημείο ελπίδος για ολόκληρη την ανθρωπότητα».

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Εξοχότατε, αγαπητέ Αρχιεπίσκοπε Μάρεκ Σολτσίνσκι, Αποστολικό Νούντσιο,

Εξοχότατε και Εξοχότατε,

Σεβασμιότατοι  Πατέρες,

Κυρίες και Κύριοι,

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,

Χριστός Ανέστη!

Κατά τη διάρκεια αυτής της πασχαλινής περιόδου, σας χαιρετάμε με αυτή την αρχαία και πάντα νέα διακήρυξη χαράς εν Κυρίω Αναστάντος. Αν και φέτος δεν είχαμε όλοι την ευλογία να γιορτάσουμε μαζί την «Εορτή των Εορτών» στην πληρότητά της, είμαστε ωστόσο συγκεντρωμένοι για άλλη μια φορά εν πνεύματι και εν πίστεως, και διακηρύττουμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Τώρα ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, η απαρχή των κεκοιμημένων· επειδή, μέσω ανθρώπου, ήρθε ο θάνατος, έτσι και μέσω ανθρώπου έγινε η ανάσταση των νεκρών» (Α΄ Κορινθίους 15:20-21).

Είναι ιδιαίτερη χαρά σήμερα που συμμετέχουμε στην Ρωμαιοκαθολική κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη για να τιμήσουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής της Αυτού Αγιότητας Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, του αγαπημένου μας αδελφού εν Χριστώ. Δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος από την εν Κυρίω κοίμηση του Πάπα Φραγκίσκου, για τον οποίο συνεχίζουμε να προσευχόμαστε. Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

 

Κοιτάζοντας πίσω στο περασμένο έτος, δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε τον Θεό για την εμβάθυνση της προσέγγισης που συνεχίζει να εμπνέει τις δύο Αδελφές Εκκλησίες μας, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η μη αναστρέψιμη πορεία, η οποία ξεκίνησε το 1964 με την προφητική συνάντηση μεταξύ του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, έχει διαμορφώσει βαθιά το ταξίδι της συμφιλίωσης στο οποίο συνεχίζουμε να πορευόμαστε με ελπίδα, εμπιστοσύνη και επιμονή στον Θεό. Τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας σε αυτή την πορεία της φιλανθρωπίας και της αλήθειας έχουν διαμορφώσει μια ζωντανή συνείδηση ​​κοινής κλίσης και κοινού πεπρωμένου, η οποία συνεχίζει να στηρίζει και να εμπνέει τον διάλογό μας σήμερα.

Με έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο, αναλογιζόμαστε απόψε την πρόσφατη αποστολική επίσκεψη της Αυτού Αγιότητας του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στην Τουρκία. Όπως γνωρίζουμε, η επίσκεψη αυτή σημαδεύτηκε από μια βαθιά διπλή εορτή: την 1700ή επέτειο της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας και την πολιούχο εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που τιμά τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα για το οικουμενικό μας προσκύνημα: τι σημαίνει μια τέτοια στιγμή για το ταξίδι που μοιραζόμαστε;

Μιλάμε σκόπιμα για «προσκύνημα», διότι μέσω του προσκυνήματος ανανεώθηκε η σχέση μας στην Ιερουσαλήμ· μέσω του προσκυνήματος πήγαμε μαζί στο Ιζνίκ -την αρχαία Νίκαια- για να διακηρύξουμε την πίστη της Εκκλησίας με «μία φωνή και μία καρδιά».

Αυτή η κοινή εορτή αποτελεί μια στιγμή βαθιάς εκκλησιαστικής και πνευματικής σημασίας για τη σχέση μεταξύ της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επιστρέφοντας μαζί στην ίδια την πηγή της κοινής τους πίστης - την ομολογία της ομοούσιας φύσης του Υιού με τον Πατέρα - μαρτυρούμε μια ενότητα που, αν και τραυματισμένη στην ιστορία, δεν έχει χαθεί ποτέ εντελώς. Αυτή η πράξη κοινής μνήμης δεν είναι μια απλή χειρονομία ιστορικής ευσέβειας, αλλά μια βαθιά θεολογική επιβεβαίωση ότι το Σύμβολο της Νίκαιας παραμένει ένας ζωντανός δεσμός κοινωνίας, καλώντας και τις δύο Εκκλησίες να ανακαλύψουν ξανά η μία την άλλη στην αλήθεια που ήδη μοιράζονται.

Υπό αυτή την έννοια, η Νίκαια δεν είναι μόνο μια ανάμνηση, αλλά ένας ορίζοντας: ένα σημείο πνευματικού προσανατολισμού από το οποίο μπορεί να διακριθεί εκ νέου η πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας. Όπως μας υπενθυμίζει το Ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός προσευχήθηκε «για να είναι όλοι ένα· όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα και εγώ ενωμένος με εσένα, ώστε και αυτοί να είναι ενωμένοι με εμάς» (Ιωάννης 17:21). Απηχώντας αυτή την προσευχή στη Νίκαια, μαζί με τους πολλούς Χριστιανούς ηγέτες που συμμετείχαν σε αυτή την επίσημη περίσταση, προσφέραμε ένα ανανεωμένο προφητικό σημάδι στον κόσμο: ότι η συμφιλίωση δεν είναι ένα αφηρημένο ιδανικό, αλλά μια ζωντανή κλήση που έχει ανατεθεί στις Εκκλησίες, έτσι ώστε η ενότητά τους να γίνει μια αξιόπιστη μαρτυρία της αλήθειας και της αγάπης που αποκαλύφθηκε στον Χριστό.

Επιτρέψτε μας να επαναλάβουμε αυτό που δηλώσαμε μαζί: «Ο στόχος της χριστιανικής ενότητας περιλαμβάνει τον στόχο της θεμελιώδους και ζωογόνου συμβολής στην ειρήνη μεταξύ όλων των λαών. Μαζί υψώνουμε ένθερμα τις φωνές μας επικαλούμενοι το δώρο της ειρήνης του Θεού στον κόσμο μας. Δυστυχώς, σε πολλές περιοχές του κόσμου μας, οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων πολλών. Απευθύνουμε έκκληση σε όσους έχουν αστικές και πολιτικές ευθύνες να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να διασφαλίσουν ότι η τραγωδία του πολέμου θα σταματήσει αμέσως και ζητούμε από όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης να υποστηρίξουν την έκκλησή μας».

Η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν είναι επομένως εσωστρεφής, αλλά βαθιά στραμμένη προς τα έξω: είναι μια αποστολή για τη ζωή του κόσμου. Είναι μια συγκεκριμένη και απαραίτητη συμβολή στη συμφιλίωση μεταξύ των λαών, στην επούλωση των διαιρέσεων και στην παύση της βίας. Σε μια εποχή που ο πόλεμος και οι συγκρούσεις συνεχίζουν να πληγώνουν την ανθρώπινη οικογένεια, αυτή η κοινή έκκληση αντηχεί ως ηθική και πνευματική πρόσκληση - προς τους ηγέτες, τις κοινότητες και όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης - να εργαστούν ακούραστα ώστε να σταματήσει η τραγωδία του πολέμου.

Όσο περισσότερο οι Εκκλησίες πλησιάζουν η μία την άλλη εν αληθεία και αγάπη, τόσο πιο αξιόπιστη και αποτελεσματική γίνεται η μαρτυρία τους για την ειρήνη. Έτσι, η ενότητα δεν είναι μόνο μια εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μια πορεία προς τη μεταμόρφωση του κόσμου, όπου η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία σύγκρουσης, αλλά ο καρπός της κοινωνίας, της δικαιοσύνης και της χάρης του Θεού που εργάζεται στις ανθρώπινες καρδιές.

Αγαπητές αδελφές και αδελφοί εν Χριστώ,

Την ημέρα αυτή, καθώς γιορτάζουμε την πρώτη επέτειο της εκλογής της Αυτού Αγιότητας Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, συνεχίζουμε να προσευχόμαστε για τον αγαπητό μας αδελφό εν Χριστώ. Η φωνή του έχει γίνει για πολλούς ηθική πυξίδα σε έναν διασπασμένο κόσμο, βασισμένη στην αλήθεια της διδασκαλίας του Χριστού. Είθε το φως που λάμπει από τον άδειο τάφο να συνεχίσει να φωτίζει το μονοπάτι μας και να παραμένει σημάδι ελπίδας για όλη την ανθρωπότητα. Προσευχόμαστε ο Κύριος να χαρίσει στον Πάπα Λέοντα πολλά χρόνια με καλή υγεία, ενισχυμένο από τη χάρη Του, ώστε η διακονία του να συνεχίσει να αναπτύσσεται και να εμπνέει πολλούς.

Χριστός Ανέστη!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ: Η μερική ένωση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με τον Παπισμό είναι γεγονός, τουλάχιστον από τό έτος έτος 1965. Τώρα, βαδίζει, υπό την καθοδήγηση του κ. Βαρθολομαίου, στην πλήρη ένωση. Εάν η κοινωνία και η μνημόνευση σημαίνουν την ταύτιση των κοινωνούντων κατά την Πίστη, τότε και όλοι οι μετ΄ αυτού κοινωνούντες χωρούν από την μερική προς την πλήρη ένωση, δηλαδή την απόλυτη αποστασία!

Ένας Αρμένιος (αριστερά), ένας Ουνίτης (κέντρο) καί ένας Μονοφυσίτης
(δεξιά) συμμετέχουν συμπροσευχόμενοι στην Παπική Λειτουργία για την
επέτειο ενός έτους του νέου  Πάπα στον Θρόνο του.