ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΥΣΤΟΧΟ ΑΡΘΡΟ

Ἡ διαρκὴς Οἰκουμενιστικὴ σύγχυση ἀποτελεῖ ἐσχάτη πλάνη

22 Αυγούστου, 2026

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

 

 

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀπὸ παλαιὰ καὶ μέχρι σήμερα, προσπαθοῦν νὰ πείσουν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τοὺς ἄλλους, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστικές τους ἀντιλήψεις καὶ πρακτικὲς δὲν συνιστοῦν ἐκτροπή, δὲν ἀλλοιώνουν τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ εἶναι δῆθεν σύμφωνες μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση ἀπὸ τὰ ἀποστολικὰ ἤδη χρόνια! Ὅτι εἶναι δῆθεν καθῆκον καὶ ὑποχρέωσή τους νὰ ἀγωνίζονται «γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας καὶ τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν», κάτι τὸ ὁποῖο ἔχει δῆθεν τὶς ρίζες του στὴν πρωτοχριστιανικὴ περίοδο! (βλ. π. Αὐγουστίνου Μπαϊραχτάρη, «Ἡ φύση τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ ΠΣΕ – Μία ὀρθόδοξη ἱστορικὴ καὶ θεολογικὴ θεώρηση τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης», στὸ περιοδ. «Θεολογία», 2/2015, σελ. 257).

 

Μάλιστα, γιὰ νὰ ἑδραιώσουν αὐτὴ τὴν προφανῆ καὶ πρωτοφανῆ πλάνη τους, δὲν διστάζουν νὰ προβαίνουν σὲ ἀνεπίτρεπτη σύγχυση ὅρων, ὥστε νὰ δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν καινοτομοῦν, οὔτε πρωτοτυποῦν, ἀλλὰ ὅτι παραμένου δῆθεν πιστοὶ καὶ συνεπεῖς στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση.

 

Γιὰ παράδειγμα, ὁ προηγούμενος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Δημήτριος, δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα ἡ σκιά του, ἤτοι ὁ τότε διευθυντὴς τοῦ ἰδιαιτέρου πατριαρχικοῦ γραφείου Φιλαδελφείας Βαρθολομαῖος καὶ νῦν Κωνσταντινουπόλεως), δήλωνε γραπτὰ σὲ σχετικὴ ἐρώτηση:

 

«Ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνησις δὲν εἶναι τι τὸ ξένον πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Ἀνήκει εἰς τὴν φύσιν τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ οἰκουμενικότης. Τοῦτο σημαίνει ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ Οἰκουμενικότης δὲν εἶναι δύο πραγματικότητες ἁπλῶς παράλληλοι, ἀλλὰ δύο γνωρίσματα, τὰ ὁποῖα συμπίπτουν θεολογικῶς καὶ ἱστορικῶς. Ἡ Ὀρθοδοξία ὡς ἡ μοναδικὴ οἰκουμενικὴ ἀλήθεια ὑπερκαλύπτει τὸν Οἰκουμενισμόν. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ προσδίδει τὴν Οἰκουμενικὴν διάστασιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀλλὰ καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποκτᾶ ἔννοιαν καὶ περιεχόμενον μόνον ὑπὸ τὴν στέγην τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καὶ παραδόσεως. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, τόσον εἰς τὰ παλαιὰ σχήματα τοῦ ἱστορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον καὶ εἰς τὰς συγχρόνους μορφὰς τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, εὑρέθη εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν παρουσίας, συμμετοχῆς καὶ πρωτοβούλου συμπράξεως μεθ’ ὅλων τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ, αἱ ὁποῖαι στοχεύουν τιμίως καὶ εἰλικρινῶς τὴν ἑνότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος τῶν Ὀρθοδόξων ἐντὸς τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως: νὰ δώσουν τὴν πραγματικὴν διάστασιν εἰς τὴν Κίνησιν καὶ νὰ τὴν τοποθετήσουν εἰς τὴν ὀρθὴν βάσιν της, μὲ γνώμονα τὰς κοινὰς πηγὰς τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀληθείας καὶ τῆς ὀρθῆς διδασκαλίας καὶ παραδόσεως» (περιοδ. «Ἐκκλησία», ἀρ. 13/1-15.7.1986, σελ. 439).

 

Στὴν προκειμένη περίπτωση, παρατηρεῖται καταφανὴς σύγχυση ὅρων καὶ πραγματικοτήτων. Γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ σαφεῖς, λέγουμε ὅτι ἡ Οἰκουμενικότητα ἀποτελεῖ πράγματι βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεώς μας. Ὅμως, χρειάζεται προσοχὴ νὰ μὴ συγχέονται οἱ ἔννοιες. Ὅπως ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ θέωση, ποὺ ἀποτελεῖ ἐκπλήρωση τοῦ «καθ’ «ὁμοίωσιν», καὶ ἄλλο πρᾶγμα ἡ Θεοποίηση, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ψεῦδος τοῦ διαβόλου στοὺς πρωτοπλάστους γιὰ νὰ τοὺς ἐκβάλει ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ἔτσι ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ Οἰκουμενικότητα, ποὺ σημαίνει τὸ ἄνοιγμα τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς πρόσκληση στὸν ἐκτὸς αὐτῆς κόσμο, ἀκόμη δὲ καὶ στοὺς αἱρετικοὺς καὶ σχισματικούς, γιὰ υἱοθέτηση τῆς ἀληθείας της καὶ ἕνωση ἐν μετανοίᾳ μὲ αὐτήν, καὶ τελείως ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ὁ σύγχρονος Οἰκουμενισμός, ποὺ σημαίνει προσπάθεια γιὰ δῆθεν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, δηλαδὴ τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μαζί τους καὶ ἀπὸ κοινοῦ μὲ αὐτούς· τοῦτο δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή τους στὸ πλήρωμα τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως, ἀπὸ ὅπου ἐξέπεσαν, ἀλλὰ σὲ ἀνεπίτρεπτη ἀνάμιξη μαζί τους, ἄν καὶ αὐτοὶ διακατέχονται ἀπὸ διαφορετικὲς ἀρχὲς στὴν πίστη καὶ στὸ ἦθος. Ὥστε ὁ μόνιμος θεσμικὸς συμφυρμὸς μαζί τους -ὅπως συμβαίνει γιὰ παράδειγμα στὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» (ΠΣΕ), νὰ καθίσταται σαφῶς ἀθέμιτος, ἀνεπίτρεπτος καὶ ἀπόβλητος ὀρθοδόξως (βλ. κείμενο: «Μηδὲν νόθον δόγμα τῷ τῆς ἀγάπης προσχήματι παραδέχεσθε», στὸ ἔργο τοῦ Στεργίου Σάκκου, Ἀγάπη καὶ Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Χριστιανικὴ Ἐλπίς» Ὀρθόδοξη Ἀδελφότητα, Θεσσαλονίκη 2018, σελ. 117 ἑ.).

 

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν δισχιλιετῆ ἱστορία της καλοῦσε καὶ πρότεινε πάντοτε σὲ ὅλους τοὺς ἐκτὸς Αὐτῆς τὴν ἀλήθεια τοῦ δόγματός της γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας. Ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος διαλεγόταν πράγματι μὲ ὅλους, μὲ σκοπὸ νὰ μεταμορφώσει ὅσους Τὸν ἐπίστευαν καὶ νὰ τοὺς καταστήσει πρόβατα τῆς ποίμνης Του. Ἔναντι ὅσων ἀντέλεγαν μὲ πεῖσμα καὶ ἀπέρριπταν ἤ διέστρεφαν τὴν διδαχή Του, διέκοπτε τὸν ὅποιο διάλογο (βλ. Ἰωάν. 8:25).

 

Καὶ τοῦτο διότι ἡ Ἀγάπη ἁγιογραφικῶς δὲν χωρίζεται ἀπὸ τὴν σώζουσα Ἀλήθεια. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει Ἀγάπη χωρὶς Ἀλήθεια: «ἀληθεύομεν ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. 4:15) καὶ ἡ ἀγάπη «συγχαίρει τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. 13:6).

 

Ἀντίθετα, μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ δὴ τοῦ «ΠΣΕ» ὑπάρχει ὑπερτονισμὸς τῆς ἀγάπης εἰς βάρος τῆς ἀληθείας. Οἱ διαρκεῖς σχέσεις μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰῶνα, ἡ συμπερίληψη μαζί τους σὲ συμβούλια καὶ διαβούλια, οἱ ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων καὶ δώρων, οἱ συμπροσευχὲς καὶ συνδιακηρύξεις, οἱ ἐναγκαλισμοὶ καὶ ἀλληλο-ασπασμοί, δὲν συνιστοῦν τίποτε ἄλλο παρὰ ἀνεπίτρεπτο διαχωρισμὸ Ἀγάπης καὶ Ἀληθείας, μὲ πλήρη ἤ ἔστω μερικὴ παραθεώρηση τῆς Ἀληθείας.

 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ποθοῦσαν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἑτεροδόξων μὲ ἀνυπόκριτη ἀγάπη καὶ ἀλήθεια, διότι ὁ χωρισμός τους δημιουργοῦσε μέσα στὴν εὐαίσθητη ψυχή τους πόνο καὶ ὀδύνη. Ἀλλὰ αὐτὸ καθόλου δὲν σήμαινε ὅτι «συμμαχοῦσαν» μαζἰ τους μέσῳ Συμβουλίων δῆθεν Ἐκκλησιῶν (!), γιὰ ἀτέρμονες συζητήσεις ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ καὶ γιὰ κοινὲς διακηρύξεις καὶ δράσεις στὸν κόσμο! Ἡ σύντομη πιστοποίηση ὅτι οἱ κακοδοξοῦντες ἐπέμεναν στὶς κακοδοξίες τους, ὁδηγοῦσε σὲ παύση ὁποιασδήποτε διαλογικῆς διαδικασίας καὶ προσπάθειας, σύμφωνα μὲ τὴν Ἀποστολικὴ προτροπή: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. 3:10). Αὐτὸ κανέναν «ἱστορικὸ Οἰκουμενισμὸ» δὲν συνιστοῦσε, ἐκτὸς κι ἄν θέλουμε νὰ «παίζουμε μὲ τὶς λέξεις» γιὰ τὴν δημιουργία ἐντυπώσεων.

 

Ἡ συνεχὴς καὶ ἐπίμονη προσέγγιση μὲ ἀνθρώπους ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἐγκαταλείπουν τὶς πλάνες τους, ἀλλὰ καὶ ἐπιτείνουν αὐτὲς καὶ χειροτερεύουν, δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο, κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, παρὰ ἐξακολούθηση τοῦ καταστροφικοῦ διαλόγου τῆς Εὔας μὲ τὸν Ὄφι, τοῦ ὁποίου γνωρίζουμε τὸ τραγικὸ ἀποτέλεσμα! (βλ. Εἰς Γένεσιν, ὁμιλ. 16, παρ. 2, ΕΠΕ τ. 2, σελ. 416).

 

Ὁ σύγχρονος συναγελασμὸς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους εἶναι λοιπὸν μία καλοστημένη Οἰκουμενιστικὴ παγίδα, στὴν ὁποίαν περιέπεσαν οἱ Οἰκουμενιστές, οἱ φιλο-οικουμενιστές, ὅπως καὶ οἱ ἀνεχόμενοι καὶ ἀκολουθοῦντες αὐτοὺς καὶ ἑπομένως συμπαρασυρόμενοι στὴν «ἐλεύθερη πτώση» τους!…

 

Τὰ λογικοφανῆ κοσμικὰ κατὰ βάσιν Οἰκουμενιστικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ παγχριστιανικὴ ἤ καὶ πανθρησκειακὴ ἑνοποίηση, μὲ τὴν ἔννοια τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως, συνεργασίας καὶ ἰδίως ἀλληλο-αποδοχῆς, ἀποτελοῦν παραφθορὰ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ καταστρατήγηση τῆς Ἀληθείας Πίστεως καὶ Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας (βλ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, «Οἱ διάλογοι χωρὶς προσωπεῖο», περιοδ. «Παρακαταθήκη», ἀρ. 25/Ἰούλιος-Αὔγουστος 2002, σελ. 7).

 

Μὴ λησμονοῦμε ἄλλωστε ὅτι μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στὴν πράξη, ὑπάρχει ἀναγνώριση τοῦ Βαπτίσματος ὅλων τῶν αἱρετικῶν, δίδεται «κοινὴ μαρτυρία» πίστεως καὶ ἐπιδιώκεται ὁ «κοινὸς εὐαγγελισμὸς» τῶν ἀνθρώπων, γίνεται ἀπὸ κοινοῦ προσπάθεια «εὑρέσεως τῆς ἀληθείας», ἀναλαμβάνεται κοινὴ δράση γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου, ὑπάρχει δέσμευση «ἀποφυγῆς προσηλυτισμοῦ», ἀναφέρονται συμπεράσματα γιὰ «κοινὴ μετάνοια σχετικὰ μὲ ἐλλείψεις καὶ ὑπερβολές» κλπ. (βλ. π. Αὐγουστίνου Μπαϊραχτάρη, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 261, 263, 267, 268, 285-286, 297-298).

 

Ὅλα αὐτὰ μόλις ποὺ χρειάζεται νὰ τονίσουμε ὅτι καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν Κανονικὴ καὶ Συνοδικὴ Πατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κανόνας τῆς τρίτης Τοπικῆς Συνόδου τῆς Καρχηδόνος, γιὰ παράδειγμα, διαλαμβάνει: «…Παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου Ἐκκλησία οὐκ ἔστιν, ἀδύνατον ἄφεσιν ἁμαρτιῶν λαβεῖν… Ἁγιάσαι δὲ ἔλαιον οὐ δύναται ὁ αἱρετικός, ὁ μήτε θυσιαστήριον ἔχων, μήτε Ἐκκλησίαν. Οὐ δύναται δὲ χρίσμα τὸ παράπαν, παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι… Πῶς δὲ εὔξεται ὑπὲρ τοῦ βαπτισθέντος, οὐχὶ ἱερεύς, ἀλλ’ ἱερόσυλος καὶ ἁμαρτωλός;… Διὰ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας νοοῦμεν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν [δίδοσθαι]. Τίς δὲ δύναται δοῦναι, ὅπερ αὐτὸς οὐκ ἔχει;… Τὰ ὑπ’ αὐτῶν [τῶν αἱρετικῶν] γενόμενα ψευδῆ καὶ κενὰ ὑπάρχοντα, πάντα ἐστιν ἀδόκιμα… Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου, καὶ οἱ ἀντίχριστοι ὠνομασμένοι, δυνατοὶ οὐκ εἶεν χάριν δοῦναι τῷ Κυρίῳ» (βλ. Ἱερὸν Πηδάλιον, σελ. 369).

 

Τὰ ἀνωτέρω βρίσκονται σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τοὺς Ἱεροὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες ΜΣΤ΄ καὶ ΜΖ΄, κατὰ τοὺς ὁποίους τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν θεωρεῖται «μόλυσμα». Διότι πρόκειται γιὰ «ἐχθροὺς τῆς ἀληθείας», οἱ ὁποῖοι ἐπιφέρουν «ἀποτρόπαιον μίασμα καὶ βδέλυγμα», κατὰ τὸν Α΄ Ἱερὸ Κανόνα τῆς Πενθέκτης ἁγίας Συνόδου.

 

Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες Ζ΄ τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς καὶ ϤΕ΄ τῆς Πενθέκτης, περὶ τῶν «προστιθεμένων τῇ ὀρθοδοξίᾳ καὶ τῇ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπὸ αἱρετικῶν», οἱ ὁποῖοι δέχονται σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις τὴν μὴ ἐπανάληψη τοῦ ὀρθοῦ τύπου βαπτίσεως αἱρετικῶν, δὲν σημαίνει ὅτι θεωροῦν ἔγκυρο τὸ βάπτισμα ἐκεῖνο καθ’ ἑαυτό, οὔτε κατ’ ἀκρίβειαν οὔτε καὶ κατ’ οἰκονομίαν.

 

Τί σχέση ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ διαλαμβανόμενα στὴν σύγχρονη κατάκριτη ἀπὸ πάσης ἀπόψεως Οἰκουμενικὴ Κίνηση; Ποῦ χῶρος γιὰ «Ἐκκλησίες Χριστοῦ», γιὰ «Ἀδελφὲς Ἐκκλησίες», γιὰ ἀναγνωρίσεις de facto βαπτισμάτων καὶ ἄλλων τελετῶν, γιὰ «λειτουργήματα», κοινὲς ἐπιτροπὲς καὶ κοινὲς δράσεις;

 

  Ἐν τούτοις, οἱ Οἰκουμενιστὲς θεωροῦντες τοὺς ἑαυτούς τους ὡς εὐπροσάρμοστους στὶς ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν καὶ στὶς νέες ἱστορικο-κοινωνικο-πολιτικὲς συνθῆκες, διατείνονται μὲ ἄνεση ὅτι δῆθεν ἀκολουθοῦν -κατὰ φαντασίαν- τὸ Πατερικὸ καὶ Παραδοσιακὸ ὑπόδειγμα, χωρὶς νὰ τὸ παραβιάζουν (!), ἀλλὰ σὲ συμμόρφωση μὲ τὰ νέα δεδομένα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς.

 

Αὐτὸ θυμίζει καὶ τὴν τραγωδία (γιὰ μὴ ποῦμε βλασφημία!) στὴν ὁποία περιπίπτουν οἱ σύγχρονοι κατεδαφιστὲς τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους τῆς Ἐκκλησίας, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί: ἀφοῦ οἱ περισσότεροι κατ’ ὄνομα χριστιανοὶ δὲν τηροῦν πλέον τὶς ἠθικὲς ἀπαιτήσεις τῆς Πίστεως γιὰ καθαρότητα πρὶν ἀπὸ τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου, στὴν πανσεξουαλικὴ ἐποχή μας, ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ὁλοκληρωμένες σαρκικὲς σχέσεις πρὶν ἀπὸ τὸν Γάμο θὰ πρέπει νὰ θεωρηθοῦν φυσικὲς καὶ ἀποδεκτές, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀμοιβαία ἀγάπη καὶ ὄχι χυδαία συναλλαγή· καὶ ὅσοι συνεχίζουν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ νὰ ἐμμένουν στὸ ἰσχῦον καὶ αὐτονόητο στὴν Πίστη καὶ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια, αὐτοὶ δῆθεν κάνουν «ἑρμηνευτικὸ λάθος» καὶ δυσφημοῦν τὴν ἀληθινὴ ἔννοια τῆς πίστεως!

 

Χρησιμοποιοῦμε ἐπίτηδες αὐτὸ τὸν παραλληλισμό, διότι εἶναι γνωστὸς στὴν ἁγία Πίστη μας: οἱ ἄνομες πνευματικὲς σχέσεις μὲ τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας –διότι ὑπῆρχαν καὶ παλαιὰ μεμονωμένα περιστατικὰ κυρίως ἐξ ἀγνοίας, ἀποκαλοῦνται ἀπερίφραστα «πνευματικὴ πορνεία καὶ πνευματικὴ μοιχεία»! Εἶναι γνωστὸ αὐτὸ ἀπὸ τὰ Γεροντικὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ παραθέσουμε παραδείγματα. Ὅμως στὶς ἡμέρες μας, οἱ ἄνομες αὐτὲς σχέσεις εἶναι παγιωμένες μέσῳ τοῦ ἐκμαυλιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ὅποιος διαμαρτύρεται γιὰ τὴν πνευματικὴ αὐτὴ ἀκολασία, θεωρεῖται φοβικός, ἄβγαλτος ἐπαρχιώτης, ἀπροσάρμοστος, φανατικός, «ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου»!…

 

Ὅμως, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο εἶναι ἀναλλοίωτο καὶ ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Πίστη μας δὲν παλιώνει, ὥστε νὰ χρειάζεται ἀναπροσαρμογὴ καὶ ἐκσυγχρονισμό. Τὰ «αἰώνια ὅρια» τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως εἶναι ἀμετακίνητα καὶ ἡ ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπαράβατη (βλ. Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Α΄ 1, ΕΠΕ, τ. 1, σελ. 56).

 

Οὐδέποτε μὲ τὸ «πρόσχημα τῆς ἀγάπης» δύναται νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ ἀπόλυτη κατάπτωση («τερατώδη ταπείνωση», τὴν ὀνόμαζε ὁ Ὁμολογητὴς Γέροντας Ἰουστῖνος Πόποβιτς) συμμετοχῆς τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας σὲ «Συμβούλια Ἐκκλησιῶν» καὶ σὲ Διαχριστιανικὲς καὶ Διαθρησκειακὲς τελετὲς καὶ συνάξεις.

 

Γι’αὐτὸ καὶ πολὺ ὀρθὰ πρώην Προτεστάντης καὶ ἀπολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἀμερικὴ ἔγραψε ἐδῶ καὶ χρόνια ὅτι «ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνηση ἀπὸ ὀρθοδόξου ἀπόψεως ἀποτελεῖ μιὰ ἀποτυχία”, «εἶναι ἕνα ἄθλιο φιάσκο», «ἕνα ἄλλο προϊὸν τῆς μανίας τοῦ οὐτοπισμοῦ ποὺ κυρίευσε τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ ἀποστασία τοῦ φιλελευθέρου Προτεσταντισμοῦ καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὶς προτεσταντικὲς ὁμολογίες τῆς ἀνηθικότητας καὶ τῆς διαστροφῆς ἔχουν αὐξηθεῖ φανερὰ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς “οἰκουμενιστικῆς ἐποχῆς”» (βλ. Frank Schaeffer, Ἀναζητώντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη στὸν αἰώνα τῶν ψεύτικων θρησκειῶν – Χορεύοντας μόνος, ἐκδ. Μακρυγιάννης, β΄, Κοζάνη 2004, σελ. 505).

 

Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι ὅσοι ἑτερόδοξοι παλαιότερα καὶ στὶς ἡμέρες μας προσχωροῦν στὴν Ὀρθοδοξία, ἰδίως στὴν Ἀμερική, δὲν προσέρχονται ἐξ αἰτίας κάποιας δῆθεν «ὀρθόδοξης μαρτυρίας» στὶς Οἰκουμενιστικὲς συναντήσεις, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο! Γι’ αὐτὸ καὶ καθόλου δὲν διάκεινται ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παρὰ τὸν θεωροῦν ἀποπροσανατολιστικὸ ἕως καὶ ἀποστατικὸ φαινόμενο.

 

Οἱ ἐκτροπὲς τῶν δυτικῶν χριστιανῶν, ἰδίως ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀποδοχὴ τῶν ἀμβλώσεων, τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, τῆς γυναικείας ἱερωσύνης κλπ., ὁδηγοῦν σὲ κυριολεκτικὴ ἀηδία ἀκόμη καὶ τὰ σοβαρὰ μέλη τῶν ὁμολογιῶν τους, ὥστε νὰ ἐγκαταλείπουν αὐτὴ τὴν κατάπτωση.

 

Ὅμως, ἡ λεγόμενη ἐπίσημη Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία συμμετέχει δυστυχῶς, ἐμμέσως ἤ ἀμέσως, σὲ αὐτὴ τὴν διαβρωτικὴ Οἰκουμενιστικὴ στρέβλωση, ἀποτελεῖ ὄντως ἀσφαλῆ καὶ ἐνδεδειγμένη λύση καταφυγῆς ὅσων ἀπογοητευμένων ἀναζητοῦν τόπον σωτηρίας; Μία τέτοια ἐπιλογὴ δὲν ὁδηγεῖ διὰ τῆς τεθλασμένης ὁδοῦ (γιὰ νὰ μὴ ποῦμε διὰ τῆς εὐθείας!) στὸ ἴδιο τραγικὸ ἀδιέξοδο ἀνοχῆς ἄν ὄχι συγκαλύψεως αὐτῶν τῶν ἀποστατικῶν φαινομένων;

 

Μήπως πρὶν ἀπὸ μία δεκαετία, ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισήμων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν στὴν Ψευδο-σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου Κρήτης δὲν ἐπιδοκίμασε καὶ ἐνέκρινε τὴν αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ἐκτροπή, ἀντὶ νὰ τὴν καταδικάσει;

 

Κλείνουμε, τονίζοντας ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιὰ νὰ ἐπιτελέσει τὴν σωστικὴ ἀποστολή της στὸν κόσμο, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποβάλλει καὶ καταδικάσει κάθε «νόθον δόγμα», κάθε διαστρέβλωση τῆς ἀληθινῆς Πίστεως, κάθε πλάνη -ὅπως τὴν κυρίαρχη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, σὰν Νύμφη ἄμωμη τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

 

Ὅμως, θὰ ἐπανέλθουμε, σὺν Θεῷ, σύντομα ἐπὶ συγκεκριμένου προσφάτου συμβάντος, τὸ ὁποῖο χρήζει ἐξετάσεως καὶ σχολιασμοῦ.

 

Λάρισα, 8/21-08-2026