Γιά 30ή συνεχή χρονιά!

Ἐκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις

"Φίλοι Χριστοῦ"

στήν Οἰνόη (Βιλλίων) Ἀττικῆς.

●  Ἐξαιρετική διοργάνωση μέ μεγάλη συμμετοχή

● Μοναδικές ἐμπειρίες ἀληθινῆς ψυχαγωγίας

Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογία τῆς μητέρας μας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ διά τῶν εὐχῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὁλοκληρώθηκε μέ ἐξαιρετική ἐπιτυχία ἡ Α' Κατασκηνωτική Περίοδος (ἀρρένων) καί ἤδη βρίσκεται σέ ἐξέλιξη καί ἡ Β΄ Κατασκηνωτική Περίοδος (θηλέων) τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Κατασκηνώσεων "ΦΙΛΟΙ  ΧΡΙΣΤΟΥ", οἱ ὁποῖες ἱδρύθηκαν τό 1988 μέ Συνοδική Ἀπόφαση καί συνεχίζουν ἀδιάκοπα μέχρι σήμερα τήν προσφορά τους στήν ὀρθόδοξη Νεολαία, δηλαδή στούς νέους καί τίς νέες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τή γενική ἐποπτεία τῶν Κατασκηνώσεων ἄσκησε ἐφέτος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων (παλαιός Κατασκηνωτής μας!), σέ συνεργασία μέ τόν ὑπεύθυνο Κληρικό τῶν Κατασκηνώσεων, Αἰδ/το Πρεσβύτερο π. Ἀθανάσιο Χάνα, ἐφημέριο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ζωοδ. Πηγῆς, Νεαπόλεως Πειραιῶς. Τήν εὐθύνη τῆς Α΄ Κατ/κῆς Περιόδου, ὡς Ἀρχηγός αὐτῆς, εἶχε τό ἱδρυτικό στέλεχος τῶν Κατασκηνώσεων, ἐμπνευστής καί πρωτεργάτης τῆς λειτουργίας των, ἐλλογιμώτατος κ. Δημήτριος Κάτσουρας, θεολόγος.

Ἡ συμμετοχή παιδιῶν ἀπό διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος ἐφέτος ἦταν μεγάλη, μέ ἰδιαίτερο ποιοτικό χαρακτηριστικό τήν προσέλευση ἀρκετῶν παιδιῶν πού γιά πρώτη φορά πῆραν μέρος στή διοργάνωση, τό ποσοστό τῶν ὁποίων ξεπέρασε τό 50% τῶν συμμετεχόντων, πραγματοποιώντας ἔτσι τήν ἡλικιακή ἀνανέωση καί συμμετοχή νέων γενεῶν στό μακρόβιο πλέον Κατασκηνωτικό θεσμό.

Ὁ χῶρος (κτιριακές ὑποδομές καί ἐγκαταστάσεις) ἦταν ἀπόλυτα ἕτοιμος νά φιλοξενήσει τούς νέους μας, ὅπως καί τό προσωπικό πού διακονεῖ τήν ἑστίαση τῶν Κατασκηνωτῶν ἦταν κατάλληλα προετοιμασμένο καί ἱκανό νά συμβάλλει στή γενική ἐπιτυχία. Ὅλα αὐτά, καθώς καί οἱ πλούσιες προμήθειες ὅλων τῶν ἀπαραιτήτων γιά τή διαβίωση καί διατροφή τῶν παιδιῶν μας ἐξασφαλίσθηκαν χάρη στίς ἄοκνες προσπάθειες τῶν ὑπευθύνων τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστ. Συλλόγου "Ὁσία Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου", τόν ὁποῖο συγκροτοῦν οἱ συνεργάτιδες τοῦ Κτίτορος τοῦ φιλοξενοῦντος Ἡσυχαστηρίου μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος (+17.8.2016).

Ἀπό τό Σάββατο 2/15 Ἰουλίου τρ. ἔτ. ὁ χῶρος καί οἱ ἐγκαταστάσεις τῶν Κατασκηνώσεων γέμισαν ζωή καί ἐνέργεια μέ τήν παρουσία τῶν Κατασκηνωτῶν τῆς Α' Περιόδου, ἡ ὁποία διήρκεσε μέχρι τήν 10η/23η τοῦ μηνός. Τόν Ἀρχηγό τῆς Α΄ Περιόδου πλαισίωσαν ὁ ὑπαρχηγός Παῦλος Πιπερίδης καί τρεῖς Ὁμαδάρχες, οἱ: Ἀλέξιος Ἐλευθεριάδης, Χρῆστος Ναβροζίδης καί Χρῆστος Ἐλευθεριάδης, ὅλοι σπουδαστές καί ἔμπειροι παλαιοί Κατασκηνωτές.

Ὅπως εἶναι γνωστό, τίς συγκεκριμένες Κατασκηνώσεις τίς ἔχουν καταστήσει, τρόπον τινά, πρότυπες τό πνεῦμα καί οἱ ἀρχές πού ἔχουν ἐμπνεύσει τή δημιουργία καί λειτουργία τους καί δέν εἶναι ἄλλα παρά ὁ συνδυασμός τοῦ κοινοβιακοῦ τρόπου ζωῆς τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ καί τοῦ κοινοτικοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, τουλάχιστον ὅπως αὐτά βιώνονταν στήν ἔνδοξη διαχρονική πορεία τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἴσως αὐτό ἀκριβῶς νά εἶναι τό "μυστικό" τῆς ἐπιτυχίας καί ἀντοχῆς τῶν συγκεκριμένων Κατασκηνώσεων στόν χρόνο, ἀλλά καί τῆς διαπιστωμένης θετικῆς ἐπιδράσεως καί ἀποδοχῆς των ἀπό τή νεολαία μας καί τούς ὀρθοδόξους γονεῖς. Δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο τό γεγονός ὅτι κάθε χρόνο μᾶς ἐπισκέπτονται μέ νοσταλγία καί συγκίνηση παλαιοί Κατασκηνωτές, ἐπιθυμώντας νά ξαναζήσουν, ἔστω καί γιά λίγο, τό ἀξέχαστο κλίμα τῶν Κατασκηνώσεων.

Ἐφέτος, ἡ χρονιά ἦταν ἰδιαίτερη λόγῳ τῆς σωματικῆς ἀπουσίας τοῦ μεγάλου εὐεργέτου τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Κατασκηνώσεων καί πολυαγαπημένου Κληρικοῦ καί Πνευματικοῦ Πατρός δεκάδων νέων τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ μακαριστοῦ πλέον Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος (Γκαμίλη), ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρό ἔτους σχεδόν καί ὁ τάφος του, σάν φύλακας στοργικός, βρίσκεται στήν ἐσωτερική αὐλή τοῦ Ἡσυχαστηρίου, παραπλεύρως τοῦ Καθολικοῦ.

Ὅπως κάθε χρόνο, σημαντική ἐμπειρία γιά τούς Κατασκηνωτές ἦταν ἡ πραγματοποίηση τῆς καθιερωμένης Ἀγρυπνίας πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου. Τήν τέλεσή της λάμπρυνε μέ τήν παρουσία καί χοροστασία του ὁ Σεβ. Μητρ/της Φθιώτιδος κ. Παντελεήμων, παλαιός ὅπως ἤδη ἀνεφέρθη Κατασκηνωτής μας, συμπαραστατούμενος ὑπό τριῶν συλλειτουργῶν Κληρικῶν, τοῦ Παν/του Ἱερομονάχου π. Παύλου Grosu καί τῶν Αἰδ/των Πρεσβυτέρων π. Ἀθανασίου Χάνα καί π. Παναγιώτου Κωστάντη (στόν Ἑσπερινό συμμετεῖχε συμπροσευχόμενος καί ὁ ἀγαπητός Πρεσβύτερος Αἰδεσ. π. Βασίλειος Τσαρκατζόγλου, ἐπίσης παλαιός Κατασκηνωτής καί Ὑπαρχηγός τῶν Κατασκηνώσεων, ὁ ὁποῖος ἐτέλεσε καί τόν Ἁγιασμό κατά τήν ἔναρξη τῆς Περιόδου).

Τό Ἀναλόγιο πλαισίωσαν παλαιοί κατασκηνωτές (οἱ: Γεώργιος Μακρῆς, Εὐάγγελος Ἀλεβίζος, Εὐάγγελος Λιέπουρης, Μιχαήλ Μοτσᾶκος καί Πέτρος Τσαρκατζόγλου), ἐνῶ συμμετεῖχε ( κατά τήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ) καί ἡ χορωδία τῶν Κατασκηνωτῶν. Ἡ Λιτή, ὅπως πάντα, μέ τή λιτάνευση τῆς ἱ. Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου καί τῶν Ἱερῶν Λειψάνων ἦταν λίαν κατανυκτική, μέσα στή νυκτερινή σιγαλιά τῆς φύσεως καί τήν ἰδιαίτερα δροσερή γιά τήν ἐποχή ἀτμόσφαιρα, ὑπό τόν ἐπιβλητικό ἔναστρο οὐρανό. Κατά τήν ἀπόλυση ἐψάλη Τρισάγιο στή μνήμη τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καί Νεαπόλεως κυροῦ Γαλακτίωνος.

Τήν ἔντονη σέ ζωντάνια καί πυκνή σέ δραστηριότητες Κατασκηνωτική ζωή ἔκανε ἀκόμη πιό ἐνδιαφέρουσα ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Μακ/του Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Στεφάνου μέ τή συνοδεία του. Οἱ Κατασκηνωτές, ἐν παρατάξει ὑποδέχτηκαν τόν Μακαριώτατο στά προπύλαια τῶν ἐγκαταστάσεων καί ἐν πομπῆ τόν συνόδευσαν στό προσκύνημά του στό Ναό τῆς Ὀσίας Εἰρήνης. Ἀμέσως μετά καί κατόπιν ἐπιθυμίας του τελέσθηκε Τρισάγιο στόν τάφο τοῦ Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος καί στή συνέχεια ὁ Μακ/τος παρακολούθησε μία σύντομη τελετή πρός τιμήν του. Οἱ Κατασκηνωτές ἔψαλλαν καί τραγούδησαν ὕμνους καί παραδοσιακά τραγούδια στόν Μακ/το, ἐνῶ ἐκεῖνος τούς ἀπηύθυνε πατρικές συμβουλές καί ἀφοῦ τούς διένειμε μία εὐλογία στόν καθένα, κεράσθηκε μαζί τους τό ἀπογευματινό.

Ἡ καθημερινή κοινή προσευχή στό Ναό (Ὄρθρος, Ἑσπερινός, Ἀπόδειπνο), οἱ ὁμιλίες καί συζητήσεις ἐποικοδομητικοῦ περιεχομένου μέ τόν Ἀρχηγό καί τούς Πατέρες (ἰδιαιτέρως σημαντική καί χρήσιμη ὑπῆρξε ἡ συζήτηση σέ μεσημβρινή Τράπεζα μέ τόν Σεβ. κ. Παντελεήμονα περί ἐλευθερίας καί πειθαρχίας), οἱ δραστηριότητες, τά διακονήματα (καθαριότητα, τραπεζοκόμοι κλπ), οἱ ἀθλοπαιδιές, τά παιγχνίδια, τά ἀγωνίσματα, ἡ Ἀγρυπνία ἀλλά καί μία Θεία Λειτουργία ἐπιπλέον στή μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου (τμῆμα ἱ. Λειψάνου τοῦ ὁποίου ἐκτέθηκε σέ προσκύνηση καί εὐλογία τῶν Κατ/τῶν), καθώς καί οἱ ἔξοδοι στήν Οἰνόη γιά παιγχνίδια καί στά ὄμορφα Βίλλια γιά κέρασμα βραδυνό, συνέθεσαν τό πλούσιο ἀπό κάθε ἄποψη πρόγραμμα τῆς διαβιώσεως τῶν Κατασκηνωτῶν.

Τό τελευταῖο βράδυ, οἱ Κατασκηνωτές, μαζί μέ τόν Ἀρχηγό καί τούς Ὁμαδάρχες των, διάβασαν, ὅπως κάθε βράδυ, κάτω ἀπό τό πελώριο αἰωνόβιο πεῦκο στή μέσα πλευρά τῆς εἰσόδου τοῦ Κτήματος τοῦ Ἡσυχαστηρίου, τήν Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου, μαζί μέ τόν Αἰδ/το π. Βασίλειο Τ. Σ' αὐτή τήν τελευταία φορά ἀκολούθησε, μετά τήν προσκύνηση τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας, ἡ καθιερωμένη ἀλληλοσυγχώρηση ὅλων τῶν Κατασκηνωτῶν ἀπό τοῦ Ἀρχηγοῦ μέχρι τοῦ μικρότερου Κατασκηνωτή!

Ἡ Α΄ Περίοδος, ὅπως πάντα, ὁλοκληρώθηκε μέ τήν τελετή λήξεως, τήν ὁποία παρακολούθησαν συγκινημένοι καί ἱκανοποιημένοι ἀρκετοί Γονεῖς. Ἰδιαίτερα θερμό ἦταν τό χειροκρότημα ὅλων, Γονέων καί παιδιῶν, πέρα ἀπό τήν ἀπονομή τῶν ἀθλητικῶν διπλωμάτων καί μεταλλίων καί κατά τήν ἀπονομή τοῦ θεσμοθετημένου "Βραβείου Ἤθους" στόν 12χρονο Κατασκηνωτή Μαυρόπουλο Ἠλία. Τήν διανομή τῶν ἀναμνηστικῶν (μεταξύ τῶν ὁποίων ἕνα μικρό βιβλιαράκι "ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ" τοῦ Ἐπισκόπου Γαλακτίωνος (+)) ἀκολούθησε ἡ ὑποστολή τῆς Ἑλληνικῆς Σημαίας, ἡ ὁποία μετά τήν ἔπαρσή της τήν πρώτη κατ/κή ἡμέρα καί γιά ἐννέα ἡμέρες κυμάτιζε περήφανα στόν ἱστό της.

Μετά τό τελευταῖο γεῦμα καί ἀφοῦ ὁ Ἀρχηγός εὐχαρίστησε, ὑπό τά χειροκροτήματα τῶν Κατασκηνωτῶν, τίς μαγείρισσες καί τίς βοηθούς των, ἦλθε ἡ δύσκολη ὥρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ. Ὥρα πού τήν γλυκαίνει ἡ ἀνανέωση τῆς ὑποσχέσεως γιά καλό ἀντάμωμα, σύν Θεῶ, τό ἑπόμενο ἔτος. Σέ μία ἱστορική διοργάνωση, ἀφοῦ σ' αὐτήν, πρῶτα ὁ Θεός, θά πραγματοποιηθοῦν οἱ ἑορτασμοί τῆς συμπληρώσεως τῶν τριάκοντα (30) ἐτῶν συνεχοῦς καί ἐπιτυχοῦς λειτουργίας τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Κατασκηνώσεων "ΦΙΛΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥ", μέ τή συμμετοχή τῶν μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τοῦ Ἐφημεριακοῦ Κλήρου, τῶν Γονέων, πιστῶν καί πολλῶν παλαιῶν Κατασκηνωτῶν.

Καλή ἀντάμωση, λοιπόν, σύν Θεῶ, τό 2018!

Ἀκολουθεῖ πλούσιο φωτογραφικό ρεπορτάζ ἀπό τήν Α΄ Κατασκηνωτική Περίοδο. Στό τέλος αὐτοῦ δημοσιεύονται καί δύο ὀπτικοακουστικά ντοκουμέντα ἀπό τήν Ἀγρυπνία καί τήν Τελετή λήξεως, ἀντίστοιχα.

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ

ΕΠΑΡΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ

Η ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΕΩΣ

ΥΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

1988 - 2018

30ετία Ἐκκλ/κῶν Κατασκηνώσεων

"Φίλοι Χριστοῦ"!

Σᾶς περιμένουμε ὅλους!

ΔΕΚΑΔΕΣ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΝ
ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΩΝ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΠΟΧΩΡΟΥΝ ΚΑΙ Η Β΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΞΕΚΙΝΑΕΙ!

ΤΟ ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΑΡΑΚΙ

"ΕΙΣ  ΜΝΗΜΗΝ"

ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ

Πῆγε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στή Ρώμη;

Τοῦ κ. Στεργίου Ν. Σάκκου, Ὁμ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου

Α΄

Οι τελευταίες επικοινωνιακές προσεγγίσεις του Βατικανού τόσο προς το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, όπου μετέβη ο πάπας κατά τη θρονική εορτή του αγίου Ανδρέα (30. 11. 2006), Όσο και προς την ελλαδική Εκκλησία, της οποίας ο αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε τον πάπα (13 έως 16. 12. 2006), έφεραν και πάλι στο προσκήνιο τη θεμελιακή αξίωση των παπικών, που τους οδήγησε στην απόσχιση από την Ορθόδοξη Εκκλησία, το παπικό δόγμα περί πρωτείου του πάπα. Τούτο στηρίζουν οι παπικοί στην απόφαση της Α΄ Βατικανείου Συνόδου (1870), κατά την οποία ο πάπας είναι τοποτηρητής του Χριστού και μοναδικός εκπρόσωπος του πάνω στη γη, ο αρχηγός και η ορατή κεφαλή της Εκκλησίας· στο πρόσωπο του συνοψίζεται όλη η Εκκλησία!

Με όσα είπε στην Κωνσταντινούπολη ο σημερινός πάπας Βενέδικτος έδειξε ότι καθόλου δεν αφίσταται από την απόφαση αυτή. Με τη συναίσθηση του διαδόχου του Αποστόλου Πέτρου και θέλοντας προφανώς να προβάλει το γόητρό του ως θρησκευτικού πλανητάρχη, ο πάπας Βενέδικτος είπε για τον πρωτοκορυφαίο απόστολο, τον θεωρούμενο από τους παπικούς ως ιδρυτή της Εκκλησίας της Ρώμης και θεμελιωτή του παπικού πρωτείου: «Ο Σίμων, πριν γίνει απόστολος, παρά την ανθρωπίνην αδυναμίαν του εκλήθη Πέτρος, ο βράχος επάνω στον οποίο εκτίσθη η Εκκλησία. Σ’ αυτόν εδόθησαν και αι κλείδες του Ουρανού».

Κατά πόσον έχουν αγιογραφική θεμελίωση τα παραπάνω, θα το δούμε, συν Θεώ, στη συνέχεια.

Επί του παρόντος θέλω να πληροφορήσω τους αγαπητούς αναγνώστες ότι η παπική άποψη για Ίδρυση της Εκκλησίας της Ρώμης από τον απόστολο Πέτρο είναι όχι απλώς αμφιλεγόμενη, αλλά εντελώς αστήρικτη ιστορικά. Με αξίωσε ο Θεός να ασχοληθώ με το θέμα αυτό εδώ και δεκαετίες. Με τη δέουσα προσοχή και επιμέλεια το ερεύνησα και το μελέτησα στις σχετικές πηγές καθώς και στη διεθνή βιβλιογραφία. Για τους θεολόγους και όσους ενδιαφέρονται ειδικά συνιστώ τις δύο μελέτες μου «Ο Πέτρος και η Ρώμη - Α΄ Η μαρτυρία της Καινής Διαθήκης», Θεσσαλονίκη 1989, και «Η Βαβυλών του Αποστόλου Πέτρου (Α Πέ 5,13) - Α΄ Η Βαβυλών της Αιγύπτου», Θεσσαλονίκη 1993. Νομίζω, όμως, ότι στους δύσκολους καιρούς που ζούμε οφείλουν όλοι οι Χριστιανοί να έχουν μία σχετική γνώση του θέματος, δεδομένου ότι το πλήρωμα της Εκκλησίας του Θεού του ζώντος είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τι 3,15). Για το σκοπό αυτό θα παρουσιάσω μία περίληψη των συμπερασμάτων στα οποία οι παραπάνω μελέτες καταλήγουν.

Για τη μετάβαση του Αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη έχουν γραφεί, βέβαια, εκατοντάδες άρθρων και βιβλίων. Ωστόσο, η ασάλευτη βάση πάνω στην οποία πρέπει να εξετασθεί το θέμα είναι η μαρτυρία της Καινής Διαθήκης, αφού εκείνη την εποχή έζησε ο απόστολος. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, μία φευγαλέα περιήγηση στις σχετικές μαρτυρίες.

Ξεκινώντας από τις Πράξεις των Αποστόλων βλέπουμε ότι εκτός από τη ρητή διαβεβαίωση του Κυρίου προς τον Παύλο ότι «ως γαρ διεμαρτύρω τα περί εμού εις Ιερουσαλήμ, ούτω σε δει και εις Ρώμην μαρτυρήσω» (Πρξ 23,11), υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες για την έλευσή του Παύλου στη Ρώμη (Πρξ 19, 21· 28,13-16. 17-19. 30-31). Δεν βρίσκουμε, όμως, καμία άμεση και θετική μαρτυρία ότι πήγε στη Ρώμη ο Πέτρος. Υπάρχουν, μάλιστα, αρκετές ενδείξεις ότι τουλάχιστον μέχρι την εποχή, που γράφτηκε το βιβλίο των Πράξεων ήταν αδύνατον να είχε επισκεφθεί τη Ρώμη ο Πέτρος. Η μαρτυρία του βιβλίου είναι ότι από την αρχή η Ρώμη ήταν μάλλον στη δικαιοδοσία και στη μέριμνα του Αποστόλου Παύλου.

Ως προς την εκτός της Παλαιστίνης δράση του Αποστόλου Πέτρου οι Πράξεις μας πληροφορούν ότι μετά από τη θαυμαστή αποφυλάκισή του ο κορυφαίος απόστολος ήρθε στη σύναξη των αδελφών, «ανοίξαντες δε είδον αυτόν και εξέστησαν. Κατασείσας δε αυτοίς τη χειρί σιγάν διηγήσατο αυτοίς πώς ο Κύριος εξήγαγεν αυτόν εκ της φυλακής, είπε δε: απαγγείλατε Ιακώβω και τοις αδελφοίς ταύτα· και εξελθών επορεύθη εις έτερον τόπον» (Πρξ 12,17). Ο «έτερος τόπος» φαίνεται να είναι μάλλον η Αίγυπτος, στην οποία ανέκαθεν εύρισκαν καταφύγιο οι Ιουδαίοι (βλέπε Γε 12,10 ε. · 46,5-7· Γ΄ Βα 11,40· Ιε 33 (26), 21 Ιε κεφ. 48-50· Μθ 2,14).

Από τα γραφόμενα του Αποστόλου Παύλου στην προς Γαλάτας επιστολή (2, 7-9) φαίνεται ξεκάθαρα ότι υπήρχε καλή συνεργασία μεταξύ Πέτρου και Παύλου και κοινή συμφωνία ο πρώτος να εργάζεται κυρίως σε περιοχές όπου κυριαρχεί το ιουδαϊκό στοιχείο, ενώ ο Παύλος «εις τα έθνη» (2, 9). Λίγο παρακάτω (στ. 11 14) σαφώς λέγεται ότι μετά την αποστολική σύνοδο ο Πέτρος δρούσε στα κλίματα της Συρίας και της Παλαιστίνης, και επομένως δεν ήταν δυνατόν να πήγε τότε στη Ρώμη.

Τρεις φορές ο απόστολος Παύλος μνημονεύει το όνομα του Πέτρου στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή (1,12· 3, 22· 9, 5). Πρόκειται για τιμητικές και φιλικές αναφορές. Οι εσωτερικές μαρτυρίες της επιστολής αποκλείουν το ενδεχόμενο να έχει επισκεφθεί ο απόστολος Πέτρος την Κόρινθο, οπότε θα ευοδωνόταν η πορεία του προς τη Ρώμη. Εξάλλου, συνδυάζοντας την πληροφορία του 9, 5 ότι και ο Πέτρος, όπως και οι άλλοι απόστολοι, περιάγουν «αδελφήν γυναίκα», με τη μαρτυρία του Γα 2, 7, βλέπουμε ότι εκείνο τον καιρό ο Πέτρος περιόδευε τον χώρο της εγγύς Ανατολής, δηλαδή την Παλαιστίνη, Συρία και Αίγυπτο, άρα δεν βρισκόταν στη Ρώμη.

Η μελέτη της προς Ρωμαίους επιστολής απορρίπτει πλήρως την υπόθεση ότι η Εκκλησία της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας συνδέεται με τον απόστολο Πέτρο. Η εξομολόγηση του Αποστόλου Παύλου ότι φιλοτιμείται «ευαγγελίζεσθαι ουχ όπου ωνομάσθη Χριστός» (Ρω 15, 20) είναι μία ισχυρή μαρτυρία ότι προ αυτού κανείς απόστολος δεν είχε κηρύξει στη Ρώμη.

Συνδυάζοντας το περιεχόμενο της επιστολής προς τις σχετικές μαρτυρίες των Πράξεων κατανοούμε ότι τα πρώτα σπέρματα της πίστεως έφεραν στη Ρώμη μαθητές του Αποστόλου Παύλου από την Ασία και την Ελλάδα. Αυτοί διέδωσαν την πίστη μεταξύ των εθνικών και κυρίως προσηλύτων της Ρώμης. Έτσι αναπτύχθηκε η τοπική Εκκλησία, η οποία όμως διοργανώθηκε από τους συνεργούς του Αποστόλου Παύλου, Ακύλα και Πρίσκιλλα, καθόσον οι Ιουδαίοι της Ρώμης, που άκουσαν το κήρυγμα του Πέτρου κατά την Πεντηκοστή, δεν φαίνεται να επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Στις λεγόμενες επιστολές της αιχμαλωσίας, πρώτης και δεύτερης (προς Εφεσίους, προς Φιλιππησίους, προς Κολοσσαείς, προς Εβραίους, προς Φιλήμονα και προς Τιμόθεον Β΄), που ως γνωστόν, γράφτηκαν από τη Ρώμη, δεν άπαντα καμία αναφορά για τον Πέτρο και τη σχέση του με την τοπική Εκκλησία. Αυτή η ανεξήγητη σιωπή γίνεται μία εύλογη μαρτυρία ότι δεν πήγε ποτέ στη Ρώμη ο απόστολος Πέτρος.

Αλλά δεν εξαντλήσαμε όλες τις μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης. Θα συνεχίσουμε, αν ο Κύριος θέλει, στο δεύτερο μέρος.

Ὁ Πάπας "εὐλογεῖ" τούς ὁπαδούς του στήν Πλατεία τοῦ Ἁγ. Πέτρου (Βατικανό)

Β΄

Η παπική άποψη ότι ο απόστολος Πέτρος είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ρώμης στηρίζεται κυρίως σε πληροφορίες αποκρύφων κειμένων και μάλιστα στις λεγόμενες Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις. Πρόκειται για μία συλλογή κειμένων, που έγινε στη Γαλλία κατά τον 9ο αιώνα, και των οποίων ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος. Οι διατάξεις αυτές αποβλέπουν στην ενίσχυση της παπικής εξουσίας, η οποία και τις χρησιμοποίησε έντονα προς όφελος της, παρ' όλο που αποδεδειγμένα είναι νόθα κείμενα.

Ανατρέχοντας στην αρχή των πραγμάτων, στην αποστολική εποχή, κατά την οποία, υποτίθεται, θα έπρεπε να είχε πάει στη Ρώμη ο απόστολος Πέτρος, ερευνούμε την Καινή Διαθήκη. Ήδη στο προηγούμενο μέρος είδαμε ότι στις Πράξεις των Αποστόλων, στις επιστολές προς Γαλάτας, προς Κορινθίους Α΄, προς Ρωμαίους, καθώς και στις λεγόμενες επιστολές της αιχμαλωσίας, πρώτης και δεύτερης, δεν βρίσκουμε ιστορικές μαρτυρίες για επίσκεψη του Πέτρου στη Ρώμη. Συνεχίζοντας αυτό το περιδιάβασμα στις σελίδες της Καινής Διαθήκης, ερχόμαστε στα κείμενα του μαθητή της αγάπης, του ευαγγελιστή Ιωάννη.

Ορισμένοι ερμηνευτές υπέθεσαν ότι στην Αποκάλυψη του Ιωάννη και συγκεκριμένα στην περικοπή Απ11,3-13 και στο 18, 20 γίνεται προφητικά λόγος για το μαρτύριο των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη Ρώμη. Όπως έχω αποδείξει στην ειδική μελέτη μου «Ο Πέτρος και η Ρώμη, Α΄ Η μαρτυρία της Καινής Διαθήκης», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 75, 78, οι υποθέσεις αυτές είναι εντελώς αβέβαιες. Σε όλο το βιβλίο, όπως από την αρχή δηλώνεται, ο απόστολος εκφράζεται συμβολικά. Οι αναφερόμενοι τόποι, τόσο τα «Σόδομα και Αίγυπτος» (Απ. 11, 8) όσο και «η πόλις Βαβυλών η μεγάλη» (Απ. 18, 2) είναι σύμβολα που δεν ταυτίζονται αποκλειστικά και μόνο με τη Ρώμη. Ο Ιωάννης δεν μαρτυρεί το θάνατο του Πέτρου και του Παύλου στη Ρώμη, αλλά το συνεχές μαρτύριο της Εκκλησίας, η οποία συνεχίζει ανά τους αιώνες τη θυσία του Αρχηγού της επάνω στο σταυρό.

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον διασώζεται η πρωταρχική μαρτυρία για το τέλος του Αποστόλου Πέτρου. Σε μία από τις πιο ειδυλλιακές εμφανίσεις του, στη λίμνη της Γαλιλαίας, ο αναστημένος Κύριος, μετά την αποκατάσταση της τριπλής αρνήσεως του Πέτρου, τον πληροφορεί: «Αμήν αμήν λέγω σοι, ότε ής νεώτερος εζώννυες σεαυτόν και περιεπάτεις όπου ήθελες· όταν δε γηράσης, εκτενείς τας χείρας σου, και άλλος σε ζώσει, και οίσει όπου ου θέλεις. Τούτο δε είπε —εξηγεί ο Ιωάννης— σημαίνων ποίω θανάτω δοξάσει τον Θεόν (Ιω. 21,18 -19). Παρόμοια προφητεία για το θάνατο του Αποστόλου Πέτρου υπάρχει και στο Ιω 13,36. Και τα δύο χωρία το μόνο που μαρτυρούν είναι ότι ο Πέτρος θα πεθάνει με βίαιο και μαρτυρικό θάνατο προς δόξα του Θεού. Για τον τόπο στον οποίο θα συντελεσθεί αυτό το μαρτύριο καμία νύξη δεν υπάρχει, συνεπώς δεν έχουμε λόγο να ισχυρισθούμε ότι ο Πέτρος μαρτύρησε στη Ρώμη.

Άφησα τελευταία μία μαρτυρία του ιδίου του Αποστόλου Πέτρου. Κλείνοντας την Α΄ Καθολική επιστολή του ο απόστολος χαιρετίζει τους παραλήπτες γράφοντας· «Ασπάζεται υμάς η εν Βαβυλώνι συνεκλεκτή» (Α΄ Πέ. 5,13). Πολλοί θεολόγοι, και μάλιστα παπικοί, επιμένουν ότι Βαβυλώνα ονομάζει συμβολικά ο απόστολος τη Ρώμη, από την οποία, λένε, έγραψε την επιστολή. Ο ισχυρισμός αυτός αποδεικνύεται ανίσχυρος για πολλούς λόγους, καθώς και διότι δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του Αποστόλου Παύλου, παρόλο που η επιστολή απευθύνεται προς τις Εκκλησίες της Μικρός Ασίας, τις οποίες εκείνος ίδρυσε ή είχε στην αρμοδιότητά του (βλ. μνημονευθέν βιβλίο σελ. 60-74). Αλλά και στη Β΄ επιστολή, την οποία έγραψε ο Πέτρος από τον ίδιο τόπο και μόλις λίγο αργότερα από την πρώτη, κάνει μεν λόγο για το όνομα του Παύλου και επικυρώνει το κήρυγμα του (Β΄ Πέ. 3,16), χωρίς όμως κάποια θερμή αναφορά. Δεδομένου μάλιστα ότι, όταν γράφονται οι επιστολές του Πέτρου, ο απόστολος Παύλος είχε ήδη μαρτυρήσει στη Ρώμη, ήταν δυνατόν να γράφει ο Πέτρος από τη Ρώμη και να μη απευθύνει ένα στοργικό λόγο παρηγοριάς για το δάσκαλο τους, που τόσο την χρειάζονταν οι Χριστιανοί της Μ. Ασίας; Η αδικαιολόγητη αυτή σιωπή αξιολογείται ως μαρτυρία κατά της απόψεως ότι η Α΄ Πέτρου γράφτηκε από τη Ρώμη.

Η αναφερόμενη Βαβυλών είναι η αρχαία Βαβυλών της Αιγύπτου, που βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού Καϊρου. Η πόλη αυτή, όπως έχω αποδείξει (βλέπε τη μελέτη μου «Η Βαβυλών του Αποστόλου Πέτρου (Α΄ Πέ 5,13) Α΄ Η Βαβυλών της Αιγύπτου», Θεσσαλονίκη 1993), κατά την αποστολική εποχή αποτελούσε πράγματι κέντρο πολιτικό, στρατιωτικό, αλλά και Ιουδαϊκό. Διαθέτει, μάλιστα, επαρκή χριστιανική παράδοση, ώστε δίκαια να αναγνωρίζεται ότι η Βαβυλώνα του Αποστόλου Πέτρου ήταν η Βαβυλώνα της Αιγύπτου.

Από τη σύντομη αυτή περιήγηση στις σελίδες της Καινής Διαθήκης γίνεται φανερό ότι ο απόστολος Πέτρος δεν επισκέφθηκε τη Ρώμη ούτε πριν ούτε μετά από τη λεγόμενη αποστολική σύνοδο, ούτε κατά το χρόνο κατά τον οποίο ο Παύλος έγραψε την προς Ρωμαίους, ούτε όταν εκείνος ήλθε δέσμιος στη Ρώμη, ούτε κατά τη διάρκεια της φυλακίσεώς του στη Ρώμη, μέχρις ότου έγραψε από εκεί την τελευταία του επιστολή.

Γ.

Η υποτιθέμενη επίσκεψη του Αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη, η ίδρυση και η διαποίμανση της εκεί Εκκλησίας, όπου, ως γνωστόν, «στηρίζουν» οι παπικοί το δόγμα τους για το πρωτείο του πάπα, δεν μπορεί να στηριχθεί σε μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης. Άλλα και αν ακόμη δεχθούμε ως αληθινή τη λεγόμενη ρωμαϊκή —όχι εκκλησιαστική— παράδοση, η οποία θέλει τον κορυφαίο απόστολο ιδρυτή και πρώτο Επίσκοπο της Εκκλησίας της Ρώμης, δικαιούται ο πάπας να διεκδικεί κάποιο πρωτείο, ως υποτιθέμενος διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου; Είχε άραγε ο ίδιος ο Πέτρος τέτοια ιδέα για το πρόσωπο του; Διέκρινε τον εαυτό του από τους άλλους Αποστόλους; Μία σύντομη περιήγηση στις άφθονες αγιογραφικές μαρτυρίες θα μας δείξει τη θέση του Αποστόλου Πέτρου μέσα στην ομάδα των δώδεκα Αποστόλων. Οι μαρτυρίες αυτές, όπως τις κατανόησε και τις ερμήνευσε η πατερική μας παράδοση, δεν δίνουν εξ αντικειμένου καμία προτεραιότητα στον απόστολο Πέτρο.

Ο συμπαθέστατος, ηρωικός και ενθουσιώδης γιος του Ιωνά, ο αδελφός του πρωτοκλήτου Ανδρέα, πρέπει να ήταν στην ηλικία ο μεγαλύτερος από τους μαθητές του Κυρίου. Τύπος εκφραστικός και δυναμικός, νιώθουμε να μας συγκινεί και να μας εκφράζει πολλές φορές με τις μεταπτώσεις, που τον χαρακτηρίζουν. Διακρίνεται ανάμεσα στους συμμαθητές του για τον αυθορμητισμό και τη θερμότητά του. Συχνά σπεύδει να εκφράσει αυτό, που όλοι σκέπτονται. Δεν φαίνεται, όμως, πουθενά να του ανέθεσε ο Κύριος κάποια ιδιαίτερη δικαιοδοσία, όπως δεν έκανε και για κανέναν άλλον από τους δώδεκα Αποστόλους. Όλοι είναι «άρχοντες πνευματικοί, υπό Θεού χειροτονηθέντες ουκ έθνη και πόλεις διαφόρους λαμβάνοντες, αλλά πάντες κοινή την οικουμένην εμπιστευθέντες», όπως γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Από κοινού τους ανέθεσε ο Κύριος τη διδαχή και διαποίμανση της οικουμένης όλης, όταν τους απέστειλε με την εντολή «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη… » (MB 28,19).

Όταν, κάποτε, σε σχετική ερώτηση του Κυρίου ο Πέτρος ομολογεί τη θεότητά του, εισπράττει τη μεγάλη υπόσχεση ότι «… καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν… και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών και ό εάν δήσης επί της γης, έσται δεδεμένον εν τοις ουρανοίς, και ό εάν λύσης επί της γης έσται λελυμένον εν τοις ουρανοίς» (Μθ 16,18. 19). Αυτό το χωρίο, στο οποίο αναφέρθηκε και ο πάπας Βενέδικτος κατά την προσλαλιά του στην Κωνσταντινούπολη, το έχουν γράψει οι λατίνοι με χρυσά γράμματα στον τρούλλο της βασιλικής του Αγίου Πέτρου, στη Ρώμη· «Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam… et tibi dabo claves regnis caelorum». Αλλά εδώ δεν επαινείται ο Πέτρος προσωπικά. Εξαίρεται η ομολογία, που ο ίδιος ο Θεός του αποκάλυψε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός. Παρόμοια αποκάλυψη είχε δοθεί νωρίτερα στον Ναθαναήλ, ο οποίος επίσης ομολόγησε; «συ ει ο υιός του Θεού» (Ιω. 1,50), την αδελφή του Λαζάρου (Ιω. 11,27).

Η πίστη στη θεότητα του Ιησού Χριστού είναι η πέτρα, δηλαδή ο βράχος πάνω στον οποίο οικοδομείται η Εκκλησία, της οποίας θεμέλιο μοναδικό και αναντικατάστατο είναι το πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου μας όχι ο Πέτρος ούτε κανείς άλλος άνθρωπος. «Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κο 3,11. παράβαλλε Εφ 2, 20), θα γράψει ο απόστολος Παύλος. Αλλά και ο ίδιος ο Πέτρος με έμφαση θα διακηρύξει τον Ιησού Χριστό ως «λίθον ζώντα» (Α΄ Πέ 2, 4). Και θα τονίσει ότι επάνω σ' αυτό το αγκωνάρι οικοδομούνται οι πιστοί, για να αποτελέσουν τον πνευματικό οίκο της Εκκλησίας.

Προφανώς την πίστη του Πέτρου διαθέτουν και οι άλλοι μαθητές. Γι’ αυτό και σ' εκείνους ο Κύριος αναθέτει απαράλλακτα την ίδια εξουσία: «Αμήν λέγω υμίν, όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ, και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ» (Μθ 18,18). Θα επαναλάβει δε την ανάθεση και θα την κάνει ακόμη πιο συγκεκριμένη ο Κύριος μετά την ανάσταση. Θα δώσει σ' όλους τους μαθητές του το άγιο Πνεύμα, για να μπορούν να συγχωρούν τις αμαρτίες ως δικοί του εντεταλμένοι (Ιω. 20,22).

Στους δώδεκα επίσης αδιάκριτα υπόσχεται ο Κύριος ότι κατά τη δευτέρα παρουσία του, «όταν καθίση ο υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους, κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Μθ 19, 28). Δεν κάνει κάποια διάκριση στον Πέτρο, προς τον οποίο, μάλιστα, απευθύνεται ο λόγος. Η ίδια υπόσχεση επαναλαμβάνεται στην προφητεία για την ουράνια πόλη της Αποκαλύψεως, όπου φαίνεται «το τείχος της πόλεως έχον θεμέλιους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα Αποστόλων του Αρνίου» (Απ. 21,14).

Ο ίδιος ο απόστολος Πέτρος δεν είχε ποτέ τη συνείδηση ότι σε κάτι υπερτερεί των άλλων Αποστόλων. Γι’ αυτό, στη ζωή της πρώτης Εκκλησίας, τίποτε δεν αποφασίζει μόνος του. Εισηγείται τα θέματα στο σώμα των δώδεκα, όπως κάνουν και όλοι οι άλλοι, και από κοινού λαμβάνονται οι αποφάσεις. Αυτό βλέπουμε π.χ. κατά την εκλογή του Ματθία, ο οποίος αντικατέστησε τον Ιούδα (Πρξ 1,15 26), στη διευθέτηση του παραπόνου των ελληνιστών με την εκλογή των επτά διακόνων (Πρξ 6,1 7), στην αποστολική σύνοδο (Πρξ 15,6-29) και σε πάρα πολλά άλλα περιστατικά, που ιστορούνται στις Πράξεις των Αποστόλων.

Τη συνείδηση της ισότητας του Πέτρου προς τους άλλους μαθητές επιβεβαιώνει η ταπείνωση, με την οποία δέχεται αδιαμαρτύρητα τον έλεγχο από τον Παύλο στην Αντιόχεια. Επειδή η συμπεριφορά του Πέτρου έδινε αφορμή επάρσεως στους εξ Ιουδαίων Χριστιανούς «κατά πρόσωπον αυτώ αντέστην», ιστορεί ο Παύλος (Γα 2,11 -14). «Ο Παύλος επιπλήττει και ο Πέτρος ανέχεται και συμμορφώνεται προς την υπόδειξη», θαυμάζει ο άγιος Χρυσόστομος. Αυτό σημαίνει αγιότητα και συναίσθηση της ιερής αποστολής!

Την Ίδια άγια συναίσθηση βλέπουμε και στις επιστολές του Αποστόλου Πέτρου, όπου συστήνεται ως «δούλος και απόστολος Ιησού Χριστού» (Β΄ Πέ 1,1). Απευθύνεται προς τους υφισταμένους του πρεσβυτέρους ως «ο συμπρεσβύτερoc» (Α΄ Πέ 5,1). Αναγνωρίζει στο πλήρωμα της Εκκλησίας, στους απλούς Χριστιανούς, την «ισότιμον ημίν λαχούσι πίστιν» (Β΄ Πέ 1,1) και τους παροτρύνει- «την ταπεινοφροσύνην εγκομβώσασθε» (Α΄ Πέ 5,5).

Αυτή την παρακαταθήκη της ταπεινοφροσύνης κληροδοτεί σε όλη την Εκκλησία ο κορυφαίος απόστολος. Την κατανοεί πλήρως και την βιώνει ακριβώς η εκκλησιαστική μας παράδοση, όπως ωραιότατα την εκφράζει κατά τον 6ο αιώνα ένας άγιος και σοφός εκκλησιαστικός ηγέτης, ο άγιος Αναστάσιος Α΄ αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας, ο οποίος έδειξε ότι ο κορυφαίος ποιμένας, που βόσκει τα πρόβατα του Χριστού δεν εδρεύει ούτε στη Ρώμη ούτε στην Κωνσταντινούπολη ούτε στα Ιεροσόλυμα ούτε οπουδήποτε αλλού, αλλά στη θυσία και στην αγάπη. Αυτό απαιτεί ο λόγος του Κυρίου «Φιλείς με; Ποίμαινε τα πρόβατα μου» (Ιω. 21,16). (Βλέπε Σ. Ν. Σάκκου, Περί αναστασίων Σιναϊτών, Θεσσαλονίκη 1964, σελ. 85-86).

Οποίος ενστερνίζεται την ταπεινοφροσύνη, κατά την παρακαταθήκη του Αποστόλου Πέτρου, αναγνωρίζεται ως «μέγας» από τον Κύριο: Ο ποιμένας και διδάσκαλος αναδεικνύεται άξιος διάδοχος και συνεχιστής της ιστορίας του Αποστόλου και γνήσιος μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ο πιστός ευλογείται και αγιάζεται και η Εκκλησία θριαμβεύει.

Πηγή: Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» Να 1678-1680. (23/2/2007, 2/3/2007 και 9/3/2007).

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ

Τό παρασκήνιον τοῦ ἀνακοινωθέντος

τῆς Διπλῆς Συνάξεως

ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Τό Κτίριο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος στίς Καρυές τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Πρό μηνός καί πλέον κατά πρόνοιαν Θεοῦ συναντήθηκα μέ τόν συντάκτη τοῦ κειμένου πού μόλις χθές ἐξέδωσε ἡ Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους διά τῆς ἐκτάκτου Διπλῆς Συνάξεως, τοῦ ἀνωτάτου θεσμικοῦ ὀργάνου τοῦ Ἱεροῦ Τόπου.

Μάλιστα, ἔγραψα τότε κάποιο σχετικό ἄρθρο γιά ἐκείνη τήν ἀναπάντεχη συνάντηση, τό ὁποῖο, ὅμως, ἐθεώρησα σωστό νά μή δημοσιεύσω πρίν ἐπαληθευτεῖ ἡ ληφθεῖσα πληροφορία περί τῆς τότε ἐπικειμένης ἀκόμη ἐπισήμου τοποθετήσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιά τήν λεγομένη "Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο" τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016). Τό ἄρθρο ἐκεῖνο δίνω σήμερα στή δημοσιότητα.

Βάσει ἐκείνων, τά ὁποῖα ὅπως θά διαβάσετε πληροφορήθηκα τότε ἀπό "πρῶτο χέρι", ἔρχομαι σήμερα νά ἐπιχειρήσω τήν ἀποκρυπτογράφηση τοῦ ἐκδοθέντος Μηνύματος τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, ὅπως ἕνας ἀφελῶς καλοπροαίρετος πιστός θά προσέγγιζε αὐτό τό ζήτημα, διακινδυνεύοντας ἐν γνώσει μου "πῦρ βαλεῖν", σέ μία κατάσταση ἡ ὁποία μόνον μέσω τῆς δοκιμασίας τοῦ πνευματικοῦ πυρός (τῆς φανερώσεως, τῆς κρίσεως καί παρρησίας) μπορεῖ καί πρέπει νά ξεκαθαρίσει.

Ἐνῶ, λοιπόν, περί τοῦ πραγματικοῦ "ἱστορικοῦ" τῆς ἐκδόσεώς του, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στίς προθέσεις τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ὄρους καί τόν συντάκτη τοῦ Μηνύματός της, θά τά πληροφορηθεῖτε ἀπό τό προαναφερθέν ἄρθρο μας, τό τί ὑποδηλώνεται πίσω ἀπό τό "χρησμοφανές" περιεχόμενό του τό παραθέτουμε εὐθύς ἀμέσως.

Ἤδη στή δεύτερη παράγραφο τοῦ ἀπό 17)30/6/2017 ἑπτασέλιδου Κειμένου τους, οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐν Συνάξει ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης προκάλεσε ταραχή καί ἀντίδραση κατά τῶν ἀποφάσεών της καί ὡς ἔκφραση αὐτῶν προτείνονται οἱ ἀποτειχίσεις καί ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν Ἐπισκόπων (ἐκείνων προφανῶς οἱ ὁποῖοι συμφωνοῦν μέ τίς ἀποφάσεις της καί τήν ἀναγνωρίζουν ὡς ἁγία καί μεγάλη).

Οἱ 10 Προκαθήμενοι στή "Σύνοδο" τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016).

Πουθενά στό Κείμενο δέν ὑπάρχει λόγος ὑποστηρικτικός τῆς συγκλήσεως ἤ τῆς προετοιμασίας ἤ τῶν ἀποφάσεων τῆς ἐν λόγῳ συνόδου. Ἀντιθέτως, ὑπενθυμίζεται καί τρόπον τινά ἀνανεώνεται ἡ γνωστή ἐπικριτική τοποθέτησις τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιά τό ζήτημα τῶν Διαλόγων μέ τούς ἑτεροδόξους (σελ. 2), ἡ ὁποία προφανῶς δέν υἱοθετήθηκε στίς ἀποφάσεις τῆς συνόδου τῆς Κρήτης.

Τά ὅσα ἀποφασίσθηκαν στήν Κρήτη θεωροῦνται "προσωπικές ἀπόψεις" τῶν Ἀρχιερέων πού συμμετεῖχαν σ' αὐτήν, ἐνῶ οἱ κατ' αὐτῶν ἀντιρρήσεις ἐπιδοκιμάζονται ἐμμέσως πλήν σαφῶς, ἐπαινούμενες μάλιστα γιά τή σεμνότητα τοῦ τρόπου, ὅπου αὐτό ἐπιχειρήθηκε (2η § σελ. 2). Περί ὅλων αὐτῶν δέ, τό Ἱεροκοινοτικό κείμενο ἐπισημαίνει τήν ἀξία τῆς καταγραφῆς των, σαφῶς ὑπονοώντας ὅτι δι' αὐτῆς καταδεικνύεται καί εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχθεῖ τό ἐσφαλμένο καί ὀρθόν, ἀντιστοίχως καί ἀναλόγως.

Ἐπίσης, εἶναι χαρακτηριστικό τό ὅτι στό Κείμενο μέ ἔμμεσο πλήν σαφή τρόπο ἐπαναλαμβάνεται, ἐπιγραμματικά, ἡ περί Ἐκκλησίας διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, τό κριτήριο ἀποδοχῆς τῶν ὅποιων Πατριαρχικῶν καί Συνοδικῶν Ἀποφάσεων (παραθέτοντας τό γνωστό ἀπόσπασμα τῆς Ἀποφάνσεως τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς στή Σύνοδο τοῦ 1848), ἡ δυνατότης τῆς Ἐκκλησίας ὡς τοῦ Σώματος  τοῦ Χριστοῦ νά ἀποβάλλει ὅ,τι θεωρεῖ ξένο πρός αὐτό, ἡ ἐπισήμανση τῆς ἐπισφάλειας τῶν ἀτομικῶν δοξασιῶν πού ὁδηγοῦν σέ αἱρέσεις(1η § σελ. 3) κλπ.

Στό Ἱεροκοινοτικό Κείμενο περί τῆς λεγομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία πουθενά μέσα σ' αὐτό δέν ἀποκαλεῖται ἔτσι, οὔτε κἄν κατονομάζεται (ἐκτός τῆς ἀρχικῆς τυπικῆς ἀναφορᾶς αὐτῆς ὡς ἀντικειμένου καί αἰτίας συγγραφῆς αὐτοῦ), ἀποδοκιμάζεται ὁ ἐφησυχασμός ἀδιαφορίας στά θέματα τῆς Πίστεως καί ἐπιδοκιμάζεται ἡ ἐπ' αὐτῶν ἐγρήγορσις (2η § σελ. 3).

Τονίζεται μέ ἐνάργεια ἡ ταυτότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μιᾶς Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πέραν καί ἐκτός Αὐτῆς (θεωρεῖται ὅτι) ὑπάρχουν μόνον θρησκευτικές κοινότητες καί ψευδοποιμένες (5η § σελ. 4). Ἐπισημαίνεται, δέ, ὅτι θεμέλιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ἀποτελεῖ ἡ ὀρθή Πίστη, ἡ Πίστη πού δέν ἐπιδέχεται τήν ἀλλοίωση τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν Της (2η § σελ. 5).

Μάλιστα, στήν 5η σελίδα τοῦ Κειμένου, γίνεται ἀπερίφραστη ἀπόρριψη τῆς θέσεως τῆς συνόδου τῆς Κρήτης περί τῆς Ρώμης ὡς δῆθεν Ἐκκλησίας καί ρητῶς διατυπώνεται ἡ ὀρθόδοξος θέση ὅτι ἡ Ρώμη, δηλαδή ὁ Δυτικός Χριστιανισμός ὑπό τόν Πάπα, εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας(3η § σελ. 5)! Ἐπιπροσθέτως δέ, ἀναφέρονται, ἐπιγραμματικῶς πλήν σαφῶς, οἱ φοβερές ἀλλοιώσεις τίς ὁποῖες ἐπέφερε ὁ Παπισμός στήν πράξη καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἀκόμη καί ὅταν τό Κείμενο γιά εὐνόητους λόγους κάνει ἀναφορά στή Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (ὄχι ὅμως καί στόν ἐπικεφαλῆς της), δέν χάνει τήν εὐκαιρία στήν ροή τοῦ λόγου νά ἐπισημάνει μέ νόημα ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι δέν ἀντιπροσωπεύουν μία θρησκευτική ἄποψη, οὔτε δέχονται προτροπές ἀποφυγῆς τῆς ὁμολογίας καί μαρτυρίας ὡς δῆθεν ἐκδήλωσης προσηλυτισμοῦ (4η § σελ. 6)!

Προηγουμένως μάλστα ἔχει ἐπισημανθεῖ εὐστόχως ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες (ἐπιθυμοῦν νά) πολιτεύονται σύμφωνα μέ τίς θεολογίες τῶν Ἁγίων καί τό εὐσεβές φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι "κατά τάς ἀκαδημαϊκάς θεολογίας τῶν διανοουμένων καί τάς ἀντιλήψεις τῆς κάθε ἐποχῆς" (8η § σελ. 5). Φθάνει δέ, πάντοτε ἐμμέσως, ἀλλά καθόλου χωρίς τόλμη, τό Κείμενο μαζί καί μέσα ἀπό τόν κατηχητικό καί διδακτικό λόγο του νά θεωρεῖ κατάντια καί προσβολή τῆς Πίστεως στήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου καί μοναδικοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ τή συνεργασία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες γιά τήν βελτίωση τῶν συνθηκῶν μιᾶς ζωῆς (τῆς προσκαίρου) στερημένης,ὅμως,ἀπό τό νόημα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς(6η § σελ. 6)! Τό νόημα αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν ἀλήθεια τῆς Πίστεως, πού θεωρεῖται ὡς ὁ πολύτιμος θησαυρός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Τό κείμενο ἀποκορυφώνει τήν ἀπόδοση τοῦ μηνύματός του μέ τήν ἐπισήμανση ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐπικαλεῖται καί ἐμπιστεύεται γιά τήν μαρτυρία Της τούς Ἁγίους, τούς Μάρτυρες καί τούς Ὁσίους (2η §σελ. 7). Γιά νά ὁλοκληρώσει τήν διατύπωση τοῦ Μηνύματος αὐτοῦ μέ τό ἐπιστέγασμα τῆς διαβεβαιώσεως ὅτι τό Ἅγιον Ὄρος παραμένει μία μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ὡς τέτοιο ἀποτελεῖ ἐλπίδα γιά ὅλο τόν κόσμο (ὅ. ἀ.).

Δέν δοκιμάζω τήν ἀνοχή καί ἀντοχή σας μέ τά προαναφερθέντα. Ὅποιος θά ἤθελε καλοπροαιρέτως πλήν μᾶλλον ἀφελῶς νά ἀποκρυπτογραφήσει τό Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους,ἴσως θά μποροῦσε μέ πόνο ψυχῆς νά ἀναζητήσει καί νά συναντήσει στό Ἱεροκοινοτικό Κείμενο τίς παραπάνω ἀποκρυπτογραφημένες θέσεις τῶν συγχρόνων Ἁγιορειτῶν Πατέρων.

Ὡστόσο, δέν μυωπάζω καί γι' αὐτό ὑποστηρίζω ὅτι ἡ ἀνωτέρω προσέγγιση εἶναι ὁριακή. Γίνεται σχεδόν δυσδιάκριτη, μέσα στήν προφανῶς σκόπιμη καί ἠθελημένως ἐπιλεγμένη νά εἶναι γενική, ἔμμεση, μέ ὑπονοούμενα καί ἀσάφειες, περιφερειακή ἔκφραση τῶν θέσεων καί τοποθετήσεων τοῦ ἐπισήμου Ἁγίου Ὄρους γιά τήν λεγομένη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης.

Θέτοντας δέ τήν χεῖρα τῆς πραγματικῆς προσεγγίσεως ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων δέν εἶναι σφάλμα νά ἰσχυρισθεῖ κανείς ὅτι ἄλλα περίμενε κανείς σέ τόσο κρίσιμες στιγμές γιά τήν Πίστη καί τό Γένος μας ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος. Δυστυχῶς, ὅμως αὐτά τά ἄλλα, δηλαδή μία ξεκάθαρη Ὁμολογία Πίστεως χωρίς ὑπεκφυγές καί γενικότητες, χωρίς ἀοριστίες, ἐπαμφοτερίζουσες θέσεις, ἀποστασιοποίηση ἀπό τήν ἀκρίβεια τῆς Πίστεως καί θεωρητικολογίες, καθώς καί μία ἐξίσου ξεκάθαρη ἀποδοκιμασία τῆς προφανῶς ψευδεπιγράφου Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κρήτης καί τῶν ἀποδεδειγμένως ἀντορθοδόξων ἀποφάσεών της, δέν ὑπάρχουν!

Τί συμβαίνει λοιπόν στό Ἅγιον Ὄρος; Ποῦ ὀφείλεται ὁ "χρησμοφανής" χαρακτήρας τοῦ πολυαναμενόμενου Ἁγιορειτικοῦ Κειμένου; Πρέπει νά τολμήσουμε νά ἀπαντήσουμε, μέ φόβο Θεοῦ καί πόνο ψυχῆς, στά ἀμείλικτα αὐτά ἐρωτήματα.

Δύο κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη εἶναι οἱ λόγοι πού ἐξηγοῦν, παρότι δέν δικαιολογοῦν, τή στάση αὐτή τῶν συγχρόνων Ἁγιορειτῶν Πατέρων, τοῦ ἐπισήμου δηλονότι Ἁγίου Ὄρους:

Πρῶτος εἶναι ὁ ἀνθρώπινος κοσμικός φόβος τῶν Ἁγιορειτῶν ἀπέναντι στήν διοικητική ἐξουσία καί μεμαρτυρημένη ἐκδικητικότητα τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ὡς οἰκείου ἐπισκόπου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, χάριν τῆς διατηρήσεως τῶν ἀτομικῶν θέσεων καί προσωπικῶν προνομίων των. Καί,

Δεύτερος λόγος εἶναι ἡ σταδιακή μέχρι μεταλλάξεως ἀλλοίωση τοῦ πάλαι ποτέ ἀκραιφνῶς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ καί μοναχικοῦ φρονήματος τῶν ἰδίων τῶν Ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖοι δυσκολεύονται πλέον νά τηρήσουν ἀκόμη καί τά ὀρθόδοξα προσχήματα μιᾶς μοναδικῆς στόν κόσμο καί στό εἶδος της ὑπερχιλιόχρονης ὀρθοδόξου μοναστικῆς πολιτείας.

Ἐάν, ὅμως, πιστοποιοῦνται τά ἀνωτέρω, τότε ὄχι ἁπλῶς αὐτομάτως ἔρχονται στή μνήμη μας τά σκληρά πλήν εὔστοχα λόγια τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ Ἰωάννη Κορναράκη περί τοῦ συγχρόνου (ἐπισήμου) Ἁγίου Ὄρους ὡς "σαθροῦ ὀπωροφυλακείου τῆς Ὀρθοδοξίας", ἀλλά ἐντόνως προβληματιζόμεθα ἐάν πρέπει περισσότερο ἀπό τούς αἱρετίζοντες οἰκουμενιστές ἐπισκόπους νά μᾶς προβληματίζουν οἱμή ἀντάξιοιὡς μή ἀκόλουθοι τῶν πνευματικῶν τους προγόνων (ὁσίων ἀσκητῶν, ὁμολογητῶν καί ὁσιομαρτύρων) σύγχρονοι Ἁγιορεῖτες Ἡγούμενοι καί μοναχοί!

Ἀκολουθεῖ τό μή δημοσιευθέν (κατά τήν ἐπικαιρότητα) ἄρθρο, ὅπου καταγράφεται μία ἀποκαλυπτική περί τοῦ Μηνύματος τοῦ Ἁγίου Ὄρους μαρτυρία, τόσο γιά τόν συντάκτη αὐτοῦ, ὅσο καί γιά τά μύχια συναισθήματα καί φρονήματά του περί τῆς περιβοήτου καί ἀμφιλεγόμενης συνόδου τῆς Κρήτης.

Σύντομη συνομιλία μέ τόν Προηγούμενον

 τῆς Ἱ. Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους

σεβαστό Γέροντα Βασίλειον Γοντικάκην

γιά τήν «ΑκΜΣ» τῆς Κρήτης

Ὁ Προηγούμενος Ἰβήρων Βασίλειος Γ.

Τήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος (14/5/2017), πῆγα στόν ἑορτάζοντα Ἱερό Ναό Ἁγίας Φωτεινῆς Κορίνθου ( δίπλα στό ἱστορικό Ἐπισκοπεῖο τῆς Πόλεως) γιά νά προσκυνήσω τό ἱερό Λείψανο τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος καί Ἱσαποστόλου. Πρόκειται γιά τόν ἀποθησαυρισμένο στήν περιώνυμη Μονή Ἰβήρων ἀδιάφθορο πόδα τῆς Ἁγίας. Φοβερό νά προσκυνᾶ κανείς τό εὐωδιάζον ἱερό λείψανο μιᾶς πρώην ἁμαρτωλῆς καί μετέπειτα ἁγίας γυναικός καί μάρτυρος. Μιᾶς Ἁγίας, ἡ ὁποία συνήντησε τήν πηγή τῆς ζωαρχίας, τόν σεσαρκωμένο Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ πρίν δύο χιλιάδες χρόνια καί συζήτησε μετ’ Αὐτοῦ περί τοῦ τόπου καί τοῦ τρόπου προσκυνήσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ! Αὐτά τά ἱερά Λείψανα ἐπιβεβαιώνουν ὄντως τήν πραγματική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος καί εἰς Οὐρανούς Ἀναληφθέντος Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἀναχωρώντας ἀπό τό Ναό, συναντήσαμε στό προαύλιο τοῦ νεο-ἀνακαινισθέντος Ναοῦ τόν Γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη, Προηγούμενο τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων. Ἀστραπιαῖα σκεφθήκαμε ὅτι δέν πρέπει νά χάσουμε τήν εὐκαιρία νά τόν πλησιάσουμε καί νά τοῦ ὑποβάλλουμε ἕνα ἐρώτημα γιά ζήτημα πού τόν τελευταῖο καιρό ἀπασχολεῖ κάθε συνειδητό πιστό. Βεβαίως, δέν πρόκειται γιά ἄλλο παρά γιά τό γνωστό καί πολυσυζητημένο ζήτημα τῆς περιβοήτου συνόδου τῆς Κρήτης. Σκοπίμως, ὁμολογῶ, ὅτι ἐπέλεξα πρωτίστως νά ἐκφράσω τόν εἰλικρινή ἄλλωστε σεβασμό μου στό πρόσωπο τοῦ Γέροντος καί τόν θαυμασμό μου γιά πολλά ἀπό τά ἰδιαίτερου ὕφους καί θεολογικῆς ἀξίας κείμενά του. Ἤθελα νά αἰσθανθεῖ ἄνετα καί νά μή νοιώσει ὅτι κάποιος θέλει νά τοῦ ἀποσπάσει κάποια δήλωση γιά ἕνα τόσο λεπτό ζήτημα. Τοῦ ἀνέφερα γιά τίς Θεολογικές σπουδές μου στό Ἐξωτερικό, τή συνέχεια τῶν σπουδῶν στήν Ἀθήνα καί τίς μεταπτυχιακές σπουδές, γιά νά καταλήξω ὅτι κι ἐγώ, ὅπως καί πολλοί ἄλλοι, εἴμαστε ἔντονα προβληματισμένοι γιά τήν περιβόητη σύνοδο τῆς Κρήτης. Μέ μεγάλη προσδοκία καί ἐνδιαφέρον ἀναμένεται (τονίσαμε) ἡ γνώμη σας γι’ αὐτό τό ζήτημα. Πέρα ἀπό τήν προβληματική τῶν ἀντιδράσεων, ὅπως τήν ἐκφράζουν οἱ θέσεις καί κινήσεις τῶν ἀποτειχιζομένων κανονικῶς, ἤ τοῦ π. Θ. Ζήση (διακοπή μνημοσύνου οἰκείου ἐπισκόπου, ὄχι ὅμως καί ἐκκλ/κῆς κοινωνίας) κλπ., ὑπάρχει ἀνάγκη (ἀναφέραμε ἐπίσης) γιά γνώμη πού νἄχει τή δυναμικότητα ἀνθρώπου τοῦ «Μάη τοῦ ’68» (ὅσοι γνωρίζουν τόν Γέροντα κατανοοῦν τήν ἀναφορά). Ὁ π. Βασίλειος ἔδειξε ὅτι ἔνοιωθε ἤδη ἕτοιμος νά ἀνοιχθεῖ καί νά μιλήσει. Μέ πῆρε κοντά του σέ μία μικρή βόλτα μέσα στό προαύλιο. Ἄκουσε, μοῦ εἶπε, αὐτά πού λένε διαγράφουν τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὑπάρχει καί συνεχίζει τήν πορεία της κι ἄν τά ἀποδεχθεῖ κανείς ὅλα αὐτά, ἔτσι ὅπως τά παρουσιάζουν, δέν μένει τίποτε ὄρθιο. Στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἴχαμε διάφορες κινήσεις καί κείμενα, συνέχισε, ὅπως τήν «Ὁμολογία» τοῦ Πέτρου Μογίλα, τοῦ Κυρίλλου Λουκάρεως, κείμενα ἄλλοτε Καλβινίζοντα, ἄλλοτε Λατινίζοντα, Προτεσταντίζοντα κλπ. Ἔμειναν, ὅμως, αὐτά τά κείμενα μέχρι σήμερα, ἀλλά τά προσπερνᾶμε, δέν ἐκφράζουν τήν Ὀρθοδοξία καί δέν μένουμε σ’ αὐτά. Στό Ἅγιον Ὄρος κάναμε τήν προβλεπόμενη Διπλή Σύναξη, τά εἶπα (τίς ἀπόψεις μου) καί μοῦ ζήτησαν νά τά γράψω. Ἔφτιαξα ἕνα κείμενο καί τώρα κοντά θά τό δεῖτε, ὅπου παρουσιάζω αὐτά πού σᾶς λέω. Θά γίνει πάλι Διπλή Σύναξη τώρα κοντά, στήν ὁποία θά συμμετάσχω, ἀφοῦ ἐπιστρέψω ἀπό Κρήτη ὅπου τώρα πηγαίνω. Ἔχετε διαβάσει τά Πρακτικά, τά Κείμενα (τῆς συνόδου τῆς Κρήτης ἐννοοῦσε); μέ ρώτησε. Μετά τήν καταφατική ἀπάντησή μου, συνέχισε λέγοντας: Τά εἴδατε, λοιπόν. Ἐκεῖ στό Κείμενο γιά τίς σχέσεις μέ τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο, ἐνῶ ἀναφέρεται στήν ἀρχή ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική Ἐκκλησία, ὅλο τό ὑπόλοιπο Κείμενο αὐτό τό ἀκυρώνει τελείως καί τό ἀναιρεῖ! Τί κάνουμε, λοιπόν! Βλέπετε, ἀπό τήν ἀρχή τοῦ πράγματος, ἀπό τό 1960 πού ἑτοίμαζαν τά θέματα κλπ αὐτῆς τῆς συνόδου, ὅλα ἔγιναν σχολαστικά. Δέν εἶναι τό θέμα ἄν σέβομαι ἤ ἄν φοβᾶμαι τόν Πατριάρχη, ἀλλά πώς ἔχουν τά πράγματα. Εἶναι σά νά θέλουν μέ ὅσα ἐνέκριναν ἐκεῖ (στήν Κρήτη) νά διαγράψουν μέ μία κίνηση ὅλα ὅσα πιστεύουμε! Ἔ, ὄχι! Αὐτό δέν γίνεται! Κάπου ἐδῶ ὁλοκληρώθηκε ἡ σύντομη αὐτή συνομιλία. Δέν ἤμουν προετοιμασμένος γιά μία τέτοια συνομιλία. Ἔγινε ἐντελῶς αὐθόρμητα, ἀλλά θεωρῶ ὅτι ἔχει τήν ἀξία της. Ὁ Γέροντας, ἀφοῦ αἰσθάνθηκε λίγο ἀσφαλής καί μπροστά στή διαβεβαίωση τοῦ ἐρωτῶντος ὅτι ὑπάρχει ἔντονος προβληματισμός γιά τό ζήτημα καί  εἰλικρινής ἐπιθυμία νά ἀκούσουμε λόγο αὐθεντικό καί δή ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ἔδειξε νά συναισθάνεται κι ἐκεῖνος τήν ἀνάλογη ὑποχρέωση καί ἐκφράσθηκε πιστεύω ἐλεύθερα καί αὐθόρμητα. Αὐτό ἔχει τήν ἀξία του. Δέν πρόκειται γιά συνέντευξη. Ὁ καθένας, ὅμως, μπορεῖ νά συνεκτιμήσει κάποια πράγματα καί νά βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Εἴτε κάποιος ἐκτιμᾶ, εἴτε ὄχι, τόν συγκεκριμένο Γέροντα καί τίς θεολογικές του τοποθετήσεις, πιστεύω κατανοεῖ τή σημασία μιᾶς ἐλεύθερης τοποθετήσεως σέ ἕνα τόσο σοβαρό θέμα, πού σέ συνδυασμό μέ τό Κείμενο πού μᾶς προανήγγειλε ὁ π. Βασίλειος, θά βοηθήσει νά κατανοηθεῖ τί πρεσβεύουν, τί ὁμολογοῦν καί τί ἐκφράζουν οἱ Ἁγιορεῖτες τοῦ ἐπισήμου Ἁγίου Ὄρους, καθώς καί τί καί γιατί τελικῶς υἱοθετοῦν καί ἐκφράζουν τά διοικητικά του ὄργανα.

(«Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀρ. φύλ.2172/7-7-2017)

Ἀποκαλυπτική συνέντευξη τοῦ Κανονολόγου

Καθηγητοῦ Κυριάκου Κυριαζοπούλου

Ἡ συνάντηση ἑνός γνήσιου λογίου καί ἑνός ἀγράμματου Στρατηγοῦ

Τῆς Ράνιας Γάτου

Τυχαία, ανοίγοντας το ραδιόφωνο έπεσα πάνω στον καθηγητή κ. Κυριάκο Κυριαζόπουλο. Εντυπωσιάστηκα από τις σκέψεις του και βάλθηκα να απομαγνητοφωνήσω όλη τη συνέντευξη του. Την παραθέτω αυτούσια αμέσως παρακάτω (ράδιο tv kosmos της Ρόδου 93,8, στις 28 Ιουνίου 2017) και αφήνω τον αναγνώστη ελεύθερο να εξάγει τα συμπεράσματα του.

Θέματα κρίσιμα όπως χωρισμός κράτους και εκκλησίας, μάθημα θρησκευτικών στά σχολεία, η αναθεώρηση του συντάγματος σε θέματα παιδείας, η θέση της εκκλησιαστικής ιεραρχίας πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα, η δυνατότητα αντίστασης τού σύγχρονου ανθρώπου, εν γένει, στήν πολιτισμική και πνευματική παρακμή, είναι αυτά στα οποία αναφέρθηκε ο παν/κός Καθηγητής. Σκέφθηκα πόσο τα προβλήματα παραμένουν σχεδόν ίδια, σε όλες τις εποχές, παρ’ όλη την συγκλονιστική εξέλιξη της τεχνολογίας σήμερα. Και συγχρόνως, πέρασε αστραπιαία στο μυαλό μου ο ευαγγελικός λόγος "Άρχισαν να οικοδομούν και δεν είχαν την δύναμη και προθυμία για να τελειώσουν αυτό που θεμελίωσαν". Ποιος άραγε είναι το θεμέλιο; ποιος έθεσε την ζωή του σαν λιθαράκι στο θεμέλιο αυτό; Ο Μακρυγιάννης, σκέφτηκα.

Πριν όμως σχολιάσουμε οτιδήποτε, ας παρατεθεί αυτούσιο το κείμενο της συνέντευξης του εν λόγω καθηγητή:

«Ερώτηση: Δεύτερο θέμα. Βασικός σκοπός της παιδείας είναι και η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Θεωρείτε ότι η διάταξη αυτή θα πρέπει να καταργηθεί, να μείνει ως έχει, ή δεν γνωρίζω, δεν απαντώ; Πώς είναι δυνατόν η εκκλησία της Ελλάδος να συνεδριάζει για τα θρησκευτικά στα σχολεία, να βγαίνει είδηση ότι τα έχουμε βρει με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει κάνει πίσω και την ίδια ώρα υπάρχει ερωτηματολόγιο σε ηλεκτρονική διαβούλευση, το οποίο ρωτάει τον κόσμο, εάν θέλει να αφαιρεθεί η θρησκευτική συνείδηση από την παιδεία.

Απάντηση: Η αφαίρεση της θρησκευτικής συνείδησης από τους σκοπούς της παιδείας έχει σχέση με την ολοκληρωτική κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών. Διότι ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης σημαίνει δύο πράγματα: Σημαίνει και γνώση για τη θρησκεία, αλλά και καλλιέργεια θρησκευτικού βιώματος. Αλλιώς, δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχει ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης ως σκοπός της παιδείας. Συνεπώς εδώ έχουμε μια μορφή γνώσης και καλλιέργειας θρησκευτικής εμπειρίας σημαίνει κατήχηση. Εάν βγάλεις το σκοπό αυτό τότε αφαιρείς τον κατηχητικό χαρακτήρα, ή ολόκληρο το μάθημα των θρησκευτικών, ή τουλάχιστον τον κατηχητικό χαρακτήρα από το μάθημα των θρησκευτικών. Αυτό σχετίζεται βεβαίως ο σκοπός των κυβερνώντων με τη συνταγματική αναθεώρηση να αφαιρέσουν την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης σχετίζεται και με τη νέα μορφή του μαθήματος των θρησκευτικών. Είναι προφανές αυτό. Η νέα μορφή του μαθήματος των θρησκευτικών δεν είναι γνωσιολογική όπως υποστηρίζουνε οι κυβερνώντες. Η νέα μορφή είναι κατηχητική. Και αυτό έρχεται σε αντίθεση με την πρόθεσή τους να καταργήσουν την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Αλλά αυτό γίνεται με έναν τρόπο να παρουσιάζουν τα πράγματα αλλιώς, ενώ είναι αλλιώς.

Ερώτηση: Τι εννοείτε κατηχητική; Ενώ λέγεται θρησκειολογικό;

Απάντηση: Είναι λάθος να λέγεται θρησκειολογικό. Έτσι θέλουν να το περάσουν προπαγανδιστικά. Δεν είναι θρησκειολογικό. Είναι κατηχητικό. Συγκεκριμένα κατήχηση σε διαθρησκειακή πνευματικότητα. Δηλαδή εφαρμόζουν από την θρησκειολογία τον κλάδο της που λέγεται φαινομενολογία της θρησκείας. Δηλαδή παίρνουν διάφορες θεολογικές έννοιες και τις βλέπουν πως τις βλέπουν στα διάφορα θρησκεύματα. Ας πούμε, έννοια Θεός, πως τη βλέπει κάθε θρήσκευμα, έννοια Ψυχή πως τη βλέπει κάθε θρήσκευμα, έννοια Σωτηρία, πως τη βλέπει κάθε θρήσκευμα. Αυτό όμως το συνδυάζει το νέο μάθημα των θρησκευτικών με τον θρησκευτικό σχετικισμό. Δηλαδή αν από τώρα και ύστερα με βάση την υπουργική απόφαση του Φίλη που καταργήθηκε θα σας πω για πιο λόγο από τον Γαβρόγλου, αλλά το πρόγραμμα το αναλυτικό είναι το ίδιο του Φίλη. Εάν κάποιος θεολόγος καθηγητής πει τώρα σε σχολείο, ή δάσκαλος, ή καθηγητής στη μέση εκπαίδευση, πει ότι η Oρθόδοξη Eκκλησία κατέχει μόνον αυτή την θρησκευτική αλήθεια αυτό θα αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα. Διότι εισάγεται ο θρησκευτικός σχετικισμός. Δηλαδή όλες οι θρησκείες θα πρέπει να διδάσκονται ότι έχουν θρησκευτική αλήθεια, κάθε μια από την πλευρά της και ότι καμία δεν έχει την αποκλειστική θρησκευτική αλήθεια. Και υπάρχει και ένα τρίτο στοιχείο στο νέο μάθημα των θρησκευτικών. Ότι θα πρέπει να αναπτύσσονται οι θρησκευτικές εμπειρίες των ορθοδόξων μαθητών στα πλαίσια των άλλων θρησκειών. Δηλαδή να παίρνεις μαθητές ορθoδόξους να τους πας σε ένα τζαμί και να τους πεις εδώ είναι ναός και αυτός, προσευχηθείτε. Ναός του Θεού είναι και αυτός. Είναι ο ίδιος ο Θεός. Δηλαδή δεν έχει σημασία πως κάθε θρησκεία τον παρουσιάζει από άποψη θρησκευτικής διδασκαλίας ή δόγματος. Δηλαδή έχουμε αποδογματοποίηση του Θεού. Ενώ Ο Θεός δεν είναι ο ίδιος στην Ορθοδοξία, στο Χριστιανισμό, δεν είναι ο ίδιος στο Ισλάμ, δεν είναι ο ίδιος στον Ιουδαϊσμό για να αναφέρω μόνο τα μονοθεϊστικά θρησκεύματα. Στο χριστιανισμό στα Τριαδολογικά Θρησκεύματα του Χριστιανισμού στα οποία είναι και η Ορθοδοξία, η οποία είναι αυτή, η οποία διατηρεί την ακρίβεια της πίστης στο Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού, η μόνη που διατηρεί την ακρίβεια. Έχουμε τρία πρόσωπα στη Θεότητα και μια Ουσία. Στον Ιουδαϊσμό έχουμε ένα πρόσωπο- Θεός, στον Μωαμεθανισμό ένα πρόσωπο -Θεός και τα άλλα θρησκεύματα είναι Πανθεϊστικά.

Ερώτηση: Αυτό τώρα που καταλαβαίνουμε είναι ότι έτσι όπως το παρουσιάζεται το νέο βιβλίο των θρησκευτικών και γενικώς το νέο μάθημα θρησκειολογίας όπως θέλουν τα το κάνουν φέρνει μια.

Απάντηση: Όχι λάθος! Μην το λέτε θρησκειολογίας. Γιατί θρησκειολογίας σημαίνει γνωσιολογικό μάθημα.

Δημοσιογράφος: Μάλιστα!

Απάντηση: Όταν είναι γνωσιολογικό το μάθημα είναι υποχρεωτικό. Γνωσιολογικό σημαίνει ή ιστορία των θρησκειών να διδάσκεις, ή να διδάσκεις φαινομενολογία της θρησκείας, δηλαδή να παίρνεις μια έννοια π.χ Θεός, Θρησκεία κ.λ.π. και να την εξετάζεις πως την βλέπουν τα διάφορα θρησκεύματα, χωρίς να την συνδυάζεις με θρησκευτικό σχετικισμό, χωρίς να την συνδυάζεις με ανάπτυξη εμπειριών των μαθητών των ορθοδόξων σε άλλα θρησκεύματα.

Ερώτηση: Αυτό που ουσιαστικά πάνε να κάνουν είναι να διδάξουν μια νέα θρησκεία με απλά λόγια στα παιδιά. Εγώ αυτό καταλαβαίνω.

Απάντηση: Βεβαίως! Την ανάπτυξη μια νέας θρησκείας. Αυτή που αναπτύσσεται ήδη παγκοσμίως.

Ερώτηση: Και από ότι κατάλαβα ξεφεύγει και από το πνεύμα του οικουμενισμού που είναι μεταξύ χριστιανών, αλλά φεύγει και προς άλλες θρησκείες.

Απάντηση: Δεν είναι μεταξύ χριστιανών ο οικουμενισμός. Οικουμενισμός θα πει γνωστικισμός. Είναι ο αρχαίος γνωστικισμός δεν είναι καινούργιο προϊόν όπως το παρουσιάζουν. Είναι ο αρχαίος γνωστικισμός τρεις αιώνες προ Χριστού, και όταν εμφανίστηκε ο χριστιανισμός και αυτόν τον πήρε ο γνωστικισμός, δηλαδή ο θρησκευτικός συγκρητισμός και τον ανακάτεψε. Ήδη ο Μάνης, οι Μανιχαίοι, αυτοί οι οικουμενιστές της εποχής εκείνης, τον πρώτο αιώνα του Χριστιανισμού, ο Μάνης, που είχε καταδικαστεί από συνόδους οικουμενικές, είχε ανακατέψει, Χριστιανισμό, είχε ανακατέψει, Ιουδαϊσμό, και Βουδισμό από εκείνη την εποχή, και ο Μάνης ήταν γιος επισκόπου.

Ερώτηση: Τώρα η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία συνεδρίασε χθες, αυτά τα οποία εσείς σήμερα μας μεταφέρετε προφανώς και θα τα γνωρίζει έτσι δεν είναι; Για αυτό και απορρίπτει το νέο βιβλίο; Τι λένε εσάς οι πληροφορίες σας;

Απάντηση: Όχι όχι όχι! Ήταν σαφές από τις προηγούμενες συνεδριάσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για το μάθημα των θρησκευτικών ότι η συντριπτική πλειονότητα της Ιεραρχίας δεν ήθελε το νέο μάθημα τότε που το λέγαν του Φίλη. Γιατί ήξερε περί τίνος πρόκειται. Είχε γίνει ένα συνέδριο από πλευράς Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων και μάλιστα είχα συμμετάσχει εγώ και ανέλυσα εκεί ποια ήταν η φύση του μαθήματος. Και είπα είναι διαθρησκειακής πνευματικότητας. Κατηχητικό! Δεν ήταν γνωσιολογικό. Είναι προπαγάνδα ότι είναι γνωσιολογικό. Και επειδή ήταν κατηχητικό θα έχουν δικαίωμα οι ορθόδοξοι γονείς να ζητάνε απαλλαγές των μαθητών τους από αυτό το μάθημα, όπως από το ορθόδοξο έχουν δικαίωμα να ζητάνε απαλλαγές οι ετερόδοξοι.

Ερώτηση: Πείτε μου κάτι, θα υπάρχει το δικαίωμα να ζητάς απαλλαγή από αυτό το μάθημα;

Απάντηση: Αυτό υποστήριξα εγώ με νομική επιχειρηματολογία ήδη από το 2013.

Ερώτηση: Γιατί αυτοί μπορεί να μην αφήσουν δικαίωμα αποχής από το μάθημα.

Απάντηση: Αυτοί δεν θέλουν, διότι θέλουν να κάνουν προπαγάνδα στη διαθρησκειακή πνευματικότητα στο θρησκευτικό συγκρητισμό, στο γνωστικισμό θέλουν να κάνουν προπαγάνδα μέσα από τα σχολεία παρουσιάζοντάς το ως ορθόδοξο.

Ερώτηση: Είναι φοβερό!

Απάντηση: Μέσα από τα σχολεία προπαγάνδα, παρουσιάζοντάς το ως ορθόδοξο. Αλλά αν αυτοί επιμένουν υπάρχει η λύση των δικαστηρίων. Δηλαδή τα δικαστήρια τα διοικητικά με την εξάντληση όλης της Ιεραρχίας μέχρι Συμβούλιο της Επικρατείας και μετά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σε τέτοια μαθήματα συγκριτιστικά που υπάρχουν σε σκανδιναβικές χώρες κερδήθηκαν αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα προσέφυγε άθεος γονέας και έλεγε στην προσφυγή του, ότι εδώ υπάρχει σε αυτό το μάθημα το συγκριτιστικό, υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό χριστιανισμού και ελάχιστο ποσοστό αθεΐας, αυτό προσβάλει την θρησκευτική μου συνείδηση και το κέρδισε.

Ερώτηση: Επειδή μας πιέζει λίγο ο χρόνος, ήθελα να σας πω ότι η εκκλησία της Ελλάδος αυτή τη στιγμή, η Ιεραρχία, τι λένε εσάς οι πληροφορίες σας, τα αποδέχεται, τα απορρίπτει αυτά, που κινείται και γιατί δεν έχει λάβει χώρα σε σχέση με το ερωτηματολόγιο αυτό από το οποίο ξεκινά η συζήτησή μας, να κάνει μια κίνηση προς τον κόσμο προς τον λαό.

Απάντηση: Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μαζί με την Επιτροπή των Αρχιερέων που εξουσιοδοτήθηκε από τη σύνοδο της Ιεραρχίας να διαπραγματευθεί δήθεν, αλλά χωρίς αλλαγή της φιλοσοφίας, χωρίς βάση ορθόδοξη, αλλά να διαπραγματευθεί στην βάση την συγκριτιστική. Διαπραγματεύομαι στη βάση τη συγκριτιστική θα πει αποδέχομαι το συγκριτιστικό μάθημα. Αυτή η επιτροπή κατόρθωσε μια βελτίωση του 0,2% σύμφωνα με τις μελέτες που έκανε η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων. Γνωρίζετε και την αλληλογραφία. Ο Αργολίδος κατηγορούσε το διοικητικό συμβούλιο της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων που υποστηρίζει το ορθόδοξο μάθημα ότι έχουν μυαλά σκουριασμένα, μυαλά μουχλιασμένα, γιατί δεν αποδέχονται την ανοιχτομυαλιά του συγκριτιστικού μαθήματος.

Ερώτηση: Ο Αμβρόσιος χθες μίλησε για προδοσία.

Απάντηση: Αποδέχθηκε αυτά που λέει η ΠΕΘ. Ο Αμβρόσιος αποδέχθηκε αυτά που λέει η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων. Αυτά λέει η ΠΕΘ ότι έχουμε προδοσία.

Ερώτηση: Είναι ο μόνος Μητροπολίτης ο Αμβρόσιος.

Απάντηση: Ο μόνος, διότι οι άλλοι ενδεχομένως σκέφτονται τα ΕΣΠΑ. Παίρνουν προγράμματα ΕΣΠΑ. Αν λοιπόν εναντιωθούν τότε η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων και ο Υπουργός Παιδείας που δίνουν και ελέγχουν τα ΕΣΠΑ στις Μητροπόλεις, θα στοχοποιηθούν και δεν θα πάρουν ΕΣΠΑ. Διότι τα ΕΣΠΑ συνδέονται να δοθούν σε αυτούς που δεν θα αντιδράσουν. Έτσι πάει το πράγμα.

Ερώτηση: Όταν αντιδράς δεν έχει ΕΣΠΑ.

Απάντηση: Όταν αντιδράς δεν έχει ΕΣΠΑ. Στο Άγιον Όρος τι κάνουν. Γιατί δεν αντιδρούν. Και εκεί παίρνουν ΕΣΠΑ.

Ερώτηση: Είναι όπως είναι κάποιος εναντίον του ευρώ. Όποιο κόμμα είναι κατά του ευρώ, δεν παίρνει και χρηματοδότηση;

Απάντηση: Δεν παίρνει και χρηματοδότηση κ.λ.π.

Ερώτηση: Και η Τρίτη ερώτηση κύριε καθηγητά για να κλείσουμε αυτή τη συζήτηση είναι και λίγο πιο δύσκολη για να την καταλάβουμε λέει το εξής: Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει να εξακολουθεί να ρυθμίζει το καταρχήν καθεστώς διοίκησης της ανατολικής ορθόδοξης εκκλησίας του Ιησού, όχι, δεν γνωρίζω, δεν απαντώ; Τι μας λέει εδώ πέρα με λίγα λόγια και απλά.

Απάντηση: Μας λέει στην πραγματικότητα τι θέλει από τη διαβούλευση να πάρει, ένα ποσοστό πλειοψηφίας από τη διαβούλευση να πάρουν οι κυβερνώντες, ούτως ώστε να τροποποιήσουν το άρθρο 3 του Συντάγματος και ενδεχομένως και το προοίμιο που λέει: «Εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Και ενδεχομένως και αυτό να φύγει. Υπόσχονται ότι αυτό δεν θα φύγει. Αλλά οι υποσχέσεις είναι πάντα ανεκπλήρωτες. Όπως πάντα δηλαδή προχωράνε σταδιακά. Τώρα υποσχόμαστε ότι αυτό δεν θα φύγει και μετά το αφαιρούμε. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Το άρθρο 3 προβλέπει ότι ο καταστατικός χάρτης της εκκλησίας της Ελλάδος, ο νόμος δηλαδή που τη διέπει δεν ψηφίζεται από την Ιεραρχία, αλλά ψηφίζεται από τη Βουλή. Αφού ψηφίζεται από τη Βουλή το σύστημα σχέσεων Κράτους Εκκλησίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κρήτης είναι το σύστημα της κρατικής εκκλησίας. Σε όποια χώρα μερικές χώρες της Ευρώπης υπάρχουν που έχουν κρατική εκκλησία, προτεσταντικές είναι. Διότι το σύστημα της κρατικής εκκλησίας εισήχθη από τον Όθωνα τον Ρωμαιοκαθολικό Βασιλιά και η κρατική εκκλησία αποτελεί προτεσταντικό σύστημα. Δηλαδή Ρωμαιοκαθολικός Βασιλιάς της Ελλάδος, εισήγαγε στην Ελλάδα την Ορθόδοξη, προτεσταντικό σύστημα σχέσεων κράτους εκκλησίας για να ελέγχεται η ιεραρχία από το κράτος και από τους παράγοντες που επηρεάζουν το κράτος, ούτως ώστε η Εκκλησία δια της Ιεραρχίας να εκκοσμικεύεται. Να χάνει την αποστολή της, τη Σωτηριώδη, να εκκοσμικεύεται και να χειραγωγείται. Αυτός ήταν ο σκοπός.

Ερώτηση: Και να χειραγωγείται από το κράτος. Και από τους ξένους. Ουσιαστικά οι ξένοι κατάφεραν να ελέγξουν την ορθοδοξία μέσω του κράτους.

Απάντηση: Η δύση το έκανε αυτό. Η δύση έλεγξε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος για να περάσει τις δυτικές αξίες σε βάρος των Ορθοδόξων ελέγχοντάς την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος μέσω της ψήφισης του καταστατικού χάρτη ως νόμου από τη βουλή. Διότι δια να έχουμε χωρισμό κράτους εκκλησίας πρέπει ο καταστατικός χάρτης να μην ψηφίζεται από την βουλή, αλλά να ψηφίζεται από την ιεραρχία. Όπως συμβαίνει στη Ρωσία. Στη Ρωσία ο καταστατικός χάρτης της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν ψηφίζεται από τη Δούμα, ψηφίζεται από την Ιεραρχία της Ρωσικής Εκκλησίας. Αυτή είναι η διαφορά.

Ερώτηση: Αυτό τι θα σημάνει πρακτικά στην Ελλάδα, στη χώρα, εάν υπερισχύσει να μην ρυθμίζει το σύνταγμα το καθεστώς διοίκησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας;

Απάντηση: Αυτό είναι καλό για την εκκλησία είναι καλό. Αν και γίνεται με πονηρό τρόπο από τους κυβερνώντες. Ούτως ώστε να πάψει να έχει οποιαδήποτε επιρροή θεσμική η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Κράτος. Να την εμποδίσουν, δηλαδή οποιοδήποτε θεσμικό δίαυλο. Αυτός είναι ο σκοπός τους.

Ερώτηση: Τι θα σημάνει όμως αυτό; Θα σημάνει κατά κάποιο τρόπο διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους.

Απάντηση: Ενώ είναι πονηρό για αυτούς και το θέλουν είναι πολύ καλό για την ωφέλεια της εκκλησίας. Διότι έτσι Θα πάψει να χειραγωγείται από τους εκάστοτε κυβερνώντες και από τη δύση. Αφού ανήκουμε στη δύση.

Ερώτηση: Μισό λεπτό. Μήπως καταρρεύσει όμως οικονομικώς και συντριβεί το σύστημα το οργανωμένο;

Απάντηση: Ας συντριβεί. Εάν είναι έτσι η κατάσταση εάν έχουμε Μητροπολίτες και Παπάδες που τους νοιάζει το χρήμα, ας καταρρεύσει και ας συντριβεί το σύστημα. Δεν θέλουμε τέτοιο σύστημα που να μην νοιάζονται για τις Ορθόδοξες Αλήθειες. Και να περνάνε το συγκριτιστικό μάθημα των θρησκευτικών ως Ορθόδοξο. Τέτοιους Ιεράρχες και τέτοιους Παπάδες τι να τους κάνουμε; Δεν ωφελούν δηλαδή την Εκκλησία, ούτε τον λαό. Επομένως, ας καταπέσει ολόκληρο το οικοδόμημα, αν στηρίζεται στο χρήμα. Σε ΕΣΠΑ και σε χρήμα.

Ερώτηση: Θα το αφήσουν πιστεύετε να καταρρεύσει;

Απάντηση: Όχι, δεν θα το αφήσουν να καταρρεύσει. Θα το διατηρήσουν αυτό το σύστημα, διότι πρέπει να τους βοηθάει η Ιεραρχία στο να περάσει το συγκριτιστικό σύστημα.

Ερώτηση: Και μετά αν το περάσει υπάρχει περίπτωση μετά που θα περάσει να το αφήσουν σαν στημένη λεμονόκουπα. Εκεί βλέπουμε ότι το σύστημα κάποιες φορές αντιμετωπίζει όχι μόνον πολιτικούς αλλά και κόμματα σαν στημένη λεμονόκουπα κ.λ.π. μπορεί δηλαδή σαν στημένη λεμονόκουπα να αφήσει αυτό το σύστημα το εκκλησιαστικό το οργανωμένο να καταρρεύσει στο τέλος;

Απάντηση: Αυτό δεν θα εξαρτηθεί από τους ντόπιους κρατούντες. Θα εξαρτηθεί από τους οικονομικά και πολιτικά διεθνώς κρατούντες. Οι εδώ κρατούντες οι όποιοι θα είναι τότε θα συμμορφωθούν με αυτά που θα τους υποδεικνύουν οι διεθνώς πολιτικώς ή οικονομικώς κρατούντες σε αυτό το στάδιο στο οποίο αναφέρεστε’’

Μετά από αυτήν τήν αποκαλυπτική σε αλήθειες συνέντευξη του πανεπιστημιακού καθηγητή, ηλθε στον νού μου ο αγράμματος στρατηγός του 21 ίσως γιατί η εποχή του παρουσιάζει πολλές ομοιότητες μέ την δική μας. Οι διαφορές που εντοπίζει κανείς δεν αναιρούν την ομοιότητα. Η εποχή του Μακρυγιάννη στάθηκε αυτή που άρχισε η επίδραση τών «φώτων» στήν Ελλάδα καί ο Μακρυγιάννης είχε νά κάνει με ανθρώπους νεοφώτιστους πού δέν δίστασε να χαρακτηρίσει. Με τα βαριά αυτά λόγια «κάτι λογιότατοι…μισομαθείς καί άθρησκοι»

Από την μιά μεριά.

Συγχρόνως στήν Γαλλία κυριαρχούσε ο Αύγουστος Κοντ μέ την «θρησκεία τής ανθρωπότητος» καί τον Θεό ως ένα αφηρημένο ανώτερο Ον. Ο Βολταίρος την ίδια εποχή αντιμετώπιζε τον Θεό ως τον αρχιτέκτονα του σύμπαντος ο οποίος όμως δεν έρχεται σε καμία ζωντανή σχέση με το πλάσμα που δημιούργησε. Ο Μακρυγιάννης τά γνώριζε όλα αυτά και όλη του η ζωή υπήρξε ένας αγώνας για να διατηρηθεί η ορθόδοξη πίστη τού γένους.

Το 1843 οργανώνει επαναστατικό κίνημα ζητώντας απο τον γερμανό βασιλέα Οθωνα την καθιέρωση Συντάγματος γιά να περιορίσει την απόλυτη εξουσία τής κρατικής μηχανής.

Πρέπει να έχουν δίκιο, το 21 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Όμως ποιος μπορεί να ξεχάσει τις θυσίες και το αίμα των ανθρώπων που θυσίασαν τα πάντα για να υπάρξει αυτός ο τόπος; Θα τελειώσω πάλι με Μακρυγιάννη μέ το γνωστό απόσπασμα από τά απομνημονεύματα του.

«Ἐκεῖ ὀποὔφκιανα τίς θέσες εἰς τούς Μύλους, ἦρθε ὁ Ντερνύς νά μέ ἰδῆ. Μοῦ λέγει: «Τί κάνεις αὐτοῦ; Αὐτές οἱ θέσες εἶναι ἀδύνατες· τί πόλεμο θά κάνετε μέ τόν Μπραΐμη αὐτοῦ;». Τοῦ λέγω: «Εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσες καί ἐμεῖς, ὅμως εἶναι δυνατός ὁ Θεός ὁποῦ μᾶς προστατεύει· καί θά δείξωμεν τήν τύχη μας σ’ αὐτές τίς θέσες τίς ἀδύνατες· κι’ ἄν εἴμαστε ὀλίγοι εἰς τό πλῆθος τοῦ Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ ἕναν τρόπον, ὅτι ἡ τύχη μᾶς ἔχει τούς Ἕλληνες πάντοτε ὀλίγους. Ὅτι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ὥς τώρα, ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέν μποροῦνε· τρῶνε ἀπό μᾶς καί μένει καί μαγιά. Καί οἱ ὀλίγοι ἀποφασίζουν νά πεθάνουν· καί ὅταν κάνουν αὐτείνη τήν ἀπόφασιν, λίγες φορές χάνουν καί πολλές κερδαίνουν. Ἡ θέση ὁποῦ εἴμαστε σήμερα ἐδῶ εἶναι τοιούτη· καί θά ἰδοῦμεν τήν τύχη μας οἱ ἀδύνατοι μέ τούς δυνατούς». –«Τρέ μπιέν», λέγει κι’ ἀναχώρησε ὁ ναύαρχος».

Όμως ο Θεός είναι δυνατός, γράφει ο στρατηγός του '21. Ας μείνουμε σε αυτό.

Τό μόνο πού ἐνοχλεῖ τόν Οἰκουμενισμό εἶναι αὐτό ἀκριβῶς τό ὁποῖο τόν καθιστᾶ ἀπρόσβλητο: Ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία !

● Διορθόδοξο Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο

στη Βέροια

Το πρωί της Πέμπτης 29 Ιουνίου 2017, εορτή των Αγίων πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Παύλου και Πέτρου (κατά τό ν. ἡμ.) στην πανηγυρίζουσα Παλαιά Μητρόπολη της Βέροιας τελέστηκε Διορθόδοξο πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο.

Όπως κάθε χρόνο στις εορτές συμμετέχουν εκπρόσωποι των ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Στον όρθρο χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσσαορίας κ. Γρηγόριος, ενώ στο πολυαρχιερατικό συλλείτουργο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Κύριλλος, εκπρόσωπος της ΑΘΠ του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο.

Στις εορταστικές εκδηλώσεις λαμβάνουν μέρος εκπροσωπώντας τις Εκκλησίες τους:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ: ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Κύριλλος

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ: ο Σεβ. Μητροπολίτης Τριπόλεως κ. Θεοφύλακτος

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: ο Θεοφ. Ἐπίσκοπος Σαφίτα κ. Δημήτριος

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ: ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Ιορδάνου κ. Θεοφύλακτος

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΣΙΑΣ: ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμπακάν και Χακασσίας κ. Ιωνάθαν

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΕΡΒΙΑΣ: ο Θεοφ. Ἐπίσκοπος Νύσσης κ. Αρσένιος

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ: ο Θεοφ. Ἐπίσκοπος Τούλτσεας κ. Βησσαρίων

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ: ο Σεβ. Μητροπολίτης Νευροκοπίου κ. Σεραφείμ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: ο Θεοφ. Ἐπίσκοπος Μεσσαορίας κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: ο Σεβ. Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ: ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Ανδρέας Μπορκόφσκι

ΣΧΟΛΙΟ "Ε.-Σ." : Ὅταν ἕνα χρόνο μετά τήν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς συνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), μέ κάθε ἀφορμή, συλλειτουργοῦν καί κοινωνοῦν ἀλλήλοις οἱ ἐκπρόσωποι ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, τῆς λεγομένης ἐπισήμου Ὀρθοδοξίας, ἀνά τόν κόσμο, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων οἱ ἐκκλησίες δέν συμμετεῖχαν ἤ ἐδήλωσαν διαφωνία πρός τήν σύνοδο τῆς Κρήτης καί τίς ἀποφάσεις της, τότε οἱ λεγόμενοι ἀντι-οἰκουμενιστές δέν πρέπει πλέον νά βαυκαλίζωνται ὅτι δέν εἶναι καθολική ἡ ἀποστασία καί ἅρα  ἐπιβαλλόμενη ἡ διακοπή κοινωνίας πρός κάθε "κοινωνικό" πρός τήν αἴρεση!