Translate

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Ἡ διαβόητη Ἐγκύκλιος τοῦ 1920 ἀποτελεῖ τόν Καταστατικό Χάρτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.


ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἀσχολιάστου δημοσιεύσεως τῆς Συνοδικῆς "Ἐγκυκλίου τοῦ 1920" (Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως) σέ κάποιο ἱστολόγιο

Ἡ διαβόητη Ἐγκύκλιος τοῦ 1920 ἀποτελεῖ τόν Καταστατικό Χάρτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τήν ἐμνημόνευσε ρητῶς καί ἐπαινετικῶς ὡς τέτοια κατά τήν Προεδρία του (ἐναρκτήρια καί καταληκτήρια προσφώνησή του) στή λεγομένη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016). Καί μόνον ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος δηλώνεται καί ἐπιβεβαιώνεται ὅτι τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἤδη ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος εἶναι ὑποτεταγμένο στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ὁποία προωθεῖ ἔκτοτε διαρκῶς καί σταθερῶς. Ἡ σύγκληση τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης εἶναι ὁ πρῶτος ἐπίσημος "πανορθόδοξος" καρπός τοῦ σαπροῦ δένδρου τῆς ἀντορθοδόξου Ἐγκυκλίου τοῦ 1920. Ἐάν ὑπῆρχε ἐγρήγορση τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως καί ὑγιές ἐκκλησιαστικό φρόνημα θά ἔπρεπε ἀπό τοῦ 1920 νά εἶχον ἐξαιτίας καί μόνης αὐτῆς τῆς Ἐγκυκλίου (διά τῆς ὁποίας γιά πρώτη φορά ἀπροκαλύπτως διά Συνοδικῆς Ἐγκυκλίου κηρύττεται ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ τήν ὁμολογία-ἀναγνώριση ὅλων τῶν αἱρέσεων ὡς "Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ"!!!) ἀποτειχισθεῖ ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι ἀπό τό οἰκουμενιστικό πλέον Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Δυστυχῶς, αὐτό γιά μία σειρά λόγων δέν ἔγινε. Ἡ δευτέρα μεγάλη εὐκαιρία ἐδόθη στούς ὀρθοδόξους μέ τήν ἐφαρμογή τοῦ πρώτου βήματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατά τά ὑπό τῆς ἐν λόγῳ Ἐγκυκλίου προβλεπόμενα καί τίς ἀποφάσεις τοῦ ληστρικοῦ ψευδο-πανορθοδόξου Συνεδρίου τοῦ 1923, πού ἦτο ἡ ἐπιβολή τῆς Καινοτομίας τοῦ νέου ἡμερολογίου πρός ταυτόχρονον ἑορτασμόν μετά τῶν Παπικῶν. Kαί αὐτή ἡ εὐκαιρία, δυστυχῶς, ἐχάθη γιά τήν μεγάλη πλειοψηφία τοῦ ἀνυποψιάστου ἀλλά καί ἀδιαφόρου ὀρθοδόξου λαοῦ. Ἀποτέλεσμα αὐτῶν τῶν δύο μεγάλων ἐπιτευγμάτων τῆς ἀποστασίας ἦτο ὁ κατήφορος ἔκτοτε νά μήν ἔχει τέλος. Εἶχε ὅμως ἀποκορύφωμα ἡ ἀποστασία καί αὐτή ἀναμφισβητήτως εἶναι - παρά τό γεγονός ὅτι ἐν τῶ μεταξύ συνέβησαν τέρατα καί σημεῖα ὡς πρός τήν ἄρνηση καί ἐγκατάλειψη τῆς ἅπαξ Παραδοθείσης Πίστως, ὅπως ἡ ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μέ τούς Παπικούς τό 1965 ἤ ὅπως κατ' εὐφημισμόν παρουσιάσθηκε ἡ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων - ἡ "Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος" τῆς Κρήτης! Ἐάν καί αὐτή ὡς ἀποκορύφωμα τῆς ἀποστασίας μέ τή φιλότιμη προσπάθεια τῶν κατεχόντων θέσεις κλειδιά Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν ἀμνηστευθεῖ (βλέπε τίς φρικτές ἀπό ὀρθοδόξου θεολογικῆς ἀπόψεως πρόσφατες ἐργασίες δύο Καθηγητῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, τῶν Μεσσηνίας Χρυσοστόμου καί Ἀβύδου Κυρίλλου, οἱ ὁποῖοι ἀνερυθριάστως καί ἀθεολογήτως πλήν δικολαβικῶς καί παραπλανητικῶς ἐπιχειροῦν τήν "ἀθώωση" τῆς πονηρᾶς καί ληστρικῆς συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου) ΤΟΤΕ ὁ Οἰκουμενισμός θά ἔχει κατορθώσει καίριο πλήγμα σέ ὅ,τι ἀπέμεινε νά ἀντιστέκεται στήν προέλασή του! Λίγοι ἔχουν ἐντοπίσει ἐπί τῆς οὐσίας τήν πονηρία τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης. Ἀκόμη κι ἄν ὅλες οἱ ἀποφάσεις της ἦταν τυπικῶς "μετρημένες"  καί "ὀρθόδοξες", ἡ σύνοδος αὐτή ἔπρεπε καί πρέπει, ὄχι ὅπως ἐσφαλμένως ὐποστηρίζεται νά διορθωθεῖ ἀπό μία νεώτερή της, ὅπερ ἄτοπο, ἀλλά, νά ἀποκηρυχθεῖ καί ἀναθεματισθεῖ κρινομένη βάσει τῶν ὅσων ὁ Προεδρεύων αὐτῆς Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί θιασώτης, κατά ὁμολογία του, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐδήλωσε κατά τήν ἐναρκτήρια καί καταληκτήρια ὁμιλία του εἰς αὐτήν! Ἐπιπροσθέτως τά Πρακτικά τῆς ἐν λόγω συνόδου, τά ὁποῖα δέν πρόκειται ποτέ νά δοθοῦν ὡς ἔχουν στή δημοσιότητα, ἀποκαλύπτουν τήν μειοδοσία Ὀρθοδοξίας ἐκ μέρους τῆς πλειοψηφίας τῶν συμμετεχόντων καί πάντως τῶν μόνων ἐχόντων φῆφον εἰς αὐτήν Προκαθημένων τῶν συμμετεχουσῶν 10 ἐπισήμων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Τά πράγματα διά τούς ἔχοντας καθαρόν νοῦν καί πολύ περισσότερον νοῦν Χριστοῦ εἶναι ἁπλά καί καθαρά. Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει προδοθεῖ πλέον ὁριστικῶς καί ἀπομένει ἡ διευθέτηση τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς νέας Πίστεως μιᾶς νέας "Ἐκκλησίας" στίς μάζες. Πολλοί ὄντως Ἅγιοι Πατέρες (οἱ περισσότεροι ζήσαντες τή φρίκη, καί τίς διώξεις τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων στήν Ἀνατολή) ἔχουν μιλήσει μέ δραματικούς τόνους ἀπό δεκαετιῶν γι' αὐτά, ἀλλά ἐμεῖς συσχηματισμένοι τῶ κόσμω δέν διαθέτομε δυστυχῶς ὦτα ἀκούειν, ὅπως ἐτόνιζε στό κήρυγμά του ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός! Ὁ Μυθριδατισμός τῆς μεθοδευμένης ἀμβλύνσεως τῶν ὀρθοδόξων κριτηρίων καί τῆς εὐσεβιστικῆς τοποθετήσεως ἔναντι τῆς συγχρόνου ἀποστασίας καί προδοσίας τῆς Πίστεως τῶν Πατέρων μας, δῆθεν χάριν ταπεινώσεως καί ὑπακοῆς στήν Ἐκκλησία, παρότι " Πίστις τό κινδυνευόμενον" , ἔχει διαβρώσει τά πάντα. Μά, δέν ἐννοοῦμε ὅτι Ἐκκλησία ἄνευ Ἀληθείας, εἶναι Ἐκκλησία ἄνευ Χριστοῦ, ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ἀλήθεια; Εἶναι δέ προφανές ὅτι οἱ ἐχθροί τῆς ἀληθείας ἐπιδιώκουν τήν κατάργησή της διά τῆς λήθης μας, ἡ ὁποία ἀκυρώνει τήν ἀ-λήθεια (α στερητικό καί λήθη). Ἄς ἐνισχύσωμε, λοιπόν, τή μνήμη μας ὁμολογοῦντες ὅσα οἱ Πατέρες ἐδίδαξαν καί οἱ Σύνοδοι τῶν Ἁγίων ἐδογμάτισαν καί ἡ Ἐκκλησία παρέλαβε! Ὁ Οἰκουμενισμός ἐπιδιώκει τή λήθη, ἐνάντια στή μνήμη τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων Της. Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἀντίχριστος διότι εἶναι Ἐκκλησιοκτόνος! Ἐπιδιώκει μεθοδικά καί σταδιακά τήν κατάργηση καί ἐξαφάνιση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ὑποκατάστασή του ἀπό τό "σῶμα" τοῦ Ἀντιχρίστου, τό συνονθύλευμα ὅλων τῶν συνεργαζομένων αἱρέσεων καί ἐν συνεχεία ὅλων τῶν Θρησκειῶν!

Ἱστολόγιο "ΑΚΤΙΝΕΣ"

1 σχόλιο:

 Ανώνυμος είπε...
Πολύ εύστοχο κείμενο!
Όσο μένουμε στις πλάνες που δυστυχώς προάγουν και οι δεσποτάδες μας, συνηθίζουμε..
Θα καταντήσουμε (Θεός φυλάξει) να μας “κοινωνούν” χαπάκια και να θεωρούμε πως όλα βαίνουν καλώς...

27 Αυγούστου 2017 - 8:22 μ.μ.


Η ΔΙΑΒΟΗΤΟΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
ΤΗΣ "ΣΥΝΟΔΟΥ" ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (ΙΟΥΝΙΟΣ 2016)




ΑΞΙΖΕΙ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΘΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ!

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ
 ΔΙΑ ΤΑ "ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ"

ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΑΦΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ ΤΩΝ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΕΙ Τῌ ΑΝΟΧΗ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Τῌ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!

Διάγγελμα Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου περί Οἰκουμενικῆς κινήσεως -Ἰανουάριος 1920

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ
ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1920   - [ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ]

«Ἐκ καθαρᾶς καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκτενῶς» (Α΄ Πέτρ. 1,22).

Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησία φρονοῦσα ὅτι ἡ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν προσέγγισις πρὸς ἀλλήλας καὶ κοινωνία οὐκ ἀποκλείεται ὑπὸ τῶν ὑφισταμένων μεταξὺ αὐτῶν δογματικῶν διαφορῶν καὶ ὅτι τοιαύτη τις προσέγγισις τὰ μάλα ἐστὶν εὐκταία καὶ ἀναγκαία καὶ πολλαχῶς χρήσιμος εἴς τε τὸ καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον ἑκάστης τῶν ἐπὶ μέρους Ἐκκλησιῶν καὶ τοῦ ὅλου χριστιανικοῦ σώματος καὶ εἰς παρασκευὴν καὶ διευκόλυνσιν τῆς πλήρους ποτέ, σὺν Θεῷ, καὶ εὐλογημένης ἑνώσεως, ἔκρινε τὸν παρόντα καιρὸν τὰ μάλιστα πρόσφορον πρὸς ἀνακίνησιν καὶ ἀπὸ κοινοῦ μελέτην τοῦ σπουδαίου τούτου ζητήματος. Εἰ γὰρ καὶ ἐν τούτῳ ἐνδέχεται ἵνα προκύψωσι καὶ παρεμβληθῶσιν αἱ ἀπὸ τῶν παλαιῶν προλήψεων καὶ ἕξεων ἢ καὶ ἐξ ἀξιώσεων δυσχέρειαι, αἱ τοσάκις τέως τὸ ἔργον τῆς ἑνώσεως ματαιώσασαι, ὅμως κατὰ τὴν γνώμην ἡμῶν, περὶ ἁπλῆς τὸ κατ’ ἀρχὰς προκειμένου συναφείας καὶ προσεγγίσεως, αἱ δυσχέρειαι αὖται ἔσονται πάντως ἧττον σπουδαῖαι, ἀγαθῆς δὲ ὑπαρχούσης θελήσεως καὶ διαθέσεως οὔτε δύνανται, οὔτε ὀφείλουσι κώλυμα ἀποτέλεσαι ἀκαταγώνιστον καὶ ἀνυπέρβλητον.
Ὅθεν τὸ πρᾶγμα ἡμεῖς γε καὶ κατορθωτὸν καὶ εἴπερ ποτὲ εὔκαιρον ἐπὶ τῇ συντελεσθείσῃ νῦν ἐπ’ αἰσίοις συμπήξει τῆς κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν ὑπολαμβάνοντες, προαγόμεθα θαῤῥούντως ἐκθεῖναι ἐνταῦθα ἐν ὀλίγοις τὰς σκέψεις καὶ τὴν γνώμην ἡμῶν περὶ τοῦ τρόπου, καθ’ ὅν τὴν προσέγγισιν ταύτην καὶ συνάφειαν ἐννοοῦμεν καὶ δυνατὴν ὑπολαμβάνομεν, μετὰ πόθου ἐκζητοῦντες καὶ ἀπεκδεχόμενοι τὴν κρίσιν καὶ τὴν γνώμην καὶ τῶν λοιπῶν τῶν τε κατὰ τὴν Ἀνατολὴν ἀδελφῶν καὶ τῶν ἐν τῇ Δύσει καὶ ἁπανταχοῦ σεβασμίων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν.
Νομίζομεν τοίνυν ἡμεῖς, ὅτι δύο τάδε τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἐπίτευξιν τῆς τοιαύτης ἐφέτης καὶ ὠφελίμου προσεγγίσεως συντελέσαι καὶ ταύτην κατεργάσασθαι καὶ ἔκδηλουν δύνανται.
Καὶ πρῶτον ἀναγκαίαν καὶ ἀπαραίτητον ὑπολαμβάνομεν τὴν ἄρσιν καὶ ἀπομάκρυνσιν πάσης ἀμοιβαίας δυσπιστίας καὶ δυσφορίας μεταξὺ τῶν διαφόρων Ἐκκλησιῶν, προκαλουμένης ἐκ τῆς παρὰ τίσιν ἐξ αὐτῶν παρατηρουμένης τάσεως εἰς τὸ σαγηνεῦσαι καὶ προσηλυτίσαι ἄλλων ὁμολογιῶν ὀπαδούς. Οὐδεὶς γὰρ ἀγνοεῖ τὶ καὶ σήμερον συμβαίνει δυστυχῶς πολλαχοῦ, ἐπὶ διασπάσει τῆς ἐσωτερικῆς εἰρήνης τῶν Ἐκκλησιῶν, ἰδίᾳ τῶν ἐν Ἀνατολῇ, νέων οὕτω θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν παρ’ αὐτῶν τῶν ὁμοθρήσκων ἐπιφερομένων αὐταῖς, καὶ οἵαν μεγάλην, ἀντὶ τοῦ μηδαμινοῦ ἀποτελέσματος προκαλεῖ ἀπέχθειαν καὶ ὀξύτητα ἀντιθέσεως ἡ τάσις αὕτη τινῶν εἰς τὸ προσηλυτίζειν καὶ σαγηνεύειν τοὺς ὀπαδοὺς τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν.
Οὕτω δὲ τῆς εἰλικρινείας καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης πρὸ παντὸς ἀποκαθισταμένης μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν, νομίζομεν δεύτερον ὅτι ἐπιβάλλεται ἵνα ἀναζωπυρωθῇ καὶ ἐνισχυθῇ πρὸ παντὸς ἡ ἀγάπη μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν, μὴ λογιζομένων ἀλλήλας ὡς ξένας καὶ ἀλλοτρίας, ἀλλ’ ὡς συγγενεῖς καὶ οἰκείας ἐν Χριστῷ καὶ «συγκληρονόμους καὶ συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ» (Ἐφεσ. 3,6). Ὑπὸ τῆς ἀγάπης γὰρ ἐμπνεόμεναι αἱ διάφοροι Ἐκκλησίαι καὶ ταύτην προτάσσουσαι ἐν ταῖς περὶ τῶν ἄλλων κρίσεσιν καὶ ταῖς πρὸς αὐτὰς σχέσεσι, τὴν μὲν διάστασιν ἀντὶ τοῦ ἐπεκτείνειν καὶ αὐξάνειν ὡς οἶόν τε συντομεῦσαι καὶ σμικρῦναι δυνήσονται, διὰ τῆς διεγέρσεως δὲ τακτικοῦ φιλαδέλφου ἐνδιαφέροντος περὶ τῆς καταστάσεως, τῆς εὐσταθείας καὶ τῆς εὐεξίας τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, διὰ τῆς σπουδῆς εἰς τὸ παρακολουθεῖν τοῖς παρ’ αὐταῖς συμβαίνουσι καὶ ἀκριβέστερον γνωρίζειν τὸ κατ’ αὐτὰς καὶ διὰ τῆς προθυμίας εἰς τὸ τείνειν ἑκάστοτε ἀμοιβαίως χεῖρα βοηθείας καὶ ἀντιλήψεως πολλὰ τὰ ἀγαθὰ εἰς δόξαν καὶ εἰς ὄφελος ἑαυτῶν τε καὶ τοῦ χριστιανικοῦ σώματος ἐπιτελέσουσι καὶ κατορθώσουσι.
Δύναται δὲ ἡ φιλία αὕτη καὶ ἀγαθόφρων πρὸς ἀλλήλους διάθεσις ἐκφαίνεσθαι καὶ τεκμηριοῦσθαι εἰδικώτερον, κατὰ τὴν γνώμην ἡμῶν, ὡς ἑξῆς: α΄) διὰ τῆς παραδοχῆς ἑνιαίου ἡμερολογίου πρὸς ταυτόχρονον ἑορτασμὸν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπὸ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, β΄) διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς ἀδελφικῶν γραμμάτων κατὰ τὰς μεγάλας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐνιαυτοῦ ἑορτάς, ἐν αἷς εἴθισται, καὶ ἐν ἄλλαις ἐκτάκτοις περιστάσεσι, γ΄) διὰ τῆς οἰκειοτέρας συσχετίσεως τῶν ἑκασταχοῦ εὑρισκομένων ἀντιπροσώπων τῶν διαφόρων Ἐκκλησιῶν, δ΄) διὰ τῆς ἐπικοινωνίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καὶ τῶν ἀντιπροσώπων τῆς Θεολογικῆς Ἐπιστήμης καὶ διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν ἐν ἑκάστῃ Ἐκκλησίᾳ ἐκδιδομένων θεολογικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν περιοδικῶν καὶ συγγραμμάτων, ε΄) διὰ ἀποστολῆς νέων χάριν σπουδῶν ἀπὸ τῆς μιᾶς εἰς τὰς σχολὰς τῆς ἄλλης Ἐκκλησίας, στ΄) διὰ τῆς συγκροτήσεως παγχριστιανικῶν συνεδρίων πρὸς ἐξέτασιν ζητημάτων κοίνου πάσαις ταῖς Ἐκκλησίαις ἐνδιαφέροντος, ζ΄) διὰ τῆς ἀπαθοῦς καὶ ἐπὶ τὸ ἱστορικώτερον ἐξετάσεως τῶν δογματικῶν διαφορῶν ἀπὸ τῆς ἕδρας καὶ ἐν ταῖς συγγραφαῖς, η΄) διὰ τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τῶν κρατούντων ἐν ταῖς διαφόροις Ἐκκλησίαις ἠθῶν καὶ ἐθίμων, θ΄) διὰ τῆς παροχῆς ἀμοιβαίως εὐκτήριων οἴκων καὶ κοιμητηρίων διὰ τὰς κηδείας καὶ τὴν ταφὴν τῶν ἐν τῇ ξένῃ ἀποθνησκόντων ὀπαδῶν τῶν ἑτέρων ὁμολογιῶν, ι΄) διὰ τοῦ διακανονισμοῦ μεταξὺ τῶν διαφόρων ὁμολογιῶν τοῦ ζητήματος τῶν μικτῶν γάμων, ια΄) διὰ τῆς πρόφρονος τέλος ἀμοιβαίας ὑποστηρίξεως τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν τοῖς ἔργοις τῆς θρησκευτικῆς ἐπιῤῥώσεως, τῆς φιλανθρωπίας καὶ τοῖς παραπλησίοις.
Ἔσται δὲ ἡ ἀνύποπτος καὶ ζωηρότερα αὕτη τῶν Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀλλήλας συνάφεια καὶ ἄλλως ὑπὲρ τοῦ ὅλου τῆς Ἐκκλησίας σώματος χρήσιμος καὶ ὠφέλιμος, ὅτι παντοῖοι κίνδυνοι οὐχὶ ἤδη ταύτῃ ἢ ἐκείνῃ τῶν ἐπὶ μέρους Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ τῇ ὁλότητι αὐτῶν ἐπαπειλοῦσιν, ὡς αὐταῖς ταῖς βάσεσι τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ αὐτῇ τῇ συστάσει τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς καὶ κοινωνίας ἀντιφερόμενοι. Ὁ γὰρ ἄρτι λήξας φοβερὸς παγκόσμιος πόλεμος, ὡς ἐτεκμηρίωσε πλεῖστα τὰ ἐν τῷ βίῳ τῶν χριστιανικῶν λαῶν νοσηρὰ καὶ ἀπεκάλυψε μεγάλην πολλάκις ἔλλειψιν σεβασμοῦ καὶ πρὸς αὐτὰ ἔτι τὰ στοιχεῖα τοῦ δικαίου καὶ τῆς φιλανθρωπίας, οὕτως ἐδείνωσε μὲν τὰς ὑπαρχούσας, ἠνέῳξε δὲ καὶ ἄλλας νέας πληγὰς πρακτικωτέρας, ὡς εἰπεῖν, φύσεως, καθ’ ὧν πολλὴ εἰκότως ἀπαιτεῖται προσοχὴ καὶ μέριμνα ἀπὸ μέρους πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὁ δὲ ὁσημέραι εὐρύτερας διαστάσεις λαμβάνων ἀλκοολισμός, ἡ ὑπὸ τὴν σημαίαν τῆς ἐξωραΐσεως τοῦ βίου καὶ τῆς ἀπολαύσεως τῆς ζωῆς θριαμβεύουσα περιττὴ πολυτέλεια, ἡ ὑπὸ τὸ κάλυμμα τῆς ἐλευθερίας καὶ χειραφετήσεως τῆς σαρκὸς μόλις συγκαλυπτομένη φιληδονία καὶ ἡδυπάθεια, ἡ ὑπὸ τὸ εὔσχημον ὄνομα τῆς ἀναπτύξεως τῆς φιλοκαλίας καὶ τῆς καλλιέργειας τῶν ὡραίων τεχνῶν ἀκολασταίνουσα ἀσχημοσύνη ἐν τῇ φιλολογίᾳ, τῇ ζωγραφικῇ, τῷ θεάτρῳ ἢ καὶ τῇ μουσικῇ, ἡ θεοποίησις τοῦ πλούτου καὶ ἡ περιφρόνησις τῶν ὑψηλότερων ἰδεωδῶν, ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα, ἐπιφόβους καὶ ταῦτα δημιουργοῦντα κινδύνους τῇ συστάσει τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν, εὔκαιρα ἀποτελοῦσι ζητήματα δεκτικὰ καὶ χρήζοντα τῆς ἀπὸ κοίνου μελέτης καὶ συνεργασίας τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν.
Οὐδὲ ὀφείλουσι τέλος αἱ τῳ ἁγίῳ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ κομῶσαι Ἐκκλησίαι Αὐτοῦ ἀμνημονεῖν καὶ ἀμελεῖν ἐπὶ πλέον τῆς περὶ ἀγάπης μεγάλης καὶ καινῆς ἐντολῆς Αὐτοῦ καὶ ὑστερῆσαι σήμερον θλιβερῶς τῶν πολιτικῶν ἀρχῶν, αἵτινες τὸ πνεῦμα ἀκριβῶς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς διδασκαλίας ἐφαρμόζουσαι τοῦ Χριστοῦ, συνέπηξαν ἤδη ἐπ’ αἰσίοις τὴν Κοινωνίαν λεγομένην τῶν Ἐθνῶν πρὸς ὑπεράσπισιν τοῦ δικαίου καὶ καλλιέργειαν τῆς ἀγάπης καὶ συμπνοίας μεταξὺ τῶν ἐθνῶν.
Διὰ ταῦτα πάντα, ἡμεῖς τε ποθοῦντες καὶ τὰς ἄλλας Ἐκκλησίας συμμεριζομένας νομίζοντες τὴν σκέψιν καὶ γνώμην ἡμῶν, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, περὶ τῆς ἀνάγκης τῆς συμπήξεως τοιαύτης τινὸς τουλάχιστον τὸ κατ’ ἀρχὰς συναφείας καὶ κοινωνίας μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν, παρακαλοῦμεν ὅπως προφρόνως δηλωθῇ ἡμῖν ἀπαντητικῶς ὑφ’ ἑκάστης ἡ κρίσις καὶ γνώμη αὐτῆς, ἵνα οὕτω, καθοριζομένου ἀπὸ κοινῆς συγκαταθέσεως καὶ ἀποφάσεως τοῦ πράγματος, χωρήσωμεν ἀπὸ κοινοῦ ἀσφαλῶς εἰς τὴν ἐκτέλεσιν καὶ οὕτως «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός. ἐξ οὖ πᾶν τὸ σῶμα συναρμολογούμενον καὶ συμβιβαζόμενον διὰ πάσης ἁφῆς τῆς ἐπιχορηγίας, κατ’ ἐνέργειαν ἐν μέτρῳ ἑνὸς ἑκάστου μέρους, τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομὴν αὐτοῦ ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφεσ. 4,15).

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις Κωνσταντινουπόλεως,
κατὰ μῆνα Ἰανουάριον τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ εἰκοστοῦ
σωτηρίου ἔτους.

† Ὁ Τοποτηρητὴς
τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτης Προύσης Δωρόθεος.
† Ὁ Μητροπολίτης Καισαρείας Νικόλαος,
† Ὁ Μ. Κυζίκου Κωνσταντῖνος,
† Ὁ Μ. Ἀμασείας Γερμανός,
† Ὁ Μ. Πισσιδείας Γεράσιμος,
† Ὁ Μ. Ἀγκύρας Γερβάσιος,
† Ὁ Μ. Λίνου Ἰωακείμ,
† Ὁ Μ. Βιζύης Ἄνθιμος,
† Ὁ Μ. Σηλυβρίας Εὐγένιος,
† Ὁ Μ. Σαράντα Ἐκκλησιῶν Ἀγαθάγγελος,
† Ὁ Μ. Τυρολόης καὶ Σερεντίου Χρυσόστομος,
† Ὁ Μ. Δαρδανελλίων καὶ Λαμψάκου Εἰρηναῖος.


ΠΗΓΗ: Ἰω. Καρμίρη, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τ. ΙΙ, ἐν Ἀθήναις 1953 σ. 957-960. 


Ἀσπασμός κατά τήν Πατριαρχική Λειτουργία (στό "Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν"!) στό Φανάρι κατά τήν ὁποία ὁ Πάπας ἀπαγγέλει τήν Κυριακή Προσευχή, τό "Πάτερ ἡμῶν...".


Ἡ προδοσία τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τόν Ἰούδα μέ ἀσπασμό!


Δεν υπάρχουν σχόλια: