Ἕνας  «ἄγγελος»  τοῦ  Θεοῦ !

Εἰς τιμήν καί δόξαν τοῦ Ἁγίου Προφήτου Μαλαχίου, τοῦ ὁποίου τήν μνήμη τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας τήν 3^ην Ἰανουαρίου καί ἐκ τοῦ λόγου ὅτι ὁ τίτλος τοῦ παρόντος ἰστολογίου (κατά τό ἥμισυ καί τό πρῶτο συνθετικό του, «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ») προέρχεται ἐκ τῶν λόγων του, δημοσιεύομε κατωτέρω ἕνα συνοπτικό συναξάριό του καί τό Ἀπολυτίκιό του. Ἄς μή λησμονοῦμε τή μεγάλη σημασία τῆς παρουσίας τῶν Προφητῶν, οἱ ὁποῖοι μετά τῶν Ἀποστόλων, τῶν Μαρτύρων καί πάντων τῶν Ἁγίων «εἶδον», ἐκήρυξαν καί ὁμολόγησαν τόν ἀληθινό Θεό.

Ὁ Προφήτης Μαλαχίας εἶναι ἕνας ἐκ τῶν 12 μικρῶν λεγομένων προφητῶν. Προερχόταν ἀπό τή φυλή τοῦ Λευΐ. Ἔζησε περί τόν 5^ο π.Χ. αἰώνα, κατά τούς χρόνους τοῦ Νεεμία καί ἔδρασε στήν Ἰερουσαλήμ μετά τούς Προφῆτες Ἀγγαῖο καί Ζαχαρία. Ἔλαβε τό ὄνομα Μαλαχίας (πού ἑλληνικά σημαίνει ἄγγελος) γιά τρεῖς λόγους:

Α) Διότι ὅσα προεφήτευε ἀμέσως τά ἐπιβεβαίωνε στό λαό Ἄγγελος Θεοῦ. Τόν  Ἄγγελο αὐτό, μάλιστα, τόν ἔβλεπαν μόνο οἱ ἄξιοι, ἐνῶ τή φωνή του τήν ἄκουγαν ὅλοι,

Β) Διότι καί ἡ σωματική του παρουσία καί ἐμφάνιση εἶχε ἁρμονία καί μεγαλοπρέπεια, καί

Γ) Διότι, ἀπό νέος ἀκόμα, ζοῦσε ἠθική καί ἐνάρετη ζωή.

Ἔλεγξε μέ σφοδρότητα τόν λαό καί τούς Ἱερεῖς γιά τίς ἀνομίες καί τίς ἀσέβειές τους. Προφήτευσε τόν ἐρχομό τοῦ Τιμίου Προδρόμου γιά τήν προετοιμασία τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκοιμήθη εἰρηνικά.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. Α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.

Ἀγγελώνυμον κλῆσιν πλουτήσας ἔνδοξε, ἀγγελομίμητον βίον ἐπολιτεύσω ἐν γῆ, Μαλαχία Προφητῶν τό ἀκροθίνιον· ὅθεν Ἀγγέλους ἐσχηκώς, συλλαλοῦντας νοερῶς, ἐπλήσθης ἀΰλου δόξης, καί τῶν μελλόντων τήν γνῶσιν, διατυποῖς πρός φωτισμόν ἡμῶν.

Ἐπί μιᾶς ἀντιλήψεως  καί συγχύσεως πού ἐπικρατεῖ καί «καλλιεργεῖται»…

Ἐκκλησία  εἶναι  ἡ   Ἱεραρχία;

Τί, τελικῶς, πρέπει νά ἐννοοῦμε ὅταν ἀναφερόμαστε στήν Ἐκκλησία; Πρόκειται γιά μία εὔλογη ἀπορία-ἐρώτημα πολλῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι συχνά-πυκνά καλοῦνται νά ταυτίσουν τήν ( ἔννοια τῆς )  Ἐκκλησίας μέ τόν Κλῆρο, τό ράσο καί δή τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι, ὅμως, κάτι τέτοιο ὀρθό; Προφανῶς, ὄχι! Ὅπως, ἀντιστοίχως, δέν μπορεῖ νά ταυτίζεται ἡ Ἐκκλησία, γενικῶς καί ἀορίστως, μόνο μέ τό λαϊκό στοιχεῖο, τούς ἁπλούς πιστούς. Ὅλοι μαζί, ἱερός Κλῆρος καί εὐσεβής λαός, συναποτελοῦν τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί κανείς δέν εἶναι πάνω ἀπό αὐτό, παρά μόνον ἡ αἰωνία Κεφαλή της, πού εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν  Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1848, σέ Ἀπόφασή της, ἀπηχοῦσα τήν σχετική ἐκκλησιαστική διδασκαλία, ὑπό τόν ὅρο "Λαός τοῦ Θεοῦ", ἐννοεῖ ὁμοῦ Κλῆρο καί λαό. Αὐτόν τόν Λαό, μάλιστα, ἀποκαλεῖ «Φύλακα τῆς Ὀρθοδοξίας»!

Τό θέμα εἶναι μεγάλο καί, βεβαίως, ἡ σχετική διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι, ὅπως πάντα, ἀσφαλής καί διαφωτιστική. Ὁ Κληρικαλισμός καί ὁ ἀντικληρικαλισμός, ὅπως καί ἡ λαοκρατία, εἶναι ξένα πρός τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς. Σχηματικῶς, θά λέγαμε ὅτι μεταξύ τῶν δύο ἄκρων, τῆς παπιστικῆς καί τῆς προτεσταντικῆς ἀντιλήψεως, κατά τά προαναφερθέντα, πού ἐπηρεάζουν, δυστυχῶς, ἀρκετούς καί «ἐντός τῶν τειχῶν», ἡ Ὀρθοδοξία δέν διατηρεῖ στεγανά διασπαστικῆς διακρίσεως, μεταξύ Κλήρου καί λαοῦ. Ἄλλωστε, κατά τόν γίγαντα τοῦ Πνεύματος Ἱερό Χρυσόστομο, ποιμένες και ποιμαινόμενοι ὑπάρχουν «πρός τήν τῶν ἀνθρώπων διάκρισιν». Ἔναντι τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ, κατά τόν αὐτόν Ἅγιον Ἰωάννην, πάντες θεωρούμεθα πρόβατα καί ποίμνιο ἰδικό Του.

Ἐπιπροσθέτως, κρίναμε χρήσιμο, ἐπί τοῦ θιγομένου ζητήματος νά παραθέσωμε μία πρόσφατη τοποθέτηση τοῦ σεβαστοῦ καί ἐγκρίτου Πανεπιστημιακοῦ Διδασκάλου, Θεολόγου και Ἱστορικοῦ, ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ. Ἔχει ἰδιαίτερη βαρύτητα ἡ τοποθέτηση αὐτή, τόσο διότι προέρχεται ἀπό ἕναν ρασοφόρο, ὅσο καί διότι εἶναι χρήσιμη ἰδιαιτέρως στίς ἡμέρες μας, κατά τίς ὀποῖες καλπάζει ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦ τελευταίου οἱ θιασῶτες ἀρέσκονται ἰδιαιτέρως στήν ἐπίκληση καί ὑποστήριξη τῆς πεπλανημένης θεωρίας καί πρακτικῆς τῆς ταυτίσεως τῆς Ἐκκλησίας μέ τό ράσο καί δή τήν Ἱεραρχία, ὄχι χωρίς ἰδιοτέλεια καί σκοπιμότητα, προφανῶς ἀντιεκκλησιαστική.

Συγκεκριμένως, σέ ἐκδήλωση τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου «ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ», πού πραγματοποιήθηκε τήν 15 Δεκεμβρίου 2012, στό Πολεμικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν ( Ἡμερίδα μέ θέμα: «Ἡ Ρωμηοσύνη θά ἐλευθερώση τήν Ἐλλάδα»), συμμετεῖχε ὡς εἰσηγητής καί ὁ π. Γ. Μεταλληνός. Ὁ τελευταῖος, ἐνώπιον πολυπληθοῦς ἀκροατηρίου καί ἀπαντώντας σέ ἐρωτήσεις ἐπί τῆς εἰσηγήσεώς του, μεταξύ ἄλλων, ἐτόνισε, ἐπί λέξει:

«…Ὅταν χρησιμοποιοῦμε τόν ὅρο Ἐκκλησία δέν ἐννοοῦμε τό ράσο ἤ τήν  Ἱεραρχία… Ἡ Ἱεραρχία εἶναι διάκονος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος. Ἡ Ἐκκλησία, ὅρος ἑλληνικός, σημαίνει Σύναξη… Ὁπότε, λοιπόν, ὅταν ἀκοῦτε Ἐκκλησία δέν θά ἐννοεῖτε τό ράσο. Ξεχάστε το αὐτό! Τό ράσο εἶναι διάκονος μέσα εἰς τό Σῶμα, τήν ἐν Χριστῶ κοινωνία, πού εἶναι κατ’ οὐσίαν καί κατά κυριολεξίαν ἡ  Ἐκκλησία…».

Δέν χρειάζονται σχόλια. Θα ἐπανέλθωμε, ἄλλωστε, καί μέ ἄλλη εὐκαιρία.

Χριστούγεννα 2012

Τό «νέον παιδίον», ὁ Χριστός

πού εἶναι ὁ προαιώνιος Θεός, κι ἐμεῖς!

Γ

ιά ἄλλη μία χρονιά μᾶς ἀξιώνει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νά ἑορτάσωμε τήν κάτα σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι μία μεγάλη Ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας μας, κατά τήν ὁποία, πρέπει, ἄν μή τί ἄλλο, νά ἀναλογισθοῦμε τό μέγεθος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς. Ὁ Θεός χωρίς νά ἔχει καμμιά ἀνάγκη γι’ αὐτό καί χωρίς ἐμεῖς νά ἀξίζουμε κάτι τέτοιο, ἔστειλε στόν κόσμο τόν μονογενῆ του Υἱό, γιά νά ἀναστήση ἐμᾶς, τήν πεσμένη – λόγω τῆς πτώσεως καί τῆς παρακοῆς μας - εἰκόνα Του, νά μᾶς λυτρώση ἀπό τόν διάβολο καί τήν ἁμαρτία. Ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὁ Θεός καί συγκεκριμένα τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἔγινε ἄνθρωπος γιά ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους καί γιά τήν σωτηρία μας. Μέ τήν ἐνανθρώπησή του αὐτή ( καί τήν ἕνωση στό Πρόσωπό Του τῆς Θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως) μᾶς ἔδωσε τήν φοβερή δυνατότητα νά ἑνωθοῦμε μαζί Του καί, δι’ Αὐτοῦ, μέ τόν Τριαδικό Θεό καί ἔτσι νά γίνωμε, κατά Χάριν, θεοί! Ὁ νηπιάσας Θεός, δηλαδή ὁ προαιώνιος Θεός πού γίνεται γιά μᾶς νήπιο καί γεννιέται ἀπό τήν ἀειπάρθενο Μαρία, τήν Παναγία Θεοτόκο, ὡς τέλειος καί πραγματικός ἄνθρωπος, χωρίς νά παύη νά εἶναι και τέλειος Θεός, «ἔκοψε» τήν ἱστορία τοῦ κόσμου στά δύο: Στήν πρό καί τήν μετά Χριστόν ἐποχή. Καί ἔγινε ὁ ἴδιος «σημεῖο ἀντιλεγόμενο» κείμενος «εἰς πτῶσιν και ἀνάστασιν πολλῶν»! Ὅσοι τόν δέχονται καί τόν πιστεύουν, ζοῦν ἀληθινά καί ἀνασταίνονται, ἐνῶ, ὅσοι τόν ἀρνοῦνται, ἤ τόν ἀπορρίπτουν, παραμένουν πεσμένοι καί νεκροί. Ὁ Χριστός, ὅμως, ὡς φιλάνθρωπος Πατέρας πού εἶναι καί πού «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», μᾶς περιμένει ὅλους νά τόν προσεγγίσουμε στήν ταπεινή του φάτνη καί νά τόν συναντήσωμε σάν νεογέννητο βρέφος, χωρίς νά φοβηθοῦμε τίποτε καί κανέναν. Ἄν καί εἶναι ὁ Παντοδύναμος Θεός, γίνεται «ἀδύναμο» παιδί γιά μᾶς! Ἄν καί εἶναι ὁ Παντοκράτωρ Κύριος, γίνεται σπαργανωμένο βρέφος γιά μᾶς! Ὁ Χριστός δέν γεννήθηκε ἁπλῶς, ἀλλά «γεννᾶται» πάντοτε μέσα στήν αἰώνια φάτνη Του, τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία πάντοτε ὁ καθένας, ἄν θελήση, μπορεῖ νά τόν συναντήση! Κάθε Χριστούγεννα, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προβάλλει τό κοσμοσωτήριο ἱστορικό γεγονός καί ὑπερφυές μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ὁ Χριστός, ὅμως, γιά νά γίνη καί προσωπικῶς ὁ Σωτήρας μας, πρέπει νά γεννηθῆ ἐντός μας. Στή φάτνη τῆς καρδιᾶς μας. Καί μαζί Του νά  «μεγαλώσουμε» κι ἐμεῖς πνευματικά, μέχρις ὅτου νά φθάσωμε, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, στό μέτρο τῆς ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό  νά ἀποκτήσωμε νοῦν Χριστοῦ καί χάρι Χριστοῦ. Τότε θά εἶναι γιά ἐμᾶς κάθε ἡμέρα Χριστούγεννα καί θά ζοῦμε τήν χαρά τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν προσδοκία τῆς αἰωνίου ζωῆς καί Βασιλείας μαζί Του.

-         ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!

-         ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ!

Ἔ

φθασε, «ἡ πιό σεβαστή καί φρικτή ἀπό ὅλες τίς γιορτές, τήν ὁποία, δέν θά ἔκανε λάθος νά τήν ὀνομάσει κανείς μητρόπολη ὅλων τῶν γιορτῶν. Καί ποιά εἶναι αὐτή; Ἡ κατά σάρκα γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό αὐτήν πῆραν τήν ἀρχή καί τό θεμέλιο καί τά Θεοφάνεια καί τό ἱερό Πάσχα καί ἡ Ἀνάληψη καί ἡ Πεντηκοστή. Διότι, ἄν ὁ Χριστός δέν ἐγεννᾶτο κατά σάρκα, δέν θά βαπτίζονταν. Αὐτό εἶναι τά Θεοφάνεια. Οὔτε θά σταυρωνόταν. Αὐτό εἶναι τό Πάσχα. Οὔτε θά ἔστελνε τό Πνεῦμα. Αὐτό εἶναι ἡ Πεντηκοστή. Ὥστε ἀπό ἐδῶ γεννήθηκαν γιά μᾶς οἱ γιορτές αὐτές σάν διάφορα ποτάμια πού ἔτρεξαν ἀπό κάποια πηγή. Καί δικαιοῦται ἡ ἡμέρα αὐτή νά ἀπολαμβάνει αὐτή τήν προεδρία, ὄχι μόνο γιά τόν λόγο πού εἶπα, ἀλλά καί διότι αὐτό πού ἔγινε κατά τήν ἡμέρα αὐτή εἶναι πολύ φρικωδέστερο ἀπό ὅλες τίς ἄλλες. Τό να εἶναι ὁ Χριστός ἄνθρωπος καί νά πεθάνει, ἦταν λογικό ἐπακόλουθο. Διότι, ἄν καί δέν ἔπραξε ἁμαρτία, ὅμως ἔλαβε καί εἶχε θνητό σῶμα, καί ἦταν βέβαια κι ἐκεῖνο θαυμαστό. Ἀλλά τό νά εἶναι Θεός καί νά θελήσει νά γίνει ἄνθρωπος καί νά ἀνεχτεῖ νά κατεβεῖ τόσο πολύ, ὅσο δέν εἶναι δυνατόν οὔτε νά σκεφθεῖ κανείς, αὐτό εἶναι τό πιό φρικτό καί πιό καταπληκτικό» (Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Λόγος περί Ἀκαταλήπτου, ΕΠΕ 35, 190-219).

Βάσει ἀποκαλυπτικῶν δηλώσεων τοῦ Πατριάρχου

ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ

  Η  ΠΛΗΡΗΣ  « ΕΝΩΣΗ  ΤΩΝ  ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ » ;

Ὁ ὑπό πολλῶν πλέον ἀποκαλούμενος καί χαρακτηριζόμενος, ἐξαιτίας τῶν ἐνεργειῶν του, ὡς «Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας» ἤ καί «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς», Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος, γνωστός καί ὡς «πράσινος πατριάρχης», λόγω τῶν οἰκολογικῶν του πρωτοβουλιῶν καί εὐαισθησιῶν, ἔχει τό θάρρος νά δηλώνη ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν τά ἀντορθόδοξα πιστεύματά του καί νά ἀποκαλύπτη τίς προθέσεις του!

Αὐτό ἔκανε ἄλλη μία φορά ἐσχάτως ἀπό τοῦ Φαναρίου, κατά τήν λεγομένη θρονική ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, τήν 30^η Νοεμβρίου τρέχοντος ἔτους 2012, ἀπευθύνοντας Χαιρετισμό στήν συμμετέχουσα κατ’ αὐτήν, Ἀντιπροσωπεία τῆς «Ἐκκλησίας» τῆς Ρώμης.

 Πιό συγκεκριμένα:

Κατά ἰδική του ὁμολογία (τοῦ Πατριάρχου), ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ δέν εἶναι παρά ὁμότιμη τῆς Ὀρθοδόξου «ἀδελφή Ἐκκλησία», μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἐν Χριστῶ ἀδελφόν του Ἐπίσκοπον τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ἁγιώτατον Πάπαν Βενέδικτον τόν ΙΣΤ΄. Συγκεκριμένως, προσφωνεῖ τόν ἐπικεφαλῆς τῆς παπικῆς ἀντιπροσωπείας Καρδινάλιον Kurt Koch «Σεβασμιώτατον ἐν Χριστῶ ἀδελφόν» του, ἀναφερόμενος στόν αἱρετικόν Πάπα τῆς Ρώμης, τόν ὀνομάζει «ἁγιώτατον ἀδελφόν Ἐπίσκοπον τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης», τήν δέ αἱρετική κοινότητα τοῦ Παπισμοῦ ἀποκαλεῖ «σεβασμία Ἐκκλησία τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης» καί «ἐν Ρώμη Ἐκκλησία».

 Κατά τόν κ. Βαρθολομαῖο, ἡ Β΄ Βατικανή Σύνοδος (γνωστή γιά τήν προώθηση τοῦ παποκεντρικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὐνιτικοῦ τύπου) ἄνοιξε καί χάραξε νέαν ὁδό γιά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν. Αὐτή ἡ ὁδός, προφανῶς, θεωρεῖται ἀξιέπαινος ὑπό τοῦ Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος προσφάτως παρέστη καί στούς ἑορτασμούς πρός τιμήν αὐτῆς τῆς Συνόδου στή Ρώμη, τούς ὁποίους διοργάνωσε τό Βατικανό. Ἀντιθέτως, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπικρίνει τήν ἐπί αἰώνας τακτικήν «θεολόγων καί ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν» δηλαδή καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (!) στούς ὁποίους ἐπιρρίπτει τήν εὐθύνη γιά τήν διάσπαση τῆς ἑνότητος τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Αὐτοί, κατά τήν ἄποψη τοῦ Πατριάρχου, «ἀτυχῶς» καί κακῶς δαπανοῦσαν τίς δυνάμεις των γιά τήν προβολή καί ὑποστήριξη «τῶν ἰδίων Θέσεων» καί ὄχι, ὅπως, κατ’ αὐτόν, θά ἔπρεπε, στό πλαίσιο τοῦ διαλόγου. Ἀλήθεια, θά εἶχε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ὁ Πατριάρχης νά κατονομάσει ποιοί θεολόγοι καί ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπί αἰῶνες, ὅπως διατείνεται, διέπραττον αὐτό τό «κακό»;

Ὁ Πατριάρχης, ὠστόσο, προχωρεῖ μέ θάρρος ἀκόμη πιό πέρα. Ἀναφέρεται στό δέον γενέσθαι καί τό πρακτέον ἀπό τοῦδε καί στό ἑξῆς καί προτείνει: Νά ἀλλάξωμε νοοτροπία καί κατεύθυνση στίς προσπάθειές μας. Δηλαδή, ἀντί νά ἐπιχειρηματολογοῦμε ὑπέρ τῶν ἰδικῶν μας (ὀρθοδόξων) θέσεων, νά ἐπιχειρηματολογοῦμε ἐνάντια σέ ὅσα μέχρι τώρα ἰσχυριζόμασταν καί νά ἐπιδιώκουμε πάση θυσία τήν ἕνωσιν! Ἤ, μήπως, δέν διακρίνομε σωστά τήν πρότασή του καί τόν παρερμηνεύομε; Ἰδού, λοιπόν, τί ἐπί λέξει προτείνει ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης: « Πρέπει, δηλαδή, νά δαπανῶμεν τάς πνευματικάς δυνάμεις μας οὐχί ἐν τῆ προσπαθεία ἀνευρέσεως δικαιολογιῶν διά τήν ἐνίσχυσιν τῶν θέσεων, τάς ὁποίας ὑπεστηρίξαμεν κατά τό παρελθόν πρός δικαιολόγησιν τοῦ σχίσματος, ἀλλά νά καταβάλλωμεν εἰλικρινῆ προσπάθειαν διά τήν ἀνεύρεσιν ἐπιχειρημάτων, ἐπιβεβαιούντων τό ἐσφαλμένον τῆς διχαστικῆς τάσεως καί ἀναζητούντων τρόπους προσεγγίσεως καί, ἔτι περισσότερον, πλήρους ἀποκαταστάσεως τῆς ἐνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν»!

Ἐπιπλέον, ὁ κ. Βαρθολομαῖος θεωρεῖ πιό σημαντικά ἀπό τά ὅποια θεολογικά ἐπιχειρήματα, τήν προσωπική γνωριμία τῶν μελῶν καί τῶν ἰθυνόντων τῶν Ἐκκλησιῶν. Καί, κυρίως, τήν διάλυση ἑκατέρωθεν τῶν φόβων, τῶν καχυποψιῶν καί τῆς δυσπιστίας.

Ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἡ ὁμολογία τοῦ Πατριάρχου, ὅτι τά σύγχρονα καί δή τά κορυφαῖα μέλη τῶν Ἐκκλησιῶν συμφωνοῦν στήν ἄρση τῶν ἐμποδίων πρός τήν πλήρη ἕνωση καί ἐπιθυμοῦν τήν εὐχαριστιακή κοινωνία μεταξύ των. Ὅσο γιά τήν παρατηρουμένη καθυστέρηση τῆς ἐπιτεύξεως τοῦ ποθητοῦ σκοποῦ τῆς ἑνώσεως, ὁ Πατριάρχης τήν ἀποδίδει στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία νά ὑπακούσωμε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο ἐν προκειμένω ζητεῖ νά ξεπεράσουμε «θέσεις και καταστάσεις και << θ ε ο λ ο γ ί α ς >> ( ; ), ὑποστηριχθείσας μέχρι πρό τινος, καί εἰσέτι ὑπό πολλῶν μέχρι σήμερον, ἐντός τῶν κόλπων ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, προβαλλομένας»! [Σημ. : Τί νά ἐννοεῖ ἄραγε ὁ Πατριαρχικός του νοῦς, μέ τόν ὅρο «θεολογίας»;] Δέν διστάζει μάλιστα ὁ Πατριάρχης νά δηλώνη ὅτι ἔτσι ὁδηγούμεθα «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν»!

Ἀκόμη, εἶναι χαρακτηριστική ἡ διευκρίνιση τοῦ κ. Βαρθολομαίου περί τοῦ τρόπου πού ἀπεργάζονται οἱ ἐνασχολούμενοι μέ τούς Διαλόγους τό ἔργο τῆς ἑνώσεως: Σταδιακή συμφωνία σέ μεμονωμένα σημεῖα καί ἐπίμονη ἐπανάληψη τῶν συζητήσεων ἐπί ὅσων διαφωνοῦμε, μέχρι… νά συμφωνήσουμε σέ ὅλα διά τῆς κοινῆς ἀποδοχῆς τῶν πρεπόντων (sic) πορισμάτων!

Τέλος, μέ μεγάλη αἰσιοδοξία και αὐτοπεποίθηση ὁ Πατριάρχης ἀνακοινώνει ἐξ ὀνόματος ὁλοκλήρου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν ὁποία, ὡς φαίνεται, θεωρεῖ πώς ἐκπροσωπεῖ ( «Οἰκουμενικός» γάρ…), ὅτι λίαν συντόμως θά συγκληθῆ ἡ «Ἁγία και Μεγάλη Σύνοδος»! Προαναγγέλει δέ, ὅτι αὐτή ἡ Σύνοδος, μεταξύ ἄλλων, θά ἀποφανθῆ καί ἐπί τοῦ θέματος τῶν Διαλόγων μέ τίς λοιπές Ἐκκλησίες, καί θά λάβη τίς κατάλληλες ἀποφάσεις «…ἐν αὐθεντικότητι»!

Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, εἶναι προφανές ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος, ὄχι ἁπλῶς ποθεῖ, ἀλλά ἐπείγεται γιά τήν «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», τήν ὁποία θεωρεῖ καί ὡς θέλημα Θεοῦ. Δεν φαίνεται καθόλου νά προβληματίζεται γιά τό χάσμα πού χωρίζει θεολογικῶς τήν Ὀρθοδοξία ἀπό τόν Παπισμό, τό ὁποῖο δέν κατόρθωσαν νά γεφυρώσουν οὔτε οἱ ἐπί 32 ὁλόκληρα χρόνια καί μέχρι σήμερον διεξαγόμενοι (γνωστόν τοῖς πᾶσι πῶς) «Διάλογοι». Ποῦ, λοιπόν, στηρίζει τήν αἰσιοδοξία του ὁ κ. Βαρθολομαῖος;

Λυπούμεθα, ἀλλά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, νά ἐπισημάνωμε ὅτι ὁ Πατριάρχης φαίνεται σταθερός καί συνεπής ὄχι στή γραμμή τῶν ἁγίων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος καί πλῆθος ἄλλων Ἁγίων Πατριαρχῶν, ἀλλά στή γραμμή τοῦ προκατόχου του καί φερομένου ὡς «μεγάλου» Πατριάρχου Ἀθηναγόρου (+1972), ὁ ὁποῖος κατέλειπε κακή μνήμη στήν Ἐκκλησία ὡς μεμαρτυρημένως δεινός Οἰκουμενιστής, μᾶλλον δέ καί ὁπαδός τοῦ πανθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ.

Δυστυχῶς, ὅσο ἐπιεικῶς και ἀπροκαταλύπτως καί ἐάν προσεγγίση κανείς τά λεγόμενα τοῦ Πατριάρχου, συνεκτιμώντας καί τήν κακῶς ἐπικαλουμένην ἐνίοτε ὑπό τῶν ὑποστηρικτῶν του γλῶσσα τῆς γνωστῆς διπλωματίας τοῦ Φαναρίου, πρός δικαιολόγηση τῶν ἑκάστοτε θέσεων καί διατυπώσεών του πρός τούς ἐκπροσώπους τοῦ Παπισμοῦ, θά διαπιστώση φοβερή ἔκπτωση ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί χάσμα μέγα ἐκ τῆς διαχρονικῆς στάσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἰδιαιτέρως δέ, πρέπει ὅλοι νά προσέξουν τήν ὑπόθεση τῆς μελετωμένης συγκλήσεως τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», ἡ ὁποία, ἐκ τῶν μέχρι στιγμῆς δεδομένων καί «ἐγγυήσεων», μᾶλλον θά ἔλθη νά «δικαιώση» πολλῶν τούς φόβους καί τίς ἐπιφυλάξεις περί αὐτῆς, μεταξύ δέ αὐτῶν δύο σπουδαίων μορφῶν: τοῦ μαρτυρικῶς τελειωθέντος ἀγωνιστοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Κοσμᾶ Φλαμιάτου (+1852) καί τοῦ μεγάλου συγχρόνου Σέρβου θεολόγου Ἰουστίνου Πόποβιτς (+1979).

Ὁ πρῶτος μίλησε γιά τό ἐνδεχόμενο «ὅπως μίαν ἡμέραν νομοθετηθῆ δι’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ κατάργησις τῆς Ὀρθοδοξίας», ἐνῶ ὁ δεύτερος, στό ἀπό τό ἔτος 1977 «Ὑπόμνημά» του «ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΩΜΕΝΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (Ἀθῆναι 1977) ἀναφέρει, «ὅ μή γένοιτο, μία τοιαύτη Σύνοδος, ἕν μόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἤ καί αἱρέσεις, καί ὁπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν» !

Ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι, ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ, ὡς, ὁ κατά τήν Πανορθόδοξον Σύνοδον τοῦ 1848, «φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας» ὀφείλουμε νά ἀγρυπνοῦμε.

Πρός δόξαν καί τιμήν τοῦ Ὁσίου καί θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Παταπίου



Ἕνα διδακτικό σύγχρονο θαῦμα τοῦ Ὁσίου

Ἡ Κορινθία, ὅπου ἑδρεύει τό Περιοδικό μας ("Ἐπιστροφή-Σωτηρία") καί ἔζησε τά τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του ὁ ἀείμνηστος ἱδρυτής του Παῦλος μοναχός (+1994), κατέχει σάν πολύτιμο θησαυρό τό σεπτό Σκήνωμα τοῦ ὁσίου Παταπίου τοῦ θαυματουργοῦ. Τοῦτο φυλάσσεται στήν ὁμώνυμη Μονή στά Γεράνεια Ὄρη, ὅπου πλήθη πιστῶν προσέρχονται καί λαμβάνουν τήν δι' αὐτοῦ παρεχομένη Θεία Χάρη καί εὐλογία. Κατωτέρω, ἐπ' εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ Ὁσίου κατά τόν τρέχοντα μῆνα (8 Δεκεμβρίου) δημοσιεύουμε ἕνα (ἐκ τῶν πολλῶν) σύγχρονο καί συγχρόνως διδακτικό θαῦμα τοῦ Ὁσίου. Ὑπάρχει δημοσιευμένο σέ βιβλίο ὑπό τήν ἑπωνυμία "ΔΕΛΤΟΣ ΘΑΥΜΑΤΩΝ", τό ὁποῖο ἐξέδωσε τό ἔτος 2000 ἡ Μονή.

<< Ὁ κύριος Γ.Ζ. (τά πλήρη στοιχεῖα ὑπάρχουν στό ἀρχεῖο τῆς Μονῆς) ἀπό τήν Ἀθήνα ἔκανε χρόνια μετανάστης στήν Γερμανία. Ἐκεῖ νυμφεύθηκε μία Γερμανίδα Καθολική ( Παπική) στήν Ὁμολογία. Ἔκανε ὀρθόδοξο γάμο, ἀλλά ἡ γυναίκα του δέν δέχθηκε νά ἀσπασθεῖ τήν Ὀρθοδοξία, παρ' ὅτι τά παιδιά τους τά βάπτισαν ὀρθόδοξα.

Μετά τήν ἐπιστροφή τους στήν Ἑλλάδα, τό Καλοκαίρι τοῦ 1985 πῆγαν γιά παραθερισμό στό Λουτράκι. Κάποια μέρα ἐπισκέφθηκαν τό μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Παταπίου. Πρῶτος μπῆκε καί προσκύνησε τό ἱερό λείψανο ὁ σύζυγος καί μετά τόν ἀκολούθησε ἡ συμβία του. Ἐνῶ, ὅμως, ἐπιχειροῦσε νά προσκυνήσει τόν ἅγιο βρέθηκε λιπόθυμη στό ἔδαφος. Ἔτρεξαν τότε πολλοί νά τήν σηκώσουν καί τήν ὁδήγησαν ἔξω, ὅπου καί τή συνέφεραν. Μετά τήν ἐρώτησαν τί συνέβη καί λυποθύμησε καί ἐκείνη ἀπάντησε:

- Καλά δέν εἴδατε, δέν ἀκούσατε; Ὁ Ἅγιος μέ ἔσπρωξε καί μοῦ εἶπε:

- Πῶς ἐσύ μία αἱρετική μέ πλησιάζεις;

Ἀπό ἐκείνη τήν στιγμή μόνη της ζήτησε καί βαπτίσθηκε ὀρθόδοξη. Ὁ Ἅγιος τήν εἶχε σώσει ἀπό τόν αἰώνιο θάνατο, ἀφοῦ χωρίς νά μποροῦμε νά προβλέψουμε τίς βουλές τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι (κατά τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων) μόνο μέσα στήν Ὀρθοδοξία κανείς σώζεται! >>

Περί τῆς Ἀργίας τῆς Κυριακῆς

Τό σχόλιό μας στήν ἠλεκτρονική δικτυακή διαβούλευση τοῦ  Ὑπουργείου Ἀνάπτυξης , Ἀνταγωνιστικότητας καί Ναυτιλίας γιά τήν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας γιά τά ἐμπορικά Καταστήματα (ὑπεβλήθη τήν 20 Δεκεμβρίου 2012, 16:15):

Ἡ κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας, τήν ὁποία, ἐπί τῆς οὐσίας, ἐπιφέρει ἡ ἐν λόγω διάταξη, ἀποτελεῖ προσβολή τῶν ἠθῶν καί ἐθίμων καί αὐτῆς τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Κυριακή σημαίνει ἀργία ἀπό τίς βιοτικές μέριμνες, ἡμέρα ἀφιερωμένη στόν Θεό, ἐκκλησιασμό καί πνευματική ἀνάπαυση. Κυριακή σημαίνει Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί εἶναι γνωστό ὅτι ἴσης σημασίας καί βαρύτητος εἶναι ἡ κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας μέ κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα! Στήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση, ἡ κάθε Κυριακή δέν εἶναι καθόλου μικρότερη, ὡς ἑορτή, ἀπό τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα. Μπορεῖ αὐτά νά ἠχοῦν περίεργα καί ὑπερβολικά στ' αὐτιά τῶν ὑπολοίπων ἀνθρώπων ἐκτός Ὀρθοδοξίας, ἀλλά αὐτά ἰσχύουν στήν Πίστη μας. Κατά τήν Ἁγία Γραφή, ἔργο τῶν ἀσεβῶν καί ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ κατάπαυση (κατάργηση) τῶν ἑορτῶν τοῦ Θεοῦ ἀπό τῆς γῆς. Καί, κατά τόν ἀψευδῆ λόγο τοῦ Θεοῦ, θά «καταργηθοῦν»  ἀπό τόν Θεό ὅσοι ἀποδειχθοῦν τέτοιοι. Εἶναι νόμος πνευματικός αὐτός καί ἰσχύει πάντοτε καί γιά ὅλους. Τέλος, εἶναι προκλητικό, νά ἀντιδροῦν στή κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας οἱ ἴδιοι οἱ ἐπαγγελματίες, νά διαφωνοῦν ὅλοι σχεδόν οἱ φορεῖς καί νά ἔρχεται ἡ Πολιτεία νά θέλη νά τό ἐπιβάλη μέ νόμο, περιφρονώντας Θεό καί ἀνθρώπους. Αὐτό εἶναι καί ἀσέβεια καί τυραννία καί θά λάβη τήν πρέπουσα ἀπάντηση.

Γιά νά ὁδηγηθοῦμε ἀπό τήν κρίση στήν ἐλπίδα…

Ο ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

 ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΣΤΟ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ  ΣΥΝΙΣΤΑ «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ» !

Ὁ γνωστός Καθηγούμενος τῆς  Μονῆς Ἁγίου Γρηγορίου, Ἁγίου Ὄρους, Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, στό  ἐφετεινό (2012) Μήνυμά του ἐπί τῆ ἑορτῆ τῶν Χριστουγέννων, μεταξύ ἄλλων, συνιστᾶ «ἐπιστροφή» σ’ ἐκεῖνα πού ξεχάσαμε καί ἐγκαταλείψαμε, ἐνῶ ἀποτελοῦν τήν πνευματική μας παρακαταθήκη. Μέ εὔστοχο δέ καί ἄμεσο λόγο, ἐντοπίζει ὅσα συνιστοῦν τήν σύγχρονη «ἀποστασία», ἀρχόντων καί ἀρχομένων:

“…νά ἐπιστρέψουμε στήν πνευματική παρακαταθήκη, τήν ὁποία μᾶς ἄφησαν οἱ πατέρες μας καί ἐμεῖς τήν ξεχάσαμε, θαμπωμένοι ἀπό τήν αἴγλη τῶν φώτων τῆς Ἑσπερίας καί ἀποχαυνωμένοι ἀπό τήν εὐμάρεια τῆς οἰκονομικῆς της δῆθεν ἀκμῆς. Ἐποιήσαμε καί ἐμεῖς, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, «τό πονηρόν ἐνώπιον Κυρίου» καί ἴσως τώρα συνειδητοποιοῦμε καλλίτερα τίς μεγάλες μας ἁμαρτίες: Διώχνουμε τόν Χριστό ἀπό τήν παιδεία, γιά νά τήν κάνουμε πανθρησκειακή. Τόν ἀπομακρύνουμε ἀπό τήν δημόσια ζωή, διότι μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία Του. Καταργοῦμε τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς, ἐπειδή ἐξυπηρετοῦνται τά μεγάλα οἰκονομικά συμφέροντα. Βλασφημοῦμε τό πανάγιο Πρόσωπό Του μέ χυδαῖες θεατρικές καί κινηματογραφικές ταινίες καί βιβλία. Νομιμοποιήσαμε τήν διάλυσι τῆς οἰκογένειας καί τήν φρικτή ἁμαρτία τῶν ἐκτρώσεων. Ἀνεχθήκαμε τήν πλεονεξία τῶν πλουτοκρατῶν καί τήν διαφθορά στήν δημόσια διοίκησι. Παραδοθήκαμε στό χρῆμα, στήν σάρκα, στήν δόξα. Χάσαμε τήν ἀνθρωπιά μας, κλειστήκαμε στήν φιλαυτία μας. Ἐγκαταλείψαμε τήν πατροπαράδοτη εὐσέβεια ὡς ἀναχρονιστική καί ἐκκοσμικευθήκαμε, γιά νά εἴμαστε σύγχρονοι καί κοινωνικά παραδεκτοί. Νοθεύσαμε τά Ὀρθόδοξα θεολογικά μας κριτήρια, δημιουργήσαμε διάφορες «θεολογίες» πού δέν συμφωνοῦν μέ τήν θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, αὐτοσχεδιάζουμε μέ αὐθάδεια, γιά νά ἐγκλιματισθοῦμε δῆθεν στό παγκοσμιοποιμένο περιβάλλον. Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, καί γι’ αὐτό γίναμε ὑποχείριοι τῶν δυναστῶν. Τό ἔχει δείξει ἐπανειλημμένως ἡ Ἱστορία, ὅτι οὔτε οἱ ἰσχυροί τοῦ κόσμου οὔτε οἱ κραταιοί οἰκονομικοί μηχανισμοί θά μποροῦσαν νά μᾶς ὑποδουλώσουν, ἐάν ἐμεῖς δέν εἴχαμε παρακούσει τόν Ἅγιο Θεό. …”

«ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ-ΣΩΤΗΡΙΑ»:

Ἐμεῖς, βεβαίως, προσυπογράφουμε τά ἀνωτέρω ὠς ὀρθές διαπιστώσεις και ἐπισημάνσεις. Γιά νά ἔλθη, ὅμως, ἡ ἐλπίδα, χρειάζεται κάτι περισσότερο ἀπό αὐτές…