Στή μνήμη τοῦ Καθηγητοῦ Ἰω. Κορναράκη

Στή μνήμη τοῦ ἄρτι ἀποβιώσαντος σεβαστοῦ Καθηγητοῦ

Τό Περιβόλι της Παναγίας
-αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο
Ορθοδοξίας

Του  Ιωάννου Κορναράκη, 
Ομοτίμου Καθηγητού
της Θεολογικής Σχολής  του Παν. Αθηνών

 «Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!

 
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των Iερών  Κανόνων της Εκκλησίας.

 
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ιερων Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!

 
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

 
Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

 
Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των Ιερων Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

  
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία τον φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και  Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ' αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ' αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι Αγιορείτες Ηγούμενοι να αναδειχθούν" «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»! 

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το ...αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Γύρισαν την πλάτη τους στη σκέπη και προστασία της Οικοδέσποινας Γερόντισσας του Αγίου Όρους.

Έκαναν την επιλογή τους!

 
Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

 

Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Αυγούστου 2009

ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 2013

ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ.

Ὅλοι γνωρίζουμε λίγα ἤ περισσότερα πράγματα γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τήν πατρίδα μας τό γεγονός ὅτι τό Ἄγιον Ὄρος βρίσκεται στήν Ἑλληνική ἐπικράτεια, ὡς αὐτοδιοίκητο βεβαίως τμῆμα του. Τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι τό περιβόλι τῆς Παναγίας. Στά ἁγιασμένα χωματά του ἀπό τότε πού τό εὐλόγησε ἡ Κυρία Θεοτόκος μέ τήν φυσική παρουσία της ἐβλάστησαν πολλά εὐωδιαστά πνευματικά ἄνθη. Πρόκειται γιά τούς Ἁγίους ἁγιορεῖτες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι τιμῶνται ἐν συνάξει, ὅλοι μαζί κατά τήν σημερινή Κυριακή, δηλαδή τήν ἑπομένη Κυριακή τῆς Ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων. Περισσότεροι ἀπό ἑκατό (100) εἶναι οἱ γνωστοί καί ἑπώνυμοι ἅγιοι πού ἀσκήτευσαν στό Ἄγιον Ὄρος. Ἀφαλῶς χιλιάδες θά εἶναι στήν μακραίωνη (χιλιόχρονη καί πλέον) ἱστορική πνευματική πορεία του οἱ ἁγιάσαντες καί οὐρανώσαντες τό Ὄρος Πατέρες.

 Πατριάρχες, Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, μοναχοί, ἀσκητές, κυρίως, ἀλλά καί μάρτυρες συγκαταλέγονται μεταξύ τῶν Ἁγίων Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Τό Ἅγιον Ὄρος ἐκτός ἀπό ἐργαστήριο ἁγιότητος, ἀποτελεῖ καί μοναδικό ἀνά τόν κόσμο θησαυροφυλάκειο πνευματικῶν θησαυρῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως εἶναι τά ἅγια καί ἱερά Λείψανα τῶν Ἀγίων καί οἱ ἅγιες καί θαυματουργές εἰκόνες τῶν Ἁγίων καί κυρίως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ἐφόρου τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ Τόπου. Τέλος, ἀποτελεῖ καί ζωντανό μουσεῖο ἐκπληκτικῶν ἔργων τῆς ἐκκλησιαστικῆς τέχνης (εἰκονογραφίας, ἀρχιτεκτονικῆς καί μουσικῆς). Πάνω, ὅμως, καί πέρα ἀπό ὅλα τά ἀνωτέρω τό Ἅγιον Ὄρος ἀνεδείχθη διά μέσου τῶν αἰώνων ἀκρόπολις τῆς Ὀρθοδοξίας καί προπύργιο διαφυλάξεως ἀκαινοτομήτου τῆς παραδοθείσης Πίστεως διά τῆς ὁμολογίας καί ἐφαρμογῆς τῆς ὁποίας κάθε πιστός ἄνθρωπος, χάριτι Θείᾳ, σώζεται. Στό Ἅγιον Ὄρος διαφυλάχθηκε ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ κατά τό παρελθόν ἡ Ὀρθόδοξος Πίστη καί ὁ ἡσυχαστικός τρόπος ζωῆς καί ἀσκήσεως, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τήν πεμπτουσία τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Ἐνῶ, ὅμως, ὅλα αὐτά συνέβαιναν ὡς κανόνας κατά τό παρελθόν, μέ κάποιες, βεβαίως, θλιβερές ἐξαιρέσεις παροδικοῦ καί περιορισμένου χαρακτῆρος, σήμερα τό Ἅγιον Ὄρος περνᾶ μία βαθειά πνευματική κρίση καί ἀλλοίωση. Διατρέχει ἕναν μεγάλο κίνδυνο. Ἀπό Ἀκρόπολη τῆς Ὀρθοδοξίας καί ζωντανό ἐργαστήριο ἁγιότητος, κινδυνεύει νά μετατραπεῖ σέ μουσειακό χῶρο ὅπου φυλάσσονται μέν ἱστορικοί θησαυροί τῆς Ὀρθοδοξίας ἀλλά δέν ὁμολογεῖται πλέον ἐν τοῖς πράγμασι ἡ πατρώα Εὐσέβεια, οὔτε ἀκολουθεῖται ὁ ἡσυχαστικός τρόπος ζωής καί ἀσκήσεως κατά τήν γνησία ἁγιορειτική παράδοση. Μέ τά χρήματα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως (μέχρι πότε, ὅμως, χωρίς ἀνταλλάγματα;…) συντηροῦνται θαυμάσια τά μοναστηριακά κτίρια καί κειμήλια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά σταδιακῶς ὑποχωρεῖ αἰσθητά ἀπό τήν ἁγιορειτική πραγματικότητα ἡ ἀνεκτίμητη ἡσυχαστική καί ὁμολογιακή ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας Παράδοσή του. Μέ ἀποτέλεσμα σήμερα πού ἡ αἴρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δηλαδή τῆς προδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τήν ἐξίσωσή της μέ τίς διάφορες αἱρέσεις καί τήν ἄρνηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μίας, Ἀγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἔχει διαβρώσει σχεδόν τά πάντα, τό Ἄγιον Ὄρος νά ἀνέχεται καί νά στηρίζει προκλητικῶς τόν οὐνίτη Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, συνειδητό θιασώτη τῆς παναιρέσεως καί ἡγέτη τῆς προσπαθείας ἑνώσεως μέ τόν ἀμετανόητο Παπισμό. 

Συμπροσευχόμενος μετά Παπικῶν ἐν Ἰταλίᾳ

Συμπροσευχόμενος μετά Ἁγιορειτῶν ἐν Ἀγίῳ Ὄρει

Μνημονεύει ἀντικανονικῶς (ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀκοινώνητος καί ἀσεβής-βλάσφημος) τό ὄνομά του, ἀποδέχεται σιωπηρῶς τίς καθημερινές πλέον φιλοαιρετικές καί ἀντορθόδοξες ἐνέργειές του καί συμμετέχει εὐκαίρως ἀκαίρως διά ἐκπροσώπων του στό ὅλο σύστημα ἀμνηστεύσεως καί παγιώσεως ὡς πρακτικῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκ τῶν 20 κυριάρχων Μονῶν τοῦ Ἀγίου Ὄρους μόνο μία, ἡ ἡρωϊκή Μονή Ἐσφιγμένου, ἔχει διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Κων/λεως. Ἐξαιτίας δέ αὐτοῦ διώκεται ἀπηνῶς καί ἀπανθρώπως ὄχι μόνον ὐπό τοῦ οὐνίτου Πατριάρχου, ἀλλά καί ὑπό τῶν διαγκωνιζομένων γιά νά τύχουν τῆς εὐνοίας του ὑπολοίπων φιλοπατριαρχικῶν ἁγιορειτῶν. Εἶναι ἀπογοητευτικό ὅταν ὁ κ. Βαρθολομαῖος μετά ἀπό προκλητικές συμπροσευχές καί ἀσεβεῖς «ὁμολογίες» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀλλά καί τοῦ πανθρησκειακοῦ συγκριτισμοῦ μεταβαίνει στό Ὄρος, ὡς οικεῖος Ἐπίσκοπός του, οἱ σύγχρονοι Ἁγιορεῖτες νά τόν ρένουν μέ ἄνθη κυριολεκτικῶς, ἀλλά καί μεταφορικῶς, μέ τά ἐμμετικῶς κολακευτικά πρός τόν ἀτιμάζοντα τόν ἱερόν θεσμόν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως λόγια τους. Μέχρι καί ὕμνους συνθέτουν οἱ σύγχρονοι Ἀγιορεῖτες (Σιμωνοπετρῖτες) στόν κ. Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος δέν δίστασε νά χαρακτηρίσει ἐπισήμως τούς σθεναρῶς καταπολεμήσαντες τήν παπική αἵρεση ἁγίους, ὅπως πολλοί Ἅγιοι ἁγιορεῖτες  Πατέρες, ὡς θύματα τοῦ διαβόλου! Δυστυχῶς, οἱ σύγχρονοι Ἁγιορεῖτες Πατέρες πέραν τῶν ἀλλοιώσεων τίς ὁποῖες ἐπέφεραν καί ἐφαρμόζουν στά τοῦ μοναστικοῦ καί ἡσυχαστικοῦ βίου των ἀπομακρυνόμενοι τῆς ἀσκητικῆς ἁγιορειτικῆς παραδόσεως, μειοδοτοῦν πλέον ἐμφανέστατα καί σταθερῶς στά ζητήματα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Αὐτό ὡς σημεῖο τῶν καιρῶν τῆς ἀποστασίας στά ὁποῖα ζοῦμε ζημιώνει τά μέγιστα καί ἀποπροσανατολίζει τόν εὐσεβῆ καί ἐνδιαφερόμενο γιά τήν σωτηρία του πιστό λαό. Γι’ αὐτό καί δέν ἐξαιρεῖται, οὔτε θά ἐξαιρεθεῖ καί ὁ ἱερός τόπος τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας ἀπό φοβερά δεινά πού ἐπακολουθοῦν, ὅπως συμβαίνει σέ ὁλόκληρη τήν πατρίδα μας, τέτοιες μεγάλες προδοσίες. Εἴθε λίαν συντόμως οἱ σύγχρονοι Ἁγιορεῖτες νά στραφοῦν ὀπίσω στό παράδειγμα τῶν ἁγίων πατέρων τους, οἱ ὁποῖοι δέν δίστασαν καί τή ζωή τους νά θυσιάσουν γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς ἅπαξ παραδοθείσης τοῖς ἁγίοις Πίστεως, ἐνώπιον παρομοίων περιπτώσεων αὐτῆς τοῦ οὐνίτου Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὅπως συνέβη ἐπί τοῦ ἑνωτικοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου. Μή λησμονῶμεν ὅτι οἱ μετ’ ἐκείνου δεχθέντες νά συλλειτουργήσουν κατέληξαν, ὡς ἀσυγχώρητοι, ἄλυωτοι καί τυμπανιαῖοι μέχρι σήμερον! Ἡ ἐπικειμένη κατά τό προσεχές Φθινόπωρο ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ κ. Βαρθολομαίου στό Ἄγιον Ὄρος μετά τίς τόσες καἰ τόσο προκλητικές καί σαφέστατες, πλήν, ὅμως, ἀσεβέστατες ἐνέργειες καί αἱρετικές ὁμολογίες του, γυμνῆ τῆ κεφαλῆ, (τελευταίως) σέ Ρώμη, Μιλάνο καί Μολδαβία θά κρίνουν γιά ἄλλη μιά φορά τήν στάση τῶν ὑποδεχθησομένων αὐτόν Ἁγιορειτῶν, κατά πόσον φυλάσσουν Θερμοπύλες ἤ παρέδωσαν ἀμαχητί τόν ἱερό Τόπο στά σχέδια τοῦ σιωνιστοπροβλήτου Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ἀντιχρίστου Παπισμοῦ. Ἐκείνου, τοῦ τελευταίου, ὁ ὁποῖος ἔκαψε, ἔπνιξε, ἀπηγχόνισε καί ἐθανάτωσε μέ μαρτυρικό τρόπο τούς ἁγίους ἐνδόξους γνησίως Ἁγιορείτας ὁμολογητάς Πατέρας των. Ὀψόμεθα!

Τά κατά Βαρθολομαῖον "θύματα τοῦ διαβόλου"! Οἱ ὑπό Λατινοφρόνων θανατωθέντες Ἁγιορεῖτες Ὁσιομάρτυρες!

"ΣΥΝ ΠΑΣΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ"

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ 2013

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ἐν Χριστῶ

 καί «ΣΥΝ ΠΑΣΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ»!

 

Μέ τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων ὁλοκληρώνεται ἡ χαρμόσυνη περίοδος τοῦ Πεντηκοσταρίου. Χθές ἔγινε καί ἡ ἀπόδοση τῆς μεγάλης Ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς καί σήμερα τιμοῦμε τή μνήμη ὅλων τῶν Ἁγίων, ὅλων τῶν αἰώνων, ἀλλά καί μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος, δηλαδή ὅσο ὑπάρχει αὐτός ὁ κόσμος, ὅπως τόν γνωρίζουμε. Ἀλλά, γιατί, ἄραγε, τιμῶνται σέ ἰδιαίτερη ἡμέρα ὅλοι μαζί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Τήν ἀπάντηση τήν παίρνουμε ἀπό τό Συναξάριο τῆς ἡμέρας στό βιβλίο τοῦ Πεντηκοσταρίου, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι αὐτό συμβαίνει γιά τρεῖς λόγους. Πρῶτος εἶναι γιά νά ἐννοήσουμε ὅτι ὁ καρπός τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι οἱ Ἅγιοι Πάντες, διά τῶν ὁποίων, κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀναπληρώνεται τό ἐκπεσόν τάγμα τῶν Ἀγγέλων, τοῦ Ἑωσφόρου. Δεύτερος, εἶναι γιά νά τιμηθοῦν  ἐκτός τῶν γνωστῶν καί ἑπωνύμων Ἁγίων καί ὅλοι οἱ ἀγνωστοι σέ μᾶς καί ἀνώνυμοι Ἅγιοι πού εὐαρέστησαν τόν Θεό σέ ὅλο τόν κόσμο ἀνά τούς αἰῶνες. Καί, τρίτος λόγος εἶναι γιά νά τονισθεῖ μέ τόν κοινό ἑορτασμό ὅλων τῶν Ἁγίων ἡ ἀλήθεια ὅτι ὅλοι οἱ Ἅγιοι ἀγωνίσθηκαν ὑπέρ τοῦ ἑνός Χριστοῦ, ὅλοι ἔτρεξαν τό ἴδιο στάδιο τῆς ἀρετῆς καί ὅλοι ἀπό τόν ἴδιο Θεό στεφανώθηκαν. Λέγοντας δέ ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἤ οἱ Ἅγιοι Πάντες, ἐννοοῦμε τά ἐννέα τάγματα τῶν Ἀγγέλων, τούς Προπάτορες καί Πατριάρχες, τούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους, τούς Μάρτυρες, τούς Ἱεράρχες καί Διδασκάλους, τούς Ἱερομάρτυρες καί Ὁσιομάρτυρες, τούς Ὁσίους καί Δικαίους, ἄνδρες καί γυναῖκες, γνωστούς καί ἀγνώστους. Πρό πάντων δέ τήν ἀνωτέρα τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων καί Ἁγία τῶν Ἁγίων, τήν Ὑπεραγία Κυρία καί Δέσποινα Θεοτόκο καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἀειπάρθενο Μαρία. Κατ’ αὐτή τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Πάντων ἀξίζει νά δώσωμε ἰδιαίτερη προσοχή στό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα καί τήν Εὐαγγελική περικοπή, τά ὁποῖα ὥρισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες νά διαβάζονται γιά νά τά ἀκοῦμε στούς Ναούς ὅπου ἐκκλησιαζόμεθα. Ἀπό μέν τόν Ἀπόστολο ἐπισημαίνουμε τήν ἀναφορά στή μεγάλη σημασία τῆς Πίστεως, διά τῆς ὁποίας οἱ Ἅγιοι Πάντες εὐαρέστησαν στόν Θεό καί χωρίς τήν ὁποία εἶναι ἀδύνατον ὁ ἄνθρωπος νά πετύχει τό ἴδιο. Ἐπίσης, τήν ἀναφορά ὅτι πρέπει καί μεῖς παρακινούμενοι ἀπό τό παράδειγμα τῶν Ἀγίων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν καί ὑπάρχουν ὡς μεγάλο νέφος ὁλόγυρά μας, νά τρέχουμε μέ ἐπιμονή καί ὑπομονή τόν ἀγῶνα πού ἔχουμε μπροστά μας, δηλαδή τόν ἀγώνα τῆς σωτη-ρίας μας, προσηλωμένοι στόν Χριστό καί σέ κανέναν ἄλλον, διότι μόνον Αὐτός εἶναι ὁ Ἀρχηγός τῆς Πίστεώς μας καί ὁ Σωτήρας μας. Ἀπό δέ τό Εὐαγγέλιο ἐπισημαίνουμε τόν φοβερό λόγο τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ἐάν τόν ὁμολογήσουμε ὡς Σωτῆρα καί Θεόν ἐμπρός στούς ἀνθρώπους θά μᾶς ὁμολογήσει κι ἐκεῖνος μπροστά στόν Πατέρα του, ὡς δικούς του. Ἀλλά, διευκρινίζει, καί ὅτι ἐάν, ἀντιθέτως, τόν ἀρνηθοῦμε μπροστά στούς ἀνθρώπους, φοβούμενοι τίς ὅποιες συνέπειες μπορεῖ νά ἔχει αὐτό γιά μᾶς, τότε κι ἐκεῖνος θά ἀρνηθεῖ νά μᾶς παραδεχθεῖ ὡς δικά του παιδιά, μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα του! Πρός διευκρίνιση τοῦ τί σημαίνει καί σέ τί συνίσταται αὐτή ἡ Ὁμολογία πού μᾶς ζητᾶ, προσθέτει ὅτι ἄξιοί του εἴμεθα ὅταν τόν ἀγαπᾶμε πάνω ἀπό ὅλα καί ἀπό ὅλους καί ὅταν σηκώνουμε τόν σταυρό μας καί τόν ἀκολουθοῦμε πιστά. Αὐτή εἰναι ἡ Ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Πίστη καί ἡ ἀγάπη πρός Αὐτόν πού μᾶς ὁδηγοῦν στό νά τηροῦμε πλήρως καί σέ ὅλα τό θέλημά του τό ἅγιο καί σωτήριο γιά μᾶς. Εἶναι ἀκόμη πολύ σημαντικό τό ὅτι ὁ Χριστός λέγει ἀκριβῶς περί αὐτῆς: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί…», δηλαδή ἐν Χριστῶ καί διά τοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτό λέγεται διότι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία, οὐδέ γάρ ὄνομα ἐστίν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ὧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ.δ΄,12). Αὐτή τήν Ὁμολογία τήν ἀποκτοῦμε ὅταν κατοικήσει ὁ Χριστός μέσα στήν καρδιά μας, διά τῆς Πίστεως. Ὅταν εἴμαστε ριζωμένοι καί θεμελιωμένοι στήν ἀληθινή ἀγάπη σέ Αὐτόν καί μεταξύ μας, γιά νά μπορέσουμε νά καταλάβουμε καί νά γνωρίσουμε τό μέγεθος τῆς δικῆς Του ἀγάπης πού ξεπερνᾶ κάθε γνώση καί νά πληρωθοῦμε ἀπό τίς πλούσιες δωρεές Του. Αὐτά ὅλα κατορθώνονται μαζί μέ ὅλους τούς Ἁγίους, «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις», ὅπως λέγει ὁ Θεῖος Παῦλος, πού εἶναι οἱ ἀπλανεῖς ὁδηγοί μας στή σωτηρία ἐν Χριστῶ. Και, ἀσφαλῶς, μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι τό Σῶμα του. Αὐτοῦ τοῦ Σώματος δοξασμένα μέλη εἶναι οἱ Ἅγιοι Πάντες πού σήμερα τιμοῦμε τή μνήμη τους. Τέλος, θά πρέπει ἰδιαιτέρως στήν ἐποχή μας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἀποστασία, τή σύγχυση καί τήν ἔλλειψη ἀληθινῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, νά προσέχουμε καί νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό ὅ,τι καί ὅσους μᾶς ζητοῦν μέ ὁποιονδήποτε τρόπο νά ἀρνηθοῦμε τήν Ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ. Στό ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο αὐτό ἐπιδιώκει καί ἡ σύγχρονη παναίρεση τοῦ συκριτιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ  πού ὕπουλα μᾶς ὠθεῖ νά σχετικοποιήσουμε τήν μοναδικότητα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν μεγάλη ἀξία τῆς παρουσίας τῶν ἁγίων στή ζωή μας. Τό πόση προσοχή χρειάζεται τό κατανοοῦμε καί μόνο ἀπό τή θλιβερή διαπίστωση τοῦ ὅτι ὁ φερόμενος ὡς «Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας» Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, τόν μέν ἀρνητή τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας Πάπα τῆς Ρώμης θεωρεῖ συνεπίσκοπο καί ἀδελφό του ἐν Χριστῶ (δήλωση 28.6.2013), τούς δέ Ἁγίους, πού ἔδωσαν ἀκόμη καί τή ζωή τους ἀντιστεκόμενοι στήν αἵρεση τοῦ ἀντιχρίστου Παπισμοῦ, χαρακτήρισε ἐπισήμως «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» - δηλαδή τοῦ διαβόλου! - ὅπως ἐδημοσίευσε ἡ Ἐκκλ. Ἀλήθεια, τήν 16.12.1998. Πραγματικά, ὅμως, θύματα τοῦ ἀρχεκάκου, ἄν ὄχι ὁπαδοί, ἐν συνειδήσει ἤ ἀνεπιγνώστως, εἶναι οἱ ὁπαδοί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ὁποῖοι λόγῳ καί ἔργῳ ἀρνοῦνται τήν Ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ  καί ἀτιμάζουν τούς Ἁγίους Του. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔστω και χειμαζομένη μᾶς προβάλλει τόν χορό τῶν Ἁγίων Πάντων, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνοικτός καί μᾶς καλεῖ ὅλους καί μᾶς ἀναμένει, νά συγκαταριθμηθοῦμε κι ἐμεῖς, μέ τήν χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, σ’ αὐτόν. Αὐτός εἶναι ὁ προορισμός μας. Κατά τόν καλέσαντα, λοιπόν, ἡμᾶς ἅγιο Θεό εἴθε νά γίνωμε κι  ἐμεῖς ἅγιοι καί νά συγκαταλεγοῦμε στούς Ἀγίους Πάντες. Ἀμήν. Γένοιτο!

ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ: ΤΑ ΜΥΡΙΠΝΟΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, ΤΑ ΠΑΓΧΡΥΣΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΟΙ ΘΕΗΓΟΡΟΙ ΟΠΛΙΤΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ  

Η ΑΓΙΑ ΕΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΚΑΙ Η ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ
 ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ

 Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ !

  

Ἡ Εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τιμᾶ τήν μνήμη τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἁγίας Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀποτελεῖ (μέρος ἀπό) τήν λεγομένη ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου μας πρός τόν Πατέρα του.

 Μέ αὐτήν ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, δηλαδή ὁ σεσαρκωμένος Θεός Λόγος καί μονογενής Υἱός τοῦ Πατρός, μεταξύ ἄλλων, προσεύχεται ὑπέρ τῶν Ἀποστόλων του, ἀλλά καί ὑπέρ ὅλων ὅσοι, ἀνά τούς αἰῶνες, θά πιστεύσουν διά τοῦ κηρύγματος αὐτῶν σ’ Ἐκεῖνον.

 Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀσφαλῶς, δέν ἐπέλεξε τυχαῖα τήν συγκεκριμένη εὐαγγελική περικοπή γιά νά τιμήσει τήν μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐποικοδομημένη στό μοναδικό θεμέλιο πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί παρ’ Αὐτῶ ὑπάρχουν οἱ δώδεκα λίθοι τῶν ἁγίων μαθητῶν καί Ἀποστόλων Του, οἱ ὁποῖοι μετέδωσαν τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Διάδοχοι δέ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὑπῆρξαν καί συνεχίζουν νά εἶναι οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Αὐτοί, στερεωμένοι στήν πέτρα τῆς Πίστεως συνέχισαν καί συνεχίζουν (ἀφοῦ ὅσο ὑπάρχει Ἐκκλησία θά ὑπάρχουν καί ἅγιοι Πατέρες) τό ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὡς γνήσιοι διάδοχοί των.

 Σ’ αὐτή, λοιπόν, τήν ἀρχιερατική προσευχή του, ὁ Κύριος παρακαλεῖ τόν Πατέρα του λέγων : «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῶ ὀνόματί σου οὕς δέδωκάς μοι, ἵνα ὧσιν ἕν καθώς ἡμεῖς» (Ματθ. ιζ΄, 11). Ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ αἰωνία Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή δέ ἀποτελεῖ τό Σῶμα Του, προσεύχεται ὑπέρ τῆς ἑνότητος, κατ’ ἀρχήν, τῶν μαθητῶν καί ἀποστόλων του καί ἐν συνεχείᾳ καί κατ’ ἐπέκτασιν ὑπέρ ὅλων ἐκείνων τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν (τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων) εἰς Αὐτόν. Συγκεκριμένα, στή συνέχεια τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀναφέρεται: «οὐ περί τούτων (τῶν μαθητῶν του) δέ ἐρωτῶ (παρακαλῶ) μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὧσι, καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὧσιν» (Ματθ. ιζ΄, 20, 21).

 Εἶναι προφανές ὅτι ὁ Χριστός θέλει νά ὑπάρχει μεταξύ τῶν πιστῶν ἑνότητα. Αὐτή δέ ἡ ἑνότητα νά εἶναι ἀληθινή, ὅπως ἀληθινή καί ἀδιάσπαστη εἶναι ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν Θείων Προσώπων τῆς Τριαδικῆς Θεότητος. Καί, βεβαίως (ἡ ἑνότητα αὐτή) νά βασίζεται στήν κοινωνία μέ τόν Τριαδικό Θεό. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται ὅταν οἱ ἄνθρωποι - πιστοί μετέχουν τῆς ἀκτίστου Θείας δόξης, τῆς κοινῆς δόξης τῆς Ἁγίας Τριάδος, μέσῳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ!

 Τελικῶς ἡ ἑνότητα πού ἀποτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἑνότητα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία! Αὐτό κατόρθωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καθαρθέντες (διά τῆς ἀσκήσεως), φωτισθέντες καί θεωθέντες μέ τήν Χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, σέ κοινωνία μέ ὅλους τούς Ἁγίους καί συμφωνία μέ τήν ἀνόθευτη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.

Δυστυχῶς, ὅμως, ὅλα αὐτά πού ἀποτελοῦν διδασκαλία καί διηνεκή πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιχειρεῖ νά τά ἀλλοιώσει ἡ σύγχρονη μεγάλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μάλιστα, ὁ Οἰκουμενισμός καί οἱ ὁπαδοί του ἐπικαλοῦνται τά προαναφερθέντα λόγια (ἐκ τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς) τοῦ Κυρίου καί διαστρεβλώνοντας τό νόημά τους ἐμφανίζουν τόν Χριστό νά ζητᾶ καί νά εὐλογεῖ τήν ἄνευ ὅρων καί ὁρίων ἕνωση ὅλων τῶν «πιστῶν» -  ὁπαδῶν τῶν διαφόρων «χριστιανικῶν» αἱρέσεων! Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι «σημαῖα» τῶν οἰκουμενιστῶν εἶναι ἡ ἐπίκληση τῆς εὐαγγελικῆς φράσεως «ἵνα πάντες ἕν ὧσιν»! Δηλαδή, νά γίνουν ὅλοι ἕνα!

Ἀπομονώνοντας, χιλιαστικῶς, τήν φράση ἀπό τήν συνάφεια τοῦ κειμένου (δηλαδή κάνοντας ἀσεβῶς παραποίησή του) ἀλλοιώνουν τό προφανές νόημά του, οὕτως ὥστε νά ἐξυπηρετεῖται ὁ ἀντίχριστος σκοπός τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ ὁποίου θεμέλιο ἀποτελεῖ ἡ πίστη ὅτι ὅλες οἱ αἰρέσεις κατέχουν τμῆμα τῆς ἀληθείας καί καμμία ὁμολογία ἤ «ἐκκλησία», μεταξύ αὐτῶν καί ἡ Ὀρθοδοξία, δέν κατέχει τήν πλήρη ἀλήθεια.

Θεωρεῖ νεκρή τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία (πρεσβεύει ὅτι) θά τήν ἀναστήσει μέσα ἀπό τήν ἕνωση ὅλων τῶν ἀμετανοήτων αἱρετικῶν και αἱρέσεων, μεταξύ τους! Ἡ ραγδαῖα ἐξάπλωση τῆς οἰκουμενιστικῆς θεωρίας καί πλάνης κατόρθωσε νά κάνει τούς περισσοτέρους σήμερα λεγομένους ὀρθοδόξους καί δή τούς μεγαλοσχήμους ἡγέτες των (Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους καί Θεολόγους) νά ὁμιλοῦν διαρκῶς γιά «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» (ὅπου μέ τόν ὅρο ἐκκλησία ἐννοοῦνται οἱ διάφορες αἱρέσεις!) ἀντίθετα μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας, ὅπου ρητῶς ὁμολογοῦμε πίστη «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν…».

Οἱ Οἰκουμενιστές παραθεωροῦν καί τό πνεῦμα καί τό γράμμα τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου σαφῶς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τό «ἵνα πάντες ἕν ὧσιν» τό συνδέει ἀρρήκτως μέ τό «καθώς ἡμεῖς», μέ τό «ἐν ἡμῖν», ὅπερ σημαίνει ἑνότητα κατά Θεόν καί ἐν Χριστῶ  καί ὄχι τήν ὁποιαδήποτε ἕνωση. Ὅπως καί, εἰδικῶς, τό  «πάντες» δέν ἀφορᾶ ἀδιακρίτως σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀσχέτως πίστεως, ἀλλά σέ ὅσους ἄκουσαν καί ἀπεδέχθησαν τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Αὐτό δέ τό κήρυγμα δέν εἶναι ἄλλο παρά ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία ἀναλλοιώτως διαφυλάσσει ἡ γνησία Ὀρθοδοξία.

Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ὡς ζῶντα μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ζοῦν καί βιώνουν τήν ἁγία ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀγωνιζόμενοι νά τηροῦν καί νά ὁμολογοῦν τήν ἅπαξ (κατά την ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς) παραδοθεῖσα στούς Ἁγίους Πίστη. Ἐκτός τῶν «Ὅρων» τῆς Πίστεως πού διετύπωσαν καί ἐπεκύρωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί ἐκτός τῶν ὁρίων πού αὐτοί ἔθεσαν στίς ἐν Ἁγίω Πνεύματι συνδιασκέψεις τους, στίς Ἁγίες Οἰκουμενικές Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας, δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει κατά Θεόν ἑνότης καί κατ’ ἐπέκτασιν ἐν Χριστῶ σωτηρία.

Αὐτοί, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί εὑρύτερα ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν τούς ὁδοδείκτες τῆς ἀληθινῆς Πίστεως καί τούς μόνους ἀπλανεῖς ὁδηγούς τῆς σωτηρίας μας. Οἱ ἐμφανιζόμενοι ὡς διάδοχοι αὐτῶν, κατ’ ὄνομα «ὀρθόδοξοι», οἰκουμενιστές καί λοιποί θιασῶτες τῆς ψευδο-ἑνώσεως τῶν «ἐκκλησιῶν», δυστυχῶς, δέν ἐργάζονται κατά Θεόν, ἀλλά ἐνσυνειδήτως ἤ ἐκ πλάνης ἀπεργάζονται τήν κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν σταδιακή δημιουργία, μέσω καί τῆς πανθρησκειακῆς ἑνώσεως, τῆς νέας   θρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.