ΑΦΥΠΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΑ

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

2015

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΓΥΝ. ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΑΓ. ΤΡΙΑΔΟΣ

ΕΞΑΜΙΛΙΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2015

Ἑορτάσθηκε μέ ἐκκλ/κή λαμπρότητα καί μοναστική εὐπρέπεια

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2015

Στήν Ἱερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή

 Ἁγίας Τριάδος, Ἑξαμιλίων Κορινθίας

Σύμφωνα μέ τήν ἐκκλησιαστική τάξι καί τό μοναστικό τυπικό, ἑορτάσθηκε καί στήν Ἱερά Μονή Ἁγίας Τριάδος Ἑξαμιλίων Κορινθίας ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας 2015 (κατά τήν πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν).

Στόν Ἱερό Ναό Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου & Παύλου (προσκυνηματικό Ναό στόν Ξενώνα τῆς Μονῆς) τελέσθηκε ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί ἐν συνεχείᾳ ἡ Θεία Λειτουργία (τοῦ Μ. Βασιλείου) προεξάρχοντος τοῦ πολιοῦ Γέροντος Μητροπολίτου Ἀργολίδος καί Τοποτηρητοῦ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κορίνθου Σεβ. κ. Παχωμίου (τοῦ καί Κτίτορος τῆς Μονῆς), συμπαραστατουμένου ὑπό τοῦ Ἱερομονάχου π. Γερασίμου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Ἀντωνίου.

Ἔψαλε ὁ καλλικέλαδος χορός τῶν μοναζουσῶν καί συμμετεῖχαν μέ κατάνυξη ἐκτός τῆς περί τήν ὁσιωτάτη Καθηγουμένη Γερόντισσα Δομνίνα μοναχή σεβαστῆς Ἀδελφότητος τῆς Μονῆς καί ἀρκετοί πιστοί ἀπό ὁλόκληρη τήν Κορινθία. Τόν Θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβ/τος Ποιμενάρχης.

Ἀμέσως μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐψάλη ὁ ἑόρτιος Κανόνας ἐπί τῆ ἀναστηλώσει τῶν ἁγίων εἰκόνων καί ἀκολούθησε ἡ καθιερωμένη λιτάνευσι τῶν ἱ. Λειψάνων καί τῶν ἁγίων Εἰκόνων πέριξ τοῦ Ναοῦ.

Μετά τήν ἐπιστροφή στό Ναό ἀνεγνώσθη, κατά τήν ἐκκλησιαστική τάξι, ἀπό τῆς Ὡραίας Πύλης τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑπό τοῦ Παν/του Ἱερομ. π. Γερασίμου, τῶν μοναζουσῶν καί τοῦ ὑπολοίπου λαοῦ ἀντιφωνοῦντος ἀντιστοίχως τό «αἰωνία ἡ μνήμη» γιά τούς Ὁμολογητές καί προμάχους τῆς Ὀρθοδοξίας καί τό «ἀνάθεμα» γιά τίς αἱρέσεις καί τούς εἰσηγητές καί ὑποστηρικτές της.

Μετά τή διανομή τοῦ αντιδώρου στούς ὀρθοδόξους, ὅλοι οἱ παριστάμενοι προσκλήθηκαν ἀπό τόν Σεβ/το νά συγκεντρωθοῦν στό Ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς (αἴθουσα ὑποδοχῆς τοῦ Ξενῶνος) γιά νά συμμετάσχουν σέ μία σύντομη ἑορταστική σύναξι ἐπί τῆ Κυριακῆ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Γιά πρώτη φορά στήν 35ετή καί πλέον ἱστορία τῆς ἐν λόγῳ Μονῆς πραγματοποιήθηκε, κατ’ ἐξαίρεσι ἐκ τοῦ αὐστηρῶς μοναστικοῦ Τυπικοῦ καί προγράμματος τῆς Μονῆς, μία ἀνάλογη Σύναξι, μέ τήν εὐλογία τῶν Προεστώτων αὐτῆς, λόγῳ τῆς χαλεπότητος τῶν καιρῶν καί χάριν τῆς πνευματικῆς ἐνισχύσεως τῶν ὀρθοδόξων στόν ὑπέρ τῆς πατρώας εὐσεβείας ἀγώνα.

Οἱ πιστοί, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀρκετοί νέοι καί παιδιά, μέ χαρά καί ἐνδιαφέρον συμμετεῖχαν στή Σύναξι, τήν ὁποία τίμησε μέ τήν παρουσία του ὁ Σεβ/τος κ. Παχώμιος καί οἱ Κληρικοί τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.

Στούς πιστούς ἀρχικά προσφέρθηκε ἀπό τίς ἀδελφές τοῦ Ξενῶνος τό παραδοσιακό κέρασμα (καφές καί νηστίσιμο γλύκισμα) καί στή συνέχεια ἔλαβε χώρα ἡ ἑορταστική ἐκδήλωσι.

Μετά τό «Εὐλογητός»  τοῦ Σεβ/του, ἐψάλη τό «Εὐλογητός εἶ Χριστέ» καί τό Ἀπολυτίκιο τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας «Τήν ἄχραντον Εἰκόνα σου». Ἀντί προλόγου ὁ Παν/τος Ἱερομ. π. Γεράσιμος ἀνέγνωσε, τῆ ἀδείᾳ τοῦ Ἐπισκόπου, σύντομη ἐπίκαιρη Ἐγκύκλιο τοῦ Σεβ. Μητρ/του Πατρῶν κ. Εὐσταθίου. Κύριος ὁμιλητής ἦταν ὁ ἐλλογ. Θεολόγος - Ἱεροκήρυκας καί ἀπό πολλῶν ἐτῶν θεολογικός συνεργάτης τοῦ Σεβ. Παχωμίου, ἀδ. Δημήτριος Κάτσουρας, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τό θέμα «Ἡ ἐκκλησιαστική μας ταυτότητα καί ἡ Ὀρθοδοξία σήμερον. Ἡ ἀ-λήθεια τῶν θαυμαστῶν γεγονότων τοῦ 1925 καί τοῦ 1935».

Τήν ὁμιλία παρακολούθησε μέχρι τέλους μέ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον ὅλο τό ἐκκλησίασμα ἀλλά καί ἡ Ἀδελφότης τῆς Μονῆς μετά τῆς Γεροντίσσης αὐτῶν (ἀπό ἰδιαίτερο χῶρο πού εἶχε μόνο ἀκουστική ἐπαφή μέ τήν αἴθουσα ὅπου ἔγινε ἡ ὁμιλία). Περιελάμβανε ἱστορική ἀναφορά στό μέγα θαῦμα τῆς εμφανίσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στόν Ἀττικό οὐρανό, κατά τό ἔτος 1925 (14/9), πρός ἐνίσχυσι τῶν ὑπέρ τῆς εὐσεβείας ἀγωνιζομένων πιστῶν, τά ἱστορικά καί μεγίστης ἐκκλησιολογικῆς σημασίας γεγονότα τῆς ἐπιστροφῆς τριῶν Ἀρχιερέων ἐκ τῆς Καινοτομίας κατά τό έτος 1935 καί τήν ὑπ’  αὐτῶν χειροτονία τεσσάρων Ἐπισκόπων γιά τή διαποίμανση τοῦ πληρώματος τῆς χειμαζομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν σύγχρονη πορεία τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στήν προοπτική τῆς πλήρους «ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν» καί εἰδικότερον τῆς ἀπό δεκαετιῶν προετοιμαζομένης καί προσδιορισθείσης πλέον γιά το ἔτος 2016 «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου».

Ὁ ὁμιλητής ἐπεσήμανε ὅτι ἡ χειμαζομένη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὁμολογεῖ καί διαφυλάσσει ἀκαινοτόμητη τήν Πίστι καί τήν παράδοσι τῆς Ὀρθοδοξίας ἀλλά καί τήν Ἀποστολική Διαδοχή, μακρυά ἀπό κάθε μολυσμό ἐκ τῆς καινοτομίας τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ καί τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτή τήν πορεία καί τόν Ἀγώνα τῶν Ὀρθοδόξων ἐνδυναμώνει ἡ Χάρις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὡς ἡ αἰωνία Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί ἐπικυρώνει διά Θείων σημείων καί μαρτυριῶν.

Ἰδιαιτέρως σημαντικές ὑπῆρξαν οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ ὁμιλητοῦ καί γιά τήν προετοιμαζομένη «Μεγάλη Σύνοδο» γιά τήν ὁποία, βάσει τῶν ὑπαρχόντων στοιχείων καί δεδομένων, ἐκτίμησε ὅτι ζηλώνει τή «δόξα» καί τό «πνεῦμα» τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἄνοιξε τό δρόμο γιά τόν Παποκεντρικό Οἰκουμενισμό! Ἐπίσης, τέλος, τονίσθηκε ἡ ἀνάγκη ἐγρηγόρσεως ὅλων τῶν ὀρθοδόξων καί ἀνανεώσεως, μετά ζήλου, τοῦ καλοῦ ἀγῶνος ὑπέρ τῆς ἅπαξ παραδοθείσης Πίστεως καί ἐνάντια στήν κακῶς ὑπό ὁρισμένων ἐπιλεγομένη τακτική τῆς ἀπαραδέκτου, ἐν καιρῶ αἱρέσεως, σιωπῆς.

Τήν Σύναξι ἐπιλόγισε μέ εὐχές καί σοφές πατρικές προτροπές ὁ ὑπερενενηκοντούτης οἰκεῖος Ποιμενάρχης, ἐκφράσας τή χαρά του γιά τήν ἀνταπόκρισι τῶν πιστῶν. Πρίν τό «Δι’ εὐχῶν» ἅπαντες συν-ἔψαλαν γιά πρώτη φορά ἕνα νέο Ἀπολυτίκιο εἰδικῶς συνταχθέν πρός τιμήν τῆς Θείας Ἐμφανίσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (τό ἔτος 1925), τό ὁποῖο ἀφιερώθηκε στή Μονή ὡς πνευματική της ἰδιοκτησία (καί συμβολικά παραδόθηκε στήν Ὁσ/τη Καθηγουμένη αὐτῆς) καί ὁ «Ἔθνικός ὕμνος» τῆς Ρωμηοσύνης, τό «Τῆ  Ὑπερμάχῳ».

Ἐπισφράγισμα, ὅμως, τῆς Συνάξεως ὑπῆρξε ἡ προσκύνησι εὐωδιάζοντος τμήματος τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, τό ὁποῖο ἐκτέθηκε πρός προσκύνησι καί μέ εὐλάβεια καί κατάνυξι ἀσπάσθηκαν πρός πνευματική ἐνίσχυσί των οἱ παριστάμενοι. Σέ ὅλους διενεμήθη, εὐλογίας χάριν, ἀντίγραφο ἱ. Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, ἐκ τῆς συλλογῆς τοῦ Σεβ/του κ. Γαλακτίωνος.

Ἀκολουθεῖ τό Ἀπολυτίκιο τῆς Θείας Ἐμφανίσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, κατά τό ἔτος 1925, ἐνώπιον δισχιλίων καί πλέον ἀγωνιζομένων ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί διωκομένων ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καθώς καί φωτογραφικό ρεπορτάζ ἐκ τοῦ ὡς ἄνω ἑορτασμοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας 2015.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

(Πνευματική ἰδιοκτησία Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἑξαμιλίων Κορινθίας)

Λίαν εὔφρανας τούς ὀρθοδόξους,

καί κατήσχυνας τούς καινοτόμους,

ἐν οὐρανῶ  διαλάμψας τρισόλβιε,

τῶν εὐσεβούντων φωτίσας τήν σύναξιν,

ἑορταζόντων τήν Θείαν σου ὕψωσιν.

Σταυρέ Τίμιε,

χάριν παράσχου φωτοπάροχον

τοῖς Πίστιν ὁμολογοῦσι τήν ὀρθόδοξον.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2015

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓ. ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΞΑΜΙΛΙΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μέ πρόσφατες ἀφορμές γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Μία, ἴσως, διαφορετική προσέγγιση

Δυό σκέψεις γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

τοῦ Θεολόγου Δημήτρη Κάτσουρα

 

Μάθημα Θρησκευτικῶν στό Πειραματικό Γυμνάσιο Ἀθηνῶν (πρόσφατη φωτό).

Πιστεύω βαθειά στήν ὠφέλιμη ἀναγκαιότητα τοῦ μαθήματος, ἐνταγμένο, ὡς ἀπαραίτητο  (ἀντί για ὑποχρεωτικό), σέ ἕνα πρόγραμμα σπουδῶν στό Ἑλληνικό Σχολεῖο. Τό ζήτημα δέν τό προσεγγίζω καθόλου συντεχνιακά. Διαφωνῶ πλήρως καί εὐθέως μέ κάποιους ψευτοκουλτουριάρηδες  - τοῦ καλοῦ ἤ τοῦ κακοῦ …. «καιροῦ» - πού τό θέλουν μάθημα θρησκειολογικό. Ἐκτιμῶ ὅτι πρέπει νά εἶναι κυρίως ὀρθόδοξο-θεολογικό-παραδοσιακό καί μόνο σέ ἕνα περιορισμένο καί μικρό κύκλο, σέ τελευταῖες τάξεις τῆς Μ.Ε., ἐγκυκλοπαιδικά θρησκειολογικό. Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση (Γραφική γνώση, Θεολογία, Πατερικά Συγγράμματα, Ἀσκητική Φιλοσοφία καί Πνευματικότητα, Ἐκκλησιαστική Λατρεία, Ἁγιογραφία, Μουσική καί Ἀρχιτεκτονική στήν Ὀρθοδοξία) δέν εἶναι, καί μόνο προκατειλημμένοι τήν ἐκλαμβάνουν, ὡς, ὁμολογιακή προπαγάνδα. Ἡ γνώση καί διδασκαλία της εἶναι πλουτισμός μέ σπάνιας ἀξίας γνώση μέ ἀποδεδειγμένη διαχρονική καί μετανεωτερική δυναμική καί ἀξία. Εἰδικά δέ στά πλαίσια τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας γίνεται, γιά ἱστορικούς καί ἀντικειμενικά γνωστικούς λόγους γνωριμίας μέ τήν διαχρονικότητα καί ἐξέλιξη τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀπαραίτητη, ὡς ἐργαλεῖο ἑρμηνείας καί ὀρθῆς προσεγγίσεως προσώπων καί γεγονότων μεγάλου μέρους τῆς παρουσίας μας σ' αὐτή τή γωνιά τῆς γῆς καί τουλάχιστον κατά τά 2000 τελευταῖα ἔτη! Χωρίς διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας (Θεολογία-Πνευματικότητα-Τέχνη) στήν Παιδεία, γίνεται ἀνάπηρη ἡ γνώση τῆς χιλιετοῦς περιόδου τοῦ λεγομένου Βυζαντίου, εἴτε τό θαυμάζει κανείς, εἴτε τό ἀποστρέφεται, εἴτε θέλει ἁπλά νά τό γνωρίσει. Δέν ἔχει καμμιά σημασία ἄν πιστεύει κανείς ἤ δέν πιστεύει, ἐάν θρησκεύει ἤ εἶναι ἄθρησκος. Ἡ Παιδεία δέν μπορεῖ νά ἀκρωτηριάζεται κατά τίς προσωπικές ἀπόψεις καί ἐπιλογές δῆθεν τῶν μαθητῶν καί ἐκπαιδευομένων, τῶν δασκάλων καί  τῶν κηδεμόνων. Εἶναι ἀνόητο στήν Ἰταλική παιδεία νά μή διδάσκεται ὁ λεγόμενος Ρωμαιοκαθολικισμός. Κι ἄν ἐκεῖ ὑπάρχει περιθώριο καί νόημα  νά διδάσκεται καί ἡ Ὀρθοδοξία, λόγῳ τῶν 1000 ἐτῶν τῆς κοινῆς πορείας Δυτικοῦ καί  Ἀνατολικοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐδῶ, στή Χώρα μας, δέν ὑπάρχει τέτοια ἀναλογία, ἀφοῦ ποτέ δέν ἐπικράτησε ἡ δυτική ἐκδοχή τοῦ Χριστιανισμοῦ. Δέν εἶναι καταπίεση, οὔτε προπαγάνδα, ἀλλά, κατ' ἐμέ  βεβαίως, αὐτονόητη ἐπιλογή ἡ διδασκαλία στίς Ἀραβικές χῶρες τοῦ Μουσουλμανισμοῦ, στό Ἰσραήλ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, στήν Ἰνδία τοῦ Ἰνδοϊσμοῦ κ.ο.κ. Ὁ τόπος ἔχει προτεραιότητες καί γνώση πού εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν γνωριμία καί ἑρμηνεία τῆς ἱστορίας καί τοῦ πολιτισμοῦ του. Διαφωνῶ καί μέ τίς "δυνατότητες" ἀπαλλαγῆς, πού σαφῶς μειώνουν τό κῦρος τοῦ μαθήματος καί προκαλοῦν διακρίσεις στό μαθητικό σῶμα. [Σημείωση: Ἄλλη περίπτωση ὁ ὑποχρεωτικός ἐκκλησιασμός γιά ἑτερόθρησκο ἤ ἑτερόδοξο μαθητή πού δέν ἐπιθυμεῖ κάτι τέτοιο, ἤ διαφωνοῦν κάθετα οἱ κηδεμόνες του. Μόνον ἐδῶ θά ἔβλεπα δυνατότητα ἐξαιρέσεως, μέ ἀντικατάσταση, ὅμως, μιᾶς τέτοιας συμμετοχῆς μέ ἰσόχρονη ἄλλη διδασκαλία.] Ποιός μπορεῖ νά ἀπαιτεῖ ἀπαλλαγή ἀπό τό μάθημα τῆς Ἱστορίας; Κανείς! Τό ἴδιο πρέπει νά συμβαίνει μέ ὅλα τά μαθήματα σέ ἕνα σχολεῖο! Ἐάν θά ἤμουν μαθητής ἤ ἀν εἶχα παιδί σέ μαθητική ἡλικία πού ἔπρεπε καί μποροῦσε νά φοιτήσει σέ ἄλλες χῶρες, ἄλλων θρησκειῶν καί πολιτισμῶν, θά χαιρόμουν νά διδαχθεῖ ἔτσι, μαζί μέ ὅλους τούς συνομιλήκους συμπολίτες του, τήν Παράδοση τοῦ κάθε τόπου. Μόνο ἐάν ἤθελα νά μή γνωρίζει τόν τόπο πού ζεῖ θά τοῦ παρεῖχα ἰδιωτική ἐκπαίδευση στήν προοπτική τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ του. Θεωρῶ ὅτι εἶναι λάθος καί συνιστᾶ βιαιότητα καί ἔμμεση καθοδήγηση σέ προεπιλεγμένες ἐπιλογές συγκεκριμένων μοντέλων (ἀθεϊστικοῦ καί ἀθρήσκου) ἡ μεθοδευμένη ὑποβάθμιση καί συμπίεση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν. Τέλος, ἡ Ἀριστερά, διδαγμένη καί ἀπό τήν ἐμπειρία σέ ἀνάλογα θέματα ἐκ τοῦ ὑπαρκτοῦ λεγομένου σοσιαλισμοῦ, θά ἦταν λάθος νά παγιδευθεῖ καί ἐγκλωβισθεῖ σέ τέτοιες προτεραιότητες κακοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καί σέ τέτοιες πρακτικές στρατευμένης καθοδηγήσεως στόν εὐαίσθητο χῶρο τῆς παιδείας. Καί εὐελπιστῶ ὅτι δέν θά τό ἐπιχειρήσει προκαλώντας μάλιστα περιττές συγκρούσεις καί ἐντάσεις. Χωρίς διδασκαλία θρησκευτικῶν (μέ σωστά ἐγχειρίδια καί σύγχρονο παιδαγωγικά τρόπο διδασκαλίας), τά ἤθη, ἔθιμα, μεγάλο μέρος τῆς Γραμματείας καί τῆς λογοτεχνίας μας, ἡ ἀρχιτεκτονική τῶν ἐκπληκτικῶν ἐξωκκλησιῶν μας, τά ψηφιδωτά καί οἰ ἐκπληκτικές ἁγιογραφίες τῶν μοναστηριῶν μας, μοναδικοί τόποι σέ παγκόσμια κλίμακα ὅπως τό Ἅγιο Ὄρος καί τά 

Ὁ Ναός τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στήν Καστροπολιτεία τῆς Μονεμβασιᾶς, τήν ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ Γιάννη Ρίτσου.

Μετέωρα, κοινωνικά καί πολιτισμικά φαινόμενα καί ἐκφράσεις τοῦ λαοῦ μας σέ διαιώνια κλίμακα, τό Πάσχα στήν Ἑλλάδα καί πλῆθος πολύ τοῦ γλωσσολογικοῦ μας θησαυροῦ θά παραμένουν «κῆποι κλειδωμένοι» καί «πηγές σφραγισμένες», χωρίς καμμία ὠφέλεια καί νόημα. Τά θρησκευτικά εἶναι ἀπαραίτητο νά διδάσκονται (σωστά βέβαια καί ) ἰσότιμα μέ τά ἄλλα μαθήματα στά πλαίσια τῆς παρεχόμενης δημόσιας ἐλληνικῆς Παιδείας, ὅσο ἀπαραίτητο εἶναι νά διδάσκονται τά παιδιά καί οἱ νέοι αὐτοῦ τοῦ τόπου τήν ἱστορία του καί τόν πολιτισμό του. Χωρίς θρησκευτικά στήν ἐκπαίδευση, ὁ Τσάμικος τοῦ Γκάτσου καί τοῦ Χατζιδάκη, πού θά μποροῦσε νά εἶναι, κατά τή γνώμη σπουδαίου σύγχρονου ἕλληνα διανοητή, ὁ ἐθνικός ὕμνος τῆς Ἑλλάδας, εἶναι ἀκαταλαβίστικο τραγούδι. Γιατί καί ὁ λεγόμενος χωρισμός Ἐκκλησίας καί Κράτους μπορεῖ νά συζητηθεῖ, ἀλλά ἡ ἀπάλειψη τῆς ὀρθόδοξης Παράδοσης ἀπό τή μνήμη καί τή ζωή τῶν ἑλλήνων εἶναι ἱστορικός ἀκρωτηριασμός καί πνευματική φτωχοποίηση τοῦ λαοῦ μας. Καί, χωρίς νά ταυτίζομαι μαζί της ἤ νά τήν κολακεύω, μία ἑλληνική ἀριστερή κυβέρνηση δέν ἁρμόζει νά ἐπιδιώξει ἤ ἀποτολμήσει κάτι τέτοιο. Ἄν κάποτε ἡ Ἀριστερά μποροῦσε νά διδαχθεῖ καί ἀνακαλύψει ὅτι γιά τόν ψαγμένο ὀρθόδοξο ἕλληνα, καί ὄχι μόνο, ἡ θρησκεία εἶναι νευροβιολογική νόσος καί ἡ μόνη ἀποτελεσματική θεραπεία της εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, πού μεταμορφώνει τόν λαό-μάζα σέ Ἐκκλησία ὡς  Σῶμα Χριστοῦ, τότε, ἴσως, θά γινόταν ἀδύνατο γιά τή Δεξιά νά ἐκμεταλλεύεται τό θρησκευτικό συναίσθημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί νά τόν «παραμυθιάζει» μέ ψεύτικους καπιταλιστικούς Παραδείσους!