Ἀποκαλυπτικές δηλώσεις καί ὁμολογίες σέ συνέντευξη τοῦ ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Θεολογίας (Πατρολόγου), τοῦ Α.Π.Θ., π. Θεοδώρου Ζήση

Σπουδαῖα, ὡς συνήθως, τά λεγόμενα τοῦ ἀγωνιστοῦ π. Θεοδώρου Ζήση. Ἀποκαλυπτικά τῆς ζοφερῆς καταστάσεως τήν ὁποία ἔχει δημιουργήσει ὁ Οἰκουμενισμός, ἤ μᾶλλον ἡ ἀδιαφορία τῶν λεγομένων ὀρθοδόξων ποιμένων, ἔναντι τῆς παναιρέσεως. Σήμερον, πλέον, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει κάνει ἕνα μεγάλο βῆμα καί ἔχει προχωρήσει στή διακοπή κοινωνίας. Γι' αὐτό εἶναι ἀξιέπαινος. Ὡστόσο ἐντυπωσιάζει καί προβληματίζει ἡ συλλογιστική πού ἐκφράζεται στήν ἀνωτέρω συνέντευξή του, ἀπό κάποιες ἐκφράσεις του. Ὅπως, ὅτι καλό θά ἦταν οἱ ἐπίσκοποι νά μή διώκουν ὅσους διαμαρτυρόμενοι διακόπτουν τό μνημόσυνo αὐτῶν γιά λόγους Πίστεως! Νά ὑπάρχει, δηλαδή, μία ἀνοχή (!) καί κατανόηση (!) τῶν ἐπισκόπων (οἰκουμενιστῶν ἤ μνημονευόντων οἰκουμενιστάς), ἐφ' ὅσον καί οἱ διαμαρτυρόμενοι (ἀντι-οἰκουμενιστές) εἶναι "παιδιά" των! Εἰλικρινῶς, αὐτές οἱ ἐκφράσεις καί τοποθετήσεις ἀδικοῦν πολύ τήν ὅλη στάση τῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν καί ἐν προκειμένω τοῦ π. Θ. Ζήση. Εἶναι μᾶλλον ἀτυχεῖς καί, τολμῶ νά πῶ, μέ ὅλο τό σεβασμό μου, ὅτι προδίδουν μία ἀφέλεια, ἄν ὄχι (ἀγωνιστική) ἀνωριμότητα. Ἴσως, δέ, νά δηλώνουν καί μία ἔλλειψη ἐπιγνώσεως τοῦ πόσο σκληρός καί ἀπαιτητικός θά εἶναι ὁ ἀγώνας καί ἡ Ὁμολογία ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἐλπίζω αὐτό νά μή προδίδει καί ἔλλειψη ἐπιγνώσεως τοῦ τί συνιστᾶ ἡ διακοπή κοινωνίας μέ τήν αἵρεση καί τούς φορεῖς της!  Εὐχόμεθα, σύν τῶ χρόνω, νά συνειδητοποιεῖται ὅλο καί περισσότερο ὅτι ἡ διακοπή κοινωνίας δέν εἶναι ἁπλῶς μία πρόσκαιρη "διαμαρτυρία", ἀλλά μία ἰσόβιος μαρτυρία Ὀρθοδοξίας καί σθεναρή ἀντίσταση στήν ἐπικράτηση καί ἐπιβολή τῆς αἱρέσεως. Ὁ δέ διωγμός μπορεῖ νά εἶναι βαρύς καί φυσικά ἀνθρωπίνως "δυσάρεστος", ὅμως ἀποτελεῖ ἀπό πνευματικῆς ἀπόψεως σφραγίδα γνησιότητος τοῦ ἀγῶνος καί, ὡς ἐπιβεβαίωση τοῦ θεαρέστου αὐτοῦ ἔργου, αἰτία χαρᾶς πνευματικῆς καί ὄχι φόβου! Μέ σεβασμό, ἐλάχιστος, Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, θεολόγος.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ

ΣΤΌ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ

 τοῦ μοναχοῦ  Δαμιανοῦ Ἁγιοβασιλειάτη

Τό ὄρος Ἄθως.

Σὲ πρόσφατο ἄρθρο (Ὀρθόδοξος Τύπος - 16 Φεβρ. 2017) ἐκθειάζεται μέχρι παραληρήματος τὸ πρόσωπο καὶ τὸ βιβλίο «Τὰ δύο ἄκρα» τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἀπὸ τὸν ἀγιορείτη μοναχὸ Ἀρσένιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου, ὡς αὐθεντία πνευματικῆς διακρίσεως στὴν ἑρμηνεία τῶν ἱερῶν Κανόνων καὶ ἐν γένει τὸν χαρακτηρίζει «ὁδηγὸ τοῦ ἀγῶνος». Ποιὸς εἶναι ὁ ἀγώνας τῶν θαυμαστῶν τοῦ π. Ἐπιφανίου καὶ ποῦ τοὺς ὁδηγεῖ θὰ τὸ δοῦμε στὴ συνέχεια.

Κρίνεται ἐπάναγκες μὲ τὴν ἐξέλιξη τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ἰδιαίτερα σήμερα μετὰ τὴν Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἐπιστέγασμα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ τεράστια βλάβη ποὺ ἐπέφερε τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ π. Ἐπιφανίου στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσο καὶ νὰ προσπαθήσει κανεὶς στὶς συζητήσεις μὲ κληρικό, μοναχὸ ἢ λαϊκὸ, νὰ ὑποδείξει Κανόνες καὶ νὰ ἀποδείξει ὃτι ἡ διαχρονικὴ παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπαγορεύει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, καὶ ὃτι ἐν καιρῷ κινδυνευούσης πίστεως ἐκ τῶν αἱρετιζόντων Προκαθημένων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθιστοῦν ἐπιτακτικὴ τὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου αὐτῶν ἀπὸ τοὺς πιστούς, οἱ ὑποδείξεις καὶ ἀποδείξεις αὐτὲς πέφτουν στὸ κενό, ἢ μᾶλλον πιὸ χαρακτηριστικὰ στὴ «μαύρη τρύπα» ποὺ κατάφερε νὰ δημιουργήσει, ὁ ἀξεπέραστος σὲ σοφιστεῖες π. Ἐπιφάνιος μὲ μία ἄλλη νεοεφεύρετη ἐκκλησιολογία, δυστυχῶς. Καὶ ἐνῶ δὲν ἀρνοῦνται τὴν ἁγιοπνευστία στοὺς λόγους καὶ τὶς παραινέσεις τῶν Αγίων, παραδόξως κάνουν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν τρανῶς τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ὁ ὁποῖος προφητικώτατα ἐπεσήμανε τὴν χαλεπότητα τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν, δηλαδὴ τῶν ἡμερῶν μας, πέραν τῶν ποικίλων ἁμαρτωλῶν ποὺ καυτηριάζει, ὃτι καὶ αὐτοὶ οἱ ἀδελφοί μας ἔχουν «μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι».(1)

Στὰ «Δύο ἄκρα» ἐπιχειρεῖται, ὀφείλουμε νὰ ὁμολογήσουμε, μὲ θαυμαστὴ μαεστρία ἡ ἀπεξάρτηση ἀπὸ τὴν Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων, τὸ Consensus Patrum ποὺ λένε καὶ οἱ σύγχρονοι θεολόγοι, περὶ τοῦ τρόπου ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν αἱρετικῶν πρὸ τῆς συνοδικῆς καταδίκης αὐτῶν. Ἡ «μαύρη τρύπα» τοῦ π. Ἐπιφανίου διὰ τῆς ὁποίας χαντάκωσε κυριολεκτικὰ τὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ Ἐκκλησιολογία, συνίσταται κυρίως στὴν παρερμηνεία τοῦ 15ου Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καὶ στὰ παρεπόμενά της ποὺ συνοψίζονται στὰ ἑξῆς:

α) ψιλοπράγματα, ἐγένοντο καὶ ἄλλοτε αὐτά,

β) τὰ ἀποτελοῦντα κοινωνικὰς ἐκδηλώσεις τυγχάνουν ἀνάξια οἰασδήποτε προσοχῆς,

γ) ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία (=Διοίκηση),

δ) νὰ μὴν σχίσουμε τὴν Ἐκκλησία,

ε) ὁ 15ος Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου εἶναι δυνητικὸς καὶ οὐχὶ ὑποχρεωτικός, δίδει τὸ δικαίωμα διακοπῆς μνημοσύνου, δὲν ὑποχρεώνει νὰ γίνει αὐτό,

στ) δὲν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ μολυνθῶμεν, οὔτε μνημονεύοντος τοῦ πατριάρχου ἀφοῦ ἀκόμη δὲν καταδικάσθηκε, οὔτε πολὺ περισσότερον δεχόμενοι εἰς κοινωνίαν τοὺς μνημονεύοντας αὐτὸν καὶ τοὺς ἂλλους οἰκουμενιστάς,

ζ) τόσους νέους χάνουμε, μ’ αὐτὰ τώρα θ’ ἀσχολούμεθα;

η) ἔχουσι γνῶσιν οἱ φύλακες.

Ἂν καὶ ἀναιρέθηκαν πλήρως, μέχρι κονιορτοποιήσεως τὰ σοφιστικὰ ἐπιχειρήματά του, ἀπὸ τὸν ἀλήστου μνήμης Ἱερομόναχο Θεοδώρητο Μαῦρο, μέ τὸ τιτλοφορούμενο ἔργο του «Τὸ Ἀντίδοτον», ἐν τούτοις, τὰ μὲν «Δύο Ἄκρα» κυκλοφόρησαν εὐρύτατα στὰ θρησκευτικὰ βιβλιοπωλεῖα τῆς χώρας, ἐνῶ «Τὸ Ἀντίδοτον» ἐλάχιστα μέχρι καὶ ἀπαγορεύσεως, ὁπότε γιὰ νὰ τὸ βρεῖ κανεὶς ἔπρεπε νὰ ἔχει τὴν τύχη τοῦ χρυσωρύχου. Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς καταθέτω ἐν ὀλίγοις μία προσωπική μου ἐμπειρία.

Πρὸς τὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, πήγαμε μέ ἕνα φίλο μου γιὰ προσκύνημα στὴ Μονὴ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ νὰ μιλήσουμε μέ κάποιο μοναχὸ τῆς Μονῆς, συμπατριώτη μας. Μεταξὺ τῶν ἂλλων ἦρθε καὶ ἡ συζήτηση γιὰ τὸ θέμα τῆς μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχη τότε Δημητρίου καὶ τῆς κοινωνίας τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Εἴπαμε ὅσα εἴπαμε καὶ φεύγοντας τοῦ δώσαμε τὸ Ἀντίδοτο γιὰ νὰ τὸ μελετήσει καλύτερα μέ τὴν ἡσυχία του. Κάποιος Ἱερομόναχος ὅμως ποὺ περνοῦσε τυχαῖα ἀπὸ κοντά μας, βλέποντας τὸ βιβλίο ὅρμησε καὶ κυριολεκτικὰ τὸ ἅρπαξε μέσα ἀπὸ τὰ χέρια του λέγοντας: «αὐτὸ τὸ βιβλίο δὲν θὰ τὸ διαβάσεις». Προφανῶς τὸ ἐγνώριζε καὶ στὴ θέα του ἔγινε μαινόμενος ταῦρος.

Τὸ βιβλίο φυσικὰ κατασχέθηκε καὶ ἡ χαρά μας γιὰ τὸ προσκύνημα μεταστράφηκε σὲ λύπη καὶ ὀδύνη, ὄχι γιὰ τὸ βιβλίο, ἀλλὰ γιὰ ὅσα συνέβαιναν γενικώτερα στὸ Ἅγιον Ὅρος.

Πῶς νὰ μὴν ὑπάρχουν λοιπὸν σήμερα κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ νὰ ἐγκολπώνονται «Τὰ δύο ἄκρα» σὰν ἄλλο Εὐαγγέλιο;

 Ποῦ νὰ βροῦν τὴν ὀρθόδοξη ἀντιπαράθεση, ὁ π. Ἀρσὲνιος, ὁ Διονυσιάτης μοναχὸς καὶ τόσοι ἄλλοι κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ χωρὶς «Τὸ ἀντίδοτο»;

Διαβάζοντας τὸ ἄρθρο τοῦ μοναχοῦ Ἀρσενίου, οἱ ὑπερβολὲς γιὰ τὴν σοφία, τὴν πνευματικὴ διαύγεια καὶ τὴν ἀλάθητη αὐθεντία τοῦ π. Ἐπιφανίου, δείχνουν «ἡλίου φαεινότερον» τὴν μέχρι τότε ἀγωνιώδη προσπάθειά του νὰ κατασιγάσει τὴν φωνὴ τῆς συνειδήσεώς του γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν αἱρεσιάρχη τοῦ Φαναρίου. Πῶς νὰ μὴν ἐξανίσταται ἡ συνείδησή του ὅταν κάθε τόσο διαβάζοντας τοὺς βίους καὶ τὰ συγγράμματα τῶν ἁγίων, μαθαίνει ὅτι ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ἐξορίσθηκε τρεῖς φορές, διότι δὲν συγκατέβαινε στὴν κοινωνία μὲ τοὺς μονοθελήτες Πατριάρχες;

–Ὅταν διαβάζει τὴν σύσταση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «Οἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιοῦντες ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσιν, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν»;

–Τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου: «Βαδίζοντες τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μέν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα, μὴ τὸν αἰσθητὸν ἀλλὰ τὸν νοητόν. Οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἂννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός»; (2)

–Τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλη καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»;(3)

–Ἢ ἀπὸ τὴν ἐπιστολή τῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων πρὸς τὸν Λατινόφρονα αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Παλαιολόγο: «Καὶ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή, καὶ οὐκ ἀποστὴσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα, καὶ ὡς καπηλεύσαντας τὰ θεῖα τούτους ἡγήσεται;... Πλὴν ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» καὶ ὅτι «πολὺς ὁ λόγος τοῦ μνημοσύνου»;

Καὶ ἐὰν μὲν φρονοῦσε ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς δὲν εἶναι αἱρετικοί, οἱ ἀνωτέρω λόγοι τῶν ἁγίων φυσικὰ δὲν θὰ τὸν συγκινοῦσαν, ἀφοῦ μᾶλλον θὰ ἦταν καὶ ὁ ἴδιος οἰκουμενιστής, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ἐκφράζεται στὸ ἄρθρο του φαίνεται πὼς εἶχε κάποιες ὀρθόδοξες εὐαισθησίες.

Βαρὺ τὸ φορτίο τῆς συνειδήσεως λοιπὸν καὶ ἦταν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ βρεθεῖ κάποια λύση. Γνωρίζοντας ἴσως τὴν σωστὴ ἀντιμετώπιση τῆς παναιρέσεως, ἀλλὰ φανερὰ παρασυρμένος ἀπὸ τὴν ἰδιαίτερα ἔντονη, σὲ σχέση μὲ τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, κριτικὴ καὶ προπαγάνδα ἐναντίον τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ ἐδῶ καὶ τέσσερις δεκαετίες ἀπὸ τοὺς μοναστηριακοὺς κύκλους τῶν ἀγιορειτῶν, πλὴν τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου, φαίνεται πὼς εἶχε πελαγώσει. «Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει», λέγει τώρα, «πὼς ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ταλαιπωρηθεῖ πολὺ ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο ἄκρα, τὸν οἰκουμενισμὸ καὶ τὸν ζηλωτισμό». Κλασσικὴ ὑποκειμενικὴ περίπτωση αὐθυποβολῆς δι’ ἀποκλεισμοῦ τῶν πάντων, προσπαθώντας νὰ πείσει τὸν ἑαυτό του γι’ αὐτὸ ποὺ ἀμφιβάλλει! Ἔτσι ἐξηγεῖται τὸ παραλήρημα, πλὴν ὅμως δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὸ πάθημα ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ παρακάτω μῦθος.

Κάποτε ἕνας γάϊδαρος παραπονέθηκε στὸν ἄνθρωπό του (ποὺ τὸν ἔπαιρνε στὴν πόλη μιὰ ὥρα δρόμο γιὰ τὰ ψώνια του, καὶ ὅταν γύριζε τὸν ἄφηνε ἐλεύθερο νὰ ἀπολαμβάνει τὴ βοσκή του), ὅτι εἶχε κουρασθεῖ καὶ τοῦ ζήτησε στὸ ἑξῆς νὰ μὴν τὸν μεταχειρίζεται τόσο βάναυσα μὲ βαριὰ φορτία. Καλά, τοῦ λέει ὁ ἄνθρωπος, αὔριο θὰ σὲ περιποιηθῶ καλύτερα. Πρωΐ πρωΐ λοιπὸν τὴν ἄλλη μέρα τὸν πῆγε στὸ μύλο, τὸν ἔζεψε στὸ ἕνα ἄκρο τοῦ ἄξονα τῆς μεγάλης στρογγυλῆς πέτρας καὶ στὸ ἄλλο ἄκρο κρέμασε ἕνα σακὶ μὲ κριθὰρι. Μὲ ἕνα κατὰλληλο μηχανισμὸ ἔφερε τὸ σακὶ κοντὰ στὴ μουσούδα του καὶ ἀφοῦ ἔφαγε λίγο, τὸ ἀπομάκρυνε πάλι στὴ θέση του. Αὐτὸ ἐπαναλήφθηκε τρεῖς μὲ τέσσερις φορὲς μέχρι ἀργὰ τὸ βράδυ. Εὐχαριστημένος ὁ γάϊδαρος στὴν ἀρχὴ γιὰ τὸ λιγοστὸ βάρος ποὺ ἔσερνε, ἔκανε τοὺς ἀτέλειωτους κύκλους προσπαθώντας νὰ φθάσει τὸ ἀγαπημένο του κριθὰρι γιὰ νὰ χορτάσει ἐπιτέλους καὶ τὴν πείνα του.

Παρομοίως «ἐλευθερωμένος» ἀπὸ τὸ πρῶτο βάρος τοῦ φορτίου τῆς συνειδήσεως, ἀναλώνει τὸν μοναχικό του βίο καὶ ὁ π. Ἀρσὲνιος, καθώς καὶ οἱ περισσότεροι ἁγιορείτες μοναχοί (τῶν 19 μονῶν), στὴν κοινωνία μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Βαρθολομαῖο, μακρὰν βεβαίως ἀπὸ τὴν μαρτυρικὴ πρακτικὴ τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση.

Γι' αυτὸ ἀφοῦ «ἀνέπαυσε» τὴν ταραγμένη του συνείδηση, στὸ ἄρθρο καταλήγει «θριαμβευτικῶς» ὡς ἐκ στόματος τοῦ π. Ἐπιφανίου:

«Ἐλᾶτε ὅλοι ὅσοι εἶστε κουρασμένοι καὶ φορτωμένοι ἀπὸ τὸν βαρὺ ζυγὸ τῶν δύο ἄκρων καὶ θὰ σᾶς ἀναπαύσω. Πάρετε ἐπάνω σας τὸν ζυγὸ τῆς μέσης καὶ βασιλικῆς ὁδοῦ καὶ θὰ μάθετε πὼς ἐκεῖ βρίσκεται ἡ πραότητα καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ βρεῖτε ἀνάπαυση καὶ εἰρήνην εἰς τὰς ψυχάς σας. Διότι ὁ ζυγὸς τῆς μέσης καὶ βασιλικῆς ὁδοῦ εἶναι χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον της πολὺ ἐλαφρύ».

Ποιός ἅγιος μίλησε ποτὲ μὲ τόση αὐθεντία, χρησιμοποιώντας μάλιστα τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἀναπαύσει δῆθεν τοὺς χριστιανούς μὲ νέες θεωρίες, ἄγνωστες γιὰ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ἀναμφισβήτητα ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι ἀντάξιος τῆς ὑπερφιάλου παπικῆς αὐθεντίας. Ποιός ἅγιος ἐπίσης ἐφήρμοσε ποτέ, «τῆς πίστεως κινδυνευούσης» τὴν προταθεῖσα μέση καὶ βασιλικὴ ὁδό; Ποιά εἶναι ἡ μέση αὐτὴ ὁδὸς ὅταν κοινωνοῦν μὲ τὸ ἕνα ἄκρο; Ἢ συντάσσεται κανεὶς μὲ τὴν ὀρθοδοξία ἢ τὴν ἀποτάσσεται. Ἢ ἀποδέχεται τὸ φῶς τῆς ἀληθείας ἢ τὸ ἀπορρίπτει. Μεσότης ἀληθείας καὶ ψεύδους ἢ πλάνης δὲν ὑπάρχει. Καὶ καθώς ὀρίζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅτι ἡ διὰ τοῦ μνημοσύνου κοινωνία μολυσμόν ἔχει, εἶναι σαφὲς ὅτι χωρὶς τὴν ὀρθοπραξία στὰ θέματα τῆς πίστεως ἀποσκορακίζεται καὶ ἡ ὀρθοδοξία. Θὰ εἶχε τὸ πρᾶγμα κάποια ἀνοχὴ στὴν ἀρχὴ τοῦ κηρύγματος μιᾶς αἱρετικῆς διδαχῆς, ἀλλὰ σήμερα μετὰ ἀπὸ μιὰ ἑκατονταετία οἰκουμενιστικῆς δράσεως, πῶς μπορεῖ νὰ κοινωνεῖ κάποιος μὲ τοὺς οἰκουμενιστές καὶ νὰ ἐπαναπαύεται στὴν ἐσφαλμένη γνώμη ὅτι συμφωνεῖ αὐτὸ μὲ τὴν ὀρθοπραξία τῶν ὁμολογητῶν ἁγίων;

Ἰδοὺ παρακάτω ὁ λόγος ποὺ ὁ ὀλίγος, ἀλλὰ πολὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἄριστος γιὰ τὴν ἐν τῇ πράξει ὀρθοδοξία π. Θεοδώρητος, ἐπέλεξε τὸν συγκεκριμένο τίτλο στὸ ἀναιρετικό του ἔργο γιὰ «Τὰ δύο ἄκρα».

«Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος μὲ τὸ ἔργο του “Τὰ δύο ἄκρα” ἔγινε ὁ ἰσχυρότερος βοηθὸς τῶν οἰκουμενιστῶν, ὁ καλύτερος δικηγόρος τῶν “χλιαρῶν” καὶ ἀδιαφόρων “συντηρητικῶν”, ὁ λαμπρότερος ὑπογραμμὸς τῶν ὀρθολογιστῶν θεολόγων καὶ παρερμηνευτῶν τῆς Ἐκκλ. Ἱστορίας καὶ τῶν Ἱ. Κανόνων».(4)

Ἀπευθυνόμενος στὸν ἴδιο μέσω τοῦ γραπτοῦ διαλόγου τους τοῦ ἔγραφε:

«Ὄχι μόνον δὲν ἐβοηθήσατε τὴν πολεμουμένην Ὀρθοδοξίαν, ἀλλὰ εἰς τὴν ἐναγώνιον προσπάθειάν της ν’ ἀποφύγη τὸν θανάσιμον ἐναγκαλισμὸν τοῦ παπικοῦ πτώματος, μὲ σαδισμὸν θὰ ἔλεγε κανείς, τῆς ἀπαντούσατε κάθε φορά· Ὑπομονή, ὧ Μῆτερ, ἄχρι καιροῦ, ἄχρι τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου, καὶ τότε θὰ ἴδης ὁποῖα ἡρωϊκὰ τέκνα ἔχεις»(5).

«Ἔτσι ὅμως δεχόμενοι τοὺς κοινωνοῦντας τῷ Πατριάρχῃ καὶ μνημονεύοντες συγχρόνως αὐτοῦ, ἀφοῦ οὐδεὶς κίνδυνος μολυσμοῦ ὑπάρχει (!), πότε καὶ ποῖος θὰ κατορθώση νὰ σταματήση τὴν πορείαν τῶν κακοδόξων; Πότε οἱ πιστοὶ θὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι κηρύσσεται αἵρεσις προκειμένου νὰ ἀντιδράσουν; Πράγματι, μόνον μὲ τέτοιους βοηθοὺς ὁ Ἀθηναγόρας ἐπέτυχε ὅσα ἐπέτυχε καὶ τὰ ὁποῖα συνεχίζει εἰς μεγαλύτερον βαθμὸν ὁ ἐπάξιος διάδοχός του!

Ὁποίαν εὐθύνην ἔχουν σήμερον οἱ προσφέροντες εἰς τὴν νεότητα τὰ πορνὸ καὶ τὰ ναρκωτικά, ὑπέχει καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος ὡς καὶ οἱ διακινοῦντες “Τὰ δύο ἄκρα”, ἀναφορικῶς πρὸς τὴν ἐξάπλωσιν τῆς αἱρέσεως εἰς τὸν Ἑλλαδικὸν χῶρον! Διὰ πολλοὺς ὅμως δὲν παύει νὰ θεωρῆται ὅτι εἶναι ὁ νέος Ζωναρᾶς!»(6)

Ὡς Ἁγιορείτης γνήσιος ὁ π. Θεοδώρητος ἐγνώριζε πολὺ καλὰ πρόσωπα καὶ πράγματα στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας καὶ γιαυτὸ πάντοτε ἔλεγε γιὰ τὸν γνωστὸ π. Παΐσιο, μὲ πόνο καὶ συνοχὴ καρδίας:

«Πῶς νὰ μὴν φθάσουμε στὴ σημερινὴ σύγχυση, ὅταν ὁ π. Παΐσιος μιλώντας γιὰ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο (μὲ τὸν ὁποῖο καμάρωνε στὸν φωτογραφικὸ φακό), εἶπε ὅτι «ὁ Θεὸς οἰκονόμησε αὐτὰ τὰ δύσκολα χρόνια τὸν καλύτερο πατριάρχη»;(7) Ὅταν ὁ ἴδιος προσπαθοῦσε νὰ δικαιολογήσει τὰ ἀδικαιολόγητα, καταφεύγοντας σὲ ἐπιχειρήματα ἀφελῆ καὶ ἐπιπόλαια ὅπως τὰ κάτωθι;

«α) Ὁ πατριάρχης Δημήτριος εἶναι ἕνα ξερὸ κλῆμα, βαστάζει ὅμως τὴν ἄμπελον, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησίαν!

β) Ἂν δὲν μᾶς ἀρέσει ὁ Παπανδρέου θὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα; Τὸ ἴδιο, ἂν δὲν μᾶς ἀρέσει ὁ Δημήτριος, θὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν; Σύμπασα ὅμως ἡ ἁγία Παράδοσις τονίζει, ὅτι ὁ ἀπομακρυνόμενος ἐκ τοῦ κηρύσσοντος αἵρεσιν καὶ διακόπτων τὴν μετ’ αὐτοῦ κοινωνίαν δὲν φεύγει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ «διασώζει» αὐτὴν ἀπὸ σχισμάτων καὶ μερισμῶν!

γ) Ἐγὼ φωνάζω· ὅποιος ἔρχεται εἰς τὸ κελλὶ μου διαμαρτύρομαι. Ἂν φωνάξω περισσότερο, θὰ μὲ διώξουν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος. Δὲν καταλαβαίνετε;» Τὸν καταλαβαίνουμε, ἀλλὰ αὐτὸς δὲν καταλαβαίνει. Τί; τὸ πατρικὸν λόγιον τοῦ ἁγίου Θεοδώρου· “Ἀλλὰ τί ὅτι προτιμώμεθα μᾶλλον Θεοῦ τὰ Μοναστήρια, καὶ τῆς ὑπὲρ τοῦ ἀγαθοῦ κακοπαθείας τὴν ἐντεῦθεν εὐπάθειαν; Ποῦ ἐστι τό· Ἰδοὺ τὰ χείλη μου οὐ μὴ κωλύσω, Κύριε, σὺ ἔγνως; Ποῦ ἐστι τὸ κλέος καὶ ἡ ἰσχὺς τοῦ καθ’ ἡμᾶς τάγματος;”(8)».(9)

Ἀληθῶς χωρὶς «Τὰ δύο ἄκρα», ἡ ἀνήσυχη συνείδηση πολλῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ πιστῶν ἀναμφισβήτητα θὰ τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ὀρθόδοξη πρακτικὴ τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν οἰκουμενιστῶν. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ τοὺς ξεκουράσει, νὰ τοὺς ξελαφρώσει καὶ νὰ τοὺς ἀναπαύσει, ἀντίθετα τοὺς ἔχει ἐγκλωβίσει, μετατρέποντας σὲ τελικὴ ἀνάλυση τὸ πρῶτο βαρὺ μέν, ἀλλὰ ἐλπιδοφόρο φορτίο, σὲ ἀδιάλειπτη κυκλοτερὴ κίνηση, ἀπὸ τὸν ἐφησυχασμό, στὸν χαρτοπόλεμο κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ τὸν χαρτοπόλεμο, μὲ περισσότερο ζῆλο στὸν ἀντιζηλωτισμὸ καὶ πάλι στὸν ἐφησυχασμὸ καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Τιμ. Β’ γ’5.

2. P.G. 35,33.

3. P.G. 99, 1049A

4. Θεοδωρήτου Ἱερ/χου. Ἁγιορείτης. Ἰούλιος 1997.

5. Τὸ ἀντίδοτον σελ. 152.

6. Τὸ ἀντίδοτον σελ. 147.

7. Καθημερινή. 27.11.1993.

8. P.G. 99, 1120D.

9. Τὸ ἀντίδοτον σελ. 10.

ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΕΙΑΤΗΣ

Υ.Γ. Τὸ ἀνωτέρω ἄρθρο στάλθηκε στόν Ὀρθόδοξο Τύπο δύο ἡμέρες μετὰ τὴν δημοσίευση τοῦ ἄρθρου τοῦ μοναχοῦ Ἀρσενίου. Δυστυχῶς ὅμως δὲν φιλοξενήθηκε, ὣς ὤφειλε ἀπὸ τοὺς διευθύνοντες, ἀποδεικνύοντες γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν μεροληψία τους, εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης:

Δήλωση Διακοπῆς Μνημοσύνου

Πρωτοπρεσβύτερος

Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς

Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

18ο χλμ. Θεσσαλονίκης-Περαίας

570 19 Ν. Ἐπιβάται

ΤΗΛ.: 23920.24865 FAX: 23920.27402

Θεσσαλονίκη 03.03.2017

Παναγιώτατον

Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης

κ. Ἄνθιμον

Ἐνταῦθα

Θέμα: Δήλωση Διακοπῆς Μνημοσύνου

Παναγιώτατε,

Μετὰ λύπης, ἀλλὰ καὶ πολλῆς πνευματικῆς χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ἐπιθυμῶ διὰ τοῦ παρόντος νὰ σᾶς γνωστοποιήσω ὅτι, ἀκολουθώντας τὴν Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση στὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, διακόπτω τὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, γιατὶ σεῖς καὶ πολλοὶ ἄλλοι συνεπίσκοποί σας ἐγκαταλείψατε αὐτὴν τὴν θεία Παράδοση καὶ εὑρίσκεσθε ἐκτὸς τῆς ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἡ θεάρεστη καὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἐπαινούμενη αὐτὴ ἐνέργεια συμβολικὰ θὰ γίνει τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας (05.03.2017), ὁπότε ἑορτά-ζουμε τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ διαβάζουμε τὸ «Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας» μὲ τὰ ἀναθέματα ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρετικῶν, ὥστε νὰ δηλώσουμε καὶ μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Θείας Λατρείας ὅτι καταδικάζουμε τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀπορρίπτουμε τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ἀναγνώρισε τὶς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες καὶ ἀποδέχθηκε τὸν συγκρητιστικὸ καὶ καταστροφικὸ Οἰκουμενισμό.

1. Εἰκονομαχία καὶ Οἰκουμενισμός

Μετὰ ἀπὸ ἑκατὸ περίπου χρόνια ποὺ ἐπιτρέψαμε τὸ νέφος τῶν αἱρέσεων νὰ θολώνει καὶ νὰ σκοτεινιάζει τὸν καταγάλανο οὐρανὸ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, νὰ διαιρεῖ καὶ νὰ σχίζει τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, νὰ διασπᾶ τὴν ἀδιάσπαστη ἀκολουθία καὶ διαδοχὴ τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων, τώρα μὲ τὴ Χάρη καὶ συνέργεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τῶν θεοδιδάκτων καὶ θεοφωτίστων Ἁγίων Πατέρων θὰ συντελέσουμε μὲ τὴν θερμὴ ὀρθόδοξη Ὁμολογία μας, νὰ διαλυθεῖ τὸ νέφος τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως διαλύθηκε τὸ νέφος τῆς Εἰκο-νομαχίας, ἡ ὁποία ταλαιπώρησε καὶ τότε τὴν Ἐκκλησία περισσότερο ἀπὸ ἕνα αἰώνα. Ἐμεῖς κάνουμε τὴν ἀρχὴ μαζὶ μὲ ἄλλους Πατέρες, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν ἄντεξαν τὴν σκοτεινιὰ καὶ βγῆκαν ἤδη στὸ ξέφωτο, ὅπως ἔκαναν γιὰ τὴν Εἰκονομαχία καὶ οἱ μοναχοὶ τοῦ Ὀλύμπου τῆς Βιθυνίας, καὶ ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἀναστήσει καὶ θὰ ἀναδείξει ὁ Θεός, ὅπως καὶ τότε, πατριάρχας καὶ ἐπισκόπους, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸν νέον θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον τῶν νέων κρυφῶν καὶ ἐπικίνδυνων δυνάμεων τοῦ σκότους.

Καὶ γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ἄστοχη ἡ σύγκριση Εἰκονομαχίας καὶ Οἰκουμε-νισμοῦ προλαβαίνουμε ἐδῶ νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι χειρότερος κατὰ πολὺ τῆς Εἰκονομαχίας, διότι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων σοβαρῶν δογματικῶν παρεκκλίσεων, ἀπορρίπτει τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων στὸν χῶρο τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ προσβάλλει καὶ ὑποτιμᾶ τὸ ὑπέρτιμο καὶ μοναδικὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τὴν τιμὴ τῶν λοιπῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτοὺς τοὺς εἰκονομάχους καὶ ἁγιομάχους, τοὺς ἐχθροὺς τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων, συναγελαζόμαστε καὶ συνυπάρχουμε μέσα στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ἐξευτελίζοντες τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ μεταβάλλοντάς την ἀπὸ «στύλο καὶ ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας»[1], ἀπὸ Νύμφη Χριστοῦ καὶ Σῶμα Χριστοῦ[2], σὲ ἰσάξια καὶ ἰσότιμη μὲ τὴν πιὸ μικρὴ καὶ ἄθλια προτεσταντικὴ αἵρεση[3]. Καὶ μόνο αὐτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ἐπαινεῖ τὸ προτεσταντικὸ αὐτὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων καὶ συνιστᾶ νὰ ἐξακολουθήσουμε τὴν συμμετοχή μας σ᾽ αὐτὸ καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς Ἐκκλησίας.

2. Ἐπὶ δεκαετίες ἀποδοκιμάζεται ὁ Οἰκουμενισμός

Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ παρουσιάσουμε ὅσα ἀντικανονικά, ἀντορθόδοξα, ἀντιπατερικά, ἀντισυνοδικὰ συνέβησαν καὶ συμβαίνουν στὶς σχέσεις μας μὲ τὶς παλαιὲς καὶ τὶς νέες αἱρέσεις, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ εἶχαν ὁδηγήσει σὲ καθαιρέσεις τοὺς παραβάτες τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ Παραδόσεων καὶ σὲ συνοδικὴ καταδίκη τους. Ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες Ἅγιοι Γέροντες, ὁμολογητές, ἀρχιερεῖς καὶ λοιποὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοί, σοφοὶ καὶ νουνεχεῖς καθηγηταὶ καὶ μεγάλο μέρος τοῦ ὑγιοῦς ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, ἰδιαίτερα τὸ Ἅγιον Ὄρος, ζητοῦσαν καὶ ζητοῦν νὰ ἀποχωρήσουμε ἀπὸ τὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ αἱρέσεων, καὶ νὰ καταδικά-σουμε τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἀξιεπαίνως τὸ ἔπραξαν οἱ ἐκκλησίες Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας. Ἀκόμη καὶ πρόσφατα τὸ θέμα αὐτὸ ταράσσει τὶς συνειδήσεις ὅσων γνωρίζουν τὸ μέγεθος αὐτῆς τῆς ἐκκλησιο-λο­γικῆς ἐκτροπῆς.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἐκφράζοντας αὐτὴν τὴν μακροχρόνια ἀνησυχία καὶ ἀγωνία, συνέταξε καὶ ἐκυκλοφόρησε τὸ 2009 τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἕνα ἱστορικὸ ὄντως κείμενο, ποὺ τὸ ὑπέγραψαν εὐάριθμοι ἀρχιερεῖς, ἑκατοντάδες κληρικῶν καὶ μοναχῶν καὶ χιλιάδες πιστῶν, στὸ ὁποῖο οἱ τίτλοι τῶν σχετικῶν ἑνοτήτων λέγουν τὰ ἑξῆς: 1) Φυλάττουμε ἀμετακίνη-τα καὶ ἀπαραχάρακτα ὅσα οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ Πατέρες θέσπισαν. 2) Διακηρύσσουμε ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι μήτρα αἱρέσεων καὶ πλανῶν.3) Τὰ ἴδια ἰσχύουν, σὲ μεγαλύτερο βαθμό, γιὰ τὸν Προτεσταντισμό, ὁ ὁποῖος ὡς τέκνο τοῦ Παπισμοῦ κληρονόμησε πολλὲς αἱρέσεις, προσέ-θεσε δὲ πολὺ περισσότερες. 4) Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ κοινωνία μας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἡ ἐκ μέρους τους ἀποκήρυξη τῆς πλάνης καὶ ἡ μετάνοια, ὥστε νὰ ὑπάρξει ἀληθινὴ ἕνωση καὶ εἰρήνη· ἕνωση μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ ὄχι μὲ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση. 5) Ἐφ᾽ ὅσον οἱ αἱρετικοὶ ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν στὴν πλάνη, ἀποφεύγουμε τὴν μετ᾽ αὐτῶν κοινωνία, ἰδιαίτερα τὶς συμπροσευχές. 6) Μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἡ Ἐκκλησία εἶχε σταθερὰ καὶ ἀμετάβλητα ἀπορριπτικὴ καὶ καταδικαστικὴ στάση ἔναντι ὅλων τῶν αἱρέσεων. 7) Ὁ διαχριστιανικὸς συγκρητισμὸς ποὺ υἱοθέτησε καὶ ἐνεθάρρυνε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο πρῶτο, διευρύνθηκε τώρα καὶ σὲ διαθρη-σκειακὸ συγκρητισμό, ὁ ὁποῖος ἐξισώνει ὅλες τὶς θρησκεῖες μὲ τὴν μοναδικὴ θεόθεν ἀποκαλυφθεῖσα ἀπὸ τὸν Χριστὸ θεοσέβεια καὶ ζωή. 8) Ἐμεῖς πιστεύουμε καὶ ὁμολογοῦμε ὅτι μόνον ἐν τῷ Χριστῷ ὑπάρχει ἡ δυνατότης σωτηρίας. Οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ οἱ αἱρέσεις ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια. 9) Ὑπάρχουν βέβαια καὶ συλλογικὲς εὐθύνες, καὶ κυρίως τῶν οἰκουμενιστικῶν φρονημάτων Ἱεραρχῶν καὶ Θεολόγων μας, ἀπέ-ναντι στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα καὶ στὸ ποίμνιό τους[4].

3. Γιατί ἐπιταχύνθηκε ἡ σύγκληση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης;

Ἡ ἀντιοικουμενιστικὴ αὐτὴ καὶ ἀντιαιρετικὴ ἐνέργεια συνετάραξε τοὺς κατευθύνοντες τὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ἔβλεπαν νὰ ἀφυπνίζονται οἱ ὀρθόδοξες συνειδήσεις καὶ νὰ κινδυνεύει τὸ ἀντίχριστο ὅραμά τους «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», ὄχι μὲ τὴν Ἀλήθεια ἀλλὰ μὲ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν πλάνη. Ἔπρεπε ἀπέναντι τοῦ πλήθους τῶν Ὀρθοδόξων, τὸ ὁποῖο αὐτοὶ δὲν διέθε-ταν, νὰ ἀντιτάξουν, ὡς κατέχοντες τοὺς θρόνους, τὶς ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, μία τυπικὰ καὶ ἐξωτερικὰ νομιμοφανῆ σύνοδο ἐπισκόπων, ἡ ὁποία θὰ θεσμοθετοῦσε καὶ θὰ ἐπικύρωνε, θὰ νομιμοποιοῦσε τὸν Οἰκουμενισμό. Ἔτσι προέκυψε ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ἔντεχνα καὶ κρυφὰ μετήλ-λαξε τὴν καλὴ καὶ ἀπαραίτητη πορεία πρὸς μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, σὲ μία οἰκουμενιστικὴ καὶ αἱρετίζουσα ψευδοσύνοδο. Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ὑπενθυμίζουμε τὴν αἰφνίδια ἐπιτάχυνση στὴν προετοιμασία τῆς «Συνόδου» ἀπὸ τὸ 2009 καὶ τὸν ὁρισμὸ «Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς» γιὰ νὰ ἀναθεωρήσει δῆθεν καὶ ἐπικαιροποιήσει τὰ προσυνοδικὰ κείμενα, στὴν οὐσία ὅμως νὰ τὰ ἀλλοιώσει καὶ νὰ τὰ μεταλλάξει πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν προσδο-κώμενη καὶ προετοιμαζόμενη Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων. Εἶναι μία μεταλλαγμένη οἰκουμενιστικὴ καὶ αἱρετίζουσα ψευδοσύνοδος[5].

Προσπαθήσαμε πολλοί, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, νὰ ἀποτρέψουμε τὴν σύγκλησή της, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν κατορθώθηκε. Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ ἀνάγκη νὰ στηριχθεῖ ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ τόσο ἀποφασισμένοι οἱ ἐμπλεκόμενοι, ὥστε δὲν ἐλογάριασαν τὶς ἀγωνίες καὶ ἀνησυχίες ποὺ ἐκφράζονταν πολλαχόθεν, ὅπως π.χ. στὴν μεγάλη Ἡμερίδα ποὺ συνδιοργάνωσαν στὸν Πειραιᾶ, τὴνΤετάρτη 23 Μαρτίου 2016, στὴν κατάμεστη αἴθουσα «Μελίνα Μερκούρη» τοῦ Σταδίου Εἰρήνης καὶ Φιλίας, οἱ Ἱερὲς Μητροπόλεις Πειραιῶς, Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων καὶ ἡ Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν. Δὲν τοὺς συνεκράτησε οὔτε ἡ ἀπουσία τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τὴν ἀπουσία τεσσάρων ἐκκλησιῶν (Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας), ἡ ὁποία ἀκύρωνε τόν πανορθόδοξο χαρακτήρα τῆς «Συνόδου» καὶ προεμήνυε ἀναστατώσεις καὶ διαιρέσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος. Ἔσχιζαν καὶ διαιροῦσαν τὴν Ἐκκλησία πρὸς χάριν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση. Ἦταν τόσο καλὰ ὀργανωμένη ἡ συνοδικὴ κατοχύ-ρωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὥστε ὅλες οἱ προσπάθειες ποὺ κατέβαλαν οἱ ἐκπρόσωποι κάποιων ἐκκλησιῶν νὰ διορθωθοῦν καὶ νὰ βελτιωθοῦν τὰ κείμενα ἔπεφταν στὸ κενό. Ἐκπλήσσεται κανείς, ὅταν διαβάσει τὰ «Πρακτι-κὰ - Κείμενα» τῆς Ε´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως (Σαμπεζὺ 10-17 Ὀκτωβρίου 2015), ἡ ὁποία τελικῶς ἐνέκρινε τὰ κείμενα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συζητήσει καὶ νὰ ἐπικυρώσει ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης. Ἕνα ἀόρατο διευθυντήριο εἶχε φροντίσει μὲ ἕνα ἀπαράδεκτο καὶ πρωτοφανῆ κανονισμὸ λειτουργίας νὰ ἑτοιμάσει προσυνοδικὰ κείμενα οἰκουμενιστικά, τῶν ὁποίων ἡ ἔγκριση ἦταν ἐξασφαλισμένη. Καὶ αὐτὸ διότι, ἔστω καὶ ἕνας μόνον ἐκπρόσωπος τῆς οἰκουμενιστικῆς παρέας νὰ διαφωνοῦσε, ὅταν μὲ κάποια πρόταση διορθώσεως ἐθίγοντο τὰ οἰκουμενιστικὰ δόγματα, ἡ πρόταση δὲν γινόταν δεκτή, καὶ τὸ οἰκουμενιστικὸ κείμενο παρέμενε ἀλώβητο καὶ ἄθικτο. Μήπως τὸ ἴδιο δὲν ἔγινε καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λειτουργίας τῆς «Συνόδου» στὴν Κρήτη; Τί ἀπέγιναν οἱ περισσότερες καὶ οὐσιώδεις προτάσεις βελτιώσεως ποὺ ὑπέβαλαν ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἄλλες ἐκκλησίες, τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ μεμονωμένοι ἀρχιερεῖς; Κάποιος ἀπὸ τοὺς Ἡρακλεῖς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διαφωνοῦσε καὶ ἡ πρόταση ἡ ὀρθόδοξη πεταγόταν στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων.

4. Ὁ Οἰκουμενισμὸς νομιμοποιεῖται καὶ εἰσάγεται στὴν Ἐκκλησία.

Ἔτσι ὁ πολεμούμενος προηγουμένως Οἰκουμενισμὸς καὶ καταδικαζόμε-νος ἀπὸ τὴν ἀγρυπνοῦσα ὀρθόδοξη συνείδηση, ἔχει ἀποκτήσει γιὰ πρώτη φορὰ συνοδικὴ κατοχύρωση, ἡ ὁποία βέβαια ἀλλάσσει ὁλοκληρωτικά τὸ ἐκκλησιολογικὸ τοπίο καὶ θέτει ὅλους πρὸ τῶν εὐθυνῶν μας. Δὲν εἶναι ἴδια ἡ κατάσταση πρὶν ἀπὸ τὴν «Σύνοδο» καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτήν. «Δὲν εἶναι ὁ περσινὸς καιρὸς ὁ φετεινὸς χειμώνας», ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821 μπροστὰ στὴν ἐπικίνδυνη στρατιὰ τοῦ Δράμαλη. Μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια προσπαθοῦν οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς «Συνόδου» νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιο-λόγητα. Καὶ ἐπειδὴ δὲν διαθέτουν θεολογικὰ ἐπιχειρήματα, γιὰ νὰ καλύ-ψουν τὰ θεολογικὰ καὶ κανονικὰ ἀτοπήματα, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν καὶ διώκουν ὅσους ἀντιδροῦμε, ἐξωτερικεύοντας τὴν ἐσωτερική τους σύγχυση καὶ ἐμπάθεια.

Ἐμεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ προσωπικὰ κείμενα κριτικῆς καὶ ἀπορρίψεως τῆς «Συνόδου» μετὰ τὴν πραγματοποίησή της, συμμετείχαμε ὡς μέλη τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» στὴν σύνταξη καὶ κυκλο-φόρηση ἐνημερωτικῶν κειμένων, ὥστε νὰ ἐνημερωθεῖ τὸ συνήθως ἀπληρο-φόρητο καὶ ἀκατήχητο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι ἀμέσως μετὰ τὴν λήξη τῶν ἐργασιῶν τῆς «Συνόδου» κυκλοφορήσαμε τὸ κείμενο «Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης καὶ ἡ σύμπλευσή της μὲ τὸν Οἰκουμενισμό», στὸ ὁποῖο καὶ μόνο ἀπὸ τὸν τίτλοφαίνεται ὅτι θεωροῦμε τὴν «Σύνοδο» ὄχι ὡς ὀρθόδοξη ἀλλὰ ὡς οἰκουμενιστική[6]. Λίγο ἀργότερα κυκλοφορήσαμε ἐκτενέ-στερο κείμενο μὲ τίτλο «Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ - Ὁμολογία γιὰ τὴν “Σύνοδο” τῆς Κρήτης», τὸ ὁποῖο ὑπεγράφη ἀπὸ χιλιάδες κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, καὶ τὸ ὁποῖο διαιρεῖται στὶς ἑξῆς ἑνότητες: 1. Ἡ «Σύνοδος» καταστρέφει τὴν ἑνότητα καὶ προκαλεῖ διαιρέσεις. 2. Τίποτε κοινὸ μὲ τὶς ὀρθόδοξες συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Οἰκουμενιστικὴ σύνοδος· 3. Εἰσάγει αἱρετικὴ ἐκκλησιολογία. 4. Θὰ ἐπικυρωθεῖ ἡ «Σύνοδος» ἀπὸ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἱεραρχία; Διακοπὴ μνημοσύνου 5. Ὁ Οἰκουμενισμὸς τῆς Πανθρησκείας εἰσάγεται καὶ στὰ σχολεῖα[7].

Ἐπισκεφθήκαμε ἐπίσης, κάποια μέλη τῆς Συνάξεως, μετὰ ἀπὸ πρόσ-κληση τῶν τοπικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, τὶς ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Βουλ-γαρίας, Ρουμανίας, Μολδαβίας, Γεωργίας, συμπροβληματισθήκαμε γιὰ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης καὶ παρουσιάσαμε τὶς δικές μας ἐκτιμήσεις. Στὴν Μολδαβία μάλιστα σὲ ὀργανωθεῖσα «στρογγυλὴ τράπεζα» στὶς29 Ἰουνίου 2016, ἀμέσως μετὰ τὴν λήξη τῆς «Συνόδου» καταθέσαμε κοινὸ κείμενο ποὺ ἑτοιμάσθηκε μὲ συμβολὲς τοῦ γράφοντος, τοῦ καθηγητοῦΔημ. Τσελεγγίδη καὶ τοῦ μοναχοῦ π. Σεραφεὶμ μὲ τίτλο «Ἀποτίμηση τῶν ἀποφάσεων τῆς “Συνόδου” τῆς Κρήτης», στὸ ὁποῖο λέγαμε ὅτι ἡ «Σύνοδος» διέψευσε τὶς προσδοκίες τοῦ ὑγιοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι οὔτε ἁγία, οὔτε μεγάλη, οὔτε σύνοδος, δὲν ἐπέλυσε σπουδαῖα ποιμαντικὰ προβλήμα-τα, ὅπως τὸ τοῦ Ἡμερολογίου, οὔτε κατεδίκασε τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἀντίθετα τὴν νομιμοποίησε καὶ τὴν ὑποστήριξε καὶ προέβη σὲ ἄμικτη μείξη Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεων. Διετύπωσε ἐπίσης αἱρετικὴ ἐκκλη-σιολογία καὶ διέσπασε τὴν διαχρονικὴ στὴν Πίστη ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀποδοχὴ τῆς «Συνόδου» μεταφέρει τὸν Οἰκουμενισμὸ μέσα στὴν Ἐκκλη-σία καὶ δὲν ἀρκεῖ ἡ ἀποσιώπηση ἢ ἡ ἀπόκρυψη τῶν ἀποφάσεών της, ἀλλὰ ἀπαιτεῖται ἡ συνοδικὴ καταδίκη τους. Σημειώναμε ἐπίσης ὅτι ἡ μνημόνευση τῶν ἐπισκόπων «ἐπ᾽ ἐκκλησίαις» δὲν εἶναι ἀπροϋπόθετη, ἀλλὰ συναρτᾶται πρὸς τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους καὶ δείχνει ὅτι ὁ μνημονευόμενος καὶ οἱ μνημονεύοντες ἔχουν τὴν ἴδια πίστη[8].

5. Ἐλπίζαμε νὰ ἀντιδράσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ διαψευσθήκαμε. Ἄλλη Φερράρα-Φλωρεντία.

Ὅσοι ἀνήκουμε στὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐλπίζαμε ὅτι ἡ εἰκοσιπενταμελὴς (25) ἀντιπροσωπία της, ἔχουσα ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, θὰ τηροῦσε τὶς ὁμόφωνες ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Μαΐου τοῦ 2016, οἱ ὁποῖες ἔδιδαν ὀρθόδοξη κατεύθυνση στὸ βασικὸ κείμενο τῆς «Συνόδου»,«Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», καὶ θὰ ἀνέπαυαν τὶς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Δυστυχῶς μετὰ ἀπὸ ἀσκηθεῖσες πιέσεις, ὅπως κατήγγειλε ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος, μέλος τῆς ἀντιπροσωπίας, ἐγκαταλείφθηκαν οἱ συνοδικὲς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας, ὑπανεχώρησαν ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ τὸ σύνολο τῆς ἀντιπροσωπίας, πλὴν τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου, καὶ ὄχι μόνο κατέστησαν ὑπεύθυνοι ἀ-νυπακοῆς καὶ ἀπειθαρχίας σὲ συνοδικὲς ἀποφάσεις, καὶ γι᾽ αὐτὸ ὑπόλογοι, ἀλλὰ ἐπανέλαβαν τὴν δουλοπρέπεια καὶ δειλία ὅσων ἔλαβαν μέρος στὴν ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῶν πιέσεων ὑπέγρα-ψαν τὰ φιλοπαπικὰ κείμενα τότε, ὅπως τώρα στὴν Κρήτη τὰ φιλοοικουμε-νιστικά. Τουλάχιστον τότε, ὅταν ἐπέστρεψαν στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐλεύθεροι ἀπὸ πιέσεις, ὡμολόγησαν τὴν ἐνοχή τους μπροστὰ στὸ πλῆθος τῶν πιστῶν ποὺ τοὺς ἀποδοκίμαζε καὶ εἶπαν τὰ γνωστά: «Τὸ χέρι αὐτὸ ὑπέγραψε, ἂς κοπεῖ· ἡ γλώσσα ὡμολόγησε, ἂς ἐκριζωθεῖ»[9].

Τώρα ὄχι μόνον δὲν ἔδειξαν παρόμοια μεταμέλεια ὅσοι ἔλαβαν μέρος στήν «Σύνοδο», ἀλλὰ κατάφεραν νὰ πείσουν ὅλα σχεδὸν τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας, ὄχι μόνο νὰ μὴ τοὺς ἐγκαλέσουν γιὰ τὴν φιλοαιρετικὴ στάση τους στὴν Κρήτη, ἀλλὰ νὰ θεωρήσουν οἱ περισσότεροι ὡς καλῶς καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ληφθεῖσες τὶς ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις, καὶ ἁπλῶς στὴν τελευταία Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας (23-24 Νοεμβρίου 2016) νὰ γίνει μία συζήτηση καὶ ἐνημέρωση γιὰ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης, μὲ δεδομένη, ὄχι ἀμφισβητούμενη, τὴν ἀποδοχή της. Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα ὅλης αὐτῆς τῆς ἀντιπατερικῆς στάσεως τῆς Ἱεραρχίας, στὴν πλειονότητα τῶν μελῶν της, ποὺ δείχνει ὁλοφάνερα τὴν θετικὴ ἀποτίμηση τῆς ψευδοσυνόδου καὶ γκρεμίζει ὅλες τὶς ἐλπίδες καὶ τερματίζει τὴν ἀναβολὴ καὶ ἀναμονὴ γιὰ τὶς δικές μας ἱεροκανονικὲς καὶ ὀρθόδοξες ἀποφάσεις, ἦταν τὸ κείμενο τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου «Πρὸς τὸν Λαό», ποὺ ἀποσκοποῦσε δῆθεν στὴν ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ. Εἶναι ἕνα κείμενο ντροπῆς καὶ ψεύδους, μνημεῖο παραπληροφόρησης καὶ παραπλάνησης τοῦ λαοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖο τολμοῦν καὶ λέγουν ὁλοφάνερα ψεύδη, διότι γνωρίζουν ὅτι, ὅπως τὸν ἄφησαν ἀδίδακτο καὶ ἀκατήχητο, θὰ τοὺς πιστεύσει ὡς ποιμένες ὅτι λέγουν τὴν ἀλήθεια. Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς πῶς ὅλα ξαφνικὰ ἔγιναν ὡραῖα καὶ καλά. Ποιό μαγικὸ χέρι ἄγγιξε τὰ ἀμφισβητούμενα πρὸ τῆς Συνόδου κείμενα καὶ τὰ μετέβαλε σὲ ὀρθόδοξα καὶ πατερικά; Μήπως ἔγινε λόγος στὴν «Σύνοδο»γιὰ τὴν παλαιὰ αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ τὶς νέες αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ὑπάρχει κάπου στὰ κείμενα ἡ λέξη αἵρεση; Ἀποτιμῶνται καὶ κρίνονται τὰ κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ αἱρέσεις καὶ πλάνες; Προβληματίζονται γιὰ τὴ συμμετοχή μας στὸ λεγόμενο «Παγκό-σμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ αἱρέσεων; Ἀντιμετωπίζεται τὸ φλέγον θέμα τοῦ Παλαιοῦ καὶ Νέου Ἡμερολογίου, ποὺ τραυματίζει ἀπὸ τὸ 1924 τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας; Γιατί δὲν ἔλαβαν μέρος οἱ τέσσερις ἐκκλησίες, Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν; Ὑπῆρξε στὴν ἱστορία ἄλλο παράδειγμα συνόδου, ποὺ νὰ μὴν ὑπογράφουν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι παρὰ μόνον οἱ προκαθήμενοι, ποὺ νὰ μὴ μετέχουν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, καὶ νὰ καταστρέφεται ἔτσι ἡ βασικὴ ἐκκλησιολογικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσότητος τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι μόνον πρὸς τοὺς ἱεραρχικὰ κατωτέρους τους προβάλλουν τὰ προνόμια τοῦ ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ, ἐνῶ τὰ λησμονοῦν πρὸ τῶν ἰσοβάθμων τους ἀξιωματούχων;

Ἀκόμη καὶ στὸ κείμενο τῆς Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀπορριπτικὸ καὶ καταδικαστικὸ τῆς «Συνόδου», διατηρεῖται κάποιο ἴχνος ἀξιοπρεπείας καὶ συνεπείας πρὸς τὰ πρὸ τῆς «Συνόδου» ὑποστηριζόμενα, διότι, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ θετικὰ στὶς ἀποφάσεις τῆς «Συνόδου», βλέπουν καὶ πολλὰ ἀρνητικά. Στὸ κείμενο «Πρὸς τὸν Λαό» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅλα εἶναι ὡραῖα καὶ καλά· τίποτε ἀρνητικό. Σημειώνουμε βέβαια γιὰ τὴν ἁγιορειτικὴ θέση, ποὺ δὲν ἐκφράζει τὸ σύνολο τῶν Ἁγιορειτῶν, ὅτι σὲ συνοδικὰ κείμενα ὅλα πρέπει νὰ εἶναι θετικά· καὶ τὸ πιὸ μικρὸ ἀρνητικὸ καταστρέφει ὅλο τὸ κείμενο, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνυπάρχουν ἡ ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος· μικρὴ σταγόνα δηλητηρίου καθιστᾶ ἐπικίνδυνο ὅλο τὸ νερὸ ποὺ ὑπάρχει σὲ ἕνα ποτήρι. Καὶ ὅπως λέγειὁ Ἁγιορείτης Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, «ἐν τοῖς περὶ Θεοῦ οὐκ ἔστι μικρὸν τὸ παραμικρόν»[10]. Ἴσως γι᾽ αὐτὸ ὁ συντάκτης ἢ οἱ συντάκτες τοῦ κειμένου «Πρὸς τὸν Λαό» τὰ εἶδαν ὅλα ὄμορφα καὶ ὡραῖα, ψευδόμενοι ὅμως, πλα-νῶντες καὶ πλανώμενοι. Δὲν μποροῦμε ἐδῶ νὰ παρουσιάσουμε τὰ θεολογι-κὰ καὶ ἱεροκανονικὰ ἀτοπήματα τῆς ψευδοσυνόδου· ἁπλῶς τὰ ὑπαινιχθή-καμε· καλὴ καὶ ἀντικειμενικὴ εἰκόνα βλέπει κανεὶς στὸ νέο διπλὸ τεῦχος τῆς «Θεοδρομίας» (Ἰούλιος – Δεκέμβριος 2016), στὸ ὁποῖο σὲ τέσσερις ἑνότη-τες παρουσιάζουμε μεγάλο μέρος, ὄχι τὸ σύνολο, τῶν κειμένων ποὺ καταδι-κάζουν τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης: Α´ Κείμενα Ἐκκλησιῶν. Β´ Κείμενα Ἀρχιερέων. Γ´ Κείμενα λοιπῶν Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν καὶ Δ´ Κείμενα Λαϊκῶν.

6. Τί δέον γενέσθαι; Διακοπὴ Μνημοσύνου.

Καὶ τώρα ποῦ βρισκόμαστε; Τί δέον γενέσθαι; Θὰ ἀφήσουμε τὴν ἀσθένεια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ λυμαίνεται τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας; Ἤδη ἔχει προσβάλει ἀπὸ καιρὸ μεγάλο μέρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας καὶ τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης μὲ πρωταγωνιστὴ στὴ διάδοση τῆς νόσου τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Δικαιολογημένα οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ κάποιοι ἀρχιε-ρεῖς τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» διέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀθηναγόρα κατὰ τὰ ἔτη 1969-1972, τὸ ὁποῖο καλῇ τῇ πίστει ἐπανέλαβαν τὸ 1973 μὲ τὴν ἄνοδο στὸ θρόνο τοῦ σεμνοῦ καὶ ταπεινοῦ Δημητρίου, διαψευσθέντες ὅμως, διότι καὶ αὐτὸς ἀκολούθησε τὰ βήματα τοῦ προκατό-χου του. Ὁ σημερινὸς οἰκουμενικὸς πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ξεπέρασε τοὺς προκατόχους του σὲ αἱρετικὰ καὶ ἀντορθόδοξα τολμήματα. Φρίττει καὶ ἰλιγγιᾶ κανείς, ὅταν ἀναγινώσκει αἱρετικὲς δηλώσεις του ἢ στὴν πράξη ἱεροκανονικὲς παραβάσεις μὲ συμπροσευχὲς καὶ ἄλλα. Δὲν παραλείψαμε ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» νὰ ἐπισημάνουμε κάποιες ἐκκλησιολογικὲς πλάνες του σὲ εἰδικὸ τεῦχος ποὺ κυκλοφορήσαμε μὲ τίτλο «Ἡ νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου». Τὸ κείμενο αὐτὸ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ προεδρεῖο καὶ τὰ μέλη τῆς «Συνάξεως», τὸ ὑπέ-γραψαν καὶ οἱ σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς, Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος, Δρυϊνουπόλεως Ἀνδρέας, Ζιχνῶν καί Νευροκοπίου Ἱερόθεος, Πειραιῶς Σεραφείμ, Γλυφάδας Παῦλος, Κυθήρων Σεραφείμ, Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς, Γόρτυνος Ἱερεμίας, ἑκατοντάδες κληρικῶν καὶ μοναχῶν καὶ χιλιάδες Ὀρθοδόξων πιστῶν[11].

Ὅ,τι ὅμως καὶ ἂν ἔλεγαν καὶ ἔπρατταν ὁ πατριάρχης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἦσαν προσωπικές τους γνῶμες, δὲν εἶχαν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικύρωση. Ἀδυ-νατοῦσαν νὰ τὶς παρουσιάσουν ὡς διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὴν ψευ-δοσύνοδο τῆς Κρήτης αὐτὸ ἔχει ἀνατραπῆ. Στὸ ὑψηλότερο ἐπίπεδο αὐθεν-τίας καὶ περιφανείας, ἐπ᾽ ὄρους ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, στὸ συνοδικὸ ἐπίπε-δο, οἱ αἱρέσεις γαυριοῦν καὶ καυχῶνται ὅτι εἶναι ἐκκλησίες, ὁ διαχριστια-νικὸς καὶ διαθρησκειακὸς Οἰκουμενισμὸς τοῦ Ἀντιχρίστου, τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας θρονιάστηκε στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, τὰ κελεύσματα τῆς συνόδου δια-βάστηκαν μέσα στοὺς ναοὺς καὶ διανεμήθηκαν ἀπὸ χέρια ἐπισκόπων καὶ ἱερέων.

Ἁγιορεῖτες μοναχοὶ στὶς σκῆτες καὶ στὰ κελλιά, ἀφοῦ εἶδαν ὅτι ἡ ἐπίσημη Ἁγιορειτικὴ Κοινότητα σιωπᾶ καὶ συμπορεύεται, διέκοψαν ἤδη τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἀκολουθοῦντες τὴν σταθερὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων. Δὲν ἄντεχε ἡ συνείδησή τους νὰ μνημονεύουν τὸ ὄνομα τοῦ Βαρθολομαίου ὡς ἀρχιεπι-σκόπου στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ νὰ δηλώνουν μὲ αὐτὸ ὅτι ἔχουν τὴν ἴδια πίστη, ὅτι συμφωνοῦν μὲ τὰ αἱρετικά του φρονήματα καὶ μὲ τὴν ψευδο-σύνοδο τῆς Κρήτης.

7. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου εἶναι νὰ ὀρθοδοξεῖ, νὰ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας.

Ἀσφαλῶς εἶναι σημαντικὴ καὶ ἐπιφανὴς ἡ θέση τοῦ ἐπισκόπου στὴν Ἐκκλησία, καὶ ὅλοι τὴν σεβόμεθα καὶ τὴν ἀναγνωρίζουμε, καὶ δὲν χρειά-ζεται νὰ μᾶς ἀραδιάζουν οἱ οἰκουμενιστὲς γνωστὰ κείμενα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Ὅλα αὐτὰ ἰσχύουν ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ὀρθοδοξεῖ, ὅτι ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀλη-θείας, ὅτι δὲν κηρύσσει αἵρεση. Ὅταν κηρύσσει αἵρεση, διακόπτουμε κάθε σχέση μαζί του καὶ κοινωνία καὶ δὲν τὸν μνημονεύουμε στὶς ἱερὲς ἀκολου-θίες. Ἂς ξεκολλήσουν κάποιοι ἀπὸ τὴν καινοτομία τοῦ ἐπισκοποκεντρι-σμοῦ· τὰ μυστήρια τελοῦνται στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος, καὶ ὄχι στὸ ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου, κατὰ τὴν ἀμάρτυρη καὶ βλάσφημη ζηζιούλια ἐκκλησιολογία. Δὲν ὑπάρχει ὑποχρέωση καὶ καθῆκον ὑπακοῆς στὸν αἱρετικὸ ἐπίσκοπο· ὑπάρχει κακὴ ὑπακοὴ καὶ ἁγία ἀνυπακοή, ὅπως δείξαμε μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, στὸ ὁμώνυμο βιβλίο μας ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια[12]. Ἂν συνέβαινε τὸ ἀντίθετο, δὲν θὰ ὑπῆρ-χε σήμερα ἡ Ἐκκλησία, διότι οἱ κατὰ καιροὺς αἱρετικοὶ πατριάρχες, ἐπίσκο-ποι καὶ λοιποὶ κληρικοὶ θὰ εἶχαν ἐπιβάλει μὲ τόσες αἱρετικὲς συνόδους ποὺ συνεκάλεσαν, μὲ τὴν βοήθεια μάλιστα αἱρετικῶν αὐτοκρατόρων, τὴν αἵρε-ση, καὶ θὰ ἐθριάμβευε τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ἐπιθυμοῦν ὅσοι καὶ σήμερα διώκουν, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἐπικρίνουν τοὺς δῆθεν ἀνυπάκουους καὶ ἀπείθαρχους κληρικούς; Ἂς ξαναδιαβάσουν προσε-κτικὰ τοὺς δύο Κανόνες τὸν 31ο Ἀποστολικὸ καὶ τὸν 15ο τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μ. Φωτίου, καὶ ἂς μὴ ἐπικαλοῦνται ἄσχετους κανόνες, ἀποδεικνύοντες καὶ τὴν θεολογική τους ἀμάθεια. Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης καὶ ὅσοι τὴν ὑποστηρίζουν φανερὰ καὶ ἀπροκάλυπτα, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἐμπίπτουν στὸν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας. Σὲ αὐτὸν ἀντὶ νὰ τιμωροῦνται, ἐπαινοῦνταν καὶ τιμῶνται οἱ ἱερεῖς ποὺ διακόπτουν τὸ μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου[13].

8. Δὲν πρέπει νὰ λέμε ψέμματα μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα.

Ὡς πρὸς τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ πρὸ τῆς «Συνόδου» ἦταν δικαιολογημένη ἡ διακοπὴ μνημοσύνου, πολὺ περισσότερο μετὰ ἀπὸ αὐ-τήν, διότι αὐτὸς ἦταν ὁ πρωτουργὸς καὶ πρωτεργάτης. Εἶναι συγκλονιστικὸ καὶ ἀκαταμάχητο τὸ ἐπιχείρημα τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλαν πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η´ Παλαιολόγο, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν ψευδοένωση τῆς Λυὼν (1273) τοὺς ἐπίεζε νὰ μνημονεύουν στὴν Θ. Λειτουργία τὸ ὄνομα τοῦ πάπα. Ἀποκρούοντες αὐτὴν τὴν ἀπαίτηση ἀντιτείνουν: Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐνῶ ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς συνιστᾶ οὔτε στὸν δρόμο νὰ χαιρετοῦμε τοὺς αἱρετικούς, οὔτε νὰ τοὺς δεχόμαστε σὲ κοινὲς οἰκίες, ἐμεῖς νὰ τοὺς εἰσάγουμε μέσα στοὺς ναούς, ὅταν στὴν φρικτὴ καὶ μυστικὴ τράπεζα θύεται καὶ σφαγιάζεται ἀθύτως ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Μόνον ἀπὸ τὸν Ἅδη θὰ μποροῦσε νὰ ἐκπορεύεται φωνὴ ποὺ μνημονεύει τὸν ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν πάπα. Ἂν ὁ ἁπλὸς χαιρετισμὸς τῶν αἱρετικῶν μᾶς κάνει κοινωνοὺς τῆς αἱρέσεως, πόσο περισσότερο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τὴν φωνητικὰ ἰσχυρὴ μνημόνευσή του, ὅταν τελοῦνται τὰ θεῖα καὶ φρικτὰ μυστήρια; Καὶ ἂν ὁ Χριστός, ὁ ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης κείμενος, εἶναι ἡ αὐτοαλήθεια, πῶς θὰ δεχθεῖ τὸ μεγάλοψεῦδος, τὸ νὰ συμπαραθέτουμε τὸν πάπα ὡς ὀρθόδοξο πατριάρχη μὲ τοὺς λοιποὺς ὀρθοδόξους πατριάρχες; Τὴν ὥρα τῶν φρικτῶν μυστηρίων θὰ παίζουμε θέατρο καὶ θὰ παρουσιάζουμε τὸ ἀνύπαρκτο ὡς ὑπαρκτό, τὴν αἵρεση ὡς Ὀρθοδοξία; Πῶς θὰ τὰ ἀνεχθεῖ αὐτὰ ἡ ὀρθόδοξη ψυχὴ καὶ δὲν θὰ διακόψει τὴν κοινωνία πρὸς αὐτοὺς ποὺ μνημονεύουν καὶ δὲν θὰ τοὺς θεωρήσει ὡς καπήλους καὶ ἐκμεταλλευτὲς τῶν θείων;[14] Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἐξηγοῦν γιὰ ποιό λόγο μνημονεύουμε τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία. Αὐτὸ γίνεται, ὄχι γιατὶ χωρὶς τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως δὲν ἐπιτελεῖται τὸ μυστήριο, κατὰ τὴν σφαλερὴ γνώμη μερικῶν συγχρόνων, ἀλλὰ γιὰ νὰ φανεῖ ἡ «τέλεια συγκοινωνία», ἡ ταυτότητα πίστεως τοῦ μνημονεύοντος καὶ τοῦ μνημονευομένου. Ἀναφέρουν μάλιστα καὶ τὴν ἐξήγηση τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Θεοδώρου Ἀνδίδων, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἱερουργὸς ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως γιὰ νὰ δείξει ὅτι κάνει ὑπακοὴ στὸν προϊστάμενό του, ὅτι ἔχει τὴν ἴδια πίστη μὲ αὐτὸν καὶ ὅτι εἶναι διάδοχος τῶν θείων μυστηρίων[15].

Ὀρθῶς, λοιπόν, καὶ σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν Παράδο-ση τῆς Ἐκκλησίας οἱ Ἁγιορεῖτες διέκοψαν παλαιὰ τὸ μνημόσυνο τοῦ ἐπισκό-που τους, τοῦ Ἀθηναγόρα, καὶ οἱ σημερινοὶ κελλιῶτες τὸ μνημόσυνο τοῦ Βαρθολομαίου. Ὀρθῶς ἐπίσης ἔπραξαν τὸ 1970 οἱ τρεῖς ἀρχιερεῖς τῶν «Νέων Χωρῶν», δηλαδὴ οἱ μητροπολίτες Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, Φλωρίνης Αὐγουστῖνος καὶ Παραμυθίας Παῦλος, ποὺ διέκοψαν ἐπίσης τὸ μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα, χωρὶς νὰ ἐλεγχθοῦν ἢ νὰ ἐπιτιμηθοῦν ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τότε. Τώρα τρέμουν καὶ δειλιοῦν καὶ δὲν θέλουν οὔτε νὰ ἀκούσουν τὴν λέξη Διακοπὴ Μνημοσύνου ἢ Ἀποτείχιση, τὴν ὥρα ποὺ ὁ Βαρθολομαῖος ὑπερέβη ὅλα τὰ ἐκκλησιολογικὰ ὅρια καὶ εἰσήγαγε μὲ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως εἰσήγαγε τὸν πάπα καὶ ἄλλους αἱρετικοὺς μέσα στὸ θυσιαστήριο τὴν ὥρα τῆς Ἐπιτελέσεως τῆς Θείας Μυσταγωγίας.

9. Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου ἐπεκτείνεται καὶ στοὺς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Μέχρι τώρα ἤμασταν ἐπιφυλακτικοὶ ὡς πρὸς τὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύ-νου τῶν ἐπισκόπων τῶν «Νέων Χωρῶν» ποὺ μνημονεύουν τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὴν Θεία Λειτουργία· θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ τὸ εἶχαν διακόψει πολὺ πρὸ τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης μὲ βάση τὰ «γυμνῇ τῇ κεφα-λῇ» λεγόμενα καὶ πραττόμενά του. Καὶ ἀνεχόμασταν νὰ ψεύδεται ὁ ἐπίσκοπός μας πρὸ τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ἰσχυριζόμενος ὅτι ὁ πατριάρχης ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας λέγοντας στὴν ἐκφώνηση: «Ἐν πρώτοις μνήσθητι Κύριε τοῦ πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου καὶ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας». Τουλάχιστον κατὰ τὸ ἥμισυ ἡ ἐκφώνηση ἦταν ἀληθής, διότι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλη-σίας τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες ἀντιδροῦσε στὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Φαναρίου, καὶ οἱ ἱεράρχες στὴν πλειονότητά τους ἦσαν ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέχρι καὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, τοῦ ὁποίου εἶναι γνωστὴ ἡ κατηγορηματικὴ ρήση ὅτι «ὁ παπισμὸς δὲν εἶναι ἐκκλησία». Τώρα ὅμως μετὰ τὴν θετικὴ ἀποτί-μηση καὶ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀπὸ τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, μὲ τὸ ψευδέστατο κείμενο «Πρὸς τὸ Λαό», ἡ ἐκφώνηση ψεύδεται καὶ γιὰ τὸν πατριάρχη καὶ γιὰ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, διότι πλέον ἀμφότεροι δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀκόμη καὶ οἱ ἱερεῖς τῆς παλαιᾶς Ἑλλάδος, ὅπου οἱ ἀρχιερεῖς μνημονεύουν μόνο τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, ἔχουν τὸ κανονικὸ δικαίωμα νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, διότι δὲν ἀντέχειἡ ἱερατική τους συνείδηση νὰ τὸν ἀκούουν νὰ ψεύδεταιμέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ λέγει,«Ἐν πρώτοις μνήσθητι Κύριε τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῆς ὀρθοτομούσης τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας». Πολὺ περισσότερο δικαιοῦνται νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο ὅσων ἐπισκόπων ἔχουν οἱ ἴδιοι αἱρετικὰ - οἰκουμενιστικὰ φρονήματα, καὶ στὴν παλαιὰἙλλάδα καὶ στὶς λεγόμενες «Νέες Χῶρες», καὶ διδάσκουν, λόγου χάριν, ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία μὲ Χάρη, Μυστήρια καὶ ἀποστολικὴ διαδοχή.

Τοὺς ἐπισκόπους ποὺ ἔχουν ἐμφανῶς ὀρθόδοξο φρόνημα καί δὲν συμφωνοῦν μὲ τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, ἀλλὰ γιὰ λόγους ποὺ αὐτοὶ θεωροῦν σοβαροὺς ἐξακολουθοῦν νὰ μνημονεύουν τὸν πατριάρχη καὶ τὴν σύνοδο δέν τοὺς κατακρίνουμε. Τοὺςπαρακαλοῦμε νὰ σκεφθοῦν τὴν ἐξάπλωση καὶ κυριαρχία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ νὰ ἐπιτελέσουν τὸ ποιμαντικό τους χρέος· περιμένουμε καὶ τὴν δική τους ἐπαινετὴ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ Πατέρες ἀντίδραση. Ἡ ὁποιαδήποτε οἰκονομίαδὲν παραβλάπτει τὴν ἀκρίβεια καί ἔχει προσωρινὸ χαρακτήρα[16].

10.Ὁλοφάνερα οἰκουμενιστὴς ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Ἐμπίπτει στὸν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας.

Στὴν κατηγορία τῶν οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων ἀνήκετε ὁλοφάνερα καὶ σεῖς, Παναγιώτατε μητροπολίτα Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμε, ὅπως σᾶς ἐξήγησα πρὸ ἡμερῶν στὴν ἐπιστολὴ ποὺ σᾶς ἔστειλα, ἀπαντώντας στὴν «πατρική» καὶ «νουθετήρια» ἐπιστολή σας, μὲ τὴν ὁποία μοῦ συνιστούσατε νὰ παύσω νὰ ὁμιλῶ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ γιὰ τὴν σύνοδο τῆς Κρήτης, γιατὶ ἀναστατώνω δῆθεν τὶς συνειδήσεις τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιβεβαιώσατε ὁλοφάνερα «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» τὴν οἰκουμενιστική σας ταυτότητα μὲ τὴν ἐγκωμιαστικὴ ἀποδοχὴ τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης κατὰ τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὶς 23-24 Νοεμβρίου τοῦ 2016, καὶ μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ διαβασθεῖ καὶ νὰ διανεμηθεῖ στοὺς Ἱεροὺς Ναούς τῆς Μητροπόλεώς σας τὸ ψευδέστατο κείμενο «Πρὸς τὸν Λαό». Ὅση προσπάθεια καὶ ἂν καταβάλλετε, σεῖς καὶ οἱ ἄλλοι οἰκουμενισταὶ ἐπίσκοποι, νὰ ἐξωραΐσετε τὴν ψευδοσύνοδο, δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἐπιτύχετε, διότι αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε ἁγία, οὔτε μεγάλη, οὔτε σύνοδος, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀληθῆ μαρτυρία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ ἀποτυπώνεται μὲ πλῆθος κειμένων στὸ τελευταῖο διπλὸ τεῦχος τῆς Θεοδρομίας (Ἰούλιος – Δεκέμβριος 2016), τὸ ὁποῖο σᾶς ἀποστείλαμε.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἐμπίπτετε σὲ ὅσα περὶ ἐπισκόπων ποὺ κηρύσσουν αἵρε-ση διαλαμβάνει ὁ 15ος Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μ. Φωτίου (861), συνοψίζοντας τὴν Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση, γι᾽ αὐτὸ δια-κόπτω τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σας κατὰ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες συμβο-λικὰἀπὸ σήμερα Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν ἀνέχεται ἡ ἱερατική μου συνείδηση ἡ μὲν Ἐκκλησία διὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Ἁγίων Συνόδων νὰ καταδικάζει σήμερα ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς εἰκονομάχους, σεῖς ὅμως νὰ ἀναγνωρίζετε τὶς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες καὶ νὰ συναποτελεῖτε μὲ τοὺς εἰκονομάχους Προτεστάντες τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Μνημονεύοντας τὸ ὄνομά σας δηλώνω ὅτι εἶμαι καὶ ἐγὼ οἰκουμενιστής, ὅτι ἔχω τὴν ἴδια πίστη μὲ σᾶς καὶ ψεύδομαι ἐνώπιον τῆς Ἀληθείας, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ θύοντος καὶ θυομένου ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ὅπως ψεύδεσθε τώρα καὶ ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐπίσκοποι παλαιᾶς καὶ νέας Ἑλλάδος ἰσχυριζόμενοι ἐκφώνως ὅτι ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας.

Θὰ χαρῶ πολύ, ἄν, ἐφαρμόζοντας καὶ σεῖς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἰδιαίτερα τὸν 15ο τῆς Πρωτοδευτέρας, ἐπαινέσετε ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς εὐσε-βείας ἢ τουλάχιστον μὲ ἀφήσετε νὰ ἐπιτελῶ τὸ λειτουργικὸ καὶ διδακτικό μου ἔργο στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου. Ἔτσι ἔπραξε ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὅταν οἱ Ἁγιορεῖτες τοῦ ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο, καὶ ἔτσι ἔπραξε καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τοὺς τρεῖς μνημο-νευθέντες μητροπολίτες. Δὲν ἔλαβαν κανένα μέτρο ἐναντίον τους, καὶ ἔτσι ἀποφεύχθηκαν οἱ διαιρέσεις, ποὺ θὰ εἶχαν ἀποφευχθῆ ἄν, μετὰ τὴν μεταρρύθμιση τοῦ Ἡμερολογίου, ἡ Ἐκκλησία ἄφηνε ὅσους ἤθελαν νὰ ἀκολουθοῦν τὸ παλαιὸ Ἡμερολόγιο μέσα στοὺς κόλπους της, ὅπως ἄφησε καὶ πολλὲς τοπικὲς ἐκκλησίες καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἂν ἀρχίσετε τὶς διώξεις, σεῖς θὰ εἶσθε παραβάτης τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ δημιουργὸς σχισματικῶν καταστάσεων. Ἐγὼ δὲν θὰ προκαλέσω σχίσμα, διότι δὲν θὰ προσχωρήσω σὲ σχισματικὴ ὁμάδα, οὔτε θὰ μνημονεύω ἄλλον ἐπίσκοπο. Θὰ ἀναμένω μετὰ καλῶν ἐλπίδων νὰ ἐπαναλάβω τὸ μνημόσυνό σας, ὅταν δημοσίως καὶ «ἐπ᾽ ἐκκλησίαις» καταδικάσετε τὶς αἱρέσεις τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀπορρίψετε τὴν σύνοδο τῆς Κρήτης. Ἂν παραμείνετε στὰ φιλοπαπικὰ καὶ οἰκουμενιστικά σας φρονήματα, δὲν θέλω τοῦ λοιποῦ νὰ ἔχω καμμία κοινωνία μαζί σας, ἀκολουθώντας τὸν ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν Ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό, ὁ ὁποῖος συνοψίζοντας τὴν συνοδικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἔλεγε ὅτι «ὅλοι οἱ διδάσκαλοι τῆς ἐκκλησίας, ὅλες οἱ σύνοδοι καὶ ὅλη ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς παρακινοῦν νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς ἑτεροδόξους καὶ νὰ μὴν ἔχουμε κοινωνία μαζί τους»[17]. Συνιστοῦσε νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς λατινόφρονες, ἀντίστοιχους τῶν σημερινῶν οἰκουμε-νιστῶν, ὅπως φεύγει κανεὶς ἀπὸ τὰ φίδια[18]. Εἶχε τὴν πεποίθηση ὅτι ὅσο ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν λατινόφρονα πατριάρχη καὶ τοὺς ὁμοίους του τόσο προσεγγίζει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς Ἁγίους, καὶ ὅταν χωρίζεται ἀπὸ αὐτούς, ἑνώνεται μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας[19].

Ἐγὼ ὡς μικρὸς ποιμένας καὶ διδάσκαλος ἔπραξα τὸ καθῆκον μου. Εὔχομαι καὶ σεῖς ὡς μεγαλοποιμένας νὰ πράξετε ὅ,τι σᾶς φωτίσει ὁ Θεός.

Μὲ σεβασμὸ στὴν ἀρχιερωσύνη σας

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

[1].Α´ Τιμ. 3, 15.

[2].Α´ Κορ. 12, 27. Ἐφ. 1, 23 καὶ Ἐφ. κεφ. 4 καὶ 5.

[3]. Βλ. Ἀπολογία πατριάρχου Ἰωσὴφ πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η´ Παλαιολόγον, ἐν V. Laurent – J. Darrouzes, Dossier Grec de l’ Union de Lyon 1273-1277), Paris 1976, σ. 289: «Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς, ἡ τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησία, ἣν ἑαυτῷ νύμφην “ἄμωμον” καὶ ἀμίαντον ἐμνηστεύσατο, φυλάξασθε ἀπὸ τοῦ μιάσματος τούτου, παρακαλῶ, τοῦ τῶν Ἰταλῶν· μὴ προσάψωμεν ἑαυτοῖς τὸν ἐκ τούτου μιασμόν, καὶ ἀποστραφῆ ἡμᾶς ὁ τῶν ψυχῶν νυμφίος καὶ αἰωνίως καταισχυνώμεθα. “Μὴ δῶμεν τόπον τῷ διαβόλῳ”». Ὁ πατριάρχης Ἰωσὴφ εἶναι ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑορτάζει στὶς 30 Ὀκτωβρίου.

[4]. Συναξη Ορθοδοξων Κληρικων και Μοναχων, Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Ἰούλιος 2009.

[5]. Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, «Μεταλλαγμένη καὶ ἀλλοιωμένη ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος», Θεοδρομία 17 (2015) 3-9. Τοῦ αὐτοῦ, «Ποιός καὶ γιατί ἄλλαξε τὸν χαρακτήρα τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου;», Θεοδρομία 17 (2015) 602-628. Τὰ ἴδια ἄρθρα καὶ στὸ βιβλίο τοῦ ἰδίου, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 49-94.

[6]. Βλ. τὸ κείμενο εἰς Θεοδρομία 18 (2016) 474-477.

[7]. Τὸ κείμενο εἰς Θεοδρομία 18 (2016) 478-487.

[8]. Τὸ κείμενο εἰς Θεοδρομία 18 (2016) 495-502.

[9]. Δουκα, Ἱστορία Βυζαντινὴ 31, PG 157, 1013: «Ἀλλὰ πῶς ἡ δεξιὰ αὕτη ὑπέγραψεν; ἔλεγον. Κοπήτω· ἡ γλῶττα ὡμολόγησεν ἐκριζούσθω».

[10]. Ἁγίου Γρηγοριου Παλαμα, Λόγος Α´, Περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Πρόλογος, ἐν Π. Χρηστου, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Συγγράμματα, Θεσσαλονίκη 1962, τόμος Α´, σελ. 24.

[11]. Τὸ κείμενο καὶ εἰς Θεοδρομία 16 (2014) 557-570.

[12]. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Κακὴ ὑπακοὴ καὶ ἁγία ἀνυπακοή, Θεσσαλο-νίκη 2006.

[13]. Κανὼν 31ος Ἁγίων Ἀποστόλων: Εἴ τις Πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου, χωρὶς συναγάγει, καὶ θυσιαστήριον ἕτερον πήξει, μηδὲν κατεγνωκὼς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ, καὶ δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθω, ὡς φίλαρχος. Τύραννοςγάρ ἐστιν· ὡσαύτως δὲν καὶ οἱ λοιποὶ Κληρικοί, καὶ ὅσοι ἂν αὐτῷ προσθῶνται, οἱ δὲ λαϊκοὶ ἀφοριζέσθωσαν. Ταῦτα δὲ μετὰ μίαν, καὶ δευτέραν καὶ τρίτην παράκλησιν τοῦ Ἐπισκόπου, γινέσθω». Κανὼν 15ος Πρωτοδευτέρας Συνόδου: «Τὰ ὁρισθέντα περὶ Πρεσβυτέρων καὶ Ἐπισκόπων καὶ Μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον ἐπὶ Πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε εἴ τις Πρεσβύτερος, ἤ Ἐπίσκοπος, ἤ Μητροπολίτης τολμήσοι ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον Πατριάρχην κοινωνίας, καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ Μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως, σχίσμα ποιήσοι· τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ἐσφράγισταί τε καὶ ὥρισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων, καὶ σχίσμα ποιούντων, καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι᾽ αἵρεσίν τινα παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων, ἢ Πατέρων, κατεγνωσένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου δηλονότι τὴν αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττον-τος, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾽ Ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανο-νικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺςτῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ Ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδα-σκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

[14].Ἐπιστολὴ ὁμολογητικὴ τῶν Ἁγιορειτῶν πρὸς τὸν βασιλέα Μιχαὴλ Παλαιολόγον, ἐν V. Laurent – J. Darrouzes, Dossier Grec, ἔνθ᾽ ἀνωτ., σελ. 397-399.

[15]. Αὐτόθι, σελ. 399: «Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ ὀρθόδοξος ἐκκλησία τὴν ἐπὶ τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο· γέγραπται γὰρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τὸ τοῦ ἀρχιερέως ὄνομα, “δεικνύων καὶ τὴν πρὸς τὸ ὑπερέχον ὑποταγὴν καὶ ὅτι κοινωνὸς αὐτοῦ τῆς πίστεως καὶ τῶν θείων μυστηρίων διάδοχος”». Θεοδωρου ἐπισκόπου Ἀνδίδων, Προθεωρία κεφαλαι-ώδης περὶ τῶν ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ γινομένων συμβόλων καὶ μυστηρίων 32, PG 140, 460-461: «Εἶτα ἡ ἐκφώνησις· Ἐν πρώτοις μνήσθητι Κύριε τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν· ἀφ᾽ ἧς δείκνυται ὑποταγὴ ἡ πρὸς τὸ ὑπερέχον καὶ ὅτι τούτου μνημονευομένου τοῦ ἀρχιερέως κοινωνός ἐστι καὶ ὁ προσφέρων τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῶν μυστηρίων διάδοχος, ἀλλ᾽ οὐχὶ καινὸς τις μύστης ἢ εὑρετὴς τῶν παρ᾽ αὐτοῦ προσφερομένων συμβόλων».

[16]Βλ. Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου, Θεοκτίστῳ Μαγίστρω, Ἐπιστολὴ Ι. ΚΔ, PG 99, 984: «Καὶ τοῦτο δεδιδάγμεθα, ἐν μὲν τοῖς Ἀποστόλοις παρὰ τοῦ Παύλου ἁγνισαμένου καὶ περιτεμόντος τὸν Τιμόθεον· ἐν δὲ τοῖς Πατράσι παρὰ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου προσηκαμένου τὸ λῆμμα τοῦ Οὐάλεντος καὶ ὑποσιωπήσαντος πρὸς καιρὸν τὴν Θεὸς φωνὴν γυμνὴν ἐπὶ τοῦ Πνεύματος. Ἀλλ᾽ οὔτε ὁ Παῦλος ἔμεινεν ἁγνιζόμενος, οὔτε Βασίλειος προσηκάμενος ἔτι τὸ τοῦ Οὐάλεντος δῶρον καὶ μὴ κηρύττων Θεὸν τὸ Πνεῦμα. Τοὐναντίον μὲν οὖν ἀμφότεροι ὑπὲρ ἑκατέρων θανάτους αἱρησάμενοι φαίνονται. Οὕτω τις ἐκ τοῦ αἰῶνος οἰκονομῶν οὐ διέσφαλται τοῦ καλοῦ· θᾶττον γὰρ ἐπεδράξαντο ὃ μικρὸν ἐνέλιπον. Ὡς ἐπὶ τοῦ οἰακοστρόφου, ὑπανέντος μικρὸν τὸ πηδάλιον, διὰ τὴν ἀντιπνεύσασαν καταιγίδα. Ἑτέρως δὲ διενεχθεὶς διήμαρτε τοῦ σκοποῦ· ἀντὶ οἰκονομίας παράβασιν τελέσας». Ναυκρατίῳ τέκνῳ, Ἐπιστολὴ Ι, ΜΘ, PG 99, 1088: «Ἃ μέχρι τινὸς καιροῦ γινόμενα, οὐδὲν ἔχει τὸ μεπτόν, οὐδὲ τὸ κατὰ τι ἀπηχὲς καὶ ἔκνομον· ὑφειμένον δ᾽ οὖν ὅμως καὶ οὐκ ἄγαν ἀκριβές. Τοῦτο γὰρ οἰκονομία ἡ πρὸς καιρόν».

[17].Μαρκου Ευγενικου, Ὁμολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως ἐκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντίᾳ 5, Patrolo-gia Orientalis 17, 442: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστα-σθαι».

[18].Τοῦ αὐτοῦ, Ἐγκύκλιος τοῖς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὑρισκομένοις Χριστια-νοῖς 6, ἐν Ιωαννου Καρμιρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολι-κῆς Ἐκκλησίας, Ἀθῆναι 19602, τόμος Α´, σελ. 427: «Φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως, ὡς αὐτοὺς ἐκείνους ἢ κακείνων πολλῷ χείρονας, ὡς χριστοκαπήλους καὶ χριστεμ-πόρους».

[19].Τοῦ αὐτοῦ, Λόγοι ἐν τῇ τελευτῇ αὐτοῦ, Patrologia Orientalis 17, 485: «Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἀποδιίσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς Ἁγίοις, καί, ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς Ἁγίοις Πατράσι καὶ Θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας».

Η στιγμή της διακοπής μνημοσύνου του μητρ. Θεσ/νίκης κ.Ανθίμου από τον π...

Πρῶτος ἑορτασμός

 τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας (2017)

μετά τήν

 "Πανορθόδοξη Συνοδική" ἄρνησή Της (2016)!

ὑπό Δημ. Κυρ. Ἀναγνώστου, θεολόγου

Ὁ ἐφετινός ἑορτασμός τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ τρέχοντος ἔτους 2017, θά μείνει στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία ὡς ὁ πρῶτος ἑορτασμός τῆς μεταλλαγμένης Ὀρθοδοξίας. Τῆς ὀνόματι μόνον ἀποκαλουμένης ὡς ὀρθοδοξίας, ἐν τῆ πράξει δέ κατασταθείσης ψευδοδοξίας. Τοῦτο, ὅμως, μόνον ὀλίγοι τό κατανοοῦν καί συναισθάνονται στό βάθος τῆς ψυχῆς των τήν πελώρια συμφορά ἡ ὁποία ἔπληξε τόν ὀρθόδοξο κόσμο. Ἐάν σήμερον ὑπῆρχαν, ἔστω καί ἐλάχιστοι, γνήσιοι ἀπόγονοι κατά τήν Πίστη καί τό ὁμολογιακό φρόνημα ἐκείνων τῶν μακαρίων εἰκονοφίλων κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπέφεραν τά πάνδεινα ὑπερασπιζόμενοι τήν ἐξεικόνιση τοῦ ὁρατοῦ χαρακτῆρος τῆς ὑποστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος Χριστοῦ, θά μετέβαιναν σήμερον ὁπωσδήποτε στήν Μητρόπολη τῶν Ἀθηνῶν. Ἐκεῖ δέ, ἀφοῦ θά προσκυνοῦσαν τίς Ἱερές Εἰκόνες στά προσκυνητάρια τοῦ Ναοῦ θά κατευθύνονταν στό κέντρο τοῦ Ναοῦ καί ἐνώπιον τοῦ ὁρισθέντος γιά νά ἐκφωνήσει τόν πανηγυρικό τῆς ἡμέρας δεδηλωμένου αἱρετίζοντος καί οἰκουμενιστοῦ ἐπισκόπου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου καί τοῦ προδώσαντος τήν Ὀρθοδοξίαν καί τόν λαό τοῦ Θεοῦ Ἀρχιθύτη τῶν Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου, θά ἐπανελάμβαναν πρός αὐτούς τό ἀνάθεμα τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά ὅσους ἀρνοῦνται νά ἀναθεματίζουν τίς αἱρέσεις! ("Τοῖς μή λέγουσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα, ἀνάθεμα ἔστω"!). Ἐπιπροσθέτως θά παρέδιδαν στήν πυρά, μέ τή βοήθεια ἑνός κεριοῦ, τόσο τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς Ληστρικῆς καί πρώτης μεγάλης συνόδου ἐπιβολῆς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στήν ὑφήλιον Ὀρθοδοξία, ὅσο καί τό κατάπτυστο ὡς ὑποκριτικό, διαστροφικό καί ἀντορθόδοξο κείμενο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἱεραρχίας "ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ", διά τοῦ ὁποίου ἡ τελευταῖα ἀρνήθηκε νά ὁμολογήσει τήν Ὀρθόδοξο Πίστη καί ἐκ δειλίας προσδέθηκε ἀσεβῶς στό ἅρμα τοῦ νέου Ἀρείου καί Καρδιναλίου καρδίας, τοῦ λυκοποιμένος πάπα τῆς Ἀνατολῆς καί οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη! Μετά δέ ἀπό αὐτή τήν ὀφειλομένη δημόσια ὁμολογία τῆς Πίστεώς των, θά ἐξέρχοντο ἡρέμως τοῦ χώρου ἤ θά ἐδέχοντο μέ χαρά τήν ἐπέμβαση τῶν δυνάμεων καταστολῆς τίς ὁποῖες, κατά πᾶσα πιθανότητα, θά καλοῦσαν οἱ θιγέντες θρησκευτικοί ἐξουσιαστές. Μά, θά ἀντιλέξει κάποιος, εἶναι τόσον σοβαρά τά πράγματα ὥστε νά χρειάζονται αὐτές οἱ ἀντιδράσεις; Ὄχι! Τά πράγματα εἶναι πολύ πιό σοβαρά! Καί, δυστυχῶς, οὔτε καί οἱ λεγόμενοι ἀντι-οἰκουμενιστές δέν ἔχουν συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ προδοσία τῆς Πίστεως δέν συντελεῖται πλέον, ἀλλά ὅλο καί περισσότερο φανερώνεται. Μόνον πού ὅσοι τοποθετοῦν τήν ἰδική τους ἀπόφαση γιά τήν ἀνάληψη τῆς προσωπικῆς εὐθύνης των στό αὔριο, ἔχουν ἤδη ὑποθηκεύσει τό μέλλον τους καί θέσει σέ μέγα κίνδυνο τήν σωτηρία των! Ἡ ἁπλή σύγκριση τῆς στάσεώς μας, στάση ἀνοχῆς ἔναντι τῆς προδοσίας τῆς Πίστεως, τοῦ ἐξουνιτισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ συμφυρμοῦ τῆς ἁγίας Mάνας μας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς πόρνες τίς αἱρέσεις, πρός τήν αὐτονόητη θεάρεστη καί θεοβράβευτη μαρτυρία καί ὁμολογία τῶν εὐσεβῶν Πατέρων μας καί τήν ἄρνησή των μέχρι θανάτου νά συμβιβασθοῦν,  εἶναι καταλυτική καί ἀποστομωτική! Κι ἄν ὁ Θεός δέν ἀποστρέψει τό πρόσωπό Του ἀπό μᾶς καί τόν τόπο μας πού καταδεχόμαστε ἐπί τόσα χρόνια τώρα πουλημένοι καί ἅρπαγες καί προδότες πολιτικοί νά τόν ξεπουλᾶνε στούς ἐχθρούς μας, εἶναι πνευματικῶς καί ἱστορικῶς μαρτυρημένο ὅτι βλέποντάς μας νά ἀδιαφοροῦμε γιά τήν Πίστη μας, δηλαδή γιά τήν ψυχή μας, καί νά συμφιλιάζουμε μέ τούς ἐχθρούς καί ἀρνητές Του, ὄχι μόνο τό Πρόσωπό του θά ἀποστρέψει, ἀλλά καί θά ἀφανίσει ἀπό προσώπου γῆς τοῦτο τόν ἅγιο τόπο τῶν μαρτύρων καί ἡρώων, γιά νά μή μαγαρίζετε πλέον ἀπό τήν ἀσέβειά μας! Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι χειρότερος ἀπό τήν φοβερή Εἰκονομαχία. Καί πάντως καί οἱ δύο αὐτές αἱρέσεις βλασφημοῦν στό Πρόσωπο τοῦ μοναδικοῦ Σωτῆρος καί ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ μία ἀρνεῖται τήν εἰκόνα Του καί ἡ ἄλλη τό Σῶμα Του, τό ἀστόχως λεγόμενο μυστικό, τό πραγματικό Σῶμα Του, δηλαδή τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Ἐφέτος καί ὁ Οἰκουμενισμός συμπλήρωσε, ὅπως ἐκείνη (ἡ Εἰκονομαχία), τήν ἴδια περίπου χρονική διάρκεια δράσεως (πλέον τοῦ αἰῶνος) ἀπό τῆς πρώτης ἱστορικῆς ἐμφανίσεώς του, κατά τίς ἀρχές τοῦ περασμένου αἰῶνος. Ὅμως αὐτός, ὁ ἀντίχριστος καί ἐκκλησιομάχος Οἰκουμενισμός, ὄχι μόνο δέν φαίνεται νά ἀποδυναμώνεται, ἀλλά μᾶλλον ἑδραιώνεται καί ἐπισημοποιεῖται. Τί ἀπομένει; Ἀπομένουν δύο τινά: Εἴτε νά καταδικασθεῖ Συνοδικῶς, εἴτε νά θριαμβεύσει εἰς τέλος! Θά ἀφήσει ἄραγε ὁ Θεός νά συμβεῖ κάτι τέτοιο; Περί αὐτοῦ ἄς ἀναλογισθοῦμε ἐπίσης δύο τινά: Πρῶτον, τόν φοβερό λόγο τοῦ Κυρίου "πλήν ἄρα ἐλθών ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς εὑρήσει τήν πίστιν;", καί δεύτερον, τήν ἐλεύθερη πτώση ὁλόκληρης τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης στήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ. Τό μέλλον, λοιπόν, τῆς Ὀρθοδοξίας εὐρίσκεται στά χέρια μας καί μόνον στά χέρια μας! Ἰδιαιτέρως τό μέλλον τῆς ἰδικῆς μας σχέσεως μέ τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀποκλειστικῶς καί μόνο στά χέρια μας. Καί γι' αὐτό, ἐάν δέν ἔχωμε καταπατήσει τή συνείδησή μας ἀρκεῖ νά ἐνθυμούμεθα ἕναν ἄλλο, ἐπίσης φοβερό, λόγο τοῦ Κριτοῦ μας: "Ὅστις ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι καγώ αὐτόν ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς"! Καί ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού θά ἀμφισβητήσει ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς Ὀρθοδοξίας ὄντως εἶναι ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καί ἡ ἀποδοχή τῶν αἱρέσεων ὡς Ἐκκλησιῶν, τήν ὁποίαν ὄχι μόνον σέ μία φράση ἀλλά σέ ὅλο τό ἐπίμαχο κείμενο περί σχέσεων μέ τόν λοιπό χριστιανικό κόσμο καί σέ ὅλο τό πνεῦμα τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης ἐκφράζεται καί ὁμολογεῖται, εἶναι ἄρνηση τῆς Πίστεώς μας "εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν"! Ὅποιος ἀνέχεται τήν ἀπαγγελία τῆς Κυριακῆς προσευχῆς, τό "Πάτερ ἡμῶν", πού μοναδικῶς ἀπευθύνεται πρός τόν ἐπουράνιο Πατέρα καί ἡ ὁποία λέγεται ἐν τῆ λατρείᾳ μόνον ὑπό ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν καί μελῶν τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, νά λέγεται ἐν τῆ Θεία Λειτουργία τῶν Ὀρθοδόξων ὑπό τοῦ ἀμετανοήτου Πάπα, λειτουργοῦντος τοῦ φερομένου ὡς ὀρθοδόξου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, κοινωνῶν ἀμέσως ἤ ἐμμέσως μετ' αὐτοῦ, αὐτός δέν δικαιοῦται νά ἀπαγγέλει τό Σύμβολο τῆς Πίστεως! Καί ὁ Οἰκουμενισμός στόν ἕνα αἰώνα τῆς δράσεώς του ἔχει ἐπιβάλλει πολλά περισσότερα ἀπό αὐτή τήν μετά τῶν αἱρετικῶν κοινωνία, ἅτινα ἐπιλείψει με ὁ χρόνος διηγούμενον! Ἰδού, λοιπόν, ἡ εὐθύνη καί τό χρέος μας! Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου! Ἄς προσέξωμε καί ἄς ἐνεργήσωμε δεόντως. Ἡ Ὀρθοδοξία ἑάλω! Ἡ ἀνοχή εἶναι πλέον ἐνοχή. Ὁ δέ σιωπῶν κατακριθήσεται.

Ὁ Καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης διέκοψε τό μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου του λόγω Οἰκουμενισμοῦ!

ΕΚΤΑΚΤΟ:  2η ''Βόμβα'' στή Θεσσαλονίκη! Μετά τή διακοπή τοῦ μνημοσύνου τοῦ μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου ἀπό τόν πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Μανώλη, σήμερα τό πρωΐ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, καί ὁ πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης, στό κήρυγμά του, ἀνακοίνωσε τήν ἀπόφασή του, νά διακόψει τή μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου του, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἀνθίμου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ κανονική αἰτιολογία τήν ὑπό τοῦ τελευταίου ἀποδοχή τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἰδιαιτέρως τήν ἀναγνώριση τῆς κακοδόξου καί ληστρικῆς συνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016). Σημειωτέρον, καίτοι τυγχάνουν γνωστά στούς περισσοτέρους, ὅτι ὁ σεβαστός π. Θεόδωρος Ζήσης εἶναι ὁμότιμος Καθηγητής Πατρολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί κατά τό παρελθόν διετέλεσε λογογράφος τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Πρός τιμήν του ὁ ὄντως ἀντι-οἰκουμενιστής καί συνεπής μαχητής π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει ἀναγνωρίσει τήν ἀντικανονικότητα τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἡμερολογίου, ἔχει ταχθεῖ ὑπέρ τῆς ἐπαναφορᾶς στήν ἑορτολογική Παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἔχει εὐστόχως προσδιορίσει ὡς ἀρχή τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ἐκτροχιασμοῦ τήν αἱρετική Πατριαρχική Ἐγκύκλιο τοῦ 1920, ἐκ τῆς ὁποίας ἀνεκινήθη καί τό ἡμερολογιακό ζήτημα.

Ὁ Θεός νά τόν ἐνδυναμώνει νά φέρει εἰς πέρας καί ὁλοκληρώσει τό δύσκολο ἀλλά θεάρεστο ἀγώνα του καί νά βρεῖ χιλιάδες μιμητές ἀνά τήν ὑφήλιο, πρός δόξαν Θεοῦ καί κατίσχυση τῆς Ὀρθοδοξίας!

Μία ἐνδιαφέρουσα ἀφορμή προβληματισμοῦ....

H   EΝΔΥΜΑΣΙΑ

ΤΩΝ   ΒΙΒΛΙΚΩΝ   ΓΥΝΑΙΚΩΝ

τοῦ  Δρ. Κων. ΣΙΑΜΑΚΗ    

Ἡ ἐνδυμασία τῶν βιβλικῶν γυναικῶν τῆς Χριστιανικῆς πίστεως ἦταν βασικὰ ἡ ἴδια μὲ τὴν ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῶν σεμνῶν γυναικῶν τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου. Κάλυπτε ὅλο τὸ σῶμα τὴν κεφαλὴ καὶ τὰ ἄκρα, ἀφήνοντας ἀκάλυπτα μόνο τὰ πέλματα, τὰ χέρια ἀπὸ τὸν καρπὸ καὶ κάτω, καὶ τὸ ἐμπρόσθιο μέρος τοῦ προσώπου ἀπὸ τὸ πάνω μέρος τοῦ μετώπου μέχρι τὸ κάτω τοῦ σαγονιοῦ κι ἀπὸ τὸ ἕνα ζυγωματικὸ μέχρι τὸ ἄλλο. αὐτὴ τὴ στολὴ ὁ Παῦλος τὴ λέει καταστολὴ καὶ κατάστημα (Α΄Τι 2,9∙ Ττ 2,3). τὸ πρῶτο συνθετικὸ καὶ τῶν δύο λέξεων κατά - σημαίνει καὶ στὶς δύο τὴν κατακάλυψι, τὴν πλήρη δηλαδὴ κάλυψι τοῦ σώματος, τὰ δὲ δεύτερα συνθετικὰ -στημα καὶ -στολὴ σημαίνουν  τὸ ἀνάστημα καὶ τὴ στολή. καὶ μὲ τὶς δύο σύνθετες λέξεις  ἐννοεῖται ἐνδυμασία ποὺ καλύπτει πλήρως ὅλο τὸ σῶμα μὲ τὸν τρόπο ποὺ περιέγραψα παραπάνω. τὸ  λειψό, τὸ κολλητό, καὶ τὸ διαφανές, τὰ τρία αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς οἱ γυναῖκες προσπαθοῦν νὰ ἐπιδείξουν τὸ σῶμα τους, ἦταν ἀδιανόητα γιὰ τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες τῆς Βίβλου. γιὰ τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς μιλάει ἐπίσης ὁ Παῦλος στὴν Α΄ Πρὸς Κορινθίους  Ἐπιστολὴ (11,5-6) μὲ τὰ ῥήματα κατακαλύπτεται καὶ κατακαλυπτέσθω (πάλι παντοῦ τὸ κατά-). στὸ σχετικὸ χωρίο τὴ γυναῖκα μὲ τὴν ἀκατακάλυπτον κεφαλὴν τὴν ἐξισώνει μὲ τὴν κεκαρμένην καὶ ἐξυρημένην, δηλαδὴ τὴν πόρνη, διότι τὸ σύρριζα κουρεμένο ἢ ξυρισμένο γυναικεῖο κεφάλι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν δεῖγμα πόρνης. οἱ πόρνες κουρεύονταν σύρριζα, γιὰ νὰ μὴν ψειριάζουν, καὶ μεταδίδουν ψεῖρες στοὺς πελάτες των.

      Ὅσο κι ἂν φαίνεται παράδοξο ἢ σκληρὸ αὐτὸ ποὺ λέω, ἡ τέτοια κάλυψι τῆς γυναικείας κεφαλῆς ἦταν γενικὴ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα καὶ μέχρι 70 χρόνια πρὶν ἀπὸ σήμερα (1993) σ’ ὅλα τὰ παραμεσόγεια τοὐλάχιστο ἔθνη. αὐτὴ ἡ κάλυψι τῆς κεφαλῆς καὶ ὅλου τοῦ σώματος τῶν γυναικῶν ἀπὸ 12 ἐτῶν καὶ ἄνω ἦταν ἀδιάκοπα ἡ ἴδια τὸ βραδύτερο ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Ὁμήρου μέχρι τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ αἰῶνος μας (Κ΄). στὴν ἀρχαιότητα ἀκάλυπτο κεφάλι εἶχαν μόνον οἱ πόρνες. οἱ  ζωγραφιὲς ποὺ παριστάνουν ἀρχαῖες γυναῖκες, Ἑλληνίδες ἢ Ῥωμαῖες, μὲ ἀκάλυπτες κεφαλὲς καὶ γυμνὰ χέρια, εἶναι  φαντασιώσεις τῶν ζωγράφων τῆς λεγομένης «εὐρωπαϊκῆς ἀναγεννήσεως» καὶ τῶν νεωτέρων χρόνων. ἂν εἶναι ἀρχαῖες παραστάσεις, παριστάνουν πόρνες ἢ μαινάδες ἢ ὀργιαστικὲς θεές∙ ὄχι συνήθεις γυναῖκες. μόνο δὲ τὸ κεφάλι ἀκάλυπτο εἶχαν καὶ μερικὲς αὐτοκράτειρες καὶ πριγκίπισσες ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Νέρωνος κι ἔπειτα, ἐπειδὴ μιμοῦνταν τὶς πόρνες τοῦ θεάτρου,  καὶ ἦταν, κατὰ τοὺς Ῥωμαίους ἱστορικοὺς πάντοτε, ἀσελγέστερες κι ἀπὸ πόρνες. στὸν Ὅμηρο οἱ θρυλικὲς καλλονὲς Ἑλένη, Ἀνδρομάχη, Πηνελόπεια, Ναυσικάα, καὶ οἱ συντρόφισσές τους, καὶ πολλὲς ἄλλες, καθὼς καὶ οἱ μυθικὲς θεὲς Ἥρα, Λευκοθέα, κλπ., παρουσιάζονται νὰ ἔχουν πάντοτε καλυμμένο τὸ κεφάλι μὲ τρία μαζὶ πράγματα. πρῶτο εἶναι ὁ κεκρύφαλος δηλαδὴ δικτυωτὸς σκοῦφος (φιλές)∙ δεύτερο ἡ ἀναδέσμη δηλαδὴ κορδόνι ἢ κορδέλλα ποὺ συγκρατεῖ τὸν κεκρύφαλο (διότι τότε δὲν εἶχαν λάστιχο)∙ καὶ τρίτο ἐξωτερικὸ τὸ κρήδεμνον δηλαδὴ μαντήλα ἢ φακιόλι ἢ τσιμπέρι ποὺ σκεπάζει ὅλο τὸ κεφάλι τὸν τράχηλο καὶ τὸ λαιμὸ μὲ τὸν τρόπο ποὺ περιέγραψα (Ὅμηρος, Ἰλιάς, Ξ 184-5∙ Χ 468 -470∙ Ὀδύσσεια, α 334∙ ε 346∙  351∙ ζ 100∙ π 416). ἡ Ἑλένη τὰ βγάζει αὐτὰ μόνο μπροστὰ στὸν ἄντρα της στὸ συζυγικὸ κρεβάτι. ἡ Ναυσικάα καὶ οἱ συντρόφισσές της, μόνον ὅταν εἶναι στὸ ὕπαιθρο ὁλομόναχες καὶ παίζουν μὲ μιὰ μπάλα κάτι σὰν πετόσφαιρα (= βόλεϋ), ἐπειδὴ νιώθουν ὅτι δὲν βρίσκεται ἐκεῖ κοντὰ κανεὶς ἀπολύτως ἄντρας, βγάζουν τὰ κρήδεμνά τους, γιὰ νὰ παίξουν πιὸ ἄνετα. καὶ μόλις ἀντιλαμβάνονται ὅτι κάποιος ἄντρας βρίσκεται κάπου ἐκεῖ κοντά, τὸ πρῶτο ποὺ κάνουν τρομαγμένες, εἶναι ὅτι τὰ ξαναφοροῦν. τὰ καλύμματα αὐτὰ τῆς κεφαλῆς λέγονται καὶ τὰ τρία μαζὶ στὸν Ὅμηρο δέσματα κρατός. κατὰ τὴν κλασσικὴ ἐποχὴ (Ε΄π.Χ. αἰώνας)  τὰ ἴδια φαντάζεται ὁ Εὐριπίδης νὰ φορῇ ἡ Μήδεια (Μήδ., 978). τὰ ἴδια ἀκριβῶς μαρτυρεῖ  κι ὁ σύγχρονός του Ἀριστοφάνης γιὰ ὅλες τὶς σύγχρονές του γυναῖκες, τὶς πραγματικές (Θεσμ., 138∙ 257). τὰ ἴδια φοροῦσαν καὶ κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ ὅλες οἱ γυναῖκες, Ἑλληνίδες καὶ Ῥωμαῖες καὶ Ἑβραῖες. κατ’ αὐτὴ τὴν ἔσχατη προχριστιανικὴ ἐποχὴ ὁ διάσημος Ῥωμαῖος Γάιος Σουλπίκιος Γάλλος χώρισε τὴ γυναῖκα του, ἐπειδὴ ἐκείνη τόλμησε νὰ ἐμφανιστῇ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ ἀκάλυπτο τὸ κεφάλι καὶ νὰ δείξῃ τὰ μαλλιά της (Valerius Maximus 6, 3, 10)∙ εἶχαν σοκαριστῆ ἀπὸ τὴν πρᾶξι της ὅλοι οἱ Ῥωμαῖοι, κι ἐπιδοκίμασαν ὅλοι τὸ Σουλπίκιο, ὅταν τὴ χώρισε. διότι ἡ πρᾶξι της ἦταν κοινωνικῶς ἀπαράδεκτη καὶ πρόστυχη. κατὰ τὴν ἑλληνορρωμαϊκὴ ἐποχή, δηλαδὴ γύρω ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων, τὰ ἴδια  μαρτυρεῖ γιὰ τὶς σύγχρονές του εἰδωλολάτρισσες γυναῖκες ὁ ποιητὴς Ἀντίπατρος ὁ Σιδώνιος  (Ἀνθ. Παλ. 6,206, 3-4), καθὼς καὶ μερικὲς ζωγραφιὲς ποὺ βρέθηκαν πάνω σὲ παπύρους. κατὰ τὴν πρώιμη βυζαντινὴ ἐποχὴ τὰ ἴδια πάλι μαρτυροῦν γιὰ τὶς γυναῖκες τῆς ἐποχῆς των οἱ ἐρωτικοὶ ποιηταὶ Ἀγαθίας Σχολαστικὸς καὶ Παῦλος Σιλεντάριος (Ἀνθ. Παλ. 5, 260, 1∙ 5, 276, 1∙ 9-10).  κατὰ τὴν ὄψιμη βυζαντινὴ ἐποχὴ ὁποιαδήποτε εἰκονογραφία μαρτυρεῖ πάλι τὰ ἴδια γιὰ τὶς τότε γυναῖκες.  κατὰ τὶς ἴδιες ἐποχὲς τὰ ἴδια ἀκριβῶς  συνέβαιναν καὶ στὴ Β. Εὐρώπη (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) καὶ στὴν παραμεσόγειο (Ἰταλία, Γαλλία, Ἰσπανία). κατὰ τὴν τουρκοκρατία μαρτυροῦνται γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Κοντινῆς Ἀσίας  κι Ἀφρικῆς, ἀκριβῶς τὰ ἴδια φορέματα καὶ καλύμματα τῆς κεφαλῆς, ἀπὸ τότε δὲ ὑπάρχουν οἱ τοπικὲς στολὲς, ποὺ ἔχουν τέτοια κάλυψι τῆς κεφαλῆς καὶ φοριοῦνται μέχρι σήμερα ἀπὸ γυναῖκες ποὺ γεννήθηκαν μέχρι τὸ 1920 περίπου καὶ εἶναι σήμερα τὸ λιγώτερο 70 ἐτῶν. τέτοια στολὴ φοράει καὶ ἡ μητέρα τοῦ γράφοντος. μερικὲς «βελτιωμένες» τοπικὲς στολές, ποὺ φοροῦν σημερινὰ συγκροτήματα δημοτικῶν χορῶν, καὶ ποὺ ἔχουν τὴν κφαλὴ ὄχι πλήρως καλυμμένη, δὲν εἶναι αὐθεντικὲς ἀλλὰ τροποποιημένες.

     Ἡ κεφαλὴ καὶ τὸ πιὸ πάνω μέρος τοῦ στήθους ξεσκεπάστηκαν πρῶτα στὴ Γαλλία ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1643 -1715) καὶ κυρίως ἀπὸ τὴ γαλλικὴ ἐπανάστασι (1789) κι ἔπειτα, ἐν συνεχείᾳ δὲ καὶ σ’ ὅλη τὴν Εὐρώπη. στὴν  Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Ὄθωνος (1832-62) κι ἔπειτα σιγὰ σιγὰ. τὸ αἴτιο τοῦ ξεσκεπάσματος αὐτοῦ ἦταν ἡ γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια καὶ ἐπίσημη ἀπόρριψη τῶν χριστιανικῶν ἀρχῶν στὴν Εὐρώπη τὴν κατασκανδαλισμένη καὶ καταδυναστευμένη ἀπὸ τὰ βρόμικα σκάνδαλα τοῦ πάπα Ῥώμης καὶ τοῦ παπικοῦ κλήρου κι ἀπὸ τὸν πολιτικὸ αὐταρχισμό τους. οἱ ἄνθρωποι τοῦ κοντινοῦ παρελθόντος ταύτισαν πολλὰ σεμνὰ πράγματα μὲ τὴ Χριστιανικὴ πίστι καὶ τ’ ἀπέρριψαν μαζὶ μ’ἐκείνη∙ διότι νόμιζαν ὅτι ὁ πάπας καὶ οἱ κληρικοί του εἶναι Χριστιανοί.

      Οἱ κνῆμες μέχρι τὰ γόνατα καὶ οἱ πήχεις μέχρι τὸν ἀγκῶνα ξεσκεπάστηκαν πάλι στὴν Εὐρώπη μετὰ τὸ 1900 καὶ κυρίως μετὰ τὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο (1914 -19), στὴ δὲ Ἑλλάδα μετὰ τὸ 1922. σ’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο ξεσκέπασμα τὸ αἴτιο ἦταν ἡ ἐμφάνισι τῶν προφυλακτικῶν κι ἀντισυλληπτικῶν ἀπὸ τὸ 1900 κι ἔπειτα. (ὁ Παπαδιαμάντης τ’ ἀναφέρει γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1907 στὸ διήγημά του «Ἰατρεῖα Βαβυλῶνος»). μέχρι ποὺ δὲν ὑπῆρχαν αὐτά, οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦσαν νὰ ξεπεράσουν τὴν ἀπειλὴ τῶν συνεπειῶν τῶν συνεπειῶν τῆς σεξουαλικῆς προκλήσεως, γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν σ’ αὐτὴ πολὺ ἐπιφυλακτικοὶ καὶ φυσικὰ ἱματισμένοι καὶ σωφρονοῦντες. μόλις ἐμφανίστηκαν τὰ  προφυλακτικά, οἱ συνέπειες τῆς προκλήσεως παραγκωνίστηκαν, ἡ πρόκλησι μποροῦσε νὰ εἶναι πιὰ ἀνεπιφύλακτη, κι ἀμέσως ὁ ποδόγυρος καὶ τὰ μανίκια ἀνέβηκαν στὰ μισὰ τοῦ ὕψους των. τὸ δὲ μέσο τῆς διαδόσεως τοῦ ξεσκεπάσματος αὐτοῦ ἦταν διάφορες ὀρφάνιες καὶ προσφυγιές, οἱ ὁποῖες δημιούργησαν γυναῖκες ἔξω ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ νερά τους ἀπροστάτευτες κι ἀχαλίνωτες.

      Τὸ ξεσκέπασμα τῶν βραχιόνων μέχρι τὶς μασχάλες καὶ τῶν ποδιῶν πάνω ἀπὸ τὰ γόνατα ἄρχισε μετὰ τὸ Β΄ παγκόσμιο πόλεμο (1939-1945), τὸ αἴτιο ἦταν οἱ νέες ὀφθαλμοπορνικὲς θεωρίες ποὺ ἐμφανίστηκαν γύρω ἀπὸ τὸ ποιός εἶναι ὁ φυσιολογικὸς κι ἀπόλυτα εὐτυχισμένος ἄνθρωπος∙ ὅτι τάχα εἶναι ὁ «φυσικὸς» καὶ πρωτόγονος καὶ γυμνός, κι ὅτι  τὰ ῥοῦχα εἶναι καταπίεσι καὶ μόλυνσι τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἔφθειρε τὴν εὐτυχία τῶν ἀνθρώπων καταστρέφοντας τὴν ἁγνὴ πρωτόγονη ζωή τους. φυσικὰ τὶς θεωρίες αὐτὲς τὶς ἔκοψαν καὶ ἔρραψαν ὁπωσδήποτε καλοκαίρι καὶ πιθανῶς σὲ παραλία, ὅπου τοὺς ἐνδιέφερε ἡ ὀφθαλμοπορνία, διότι γιὰ τὸ χειμῶνα δὲν κάνουν∙ καὶ τὸ μεγαλείτερο μέρος τῆς ἀνθρωπότητος ζῇ στὶς εὔκρατες ζῶνες, ὅπου ὁ χειμώνας δὲν σηκώνει τέτοια σαχλὰ ἀστεῖα∙ ἀφήνω τὶς ψυχρὲς χῶρες, ποὺ κι ἐκεῖνες ἔχουν κάποιο σοβαρὸ μέρος τῆς ἀνθρωπότητος. γι’ αὐτὸ καὶ τοὺς χρειαζόταν ἕνας χῶρος - καταφύγιο  γιὰ τὴ θεωρία τους, μιὰ διακεκαυμένη ζούγκλα. ἔτσι γύρω στὸ Β΄ παγκόσμιο πόλεμο στὴ φαντασίωσί τους ἐμφανίστηκε καὶ τὸ παγκόσμιο λαϊκὸ πρότυπο ζεύγους, ὁ Ταρζὰν καὶ ἡ γυναίκα του μέσα στὴ φύσι, σχεδὸν γυμνοὶ (μὲ φύλλα συκῆς) καὶ χωρὶς παιδὶ ἢ μὲ ἕνα παιδί. καὶ ἡ μόδα ἐνδυμασίας ἔτεινε ὁλοταχῶς πρὸς αὐτὸ τὸ πρότυπο, τὸ ὁποῖο σήμερα ξεπεράστηκε, διότι ἡ γυναίκα τοῦ Ταρζὰν εἶχε δύο φύλλα συκῆς, ἐνῷ οἱ σημερινὲς γυναῖκες στὴ θάλασσα κυκλοφοροῦν καὶ μὲ ἕνα. γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πρότυπο τοῦ Ταρζὰν σήμερα εἶναι πιὰ ἀπαρχαιωμένο. πάντως καὶ ἡ ψυχασθενικὴ φαντασίωσι τοῦ Ταρζάν, καὶ ἡ μετὰ τὸ 1945 ἐλλιπὴς ἐνδυμασία εἶναι καρποὶ τῆς ἐφευρέσεως τῶν προφυλακτικῶν. ἡ νέα καλπάζουσα πρὸς τὴ γύμνωσι μόδα ἄρχισε σχεδὸν σ’ ὅλη τὴ γῆ ταυτοχρόνως. διότι καὶ τὸ μέσο τῆς διαδόσεως ἦταν τὴ φορὰ αὐτὴ κεραυνοβόλο∙ ὁ κινηματογράφος καὶ ἡ τηλεόρασι∙ πίσω ἀπ’ αὐτὸ καὶ οἱ νεοφανεῖς οἶκοι μόδας. γιὰ πρώτη φορὰ στὴν παγκόσμια ἱστορία μιὰ μικρὴ ὁμάδα ἀνθρώπων, συνήθως κίναιδοι ἢ τὸ λιγώτερο πόρνες καὶ πόρνοι στὸ ἐπάγγελμα, κανονίζουν τί θὰ φορέσουν κάθε χρονιὰ οἱ γυναῖκες τῆς γῆς καὶ πόσο πρέπει νὰ προχωρήσουν στὸ ξεσκέπασμα τῶν σαρκῶν τους, διαβόητες δὲ κι ἀκριβοπληρωμένες πόρνες πολυτελείας, ποὺ δικαίως λέγονται ἠθοποιοί, ἀφοῦ αὐτὲς διαπλάθουν τὰ ἀνήθικα ἤθη τῶν ἀνθρώπων, καὶ ποὺ ἀντὶ νὰ ἐκδίδωνται μὲ μικρὴ ἀμοιβὴ σ’ ἕναν μόνο πόρνο, προτιμοῦν νὰ ἐκδίδωνται γιὰ ὀφθαλμοπορνία καὶ τηλεπορνία σ’ ἑκατομμύρια ὀφθαλμοπόρνους ταυτόχρονα ἔναντι πολὺ ὑψηλῆς ἀμοιβῆς, διδάσκουν ἀπὸ τὴν ὀθόνη τοὺς ἀνθρώπους ὄχι μόνο τί θὰ φοροῦν καὶ πῶς θὰ χτενίζονται, ἀλλὰ καὶ πῶς θὰ «κουνιοῦνται», θὰ προκαλοῦν, καὶ θ’ ἀσχημονοῦν∙ οἱ δὲ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ἔγιναν σὰ μιὰ τάξι ἀποβλακωμένων μαθητῶν σχολείου διαφθορᾶς κι ἐκφυλισμοῦ, ποὺ διδάσκονται καὶ σὲ αἴθουσες καὶ μέσα στὸ σπίτι τους ὁμαδικά, πάππος μαζὶ μὲ τὴν ἐγγονή, καὶ μητέρα μαζὶ μὲ τοὺς γιούς της, κι ἀδερφὸς μαζὶ μὲ τὴν ἀδερφή, διδάσκονται ἀπὸ τὶς πόρνες καὶ τοὺς κιναίδους καὶ τοὺς λοιποὺς κακοδιδασκάλους τοῦ πανιοῦ καὶ τοῦ γιαλιοῦ.

      Ἀκόμη καὶ στοὺς Χριστιανοὺς σήμερα φαίνεται ἀπαράδεκτη μιὰ ἐνδυμασία τέτοια, ποὺ περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καὶ ἀπολύτως  παραδεκτὴ ἡ  σημερινὴ ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν, ἐπειδὴ ὁ μὲν κόσμος βρίσκεται σὲ μιὰ ἔκτακτη καθ’ ὅλη τὴν ἱστορία ἐκτροπή, οἱ δὲ «Χριστιανοὶ» ἐννοοῦν νὰ περιορίζουν τὴ σεμνότητά τους καὶ τὴ συντηρητικότητά τους στὸ ν’ἀκολουθοῦν τὸν κόσμο ἀπὸ μία πιθαμὴ πιὸ πίσω. μ’ αὐτὴ τὴ νοοτροπία τῶν σημερινῶν «Χριστιανῶν», θὰ ἔρθῃ καιρὸς ποὺ αὐτοὶ θὰ κυκλοφοροῦν φορώντας μόνο ἕνα φύλλο συκῆς, ἐπειδὴ οἱ κοσμικοὶ αὐτὸ τὸ φύλλο συκῆς θὰ τὸ κρατοῦν τότε στὸ χέρι∙ καὶ θὰ τοὺς φαίνεται ἀκόμα τοὺς «Χριστιανοὺς» αὐτὴ ἡ ἀπόστασι πολὺ κανονικὴ καὶ κάπως συντηρητική. δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν,  ὅτι βρίσκονται κι αὐτοὶ σὲ φρικτὴ ἐκτροπή, ἐπειδὴ ὁ διάβολος εἶχε τὴ σύνεσι νὰ τοὺς ξεγυμνώσῃ  πόντο πόντο.

      Αὐτά, γιὰ νὰ μὴ γελιόμαστε καὶ φανταζόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας πράγματα ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. ἐλπίζω ὅμως ὅτι κάποτε θὰ βρεθοῦν κάποιες γυναῖκες ἁγνές, σὰν τὶς γυναῖκες τῆς ἐποχῆς ποὺ πρωτοεμφανίστηκε ὁ Χριστιανισμός, οἱ ὁποῖες θὰ ξαναφορέσουν τὰ ῥοῦχα τους∙ διότι δὲν θ’ ἀστειεύωνται μὲ τὴν πίστι τους καὶ μὲ τὴ σωτηρία τους. ἡ ἡμέρα ἐκείνη ποὺ οἱ γυναῖκες τῶν Χριστιανῶν θὰ ξαναφορέσουν τὰ ῥοῦχα τους, θὰ εἶναι ἡ λαμπρὴ τῆς ἐκκλησίας, ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη, ἡ ἁγία, ἡ κλητή, ἡ μία. γιὰ τὶς γυναῖκες ἐκεῖνες εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ πράξουν κι ἄλλα μεγάλα ἔργα∙ θὰ ἐπιστρέψουν τὸ σῶμα τους στὸν ἄντρα τους, ὅπως εἶναι καὶ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου (Α΄ Κο 7,4), θὰ γεννοῦν ὅλα τὰ παιδιά τους, θὰ τὰ θηλάζουν δίνοντάς τους ὅλο τὸ γάλα τους, καὶ θὰ τ’ἀνατρέφουν κιόλας μένοντας συνεχῶς μαζί τους μέσα στὸ σπίτι τους. ἀλλὰ τὸ πιὸ μεγάλο ἔργο τους θὰ εἶναι ὅτι θὰ ξαναφορέσουν τὰ ῥοῦχα τους. οἱ γυναῖκες ἐκεῖνες ποὺ θὰ κάνουν αὐτὸ τὸ ἔργο τὸ μεγάλο, θὰ πρέπῃ ἀπὸ τώρα νὰ λέγωνται Χριστιανές.

Ἡ ἐνδυμασία τῶν βιβλικῶν γυναικῶν τῆς Χριστιανικῆς πίστεως ἦταν βασικὰ ἡ ἴδια μὲ τὴν ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῶν σεμνῶν γυναικῶν τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου. Κάλυπτε ὅλο τὸ σῶμα τὴν κεφαλὴ καὶ τὰ ἄκρα, ἀφήνοντας ἀκάλυπτα μόνο τὰ πέλματα, τὰ χέρια ἀπὸ τὸν καρπὸ καὶ κάτω, καὶ τὸ ἐμπρόσθιο μέρος τοῦ προσώπου ἀπὸ τὸ πάνω μέρος τοῦ μετώπου μέχρι τὸ κάτω τοῦ σαγονιοῦ κι ἀπὸ τὸ ἕνα ζυγωματικὸ μέχρι τὸ ἄλλο. αὐτὴ τὴ στολὴ ὁ Παῦλος τὴ λέει καταστολὴ καὶ κατάστημα (Α΄Τι 2,9∙ Ττ 2,3). τὸ πρῶτο συνθετικὸ καὶ τῶν δύο λέξεων κατά - σημαίνει καὶ στὶς δύο τὴν κατακάλυψι, τὴν πλήρη δηλαδὴ κάλυψι τοῦ σώματος, τὰ δὲ δεύτερα συνθετικὰ -στημα καὶ -στολὴ σημαίνουν  τὸ ἀνάστημα καὶ τὴ στολή. καὶ μὲ τὶς δύο σύνθετες λέξεις  ἐννοεῖται ἐνδυμασία ποὺ καλύπτει πλήρως ὅλο τὸ σῶμα μὲ τὸν τρόπο ποὺ περιέγραψα παραπάνω. τὸ  λειψό, τὸ κολλητό, καὶ τὸ διαφανές, τὰ τρία αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς οἱ γυναῖκες προσπαθοῦν νὰ ἐπιδείξουν τὸ σῶμα τους, ἦταν ἀδιανόητα γιὰ τὶς Χριστιανὲς γυναῖκες τῆς Βίβλου. γιὰ τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς μιλάει ἐπίσης ὁ Παῦλος στὴν Α΄ Πρὸς Κορινθίους  Ἐπιστολὴ (11,5-6) μὲ τὰ ῥήματα κατακαλύπτεται καὶ κατακαλυπτέσθω (πάλι παντοῦ τὸ κατά-). στὸ σχετικὸ χωρίο τὴ γυναῖκα μὲ τὴν ἀκατακάλυπτον κεφαλὴν τὴν ἐξισώνει μὲ τὴν κεκαρμένην καὶ ἐξυρημένην, δηλαδὴ τὴν πόρνη, διότι τὸ σύρριζα κουρεμένο ἢ ξυρισμένο γυναικεῖο κεφάλι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν δεῖγμα πόρνης. οἱ πόρνες κουρεύονταν σύρριζα, γιὰ νὰ μὴν ψειριάζουν, καὶ μεταδίδουν ψεῖρες στοὺς πελάτες των.

      Ὅσο κι ἂν φαίνεται παράδοξο ἢ σκληρὸ αὐτὸ ποὺ λέω, ἡ τέτοια κάλυψι τῆς γυναικείας κεφαλῆς ἦταν γενικὴ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα καὶ μέχρι 70 χρόνια πρὶν ἀπὸ σήμερα (1993) σ’ ὅλα τὰ παραμεσόγεια τοὐλάχιστο ἔθνη. αὐτὴ ἡ κάλυψι τῆς κεφαλῆς καὶ ὅλου τοῦ σώματος τῶν γυναικῶν ἀπὸ 12 ἐτῶν καὶ ἄνω ἦταν ἀδιάκοπα ἡ ἴδια τὸ βραδύτερο ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Ὁμήρου μέχρι τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ αἰῶνος μας (Κ΄). στὴν ἀρχαιότητα ἀκάλυπτο κεφάλι εἶχαν μόνον οἱ πόρνες. οἱ  ζωγραφιὲς ποὺ παριστάνουν ἀρχαῖες γυναῖκες, Ἑλληνίδες ἢ Ῥωμαῖες, μὲ ἀκάλυπτες κεφαλὲς καὶ γυμνὰ χέρια, εἶναι  φαντασιώσεις τῶν ζωγράφων τῆς λεγομένης «εὐρωπαϊκῆς ἀναγεννήσεως» καὶ τῶν νεωτέρων χρόνων. ἂν εἶναι ἀρχαῖες παραστάσεις, παριστάνουν πόρνες ἢ μαινάδες ἢ ὀργιαστικὲς θεές∙ ὄχι συνήθεις γυναῖκες. μόνο δὲ τὸ κεφάλι ἀκάλυπτο εἶχαν καὶ μερικὲς αὐτοκράτειρες καὶ πριγκίπισσες ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Νέρωνος κι ἔπειτα, ἐπειδὴ μιμοῦνταν τὶς πόρνες τοῦ θεάτρου,  καὶ ἦταν, κατὰ τοὺς Ῥωμαίους ἱστορικοὺς πάντοτε, ἀσελγέστερες κι ἀπὸ πόρνες. στὸν Ὅμηρο οἱ θρυλικὲς καλλονὲς Ἑλένη, Ἀνδρομάχη, Πηνελόπεια, Ναυσικάα, καὶ οἱ συντρόφισσές τους, καὶ πολλὲς ἄλλες, καθὼς καὶ οἱ μυθικὲς θεὲς Ἥρα, Λευκοθέα, κλπ., παρουσιάζονται νὰ ἔχουν πάντοτε καλυμμένο τὸ κεφάλι μὲ τρία μαζὶ πράγματα. πρῶτο εἶναι ὁ κεκρύφαλος δηλαδὴ δικτυωτὸς σκοῦφος (φιλές)∙ δεύτερο ἡ ἀναδέσμη δηλαδὴ κορδόνι ἢ κορδέλλα ποὺ συγκρατεῖ τὸν κεκρύφαλο (διότι τότε δὲν εἶχαν λάστιχο)∙ καὶ τρίτο ἐξωτερικὸ τὸ κρήδεμνον δηλαδὴ μαντήλα ἢ φακιόλι ἢ τσιμπέρι ποὺ σκεπάζει ὅλο τὸ κεφάλι τὸν τράχηλο καὶ τὸ λαιμὸ μὲ τὸν τρόπο ποὺ περιέγραψα (Ὅμηρος, Ἰλιάς, Ξ 184-5∙ Χ 468 -470∙ Ὀδύσσεια, α 334∙ ε 346∙  351∙ ζ 100∙ π 416). ἡ Ἑλένη τὰ βγάζει αὐτὰ μόνο μπροστὰ στὸν ἄντρα της στὸ συζυγικὸ κρεβάτι. ἡ Ναυσικάα καὶ οἱ συντρόφισσές της, μόνον ὅταν εἶναι στὸ ὕπαιθρο ὁλομόναχες καὶ παίζουν μὲ μιὰ μπάλα κάτι σὰν πετόσφαιρα (= βόλεϋ), ἐπειδὴ νιώθουν ὅτι δὲν βρίσκεται ἐκεῖ κοντὰ κανεὶς ἀπολύτως ἄντρας, βγάζουν τὰ κρήδεμνά τους, γιὰ νὰ παίξουν πιὸ ἄνετα. καὶ μόλις ἀντιλαμβάνονται ὅτι κάποιος ἄντρας βρίσκεται κάπου ἐκεῖ κοντά, τὸ πρῶτο ποὺ κάνουν τρομαγμένες, εἶναι ὅτι τὰ ξαναφοροῦν. τὰ καλύμματα αὐτὰ τῆς κεφαλῆς λέγονται καὶ τὰ τρία μαζὶ στὸν Ὅμηρο δέσματα κρατός. κατὰ τὴν κλασσικὴ ἐποχὴ (Ε΄π.Χ. αἰώνας)  τὰ ἴδια φαντάζεται ὁ Εὐριπίδης νὰ φορῇ ἡ Μήδεια (Μήδ., 978). τὰ ἴδια ἀκριβῶς μαρτυρεῖ  κι ὁ σύγχρονός του Ἀριστοφάνης γιὰ ὅλες τὶς σύγχρονές του γυναῖκες, τὶς πραγματικές (Θεσμ., 138∙ 257). τὰ ἴδια φοροῦσαν καὶ κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ ὅλες οἱ γυναῖκες, Ἑλληνίδες καὶ Ῥωμαῖες καὶ Ἑβραῖες. κατ’ αὐτὴ τὴν ἔσχατη προχριστιανικὴ ἐποχὴ ὁ διάσημος Ῥωμαῖος Γάιος Σουλπίκιος Γάλλος χώρισε τὴ γυναῖκα του, ἐπειδὴ ἐκείνη τόλμησε νὰ ἐμφανιστῇ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ ἀκάλυπτο τὸ κεφάλι καὶ νὰ δείξῃ τὰ μαλλιά της (Valerius Maximus 6, 3, 10)∙ εἶχαν σοκαριστῆ ἀπὸ τὴν πρᾶξι της ὅλοι οἱ Ῥωμαῖοι, κι ἐπιδοκίμασαν ὅλοι τὸ Σουλπίκιο, ὅταν τὴ χώρισε. διότι ἡ πρᾶξι της ἦταν κοινωνικῶς ἀπαράδεκτη καὶ πρόστυχη. κατὰ τὴν ἑλληνορρωμαϊκὴ ἐποχή, δηλαδὴ γύρω ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων, τὰ ἴδια  μαρτυρεῖ γιὰ τὶς σύγχρονές του εἰδωλολάτρισσες γυναῖκες ὁ ποιητὴς Ἀντίπατρος ὁ Σιδώνιος  (Ἀνθ. Παλ. 6,206, 3-4), καθὼς καὶ μερικὲς ζωγραφιὲς ποὺ βρέθηκαν πάνω σὲ παπύρους. κατὰ τὴν πρώιμη βυζαντινὴ ἐποχὴ τὰ ἴδια πάλι μαρτυροῦν γιὰ τὶς γυναῖκες τῆς ἐποχῆς των οἱ ἐρωτικοὶ ποιηταὶ Ἀγαθίας Σχολαστικὸς καὶ Παῦλος Σιλεντάριος (Ἀνθ. Παλ. 5, 260, 1∙ 5, 276, 1∙ 9-10).  κατὰ τὴν ὄψιμη βυζαντινὴ ἐποχὴ ὁποιαδήποτε εἰκονογραφία μαρτυρεῖ πάλι τὰ ἴδια γιὰ τὶς τότε γυναῖκες.  κατὰ τὶς ἴδιες ἐποχὲς τὰ ἴδια ἀκριβῶς  συνέβαιναν καὶ στὴ Β. Εὐρώπη (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) καὶ στὴν παραμεσόγειο (Ἰταλία, Γαλλία, Ἰσπανία). κατὰ τὴν τουρκοκρατία μαρτυροῦνται γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Κοντινῆς Ἀσίας  κι Ἀφρικῆς, ἀκριβῶς τὰ ἴδια φορέματα καὶ καλύμματα τῆς κεφαλῆς, ἀπὸ τότε δὲ ὑπάρχουν οἱ τοπικὲς στολὲς, ποὺ ἔχουν τέτοια κάλυψι τῆς κεφαλῆς καὶ φοριοῦνται μέχρι σήμερα ἀπὸ γυναῖκες ποὺ γεννήθηκαν μέχρι τὸ 1920 περίπου καὶ εἶναι σήμερα τὸ λιγώτερο 70 ἐτῶν. τέτοια στολὴ φοράει καὶ ἡ μητέρα τοῦ γράφοντος. μερικὲς «βελτιωμένες» τοπικὲς στολές, ποὺ φοροῦν σημερινὰ συγκροτήματα δημοτικῶν χορῶν, καὶ ποὺ ἔχουν τὴν κφαλὴ ὄχι πλήρως καλυμμένη, δὲν εἶναι αὐθεντικὲς ἀλλὰ τροποποιημένες.

     Ἡ κεφαλὴ καὶ τὸ πιὸ πάνω μέρος τοῦ στήθους ξεσκεπάστηκαν πρῶτα στὴ Γαλλία ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1643 -1715) καὶ κυρίως ἀπὸ τὴ γαλλικὴ ἐπανάστασι (1789) κι ἔπειτα, ἐν συνεχείᾳ δὲ καὶ σ’ ὅλη τὴν Εὐρώπη. στὴν  Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Ὄθωνος (1832-62) κι ἔπειτα σιγὰ σιγὰ. τὸ αἴτιο τοῦ ξεσκεπάσματος αὐτοῦ ἦταν ἡ γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια καὶ ἐπίσημη ἀπόρριψη τῶν χριστιανικῶν ἀρχῶν στὴν Εὐρώπη τὴν κατασκανδαλισμένη καὶ καταδυναστευμένη ἀπὸ τὰ βρόμικα σκάνδαλα τοῦ πάπα Ῥώμης καὶ τοῦ παπικοῦ κλήρου κι ἀπὸ τὸν πολιτικὸ αὐταρχισμό τους. οἱ ἄνθρωποι τοῦ κοντινοῦ παρελθόντος ταύτισαν πολλὰ σεμνὰ πράγματα μὲ τὴ Χριστιανικὴ πίστι καὶ τ’ ἀπέρριψαν μαζὶ μ’ἐκείνη∙ διότι νόμιζαν ὅτι ὁ πάπας καὶ οἱ κληρικοί του εἶναι Χριστιανοί.

      Οἱ κνῆμες μέχρι τὰ γόνατα καὶ οἱ πήχεις μέχρι τὸν ἀγκῶνα ξεσκεπάστηκαν πάλι στὴν Εὐρώπη μετὰ τὸ 1900 καὶ κυρίως μετὰ τὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο (1914 -19), στὴ δὲ Ἑλλάδα μετὰ τὸ 1922. σ’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο ξεσκέπασμα τὸ αἴτιο ἦταν ἡ ἐμφάνισι τῶν προφυλακτικῶν κι ἀντισυλληπτικῶν ἀπὸ τὸ 1900 κι ἔπειτα. (ὁ Παπαδιαμάντης τ’ ἀναφέρει γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1907 στὸ διήγημά του «Ἰατρεῖα Βαβυλῶνος»). μέχρι ποὺ δὲν ὑπῆρχαν αὐτά, οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦσαν νὰ ξεπεράσουν τὴν ἀπειλὴ τῶν συνεπειῶν τῶν συνεπειῶν τῆς σεξουαλικῆς προκλήσεως, γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν σ’ αὐτὴ πολὺ ἐπιφυλακτικοὶ καὶ φυσικὰ ἱματισμένοι καὶ σωφρονοῦντες. μόλις ἐμφανίστηκαν τὰ  προφυλακτικά, οἱ συνέπειες τῆς προκλήσεως παραγκωνίστηκαν, ἡ πρόκλησι μποροῦσε νὰ εἶναι πιὰ ἀνεπιφύλακτη, κι ἀμέσως ὁ ποδόγυρος καὶ τὰ μανίκια ἀνέβηκαν στὰ μισὰ τοῦ ὕψους των. τὸ δὲ μέσο τῆς διαδόσεως τοῦ ξεσκεπάσματος αὐτοῦ ἦταν διάφορες ὀρφάνιες καὶ προσφυγιές, οἱ ὁποῖες δημιούργησαν γυναῖκες ἔξω ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ νερά τους ἀπροστάτευτες κι ἀχαλίνωτες.

      Τὸ ξεσκέπασμα τῶν βραχιόνων μέχρι τὶς μασχάλες καὶ τῶν ποδιῶν πάνω ἀπὸ τὰ γόνατα ἄρχισε μετὰ τὸ Β΄ παγκόσμιο πόλεμο (1939-1945), τὸ αἴτιο ἦταν οἱ νέες ὀφθαλμοπορνικὲς θεωρίες ποὺ ἐμφανίστηκαν γύρω ἀπὸ τὸ ποιός εἶναι ὁ φυσιολογικὸς κι ἀπόλυτα εὐτυχισμένος ἄνθρωπος∙ ὅτι τάχα εἶναι ὁ «φυσικὸς» καὶ πρωτόγονος καὶ γυμνός, κι ὅτι  τὰ ῥοῦχα εἶναι καταπίεσι καὶ μόλυνσι τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἔφθειρε τὴν εὐτυχία τῶν ἀνθρώπων καταστρέφοντας τὴν ἁγνὴ πρωτόγονη ζωή τους. φυσικὰ τὶς θεωρίες αὐτὲς τὶς ἔκοψαν καὶ ἔρραψαν ὁπωσδήποτε καλοκαίρι καὶ πιθανῶς σὲ παραλία, ὅπου τοὺς ἐνδιέφερε ἡ ὀφθαλμοπορνία, διότι γιὰ τὸ χειμῶνα δὲν κάνουν∙ καὶ τὸ μεγαλείτερο μέρος τῆς ἀνθρωπότητος ζῇ στὶς εὔκρατες ζῶνες, ὅπου ὁ χειμώνας δὲν σηκώνει τέτοια σαχλὰ ἀστεῖα∙ ἀφήνω τὶς ψυχρὲς χῶρες, ποὺ κι ἐκεῖνες ἔχουν κάποιο σοβαρὸ μέρος τῆς ἀνθρωπότητος. γι’ αὐτὸ καὶ τοὺς χρειαζόταν ἕνας χῶρος - καταφύγιο  γιὰ τὴ θεωρία τους, μιὰ διακεκαυμένη ζούγκλα. ἔτσι γύρω στὸ Β΄ παγκόσμιο πόλεμο στὴ φαντασίωσί τους ἐμφανίστηκε καὶ τὸ παγκόσμιο λαϊκὸ πρότυπο ζεύγους, ὁ Ταρζὰν καὶ ἡ γυναίκα του μέσα στὴ φύσι, σχεδὸν γυμνοὶ (μὲ φύλλα συκῆς) καὶ χωρὶς παιδὶ ἢ μὲ ἕνα παιδί. καὶ ἡ μόδα ἐνδυμασίας ἔτεινε ὁλοταχῶς πρὸς αὐτὸ τὸ πρότυπο, τὸ ὁποῖο σήμερα ξεπεράστηκε, διότι ἡ γυναίκα τοῦ Ταρζὰν εἶχε δύο φύλλα συκῆς, ἐνῷ οἱ σημερινὲς γυναῖκες στὴ θάλασσα κυκλοφοροῦν καὶ μὲ ἕνα. γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πρότυπο τοῦ Ταρζὰν σήμερα εἶναι πιὰ ἀπαρχαιωμένο. πάντως καὶ ἡ ψυχασθενικὴ φαντασίωσι τοῦ Ταρζάν, καὶ ἡ μετὰ τὸ 1945 ἐλλιπὴς ἐνδυμασία εἶναι καρποὶ τῆς ἐφευρέσεως τῶν προφυλακτικῶν. ἡ νέα καλπάζουσα πρὸς τὴ γύμνωσι μόδα ἄρχισε σχεδὸν σ’ ὅλη τὴ γῆ ταυτοχρόνως. διότι καὶ τὸ μέσο τῆς διαδόσεως ἦταν τὴ φορὰ αὐτὴ κεραυνοβόλο∙ ὁ κινηματογράφος καὶ ἡ τηλεόρασι∙ πίσω ἀπ’ αὐτὸ καὶ οἱ νεοφανεῖς οἶκοι μόδας. γιὰ πρώτη φορὰ στὴν παγκόσμια ἱστορία μιὰ μικρὴ ὁμάδα ἀνθρώπων, συνήθως κίναιδοι ἢ τὸ λιγώτερο πόρνες καὶ πόρνοι στὸ ἐπάγγελμα, κανονίζουν τί θὰ φορέσουν κάθε χρονιὰ οἱ γυναῖκες τῆς γῆς καὶ πόσο πρέπει νὰ προχωρήσουν στὸ ξεσκέπασμα τῶν σαρκῶν τους, διαβόητες δὲ κι ἀκριβοπληρωμένες πόρνες πολυτελείας, ποὺ δικαίως λέγονται ἠθοποιοί, ἀφοῦ αὐτὲς διαπλάθουν τὰ ἀνήθικα ἤθη τῶν ἀνθρώπων, καὶ ποὺ ἀντὶ νὰ ἐκδίδωνται μὲ μικρὴ ἀμοιβὴ σ’ ἕναν μόνο πόρνο, προτιμοῦν νὰ ἐκδίδωνται γιὰ ὀφθαλμοπορνία καὶ τηλεπορνία σ’ ἑκατομμύρια ὀφθαλμοπόρνους ταυτόχρονα ἔναντι πολὺ ὑψηλῆς ἀμοιβῆς, διδάσκουν ἀπὸ τὴν ὀθόνη τοὺς ἀνθρώπους ὄχι μόνο τί θὰ φοροῦν καὶ πῶς θὰ χτενίζονται, ἀλλὰ καὶ πῶς θὰ «κουνιοῦνται», θὰ προκαλοῦν, καὶ θ’ ἀσχημονοῦν∙ οἱ δὲ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ἔγιναν σὰ μιὰ τάξι ἀποβλακωμένων μαθητῶν σχολείου διαφθορᾶς κι ἐκφυλισμοῦ, ποὺ διδάσκονται καὶ σὲ αἴθουσες καὶ μέσα στὸ σπίτι τους ὁμαδικά, πάππος μαζὶ μὲ τὴν ἐγγονή, καὶ μητέρα μαζὶ μὲ τοὺς γιούς της, κι ἀδερφὸς μαζὶ μὲ τὴν ἀδερφή, διδάσκονται ἀπὸ τὶς πόρνες καὶ τοὺς κιναίδους καὶ τοὺς λοιποὺς κακοδιδασκάλους τοῦ πανιοῦ καὶ τοῦ γιαλιοῦ.

      Ἀκόμη καὶ στοὺς Χριστιανοὺς σήμερα φαίνεται ἀπαράδεκτη μιὰ ἐνδυμασία τέτοια, ποὺ περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καὶ ἀπολύτως  παραδεκτὴ ἡ  σημερινὴ ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν, ἐπειδὴ ὁ μὲν κόσμος βρίσκεται σὲ μιὰ ἔκτακτη καθ’ ὅλη τὴν ἱστορία ἐκτροπή, οἱ δὲ «Χριστιανοὶ» ἐννοοῦν νὰ περιορίζουν τὴ σεμνότητά τους καὶ τὴ συντηρητικότητά τους στὸ ν’ἀκολουθοῦν τὸν κόσμο ἀπὸ μία πιθαμὴ πιὸ πίσω. Μ’ αὐτὴ τὴ νοοτροπία τῶν σημερινῶν «Χριστιανῶν», θὰ ἔρθῃ καιρὸς ποὺ αὐτοὶ θὰ κυκλοφοροῦν φορώντας μόνο ἕνα φύλλο συκῆς, ἐπειδὴ οἱ κοσμικοὶ αὐτὸ τὸ φύλλο συκῆς θὰ τὸ κρατοῦν τότε στὸ χέρι∙ καὶ θὰ τοὺς φαίνεται ἀκόμα τοὺς «Χριστιανοὺς» αὐτὴ ἡ ἀπόστασι πολὺ κανονικὴ καὶ κάπως συντηρητική. δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν,  ὅτι βρίσκονται κι αὐτοὶ σὲ φρικτὴ ἐκτροπή, ἐπειδὴ ὁ διάβολος εἶχε τὴ σύνεσι νὰ τοὺς ξεγυμνώσῃ  πόντο πόντο.

      Αὐτά, γιὰ νὰ μὴ γελιόμαστε καὶ φανταζόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας πράγματα ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. ἐλπίζω ὅμως ὅτι κάποτε θὰ βρεθοῦν κάποιες γυναῖκες ἁγνές, σὰν τὶς γυναῖκες τῆς ἐποχῆς ποὺ πρωτοεμφανίστηκε ὁ Χριστιανισμός, οἱ ὁποῖες θὰ ξαναφορέσουν τὰ ῥοῦχα τους∙ διότι δὲν θ’ ἀστειεύωνται μὲ τὴν πίστι τους καὶ μὲ τὴ σωτηρία τους. ἡ ἡμέρα ἐκείνη ποὺ οἱ γυναῖκες τῶν Χριστιανῶν θὰ ξαναφορέσουν τὰ ῥοῦχα τους, θὰ εἶναι ἡ λαμπρὴ τῆς ἐκκλησίας, ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη, ἡ ἁγία, ἡ κλητή, ἡ μία. γιὰ τὶς γυναῖκες ἐκεῖνες εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ πράξουν κι ἄλλα μεγάλα ἔργα∙ θὰ ἐπιστρέψουν τὸ σῶμα τους στὸν ἄντρα τους, ὅπως εἶναι καὶ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου (Α΄ Κο 7,4), θὰ γεννοῦν ὅλα τὰ παιδιά τους, θὰ τὰ θηλάζουν δίνοντάς τους ὅλο τὸ γάλα τους, καὶ θὰ τ’ἀνατρέφουν κιόλας μένοντας συνεχῶς μαζί τους μέσα στὸ σπίτι τους. ἀλλὰ τὸ πιὸ μεγάλο ἔργο τους θὰ εἶναι ὅτι θὰ ξαναφορέσουν τὰ ῥοῦχα τους. οἱ γυναῖκες ἐκεῖνες ποὺ θὰ κάνουν αὐτὸ τὸ ἔργο τὸ μεγάλο, θὰ πρέπῃ ἀπὸ τώρα νὰ λέγωνται Χριστιανές.

(Ἱστολόγιο "Ὁμολογία")