Εἰς μνήμην....

Γερόντισσα Δομνίνα Μοναχή, Καθηγουμένη (†)

 Κτιτόρισσα

 τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος,

Ἑξαμιλίων Κορινθίας

Ἡ μοναχή Δομνίνα, κατά κόσμον Δέσποινα Ἀργυροπούλου, γεννήθηκε τό 1934 στό Ροϊνό Ἀρκαδίας. Οἱ Γονεῖς της, Γεώργιος καί Οὐρανία, ἦταν εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι καί ἀνέθρεψαν ἀναλόγως τά τέκνα τους. Ὁ πατέρας της κοιμήθηκε ὅταν ἡ Δέσποινα ἦταν μόλις 3 ἐτῶν. Ἡ ἴδια ἀκολούθησε τόν μοναχισμό σέ ἡλικία μόλις 11 ἐτῶν, ὑποταχθεῖσα στόν ὅσιο Γέροντα Μωϋσῆ μοναχό (ὑποτακτικό τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τῆς Χίου), Κτίτορα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Ταξιαρχῶν, Ἀθικίων Κορινθίας. Τόν μοναχισμό ἀκολούθησαν ἐπίσης ὅλα τά ἀδέλφια της, οἱ δύο ἀδελφές (μετέπειτα μοναχές Βρυαίνη καί Εὐπραξία) καθώς καί ὁ μοναδικός ἀδελφός της κατά κόσμον Παναγιώτης Ἀργυρόπουλος, ὁ μετέπειτα Ἐπίσκοπος Παχώμιος, Μητροπολίτης Ἀργολίδος. Τό Θεῖο καί Ἀγγελικό Σχῆμα περιεβλήθη καί ἡ κατά σάρκα μητέρα των μετονομασθεῖσα Ὀλυμπιοδώρα μοναχή. Τό 1977, ἡ μοναχή Δομνίνα μαζί μέ 62 ἀκόμη μοναχές ἀναγκάστηκαν γιά λόγους ὀρθοδόξου Ὁμολογίας νά ἐγκαταλείψουν τή Μονή τῆς μετανοίας των. Ὑπό τήν πνευματική προστασία καί καθοδήγηση τοῦ Ἐπισκόπου Παχωμίου ἀναζήτησαν νέο τόπο ἐγκαταβιώσεως καί ἔτσι ἱδρύθηκε μέ πολλούς κόπους καί θυσίες ἡ Ἱερά Γυναικεῖα Κοινοβιακή Μονή Ἁγίας Τριάδος στήν περιοχή Ἑξαμιλίων Κορινθίας. Ἡ μοναχή Δομνίνα ἐξελέγη ὑπό τῆς ἀδελφότητος τῶν ἐν λόγῳ μοναζουσῶν ὡς πρώτη Ἡγουμένη τῆς νέας Μονῆς, τό ἔτος 1981. Ἡ χειροθεσία της ἔγινε ὑπό τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἀνδρέου, τῆ συγκαταθέσει τοῦ Πνευματικοῦ Πατρός καί Κτίτορος τῆς Μονῆς Ἐπισκόπου Παχωμίου, Μητροπολίτου Ἀργολίδος. Ἡ Καθηγουμένη Δομνίνα μέ σύνεση καί διάκριση καθοδήγησε καί κυβέρνησε πνευματικά τήν Ἀδελφότητα ἐπί 36 συναπτά ἔτη, κατά τά ὁποῖα πολλές ψυχές βρῆκαν στή Μονή τό ἀσφαλές πνευματικό τους καταφύγιο. Ὅλο αὐτό τό διάστημα ἡ Μονή σημείωσε μεγάλη πρόοδο, τόσο καί κυρίως πνευματικῶς, ὅσο καί ἀπό ἀπόψεως κτιριακῶν ἐγκαταστάσεων, σέ σημεῖο νά θεωρεῖται ἕνα ἀπό τά πλέον εὐπρόσωπα καί θαυμαστά μοναστικά συγκροτήματα σέ ὁλόκληρη τήν πλούσια σέ μοναχική παράδοση καί μοναστικά καθιδρύματα περιοχή τῆς Κορινθίας καί ὄχι μόνον. Ἡ Γερόντισσα Δομνίνα διακρινόταν γιά τό μοναχικό ἦθος, τό ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό της φρόνημα καί τήν ἀκράδαντη Πίστη της. Ὑπῆρξε ὑπόδειγμα μοναχικῆς ζωῆς καί ἀφοσιώσεως στήν κλήση της καί φωτεινό παράδειγμα βιωματικῆς πνευματικότητος. Φιλακόλουθη, ἡσυχαστική, ὀλιγόλογη, ταπεινή καί ἐργατική ἐνέπνεε μέ τό παράδειγμά της καί κέρδιζε τόν σεβασμό καί μέ μόνη τήν πνευματικά ἀρχοντική καί σεμνή παρουσία της. Καίτοι ἐπιφορτισμένη μέ τή διαποίμανση πολυμελοῦς Ἀδελφότητος τήν ὅλη στάση της ποτέ δέν χαρακτήρισε ἡ ἐπιβολή. Τό τελευταῖο διάστημα δοκιμάστηκε ἀπό σοβαρή ἀσθένεια τήν ὁποία ἀντιμετώπισε ἀγογγύστως μέ ὑπομονή καί ἐγκαρτέρηση. Ἔλαβε καί ἔδωσε τήν συγχώρηση καί ἐφοδιασμένη μέ τό φάρμακο τῆς αἰωνίου ζωῆς ἀνεχώρησε γιά τήν μέλλουσα πόλη καί τήν ποθητή συνάντηση μέ τόν οὐράνιο Νυμφίο της Ἰησοῦ Χριστό τή νύκτα τῆς 21ης Ἀπριλίου τρέχοντος ἔτους, σέ ἡλικία 83 ἐτῶν.

Ἀκολουθεῖ φωτογραφικό ρεπορτάζ τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας, στό περικαλλές Καθολικό τῆς Μονῆς, κατά τήν ὁποία προεξῆρχε ὁ Πνευματικός Πατέρας τῆς Ἀδελφότητος καί κατά σάρκα ἀδελφός τῆς μεταστάσης πολιός Ἐπίσκοπος Παχώμιος, Μητροπολίτης Ἀργολίδος, καθώς καί τοῦ ἐνταφιασμοῦ της (πίσω ἀπό τό Ἱερό Βῆμα), κατά τήν μοναχική τάξη καί παράδοση. Σύμπασα ἡ ἀπορφανισθεῖσα Ἱερά Ἀδελφότης μέ συντριβή καί κατάνυξη, ἀλλά καί πλῆθος πιστῶν συμμετεῖχαν καί συνόδευσαν τήν ἀείμνηστη Γερόντισσα  μέχρι τήν τελευταία της κατοικία. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της καί Κύριος ὁ Θεός, τόν ὁποῖο ἐπόθησε ἐκ παιδικῆς ἡλικίας καί ὑπηρέτησε ὡς μοναχή ἐπί 72 συναπτά ἔτη, νά τήν ἀναπαύσει μετά δικαίων καί ὁσίων, ἀναδείξει δέ ἐκ τῶν πνευματικῶν τέκνων της ἀξία διάδοχο αὐτῆς ὡς πνευματική μητέρα τῆς Ἀδελφότητος, προκειμένου νά συνεχίσει ἡ Μονή νά ἐκπέμπει, ὡς φάρος σελαγίζων, τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως ἐν τῆ Ἐκκλησία, πρός δόξαν Θεοῦ καί σωτηρίαν ψυχῶν. Ἀμήν.

Δ. Ι. Κ.

ΠΕΝΘΗ

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἡ Καθηγουμένη

 τῆς Ἱερᾶς Κοινοβιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος, Ἑξαμιλίων Κορινθίας,

 Γερόντισσα Δομνίνα μοναχή

Περί τῆς ἀειμνήστου Γεροντίσσης καί Κτητορίσσης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος Ἑξαμιλίων Κορινθίας θά ἐπανέλθουμε μέ τό βιογραφικό της καί τά τῆς ἐκδημίας της. Ἐπρόκειτο γιά ἐνάρετη μοναχή μέ ἀσκητικό καί ὁμολογιακό φρόνημα. Τά θερμά μας συλλυπητήρια στήν ἐκλεκτή Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς καί στόν κατά σάρκα ἀδελφό της πολιό Γέροντα Μητροπολίτη Ἀργολίδος Σεβασμιώτατο κ. κ. Παχώμιο. Ὁ Κύριος νά τήν ἀναπαύσει ἐν σκηναῖς ὁσίων καί δικαίων. Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῆς!

Ἡ ἀείμνηστη Γερόντισσα Δομνίνα μέ τόν Διαχειριστή τοῦ Ἱστολογίου μας.

Ἀπό τή συνεχιζόμενη δημόσια συζήτηση στήν πόλη τῆς

Κορίνθου γιά τήν Θεματική Ἑβδομάδα τοῦ Ὑπ. Παιδείας

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΤΣΟΥΡΑ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

 ● ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Θεωρῶ ὅτι ὀφείλω ἕνα σχόλιο (καί) γιά τήν χθεσινή ἐκδήλωση (3/5/2017) στήν πόλη μας (Ἐργατικό Κέντρο Κορίνθου) μέ θέμα τό φύλο, τή σεξουαλικότητα καί τήν ἐκπαίδευση πού ἔγινε μέ ἀφορμή τή Θεματική ἑβδομάδα τοῦ ὑπ. Παιδείας καί τίς προκληθεῖσες ἀντιδράσεις (συνδιοργάνωση ἀπό ἀντιρατσιστική καί ἀντιφασιστική πρωτοβουλία Κορίνθου καί Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου). Ὅπως γνωρίζετε παρακολούθησα καί τήν ἀντίστοιχη ἐκδήλωση τῶν ἀντιδρώντων, ἡ ὁποία προηγήθηκε (πρό ἑβδομάδων στό Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου). Ἡ χθεσινή ἐκδήλωση εἶχε ἡρεμία καί κλίμα πολιτισμένο. Ἀπό τίς εἰσηγήσεις ἡ πλέον ἐποικοδομητική, θεωρῶ ὅτι ἦταν ἡ πρώτη πού ἔγινε ἀπό τήν Καθηγήτρια τοῦ Παν/μίου Πελοποννήσου κ. Ἔ. Γαζῆ, ἡ ὁποία μίλησε νηφάλια καί ἐπιστημονικά. Μοῦ ἄρεσε καί ἡ βιωματική παρέμβαση τοῦ ψυχιάτρου κ. Δ. Καράγιωργα. Οἱ ἄλλες δύο εἰσηγήσεις εἶχαν ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα, δέν ἀπέφυγαν ὅμως τόν τόνο τῆς ἀντιπαράθεσης καί τῶν συναισθηματικῶν (ἐπικριτικῶν) χαρακτηρισμῶν. Τά περί κοινωνικοῦ φύλου εἶχαν διαφοροποιημένη ἄν ὄχι διαμετρικά διαφορετική ἑρμηνεία στά λεγόμενα τῆς πρώτης εἰσηγήτριας ἀπό ἐκεῖνα τῶν δύο ἄλλων εἰσηγητῶν. Γενικό συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὅλοι καλά τά λέμε στούς μονολόγους μας, ἀλλά δυσκολευόμαστε ἀκόμη ἀρκετά στόν ἔντιμο, εἰλικρινή, ἐπιστημονικό καί νηφάλιο διάλογο. Θά τολμήσω δέ καί κάτι ἀκόμη: Προσωπικά σέβομαι καί παρακολουθῶ μέ ἐνδιαφέρον τίς προοδευτικές φωνές καί στάσεις. Ὅμως ἐνίοτε διακρίνω στόν προοδευτικό χῶρο τήν ἑξῆς ἀνακολουθία: ἐνῶ ὑπερθεματίζουν στήν ἀνάγκη διαλόγου καί Δημοκρατίας καί ἐλευθερίας, τήν ἄλλη γνώμη, τήν διαφορετική ἀπό τή δική τους, δέν τήν σέβονται πραγματικά ἀλλά οὐσιαστικά τήν ἀντιπαρέρχονται, χωρίς σοβαρή ἐπιχειρηματολογία μέ μόνο τόν χαρακτηρισμό της ὡς συντηρητική! Δηλαδή, κάνουν ὅ,τι (λάθος) γίνεται καί ἀπό τήν πλευρά τῶν συντηρητικῶν πού δέν θέλουν νά ἀκούσουν τήν ἄλλη ἄποψη μόνο καί μόνο γιατί προέρχεται ἀπό ἰδεολογικούς ἀντιπάλους των. Τέλος, μέ ὅλη τήν ἐκτίμησή μου στή δράση τῶν προσώπων τῆς ἀντιρατσιστικῆς πρωτοβουλίας θά ἤθελα νά διατυπώσω μία καλοπροαίρετη παρατήρηση: Στό κάλεσμά τους ἀναφέρουν ὅτι: "Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, σε όλες του τις μορφές, αποτελεί την κύρια αρχή πάνω στην οποία οικοδομείται η αναγνώριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων." Μήπως θά πρέπει παράλληλα μέ τόν τονισμό τοῦ δικαιώματος τῆς διαφορετικότητας νά ἀναφέρεται καί ἡ θεμελιώδης ἀρχή τοῦ σεβασμοῦ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου;

(Ἀναδημοσίευση ἀπό τό ἐνημερωτικό Ἱστολόγιο e-Korinthos.gr)

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗ "ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ" (ΙΟΥΝΙΟΣ 2016)

Αὐτήν τήν προδοτική ὁμολογία τοῦ διαβόλου κάνει ὁ κ. Βαρθολομαῖος μέ γλῶσσα πού μοιάζει, ὅπως θά ἔλεγε ὁ Ἅγιος Μάξιμος, μέ "ξίφος δίστομον καί ξυρόν ἠκονιμένον....ψυχάς σφάζουσαν καί εἰς πέταυρον ἅδου καί βάραθρον σκότους παραπέμπουσαν", καί ὅμως Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες, ἐν οἷς, δυστυχῶς, καί λεγόμενοι παραδοσιακοί, ὡς ὁ πολύς Ναυπάκτου Ἱερόθεος, ὁμοῦ μετά τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, τόν ὑποδέχονται ἀνά τήν Ἑλλάδαν ὡς μεσσία, ἀναρτῶντες πανώ μέ τήν φράση "Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου"! Ποιόν; Τόν οὐνίτη πατριάρχη, τόν ἀντί-χριστον (καί μή θεωρηθεῖ ὑπερβολικός ὁ λόγος δι' αὐτόν) ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλει νά τόν θεωροῦν καί ἀναγνωρίζουν ὡς (ἄκουσον-ἄκουσον!) "ἀρχηγό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας", θέτων ἑαυτόν, ὡς ὁ ἀδελφός του ἐν τῆ ἀποστασίᾳ πάπας, ἀντί τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας καί αἰωνίας Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας! Δημ. Ἀναγνώστου, Θεολόγος.

Ἀπό τό στόμα ἑνός τολμηροῦ ἀγωνιστοῦ, τοῦ θρυλικοῦ Καντιώτη!

Η ΑΠΛΗ ΚΑΙ ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ:

"Δέν θέλεις, λαέ, Ἰησοῦν τόν Ναζωραῖο; Θά σέ κυβερνοῦν οἱ ἀντίχριστοι!"

«…Καὶ πάλι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ἂν παρουσιαστῇ ἕνας πραγματικὰ πιστὸς Χριστιανός ― τώρα δὲν ὑπάρχει, σᾶς τὸ λέω καθαρά, γιατὶ εἴμαστε ἄξιοι τιμωρίας―, ἂν βρισκόταν ἕνας, καὶ ἔλεγε· «Ἕλληνες, δὲν θὰ κυβερνήσουμε τὴν Ἑλλάδα μὲ τὸ ἄλφα ἢ βῆτα ἢ γάμμα κόμμα, ἀλλὰ μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, (μὲ τοῦτο ποὺ κρατῶ, ποὺ εἶνε σοφία. Δὲν ὑπάρχει ἄλλο. Ὅλα τ᾿ ἄλλα εἶνε βλακεῖες, ἀνοησίες καὶ κουταμάρες)· τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε ἡ σοφία καὶ μ᾿ αὐτὸ θὰ κυβερνήσουμε τὴν Ἑλλάδα», πέστε μου, θὰ τὸν ψήφιζαν οἱ Χριστιανοί; Ἐμένα, λοιπόν, νὰ μοῦ τρυπήσετε τὴ μύτη, ἂν ἡ παράταξί του θὰ ἔπαιρνε ἕνα βουλευτὴ στὴν Ἑλλάδα. Τὸ Βαραββᾶ θὰ ἐκλέξουν, διότι εἶνε κουμπάρος τους, διότι τοὺς εὐνοεῖ…, πολλὰ ἄλλα διότι.

Δὲν θέλεις, λαέ, Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον; Ἔ, ἄφησε τότε νὰ ἐκλέγωνται οἱ Βαραββᾶδες σου καὶ νὰ σὲ κυβερνοῦν οἱ ἀντίχριστοι.

Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ περισσότερο, γιατὶ θὰ νομίσετε ὅτι πολιτικολογῶ. Δὲν ἀνήκω σὲ κανένα κόμμα. Τοὺς ξέρω ὅλους, ἐπὶ τόσα χρόνια. Ξέρω ποιός εἶνε ὁ ἕνας καὶ ποιός εἶνε ὁ ἄλλος. Ποιός ἀπ᾿ αὐτοὺς πατάει στὴν ἐκκλησία; ποιός ἐξομολογεῖται; ποιός κοινωνεῖ; Ὁ ἕνας τραβάει ἀπὸ ᾿δῶ κι ὁ ἄλλος ἀπὸ ᾿κεῖ.

Τὸ Εὐαγγέλιο μόνο λύνει τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα. Ἡ λύσι τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος εἶνε πάρα πολὺ εὔκολη. Καὶ εἶνε εὔκολη ὄχι μὲ τὸν ἀντίχριστο, ἀλλὰ μὲ τὸ Χριστό.

Πρέπει νὰ γίνῃ στὴν Ἑλλάδα μιὰ κίνησι χριστιανική. Ἀλλὰ ποῦ εἶνε οἱ Χριστιανοί; Εἶνε σπάνιοι οἱ Χριστιανοί, ὅπως σπάνιοι εἶνε καὶ οἱ ἀστροναῦται. Ἀλλ᾿ ὅ,τι καὶ ἂν γίνῃ, τὸ Εὐαγγέλιο θὰ νικήσῃ. Αὐτὸ τὸ τρομερὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο ἐσεῖς δὲν τὸ διαβάζετε.

Τὸ «Αὐτὸ εἶνε δικό μου, κι αὐτὸ εἶνε δικό σου» κατέστρεψε τὴν ἀνθρωπότητα. Ἔχω ἕνα συρτάρι μὲ διαζύγια καὶ τὰ ἐξετάζω· γιατὶ ἡ οἰκογένεια, αὐτή εἶνε ἡ πρώτη κοινωνία, τὸ πρῶτο βασίλειο στὸν κόσμο. Ἔχουν τὰ ἀντρόγυνα ἢ δημοκρατία ἢ δικτατορία. Ἕνας μοῦ παρουσιαζόταν σὰν ἀρχιδημοκράτης. Καὶ τοῦ λέω· «Ρώτησα τὴ γυναῖκα σου καὶ ἔμαθα, ὅτι στὸ σπίτι σου δὲν ἔχεις δημοκρατία ἀλλὰ δικτατορία. Εἶσαι Παπαδόπουλος μὲ βούρδουλα. Ἔχεις σακατέψει τὴ γυναῖκα σου».

Ὅταν πάλι στὸ σπίτι ἀρχίσῃ ἡ γυναίκα νὰ λέῃ, «Αὐτὸ εἶνε δικό μου, κι αὐτὸ δικό σου», πάει, δὲν ὑπάρχει οἰκογένεια. Παντρεύτηκες; Θὰ τὰ ἔχῃς ὅλα τὰ πράγματα κοινά.

Τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια, ποὺ τὰ εἶχαν ὅλα κοινά, ἡ λύσι τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος ἦταν τὸ εὐκολώτερο πρᾶγμα. Ἰσότης, δικαιοσύνη, καὶ δουλειά. Δὲν πεινοῦσε κανένας. Τώρα ποιός τὸ δέχεται αὐτό;…»

              ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

                            ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ                              ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2017

ΕΟΡΤΙΟΣ  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΟΥ  ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΑΘΗΝΩΝ

"Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις, καί ὀψόμεθα, τῶ ἀπροσίτω φωτί τῆς ἀναστάσεως, Χριστόν ἐξαστράπτοντα, καί Χαίρετε φάσκοντα,

 τρανῶς ἀκουσόμεθα, ἐπινίκιον ἄδοντες" (Τροπάριο Α΄ Ὠδῆς Πασχαλίου Κανόνος)

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά, Χριστός Ἀνέστη!

Ἡ Χάρις τοῦ παναγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξιώνει καί ἐφέτος νά ἑορτάσωμε τήν ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί νά πανηγυρίσωμε τήν πανήγυρη τῶν πανηγύρεων, τό Ἅγιον Πάσχα. Κατ' αὐτό δέ, θεασάμενοι τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, νά προσκυνήσωμε Αὐτόν ὡς Ἀρχηγό τῆς σωτηρίας μας καί Λυτρωτή τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Διά τοῦ Σταυροῦ Αὐτοῦ ἦλθε ἡ χαρά σέ ὅλο τόν κόσμο καί ἐκ τοῦ Τάφου Αὐτοῦ ἀνέτειλε ἡ ζωή καί τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του σέ ὁλόκληρη τήν κτίση. Αὐτή ἡ "παραδοξότητα" συνιστᾶ τό γεγονός τῆς σωτηρίας μας καί αὐτή ἡ ἀδιάρρηκτη σχέση Σταυροῦ καί Ἀναστάσεως, θυσίας καί Ζωῆς ἀποτελεῖ τήν πεμπτουσία τοῦ Ἁγίου καί ἁγιάζοντος τούς πιστούς Πάσχα.

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ "ζωή καί ἡ ἀνάστασις ἡμῶν". Ὁ Σταυρός, ὁ Θάνατος καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σηματοδοτοῦν τήν ἐλευθερία καί τή λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά πάθη, τή φθορά καί τόν ἔσχατο ἐχθρό, τόν θάνατο. Γι' αὐτό καί μόνο ὁ Σταυρός ὁδηγεῖ στήν Ἀνάσταση καί ἡ Ἀνάσταση πάντοτε προϋποθέτει τόν Σταυρό.

Ἡ Ἀνάσταση τήν ὁποία ἑορτάζομε εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος φέρει τόν Σταυρό καί ἐκτείνει τήν χεῖρα Του στό πλάσμα του γιά νά τό συναναστήσει μαζί Του. Σέ μᾶς δέν ἀπομένει παρά νά ἀνταποκριθοῦμε, ἁπλώνοντας τό χέρι μας στόν μοναδικό Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Χωρίς τήν ἰδική μας συγκατάθεση καί τήν ἰδική Tου βοήθεια δέν συντελεῖται ἡ σωτηρία μας.

Πρό τῆς Ἀναστάσεώς Του τόν Κύριο τόν ἔβλεπαν βεβαίως καί φυσικῶ τῶ λόγω ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀσχέτως τῆς προαιρέσεως καί τῆς καταστάσεώς των. Μετά, ὅμως, τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασή Του τόν εἶδαν ἀρκετοί, μά ὄχι ὅλοι ἀνεξαιρέτως. Στίς ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ πρό τῆς Ἀναλήψεώς του ὑπῆρξαν, κατά τήν Εὐαγγελική διήγηση, παρόντες ὡς μάρτυρες  τῆς Ἀναστάσεώς Του ἡ παναγία Μητέρα Του, οἱ ἀνδρεῖες Μυροφόρες γυναῖκες, οἱ Ἀπόστολοί Του καί ἄλλοι πεντακόσιοι περίπου ἀδελφοί (Α΄Κορ. ιε΄, 5-7).

Ἐμεῖς σήμερα, ὅσοι θέλουμε νά ἔχωμε πεῖρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὀφείλομε κατ' ἀρχήν νά εἴμεθα μαθητές Του καί πρωτίστως μέλη τοῦ Σώματός Του πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του. Ἐν συνεχεία δέ, ὀφείλομε νά καταστοῦμε μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως, ἀφοῦ ἀξιωθοῦμε νά ἰδοῦμε τόν Ἀναστάντα Χριστόν. Τοῦτο, ὅμως, γιά νά συμβεῖ, ὅπως συνέβη στή ζωή ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, χρειάζεται προηγουμένως νά ἐξασφαλισθοῦν ὁρισμένες πνευματικές προϋποθέσεις.

Χρειάζεται ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Χριστό νά ὑπερβεῖ τόν ὁποιοδήποτε φόβο, χρειάζεται νά διαρρήξωμε κάθε σχέση μέ τήν κακία καί τό ψεῦδος καί, κυρίως, χρειάζεται νά ἐγκαταλείψωμε τήν φιλαυτία πού δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά γίνουμε ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ καί ὑπήκοοι στό θεῖο θέλημα μέχρι θανάτου.

Ὅταν πολιτευθοῦμε κατά τά ἀνωτέρω, τότε ἡ ζωή καί ἡ καρδιά μας θά πλημμυρίσουν ἀπό χαρά, εἰρήνη καί φῶς καί θά ἀναβλύσουν ἀγάπη, συγχώρηση καί πνευματική εὐωδία. Τότε, τό πέρασμα στήν αἰωνιότητα, τήν ζωή τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς ἀθανασίας, θά ἀρχίσει νά συντελεῖται ἤδη ἀπό τήν παροῦσα ζωή.

Ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς καί ἡ μονοδιάστατη τεχνολογική πρόοδος τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ ἔχουν ἀποπροσανατολίσει σέ μεγάλο βαθμό τήν ἀναζήτηση  καί πορεία τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας πρός τόν πραγματικό προορισμό του. Ἡ ἐγκατάλειψη, ἡ  περιθωριοποίηση καί ἡ ἀλλοίωση τῆς παραδοθείσης Πίστεως, κυρίως ἀπό τίς αἱρέσεις ἀλλά καί ἀπό τίς διάφορες ἰδεολογίες, ἀποτελοῦν τή μεγαλύτερη τραγωδία τῆς συγχρόνου ἀνθρωπότητος.

Ἀκόμη καί ὁ σύγχρονος πιστός προσαρμόζεται καί παρασύρεται εὔκολα ἀπό τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου, τό ὁποῖο ὄχι ἁπλῶς παράγει (Α΄ Κορ. ζ΄, 31), δηλαδή ἀλλάζει διαρκῶς καί ματαίως, ἀλλά καθίσταται ὁλοένα καί πιό ἀλλοτριωμένο ἤ καί ἐχθρικό πρός τήν φυσικότητα καί τήν ἀλήθεια.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς μιᾶς καί Ἁγίας Ἐκκλησίας Του, ὀφείλομε νά ἀνασυγκροτήσουμε τίς πνευματικές μας δυνάμεις, νά εὐθυγραμμίσωμε τόν βίο μας πρός τήν Πίστη τήν ὁποία ὁμολογοῦμε, νά φανοῦμε ἄξιοι τῆς κλήσεώς μας καί νά ἀναλάβωμε τήν εὐθύνη μας γιά τήν προάσπιση καί διάδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔργω τε καί λόγῳ.

Ἐάν ἔχωμε ἀγάπη, ἑνότητα καί ἀγωνιστικότητα ὑπέρ τῆς Ἀληθείας πρός δόξαν Θεοῦ, τότε θά ἀξιωθοῦμε ἀφ' ἑνός μέν νά κρατήσωμε τήν Πίστη, ὅπως μᾶς παρεδόθη, ἀφ' ἑτέρου δέ, νά πληροφορήσωμε τούς ἐγγύς καί τούς μακράν ὅτι μόνον ἐντός τοῦ ἀναστημένου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ἐντός τῆς Ἐκκλησίας Του, εἶναι δυνατόν νά ἐπιτύχωμε πάντες τῆς σωτηρίας. Ἀμήν, γένοιτο.

- Χριστός Ἀνέστη! - Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης σας

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

† Ὁ Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Διότι καί οἱ προκλήσεις ἔχουν τά ὅριά των!....

Τρία πρόσωπα, μία πλάνη!

ὑπό Νεκταρίου Χαλκιώτη, θεολόγου

Ἀπεσταλμένοι τοῦ κ. Σεραφείμ παραδίδουν τό δῶρο του στόν κ. Βαρθολομαῖο.

Εἶχα τήν μεγάλη ὑπομονή νά διαβάσω ὁλόκληρη τήν πρόσφατη ἐπιστολή τοῦ κ. Σεραφείμ (ἀπό 12/4/2017) πρός τόν σημερινό Πρόεδρο τῆς Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν. Ἐντυπωσιακή ὄντως καί πλούσια σέ στοιχεῖα ἀναιρετικά τῆς πλάνης τοῦ Μωαμεθανισμοῦ. Τό πλέον ὅμως ἐκπληκτικό, πέραν τῆς παγκοσμίου πρωτοτυπίας μιᾶς τέτοιας δημόσιας πρωτοβουλίας ἑνός ὀρθοδόξου ἐπισκόπου πρός ἕναν ἀλλόθρησκο Ἀρχηγό Κράτους, εἶναι ἀναμφίβολα τό γεγονός ὅτι ἐν ἔτει 2017 καί ἡμερομηνίαν 12ην Ἀπριλίου, ὁ ὑποτίθεται ἀντι-οἰκουμενιστής Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ προβάλλει ἐμμέσως πλήν σαφῶς καί χαρακτηρίζει τόν ὑπ' αὐτοῦ καταγγελθέντα κατά τό παρελθόν ὡς αἱρετίζοντα οἰκουμενιστήν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ὡς "τόν πρῶτο Ποιμένα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί Πρωθιεράρχη τοῦ Ζῶντος Ἀληθινοῦ Τρισυποστάτου Θεοῦ, τόν Διάκονον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου"! Ἐάν αὐτό δέν δύναται νά χαρακτηρισθεῖ ὡς παραφροσύνη, τότε τί ἄλλο; Μά, θά ἰσχυρισθεῖ κάποιος ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ἐμπνευστής τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης τῆς "πανορθοδόξως" καταργησάσης τήν Ὀρθοδοξία, δέν παύει νά εἶναι τυπικῶς ὅ,τι καί ὅπως τόν ἀποκαλεῖ ὁ κ. Σεραφείμ. Καμμία διαφωνία! Ἀρκεῖ, μετά καί τήν πρόσφατον ἀποστολήν πολυτελοῦς δώρου (ψηφιδωτοῦ πορτραίτου) ἐκ μέρους τοῦ τελευταίου πρός τόν ὑπ' αὐτοῦ καταγγελόμενον ὡς ἀντορθόδοξον πατριάρχην ἐπί τῆ εἰκοσιπενταετῆ θεοφιλῆ πατριαρχία του (!), νά συμφωνήσουμε ὅλοι (καί εἰς τό ) ὅτι εἶναι ἀδύνατον λογικός καί συνετός ἄνθρωπος νά παρακολουθήσει τήν ἀμετροέπεια, ἐλαφρότητα καί ἴσως τόν παραλογισμό συγκεκριμένων προσώπων, τά ὁποῖα προκαλοῦν τήν εὐθυκρισίαν καί θέτουν τό δίλημμα: γραφικότης ἤ παραφροσύνη;.....Τελικῶς, ἕνας Ἐφραίμ Βατοπαιδίου, ἕνας Θεόδωρος Ζήσης καί ἕνας Σεραφείμ Μεντζελόπουλος (ἰδού τά τρία πρόσωπα) βάλθηκαν νά μᾶς τρελλάνουν καί νά ἐξευτελίσουν τόν ἱερό ἀγώνα τῶν ὀρθοδόξων κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! [Σημείωση: Ὑπενθμίζουμε ὅτι ὁ κ. Ἐφραίμ δέν ἔφθανε ὅτι πρό ἐτῶν κατεσκανδάλισε μέ τήν ἀντιμοναχική του συμπεριφορά, ὡς "μπίζνεσμαν", τήν ὑφήλιον, τελευταίως ἐτόλμησε δημοσίως νά διακηρύξει ἀναισχύντως ὅτι ἡ οἰκουμενιστική καί ληστρική ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης εἶναι κανονική καί ὀρθόδοξος (!) πρός τέρψιν καί διευκόλυνση τοῦ ἐνοίκου τοῦ Φαναρίου, ὁ δέ π. Θ. Ζήσης πρίν "ἀλέκτωρ φωνῆσαι" (ὅπου ἀλέκτωρ διάβαζε Ἄνθιμος καί Βαρθολομαῖος) ἀπαρνήθηκε τήν ἀρχική ὁμολογιακή του πρωτοβουλία παλινδρομήσας εἰς τήν κοινωνία τῆς παναιρέσεως!]. Ἴσως, ἐπειδή ἡ νόσος των εἶναι κοινή καί ἐκ δύο ρητῶν προσδιοριζομένη: Τοῦ Γραφικοῦ "Φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθησαν", ἀφ' ἑνός, καί, τοῦ Πατερικοῦ "ἀρχή τῶν κακῶν φιλαυτία, τέλος δέ ὑπερηφάνεια", ἀφ' ἑτέρου. Ὁ Θεός νά μᾶς γίνη ἵλεως! Ἐπειδή δέ ἡ κατάσταση ἔχει φθάσει εἰς τό μή περαιτέρω κατακλείομε τήν παροῦσα, ἄνευ εἰρωνικῆς διαθέσεως, ἀπευθύνοντες πρός τούς ἐν λόγω τρεῖς πατέρες καί κυρίους, τά ἴδια τά λόγια μέ τά ὁποῖα ὁ νομιζόμενος λέων τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀποδειχθείς χαμαιλέων κ. Σεραφείμ ἀπευθύνθηκε πρός τόν φασίζοντα Πρόεδρον τῆς γείτονος χώρας:

"....Ἐπειδή, λοιπόν, ...., ὁ θάνατος εἶναι ἄδηλος καί ἐπειδή, σύμφωνα μέ τόν Εὐαγγελικό λόγο, «οὐκ οἴδατε τήν ὥραν οὐδέ τήν στιγμήν τοῦ θανάτου», ἐξαιτίας αὐτοῦ Σᾶς προτρέπουμε καί Σᾶς συμβουλεύουμε νά σπεύσετε νά ἔλθετε στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, προτοῦ ἔλθει τό τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς Σας. Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός Σᾶς δέχεται μέ ἀνοικτές ἀγκάλες! Χαρά θά γίνει καί στή γῆ ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, χαρά θά γίνει καί στούς Οὐρανούς ἀπό τούς Ἀγγέλους γιά τήν εἴσοδό Σας στήν μοναδική καί ἀληθινή Ἐκκλησία!...."

"....Εὐχόμαστε ἡ ἄκτιστος Θεία Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος νά φωτίσει τόν νοῦ Σας, νά Σᾶς ἐνισχύσει καί νά Σᾶς ἐνδυναμώσει, γιά νά ἀποτινάξετε καί νά ἀποσκορακίσετε τόν ὕπνο τῆς πλάνης καί τῆς ραθυμίας καί νά προσέλθετε στίς ἀγκάλες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας....." μακράν τῆς πολυπλοκάμου πλάνης (ἰδού καί ἡ πλάνη) τοῦ "ἀχρικαιρισμοῦ", τοῦ καιροσκοπισμοῦ καί, κυρίως, τοῦ παναιρετικοῦ, θεωρητικοῦ καί πρακτικοῦ, ἀντιχρίστου καί ἐκκλησιομάχου Οἰκουμενισμοῦ! Ἀμήν. Καλή Ἀνάσταση!

Ὁ λέων καί ὁ....χαμαιλέων!