αγια και μεγαλη

τεσσαρακοστη 2019

στην ενορια αγ. νεκταριου

ξυλοκεριζησ κορινθιασ

Ὁ Φίλιππος Δραγούμης

 (ἀδερφός τοῦ Ἴωνα)

γιά τόν Μελέτιο Μεταξάκη

Άνω ο Φίλιππος Δραγούμης (1890-1980).

Κάτω ο Μελέτιος Μεταξάκης με έναν από τους αιρετικούς φίλους του.

Ο Μελέτιος «δεν αφήνει κανένα ιερό και όσιο ποτέ χωρίς να το πιάσει με τα πρόστυχα και απερίσκεπτα χέρια του για να δημοκοπήσει. Θέλει ν’ αλλάξει όλες τες πατροπαράδοτες θρησκευτικές συνήθειες του λαού. Θέλει να καταργήσει τις εικόνες, να ενώσει την Εκκλησία μας με τους διαμαρτυρομένους, ν’ αλλάξει το ημερολόγιο, τες σχέσεις της Εκκλησίας και πολιτείας, να τ’ αναστατώσει όλα δια μιας χωρίς ανάγκη, χωρίς φυσική εξέλιξη, χωρίς βαθύτερη μελέτη, μόνο και μόνο γιατί σκώληκας που είναι χαίρεται στη ανεμοζάλη».

Πηγή: Φίλιππος Στεφ. Δραγούμης, Ημερολόγιο. Διχασμός (1916-1919), Μάρκος Φ. Δραγούμης (επιμ.), Εκδόσεις ‘‘Δωδώνη’’, Αθήνα-Γιάννινα 1995, σ. 272.

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΑΘ. ΤΣΙΡΩΝΗΣ, Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (1912-1940), ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 2007, σελ 91, υποσ. 135.

(Ἀναδημοσίευση ἀπό τό Ἱστολόγιο "ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ")

Ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος

διολισθαίνει ἐπικινδύνως

ἐπιμένοντας νά ὑποστηρίζει

τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη

στίς ἀντικανονικές καί ἀντορθόδοξες ἐνέργειές του!

ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Μεγάλη εἶναι ἡ ἀπογοήτευση τήν ὁποία δοκιμάζουν πολλοί πιστοί, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἐπί σειράν ἐτῶν παρακολουθοῦν τόν Μητροπολίτη Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεο (Βλάχο) καί ἐντρυφοῦν στή σπουδαία θεολογική προσφορά του, προσφορά ὀρθοδόξου μαρτυρίας διά τῆς προβολῆς καί διαδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας καί Πατερικῆς Παραδόσεως, διαπιστώνουν τελευταίως μία σοβαρή ἀνακολουθία μεταξύ αὐτῆς καί συγκεκριμένων τοποθετήσεων τοῦ ἐν λόγῳ Ἱεράρχου ἐπί κρισίμων ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων.

Μητρ/της Ναυπάκτου καί Πατρ/χης Βαρθολομαῖος

Εἶναι σημαντικό νά ἀναφερθεῖ ἐδῶ ὅτι ὅλα τά συγκεκριμένα ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἐπί τῶν ὁποίων διαπιστώνεται ἡ προβληματίζουσα ἀνακολουθία καί ἀναντιστοιχία τῶν θέσεων καί τοποθετήσεων τοῦ Μητροπολίτου πρός τήν πολυετή καί σταθερά ἐκ μέρους του προβολή καί διακήρυξη τῆς ἀκραιφνοῦς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς Πα-ραδόσεως, ἀφοροῦν σέ καίριες ἀποφάσεις καί πρωτοβουλίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί προσω-πικῶς τοῦ Προκαθημένου αὐτοῦ.

Εἰδικότερον, προεκάλεσε μεγάλη ἔκπληξη καί προβληματισμό στούς ἀνά τόν ὀρθόδοξο κόσμο εὐλαβεῖς πιστούς καί τούς ἀγωνιζομένους γιά τήν προάσπιση τῆς Παραδοθείσης Πίστεως ὀρθοδόξους Θεολόγους, Κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ τοποθέτηση τοῦ κ. Ἱεροθέου στό μεῖζον ἐκκλησιαστικό ζήτημα τῆς ἀνακηρύξεως Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία.

Ὁ Μητροπολίτης, σαφῶς καί ἀνενδοιάστως, παρά τή σχετική ἔντονη καί γενικευμένη ἐπιφυλακτική ἕως ἀρνητική στάση ὅλων σχεδόν τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐπί τοῦ θέματος, κυρίως λόγῳ δύο θεμελιακῶν κανονικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν προβλημάτων τῆς διαχειρίσεώς του (δηλαδή, πρῶτον, τῆς ἐλλείψεως αἰτήσεως, διαφωνίας καί ἀρνήσεως συμμετοχῆς εἰς τήν ὅλην διαδικασίαν τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραρχίας, καί, δεύτερον, τῆς ἀντικανονικῆς ἀναγνωρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὡς κανονικῆς Ἱεραρχίας τῆς Αὐτοκεφάλου ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀχειροτονήτων ρασοφόρων, ὡς καί καθηρημένων καί ἀφορισμένων πρώην Κληρικῶν, ἄνευ ἀποκαταστάσεως), ὑπεστήριξε τήν ἀποδοχήν ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς σχετικῆς Ἀποφάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Βαρθολομαῖος καί Ἐπιφάνιος, κατά τήν ἀνακήρυξη τῆς Αὐτοκεφαλίας

Μάλιστα, δεχθείς πολ-λές ἐπικρίσεις γι' αὐτήν τήν τοποθέτησή του, ὄχι ἁπλῶς ἐπι-μένει στίς θέσεις του, προβάλλων καί ἐπικα-λούμενος ἀμφιλεγόμε-νες ἱστορικές καί κα-νονικές παραμέτρους τοῦ ζητήματος, ἀλλά προκλητικῶς καί ἀδι-καιολογήτως συνεχίζει νά παραθεωρεῖ καί ἀποσιωπᾶ τά προαναφερθέντα δύο θεμελιώδη κανονικά καί ἐκκλησιολογικά προβλήματα τῆς σχετικῆς ἀποφάσεως, ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ἐκεῖνο, ὅμως τό ὁποῖο μᾶς ἀναγκάζει νά ἐπανέλθουμε εἶναι ἡ τελευταῖα ἐξέλιξις ἐπί τοῦ θέματος ἐκ μέρους τοῦ κ. Ἱεροθέου, ἡ ὁποία δίδει ἄλλη διάσταση στόν προβληματισμό καί τήν ἀναζητουμένη ἑρμηνείας τῆς ἐπιμονῆς του στήν ὑπεράσπιση μιᾶς καταφώρως ἀντικανονικῆς καί αὐθαιρέτου ἀποφάσεως καί ἐνεργείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ἀπειλεῖ πλέον σοβαρῶς τήν ἑνότητα τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Συγκεκριμένως, ὁ Σεβ/τος Ναυπάκτου ἐδημοσίευσε κατ' αὐτάς ἐργασία του, ὑπό τόν τίτλο "Ἀποστολική Παράδοση καί Ἀποστολική Διαδοχή στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας", διά τῆς ὁποίας προχωρεῖ ἕνα βῆμα πιό πέρα, ἄκρως ἐπικίνδυνο κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, ἀφοῦ χρησιμοποιεῖ καί ἐπιχειρεῖ νά ἐμφανίσει τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία περί Ἀποστολικῆς Παραδόσεως καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς συνηγοροῦσα καί συμφωνοῦσα μέ τά κριτήρια τῆς ἐπιμάχου Πατριαρχικῆς Ἀποφάσεως ἤ μάλλον (καί) ὡς ἐκφρασθεῖσα δι' Αὐτῆς!

Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι στήν ἐν λόγῳ ἐργασία του ὁ Ἱεράρχης φθάνει νά προβάλλει καί ἐπικαλεῖται ὅτι "ὁ πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός δέχεται τούς αἱρετικούς μέ Χρίσμα" (καί ὅχι Βάπτισμα), διαφοροποιούμενος χάριν τῆς "σκοπιμότητος" ἀπό παλαιότερες (κατά τήν περίοδο τῆς προετοιμασίας τῆς λεγομένης ἁγίας καί μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης) σχετικές προσεγγίσεις του. Καί, κυρίως, γενικεύει, ἀκολουθώντας ἀτυχῶς  πρακτικές καί μεθοδεύσεις τίς ὁποῖες μετέρχονται οἰκουμενιστές θεολόγοι καί συναδέλφοί του Ἱεράρχες, ἀποσιωπώντας ἤ παραθεωρώντας τίς παραμέτρους τῆς συγκεκριμένης ἱστορικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιόδου, ἰδίως ὅσον ἀφορᾶ στά ἰσχύοντα τότε δεδομένα περί τό Βάπτισμα στόν χῶρο τοῦ Παπισμοῦ.

Τά ἀνωτέρω, ὅμως, δέν ἀποτελοῦν τή μοναδική δυσάρεστη ἔκπληξη ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐκ μέρους τοῦ κ. Ἱεροθέου προσπάθεια θεωρητικῆς πλέον ὑποστηρίξεως καί κατοχυρώσεως τῆς τοποθετήσεώς του ὑπέρ τῶν Πατριαρχικῶν ἐνεργειῶν καί ἀποφάσεων στό "Οὐκρανικό". Διότι ἐπιπλέον ἀκροβατεῖ θεολογικῶς καί μέ διάφορες καινολογίες, ὅπως εἶναι τά ὑπ' αὐτοῦ ὑποστηριζόμενα γιά «ἐξασθένηση τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς», τὴν ὁποία μπορεῖ μία σύνοδος νὰ τονώσει, ἐπειδὴ οἱ σχισματικοὶ ἔχουν «παρακαταθήκη Πίστεως»!

Ἐκεῖ, ὅμως, ὅπου ὁ λόγος τοῦ Σεβ/του, ἐπιχειρώντας νά γίνει ἐπιθετικά ἀφοπλιστικός ἔναντι τῶν ἐπικριτῶν καί διαφωνούντων μετ' αὐτοῦ, λειτουργεῖ τελικῶς ὡς "μπούμεραγκ" σέ βάρος του, εἶναι στήν ἀναφορά του:

«Ἐπίσης, μερικοί ὁμιλοῦν γιά τό κατά πόσον οἱ Ἐπίσκοποι πού ἀποτέλεσαν τήν Οὐκρανική Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἔχουν Ἀποστολική Διαδοχή. Πρέπει, ὅμως, νά ἐξετασθῆ τί εἶναι Ἀποστολική Παράδοση καί τό κυριότερο εἶναι ἄν αὐτοί οἱ ἴδιοι θεωροῦν ταυτοχρόνως ὅτι καί οἱ δυτικοί Χριστιανοί (Ρωμαιοκαθολικοί, Ἀγγλικανοί, Προτεστάντες) καί οἱ ἀνατολικοί Χριστιανοί (Μονοφυσίτες, Μονοθελῆτες) ἔχουν Ἀποστολική Διαδοχή καί ὅτι ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία καί ἔχουν μυστήρια.

Ὅσοι ὁμιλοῦν (Προκαθήμενοι καί Σύνοδοι) γιά ἀπώλεια τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς στούς σχισματικούς Κληρικούς τῆς Οὐκρανίας, πρέπει νά ἀπαντήσουν εὐθαρσῶς ἄν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί καί γενικά οἱ αἱρετικοί ἔχουν Ἀποστολική Διαδοχή. Δέν μποροῦν νά κρίνουν μέ δύο μέτρα καί δύο σταθμά, δηλαδή νά πιστεύουν ὅτι οἱ σχισματικοί τῆς Οὐκρανίας δέν ἔχουν Ἀποστολική Διαδοχή, ἐνῶ συγχρόνως νά διδάσκουν ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοί καί ἄλλοι Χριστιανοί ἔχουν Ἀποστολική Διαδοχή καί ἑπομένως ἔχουν μυστήρια».

Αὐτά, ὅμως, δέν νομιμοποιεῖται νά τά ἀναφέρει ὁ κ. Ἱερόθεος, ὅταν διαπραγματεύεται θέμα πού ἀφορᾶ σέ ἀποφάσεις καί ἐνέργειες τοῦ σημερινοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί προσωπικῶς τοῦ δεδηλωμένου οἰκουμενιστοῦ Προκαθημένου αὐτοῦ, τοῦ κ. Βαρθολομαίου! Διότι πολύ καλῶς γνωρίζει, καί καθίσταται προκλητικός ὅταν ἀποσιωπᾶ, τίς ἐκπεφρασμένες καί διατυπωμένες καί διακηρυγμένες κακόδοξες θέσεις τοῦ ὑπ' αὐτοῦ θερμῶς ὑποστηριζομένου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου!

Ἐνδεικτικῶς, θά τοῦ ὑπενθυμίσωμε μίαν καί μόνον παλαιοτέρα σχετική δημόσια δήλωση τοῦ κ. Βαρθολομαίου, γενομένη ἐντός παπικοῦ ναοῦ ἐν Ρώμῃ, ἐνώπιον πλήθους παπικῶν νέων καί μετά ἀπό συμπροσευχή μετ' αὐτῶν. Ἐκεῖ, μεταξύ ἄλλων ὁ σημερινός Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶπε καί τά ἑξῆς:

"Τέκνα τῆς Ἐκκλησίας ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα καί ἀγαπητά", "συνεορτάζομεν ἡ Ἀνατολή καί ἡ Δύσις (τήν Θρονικήν ἑορτήν τῆς Ρώμης) Θεοῦ τό δῶρον" "ἑορτάζομεν, διότι εἴμεθα ἡ ἐπί γῆς πορευομένη κοινωνία τῶν Ἁγίων" "εἶναι δέ ἡ ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας πεπληρωμένη, ὅταν εἶναι παροῦσα καί συνεορτάζουσα ἡ νεολαία" "ἐλάβατε διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος˙ φέρετε ἐν τῆ ψυχῆ καί τῶ μετώπῳ ὑμῶν τά σημεῖα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ"! (Βασιλική Ἁγίας Μαρίας Τιβέρεως, 27.6.1995).

Σεῖς, λοιπόν, κ. Ἱερόθεε, ὀφείλετε πλέον δημοσίως νά ἀπαντήσετε ἐπιτέλους εὐθαρσῶς, κατά τά ἰδικά σας λεγόμενα, ἐάν ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης διά τῶν ἀνωτέρω δηλώσεών του (καί πλῆθος παρομοίων ἄλλων, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός!) ὀρθοτομεῖ τόν λόγον τῆς ἀληθείας ἤ κακοδοξεῖ καί κηρύττει "γυμνῆ τῆ κεφαλῆ" τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐάν δέν τό πράξετε, σεῖς ὁ ἴδιος ἀποδέχεσθε ὅτι ὑπερασπίζεσθε συνειδητῶς καί τήν κακοδοξία καί τόν φορέα της!

Εἰλικρινῶς δέν ἀναμέναμε ὅτι οἱ ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις ἑνός τόσο σπουδαίου θεολόγου καί δή μαθητοῦ τοῦ ἀειμνήστου κορυφαίου Δογματολόγου πατρός Ἰωάννου Ρωμανίδη (+) - ὁ ὁποῖος σημειωτέον ὑπούλως καί παρασκηνιακῶς, σύμφωνα μέ ἀποκάλυψη τοῦ ἀγωνιστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ἐδιώχθη ἐκ μέρους τοῦ κ. Βαρθολομαίου, στόν ὁποῖο κανονικῶς ἐκεῖνος ὡς Κληρικός ὑπήγετο, μέ δραματικές συνέπειες ἀκόμη καί γιά τήν ὑγεία του, λόγῳ τῆς ἐκ μέρους ἐκείνου ἀπειληθείσης καθαιρέσεώς του γιά τήν ἀσυμβίβαστη θεολογική στάση του στούς θεολογικούς Διαλόγους - θά ἀποδεικνύονταν τόσο ἀδύναμες.

Τά ἀνωτέρω λέγονται, διότι θεωροῦμε ὅτι ἦλθε ἡ ὥρα νά δημοσιοποιήσουμε εὐρύτερον τήν ἐκτίμησή μας ὅτι ἡ σήμερον διαπιστουμένη ἀναντιστοιχία τοῦ μέχρι σήμερον καί σέ κάθε εὐκαιρία διακηρυσσομένου ὀρθοδόξου θεολογικοῦ φρονήματος τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου πηγάζει ἐκ τῆς τελικῶς ἀπαραδέκτου συμμετοχῆς καί στάσεώς του ἐντός, ἐκτός καί κυρίως μετά τήν οἰκουμενιστική Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου Χανίων στήν Κρήτη, τόν Ἰούνιο τοῦ 2016.

Ὁ κ. Ἱερόθεος συμμετέχων στίς ἐργασίες τῆς οἰκουμενιστικῆς συνόδου τῆς Κρήτης (Κολυμπάρι Χανίων, Ἰούνιος 2016)

Ἀντί δέ ἄλλης ἐπιχειρηματολογίας περί αὐτοῦ, συμπεριλαμβάνουμε στό παρόν ἄρθρο μας, κείμενό μας ἐκείνης τῆς περιόδου, τό ὁποῖο ἐκ λόγων σεβασμοῦ πρός τό πρόσωπο τοῦ κ. Ἱεροθέου ἀλλά καί συνετῆς ἀναμονῆς προκειμένου νά δείξει ὀ χρόνος ποῦ θά ὁδηγηθοῦν τά πράγματα, δέν ἐδημοσιοποιήσαμε τότε εὐρέως. Ἐκτιμοῦμε, λοιπόν, ὅτι ἤλθε πλέον τό πλήρωμα τοῦ χρόνου νά εἰπωθοῦν (καί) περί τοῦ κατά τά ἄλλα σεβαστοῦ αὐτοῦ Ἱεράρχου τά πράγματα μέ τό ὄνομά των!

«Ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης "κατάπιε" τόν Ναυπάκτου Ἱερόθεο;

Ἀρχίζει ἡ καταμέτρηση τῶν....«θυμάτων» της;

Ἡ ἀντι-Παλαμική Σύνοδος τῆς Κρήτης

«ἐκδικήθηκε» τόν μέγα Ρωμανίδη,

«καταπίνοντας» τόν μαθητή του

Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεο;

Οἱ Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι στά τῆς Πίστεως «οὐ μικρόν, τό παραμικρόν». Βάσει, λοιπόν, αὐτοῦ καί πάντοτε καλοπροαιρέτως ἔχουμε νά κάνουμε τρεῖς ἐπισημάνσεις στά λεχθέντα ὑπό τοῦ λίαν ἀγαπητοῦ καί ἐκλεκτοῦ ὡς ἀνθρώπου καί ὡς Θεολόγου (πλέον μᾶλλον μόνο θεωρητικῶς) Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου σέ πρόσφατη συνέντευξή του σέ τοπικό (τῆς ἐπαρχίας του) Σταθμό, περί τῆς συμμετοχῆς του στή σύνοδο τῆς Κρήτης.

α) Ἀνεφέρθη στή Σύνοδο τῆς Κρήτης ὡς «Ἁγίας καί Μεγάλης», χωρίς νά τοποθετεῖται ἐπ' αὐτοῦ (ἐάν δηλαδή ὁ ἴδιος τήν θεωρεῖ ὡς τέτοια) καί ἐσχολίασε ὅτι ὡς ἔργο ἀνθρώπινο ἔχει τά θετικά καί τά ἀρνητικά της, ὅπως ὅλα τά ἔργα. Δηλαδή, ὁ Σεβ/τος θεωρεῖ ὅτι οἱ ὄντως  Ἁγίες καί Μεγάλες Σύνοδοι τῆς Ὀρθοδοξίας εἶχαν καί μποροῦν νά ἔχουν καί θετικά καί ἀρνητικά, ἴσως καί ἐκκλησιολογικά καί δογματικά σφάλματα, δηλαδή κακοδοξίες;

β) Περί μικτῶν Γάμων (δηλαδή γάμου μεταξύ ὀρθοδόξου καί αἱρετικοῦ) καί ἐνῶ τό θέμα εἶναι πάρα πολύ σοβαρό, οἱ διατυπώσεις του δέν εἶναι σαφεῖς. Ἀνεφέρθη στήν ὑπάρχουσα, δυστυχῶς, πρακτική τελέσεως μικτῶν Γάμων τήν ὁποία ἐχαρακτήρισε ὡς νεώτερη παράδοση, τῆς Ἐκκλησίας (;) καί μίλησε περισσότερο τοῦ ἁρμόζοντος διπλωματικά, κάνοντας λόγο γιά κάποιες ἐκκλησιολογικές συνέπειες ἀπό τή σχετική πρακτική, ἐνῶ εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἡ τέλεση μικτῶν Γάμων δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά Οἰκουμενισμός ἐν τῆ πράξει! Πῶς εἶναι δυνατόν ὀ ὀρθόδοξος λειτουργός, κατά παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, νά "δίνει" αὐτό τό Μυστήριο σέ ἕναν αἱρετικό (σημείωση: ἀντιστοίχως δέ, νά ἐπιτρέπει στόν πιστό νά συμμετέχει σέ «μυστήριο» αἱρετικῶν, κατά τήν "τέλεση" τοῦ γάμου στόν αἱρετικό ναό) καί ἔτσι νά ἀναγνωρίζει ἐμμέσως πλήν σαφῶς τό "Βάπτισμά" του (διότι διαφορετικά ὁ γάμος ἀφορᾶ σέ.... μή Χριστιανό) καί μέ ποιά δικαιολογία θά τοῦ ἀρνηθεῖ τήν πλήρη καί κανονική τέλεσή του στήν ὁποία συμπεριλαμβάνεται ἡ συμμετοχή στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς (ἀφοῦ ὁ Γάμος κανονικῶς τελεῖται κατά τή διάρκεια τῆς Θ. Λειτουργίας γι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο) καί ἐάν σ' αὐτή τήν περίπτωση δέν τό κάνει, δέν δημιουργεῖται ἔτσι "δεύτερη κατηγορία" στό Μυστήριο; Καί,

γ) Περί τῆς μή ὑπογραφῆς τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου περί τῶν σχέσεων μέ τούς αἱρετικούς, ὁ Σεβ/τος ἀνέφερε ὅτι ἐπικαλέσθηκε (γι’ αὐτό, ἐκεῖ στή σύνοδο τῆς Κρήτης) τίς Θεολογικές του θέσεις καί τά πιστεύω του! Αὐτό μᾶς ἐξέπληξε περισσότερο ἀπό ὅλα τά ἄλλα! Δηλαδή, ὁ Σεβ/τος ἔχει προσωπικά πιστεύω καί προσωπικές θεολογικές θέσεις; Καί ἐάν ἐκφράσθηκε ἔτσι, ἴσως ἀτυχῶς, ἐννοώντας ὅμως, «τάς τῶν Ἁγίων Θεοπνεύστους Θεολογίας καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρόνημα», ὅπως συνηθίζει, πολύ καλῶς, νά ἐπισημαίνει καί ἐπαναλαμβάνει στά Κείμενά του, πῶς εἶναι δυνατόν νά ὁμιλεῖ γιά Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μάλιστα «Ἁγία καί Μεγάλη» ἡ ὁποία ἔχει διαφορετικό ἀπό αὐτά φρόνημα; Ἐπιπλέον δέ, πῶς συμβιβάζεται, ἐνῶ διαπιστώνονται αὐτά, νά δέχεται (καί μάλιστα μέ δική του πρόταση καί πρωτοβουλία) νά μή παρίσταται, ὅπως ἀπεκάλυψε, σέ σχετική συζήτηση, προκειμένου νά διευκολυνθεῖ ἡ προώθηση ἐσφαλμένης θέσεως, καί τοῦτο μάλιστα νά γίνεται, ὅπως ἐπίσης ὁ ἴδιος ἀνέφερε, χάριν τῆς ἑνότητος; Ὥστε χωρεῖ συγκατάβασις στά τῆς Πίστεως; Ὑπάρχει, δηλαδή, κατά Θεόν ἑνότης (καί) ἄνευ Ἀληθείας;

Φοβοῦμαι ὅτι, ὄχι μόνο ὁ Σεβ/τος ἐξῆλθε προβληματισμένος ἐκ τῆς συμμετοχῆς του στή σύνοδο τῆς Κρήτης (καί χαρούμενος, ὅπως ἐπίσης ἀνέφερε, λόγῳ τῆς ἐμπειρίας πού ἀπεκόμισε ἐκεῖθεν, λέτε καί ἐπρόκειτο περί ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου καί ὄχι περί παν-ὀρθοδόξου, ὑποτίθεται, Συνόδου), ἀλλά κι ἐμεῖς ὅλοι, ἄν καί καθόλου χαρούμενοι γιά ὅλα αὐτά, αἰσθανόμεθα καί εἴμαστε ἰδιαιτέρως προβληματισμένοι μέ ὅσα πληροφορούμεθα περί αὐτῆς!

Ὁ ἀλησμόνητος μέγας ἀντιπαπικός καί Παλαμικός Θεολόγος Ἰωάννης Ρωμανίδης σοφῶς ἐπεσήμαινε ὅτι τό πρόβλημα στήν ἐποχή μας θά εἶναι οἱ ἐπίσκοποι! Καί, ἀκόμη, ὅτι ὅλα πηγαίνουν ....., ὅπως πηγαίνουν τέλος πάντων, διότι λείπει σήμερον τό ἡρωϊκό-μαρτυρικό ὁμολογιακό φρόνημα!

Ἡ καθαρή Ὁμολογία καί ἡ ἀσυμβίβαστη μαρτυρία φαίνεται ἐξόχως δυσεύρετο μεταξύ τῶν ἐπισκόπων «χρῆμα», ὅπως καί αὐτό τῆς ἀληθινῆς Θεώσεως!

Ὁ Θεός νά μᾶς γίνη ἵλεως!»

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΚΤΟΝΟ ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ!

ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΚΑΤΑΡΤΙΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ!

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ, ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!

Μια θολή και θλιβερή ανάμνηση:

Ὁ "Θάνατος τοῦ Ἰησοῦ"

τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ

Αυτές τις ημέρες λαμβάνουμε ανώνυμες προσκλήσεις για να συμμετάσχουμε στην ετήσια «Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού» από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά (εφεξής ΜτΙ).

Η θρησκεία των ΜτΙ έχει τις απαρχές της στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα, ως ακραία παραφυάδα μίας νέας προτεσταντικής κίνησης με εσχατολογικές εμμονές και χιλιαστικές αντιλήψεις. (Αντβεντισμός: ανέμεναν στις μέρες τους τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού). Βασικό κληροδότημα του προτεσταντικού υποβάθρου των ΜτΙ είναι, μεταξύ άλλων, η κακόδοξη θέση απέναντι στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαίτερα της ιερωσύνης και της Θ. Ευχαριστίας. Θα σταθούμε εδώ, με την ευκαιρία της αναφερόμενης σύναξης των ΜτΙ.

Σε αντίθεση με τους Διαμαρτυρόμενους, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τη δωρεά του Χριστού μας διατηρώντας αναλλοίωτη τη συνείδηση και πίστη ότι μεταλαμβάνουμε το ίδιο το Σώμα και Αίμα Του, όπως μεταβάλλονται κατά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στη Θ. Λειτουργία που τελεί ο Ιερέας με την δοθείσα σ’ αυτόν Χάρη της ιερωσύνης. Τούτο το πράττουμε καθ’ υπόδειξη και εντολή του Κυρίου «τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἑμὴν ἀνάμνησιν»[1]. Η ανάμνηση όμως της σταυρικής Του θυσίας και Ανάστασης σφραγίζεται ως Θ. Ευχαριστία με τη διαβεβαίωση: «ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς»[2]· και «ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις»[3].

Επομένως η Εκκλησία του Χριστού ανέκαθεν παρέλαβε και τηρεί τη φρικτή αυτή παρακαταθήκη της Θ. Ευχαριστίας, α) ως ανάμνηση του Κυριακού Δείπνου, της μετ’ αυτό σταυρώσεως και Αναστάσεως του Χριστού και όλης εν γένει της ενσάρκου οικονομίας του και β) για να μετέχει στη ζωή του ενανθρωπήσαντος Χριστού δια της αληθούς βρώσεως και πόσεως της σαρκός και αίματός Του.

Είναι γνωστό ότι ο Προτεσταντισμός γεννήθηκε ως η οργισμένη απάντηση, το “όχι”, στη σκαιότητα και τις ωμότητες του αιρετικού - παπικού ιερατείου. Ο προτεστάντης δεν θέλει πια να ακούει για ιερωσύνη.  Προσάρμοσε την πίστη του χωρίς αυτήν. Η πεισματική άρνηση της ιερωσύνης αλλοιώνει την εκκλησιαστική του συνείδηση και συνεπιφέρει αυτομάτως την απόρριψη του μυστηριακού χαρακτήρα των λιγοστών τελετών του, αφήνοντας αυτές εσκεμμένα “κούφιες” από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και θεωρώντας τις ως απλές συμβολικές πράξεις ή αναμνηστικές τελετουργίες (όπως η Θ. Ευχαριστία). Θεωρούν ότι ο Θεός ενεργεί απευθείας στον πιστό και όχι δια των καθαγιασμένων προσφερομένων δώρων. Τελικά τα προσφερόμενα -ψωμί και κρασί- δε διαφέρουν από οποιοδήποτε άλλο γεύμα αφού εύκολα μπορούν να βρεθούν σε κάθε τραπέζι, όπου συνδυάζοντας κάποιος λίγη προσευχή και ανάγνωση μπορεί να τελέσει μία προτεσταντικού τύπου «ανάμνηση». Τί το ιδιαίτερο ζήτησε επομένως ο Χριστός μας στο Μυστικό Δείπνο; Να τρώμε, μόνο για να θυμόμαστε; Δεν μπορούμε να θυμόμαστε και χωρίς να τρώμε; Αυτά για τον προτεσταντισμό.

Οι ΜτΙ βυθίζονται πέραν του προτεσταντικού σκοτασμού. Όχι μόνον απορρίπτουν την ιερωσύνη και τη μεταβολή των δώρων σε Σώμα και Αίμα Χριστού, αλλά αποκλείουν τους περισσότερους πιστούς από το δικαίωμα να μεταλάβουν! Συνεπώς ούτε ανάμνηση του Κυριακού Δείπνου τελούν.

Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι ΜτΙ χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: α) Το «Μικρό Ποίμνιο», στο οποίο συμμετέχουν μόνο 144.000 χριστιανοί και προορίζονται να συμβασιλεύσουν με τον Ιησού στον ουρανό από το 1914, οπότε και πραγματοποιήθηκε η Β’ Παρουσία του! Μόνο αυτοί είναι οι μέτοχοι της Καινής Διαθήκης του Θεού με τον άνθρωπο[4]! Για τους υπόλοιπους ΜτΙ δεν ισχύει η Καινή Διαθήκη, ως συμφωνία, με βάση τα κείμενά τους[5]. Η γενιά του ’14 μάλιστα, σύμφωνα με τις ψευδοπροφητείες τους, θα ήταν και η τελευταία πριν από τον Αρμαγεδδώνα (δηλαδή την καταστροφή από τον Θεό όλων των απίστων, μη μαρτύρων) και κανείς από εκείνη τη γενιά δε θα γνώριζε θάνατο. Όπως ήταν αναμενόμενο οι περισσότεροι πέθαναν. Μόνον όσοι ολίγιστοι από αυτούς βρίσκονται ακόμη εν ζωή έχουν δικαίωμα να κοινωνούν! «Σήμερα», λένε, «υπάρχει μόνο ένα υπόλοιπο από τους 144.000 πιστούς ακολούθους του Χριστού, οι οποίοι “έχουν χρίσμα από τον άγιο”, τον Ιεχωβά»[6]. β) Οι υπόλοιποι απαρτίζουν τον «πολύ όχλο», που δεν έχει καμία απολύτως ουράνια προοπτική αλλά ανταμείβεται με την υπόσχεση ενός αιωνίου και επιγείου παραδείσου αφθονίας, ευδαιμονίας και χαράς, χωρίς ασθένειες, θάνατο και κακία. Αυτοί, η συντριπτική πλειονότητα δηλαδή, δεν κοινωνούν ποτέ[7].

Ο Κύριος προσκαλεί όλους τους πιστούς  «λάβετε, φάγετε.. πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες»[8], εντούτοις οι ΜτΙ έχουν εκπαιδευτεί από τα έντυπά τους “Ξύπνα”, “Σκοπιά” κλπ να αποδέχονται ότι η κοινωνία δεν προορίζεται γι’ αυτούς. Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος: “Από τη μία μας στερείτε τη συμμετοχή στο Δείπνο, από την άλλη μας προσκαλείτε στην Ανάμνηση. Η Ανάμνηση όμως προϋποθέτει Δείπνο, λέει η Γραφή. Γιατί τελικά να παρευρεθούμε στη σύναξή σας”; «Από ευγνωμοσύνη», απαντά εμπαικτικά το “Κυβερνών Σώμα” στα επίσημα κείμενά του![9]

Οι ΜτΙ απορρίπτουν κι αυτήν ακόμα τη θεότητα του Χριστού. Αρνούνται την Αγία Τριάδα. Η αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού από τον ίδιο τον σαρκωθέντα Θεό Λόγο, το κέντρο της Αγίας γραφής, είναι “ειδωλολατρία” για τους ΜτΙ[10]. Και τι απομένει λοιπόν να κάνουν στην σύναξή τους; Απομένει ο θάνατος…. ο θάνατος του Ιησού! Αποκλείεται ακόμα και η εν σώματι πραγματική Του Ανάσταση!

Ο Ιησούς Χριστός μας, ο Νυμφίος της Εκκλησίας, πρέπει να μείνει σωματικά νεκρός για τους ΜτΙ! Δεν επιτρέπεται να αναστηθεί διότι «αν ανασταινόταν με το ίδιο σάρκινο σώμα, θα ακύρωνε τη λυτρωτική θυσία»[11] του! Εξηγούμε: Διδάσκουν ότι ο Ιησούς που προϋπήρχε των ανθρώπων, ως το πρώτο δημιούργημα του Ιεχωβά με το όνομα ‘αρχάγγελος Μιχαήλ’[12], έπρεπε να πάρει ανθρώπινο σώμα για να εξαγοράσει με τη θυσία του -σαν λύτρο- την ανθρωπότητα από τη δουλεία της αμαρτίας και του θανάτου. Δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Ιεχωβά με άλλο τρόπο, διότι μετά την πτώση των πρωτοπλάστων «οι κανόνες δικαιοσύνης του Θεού απαιτούσαν να μην παραβλέψει ούτε να συγχωρήσει απλώς τις αμαρτίες τους»[13]. Έπρεπε λοιπόν να τους «προμηθεύσει το απαραίτητο νομικό μέσο για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες τους»[14]! Αυτό το λύτρο είναι η ζωή του Ιησού και «αποτελεί τη νομική βάση»[15], για να λυθεί και νομικά η παρεξήγηση… Για να το πούμε διαφορετικά, το σώμα του Χριστού είναι το πρόστιμο που χρωστάμε στον Ιεχωβά! Αν αναστηθεί σωματικά είναι σαν παίρνει πίσω το καταβληθέν...

Δυστυχώς όμως το λύτρο του Ιησού είναι ατελές καθώς δεν εξασφαλίζει, όπως θα περιμέναμε, καθολική ανάσταση -όλης δηλαδή- της ανθρωπότητας, αλλά μόνο μερική διότι θα αναστηθούν εδώ στη γη μόνο όσοι δέχονται τον Ιεχωβά ή θα τον δεχτούν, ενώ οι πονηροί δεν θα αναστηθούν ποτέ· απλά έχουν σβήσει[16].

Ακόμα κι ο θάνατος του Ιησού λοιπόν, μισή δουλειά έκανε! Αλλά έστω κι έτσι, προς χάριν των λεγομένων, πώς να τιμήσουμε τον θάνατό Του στη σύναξη των ΜτΙ; Περιμένει κανείς να γίνει αναφορά τουλάχιστον στο πιο χαρακτηριστικό σημείο αυτού, δηλαδή τον Τίμιο Σταυρό, αλλά και πάλι οι ΜτΙ έχουν εκπαιδευτεί να βλασφημούν τον Σταυρό του Χριστού μας, κακοποιώντας τα κείμενα της Αγ. Γραφής.

Θάνατος του Ιησού χωρίς Σταυρό, χωρίς Ανάστασή Του, χωρίς ανάσταση όλων των ανθρώπων, χωρίς Μυστικό Δείπνο, χωρίς Σώμα και Αίμα, χωρίς Θεό… Τι να κάνουμε τότε σ’ αυτήν την θολή και θλιβερή σύναξη; Καλύτερα να μη γινόταν. Καλύτερα να μην παρέδιδε τίποτε ο Χριστός, αν τα πράγματα ήταν όπως τα παρουσιάζει η εταιρεία «Σκοπιά». Αντιλαμβανόμαστε πως ό, τι παραλαμβάνουμε από την Εκκλησία μας δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, παραδίδεται εντελώς αντεστραμμένο και διεστραμμένο από τους ΜτΙ, οι οποίοι αφού εβλασφήμησαν το όνομα του Χριστού και της Αγίας Τριάδος με κάθε τρόπο -περισσότερο κι από τον αιρεσιάρχη Άρειο (τον οποίο εθαύμαζε ο ιδρυτής τους)- αξιώνουν να ονομάζονται χριστιανοί.

Η έκθεση αυτή δεν έχει σκοπό να αναιρέσει συστηματικά τις αναρίθμητες κακοδοξίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, αλλά να ενημερώσει τους ορθοδόξους αδελφούς που δέχονται αυτόν τον καιρό τις διαρκείς ενοχλήσεις των επιμόνων γειτόνων μας. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στην ενορία σας, όπου διατίθεται πλούσιο υλικό για μελέτη και αρχείο με πολύτιμες μαρτυρίες αδελφών που κατάφεραν με τραγικό κόστος να ξεφύγουν από την μάλλον τρομοκρατική και όχι “του Θεού” οργάνωση της Σκοπιάς.

Καλό και ευλογημένο το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής! Με τη χάρη του Τριαδικού Θεού να ζήσουμε τα Άγια Πάθη του Χριστού μας και να εορτάσουμε τη λαμπροφόρο Του Ανάσταση!

[1] Λκ. 22,19

[2]Ιω. 6, 53

[3]Ιω. 6, 55

[4]«Αυτή η διαθήκη, αυτό το συμβόλαιο σαν να λέγαμε, δίνει σε 144.000 πιστούς Χριστιανούς τη δυνατότητα να πάνε στον ουρανό. Εκεί θα υπηρετήσουν ως βασιλιάδες και ιερείς», Τι διδάσκει πράγματι η Αγία Γραφή;, 2005, σ. 207

[5]Τι διδάσκει..., ό.π. . The Watchtower, 15-3-2010, σσ. 26-27

[6]Σκοπιά, 15-1-2015, σ. 17

[7]«Υπακούοντας στην εντολή του Ιησού παρακολουθούν το Δείπνο του Κυρίου, αλλά μόνο ως γεμάτοι σεβασμό παρατηρητές, χωρίς να συμμετέχουν», Τι διδάσκει…, ό.π.

[8]Μτθ 26, 26-28

[9]Σκοπιά, ό.π.

[10]Πραγματική πίστη, 2016, σ. 24

[11] https://bit.ly/2UBo5SM

[12]«...ο αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο Ιησούς στην προανθρώπινη ύπαρξή του. Μετά την ανάσταση και την επάνοδό του στον ουρανό, ο Ιησούς ανέλαβε και πάλι την υπηρεσία του ως ο Μιχαήλ», Σκοπιά, 1-4-2010, σ. 19

[13] https://bit.ly/2D8kd0P

[14]Ό.π.

[15]Ό.π.

[16] Τι Μπορεί να μας Διδάξει η Αγία Γραφή;, σσ.77-79

orthros.eu

Κυριακή Ὁσίας Μαρίας τῆς Αὐγυπτίας (2019)

στήν Ἐνορία μας

Ε' Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ὁσίας Μαρίας Αἰγυπτίας ) καί κατά εὐλογημένη συγκυρία, συνάμα καί ἡ μνήμη τῆς Ὁσίας κατά τό ἐκκλ/κο ἡμερολόγιο (δηλαδή 1/14 Ἀπριλίου). Στήν εὐλογημένη ταπεινή Ἐνορία μας (Ξυλοκερίζης Κορινθίας) τελέσθηκε κατανυκτική Θ. Λειτουργία ἀπό τόν ἀγαπητό Ἱερομόναχο π. Πέτρο Χ., εὐλογήθηκε Ἀρτοκλασία, ἐνῶ θ. Κήρυγμα ἔγινε ἀπό τόν Θεολόγο κ. Δ. Κ.

Ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τήν Κορινθία ἡ φυλασσόμενη στή Μονή τῆς Φανερωμένης Χιλιομοδίου (Κορινθίας) ἁγία Κάρα τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου, Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος συνέγραψε τόν βίο τῆς Ὁσίας, καθώς καί τό πιστό ἀντίγραφο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου τήν ὁποία προσκύνησε ἡ Ὁσία καί ἔγινε ἐγγυήτρια τῆς σωτηρίας της στά Ἱεροσόλυμα (σήμερα φυλασσομένη ἐν Ἁγίω Ὄρει), τό ὁποῖο βρίσκεται στό Ναό τοῦ Ἁγ. Νικολάου Κορίνθου.

Σέ ἀδιέξοδο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος

γιά τό Οὐκρανικό

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

● Σπεύδει σὲ βοήθεια ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος

1. Ἀπομονωμένος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Κίνδυνος ἐθνοφυλετισμοῦ

Γιά πρώτη φορά ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως βρίσκεται ἀπομονωμένη ἀπό τίς λοιπές αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, λόγω τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀντισυνοδικῶν ἐνεργειῶν στήν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας. Ἔθεσε ἔτσι ἡ ἴδια σέ ἀμφισβήτηση τόν ἀναγνωρισμένο συντονιστικό της ρόλο ὡς παράγοντα ἑνότητας καί ὁδήγησε σέ πλήρη ἀποτυχία τήν δοκιμασμένη καί ἀποτελεσματική ἐκκλησιαστική της πολιτική, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν κολοβή καί ἐλλιπῆ ἐκπροσώπηση τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας στήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης.

Σέ προγενέστερα κείμενά μας εἴχαμε ἐπισημάνει τόν διαφαινόμενο καί ἐπικρεμάμενο κίνδυνο γιά τίς ἑλληνόφωνες ἡγεσίες ἀρκετῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Κύπρου, Ἑλλάδος, Ἀλβανίας) νά παρασυρθοῦν ἀπό ἐθνοφυλετικά κριτήρια καί νά στηρίξουν τήν ἑλληνική πρωτόθρονη Ἐκκλησία, περιπίπτοντας στήν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, τήν ὁποία εἶχε καταδικάσει ἡ Τοπική Σύνοδος τῆς Κωνσταντινούπολης τό 1872, ἐξ αἰτίας τῶν βουλγαρικῶν τότε ἐθνοφυλετικῶν διεκδικήσεων. Δυστυχῶς τέτοια κριτήρια κυριαρχοῦν σέ μεγάλη μερίδα τῶν ἑλληνοφώνων κληρικῶν, θεολόγων καί νομοκανονολόγων, οἱ ὁποῖοι ἱεραρχοῦν τόν πατριωτισμό καί τήν ἐθνική καταγωγή πάνω ἀπό τήν ὑπερφυλετική ἔνταξη ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων στό ἑνιαῖο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, «ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος, περιτομή καί ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός»[1]. Ἔτσι, ἐνῶ εἶναι ἡλίου φαεινότερη ἡ ἀντικανονική εἰσπήδηση τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στό ἔδαφος τῆς δικαιοδοσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας, στήν ὁποία ἐπί τρεῖς καί πλέον αἰῶνες ἀνήκει ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀπό τό 1686, μέ πάγκοινη καί ἀναμφισβήτητη ἀναγνώριση ἀπό ὅλες τίς τοπικές ἐκκλησίες καί ἀπό αὐτό ἀκόμη τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅπως ἀπέδειξαν ἱστορικά καί ἱερακανονικά ἐπιστημονικές μελέτες[2], ἐν τούτοις καταβάλλεται σχεδιασμένη προσπάθεια ἀπό ἐρευνητάς νά παρουσιασθεῖ ἄλλη εἰκόνα ὑπέρ τῆς δικαιοδοσίας δῆθεν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, καί τό πολύ χειρότερο ὑπέρ τῆς δικαιοδοσίας δῆθεν νά ἀπονέμει μόνο αὐτό τήν αὐτοκεφαλία, χωρίς τήν συναίνεση τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐκφράζεται συνοδικά καί πανορθόδοξα. Τό ἀποκορύφωμα δέ αὐτῆς τῆς νεοφανοῦς ἐκκλησιολογίας πού ἐπιδιώκει νά παρουσιάσει τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη ὄχι ὡς «πρῶτον μεταξύ ἴσων» (primus inter pares), ἑπομένως συναποφαινόμενο καί συναποφασίζοντα μετά τῶν ἴσων, ἀλλά ὡς «πρῶτον ἄνευ ἴσων» (primus sine paribus), ἀποφαινόμενον κατά παπικό μοναρχικό τρόπο, συντελέσθηκε μέ τήν ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου αὐθαίρετη παντελῶς ἀποκατάσταση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, χωρίς τήν τήρηση τῶν προβλεπομένων ἀπό τούς ἱερούς κανόνες προϋποθέσεων, τήν δημόσια δηλαδή ἐκδήλωση μετανοίας καί τήν ἐπαναχειροτονία ἤ ἐπαναχειροθεσία τους. Τό χείριστο δέ στήν περίπτωση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας καί ἀδιανόητο ἐκκλησιολογικά καί ποιμαντικά εἶναι τό ὅτι δέν ἐπανεντάσσονται στήν ἐπί αἰῶνες ὑπάρχουσα κανονική Ἐκκλησία, τήν ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο, ἀπό τήν ὁποία ἀποσχίσθηκαν, ἀλλά δημιουργεῖ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος μία νέα παράλληλη δικαιοδοσία στόν ἴδιο τόπο, μία νέα σύνοδο, καθιστάμενος ἔτσι δημιουργός σχίσματος, μέ ὀδυνηρές συνέπειες ὄχι μόνον γιά τήν Οὐκρανία, ἀλλά γιά τήν ἀνά τήν οἰκουμένη Ὀρθοδοξία.

2. Οἱ ἑλληνόφωνες ἡγεσίες τοπικῶν ἐκκλησιῶν, δέν συμφωνοῦν μέ τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο

Πρός τό παρόν πάντως οἱ τέσσαρες ἀπό τίς πέντε ἑλληνόφωνες ἐκκλησίες δέν συντάχθηκαν μέ τήν Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἐνῶ ἡ πέμπτη, τῆς Ἑλλάδος, σιωπᾶ καί περιμένει. Οἱ δύο μάλιστα, τῆς Κύπρου καί τῆς Ἀλβανίας, μέ συνοδικές ἀποφάσεις ζητοῦν τήν σύγκληση πανορθοδόξου συνόδου γιά τήν ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ. Μέ ἱκανοποίηση δέχθηκε τό ὀρθόδοξο πλήρωμα αὐτήν τήν ὑπερφυλετική στάση τῶν δύο προκαθημένων κ.κ. Χρυσοστόμου καί Ἀναστασίου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι εἶχαν συνάντηση στήν Βιέννη προσκληθέντες ἐκεῖ ἀπό τόν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, δέν ὑπανεχώρησαν ἀπό τήν ἀρνητική τους θέση ἀπέναντι στήν ἀντικανονική, ἀντισυνοδική καί μονομερῆ ἐκχώρηση αὐτοκεφάλου στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας.

Γιά ἀμφοτέρους τούς προκαθημένους ἀποτελεῖ ἡ ὀρθή αὐτή στάση μικρή ἐξιλέωση γιά τήν ὁλόθυμη συμπόρευσή τους στήν σύγκληση καί λειτουργία τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καί στήν ἐνθάρρυνση τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου νά ἐνεργεῖ ὡς πάπας· ἐάν δέν τόν βοηθοῦσαν στήν Κρήτη νά ἀγνοήσει, νά μήν ὑπολογίσει τίς ἐνστάσεις τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, πού ἐκπροσωποῦσαν τό μέγιστον μέρος τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, δέν θά τολμοῦσε τώρα νά ἀγνοεῖ τήν γνώμη τῶν ἐκκλησιῶν, ἀκόμη καί τῆς μητέρας ἐκκλησίας, τῆς Ρωσσικῆς, πολύ περισσότερο τήν γνώμη τῆς τοπικῆς κανονικῆς ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν ἐζήτησε αὐτοκεφαλία, καί νά ἀποφασίζει μόνος του, ἀποκαθιστώντας αὐθαιρέτως καθηρημένους σχισματικούς. Δέν θά τολμοῦσε νά τούς κάνει καί τόν δάσκαλο, ἐπικαλούμενος στήν ἀπάντησή του πρός τόν Ἀλβανίας Ἀναστάσιο παραδείγματα ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, ὅπως τό σχίσμα τῶν Μελιτιανῶν, τό ὁποῖο δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τό Οὐκρανικό σχίσμα, ὅπως ἔδειξαν καί ἄλλοι, ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος, ἀπαντώντας μέ δεύτερο κείμενό του στό ἐπιτιμητικό ἔγγραφο τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, τό ὁποῖο, ὅπως ὀρθά  ἐγράφη «θά μποροῦσε νά χαρακτηριστεῖ μνημεῖο κατοχύρωσης τοῦ φαναριώτικου πρωτείου στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»[3].

3. Ἀντιφατική δήλωση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας. Διαφωνεῖ μέ τούς σχισματικούς, ἀλλά θά παραμείνει μέ τό προκληθησόμενο σχίσμα.

Εἶναι πάντως ἄξιο ἐπισημάνσεως ὅτι ὁ προκαθήμενος τῆς κατά Ἀλβανίαν Ἐκκλησίας Ἀναστάσιος, ἐνῶ ἐτόλμησε νά ἀμφισβητήσει ὀρθῶς καί μέ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιχειρηματολογία, ὡς ἀκαδημαϊκός διδάσκαλος, τήν ἐκχώρηση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, γιά νά μή φανεῖ ρωσσόφιλος, ἐπέρριψε εὐθύνες καί στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, ἱκανοποιώντας ἐν μέρει τόν ἐθνοφυλετισμό τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Φαναρίου, καί ἐγκωμιάζοντας πάλιν καί πολλάκις τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο γιά τά «μοναδικῆς ἀξίας ἐπιτεύγματα τῶν Ὀρθοδόξων κατά τάς τελευταίας δεκαετίας, (ὡς εἶναι) αἱ Πανορθόδοξοι Συνάξεις τῶν Προκαθημένων καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῇ ἀόκνῳ προσπαθείᾳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί προσωπικῶς τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος»[4]. Οὐσιαστικῶς μάλιστα ἀχρήστευσε τήν ὀρθόδοξη ἀντίστασή του στό θέμα τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας καί μᾶς ἐξέπληξε μέ τήν διευκρινιστική στό τέλος τοῦ δευτέρου ἐγγράφου του δήλωση, ὅτι σέ περίπτωση πού θά προκληθεῖ σχίσμα, ἀπό τίς λανθασμένες ἀσφαλῶς ἐνέργειες τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὅπως ὁ ἴδιος τίς διαζωγράφησε, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας θά εὑρεθεῖ στό πλευρό αὐτῶν πού προκάλεσαν τό σχίσμα, θά ὁδηγήσει δηλαδή ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας τό ποίμνιό του στήν ἀπώλεια, ἀφοῦ οὔτε ἡ αἵρεση οὔτε τό σχίσμα ὁδηγοῦν στήν σωτηρία. Ἀπορεῖ κανείς καί ἐξίσταται πῶς αὐτό συμβιβάζεται μέ τήν λογιοσύνη καί νοημοσύνη τοῦ ἀρχιεπισκόπου, ἀλλά καί μέ τήν διά βίου κοπιώδη ἱεραποστολική του προσπάθεια νά ὁδηγήσει τούς ἀνθρώπους στήν σωτηρία. Μόνον ἡ οἰκουμενιστική σύγχυση καί ἀνάμειξη, πού ἐξισώνει θρησκεῖες, αἱρέσεις καί σχίσματα, δικαιολογεῖ αὐτές τίς ἀντιφάσεις. Γράφει ἐπί λέξει: «Πρός ἀποτροπήν πάντως οἱασδήποτε παρανοήσεως, διευκρινίζομεν ὅτι εἰς περίπτωσιν τραγικῆς καταλήξεως εἰς Σχίσμα (ὁ Θεός νά μή τό ἐπιτρέψη!), ἡ κατ᾽ Ἀλβανίαν Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία, θά παραμένῃ σταθερῶς ἐν ἀληθευούσῃ ἀγάπῃ μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου»[5]. Τό πόσο ἀληθεύουσα εἶναι ἡ ἀγάπη πού σέ ὁδηγεῖ στό σχίσμα φαίνεται σαφῶς ἀπό δύο μόνον μαρτυρίες, μία συνοδική μέ οἰκουμενικό κῦρος καί μία πατερική, πού ἐνδεικτικῶς ἀναφέρουμε. Ὁ β´ κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου, τόν ὁποῖον παραθέτουμε στήν ὑποσημείωση, λέγει ὅτι αὐτός πού κοινωνεῖ μέ τούς ἀκοινωνήτους καθίσταται καί αὐτός ἀκοινώνητος, τό γνωστό δηλαδή «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔσται»[6]. Καί ὁ χρυσορρήμων, μετά Παῦλον Παῦλος, Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι τό νά σχίσει κανείς τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι μικρότερο κακό ἀπό τό νά ἐμπέσει σέ αἵρεση: «Τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τό τήν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττόν ἐστι κακόν». Τίποτε δέν παροργίζει τόν Θεό περισσότερο ἀπό τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα. Οὔτε τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου ἠμπορεῖ νά ἐξαλείψει τήν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος[7]. Ὑπάρχει ἐμφανέστερος καί χειρότερος ἐθνοφυλετισμός ἀπό τό νά συντάσσεσαι μέ τόν ὁμόφυλο καί ὁμογενῆ πατριάρχη, πού προκαλεῖ σχίσματα καί διαιρέσεις, διακινδυνεύοντας ὄχι μόνον τήν δική σου σωτηρία, ἀλλά καί τοῦ ποιμνίου σου;

4. Πῶς ἐξέπεσε ὁ θεολογικώτατος μητροπολίτης Ναυπάκτου;

Ἔχουμε ἤδη προηγουμένως γράψει ὅτι ἀπό τίς πέντε ἑλληνόφωνες ἡγεσίες τῶν ἀντιστοίχων πέντε αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων Κύπρου, Ἑλλάδος καί Ἀλβανίας) οἱ τέσσαρες δέν δέχονται τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο καί δέν μνημονεύουν εἰς τά Δίπτυχα τόν σχισματικό προκαθήμενο, μητροπολίτη Ἐπιφάνιο. Ζητοῦν σύγκληση πανορθοδόξου συνόδου γιά τήν ἐπίλυση τοῦ θέματος, τήν ὁποία ἀρνεῖται ὁ διεκδικῶν πρωτεῖο ἐξουσίας πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Ἀδιευκρίνιστη πρός τό παρόν καί ἄγνωστη εἶναι ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας ὁ προκαθήμενος κ. Ἱερώνυμος οὔτε παίρνει ὁ ἴδιος θέση οὔτε συγκαλεῖ τήν Ἱεραρχία, γιά νά λάβη συνοδική ἀπόφαση, ἀλλά παραπέμπει παρελκυστικά τό θέμα σέ συνοδικές ἐπιτροπές, ὑποσχόμενος ὅτι θά τό φέρει κάποτε -πότε;- στήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας. Καί ἐπειδή βέβαια στήν Ἱεραρχία θά ὑπάρξουν πολλές καί σοβαρές ἀντιρρήσεις ἐκ μέρους ὀρθοφρονούντων ἱεραρχῶν, ὅπως ἔδειξαν οἱ δημόσιες τοποθετήσεις τῶν μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Κυθήρων, θέλει νά ἀποφύγει προφανῶς τό διαιρετικό κλῖμα καί τίς ἐντάσεις ἀφήνοντας τό θέμα σέ ἐκκρεμότητα, μετέωρο, προσδοκώντας ἴσως νά ξεκαθαρίσει περισσότερο ἡ κατάσταση ἤ κάτι ἄλλο ἐξαιρετικό. Ἐκκλησιαστικά πάντως ἡ κατάσταση εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρη· οὐδεμία τοπική αὐτοκέφαλη ἐκκλησία ἀποδέχεται τό νέο ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας καί τήν μνημόνευση στά Δίπτυχα τοῦ σχισματικοῦ προκαθημένου Ἐπιφανίου. Στήν πράξη τό ἀρνεῖται καί ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ἀφοῦ οὔτε αὐτός μνημονεύει τόν σχισματικό Ἐπιφάνιο. Θά ἦταν λοιπόν ἀπολύτως λογικό, συνοδικό, κανονικό, νά συνταχθεῖ καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν πανορθόδοξη ἀπόρριψη τοῦ αὐτοκεφάλου καί νά μήν ἀφήσει ἀνοικτή τήν πύλη στόν οἰκουμενικό πατριάρχη νά προχωρήσει στήν δημιουργία νέου σχίσματος, ὅπως ἔπραξε στό παρελθόν μέ τήν ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση. Ἐδημιούργησε τότε τό Φανάρι τό ἡμερολογιακό σχίσμα μέ τήν σύμπραξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί προχωρεῖ τώρα στή δημιουργία τοῦ Οὐκρανικοῦ σχίσματος, ἀναμένοντας πάλιν, ὡς φαίνεται, τήν σύμπραξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἀφήνει τό θέμα ἀνοικτό καί δέν τό κλείνει, διότι προφανῶς δέχεται πιέσεις ἀπό ὅσα πολιτικά, πολιτειακά, γεωπολιτικά καί ἐκκλησιαστικά κέντρα καλλιεργοῦν τήν ρωσσοφοβία καί ἐνισχύουν, γιά τά δικά τους συμφέροντα, τόν ἑλλαδικό ἐθνοφυλετισμό. Καί ἐπειδή στούς θεολογικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους, ἰδιαίτερα μεταξύ τῶν ἱεραρχῶν, δύσκολα θά βρισκόταν καταρτισμένος θεολογικά ἱεράρχης μέ κῦρος καί ἀποδοχή, γιά νά προπαρασκευάσει τήν σχεδιασμένη καί σχεδόν σίγουρη ἀποδοχή τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας τῶν σχισματικῶν Οὐκρανῶν, ἀνέλαβε τό ἐπαχθές αὐτό, ἀντικανονικό καί ἀντισυνοδικό ἔργο, ἐν ἐπιγνώσει ἤ ἀνεπιγνώστως, ὁ μέχρι τώρα εὐφήμως γνωστός γιά τό ἀντιοικουμενιστικό, ἀντιαιρετικό, εὐρύτατο συγγραφικό του ἔργο, μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος. Γνωρίζουν πολύ καλά οἱ ἀντίχριστες δυνάμεις νά ἀχρηστεύουν τούς ἀντιπάλους, νά παραπλανοῦν καί τούς ἐκλεκτούς.

Δέν πιστεύαμε πραγματικά στά μάτια μας καί ὁ νοῦς μας ἀποροῦσε καί ἐξίστατο, ὅταν διαβάσαμε τήν ἐπίσημη ἐπιστολή πού ἔστειλε ὁ μητροπολίτης στίς 30 Μαρτίου, τρέχοντος ἔτους, πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ τήν ὁποία, ὡς μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καταθέτει τήν γνώμη του γιά τό ἐκκλησιολογικό θέμα τῆς Οὐκρανίας. Σέ τρεῖς πρῶτες ἑνότητες ἀναπτύσσει: α) Σύντομο ἱστορικό τῶν Αὐτοκεφαλιῶν καί τῶν Πατριαρχικῶν ἀξιῶν. β) Οἱ Πατριαρχικοί καί Συνοδικοί Τόμοι γιά τήν χορηγία Αὐτοκεφαλίας καί Πατριαρχικῆς ἀξίας. γ) Ἡ συζήτηση γιά τόν τρόπο ἀνακηρύξεως μιᾶς Ἐκκλησίας σέ Αὐτοκέφαλη. Μέ αὐτές τίς ἑνότητες νομίζει ὅτι ἔθεσε τίς θεωρητικές, θεολογικές, ἱστορικές καί ἱεροκανονικές βάσεις γιά νά φθάσει συμπερασματικά στήν ἑνότητα δ) Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος τῆς Οὐκρανίας. Εἰς αὐτήν, ταυτιζόμενος ἀπολύτως πρός τίς θέσεις καί ἐπιδιώξεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, πιθανόν καί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, καί ὅλων τῶν λοιπῶν ρωσσοφοβικῶν πολιτικῶν καί γεωπολιτικῶν δυνάμεων, καταλήγει στό παντελῶς ἀθεμελίωτο καί ἀπαράδεκτο συμπέρασμα, τό ὁποῖο ἐπί λέξει ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν μπορεῖ νά ἀρνηθῆ τήν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν πράξη του νά ἐκδώση Πατριαρχική Πράξη χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλά νά ἀποδεχθῆ πρός τό παρόν τήν ἀπόφαση αὐτή καί νά ἀναμείνη νά ἐκφράση τήν συνολική ἄποψη καί κρίση της, μέ τήν ψῆφο της, ὅταν θά συνέλθη ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. Ἐκεῖ θά κριθῆ καί ὁ τρόπος πού δόθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία, ὄχι μόνον στήν Οὐκρανία, ἀλλά καί στίς ἄλλες Ἐκκλησίες.

Ἡ μή ἀποδοχή τοῦ τρόπου ἐκδόσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου γιά τήν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, θά θέση σέ ἀμφισβήτηση τίς Αὐτοκεφαλίες τῶν ὀκτώ ἄλλων ὑφισταμένων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διότι αὐτές οἱ Αὐτοκεφαλίες χορηγήθηκαν μόνον ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο»[8].

Δέν θά ἀσχοληθοῦμε τώρα μέ τήν κριτική τῶν θέσεων τοῦ μητροπολίτου. Τό  ἔχουν πράξει ἐπιτυχῶς ἀρκετοί ἐρευνηταί. Δικαιολογημένα πολλοί ἔχουν ἐκφράσει τήν πικρία, τήν ὀργή, τήν ἀπογοήτευση, τήν ἀγανάκτηση, γιά τήν ἔνταξή του στό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό κατεστημένο, ἰδιαίτερα γιά τό ὅτι δίνει θεολογική γραμμή στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά ἀποδεχθεῖ τήν πατριαρχική αὐθαιρεσία τῆς χορηγήσεως αὐτοκεφάλου στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας. Τό πόσο πρόχειρα κατέληξε σέ συμπεράσματα, μή κατανοώντας τίς πηγές καί τήν βιβλιογραφία, τό ἐπεσήμανε ὁ κατά τά ἄλλα συνόμιλος καί ὁμόφρων ὡς πρός τήν στήριξη τῶν σχισματικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νομοκανονολόγος Ἀναστ. Βαβοῦσκος[9].

Θά ἐπισημάνουμε μόνον ὅτι ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου στρουθοκαμηλίζει, κλείνει τά μάτια καί τόν νοῦ του μπροστά στό τεραστίας σημασίας γεγονός ὅτι ἡ αὐτοκεφαλία δέν δίδεται στήν κανονική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλά σέ δύο ὁμάδες σχισματικῶν, χωρίς αὐτοί νά δηλώσουν  μετάνοια καί τήν ἐπιθυμία τους νά ἐπιστρέψουν στήν κανονική Ἐκκλησία ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο. Ὅλες οἱ ἄλλες αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἐμφαντικά ἐπισημαίνουν τήν σχισματική κατάσταση τῆς νέας ψευδοαυτοκέφαλης ἐκκλησίας ὡς τό κύριο ἐμπόδιο, γιά νά προχωρήσουν στήν ἀποδοχή της, καί θεωροῦν ὅτι τό σχίσμα παραμένει στήν Οὐκρανία, ἀφοῦ δέν τό ἦρε ἡ Ἐκκλησία πού ἐπέβαλε τήν καθαίρεση καί τόν ἀφορισμό μετά τήν ἐπιδειχθεῖσα μετάνοια, ἐνῶ ἀντίθετα ὁ μητροπολίτης κ. Ἱερόθεος πουθενά στήν ἐπιστολή του δέν ἀσχολεῖται μέ τό ἐκκλησιολογικό πρόβλημα τοῦ σχίσματος. Δέν ὑπάρχει στά κείμενά του ἡ λέξη σχίσμα, ἔχει ἐξαφανισθῆ. Ὡσάν νά πρόκειται γιά ἀπόδοση αὐτοκεφαλίας στήν κανονική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καί συζητοῦμε μόνο περί τοῦ ἄν τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δικαιοῦται νά χορηγεῖ αὐτοκέφαλο καί νά προσάγουμε ἱστορικές καί ἱεροκανονικές μαρτυρίες. Σέ καμμία ὅμως ἀπό τίς περιπτώσεις χορηγήσεως αὐτοκεφάλου δέν ὑπῆρχε στήν ἐπικράτεια, στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο πού δίδεται ἡ αὐτοκεφαλία, μία κανονική καί μία σχισματική Ἐκκλησία. Τήν αὐτοκεφαλία ζητοῦσε καί ἐλάμβανε μία μόνον ἐκκλησία πού ἐκάλυπτε τό σύνολο τῶν πιστῶν τῆς χώρας, ἤ ἄν ἡ μία αὐτή Ἐκκλησία εἶχε περιπέσει σέ κατάσταση σχίσματος, ἐδήλωνε μετάνοια, ἐπανήρχετο στήν κανονικότητα καί ἐλάμβανε τό αὐτοκέφαλο.

Στήν Οὐκρανία ὅμως ἡ μία καί μόνη κανονική Ἐκκλησία, ἀναγνωριζόμενη ἐπί αἰῶνες ἀπό τίς λοιπές αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, δέν ἐζήτησε πρός τό παρόν αὐτοκεφαλία. Τό ἐζήτησαν σχισματικοί, τούς ὁποίους τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἔπρεπε νά συμβουλεύσει νά ἐπανενταχθοῦν ἐν μετανοίᾳ στήν μία κανονική ἐκκλησία, ἡ ὁποία βεβαίως αὐτή καί μόνη δικαιοῦται νά ζητήσει καί νά λάβει τήν αὐτοκεφαλία. Τώρα στόν ἴδιο τόπο δημιουργήθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο παράλληλη, δεύτερη τοπική ἐκκλησία μέ ξεχωριστή σύνοδο, μή ἀναγνωριζόμενη ἀπό τήν κανονική Ἐκκλησία, δημιουργήθηκε δηλαδή μέ πατριαρχική βούλα σχισματική κατάσταση. Πῶς θά συνυπάρξουν στόν ἴδιο χῶρο δύο παράλληλες ἐκκλησιαστικές δικαιοδοσίες; Ἐπί ἔτη προσπαθοῦμε στό χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης Διασπορᾶς νά ἐπιλύσουμε τό πρόβλημα τῶν πολῶν δικαιοδοσιῶν στόν ἴδιο τόπο· τώρα τό εἰσάγουμε καί μέσα στίς αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, χωρίς νά ὑπάρχει κανένα θεολογικό καί ἱεροκανονικό ἔρεισμα.

Περί τοῦ ὅτι τό σχίσμα τῆς Οὐκρανίας, πού νομιμοποιήθηκε ἀντικανονικά καί αὐθαίρετα εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικούς λόγους πού ἀπορρίπτουν τήν νέα αὐτοκεφαλία ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, καί τό ὁποῖο παραβλέπει ἀδικαιολόγητα ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, ἐνδεικτικά μόνο θά παραθέσουμε μερικές μαρτυρίες. Ἡ ἴδια ἡ κανονική Ἐκκλησία ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο σέ τελευταία της συνοδική ἀπόφαση μεταξύ ἄλλων λέγει ὅτι «τό αὐτοκέφαλο χορηγεῖται μόνο σέ ἑνωμένη Ἐκκλησία ἐντός τῶν ὁρίων ἑνός συγκεκριμένου κράτους, καί οὐδόλως σέ ἀποσχισθεῖσα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας μερίδα»[10]. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος στήν πρώτη του ἐπιστολή πρός τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἐπισημαίνει ὅτι ἑκατομμύρια πιστῶν ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο, ἀρνήθηκαν νά μετάσχουν εἰς τήν διαδικασίαν χορηγήσεως τῆς αὐτοκεφαλίας, «ἐνῶ κατά τό παρελθόν τό ἐκκλησιαστικόν πλήρωμα τῶν χωρῶν (Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Πολωνίας, Ἀλβανίας, Τσεχίας καί Σλοβακίας), εἰς τάς ὁποίας ἐχορηγήθη αὐτοκεφαλία, ὑπῆρξεν ἡνωμένον»[11]. Σέ αὐστηρότερους τόνους ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας σέ ἐπιστολή πού ἀποστέλλει πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη στίς 6 Φεβρουαρίου τοῦ 2019, ἀφοῦ ἐν πρώτοις κατακρίνει τήν ἀντικανονική εἰσπήδηση τοῦ Φαναρίου εἰς τόν κανονικό χῶρο τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας προσθέτει: «Δέν ἀναγνωρίζομεν ἅμα τήν ὡς «Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας» ἀνακηρυχθεῖσαν, κανονικῶς μέν ἀνυπόστατον, ἐν τοῖς πράγμασι δέ βιαίως ἐπιβεβλημένην, τεχνητήν «συνομοσπονδιοποίησιν» τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ σχισματικῶν παραφυάδων (ἤδη καί πάλιν σφόδρα ἀντιμαχομένων ἀλλήλας καί πρός χωρισμόν ἀσυγκρατήτως ὀδευουσῶν). Οἱ σχισματικοί παρέμειναν σχισματικοί. Ἅπαξ σχισματικός, ἀεί σχισματικός-πάρεξ τῶν περιπτώσεων τῆς εἰλικρινοῦς ἐπιστροφῆς καί εἰς βάθος μετανοίας. Ἡ μόνη ὑφ᾽ ἡμῶν γνωριζομένη καί ἀναγνωριζομένη Ἐκκλησία εἶναι ἡ κανονική Οὐκρανική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, τόν Μακαριώτατον Μητροπολίτην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ. Ὀνούφριον ἐπί κεφαλῆς ἔχουσα»[12].

Δύο διακεκριμένοι ἐπίσης ἱεράρχες ὁ Κύκκου Νικηφόρος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, καί ὁ Μπάτσκας Εἰρηναῖος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, γράφουν σχετικῶς. Ὁ μητροπολίτης Κύκκου: «Ἡ τοιαύτη πράξη, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, κρίνεται ἀντικανονική, ἀφοῦ, σύμφωνα μέ τούς Ἱερούς Κανόνες, ἡ οἱαδήποτε ποινή, καί ἐπί τοῦ προκειμένου ἤ καθαίρεση καί ὁ ἀφορισμός τῶν ὡς ἄνω, αἴρεται ἀπό τό Σῶμα ἐκεῖνο, τό ὁποῖο καί τήν ἐπέβαλε, ὑπό τήν προϋπόθεση, βεβαίως, τῆς προηγούμενης ἔμπρακτης μετάνοιας τῶν καταδικασθέντων. Ὠς ἐκ τούτου, μόνο τό Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, τό ὁποῖο εἶχε ἐπιβάλει τήν καθαίρεση καί τόν ἀφορισμό, εἶχε τήν νομοκανονική δικαιοδοσία νά ἀποκαταστήσει καί νά ἐπαναφέρει στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τούς πταίσαντας. Ἀλλά καί ἕτερον, σοβαρότατο, κατά τήν ταπεινή ἄποψή μου, λάθος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἶναι καί ἡ περιφρονητική παραγνώριση τοῦ κυρίου Ὀνουφρίου, Μητροπολίτου τῆς μόνης κοινῶς ἀναγνωρισμένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὅπως καί ἡ, ἀντ᾽ ἀυτοῦ, ἀναγνώριση, ὡς Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας, ἑνός μή κανονικῶς χειροτονηθέντος, τοῦ ἀχειροτόνητου Ἐπιφανίου, καί ἡ παράδοση σέ αὐτόν τοῦ Συνοδικοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας, κατά τή διάρκεια συλλειτουργίας μαζί του»[13].

Καί ἐπίσκοπος Μπάτσκας: «Ταυτοχρόνως ὅμως δέν εἶναι δυνατή ἡ ἀθέτησις τῆς δι᾽ ὅλους ὑποχρεωτικῆς ἀρχῆς τῶν ἱερῶν κανόνων, ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ἡ κοινωνία μετά τῶν ἀκοινωνήτων, δηλαδή μετά τῶν οἰκειοθελῶς καί αὐθαιρέτως ἀποστερησάντων ἑαυτούς τῆς ἐν χάριτι κοινωνίας. Δέν νοεῖται καί δέν ἐπιτρέπεται ἡ διαγραφή τῆς οὐσιαστικῆς διαφορᾶς μεταξύ Ἐκκλησίας καί σχίσματος, μεταξύ τῶν νομίμων διαδόχων τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί τῶν «αὐτοχειροτονήτων» ἤ αὐτοκλήτων»[14].

Δυστυχῶς, ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, ἐναντιούμενος πρός τούς Ἱερούς Κανόνες, προτείνει στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά κοινωνήσουμε μέ τούς ἀκοινωνήτους σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας καί νά διαγράψουμε τήν διαφορά μεταξύ Ἐκκλησίας καί σχίσματος. Δηλαδή, μέχρι νά συνέλθει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ ὁποία κατά τήν γνώμη του θά κρίνει ἐάν καλῶς ἤ κακῶς ἐδόθη ἡ αὐτοκεφαλία εἰς τούς σχισματικούς, νά γίνουμε καί ἐμεῖς σχισματικοί, διακινδυνεύοντες τήν σωτηρία, καί τήν δική μας καί τῶν ἑκασταχοῦ ποιμαινομένων. Ὡραῖο πράγματι ποιμαντικό καί σωτηριολογικό ἐνδιαφέρον; Δέν εἶναι δικαιολογημένες ἡ πικρία, ἡ ἀπογοήτευση, ἡ ἀνησυχία γιά τήν ἀνεξήγητη ἤ ἐξηγούμενη αὐτή ἔκπτωση τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου;

[1]. Κολ. 3, 11. Βλ. καί Γαλ. 3, 28: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».

[2]. Τρεῖς ἰδικές μας μελέτες μέ τίτλους: α) Ἡ Οὐκρανία εἶναι κανονικό ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας, β) Τό Οὐκρανικό αὐτοκέφαλο. Ἀπόκρυψη καί παρερμηνεία ἐγγράφων καί γ) Ἡ Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν δημιουργεῖ σχίσματα. Μετά τό Ἡμερολογιακό ἔρχεται τό Οὐκρανικό, μετά τήν κυκλοφόρησή τους στό Διαδίκτυο ἐδημοσιεύθησαν ἐνσωματωμένες σέ βιβλίο μέ τίτλο: Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονική καί διαιρετική εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκη 2018, Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον». Τρεῖς ἐπίσης μελέτες ἐξεπόνησε ὁ πρωτο-πρεσβύτερος Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος ὑπό τόν γενικό τίτλο: Μικρή Συμβολή γιά τό Οὐκρανικό «Αὐτοκέφαλο». Ἡ πρώτη ἔχει τίτλο: Ὑπάγεται ἡ Οὐκρανία στή δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου; Ἡ δεύτερη: Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο ἤ κακοκέφαλο. Καί ἡ τρίτη: Ὁ αὐτοχειροτόνητος Vincent Chekalin καί ἡ «Αὐτοκέφαλη» Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Καί οἱ τρεῖς μελέτες δημοσιεύ-θηκαν στό Διαδίκτυο καί τώρα ἐκδίδονται σέ βιβλίο πού θά κυκλοφορηθεῖ σύντομα.

[3]. Ιωαννησ Τατσης, Φαναριώτικο Πρωτεῖο (29-3-19).

[4]. Ἐπιστολή τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο (Ἐν Τιράνοις, 14 Ἰανουαρίου 2019).

[5]. Περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος 2α ἀπόκριση, ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ. (Ἐν Τιράνοις, 21 Μαρτίου 2019).

[6]. Βλ. Πηδάλιον, Ἐκδοτ. Οἶκος «Ἀστήρ», σελ. 407: «Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδέ ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τούς ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ μή συναγομένους. Εἰ δέ φανείη τις τῶν Ἐπισκόπων ἤ Πρεσβυτέρων ἤ Διακόνων ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν καί τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἄν συγχέοντα τόν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας».

[7]. Εἰς Ἐφ. Ὁμ. 14, 4, PG 62, 85-87.

[8]. Ἐπιστολή μητροπολίτου Ναυπάκτου, Πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (30 Μαρτίου 2019).

[9]. Αναστασιος Βαβουσκοσ, «Ὁ ἀτελής χαρακτήρας τῶν ὑφισταμένων αὐτοκεφάλων καθεστώτων. Ἕνα θεμελιῶδες κανονικό λάθος» (Romfea, 5 Ἀπριλίου 2019), Τοῦ αὐτοῦ, «Ἀπάντηση στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου» (Romfea, 7 Ἀπριλίου 2019). Τοῦ αὐτοῦ, «Τελική (ἐπίσης) ἀπάντηση στόν Σεβασμιώτατο Ἅγιο Ναυπάκτου» (Romfea, 8 Ἀπριλίου 2019).

[10]. Δήλωση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας γιά τήν κατάσταση στήν Οὐκρανία, (Romfea, 3. Ἀπριλίου 2019).

[11]. Ἔνθ᾽ ἀνωτ.

[12]. Ἐπιστολή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο (6 Φεβρουαρίου 2019).

[13]. Ὑπόμνημα τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου καί Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, Πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου γιά τό Οὐκρανικό Ζήτημα (7 Φεβρουαρίου 2019).

[14]. Ἐπίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναιος, Προσωπική θέση ὡς πρός τήν Θέση τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας γιά τό Οὐκρανικό (Romfea, 15 Μαρτίου 2019).

Πηγή: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/28162-se-adiejodo-o-arxiepiskopos-ieronumos-gia-to-oukraniko