Ερωτήματα προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων(ΠΕΘ)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ερωτήματα προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο

Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2020

Αριθμ. Πρωτ. 20

Με μεγάλη θλίψη, ακούμε, επισήμως και δημοσίως λεχθείσες αναφορές υψηλά ιστάμενων προσώπων της Εκκλησιαστικής Διοίκησης της Εκκλησίας μας περί των εκκλησιαστικών αντιλήψεων της ορθοδόξου πίστεως αλλά και περί του πολύπαθου μαθήματος των Θρησκευτικών. Στα λεχθέντα αυτά μπορεί κανείς να εστιάσει σε επίμαχα σημεία, τα οποία προκαλούν έντονο προβληματισμό, αν όχι βαθιά ανησυχία, για το τι μέλλει γενέσθαι και πώς σκέπτονται να ενεργήσουν οι καθ΄ ύλην περί των εκκλησιαστικών αρμόδιοι. Η αβεβαιότητα αυτή οδηγεί σε έμμεσα ερωτήματα, στα οποία θα ήταν φρόνιμο η πιστεύουσα ορθόδοξη ελληνική κοινότητα να λάβει απαντήσεις. Η μη ύπαρξη απαντήσεων, οπωσδήποτε, αυξάνει τον προβληματισμό και εγείρει έτι περαιτέρω την ανησυχία και τις αμφιβολίες.

Ειδικότερα:

1)         Πρόσφατα, στην επίσημη εκκλησιαστική εκδήλωση προς τιμήν του Αγίου Φωτίου, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι «είμαστε κολλημένοι στο παρελθόν». Τα προκύπτοντα ερωτήματα που αφορούν στη θέση αυτή είναι τα παρακάτω: Το παρελθόν στον χώρο του Ορθόδοξου χριστιανισμού, θεωρείται μια στείρα κατάσταση και όχι μια ουσιαστική βάση προόδου και συνέχειας για το παρόν και το μέλλον; Οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι χριστιανοί δεν καλούνται να είναι «ακόλουθοι τοις αγίοις πατράσι», της Αποστολικής παραδόσεως και του διαχρονικά επίκαιρου σωτηρίου μηνύματος του Ευαγγελίου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;

Επομένως, η ορθόδοξη παράδοση δεν είναι μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, αλλά όντας μετοχή στο σώμα του Χριστού, δείχνει τον δρόμο της πραγματικής προόδου. Αν κάποιοι θεωρούν παρωχημένη αυτή τη μετοχή, ας εκφραστούν ευθαρσώς και δημοσίως, για να γνωρίζει ο πιστός λαός με ποιούς έχουν να κάνουν και πού πρέπει να αναζητήσουν την αλήθεια. Επειδή όμως οι αφιλόχριστοι ποτέ δεν εμφανίζουν το πραγματικό τους πρόσωπο, αλλά φθείρουν ύπουλα την αλήθεια εξαργυρώνοντας τη φθορά, έχουν χρέος οι φιλόχριστοι να αναλάβουν την ευθύνη ομολογίας της Αλήθειας.

2)         Στη συνάφεια των θέσεων για το μάθημα των Θρησκευτικών, ο Μακαριώτατος ανέφερε: «Ερωτήθησαν ποτέ οι γονείς τι θέλουν για τα παιδιά τους;». Όμως,  η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ενημέρωσε, ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο, τον Μακαριώτατο ότι όντως ρωτήθηκαν οι γονείς μέσα από επιστημονικά έγκυρες και αξιόπιστες εμπειρικές έρευνες και μελέτες που έγιναν για το θέμα αυτό, τα αποτελέσματα μάλιστα, των οποίων ανακοινώθηκαν στο Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο (Νοέμβριος 2018). Από αυτές προέκυψε ότι οι γονείς για τα παιδιά τους θέλουν τον ορθόδοξο χριστιανικό προσανατολισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών και την ανάπτυξη της θρησκευτικής τους συνείδησης και ταυτότητας, για τα παιδιά τους, στη βάση του ορθόδοξου χριστιανικού τους βαπτίσματος. Ωστόσο, δεν  έχουν αντίρρηση να μαθαίνουν τα παιδιά τους και πληροφορίες για τις μεγάλες θρησκείες, σε ξεχωριστά μαθήματα και κεφάλαια, αλλά αφού, πρωταρχικά, μορφωθούν πλήρως, γνωστικά, εμπειρικά και βιωματικά, ως προς τις αρχές, τις αξίες και το περιεχόμενο της οικείας πίστεώς τους.

3)         Ελέχθη, ακόμη, ότι υπάρχει ένας «εμφύλιος» μεταξύ ομάδων, που παλεύουν για τα συμφέροντα τους. Αν γνωρίζει ο Μακαριώτατος κάτι συγκεκριμένο και προπάντων αποδεδειγμένο, οφείλει να βρει έναν τρόπο να το αποκαλύψει, διότι, η λειτουργία αναγνωρισμένων από τον νόμο Σωματείων, με διαδικασίες που εξυπηρετούν συμφέροντα, αποτελεί παράνομη, ανήθικη και αντικοινωνική πράξη, που πρέπει άμεσα να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί. Διότι, όσο δεν αποκαλύπτονται τα φαινόμενα αυτά και απλώς καταγγέλλονται με ασάφειες, χωρίς στοιχεία, οι αναφορές αυτές μόνον ζημία και όχι ωφέλεια μπορεί να προκαλέσουν, ενώ μπορεί, επίσης, να θεωρηθούν ως συκοφαντικές αναφορές, με τις οποίες σπιλώνονται συλλήβδην πρόσωπα και θεσμοί. Όσο για τον «εμφύλιο» μεταξύ ομάδων που ανέφερε ο Μακαριώτατος, προκύπτει το ερώτημα; Εάν εννοεί ο Μακαριώτατος ότι η μια ομάδα είναι η Ένωσή μας, δεν γνωρίζει άραγε ότι η διένεξη και ο εμφύλιος προέκυψε, όχι από μας, την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, αλλά από τότε, που μία άλλη θεολογική ομάδα, εκ των δικών του κόλπων βγαλμένη, επέλεξε να συμπράξει με την πολιτική εξουσία και να επιβάλει στα σχολεία της Ελλάδας μια διαθρησκειακή αγωγή, εξοβελίζοντας την ορθόδοξη αγωγή; Τι ανέμενε λοιπόν ο Μακαριώτατος να κάνει η Ένωση που εκπροσωπεί τη μεγάλη πλειονότητα των Θεολόγων της χώρας; Να μην αντιδράσει, παρά να συμφωνήσει και να επικροτήσει την αλλοτρίωση του σκοπού του περιεχομένου και του προσανατολισμού του μαθήματος των Θρησκευτικών που επέβαλε η ολιγάριθμη ομάδα;

4)         Έκπληξη, επίσης, προκαλεί η δημόσια λεχθείσα θέση ότι «δεν έχουμε επιτύχει να πάμε όλοι μαζί να πούμε τι θέλουμε». Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς στον Αρχιεπίσκοπο: Μα είναι δυνατόν οι άνθρωποι της Εκκλησίας να μην γνωρίζουν τι θέλουν οι βαπτισμένοι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί να διδάσκονται τα παιδιά τους ως μάθημα Θρησκευτικών στο σχολείο τους; Διότι, αν δεν ξέρουν ή αν κάνουν ότι δεν ξέρουν, τότε όλοι οφείλουμε να κοιταχτούμε πολύ βαθιά στον καθρέφτη της συνείδησεώς μας και να λογαριαστούμε μαζί της. Πάντως οι πλείστοι πιστοί Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί -πλην των Λακεδαιμονίων (ξέρουν καλά ποιοι τους εκπροσωπούν)- αυτό που θέλουν και απαντούν, φυσιολογικά, είναι:  Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία. Είναι δε απορίας άξιο, να έρχεται το Συμβούλιο της Επικρατείας και να αποφασίζει την κατεύθυνση και τον προσανατολισμό της ορθόδοξης χριστιανικής διδασκαλίας στα σχολεία και να τίθεται υπό ερώτηση, από την πλευρά της Διοίκησης της Εκκλησίας,  η οποίαθα έπρεπε εκείνη πρώτη να το ζητά και να το απαιτεί ασυζητητί, καθηκόντως και ανυποχωρήτως από το Υπουργείο Παιδείας και τους Θεολόγους συντάκτες των Προγραμμάτων, σύμφωνα και με όσα προβλέπει ο Καταστατικός της Χάρτης. Επιπρόσθετα, δεν μπορούμε να θέλουμε Ορθόδοξο προσανατολισμό στο μάθημα των Θρησκευτικών και, ταυτόχρονα, να θέλουμε και κάτι άλλο, που να αλλοιώνει τα της ορθοδόξου πίστεως και τα προβλεπόμενα για τον ορθόδοξο προσανατολισμό, όπως αυτά καταγράφονται στο Ευαγγέλιο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Από την άλλη πλευρά, η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ποτέ δεν θα μπορούσε να αρνηθεί στην Εκκλησία τη συμμετοχή της σε μια αποστολή στο Υπουργείο Παιδείας, με στόχο την επιστημονική διατύπωση μιας τέτοιας πρότασης με ηγέτη τον Μακαριώτατο.

5)         Μία ακόμη έκπληξη, μάλιστα μεγάλη, προκαλεί η επίσημη και δημόσια τοποθέτηση ότι «ασκούνται στην Εκκλησία μεγάλες πιέσεις από πρεσβείες». Επί τέτοιων τοποθετήσεων αναρωτιέται κανείς αν θα έπρεπε να γνωρίζει η πιστεύουσα κοινότητα ποιες πρεσβείες ασκούν πιέσεις, με ποια μέσα και με ποια αιτήματα; Επίσης, αν θα έπρεπε η πιστεύουσα κοινότητα να γνωρίζει, πώς επιλέγονται και με ποια κριτήρια οι συναντήσεις με ορισμένες μόνο πρεσβείες και όχι με κάποιες άλλες; Και, τελικώς, αν θα έπρεπε η πιστεύουσα κοινότητα να γνωρίζει ποια είναι τα αιτήματα αυτών των πρεσβειών; Διότι, αν ζητούνται εκπτώσεις ευαγγελικού και υμνογραφικού περιεχομένου και λατρευτικής έκφρασης, τότε δεν θα έπρεπε να το γνωρίζει αυτό η πιστεύουσα κοινότητα (Κληρος και Λαός), αλλά και να γνωρίζει τι ενέργειες προτίθεται να κάνει η Εκκλησία επί των αιτημάτων αυτών; Διότι, όντως, εκπλήσσει η δήλωση του Μακαριωτάτου που δόθηκε ως απάντηση στις Πρεσβείες: «να συζητήσουμε και να δούμε τι μπορεί να γίνει». Δηλαδή, το θέμα είναι συζητήσιμο και υπάρχει κάποια μορφή ετοιμότητας και προθυμίας για τέτοιου είδους εκπτωτικές ενέργειες, ανεξάρτητα από το αν αυτές διαταράσσουν την παράδοση και καταλύουν το δόγμα;

6)         Διατυπώθηκε, επίσης, η άποψη ότι «οι Θεολογικές σχολές δεν μπορούν να πουν ελεύθερα τη σκέψη τους». Αν ισχύει αυτό, τι να εννοήσουμε; Ότι οι Θεολογικές σχολές στερούνται την ελευθερία της έκφρασης;  Και αν συμβαίνει αυτό, τότε δεν θα έπρεπε, από κάθε σχετικώς αρμόδιον να διερευνηθούν τα αίτια.

 7)        Έκπληξη, επίσης, αποτελεί το γεγονός ότι, δημόσια εκφράστηκε ο ερωτηματικός προβληματισμός «τι είναι η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων». Θα πρέπει να γίνει η υπενθύμιση ότι είναι η Ένωση που λειτουργεί 70 χρόνια και συνεχώς καταθέτει επίσημα και τεκμηριωμένα τις θέσεις της για το μάθημα των Θρησκευτικών και αγωνίζεται υπέρ της ορθοδόξου πίστεως των βαπτισμένων ορθοδόξων μαθητών, χωρίς να παραθεωρεί και το δικαίωμα στην πίστη και στην αμιγή διδασκαλία των ετεροδόξων και αλλοδόξων μαθητών. Είναι η  Ένωση, η οποία από ιδρύσεώς της, αριθμεί χιλιάδες μελών Θεολόγων, πολλοί εκ των οποίων ήταν και είναι κληρικοί. Είναι η Ένωση της οποίας οι θέσεις, μετά από αγώνες υπεράσπισης της ορθόδοξης αγωγής στα σχολεία, δικαιώθηκαν, πλειστάκις, από το Συμβούλιο της Επικρατείας και, μάλιστα, κατά τα (2)τελευταία χρόνια με(4) αποφάσεις του (2018 και 2019).

Επί των όσων προαναφέρθηκαν κρίνεται ότι επιβάλλονται απαντήσεις. Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνεται ότι οι επί της ουσίας απαντήσεις δημοσίως αποφεύγονται. Γι΄ αυτό κρίνεται ότι επιβάλλονται απαντήσεις στη συνείδηση καθενός. Και από εκεί και πέρα, «έκαστος, εφ’ ώ ετάχθη».

Tο ΔΣ της ΠΕΘ

Το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο καταλύτης στην επικείμενη «Ένωση των Εκκλησιών»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 10η Φεβρουαρίου 2020

ΤΟ  ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»

Έχει περάσει ήδη ένας χρόνος αφότου ο παν. Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έδωσε την θλιβερή και άκυρη κατά τους Ιερούς Κανόνες Αυτοκεφαλία στο «Εκκλησιαστικό» μόρφωμα των σχισματικών, αφορισμένων, αχειροτόνητων, αυτοχειροτονημένων και αμετανόητων του Κιέβου. Όσο περνάει ο καιρός αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο το πραγματικό «πρόσωπο» αυτού του νέου μορφώματος, το οποίο διεκδικεί να πάρει τη θέση της κανονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό τον κανονικό Μητροπολίτη κ. Ονούφριο, που είναι η μόνη αναγνωρισμένη από ένδεκα Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, επί συνόλου δεκατεσσάρων.   

 Έχουμε ήδη αναφερθεί σε παλαιότερες ανακοινώσεις μας γύρω από το ζήτημα αυτό, όπου εκθέσαμε συνοπτικά τις κυριότερες παραμέτρους του και τονίσαμε την αντικανονικότητα της χορηγήσεως της εν λόγω Αυτοκεφαλίας με βάση τους Ιερούς Κανόνες και τα ολέθρια επακόλουθά του με κυριότερο την δημιουργία σχίσματος πανορθοδόξων διαστάσεων. Επί πλέον στην πολυθεματική Ημερίδα που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς σε συνεργασία με την «Σύναξη για την Ορθοδοξία» και την «Εστία Πατερικών Μελετών» τον περασμένο Μάϊο, (18.5.2019), στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με γενικό θέμα «Η Ορθοδοξία απέναντι στη σύγχρονη άρνηση», ένα από τα θέματα της Ημερίδος αφορούσε το ουκρανικό ζήτημα. Μνημονεύουμε ακόμη την εξαίρετη επιστολή των τεσσάρων Μητροπολιτών Δρυϊνουπόλεως και Κονίτσης κ. Ανδρέα, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Αιτωλοακαρνανίας κ. Κοσμά, η οποία αποδεικνύει με αδιάσειστες ιεροκανονικές και ιστορικές μαρτυρίες και με άριστα επιχειρήματα, ότι το εν λόγω Αυτοκέφαλο είναι άκυρο, συντρίβοντας και κονιορτοποιώντας κάθε αντίρρηση.

Τονίσαμε ακόμη ότι μια σημαντική παράμετρος του θέματος αποτελεί το γεγονός ότι το ουκρανικό Αυτοκέφαλο προωθήθηκε και επιβλήθηκε για να εξυπηρετηθούν γεωπολιτικοί και στρατηγικοί στόχοι των δυτικών κυβερνήσεων και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, η οποία επιδιώκει να αποσπάσει ολοκληρωτικά, (πολιτικά, οικονομικά και εκκλησιαστικά), την Ουκρανία από την σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, της μεγάλης αντιπάλου της. Είναι άλλωστε ευρέως γνωστές οι παρεμβάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης για τη χορήγηση της Αυτοκεφαλίας  στις σχισματικές ομάδες της πολύπαθης Ουκρανίας. Είναι επίσης γνωστό ότι η νέα «Εκκλησία» της Ουκρανίας έχει στενές σχέσεις, με σκληρούς εθνικιστικούς κύκλους της χώρας, οι οποίοι επιχειρούν, να την προσδέσουν σε δυτικά συμφέροντα.

Πέραν αυτών όμως η νέα «Εκκλησία» φαίνεται να εξυπηρετεί και έναν ακόμη στόχο, εξ’ ίσου ολέθριο για την ενότητα της Εκκλησίας. Όπως εκτιμούν έγκυροι μελετητές, με βάση τις μέχρι σήμερα εκκλησιαστικές εξελίξεις, το ουκρανικό Αυτοκέφαλο αποβλέπει στην προώθηση της «ένωσης των Εκκλησιών», Παπισμού και Ορθοδοξίας. Σε μια πρώτη φάση επιδιώκεται να γίνει η «ένωση» των σχισματικών του Επιφανίου με τους ουνίτες της Ουκρανίας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία τοπική «Εκκλησία», που θα περιλαμβάνει τους ουνίτες και όσους  ακολουθούν τον Επιφάνιο. Σε μια επόμενη φάση, θα επιδιωχθεί, κατά πάσαν πιθανότητα, η ενσωμάτωση όλων των Ορθόδοξων Εκκλησιών, που ακολουθούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο με όλες τις ουνιτικές κατά τόπους «Εκκλησίες», οι οποίες θα υπάγονται στο πρωτείο εξουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχου. Και τέλος σε μια τρίτη και τελευταία φάση θα επιδιωχθεί η  «ένωση» της παγκόσμιας Ορθοδοξίας με τον αιρετικό Παπισμό μέσω όλων αυτών των εξουνιτισμένων υβριδικών «Εκκλησιών», που θα έχουν εν τω μεταξύ δημιουργηθεί. Όλοι αυτοί, («Ορθόδοξοι» και Παπικοί), θα υπάγονται μέσω του Οικουμενικού Πατριάρχου στον Πάπα. Ο πρώτος τη τάξει θα είναι ο Πάπας και αμέσως μετά από αυτόν ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Η ένωση της παγκόσμιας Ορθοδοξίας με τον αιρετικό Παπισμό θα επισημοποιηθεί με την θρυλούμενη «Οικουμενική Σύνοδο» του 2025, με την συμπλήρωση 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, (325 μ.Χ.). Βεβαίως ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η προετοιμαζόμενη, (;;), φρικτή και ολέθρια αυτή «ένωση» προωθείται και από διεθνείς πολιτικούς και οικονομικούς οργανισμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση, πίσω από τους οποίους κρύβονται σκοτεινά και υπόγεια κέντρα της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και του Διεθνούς Σιωνισμού.

Το ότι τα πράγματα οδηγούνται προς αυτή την κατεύθυνση, αποδεικνύεται από σειρά  γεγονότων των δύο τελευταίων ετών.  Κατ’ αρχήν οι σχισματικοί του Επιφανίου έχουν  πολύ στενές σχέσεις και επαφές με τους ουνίτες της Ουκρανίας. Ο ίδιος ο «προκαθήμενος» Επιφάνιος, κ. Σέργιος Ντουμένκο, αλλά και οι περί αυτόν «επίσκοποι», όχι απλά καλλιεργούν σχέσεις συνεργασίας, αλλά και συμπροσεύχονται, σαν να είναι η ουνιτική «Εκκλησία» Ορθόδοξη! Όπως πολύ σωστά παρατηρεί νεώτερος εκκλησιαστικός ερευνητής: «Ο καλύτερος φίλος του Επιφανίου είναι ο Ουνίτης Αρχιεπίσκοπος Σβετσούκ. Όλο γλυκόλογα είναι… Μην ξεχνάμε ότι ο Πάπας είχε πει ότι ‘η Ουκρανία είναι το εργαστήριο του Οικουμενισμού’! Ο σχεδιασμός προχωρεί μεθοδικά: Το Φανάρι θέλει να καταπιούμε ως Ορθόδοξοι την κοινωνία με τους σχισματικούς. Να καταπιούμε την ανυπαρξία Αποστολικής Διαδοχής στην Αρχιερωσύνη. Σιγά-σιγά θα συνηθίσουμε το πήγαινε-έλα με τους Ουνίτες. Και τελικά, το βήμα για να βρεθούμε στην αγκαλιά του Πάπα που τόσο μας ‘αγαπά’, δεν είναι καθόλου δύσκολο… Θα μας πουν τότε: ‘Να, και οι Ουνίτες τι έπαθαν, που αναγνωρίζουν τον Πάπα; Και αυτοί είναι σαν Ορθόδοξοι. Έτσι, θα είμαστε και εμείς… όλοι μαζί αγαπημένοι και μονιασμένοι! Που είναι το κακό;».[1] Άλλος εκκλησιαστικός ερευνητής προσθέτει: «Τώρα γίνεται το πείραμα της ενώσεως μεταξύ της αυτοκέφαλης εκκλησίας του Επιφανίου και της Αρχιεπισκοπής των Ουνιτών. Σε αυτό το πείραμα εμπλέκεται το Βατικανό και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το Βατικανό κανόνισε μέσω του ‘Ποντιφικού Συμβουλίου για την Ενότητα των Χριστιανών’ ραντεβού του Αρχιεπισκόπου των ουνιτών της Ουκρανίας με τον Βαρθολομαίο. Εκεί συμφώνησαν να προχωρήσουν οι Οικουμενικές σχέσεις μεταξύ του Επιφανίου και των Ουνιτών στην Ουκρανία….Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η πολιτική του Βατικανού. Το Βατικανό ήθελε πάντοτε, από τότε που ανέπτυξε την Ουνία και έχει πάντα σαν στόχο να κάνει τους Ορθοδόξους Ουνίτες. Να διατηρήσουν δηλαδή την παράδοσή τους, αλλά δογματικά να αναγνωρίζουν τον Πάπα ως αρχηγό της Εκκλησίας με δικαίωμα να δογματίζει. Ο Πάπας να είναι ανώτατος νομοθέτης, ανώτατος διοικητής και ανώτατος δικαστής».[2]

Επίσης δεν είναι άνευ σημασίας, το γεγονός ότι ο ίδιος ο παν. Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος μετέδωσε την Θεία Κοινωνία στο Φανάρι, στον πρώην Πρόεδρο της Ουκρανίας κ. Π. Ποροσένκο. Με την πράξη του αυτή θέλησε να στείλει προς κάθε κατεύθυνση ένα ηχηρό μήνυμα και όσοι το κατάλαβαν, το κατάλαβαν. Είδαμε από φωτογραφικό υλικό τον εν λόγω κρυφοπαπικό Πρόεδρο να «κοινωνεί» και από τον ουνίτη «αρχιεπίσκοπο» του Κιέβου Σβιατοσλάβ! Ας προσθέσουμε εδώ και τη δήλωση του παν. Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου σε γράμμα που έστειλε τον Ιούνιο του 2019 στη θρονική εορτή του Βατικανού, στην οποία επεσήμανε την ανάγκη να περατωθεί ο Διάλογος για το θέμα του πρωτείου του επισκόπου Ρώμης την πρώτη χιλιετία μέχρι τον Νοέμβριο του 2020.

Προς την ίδια κατεύθυνση συνηγορεί και η ακόλουθη είδηση, την οποία πληροφορηθήκαμε από την αγωνιστική ιστοσελίδα «Ουκρανικό- Μακεδονικό», η οποία δημοσίευσε εκτενή αναφορά συμμετοχής της «αυτοκεφάλου Εκκλησίας» της Ουκρανίας σε συμπροσευχή, τόσο με ουνίτες και παπικούς, όσο και με εβραίους, δηλώνοντας τον πανθρησκειακό της προσανατολισμό: «Ο ‘Επίσκοπος’ της σχισματικής αυτοκέφαλης ‘Εκκλησίας’ του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ουκρανία Αλέξανδρος Ντραμπίνκο, συμμετείχε σε ‘συμπροσευχή’ στο Κίεβο με χαρακτηριστικά Πανθρησκείας. Ο Αλέξανδρος έγινε γνωστός στην Ελλάδα από το γεγονός, ότι μετά την αναγνώριση που έλαβε η ‘Εκκλησία’ του από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, προσπάθησε, χωρίς αποτέλεσμα, με ομάδα Ουκρανών σχισματικών κληρικών να λειτουργήσει στα μεγάλα προσκυνήματα της Ελλάδος. Στην ‘συμπροσευχή’ αυτή προεξήρχε o ‘Επίσκοπος’ Αλέξανδρος Ντραμπίνκο και ο Ουνίτης αρχιεπίσκοπος Ουκρανίας Σβιατοσλάβ και συμμετείχαν εκπρόσωποι των άλλων χριστιανικών ομολογιών, αλλά και Εβραίοι».

Ιδιαίτερη σημασία έχουν ακόμη οι δηλώσεις του σχισματικού «επισκόπου» Αλεξάνδρου επί τη ευκαιρία της ανίερης συμπροσευχής: «…Οι ιδέες του Πάπα Φραγκίσκου αποτελούν πρόκληση για όλους τους χριστιανούς του πλανήτη. Οι πράξεις του Αγίου Πατρός είναι ταυτισμένες με τις ενέργειες της αγάπης και του ελέους και η καρδιά μας αισθάνεται αναμφισβήτητα ότι είναι πραγματικές. Το μήνυμα του Πάπα Φραγκίσκου είναι μια πρόκληση για εμάς τους ορθόδοξους αλλά και μια πρόκληση για τους χριστιανούς στον πλανήτη εν γένει. Ο Άγιος Πατέρας μας προσφέρει μια νέα παγκόσμια χριστιανική ταυτότητα. Μια ταυτότητα που δεν βασίζεται στις ομολογιακές διαφορές, αφού οι δογματικές διατυπώσεις μπορεί να διαχωρίζουν τους ανθρώπους, αλλά στην αποτελεσματική αγάπη του ευαγγελίου» (Πηγή: spzh.news)! Δεν αξίζει τον κόπο να ανατρέψουμε μία προς μία τις παρά πάνω βλάσφημες δηλώσεις του κ. Αλεξάνδρου, διότι αυτό το έχουμε πράξει ήδη σε πάμπολλες προηγούμενες δημοσιεύσεις μας. Η σημασία των δηλώσεων αυτών έγκειται, στο ότι μας βοηθούν να καταλάβουμε πόσο «κοντά» βρίσκονται, (σχεδόν ταυτίζονται), ιδεολογικά και «θεολογικά», οι σχισματικοί του Επιφανίου με τους ουνίτες της Ουκρανίας, μέχρι σημείου να ονομάζει ο κ. Αλέξανδρος τον Πάπα «Άγιο Πατέρα μας», να τον προβάλλει ως πρότυπο «αγάπης και του ελέους» και ότι δήθεν «προσφέρει μια νέα παγκόσμια χριστιανική ταυτότητα».

Επί τη ευκαιρία αξίζει να αναφέρουμε και μια ακόμη σημαντική είδηση, η οποία φανερώνει την τραγική πορεία της «νέας Εκκλησίας». Ο «προκαθήμενός» της Επιφάνιος κ. Σέργιος Ντουμένκο πρόσφατα απέβαλε από την «Σύνοδο της Ιεραρχίας» του τον πρώην πάτρωνά του, τον σχισματικό και καθηρημένο, (και για ηθικούς λόγους), «πατριάρχη του Κιέβου» Φιλάρετο Ντενισένκο! Έχουμε δηλαδή ένα νέο σχίσμα μέσα στο υπάρχον σχίσμα. Η «νέα Εκκλησία» προοδευτικά και σταδιακά αυτοδιαλύεται εις τα εξ’ ων συνετέθη. Το γεγονός αυτό, τι άλλο μπορεί να φανερώνει, παρά το ότι η χορήγηση άκυρης Αυτοκεφαλίας από την αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικ. Πατριαρχείου με τον απόλυτα αντικανονικό τρόπο που πραγματοποιήθηκε και την πρωτοφανή «αποκατάσταση» των αμετανόητων σχισματικών και αχειροτόνητων «επισκόπων», δεν ήταν σύμφωνη με το θέλημα του Θεού και το πραγματικό συμφέρον της Εκκλησίας;   

Από όσα παρά πάνω ακροθιγώς σχολιάσαμε, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι το ουκρανικό Αυτοκέφαλο γίνεται σταδιακά και προοδευτικά ένας ενδιάμεσος συνοδικός καταλύτης, ή αν θέλετε, ένας ενδιάμεσος μεταβατικός σταθμός, για την σχεδιαζόμενη στο προσεχές μέλλον «ένωση των Εκκλησιών». Όλα πλέον δείχνουν ότι δεν απέχει πολύ, αλλά «ελήλυθεν η ώρα» να ενωθούν οι σχισματικοί του Επιφανίου με τους ουνίτες της Ουκρανίας, για να επακολουθήσουν κατόπιν και επόμενες φάσεις των «ενώσεων», για τις οποίες ομιλήσαμε προηγουμένως. Εκτός βέβαια, αν επέμβει ο Θεός και με ένα θαυμαστό τρόπο ανατρέψει την πορεία των πραγμάτων. Διότι έτσι όπως έχουν φθάσει τα πράγματα, μόνον ο Θεός μπορεί να τα διορθώσει. Το τιμόνι της Εκκλησίας το κρατάει στα χέρια του ο παντοδύναμος Θεός, ο Οποίος δεν θα αφήσει την Εκκλησία του, την αγία Ορθοδοξία μας, να χαθεί στον κυκεώνα των αιρέσεων και των θρησκειών του κόσμου. Ας «όψονται» εν ημέρα κρίσεως, όσοι βλέπουν με απάθεια τα κτυπήματα και τις πληγές που δέχεται η Εκκλησία μας από τους εχθρούς της, έσωθεν και έξωθεν και παραμένουν αδιάφοροι, σαν να μη συμβαίνει τίποτε.  Προσευχόμαστε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο μεγάλος πηδαλιούχος της Εκκλησίας μας, να αναδείξει πατερικά αναστήματα και γενναίους αγωνιστές της πίστεως.

 Τέλος δηλώνουμε κατηγορηματικά, ότι δεν θα πάψουμε να ασκούμε την κριτική μας, όσο ενοχλητική και αν είναι, (διότι αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας και υποχρέωσή μας) και ότι όταν πραγματοποιηθεί μια τέτοιου είδους ολέθρια «ένωση» στο προσεχές μέλλον, εμείς δεν θα την αποδεχθούμε, αλλά θα κόψουμε κάθε δεσμό και εκκλησιαστική κοινωνία με κάθε πρόσωπο που θα συμμετάσχει σ’ αυτήν.  

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

[1] βλ. Εργασία του πρωτ. π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου με τίτλο «Κόλαφος για Βαρθολομαίο, Θεόδωρο, Ιερώνυμο: "Ουκρανικό αυτοκέφαλο: Πρόσκληση για ενότητα ή πρόκληση κατά της ενότητας της Εκκλησίας;» https://www.triklopodia. gr/%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE% B1%CF%86%CE%BF% CF.

[2] βλ. Κείμενο του κ. Κυριάκου Κυριαζόπουλου, Καθηγητή της Νομικής Σχολής του Εκκλησιαστικού Δικαίου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με τίτλο: «Το Ουκρανικό είναι πείραμα Βατικανό και Φαναρίου για εξ-ουνιτισμό και ένωση της Ορθοδοξίας με τον Παπισμό», https://www.triklopodia. gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CF% 85%CE%BA%CF% 81%0.

Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος

● Ἐχειροτονήθη ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ματθαῖος (Χούλλης), Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, Ἐπίσκοπος Βρεσθένης

Κατά τήν τελευταία Συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐξελέγη ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ματθαῖος Χούλλης, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Ἀρχ/πῆς Ἀθηνῶν, Ἐπίσκοπος τῆς ἱστορικῆς Ἐπισκοπῆς Βρεσθένης.

Ἡ χειροτονία του τελέσθηκε τό Σάββατο 19 Ἰανουαρίου 2020 (ἐκ. ἡμ.), μνήμη τῶν Ἁγίων Μακαρίου τοῦ Αὐγυπτίου καί Μάρκου ἐπ. Ἐφέσσου τοῦ Εὐγενικοῦ, στόν Καθεδρικό Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ἡλιουπόλεως Ἀθηνῶν ὑπό τοῦ Μακ/του Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος κ. Στεφάνου, συμπαραστατουμένου ὑπό Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν (Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου, Φθιώτιδος κ. Παντελεήμονος, Νικαίας κ. Παύλου καί Μεσογαίας & Λαυρερωτικῆς κ. Κυπριανοῦ)  καί δύο Ἱεραρχῶν ἐκ τῆς Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πατρώων Παραδόσεων Κύπρου (Κιτίου κ. Σεβαστιανοῦ καί Ἀμαθοῦντος κ. Λαζάρου).

Συλλειτούργησαν πολλοί Ἱερομόναχοι καί Πρεσβύτεροι καί δύο Διάκονοι, παρουσίᾳ δεκάδων πιστῶν ἐξ Ἀθηνῶν ἀλλά καί ἄλλων περιοχῶν τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, οἱ ὁποῖοι μέ ἡσυχία, κατάνυξη καί συγκίνηση συμμετεῖχαν προσευχόμενοι. Τό Ἀναλόγιο πλαισίωσαν Πρωτοψάλτες καί λοιποί ἱεροψάλτες ἐξ Ἀθηνῶν, Πειραιῶς, Κερατέας καί Λαρίσης, οἱ ὁποῖοι ἀπέδωσαν κατανυκτικά τούς ὕμνους τοῦ Ὄρθρου καί τῆς Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας.

Πρό τῆς χειροτονίας τόν ἐψηφισμένο Ἐπίσκοπο προσφώνησε ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος (σημ.: τό πλῆρες κείμενο τῆς προσφωνήσεως παρατίθεται στή συνέχεια) , ἐνῶ ὁ πρῶτος, ἐμφανῶς συγκινημένος, ἀντιφώνησε ἐκ στήθους δι' ὀλίγων, ἐπικαλούμενος τίς εὐχές καί προσευχές τῶν Ἱεραρχῶν πρός στηριγμόν καί ἐνίσχυσή του στή νέα του διακονία. Κατά τό Κοινωνικό ἔγινε Θεῖο Κήρυγμα ὑπό τοῦ Θεολόγου κ. Δημ. Κάτσουρα, ὁ ὁποῖος ἀναφέρθηκε στήν Εὐαγγελική περικοπή (Εὐαγγέλιο τῆς Πεντηκοστῆς), στή μνήμη τῶν ἑορταζομένων Ἁγίων Μακαρίου καί Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ ἄτλαντος τῆς Ὀρθοδοξίας, καί κατέκλεισε μέ εὐχές πρός τόν νεοχειροτονηθέντα.

Μετά τήν Ἀπόλυση καί τόν πολυχρονισμό, κατά τό ἔθος, τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ νεοχειροτονηθείς ἀπό τοῦ Δεσποτικοῦ Θρόνου διένειμε στούς πιστούς τό ἀντίδωρο, καθώς καί, εὐλογίας χάριν, βιβλία πνευματικῆς οἰκοδομῆς σέ ἀνάμνηση τῆς παρουσίας αὐτῶν στή χειροτονία του. Ἐπίσης, πρός ὅλους προσφέρθηκε κέρασμα, ἐνῶ παρετέθη καί ἑορταστική Τράπεζα  στίς ἐνοριακές ἐγκαταστάσεις τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ.

Ὁ νέος Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, Σεβασμιώτατος κ. Ματθαῖος,  γεννήθηκε στό Σύδνεϋ τῆς Αὐστραλίας, τό 1972, ἀπό εὐσεβεῖς Ἕλληνες γονεῖς καί ἐμόνασε ἐπί μία σχεδόν τριακονταετία στήν ἀνδρώα Κοινοβιακή Μονή Μεταμορφώσεως Σωτῆρος, Κουβαρᾶ Ἀττικῆς. Ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος Διάκονος τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Ἀνδρέου (+2005). Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Ἀρχ/πῆς καί Γραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Τόν θρόνο τῆς ἱστορικῆς Ἐπισκοπῆς Βρεσθένης ἐκλέϊσαν κατά τόν περασμένο αἰώνα ὁ ἀπό Βρεσθένης ἀοίδημος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ματθαῖος (+1950), ὁ διάδοχός του Βρεσθένης Ματθαῖος ὁ Β΄ καί ὁ Βρεσθένης Λάζαρος, Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Κουβαρᾶ Ἀττικῆς.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΙΜΙΟΤΥΠΑ ΕΚ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΣΤΟΝ ΕΨΗΦΙΣΜΕΝΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ

Θεοφιλέστατε ἐψηφισμένε Ἐπίσκοπε Βρεσθένης πάτερ Ματθαῖε,

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ διά τῆς ψήφου τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σέ ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο τῆς ἁγιωτάτης Ἐπισκοπῆς Βρεσθένης καί ἐντός ὀλίγου θά χειροτονηθεῖς Ἀρχιερεύς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Καθώς μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία, διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Ἁγίων Συνόδων Αὐτῆς, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς στόν ὁποῖο ἀνήκει τό λογικό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ ὁποῖος τό ὁδηγεῖ στή σωτηρία καί τόν ἁγιασμό.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν μᾶς ἔδωσε κάποιον Ἀρχιερέα, ἀλλά ἔγινε ὁ ἴδιος Ἀρχιερεύς "τά πάντα ἐν πᾶσιν ὑπέρ ἡμῶν γενόμενος", κατά τόν Ἅγιο Ἐπιφάνιο Κύπρου. Ἡ Ἐκκλησία δέ, καθιστᾶ Ἀρχιερεῖς πιστούς ἀνθρώπους, ὄχι ὡς ἀντιπροσώπους τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὡς φανέρωση τοῦ μυστηρίου τῆς αἰσθητῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο.

Ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς Χριστός, ὡς Θεάνθρωπος, δηλαδή τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ἦταν "πεπειραμένος κατά πάντα καθ' ὁμοιότητα, χωρίς ἁμαρτίας" καί κατά συνέπεια δυνάμενος "συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείας ἡμῶν" ὡς ἄνθρωπος, ἐνῶ ὡς Θεός ἦταν καί εἶναι δυνάμενος νά μᾶς ἐλεήσει καί σώσει, γι' αὐτό, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, "προσερχώμεθα οὖν μετά παρρησίας τῶ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν είς εὔκαιρον βοήθειαν" (Ἑβρ. δ΄, 15-16).

Εἶναι, λοιπόν, ἀνάγκη ὁ κάθε Ἀρχιερεύς, ὡς εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ ποιμήν τῆς Ἐκκλησίας, νά εἶναι μιμητής τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ καί διαρκῶς μέ τή ζωή καί στή διακονία του ἐντός Αὐτῆς νά τόν μιμεῖται. Τοῦτο δέ θά εἶναι ἐφικτό, ὅταν πρωτίστως δέν λησμονεῖ ὅτι ποιμαίνει λογικό ποίμνιο, τό ὁποῖο τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Ἐκκλησία καί περί τοῦ ὁποίου θά δώσει λόγο στόν Θεό.

Ὁ Ἐπίσκοπος καί Ἀρχιερεύς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἰδιοκτήτης οὔτε τοῦ ποιμνίου, οὔτε τῆς χάριτος, ἀλλά ποιμήν καί οἰκονόμος, ὁ ὁποῖος μάλιστα πρέπει νά εἶναι φρόνιμος καί συνετός, ὑπάκουος στόν Χριστό μέχρι θανάτου, ὅπως Ἐκεῖνος ὑπῆρξε ὑπάκουος στόν Πατέρα Του μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ.

Ὅσο ὑπακούει ὁ Ἐπίσκοπος στόν Χριστό, τόσο θά ὑπακούει σ' αὐτόν τό ποίμνιό του. Ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος ἀγωνίζεται διαρκῶς νά ἀνταποκρίνεται σέ ὅσα τόν ἐκάλεσε ἡ Ἐκκλησία, εἶναι βέβαιο ὅτι θά προκόψει καί καρποφορήσει γιά τήν Ἐκκλησία καί τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἡ δέ Ἐκκλησία, ὅπως προκύπτει ἀπό τίς εὐχές οἱ ὁποῖες ἀναγινώσκονται κατά τή χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου, καλεῖ τόν νέο Ἀρχιερέα νά ἐκδαπανηθεῖ, νά ἐνδιαφέρεται καί νά θυσιάζεται γιά τό ποίμνιό του καί ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία μέ συμπάθεια, ταπεινοφροσύνη, σεμνότητα, ἀκεραιότητα Πίστεως καί ἁγιότητα βίου γιά νά εἶναι ἡ ἀρχιερωσύνη του ἀνεπίληπτη.

Θεοφιλέστατε,

Ἔχεις κατάλληλη ἡλικία γιά νά ἐπωμισθεῖς τό βάρος τῆς νέας διακονίας τήν ὁποία σοῦ ἐμπιστεύεται ἡ Ἐκκλησία. Βεβαίως, πρόκειται συγχρόνως καί γιά μεγάλη εὐθύνη καί σοβαρή καί λεπτή ἀποστολή, διότι καλεῖσαι νά δεχθεῖς τόν Εὐαγγελικό ζυγό καί νά γίνεις ὁδηγός, παιδευτής, διδάσκαλος, φωστήρας τῶν πιστῶν καί ἀθλητής ὑπέρ τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἐλαχίστων ἤ κανενός ἀνθρώπου, ἐκτός τῶν σπανίων καί ἤδη ἁγιασμένων προσώπων, οἱ δυνάμεις καί τά ἐφόδια δέν ἐπαρκοῦν γιά τά ἀνωτέρω. Ὡστόσο, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ οἰκονόμησε νά ἔχεις κάποια προετοιμασία καί κάποια ἐφόδια προερχόμενα κυρίως ἐκ τῆς μοναχικῆς σου ἀφιερώσεως. Διότι ἔζησες ἐπί τρεῖς περίπου δεκαετίες στό ἱστορικό Κοινόβιο τῆς Θείας Μεταμορφώσεως στόν Κουβαρᾶ Ἀττικῆς καί εἶχες τήν εὐλογία νά συναναστραφεῖς καί διακονήσεις σημαντικούς πνευματικούς ἀνθρώπους καί Πατέρες ὅπως, μεταξύ ἄλλων, ὁ ἀείμνηστος Πνευματικός μας Πατέρας Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἀνδρέας, ἀλλά καί ὁ ἐνάρετος μακαριστός μοναχός Πρόδρομος, δύο γνήσια πνευματικά τέκνα τοῦ ἁγίου Κτίτορος τῆς Μονῆς μας ἀοιδήμου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου.

Καθιστάμενος δέ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης θά ἔχεις πρός μίμηση καί ὑπόμνηση καλῆς ἀρχιερατείας τούς προκατόχους τοῦ θρόνου τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς Ἐπισκοπῆς, ἀπό τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ματθαίου, τοῦ ὑποτακτικοῦ ἐκείνου καί διαδόχου του Ματθαίου τοῦ Β΄, ἀλλά καί τοῦ ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Βρεσθένης Λαζάρου, τοῦ καί Καθηγουμένου τῆς Μονῆς μας.

Περαίνων τήν προσφώνησή μου αὐτή, ὡς μέχρι σήμερον Πνευματικός σου πατέρας καί Ἡγούμενος, ἀλλά καί ὡς Ἀρχιεπίσκοπος, σοῦ ἐπισημαίνω ἐξ ἀγάπης καί ἐνδιαφέροντος, εὐχόμενος γιά τήν περαιτέρω πορεία σου, τά ἑξῆς:

Ἐκτός τῶν προαναφερθέντων, Ἐπίσκοπος σημαίνει συνεργασία, ἀγάπη καί ἑνότητα μετά τῶν συνεπισκόπων μας. Τοῦτο δέ θά ἐπιτυγχάνεται, σύν Θεῶ, ὅταν ἅπαντες ἐνθυμούμεθα τήν περί Ἐπισκόπων ἀναφορά τοῦ χθές ἑορτασθέντος μεγάλου Ἁγίου Ἀθανασίου ὡς "ὀφθαλμῶν τῆς Ἐκκλησίας", ἀλλά καί τόν λόγο τοῦ σήμερον ἑορταζομένου ἄτλαντος τῆς Ὀρθοδοξίας Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ ὅτι "οὐ χωρεῖ συγκατάβασις είς τά τῆς Πίστεως".

Ἔτσι ἐργαζόμενοι καί πολιτευόμενοι, ἀναλογιζόμενοι ὅτι ἔχωμε νά ἀποδώσουμε λόγο καί ἀπολογία ὄχι μόνο γιά τόν ἑαυτό μας ἀλλά καί γιά τό ποίμνιο πού μᾶς ἐμπιστεύθηκε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, θά πορευόμαστε στούς χαλεπούς καιρούς τῆς ἀποστασίας πού ζοῦμε, ἐν ἀγάπη καί ὁμονοία, ὁμολογοῦντες ὀρθοδόξως τόν ἕνα καί μόνο ἀληθινό Τριαδικό Θεό.

Ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος (χειροτονηθείς Ἐπίσκοπος τό 1935)

Ἡ Δεσποτική Ἀνδρώα Ἱερά Κοινοβιακή Μονή Μεταμορφώσεως Σωτῆρος, Κουβαρᾶ Ἀττικῆς, ἱδρυθεῖσα τό 1934 ὑπό τοῦ Ἁγιορείτου Ἱερομονάχου καί φημισμένου Πνευματικοῦ Ματθαίου τοῦ Κρητός, ἡ ὁποία, πέραν τῶν δεκάδων μοναχῶν της, ἀνέδειξε μέχρι σήμερον πλῆθος Κληρικῶν καί Ἐπισκόπων στόν χῶρο τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. 

Ὁμιλία τοῦ Διαχειριστοῦ μας

περί τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τοῦ Πόντου

σέ ἐκδήλωση τῆς "Μικρασιατικῆς Στέγης Κορίνθου"

Κατόπιν προτάσεως τῆς Προέδρου τῆς Μικρασιατικῆς Στέγης Κορίνθου κ. Βασιλικῆς Εὐστρατιάδου, συντ/χου Δασκάλας, ἀνετέθη στόν κ. Δημήτριο Κάτσουρα, Θεολόγο, ἡ ἐκφώνηση ὁμιλίας στήν καθιερωμένη ἐτήσια ἐκδήλωση τοῦ συγκεκριμένου Συλλόγου, γιά τήν κοπή τῆς Βασιλειόπιττας καί τήν παρουσίαση τοῦ Ἡμερολογίου τοίχου τῆς "Στέγης" ἀφιερωμένου στόν Πόντο (ἐξ ἀφορμῆς τῆς συμπληρώσεως 100ετίας ἀπό τήν Γενοκτονία τοῦ Ποντακοῦ Ἑλληνισμοῦ), μέ θέμα τούς Νεομάρτυρες τοῦ Πόντου.

Ἡ αἴθουσα στήν ὁποία πραγματοποιήθηκε ἡ ἐκδήλωση ἦταν κατάμεστη καί μέ πολλούς ὀρθίους. Μεταξύ τῶν παρευρισκομένων κατοίκων τῆς Ἰωνίας Κορίνθου καί γενικότερον τῆς πόλεως τῆς Κορίνθου καί ἄλλων περιοχῶν τῆς Κορινθίας, παρέστησαν ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν, ὁπως ὁ Κορίνθιος ὑφυπουργός κ. Χρ. Δήμας, οἱ Κορίνθιοι Βουλευτές κ. Ν. Ταγαράς, κ. Μαριλένα Σούκουλη καί κ. Ψυχογυιός, Περιφερειακοί καί Δημοτικοί Σύμβουλοι, Πρόεδροι Συλλόγων τῆς περιοχῆς καί ἐξ Ἀθηνῶν, ἐκπαιδευτικοί κ. ἄ.

Σύμφωνα μέ τό Πρόγραμμα τῆς ἐκδηλώσεως, ἡ Χορωδία (ἐνηλίκων) τῆς Μικρασιατικῆς Στέγης παρουσίασε παραδοσιακά Κάλαντα ἀπό διάφορες περιοχές τῆς Χώρας μας, τό Χορευτικό Τμῆμα τῶν νέων καί νεανίδων χόρεψε παραδοσιακούς χορούς τοῦ Πόντου, ἐνῶ ἡ Πρόεδρος τῆς Στέγης παρουσίασε μέ τή βοήθεια προβολῆς σχετικῶν διαφανειῶν, τό νέο ἐξαιρετικό Ἡμερολόγιο τοίχου τοῦ νέου ἔτους (2020), στό ὁποῖο παρουσιάζεται, κατά τό δυνατόν, μέ προσεγμένο καί καλαίσθητο τρόπο καί ἀποτέλεσμα, ἡ ἱστορία τοῦ ἐνδόξου καί μαρτυρικοῦ Πόντου. Ἐπίσης, τέλος, ἔγινε ἐπίδοση ἀναμνηστικῶν διπλωμάτων στούς ἐπιτυχόντες στά ΑΕΙ καί ΤΕΙ μαθητές, ἀπογόνους Μικρασιατῶν τῆς Κορίνθου.

Τό πυκνό ἀκροατήριο, μεταξύ τῶν ὁποίων καί πολλοί νέοι καί νέες, παρηκολούθησε μέ ὑποδειγματική ἡσυχία καί ἀμείωτη προσοχή τήν ὁμιλία τοῦ Διαχειριστοῦ μας. Ἰδιαίτερα δέ συγκινητική ἦταν ἡ ἔκφραση, μετά τό πέρας τῆς ὁμιλίας, τῶν εὐχαριστηρίων λόγων ἐκτιμήσεως καί ἀγάπης, τούς ὁποίους ἐξέφρασαν πρός τόν ὁμιλητή οἱ παρευρισκόμενοι πολλοί συμπολίτες καί γείτονές του (στήν προσφυγική Ἰωνία Κορίνθου).

Ὁ ὁμιλητής ἀφιέρωσε τήν ὁμιλία του στή μνήμη τῆς ἀειμνήστου γιαγιᾶς του (ἀπό τήν μητέρα του) Καλλίστης μοναχῆς, κατά κόσμον Καλλιόπης Τεκάκη, τό γένος Νικολαΐδη (+2003), καταγομένης ἐκ τῆς Τραπεζοῦντος τοῦ Πόντου. Μετά τό πέρας τῆς ἐκδηλώσεως, ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι κεράστηκαν ἀπό τά μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Στέγης, πέραν τοῦ κομματιοῦ ἀπό τήν κοπεῖσα Βασιλειόπιττα, καί μέ τό παραδοσιακό γλύκισμα "ἰσλί", τό ὁποῖο κάθε χρόνο τέτοιες ἡμέρες παρασκευάζουν γι' αὐτό τόν σκοπό.

 Ἀκολουθεῖ φωτογραφικό ρεπορτάζ καί ἐν συνεχείᾳ τό πλῆρες κείμενο τῆς ὁμιλίας τοῦ Διαχειριστοῦ μας στήν ἀνωτέρω ἐκδήλωση.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ

Νεομάρτυρες. Ἀκόμη μία δόξα τοῦ Πόντου!

Σεβαστοί καί ἀγαπητοί προσκεκλημένοι, ἀγαπητό Διοικητικό Συμβούλιο τῆς Μικρασιατικῆς Στέγης Κορίνθου, φίλοι συμπολίτες,

Ἔχω τήν τιμή στό πλαίσιο τῆς σημερινῆς ἐκδηλώσεως νά σᾶς παρουσιάσω συνοπτικά μία θαυμαστή καί πολύτιμη πτυχή τῆς νεώτερης Ἱστορίας τοῦ Πόντου: Τούς ἁγίους Νεομάρτυρες!

Εἶμαι χαρούμενος καί συγκινημένος πού βρίσκομαι σέ αὐτό τό βῆμα καί ἰδιαιτέρως διότι τό θέμα τῆς σύντομης ὁμιλίας μου ἀφορᾶ στήν ἔνδοξη καί ἀλησμόνητη Πατρίδα τῆς ἀείμνηστης γιαγιᾶς μου, κυρά- Καλλιόπης Τεκάκη, τό γένος Νικολαΐδη, ἡ ὁποία γεννήθηκε στήν περιλάλητη Τραπεζούντα τοῦ Πόντου καί τό 1922 ἦλθε στήν πόλη μας καί ἐγκαταστάθηκε ἐδῶ, στόν προσφυγικό Συνοικισμό.

Γιά τήν καλύτερη ἐκ μέρους σας παρακολούθηση, ὅσων ἔχω τήν τιμή στή συνέχεια νά σᾶς παρουσιάσω, σημειώνω εἰσαγωγικά ὅτι θά ἀναφερθῶ, ὅσο πιό συνοπτικά μπορῶ, στά ἑξῆς:

α) Ποιοί ὀνομάζονται καί εἶναι Nεομάρτυρες,

β) Περί ἐξισλαμισμοῦ καί κρυπτοχριστιανῶν (γιά νά κατανοηθεῖ τό πλαίσιο ἐντός τοῦ ὁποίου ἀνεδείχθησαν οἱ Nεομάρτυρες),

γ) Ἡ σημασία τῶν Nεομαρτύρων καί τά στάδια τῆς ὁμολογίας τους, καί

δ) Ἐνδεικτική ἀναφορά σέ μία χαρακτηριστική περίπτωση ἑνός Nεομάρτυρος τοῦ Πόντου, ἐπιλεγμένη ἀπό τό Συναξαριστή τῶν νεομαρτύρων, τόν ὁποῖο σημειωτέον ὅτι συνέγραψε, μαζί μέ ἄλλους τρεῖς ὁσίους ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες, ἕνας συμπατριώτης μας καί "ἀλείπτης" Nεομαρτύρων, ὁ Ἅγιος Μακάριος Ἀρχιεπίσκοπος Κορίνθου, ὁ Νοταρᾶς.

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

 Οἱ νεομάρτυρες εἶναι οἱ ἅγιοι μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι "ἄθλησαν"- μαρτύρησαν, κυρίως κατά τήν περίοδο μετά τήν ἅλωση τῆς Πόλεως, δηλαδή τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, μέχρι τήν ἀπελευθέρωση καί ἀργότερα (μέχρι τίς νεώτερες γενοκτονίες). Ὅσο δέ άφορᾶ ἄλλους ὀρθοδόξους λαούς, πού ἔζησαν κάτω ἀπό ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα, καί μέχρι σήμερα.

Νεομάρτυρες, λοιπόν, καί ὄχι ἁπλῶς μάρτυρες ἀποκαλοῦνται πρός διάκριση ἀπό τούς μάρτυρες τῆς ἀρχαίας χριστιανοσύνης καί προφανῶς διακρίνονται ἀπό τούς ἐθνομάρτυρες. Οἱ πρῶτοι, στό δίπτυχο "πίστη καί πατρίδα" ἔριχναν τό βάρος στήν Πίστη καί διακρίνονταν για τήν πνευματικότητά τους ἀλλά καί τήν ἁγιότητά τους, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιωνόταν ἀπό θαυμαστά σημεῖα πού συνόδευαν τό μαρτύριό τους. Οἱ δεύτεροι, οἱ ἐθνομάρτυρες, ἔριχναν τό βάρος στήν Πατρίδα.

Παρότι καί τῶν δύο ὁμάδων ἡ θυσία ἦταν προσφορά στή στήριξη καί τήν ἐλευθερία τοῦ Γένους, ἡ θυσία τῶν Νεομαρτύρων ἦταν ὁμολογία τῆς Πίστεως. Ἐξάλλου τό μαρτύριο τῶν νεομαρτύρων δείχνει καί ἐπιβεβαιώνει τή συμμετοχή τῆς Ἐκκλησίας στήν πνευματική ἀντίσταση, τήν ἑνότητα καί τήν ἐνίσχυση τοῦ Γένους ἐναντίον τοῦ τυράννου.

Ἦταν συνήθως νέοι, διαφόρων ἐπαγγελμάτων, πού εἴτε ἀρνοῦνταν τόν βίαιο ἐξισλαμισμό ἤ τόν ἀπέβαλλαν μετά ἀπό ἐξόμωσή τους. Οἱ περισσότεροι ἦταν πρώην ἐξομώτες, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζονταν στόν τόπο πού εἶχε γίνει ἡ ἀλλαξοπιστία τους καί μέ παρρησία δήλωναν δημοσίως ὅτι ἐπιστρέφουν στήν Ὀρθοδοξία, μέ συνέπεια τό μαρτύριό τους.

Ἡ στάση τῶν Νεομαρτύρων ἦταν ἡ πιό συνεπής, πρός τήν Πίστη καί ἡ πιό ἀποτελεσματική, ἀπέναντι στόν κατακτητή, ἀντίσταση. Δέν ἀπαιτοῦσαν θυσίες ἄλλων. Θυσίαζαν οἱ ἴδιοι τόν ἑαυτό τους. Δέν ἐφάρμοζαν τό "σφάξε με, Ἀγά μου, ν' ἁγιάσω", ὅπως ἐπιπόλαια κάποιοι θά θεωροῦσαν. Συνέχιζαν τήν παράδοση τῶν ἀρχαίων μαρτύρων, ἡ δέ στάση τους ἦταν μία ἠχηρή ἀπόρριψη τοῦ κατακτητή καί μία ἐπιβεβαίωση τῆς ὑπεροχῆς τῆς Πίστεως πού ὁμολογοῦσαν.

Οἱ Νεομάρτυρες δέν "αὐτοκτονοῦσαν", ἀλλά συνειδητῶς γίνονταν τό ἀνάχωμα στήν μεγάλη ἀπειλή καί πληγή τοῦ ἐξισλαμισμοῦ. Μή λησμονοῦμε ὅτι, τουλάχιστον τότε, ἐξισλαμισμός σήμαινε ἄρνηση τῆς ἰδιότητος τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ ἀλλά καί τῆς ἰδιότητος τοῦ Ἕλληνα καί προσχώρηση στήν πλευρά τῶν κατακτητῶν.

Ὅσο κι ἄν ἀκούγεται περίεργο γιά τή σημερινή ἐποχή, οἱ Νεομάρτυρες δέν εἶχαν ὡς κίνητρο τό μίσος ἐναντίον τῶν ἀλλοπίστων, ἀλλά τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό καί τούς ἀνθρώπους. Γι' αὐτό μερικές φορές τό μαρτύριό τους καί ἡ στάση τους συγκινοῦσε τούς ἀντιπάλους τους, ἀκόμη καί τούς δημίους τους! Ἐπιπλέον, γνώριζαν καί πίστευαν στήν ἐνίσχυση πού προκαλοῦσε τό παράδειγμά τους καί τή δυναμική πού ἀσκοῦσε τό μαρτύριό τους στίς ψυχές τῶν ὑποδούλων συνανθρώπων καί ὁμοπίστων τους.

Οἱ βίοι καί τό μαρτύριο τῶν Νεομαρτύρων ἦταν τό συναξάρι πού στήριζε τό Γένος. Ἡ συμβολή τους ἦταν καθοριστική γιά τό φρόνημα τῶν ὑποδούλων καί δοκιμαζόμενων ἤ διωκόμενων ὀρθόδοξων Ἑλλήνων. Ἡ Ἐκκλησία (τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο), συνήθως χωρίς κἄν ἐπίσημες ἀνακηρύξεις, πού ἄλλωστε δέν ἦταν πάντοτε ἐφικτές, τούς τιμοῦσε ὡς Ἁγίους ἀμέσως μετά τό μαρτύριό τους. Δικαίως δέ, θεωρήθηκαν ἀπό ἔγκριτους ἱστορικούς ὡς "ἀγωνιστές τῆς πίστης καί τῆς ἐλευθερίας".

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Ὅπως ἤδη ἀναφέρθηκε, οἱ ἐξισλαμισμοί ἦταν μεγάλη πληγή γιά τό Γένος μας. Ἡ ἀλλαξοπιστία μπορεῖ νά μήν ἐπιβλήθηκε, ἀλλά πρακτικῶς οἱ πιέσεις ἦταν μεγάλες. Ὑπῆρχαν δέ, οἱ περιπτώσεις τῶν ἀκούσιων ἐξισλαμισμῶν, πού ἦταν καί οἱ περισσότερες, ἀλλά καί ἐκεῖνες τῶν ἑκούσιων ἐξισλαμισμῶν, ἀφοῦ τό δέλεαρ ἦταν μεγάλο. Ὅσοι ἀλλαξοπιστοῦσαν γίνονταν αὐτομάτως ἀπό δοῦλοι κύριοι, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπαγόταν. Ἡ χειρότερη μορφή ἐξισλαμισμοῦ γινόταν μέ τό παιδομάζωμα καί τόν γενιτσαρισμό, ἱστορική πραγματικότητα πού μνημονεύεται ἀκόμη καί σήμερα σάν ἀποτρόπαιη ἔννοια.

Ἀξίζει νά ἀναφερθεῖ ὅτι σέ ἄλλες ὁμάδες ὑποδούλων, ὅπως οἱ Βόσνιοι, οἱ Κροάτες καί οἱ Ἀλβανοί οἱ ἐξισλαμισμοί ἔλαβαν μεγάλη ἔκταση, μέ σημαντικά ἀποτελέσματα καί ἐπιπτώσεις γι' αὐτούς καί τήν πορεία τους μέχρι σήμερα. Ἔχει ἐπίσης ἰδιαίτερη σημασία, ὁ ρόλος τῶν ἐξισλαμισμῶν, κατά τίς χρονικές περιόδους πού οἱ ἰδιότητες τοῦ Ἕλληνα καί τοῦ Χριστιανοῦ ἦταν ταυτισμένες, σέ ἱστορικούς Ἑλληνικούς τόπους, ὅπως ἡ Κύπρος, γιά τή δημιουργία μειονοτήτων, οἱ ὁποῖες, μετά τή δημιουργία τῶν νεώτερων ἀνεξαρτήτων ἐθνικῶν Κρατῶν, μεταλλάχτηκαν, καθόλου τυχαῖα, σέ ἐθνικές μειονότητες, μέ τίς γνωστές συνέπειες (βλ. περίπτωση "Τουρκοκυπρίων").

Ἐκτός, ὅμως, ἀπό τόν ἐξισλαμισμό μία ἀκόμη πληγή γιά τό Γένος ἀποτέλεσε, ἀρχικά τουλάχιστον, καί τό φαινόμενο τοῦ κρυπτοχριστιανισμοῦ. Κρυπτοχριστιανοί ὀνομάστηκαν ὅσοι ρωμηοί, κυρίως στή Μικρά Ἀσία, ἀλλά καί τόν Πόντο, μπροστά στά δεινά καί τήν ἐξόντωση τῶν Τούρκων, προτιμοῦσαν νά ἀσπάζονται ἐξωτερικά τόν ἱσλαμισμό, παραμένοντας μυστικά-ἐσωτερικά πιστοί στήν πνευματική-θρησκευτική Παράδοσή τους.

Γιά τήν Ἐκκλησία, αὐτό τό φαινόμενο ἦταν ἕνα θεολογικό πρόβλημα, ἀλλά καί στούς ἴδιους τούς κρυπτοχριστιανούς ἦταν βάρος μεγάλο, ἀφοῦ δέν μποροῦσαν νά εἶναι καί νά θεωροῦνται οὔτε τό ἕνα (χριστιανοί), οὔτε τό ἄλλο (μουσουλμάνοι). Μέ τήν ἐξάπλωσή του, τό φαινόμενο ἀντιμετωπίσθηκε ἀπό τήν πλευρά τῆς Ἐκκλησίας μέ φιλάνθρωπο τρόπο, κατ' οἰκονομίαν, ὅπως λέγεται στή γλώσσα τῶν Κανόνων Της καί οἱ κρυπτοχριστιανοί ἐνισχύονταν καί ἐξυπηρετοῦνταν "κρυφά".

Χαρακτηριστικό καί ἐνδεικτικό τοῦ δυναμισμοῦ τῶν κρυπτοχριστιανῶν εἶναι τό γεγονός ὅτι μετά τήν ἔκδοση τοῦ Σουλτανικοῦ Διατάγματος τοῦ 1856, τοῦ "Χάττι Χουμαγιούν", καί τήν μέ αὐτό παραχώρηση θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν στίς διάφορες μειονότητες τῆς Τουρκίας, χιλιάδες χριστιανικές οἰκογένειες τοῦ Πόντου, φανέρωσαν τή χριστιανική τους Πίστη.

Ὄπως παρατηρεῖ ὁ σπουδαῖος ἱστορικός καί Θεολόγος, Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀείμνηστος π. Γεώργιος Μεταλληνός, "τό φαινόμενο τοῦ κρυπτοχριστιανισμοῦ εἶναι μοναδικό  στήν παγκόσμια ἱστορία τῶν θρησκευμάτων καί ἀποδεικνύει τήν ταύτιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέ τήν Ὀρθοδοξία καί τή δύναμη τῆς Πίστης τοῦ Ἕλληνα". Ἄς σημειωθεῖ ὅτι, ὅπως ἐκτιμᾶται, ἀκόμη καί σήμερα ἐντοπίζεται αὐτό τό φαινόμενο στήν Τουρκία καί ὑπάρχει σέ διάφορα μέρη τῆς γειτονικῆς χώρας σημαντικός ἀριθμός κρυπτοχριστιανῶν.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥΣ

Ὑπολογίζεται ὅτι μετά τήν Ἅλωση τῆς Πόλεως ἀναδείχθηκαν περίπου 35.000  Νεομάρτυρες, δηλαδή νέοι Ἅγιοι μάρτυρες τῆς ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται πράγματι γιά νέο "νέφος μαρτύρων" πού κοσμεῖ τό πνευματικό στερέωμα τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἄν ἀναλογισθοῦμε ὅτι, γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία, οἱ πρῶτοι στήν τιμή καί κατ' ἐξοχήν ἅγιοι εἶναι οἱ μάρτυρες, τότε θά ἐννοήσουμε πόσο σημαντικό εἶναι στά νεώτερα χρόνια καί τή νεώτερη ἐκκλησιαστική Ἱστορία νά ἀναδεικνύονται τέτοιοι καί τόσοι Ἅγιοι, πού ἀποτελοῦν, ὅπως καί οἱ ἀρχαῖοι ἅγιοι μάρτυρες, τή βάση τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Εὐαγγελίου τήν τελείωση!

Χαρακτηριστικά καί συγκλονιστικά συνάμα εἶναι, ὅσα σχετικῶς ἐπισημαίνει ὁ σπουδαῖος Δογματολόγος καί ἀείμνηστος Δάσκαλός μας π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: "Οἱ Ἅγιοι δείχνουν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἔχουν ἀποτελέσματα....Ὅταν μία Ἐκκλησία ὁδηγῆ τόν ἄνθρωπο στήν ἁγιότητα, τότε διακρίνεται γιά τήν ἐπιτυχία, διαφορετικά εἶναι ἀποτυχημένη. Θεολογία πού δέν «παράγει» Ἁγίους, δέν εἶναι Ὀρθόδοξη....Ὅταν ἕνας μάρτυρας κατά τούς ἀρχαίους διωγμούς καί ἕνας Νεομάρτυρας κατά τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας ἄντεχε τά βασανιστήρια καί δέν ἠρνεῖτο τόν Χριστό, αὐτό ἦταν δείγμα ὅτι ἡ πίστη του ἦταν ὀρθή καί αὐτό ἦταν τό μεγαλύτερο κήρυγμα"!

Ὅσο γιά τά στάδια τῆς ὁμολογίας τῶν Νεομαρτύρων, κυρίως αὐτῶν πού ἦταν πρώην ἐξομώτες, αὐτά τά παρουσιάζει ἐξαιρετικά ὁ ἱερός Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό "Νέο Μαρτυρολόγιό" του, ὅπου ἀναφέρει ὅτι πρῶτα πήγαιναν σέ ἔμπειρο καί ἐνάρετο Πνευματικό στόν ὁποῖο ἐξομολογοῦνταν τήν ἄρνησή τους, τίς ἄλλες ἁμαρτίες τους καί φανέρωναν τόν σκοπό τους γιά τό μαρτύριο. Ἔπειτα, ζητοῦσαν τή χρίση μέ ἅγιο μῦρο, ὅπως προβλέπει ἡ Τάξη τῆς Ἐκκλησίας. Στή συνέχεια, ἀποσύρονταν σέ ἡσυχία καί ἀσκοῦνταν μέ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή καί δάκρυα γιά τήν ἄρνησή τους καί ζητοῦσαν τή Θεία ἐνίσχυση γιά τό μαρτύριο, πρός καταισχύνη τοῦ διαβόλου καί τῶν ὑπηρετῶν του. Κατόπιν, κοινωνοῦσαν τῶν ἀχράντων Μυστηρίων μέ κατάνυξη καί εὐλάβεια καί τέλος πήγαιναν στόν τόπο τῆς ἀρνήσεως γιά νά ἀρνηθοῦν τήν ψεύτικη θρησκεία, νά ὁμολογήσουν τόν Χριστό ὡς μόνο ἀληθινό Θεό καί μέ αυτή τήν ὁμολογία νά χύσουν τό αἶμα τους καί νά πεθάνουν σ' αὐτήν.

Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΣΤΟΝ ΕΝΔΟΞΟ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΠΟΝΤΟ

Ὁ Πόντος ἔχει Ἀποστολική Χριστιανική Παράδοση. Δέχθηκε τόν εὐαγγελισμό του ἀπό τούς αὐταδέλφους Ἁγίους Ἀποστόλους Ἀνδρέα τόν Πρωτόκλητο καί Πέτρο τόν πρωτοκορυφαῖο. Ἀνέδειξε πλῆθος Ἁγίων Μαρτύρων, Ἱεραρχῶν καί Ὁσίων στή μακραίωνη ἱστορική πορεία του. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τόν Ἅγιο Εὐγένιο τόν Τραπεζούντιο, τόν Ἅγιο μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο τόν Τήρωνα, τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο τόν Ἀθωνίτη, τόν Ἅγιο Νίκωνα τόν Μετανοεῖτε, τόν ἐκ Πόντου καταγόμενο Μέγα Βασίλειο καί πλῆθος ἄλλων πολλῶν ἀνδρῶν καί γυναικῶν.

Μέ τήν κυριαρχία τῶν Τούρκων ἀπό τόν 12ο-13ο αἰώνα καί κυρίως μετά τήν κατάληψη τῆς Τραπεζούντας, τό 1461, ἡ ἐκεῖ ζωή τῶν Χριστιανῶν ἔγινε ἀφόρητη καί ἀβέβαιη. Ὅλα ἦταν στή διάθεση τῶν κατακτητῶν. Οἱ ἐξισλαμισμοί καί ὁ κρυπτοχριστιανισμός ἐξαπλώθηκαν καί δημιούργησαν μιά νέα πραγματικότητα. Ἡ Ἐκκλησία, ὅσο μποροῦσε, στήριξε, προστάτευσε, ἐνίσχυσε καί διατήρησε μέ τή διδασκαλία της καί τήν παιδεία πού παρεῖχε, τό φρόνημα, τήν Πίστη καί τήν πνευματική ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.

Μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914) ὁ βίος τῶν χριστιανῶν τοῦ Πόντου ἔγινε καί πάλι ἀφόρητος καί ἐπισφαλής. Οἱ διώξεις, ἐξοντώσεις καί θανατώσεις πού ἀκολούθησαν εἶναι βέβαιο ὅτι προσέθεσαν στήν τότε ἤδη μεγάλη χορεία τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Πόντου πολλούς ἀκόμη, τά ὀνόματα τῶν ὁποίων μπορεῖ νά εἶναι ἄγνωστα στούς ἀνθρώπους, εἶναι ὅμως γνωστά στόν Θεό καί καταγεγραμμένα στή βίβλο τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἀντί ἐπιλόγου στήν παρουσίαση μας αὐτή, ἐπιλέξαμε νά ἀναφερθοῦμε στό μαρτύριο ἑνός ἐκ τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων τοῦ Πόντου, στό ὁποῖο διακρίνονται καί ἐπιβεβαιώνονται ὅσα, γενικῶς περί τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τοῦ Γένους μας, προαναφέραμε. Πρόκειται γιά τόν Ἅγιο Ἰορδάνη καταγόμενο ἀπό τήν Τραπεζούντα, ὁ ὁποῖος μαρτύρησε τό ἔτος 1650 καί τιμᾶται στίς 2 Φεβρουαρίου.

Ὁ Νεομάρτυρας Ἰορδάνης ἦταν σαράντα ἐτῶν, παντρεμένος καί στό ἐπάγγελμα καζαντζής (κατασκευαστής καζανιῶν). Μία ἡμέρα διασκέδαζε μαζί μέ συντεχνίτες του ἀγαρηνούς. Πάνω σέ κάποιο παιγχνίδι πού ἔπαιζαν, ἕνας ἀπό αὐτούς εἶπε χλευαστικά: ἅγιε Νικόλαε ψωριάρη, βοήθησέ με νά νικήσω καί ὁ Ἰορδάνης ἀπάντησε κοροϊδευτικά γιά τόν προφήτη τους.

Μετά τό τέλος τῆς διασκεδάσεως, ὁ καθένας πῆγε στό σπίτι του, πλήν ὅμως ἕνας ἀπό τήν παρέα ἐνήργησε ὥστε νά βγεῖ ἀπόφαση ὅτι ὅποιος ὑβρίσει τόν προφήτη τους νά θανατώνεται. Ὁ Ἰορδάνης μόλις τό πληροφορήθηκε κρύφτηκε στό σπίτι κάποιου μεγάλου ἀγαρηνοῦ. Οἱ Τοῦρκοι, ἐν τῶ μεταξύ, ἔβγαλαν διαταγή ὅτι ὅποιος κρύβει Χριστιανό, βλάσφημο ἀπέναντι στόν Προφήτη νά θεωρεῖται ἔνοχος.

Ἔτσι, καταγγέλθηκε στόν Βεζύρη, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου τόν προσήγαγαν. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε ὅτι σύμφωνα μέ τίς καταγγελίες πρέπει ἤ νά γίνει Τοῦρκος ἤ ἀλλιῶς θά ἀποκεφαλιστεῖ. Στήν πρώτη περίπτωση, πού θά δεχόταν νά ἀλλαξοπιστήσει, θά τόν τιμοῦσαν πολύ. Ὁ Ἰορδάνης ἀπάντησε ὅτι δέν ἀρνοῦμαι τόν γλυκύτατον Ἰησοῦ Χριστό, ἀλλά τόν πιστεύω καί τόν ὁμολογῶ ὡς Θεό ἀληθινό. Ζήτησε δέ νά τοῦ δοθεῖ ἄδεια νά πάει στό ἐργαστήριό του, γιά νά τακτοποιήσει κάποιες ὑποχρεώσεις του καί μετά νά γίνει ὅ,τι προστάξουν.

Τότε, ὁ βεζύρης πρόσταξε νά τόν συνοδεύσει ὁ ἔπαρχος στό ἐργαστήριό του καί ὕστερα νά τόν ἀποκεφαλίσουν. Ἐκεῖ, ὁ Ἰορδάνης ἔδωσε λογαριασμό στούς συντρόφους του, ζήτησε καί ἔλαβε τήν τελευταία συγχώρηση ἀπό τούς χριστιανούς, παράγγειλε νά μοιράσουν τά πράγματά του σέ ἐκκλησίες, μοναστήρια καί ὀρφανά γιά τήν ψυχή του καί ἐπέστρεψε γιά τόν ἀποκεφαλισμό.

Στόν δρόμο ἦταν χαρούμενος καί ζητοῦσε συγχώρηση ἀπό ὅποιον συναντοῦσε. Δέν φοβήθηκε, δέν δείλιασε, δέν ἄλλαξε ἡ ὄψη του. Ὅταν ἔφθασε στόν ὁρισμένο τόπο, τόν γονάτισε ὁ τζελάτης (δήμιος) γιά νά τόν ἀποκεφαλίσει. Τότε ἔφθασε ἕνας τσαούσης (λοχίας) τοῦ βεζύρη καί εἶπε μυστικά στόν μάρτυρα: ὁ βεζύρης σοῦ μηνᾶ λυπήσου τή ζωή σου καί πές μόνο μέ λόγια στά φανερά ὅτι τουρκεύεις καί μετά πήγαινε ὅπου θέλεις νά ζεῖς χριστιανικά.

Ὁ Μάρτυς τοῦ ἀποκρίθηκε, εὐχαριστῶ μέν τόν βεζύρη, ἀλλά αὐτό δέν πρόκειται νά τό κάνω ποτέ! Καί ἔτσι ἔκλινε τήν κεφαλή ὁ μακάριος καί τόν ἀποκεφάλισε ὁ τζελάτης. Τή νύκτα ἐκείνη πῆγαν οἱ συγγενεῖς καί φίλοι του καί ἔδωσαν χρήματα στόν ἔπαρχο καί σήκωσαν τό λείψανο καί τό ἐνταφίασαν στό λεγόμενο Μπέγιογλου, μέ εὐλάβεια καί τιμή εἰς δόξαν Πατρός, Υἱοῦ καί Ἁγίου Πνεύματος.

Αὐτό ἦταν τό μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἰορδάνου. Μία χαρακτηριστική περίπτωση Νεομάρτυρος. Ἄλλους Νεομάρτυρες τούς ἔκαψαν, τούς ἔπνιξαν, τούς παλούκωσαν, τούς ἔγδαραν, τούς τεμάχισαν, τούς ἔχτισαν καί σέ ἄλλα πολλά τούς ὑπέβαλλαν, ἀλλά ἐκεῖνοι οἱ μακάριοι ὅλα τά ὑπέμειναν μέ ὑπομονή, πίστη, ἀνεξικακία καί χαρά!

Θά κλείσω μέ τά λόγια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἀπό μία ὁμιλία του πρός τιμήν ἁγίων μαρτύρων, τά ὁποῖα ἀπευθύνει πρός ὅλους μας:

Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι αὐτοί ὁ ὁποῖοι παραδέχονται τοὺς γενναίους ἄνδρες, ὅπως ἐσεῖς, δὲν θὰ ὑστερήσουν στὴ μίμησή τους, ὅταν βρεθοῦν σέ παρόμοιες περιστάσεις. Νὰ μακαρίσετε, λοιπόν, ἀληθινὰ αὐτούς ποὺ μαρτύρησαν, γιὰ νὰ γίνετε μάρτυρες κατὰ τὴ διάθεση, καὶ θὰ καταλήξετε νὰ ἀξιωθεῖτε νά λάβετε τοὺς ἰδίους μισθοὺς μὲ ἐκείνους, χωρὶς νὰ διωχθεῖτε, χωρὶς νὰ καεῖτε στὴν φωτιά, χωρὶς νὰ μαστιγωθεῖτε! Ἀμήν!

Σᾶς εὐχαριστῶ!

Δ. Ι. Κ.

Καλλίστη μοναχή, κατά κόσμον Καλλιόπη Τεκάκη, τό
γένος Νικολαΐδη, ἐκ Τραπεζοῦντος Πόντου (1912-+2003)

Ιερομόναχος π. Αλέξιος Καρακαλληνός (πρώην Μεθοδιστής)

Επιστροφές ετεροδόξων στην Ορθοδοξία

Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ:

ΓΕΝΕΣΗ – ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ – ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ

…Με αγάπη απορρίπτομε τον οικουμενισμό, επειδή θέλομε να προσφέρομε στους ετερόδοξους ακριβώς εκείνο, που ο Κύριος εχάρισε πλούσια σε όλους εμάς μέσα στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία, δηλαδή την ευκαιρία να γίνουν μέλη του Σώματος του Χριστού, «τέκνα Φωτός» και «κληρονόμοι της Βασιλείας, ήν ο Κύριος επηγγείλατο τοις αγαπώσιν Αυτόν»…

Ο Χριστός είναι «το φως το αληθινόν, το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Και όπως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει: «Η Χάρις εις πάντας εκκέχυται· ουκ Ιουδαίον, ουκ Έλληνα, ου βάρβαρον, ου Σκύθην, ουκ ελεύθερον, ου δούλον αποστρεφομένη· πάντας ομοίως προσιεμένη (προσεγγίζουσα) και μετά της ίσης τιμής».

Αν και σήμερα κάποια έθνη έχουν διαφορετικό όνομα, ο Χριστός συνεχίζει το έργο Του, της σωτηρίας των ανθρώπων, προσκαλώντας στην Ορθόδοξη Εκκλησία πολλούς, που ανετράφησαν μέσα σε κοινότητες ετερο-Ορθοδόξων Χριστιανών. Οι περιπτώσεις τους είναι ποικίλες και ομοιάζουν – αν τις συνθέσει κανείς – με ένα πολύχρωμο χαλί από τους θαυμαστούς τρόπους της Θείας Χάριτος και το μυστήριο της ανθρωπίνης καρδιάς.

Υπάρχουν πολλές αιτίες για τις οποίες κάποιος, που ανήκει σε μια ετερόδοξη ομολογία, έρχεται στην Ορθοδοξία. Αλλά ο πιο σημαντικός παράγων είναι πάντα η παρουσία της Θείας Χάριτος, η οποία δρα κατά ποικίλους τρόπους, αγγίζοντας την ψυχή κάθε ανθρώπου, που είναι δεκτικός φωτισμού, και οδηγώντας τον να αναζητήσει την αλήθεια. Μετά, εκείνος πωλεί ό,τι έχει στην κατοχή του, με σκοπό να αποκτήσει τον «πολύτιμο μαργαρίτη», την Ορθόδοξη πίστη μας.

Από το πολύ έλεος του Θεού, η Θεία Χάρις άγγιξε και την ιδική μου ψυχή οδηγώντας με αρχικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία και τελικά στο Άγιον Όρος, αν και μεγάλωσα σε μια μικρή προτεσταντική κοινότητα, σε μια επίσης μικρή πόλη των ΗΠΑ, όπου ούτε ποτέ συνάντησα μια Ορθόδοξη ενορία, ούτε ποτέ είχα οποιαδήποτε επαφή με κάποιον Ορθόδοξο χριστιανό. Όταν ήμουν νέος είχα διδαχθή ότι όλες οι χριστιανικές ομολογίες ήταν βασικά ίδιες, και ότι οι διαφορές μεταξύ τους ήταν ασήμαντες. Παρόλα αυτά η πείρα με έκανε να θέσω υπό κρίση αυτή την κεντρική διδασκαλία της Οικουμενιστικής Κινήσεως.

Όταν ήμουν 14 ετών και παρακολουθούσα το μάθημα του κατηχητικού σχολείου σε ένα ναό των Μεθοδιστών, συγκεκριμένα στο ναό όπου ο παππούς μου ήταν παλαιότερα ο πάστορας, έκανα στον κατηχητή μου την εξής ερώτηση: «Γιατί πρέπει να είμαι Μεθοδιστής και όχι Ρωμαιοκαθολικός ή Πρεσβυτεριανός ή Βαπτιστής; Πώς μπορώ να ξέρω ότι οι Μεθοδιστές έχουν την αλήθεια;». Ο κατηχητής μου, όμως, δεν μου έδωσε ικανοποιητική απάντηση, και από τότε άρχισε η μακρά μου πορεία αναζητήσεως της Αληθείας.

Τώρα βλέπω ότι ο δικός μου δρόμος της αναζητήσεως είχε πολλά κοινά σημεία με εκείνα άλλων αναζητητών, οι οποίοι επίσης κατέληξαν από την ετεροδοξία στην Ορθοδοξία, και θα ήθελα να σκιαγραφήσω κατ’ αρχήν τους κύριους λόγους – λίγο πολύ κοινούς – για τους οποίους κάποιος ετερόδοξος προσέρχεται στην Ορθοδοξία. Και, κατά δεύτερον λόγον, να επισημάνω μερικές συνέπειες που έχει αυτή η μεταστροφή του στην Ορθοδοξία όσον αφορά στην εμπλοκή μας στην Οικουμενιστική Κίνηση. Λόγω ελλείψεως χρόνου δεν μπορώ να παρουσιάσω πολλά παραδείγματα, τα οποία θα περιληφθούν στα Πρακτικά του Συνεδρίου.

Στους περισσότερους ανθρώπους που προσέρχονται στην Ορθοδοξία, εμού συμπεριλαμβανομένου, διακρίνομε τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά εκείνα, που απαντώνται σε όσους έλαβαν το δώρο της μετανοίας. Αυτά είναι η συντετριμμένη και τεταπεινωμένη καρδία, μία ειλημένη απόφασις να βρει κανείς οπωσδήποτε την αλήθεια ανεξαρτήτως κόστους, ένα ταπεινό φρόνημα, που του επιτρέπει να δει την ζωή από μια άλλη οπτική γωνία, μια διάθεσις να κάνει συγκρίσεις μεταξύ εκείνου που είχε και αυτού που ανακαλύπτει και, τελικά, μια σταθερή απόφαση να αλλάξει ζωή.

Είναι ο «πόνος της καρδιάς» εκείνο που καθιστά ικανούς τους ετεροδόξους να μην εμπιστεύονται πλέον την ιδική τους λογική, τις ιδικές τους απόψεις και τα ιδικά τους συναισθήματα, ώστε να μπορούν πλέον να λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τους τους ισχυρισμούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας, να ασκούν κριτική επάνω στα ιδικά τους πιστεύω και να διερωτώνται για το τι έχει μεγαλύτερη αξία στην ζωή.

Ο Αββάς Βαρσανούφιος ο Μέγας λέγει ότι «χωρίς τον κόπο της καρδιάς, κανείς δεν αποκτά την διάκριση των λογισμών». Αυτό ισχύει και για κάθε μορφή διακρίσεως. Οι δοκιμασίες, οι θλίψεις και οι πειρασμοί, που φέρνουν πόνο στην καρδιά, είναι μεταξύ των μεγαλυτέρων ευεργεσιών του Θεού, επειδή δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να λάβει χώρα ένας προβληματισμός, μια αναθεώρηση των θέσεων και, ενδεχομένως, μια στροφή προς την Ορθοδοξία.

Για τους πρώην Ευαγγελικούς, οι οποίοι ενεπλάκησαν στην ιεραποστολική οργάνωση «Cambridge Crusade» (Καίμπριντζ Κρουσέϊντ), η αποτυχία τους να προσηλυτίσουν σταθερά ανθρώπους στην πίστη του Χριστού, τους έκανε να αναρωτηθούν για την αξία της υπάρξεως αυτής της οργανώσεως, πράγμα που τους οδήγησε στην αναζήτηση της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, μια αναζήτηση η οποία έληξε το 1987 με την είσοδό τους στην Ορθοδοξία.

Σε άλλους, η ίδια η συνάντηση με την Ορθοδοξία επιφέρει μια κρίση, η οποία τους κάνει να διερωτώνται για την αλήθεια των πιστεύω τους. Έχει υπάρξει ένας αριθμός προσηλύτων στην Ορθοδοξία, που άρχισαν την πορεία τους προς αυτήν κατά αρνητικό τρόπο, προσπαθώντας δηλαδή να αποδείξουν ότι η Ορθοδοξία έχει λάθος. Ένας τέτοιος ήταν ο Θ. Α., ο οποίος αν και μεγάλωσε μέσα σε ένα ελληνορθόδοξο περιβάλλον, αργότερα στο Λύκειο ενεπλάκη σε προτεσταντικές ομάδες και προσηλυτίστηκε. Για να μπορέσει ο ίδιος να μεταστρέψει τους Ορθοδόξους, αλλά και να πεισθεί ο ίδιος ότι η Ορθοδοξία είναι λανθασμένη, άρχισε να μελετά βιβλία σχετικά με την Ορθοδοξία. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο. Πείσθηκε ο ίδιος ότι η Ορθοδοξία κατέχει την αλήθεια.

Άπαξ τώρα και έχει κάποιος ταπεινά αποδεχθεί την Ορθόδοξη Εκκλησία σαν τον Θεανθρώπινο θεσμό, που έχει την μόνη αυθεντία στην ζωή, όσον αφορά στην σωτηρία του, η μετάβαση από την συγκατάθεση της καρδιάς στην πρακτική επιστροφή στην αληθινή πίστη απαιτεί και μιαν άλλη αρετή, την οποία ο άγιος Κλήμης, ο επίσκοπος Ρώμης, ονομάζει: «ισχύν αφοσιώσεως και σκοπού». Η επίγνωση ότι τίποτε δεν είναι πιο σπουδαίο από το να εισέλθει κανείς στην Εκκλησία και να αγωνισθεί να επιτύχει αυτόν το σκοπό, είναι αναγκαία για εκείνον που αναζητά την Εκκλησία, ώστε να υπερπηδήσει τα εμπόδια, που το πονηρό πνεύμα σίγουρα θα προσπαθήσει να του φέρει στον δρόμο του.

Μπορούμε να δούμε αυτή την δύναμη της αφοσιώσεως σε πολλούς από εκείνους, που προσέρχονται στην Ορθοδοξία. Θυμάμαι ότι, μετά από μελέτη έξι μηνών κάθε διαθεσίμου Ορθοδόξου βιβλίου στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σικάγο, και πριν ακόμη επισκεφθώ κάποια Ορθόδοξη ενορία, είπα στον εαυτό μου: «Θα κάνω ό,τι είναι απαραίτητο για να γίνω Ορθόδοξος, ακόμη και αν χρειασθεί να αλλάξω υπηκοότητα και να γίνω Ρώσσος ή Έλληνας, ή να μάθω Ρωσσικά ή Ελληνικά». Τελικά, σε κάποιο βαθμό, κατέληξα να έχω κάνει και τα δύο.

Όσο σπουδαίο, όμως, και να είναι να αναζητά κανείς ταπεινά την Αλήθεια με συντετριμμένη καρδιά, και να υποτάσσεται σ’ Αυτήν εθελοντικά, ο κύριος παράγων σε μια μεταστροφή προς την Ορθοδοξία είναι η Θεία Χάρις. Ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, στο έργο του «Περί Ενανθρωπήσεως», αναφέρει τα εξής: «Ο Σωτήρ ενεργεί εις τους ανθρώπους τόσον μεγάλα, και καθημερινώς πείθει αοράτως να προσέλθουν εις την πίστιν Του και να υπακούουν όλοι εις την ιδικήν Του διδασκαλίαν, τόσον μέγα πλήθος από όλα τα μέρη…». Και ενώ, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας, η Χάρις δεν ενεργεί στον άνθρωπο στο βάθος της ψυχής του πριν από το Βάπτισμα, εν τούτοις η Χάρις μπορεί να κινεί τον αβάπτιστο προς το αγαθόν, ενεργούσα έξωθεν της καρδιάς.

Βέβαια η Χάρις ενεργεί κατά μια πλειάδα τρόπων στις ψυχές, που είναι δεκτικές της αληθείας. Σε μερικές περιπτώσεις είναι ένα κατάλληλο βιβλίο, που πέφτει στα σωστά χέρια στον κατάλληλο καιρό. Κατά το πρώτο μου έτος στο Κολλέγιο διάβασα τους «Αδελφούς Καραμαζώφ», και έμεινα κατάπληκτος από την ομορφιά ενός Χριστιανισμού, που δεν είχα συναντήσει ποτέ πριν. Εκείνη ήταν η περίοδος που για πρώτη φορά συνειδητά ερχόμουν προς την Ορθοδοξία. Σε άλλους προσηλύτους ήταν η μελέτη της Εκκλησιαστικής ιστορίας, εκείνη που τους έφερε στα πρόθυρα της Εκκλησίας.

Εκτός όμως από την μελέτη, πολλοί έχουν αισθανθεί την έλξη της Χάριτος και κατά την παραμονή τους στις ιερές ακολουθίες. Άλλοι πάλι κάποτε μπήκαν επιπόλαια σε έναν Ορθόδοξο ναό και αιχμαλωτίσθηκαν από την ομορφιά και χάρη των αγιογραφιών. Όταν πρωτοεισήλθα σε έναν Ορθόδοξο ναό και είδα την εικόνα του Χριστού, και άκουσα τον ιερέα να εκφωνεί: «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα (ας παραθέσωμε)», κατάλαβα ότι είχα βρει τον τόπο μου και, επί πλέον, την Εκκλησία, που έψαχνα εκ νεότητός μου.

Είναι αληθές επίσης ότι κάθε προσήλυτος στην Ορθοδοξία έχει την αίσθηση ότι ξυπνά σαν από βαθύ ύπνο, από την Χάρη του Χριστού, κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Σαν τον άσωτο υιό έρχεται στον εαυτό του, κάνει την σύγκριση μεταξύ του οίκου του Πατρός του και του αμαρτωλού τόπου, όπου ζει, και παίρνει την απόφαση να γυρίσει πίσω στο σπίτι.

Μερικοί συγκρίνουν την τάξη, την συγκρότηση της Ορθοδοξίας με την σύγχυση, που επικρατεί στους κόλπους του Προτεσταντισμού. Άλλοι αντιπαραθέτουν την ιστορική συνέχεια της Ορθοδοξίας, προς την έλλειψη της ιστορικής συνεχείας στον σύγχρονο Προτεσταντισμό. Άλλοι τονίζουν την παρουσία στην Ορθοδοξία εργαλείων και μέσων, για να καταπολεμήσει κανείς την αμαρτία, και την απουσία τους στις ετερόδοξες Ομολογίες. Συγκρίνουν, αντιπαραθέτουν και αποφασίζουν.

Έτσι τελικά το πρόσωπο που προέρχεται από μια άλλη Ομολογία, συμπληρώνει την κατήχησή του και, με την Χάρη του Θεού, βαπτίζεται στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Από το σημείο αυτό και μετά δεν πρέπει να έχει σημασία για κάποιον, που εισέρχεται στην Εκκλησία, το τι ήταν πριν, γιατί, κατά τον άγιο Ιλαρίωνα, εκείνο που είναι το μόνο σπουδαίο και σωτήριο για αυτόν είναι ότι, γινόμενος μέλος της Εκκλησίας, ήδη έγινε μέλος του Σώματος του Χριστού. Από την στιγμή αυτή του Βαπτίσματος, η διαδικασία της μεταστροφής συνεχίζεται πια σαν ζωή μετανοίας μέσα στην Εκκλησία.

Ό,τι είχε συμβεί κατά την διαδικασία μεταστροφής κάποιου στην Ορθοδοξία, πόνος καρδιακός, ταπεινή αναζήτηση του θελήματος του Θεού, και μια αποφασιστικότης να γίνεται εις το εξής το θέλημα του Θεού, θα πρέπει να συνεχισθεί μέσα στην Εκκλησία, κατά την ζωή της μετανοίας. Επειδή η ζωή της μετανοίας είναι και αυτή μια ζωή αναζητήσεως, κάθε στιγμή, του θελήματος του Θεού στην ζωή μας. Και όπως είναι μεγάλη αμαρτία το να κάνομε κάτι, που θα εμποδίσει την μετάνοια κάποιου άλλου, έτσι είναι μεγάλη αμαρτία να εμποδίσομε την προσέλευση κάποιου στην Ορθοδοξία, είτε με την απρόσεκτη ζωή μας, είτε με τις πράξεις μας, είτε με τα λόγια μας.

Ένας Οικουμενισμός, λοιπόν, που προσποιείται ότι οι πραγματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και ετεροδοξίας είναι ασήμαντες, περιπίπτει πράγματι σε ένα τέτοιο φοβερό αμάρτημα, και διότι αρνείται την αλήθεια, την οποία τόσοι πολλοί πρώην ετερόδοξοι Χριστιανοί αγωνίστηκαν πολύ για να την βρουν, και διότι προσπαθεί να κλείσει την πόρτα σε όσους ακόμη την αναζητούν. Δεν πρέπει να μας παραπλανήσει η χαμογελαστή μάσκα του Οικουμενισμού. Ο Οικουμενισμός είναι αντίθετος σε κάθε βήμα κάποιου που ψάχνει την Αλήθεια και επιδιώκει την ένταξή του μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Ο Οικουμενισμός ενθαρρύνει το αίσθημα, που πηγάζει από μία, κατ’ επίφαση, ενότητα και όχι από την κατάνυξη και την ζωή της μετανοίας. Αποθαρρύνει την αναζήτηση της Αληθείας, έμμεσα παραδεχόμενος την ύπαρξη και αποδοχή του ψεύδους.

Ο Οικουμενισμός δεν διακατέχεται από την ταπείνωση, που επιτρέπει να ακουστεί και μια διαφορετική από την ιδική του φωνή, ειδικά όταν αυτή αποκαλύπτει το ψεύδος του. Ο Οικουμενισμός επιτρέπει συγκρίσεις, αλλά όχι συμπεράσματα, που να καταδεικνύουν ότι κάποια Χριστιανική παράδοση, σε αντίθεση με κάποια άλλη ή άλλες, είναι πιο γνήσια. Τελικά ο Οικουμενισμός αποθαρρύνει οποιαδήποτε αποφασιστική ενέργεια, η οποία θα αντιτίθεται στους επιδιωκόμενους σκοπούς του. Κατ’ αλήθειαν τα λόγια του Χριστού προς τους Φαρισαίους έχουν εφαρμογή για τους οικουμενιστές: «Ουαί ημίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων· υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν».

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει κάθε έναν από εμάς, πώς να βοηθήσομε όσους ευρίσκονται έξω από την Εκκλησία, λέγοντας για εκείνον που είναι εκτός Εκκλησίας: «Δεν μπορείς να κάνεις θαύματα και να τον πείσεις; Με αυτά που έχεις ήδη, να προσπαθήσεις να τον πείσεις. Δηλαδή, με την φιλανθρωπία, με την προστασία, με την ημερότητα, με τον καλό τρόπο, και με όλα τα άλλα». Με άλλα λόγια χρειάζεται να προσεγγίσομε τους ετεροδόξους με εκείνη την φιλοξενία και αγάπη, που είναι χαρακτηριστική στην Ορθοδοξία.

Ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι καθόλου εύκολος, και όσοι αγωνίζονται μόνοι τους χρειάζονται την βοήθειά μας, την υποστήριξή μας και την αγάπη μας. Συγχρόνως, όμως, πρέπει να διατηρήσομε τον σκληρό λόγο της αληθείας, έστω και αν αυτό είναι επώδυνο. Η αλήθεια ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μόνη κιβωτός της σωτηρίας, είναι «ο πολύτιμος ακρογωνιαίος μας λίθος, ο εκλεκτός, ο έντιμος», ο οποίος πάντα υπήρξε και πάντα θα υπάρχει «λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου».

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι εκείνοι οι πρώην ετερόδοξοι, που έχουν προσχωρήσει στην Ορθοδοξία, είναι οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι του Οικουμενισμού. Για τους Οικουμενιστές, οι προσήλυτοι στην Ορθοδοξία είναι καθαρά ένας «κόλαφος», αφού η ίδια μεταστροφή τους καταδεικνύει την ανυπαρξία μέσου χώρου μεταξύ της Εκκλησίας και των Ομολογιών. Για τους προσηλύτους, η συμμετοχή τους στον Οικουμενισμό θα σημαίνει την εκπλήρωση του ρητού: «ώσπερ κύων όταν επέλθη επί τον εαυτού έμετον και μισητός γένηται, ούτως άφρων τη εαυτού κακία αναστρέψας επί την εαυτού αμαρτίαν».

Οι προσήλυτοι είναι βαθειά οικείοι με την πνευματική ασθένεια, που προκαλείται στις ετερόδοξες κοινότητες από την απιστία στην διδασκαλία του Χριστού. Δεν μπορούν να εξαπατηθούν από γλυκόλογα αγάπης, η οποία θυσιάζει την Αλήθεια, ή από κενούς λόγους για μια ενότητα, η οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Η μετάνοιά τους για την προηγούμενη συμμετοχή τους σε ετερόδοξες κοινότητες, τους έχει γίνει μια πηγή γνώσεως. Δεν θα επιτρέψουν στον Οικουμενισμό να αψηφήσει αυτήν την γνώση. Και η θέση τους αυτή δεν είναι μια αρνητική θέση. Αντιθέτως, προέρχεται από την αγάπη τους προς το Χριστό, από την αγάπη τους προς την Εκκλησία, από την αγάπη τους προς την Αλήθεια, και από την αγάπη τους για όσους είναι μέσα και έξω από την Εκκλησία.

Με αγάπη απορρίπτομε τον οικουμενισμό, επειδή θέλομε να προσφέρομε στους ετερόδοξους ακριβώς εκείνο, που ο Κύριος εχάρισε πλούσια σε όλους εμάς μέσα στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία, δηλαδή την ευκαιρία να γίνουν μέλη του Σώματος του Χριστού, «τέκνα Φωτός» και «κληρονόμοι της Βασιλείας, ήν ο Κύριος επηγγείλατο τοις αγαπώσιν Αυτόν».

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/D2CFEC18.el.aspx

Σχόλιο: Ἀσχέτως τοῦ ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού λέει κάποια πράγματα καί τί δρόμο ἀκολούθησε ἤ ἀκολουθεῖ, οἱ ὀρθές καί ὠφέλιμες τοποθετήσεις του, ἰδιαιτέρως ὅταν αὐτός ἐγκατέλειψε τόν χῶρο τῆς αἱρέσεως στόν ὁποῖο εἶχε γεννηθεῖ ἀναζητώντας τήν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδοξίας, ἔχουν σημασία καί ἀξίζει νά δίδεται σ' αὐτές προσοχή.