Ὁ Καμύ και ἡ πανούκλα τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ - Σχόλια στό τελευταῖο κείμενο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου.

 

Πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου

 

Στό πλαίσιο τῆς τρομοκρατίας πού βιώνουμε στην καθημερινότητά μας καί στήν ἐκκλησιαστική ζωή, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀργολίδος Νεκτάριος στό σχετικά πρόσφατο κείμενό του στήν προσπάθειά του νά ἀναλύσει τή σημερινή κατάσταση ἐπιλέγει  τό μυθιστόρημα τοῦ Ἀλμπέρ Καμύ «Πανούκλα».

Σ΄αὐτό προσπαθεῖ νά συγκρίνει τήν «Πανούκλα»   μέ τόν Covid-19!  Συγκεκριμένα παραλληλίζει τή στάση τῶν κατοίκων τῆς πόλεως Οράν πού ἐπλήγη ἀπό την πανούκλα  μέ τή στάση μιᾶς μεγάλης μερίδος  ἀνθρώπων ὅλου τοῦ κόσμου ἀπέναντι στήν «πανδημία» τοῦ covid. Βρίσκει ἀναλογίες ἀνάμεσα στήν ἀδιαφορία πού ἐπέδειξαν οἱ κάτοικοι τοῦ Ὀράν, ὅταν ἐμφανίσθηκε ἡ πανούκλα, καί στή σημερινή στάση τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν  :

α) στά πολλά ψέμματα μέ τά ὁποῖα οἱ ἁρμόδιοι πολιτικοί καί «εἰδικοί» διανθίζουν καί πολλαπλασιάζουν τήν πραγματικότητα τοῦ κορωνοϊοῦ, στίς ἀντιφάσεις τῶν «εἰδικῶν», στά «συντροφικά» καί «ἐπιστημονικά» μαχαιρώματα, στίς διαπιστώσεις θετικότητος στόν covid ἀνθρώπων πού ποτέ τους δέν ἔκαναν το τέστ, στή συναρίθμηση ἀνθρώπων πού πέθαναν ἀπό ἄλλη αἰτία στή λίστα νεκρῶν ἀπό covid κλπ.

β) στό σφράγισμα τῶν ἐκκλησιῶν καί τή στέρηση τοῦ ἐκκλησιασμοῦ

γ) στό διαρκές κλείσιμο τῶν καταστημάτων ἤ γενικότερα στήν ἀπώλεια τῆς ἐργασίας τους καί τοῦ στοιχειώδους εἰσοδήματός τους πού ὁδηγεῖ στήν ἐξαθλίωση καί

δ) στόν συνεχῶς αὐξανόμενο περιορισμό τῶν ἐλευθεριῶν τους.

Εἶναι φανερό ὅτι ὁ παραλληλισμός εἶναι ἀνακριβἠς καί καταλήγει δίχως ἄλλο, ἔστω κι ἀνεπίγνωστα, στήν ἐνοχοποίηση τῶν πολιτῶν, στήν «κατήχηση» δῆθεν ὑπευθυνότητας μἐ τή βοήθεια τοῦ κ. Ζουμπουλάκη(!) καί  στήν καλλιέργεια δουλικότητος στό σύστημα.

Νά γελάσουμε ἤ νά κλάψουμε; Ὅλη ἡ ὑπευθυνότητα τοῦ πολίτη ἐξαντλεῖται στή χρήση μάσκας μέ τή μύτη μέσα γιά νά σκᾶς - ὅπου κι ἄν πᾶς, ὅπου κι ἄν περπατᾶς ὅπου κι ἄν σταθεῖς - στήν τήρηση τῶν ἀποστάσεων, πού διεθνῶς ἀποκαλοῦνται «κοινωνική ἀποστασιοποίηση», στίς ἀτέλειωτες οὐρές ἔξω ἀπό τίς ὑπηρεσίες, τίς τράπεζες καί τά σοῦπερ μάρκετ καί στήν ἀπαγόρευση παντός εἴδους συγκεντρώσεων.

Καί ποῦ εἶναι ἡ αἴσθηση ὑπευθυνότητας πού πρέπει νά μᾶς καίει γιά τό κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν, ( πρός Θεοῦ, δέν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό κροκοδείλια δάκρυα, ἀλλά τήν ἀνάγκη  νά μποῦμε στούς ναούς μας) γιά τήν κατάργηση τῆς προσευχῆς στά σχολεῖα, γιά τήν κατάργηση ἐθνικῶν ἑορτῶν καί παρελάσεων, γιά τή στέρηση δυνατότητος  συγκεντρώσεων πολιτῶν πού ἐπιβάλλονται ἀπό την ἔνταση στά ἐθνικά μας θέματα καί τήν ἀσίγαστη ροή μεταναστῶν στήν ἠπειρωτική Ἑλλάδα ; Ἄς εἶναι…

Μήπως οἱ παραπάνω ἐμπειρίες τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ἔχουν τήν παραμικρή σχέση μέ τό μυθιστόρημα τοῦ Καμύ καί τή ζωή τῶν ἀνθρώπων τῆς πανουκλιασμένης πόλης; Μιά ἐρώτηση μόνο θά ἔκανα ἐπ΄αὐτοῦ στόν Σεβασμιώτατο. Στήν πόλη Ὀράν μήπως εἶναι κλειστές οἱ ἐκκλησίες; Ὄχι βέβαια, γιατί «οἱ ἐκκλησιαστικές ἀρχές τῆς πόλης» ὀργάνωσαν «μιά βδομάδα κοινῆς προσευχῆς» πού τελείωσε «τήν Κυριακή μέ μιά ἐπίσημη Λειτουργία».   Ὁ παπικός κληρικός Πανελού ὁμιλεῖ ἐπανειλημμένα σέ πολυπληθέστατο ἐκκλησίασμα, ὅπου παρευρίσκεται καί ὁ βασικός ἥρωας τοῦ μυθιστορήματος, γιατρός Ριέ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναλάβει με κίνδυνο τῆς ζωῆς του τήν ἀντιμετώπιση τῆς ἐπιδημίας. Οἱ πιστοί καί οἱ ἄπιστοι πού συνωστίζονται στό ναό, οὔτε διανοοῦνται νά φορέσουν φίμωτρα καί νά τηροῦν ἀποστάσεις ζώντας μέσα στή φοβερή πανούκλα(σ. 69-74).

Ἀφήνω τώρα τούς παραλληλισμούς μεταξύ τῶν πασχόντων ἀπό covid  καί τῶν πανουκλιασμένων πού ἐπιχειρεῖ ὁ ἅγιος Ἀργολίδος καί  στρέφω τήν προσοχή μου στήν ἐπισήμανση πού κάνει στήν ἀρχή τοῦ κειμένου του γιά τό νόημα τοῦ μυθιστορήματος. Γράφει ὅτι ἡ «Πανούκλα», «παρά τό ὅτι εἶναι ἕνα βιβλίο ἀλληγορικό, μέσα ἀπ’ τό ὁποῖο ὁ συγγραφέας φωτογραφίζει τά ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα, οἱ σημερινοί ἀναγνῶστες, ἀνακαλύπτουν ἐκπληκτικές ὁμοιότητες μέ τήν κατάσταση πού ζοῦμε τούς τελευταίους μῆνες».

 Περίεργο!  Ἀφοῦ γνωρίζει ὁ ἅγιος Ἀργολίδος τό βαθύτερο στόχο τοῦ βιβλίου,γιατί δέν κάνει κάποια ἀναφορά καί στό θέμα τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ γιά νά «ἀνακαλύψει ἐκπληκτικές ὁμοιότητες μέ τήν κατάσταση πού ζοῦμε τούς τελευταίους μῆνες;  Μήπως δέν θέλουμε νά δοῦμε τήν πραγματικότητα;  Ἄν ὁ ἰός στήν «Πανούκλα» τοῦ Καμύ συμβολίζει τήν τυραννία τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ἡ ὁποία συνίσταται στόν ἔλεγχο καί χειραγώγηση ὁλόκληρης τῆς ζωῆς, πῶς ὁ ἐπίσκοπος δέν βλέπει τέτοια ἴχνη στή δική μας καθημερινή πραγματικότητα; Μάλιστα, ὅπως ὁ ἰός τῆς πανούκλας ἁπλώθηκε στό Ὀράν ὕπουλα λόγῳ τῆς ἀπροσεξίας καί ἀβελτηρίας ἀρχῶν καί ἀρχομένων-ὁ Μητροπολίτης βέβαια στρέφεται ἀποκλειστικά στούς πολίτες- ἔτσι καί ἀπό δική μας ἐλαφρότητα ἀφήσαμε μεγάλο πεδίο στόν διαρκῶς ἐξαπλούμενο ἰό τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ στήν πατρίδα μας καί στήν προσωπική μας ζωή.

Ἐπ΄αὐτοῦ ἤθελα νά γνωρίζω ἄν

- Τό κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν καί ὁ ἀποκλεισμός τῶν Χριστιανῶν ἀπό τή μετοχή τους στο Ποτήριο τῆς Ζωῆς

- ἡ ἀποστολή sms ἤ τό νά ἔχουμε covidόχαρτο μέ ἀναφορά τοῦ τόπου καί τοῦ χρόνου μετακινήσεώς μας,

- τά ἀστυνομικά μπλόκα πού φτάνουν στό σημεῖο νά σταματοῦν στίς λεωφόρους τήν κυκλοφορία γιά ἔλεγχο τῶν ὀχημάτων μέ τήν παρουσία καμερῶν TV. Φρικτό αὐτό πού ἔγινε στήν πανήγυρη τῆς ἁγίας Βαρβάρας στό Αἰγάλεω. Ἡ ἀστυνομία μπλοκάρισε ὅλα τά στενά πού ὁδηγοῦσαν στό ναό γιά νά μήν πλησιάσουν οἱ πιστοί!

- ἡ ἀπαγόρευση συγκεντρώσεων ἄνω τῶν 6 ἀτόμων ,

- τό κλείσιμο στά σπίτια μας μετά τίς 9μ.μ., -

- ὁ ἔλεγχος τῶν λεγομένων καί γραφομένων στό διαδίκτυο καί τό «κατέβασμα»  κειμένων καί λόγων πού ἐκφράζουν ἀντίθετη ἀπό τήν κυριάρχη ἀντίληψη γνώμη γιά τόν κορωνοϊό,

- οἱ ἀπειλές, οἱ συλλήψεις καί οἱ δίκες ἀρχιερέων καί ἱερέων πού εἶπαν ΚΑΤΙ - ὅ,τι κι ἄν εἶναι αὐτό - ἤ ἔκαναν τό…φοβερό, ὅπως τό νά λειτουργήσουν καί νά κοινωνήσουν κάποιους πιστούς,

- ἡ ἀπειλούμενη ὑποχρεωτικότητα τοῦ ἐμβολίου ἤ ὁ ἐκβιασμός ἀπομονώσεως  τῶν μή ἐπιθυμούντων τό ἐμβόλιο ἀπό τήν οἰκονομική καί κοινωνική ζωή, μαζί μέ τίς ἀπειλές καί οἱ ὕβρεις–«βλαμμένοι καί ἡλίθιοι»- τοῦ κάθε  Πορτοσάλτε πρός κάθε ἀρνούμενο τό ἐμβόλιο

- ἡ αὐστηρή ὑπόδειξη τοῦ Πρωθυπουργοῦ νά καλέσουμε μόνο τρεῖς-τέσσερεις συγγενεῖς μας στό σπίτι μας γιά τά Χριστούγεννα, ἐνῷ αὐτός κινεῖται ὅπου θέλει χωρίς μέτρα προφυλάξεως.

  Θά ἤθελα νά γνωρίζω ἄν ὅλα αὐτά εἶναι  ὁλοκληρωτισμός.  Κι ἄν δέν εἶναι, τότε τί εἶναι ὁλοκληρωτισμός;

Ἐπίσης αὐτός ὁ ἰός τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ὅπως καί ὁ ἰός τῆς πανούκλας ἔχει τά συμπτώματά του.  Μήπως δέν τά βλέπουμε;

Φόβος. Φόβος γιά τήν ἀρρώστια, φόβος γιά τό ὑπέρογκο πρόστιμο, φόβος γιά νά μή σοῦ πεῖ κάτι ὁ διπλανός σου ἤ σέ ἀγριοκοιτάξει  ἤ σέ καταδώσει ἄν δέν ἔχεις τή μύτη σου μέσα στή μάσκα! Καλλιέργεια τοῦ φόβου σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἰδού τό νέο μοντέλο ἀγωγῆς τοῦ πολίτη!

Ὑποταγή. Δέν μιλᾶμε γιά ὑπακοή στούς νόμους τῆς πολιτείας, ἀλλά γιά ὑποταγή στά πιό παράλογα κελεύσματα τῶν «εἰδικῶν» τοῦ συστήματος. Εἶναι αὐτοί πού ἀποφασίζουν περί παντός ἐπιστητοῦ, ἐντός ἤ ἐκτός τῶν ὁρίων τοῦ ἐπιστημονικοῦ τους ἀντικειμένου ἐνῷ  ὁ  Gauleiter διοχετεύει τά θέσφατά τους  στούς ὑπουργούς γιά νά γίνουν νόμοι. Μέ τήν ὑποταγή οἱ πολίτες ἔχουν ἥσυχο τό κεφάλι τους, «μένουν  ἀσφαλεῖς» ἀπό ἀληθινά ἤ φανταστικά μπλεξίματα, ἀλλά ἡ ἐλευθερία τους ἔχει κάνει φτερά.

Θλίψη καί κατάθλιψη. Ἡ κλεισούρα, ἡ ἔλλειψη δράσης, ἡ ἀνεργία, τό ἀδιέξοδο καί τό παιχνίδι γάτα-ποντικός (Θ΄ἀνοίξουμε-δέν θ΄ἀνοίξουμε, θά ἀνοίξει ἡ ἑστίαση-δέν θ΄ἀνοίξει-θ΄ανοίξουν τά σχολεῖα-δέν θ΄ἀνοίξουν) δημιουργοῦν αἴσθημα καταβολῆς καί θλίψεως. Παρατηρεῖται μιά παραίτηση τῶν πολιτῶν ἀπό κάθε δυνατή διέξοδο καί παθητική παράδοση στίς διαταγές τῆς ἐξουσίας.  Οἱ φαρμακευτικές ἑταιρεῖες κάνουν «πάρτυ» μέ τήν αὔξηση χρήσεως ψυχοφαρμάκων.  Εὐαίσθητα ἄτομα μποροῦν νά ὁδηγηθοῦν στήν αὐτοκτονία.

Καχυποψία καί καταγγελίες μεταξύ πολιτῶν.  Σέ κάθε γειτονιά καί κοντά σέ κάθε ἐκκλησιά  ἐμφανίστηκαν καταδότες πού σύρουν τούς ἀστυνομικούς - εἶναι ἀλήθεια  ὄχι πάντοτε πρόθυμους - γιά νά «συμμαζέψουν» αὐτούς πού δέν φοροῦν μάσκα, πού πᾶνε στήν ἐκκλησία κλπ.

Φτώχεια κρυφή καί φανερή ἀπό ἀνθρώπους πού ἔχασαν τή δουλειά τους, πού πλέον δέν μποροῦν νά ἀνοίξουν πάλι τά καταστήματά τους.  Ἡ καραντίνα ἀποτέλειωσε πάρα πολλούς μικρούς καί μεσαίους ἐπιχειρηματίες πού εἶχαν ἐπιβιώσει μέ τό ζόρι ἀπό τήν κρίση τοῦ 2010.

Γι΄αὐτήν τή στρέβλωση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου καί τή φτωχοποίηση τῶν συνανθρώπων μας,  ὡς πολίτες καί πρό πάντων ὡς κληρικοί νιώθουμε κάποια  εὐθύνη, ὅταν «σιγοντάρουμε» τήν προπαγάνδα καί τήν τρομοκρατία; Εἴμαστε ὑπεύθυνοι πολίτες ὅταν χλευάζουμε ὅσους ἔχουν ἄλλη γνώμη κλείνοντας τά μάτια στίς καταστροφικές συνέπειες τοῦ γενικοῦ ἀποκλεισμοῦ;  

Ὅλα τά παραπάνω σχετίζονται μέ τήν καταπάτηση τῶν συνταγματικῶς κατωχυρωμένων ἐλευθεριῶν. Αὐτές οἱ ἐλευθερίες κατωχυρώθηκαν ἀκριβῶς γιά νά ἀποφευχθοῦν τά ἀνωτέρω συμπτώματα πού ἐξουθενώνουν τόν ἄνθρωπο. Ὅμως τώρα τό Σύνταγμα ἔχει καταντήσει γράμμα κενό γιά νά μήν πῶ κάτι χειρότερο.. Καί τό μόνο πού ἀπέμεινε ἀπ΄αὐτό εἶναι τό δικαίωμά μας νά ψηφίζουμε τούς καταστροφεῖς τῆς ζωῆς μας!

Πρό πάντων ὅμως ὅλες αὐτές οἱ ἀπαγορεύσεις και οἱ παντός εἴδους περιορισμοί ὅταν γίνονται ἀποδεκτοί μέ εὐκολία, ἀποτελοῦν προγύμναση καί προετοιμασία για πλήρη παράδοση τῆς ἐλευθερίας μας. Ἄν ἐνεργοῦμε ἔτσι, κάποτε θά νιώσουμε κυριολεκτικά «στό πετσί μας» ποῦ καί σέ Ποιόν τήν παραδώσαμε. Ἄν ὅλα τά δεχόμαστε ἀπό φόβο, τότε μᾶς θεωροῦν ἕτοιμους γιά νά δεχθοῦμε ὄχι μόνο τό ἐμβόλιο, ἀλλά καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο στό σῶμα μας χάριν μιᾶς στοιχειώδους ἐπιβιώσεως.  Θέλω νά πῶ ὅτι ἔτσι μαθαίνεις νά πουλᾶς τά πάντα, τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία σου καί τήν ψυχή σου γιά νά ἔχεις τήν ἡσυχία σου τό ψωμί σου καί τήν ὑγεία σου.

Πέραν τῶν ἀνωτέρω, ἔκπληξη προκαλεῖ στόν ἀναγνώστη ἡ τοποθέτηση τοῦ Μητροπολίτου ἀπέναντι στό ὕψιστο θέμα τῆς Θ. Λειτουργίας καί τῆς μετοχῆς τῶν πιστῶν στή Θ. Εὐχαριστία. Γράφει : « Τέλος θέλω νά αναφερθώ στό φαινόμενο τῶν ¨κρυφῶν λειτουργιῶν¨. Παρά τίς συστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐφημέριοι, γέροντες καί γερόντισσες καλοῦν ἐπιλεκτικά τούς «δικούς τους» νά μεταλάβουν ¨κρυφά¨ πού σημαίνει «εμείς να σωθούμε και οι άλλοι να πάνε στο πυρ το εξώτερον. Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο να χρειάζεται μέσον για να κοινωνήσεις!»

Στ΄ἀλήθεια, ποιές εἶναι «οἱ συστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου» γιά τή Θεία Κοινωνία; Τό μόνο πού γνωρίζουμε εἶναι ὅτι πρέπει οἱ ἱερεῖς νά λειτουργοῦμε μόνο μέ τόν  ψάλτη καί τόν Νεωκόρο.  Καί τότε ἐμεῖς, ὄχι σύμφωνα μέ τίς ΚΥΑ, πού μᾶς κοινοποιοῦν οἱ ἐκκλησιαστικές μας ἀρχές, ἀλλά σύμφωνα μέ τό νόμο τοῦ  Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ τί ὀφείλουμε να πράξουμε; Δέν λέει ὁ Χριστός «ὁ τρώγων μου τή σάρκα και πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν ἐν ἑαυτῷ»; Δέν εἶπε κατά τήν παράδοση τῶν ὑπερφυῶν Μυστηρίων «Λάβετε φάγετε… πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες»; Μποροῦμε νά ἀθετήσουμε τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ χάριν τοῦ ἀθέου νόμου;

Γι΄αὐτόν τόν λόγο οἱ ἱερεῖς, πολλές φορές μέ τήν ἀνοχή τῶν ἐπισκόπων,  καλοῦν κάποιους, ὄχι μόνο γνωστούς τους χριστιανούς, ἀλλά καί ὅσους  ἔχουν λίγη τόλμη καί   ἐπιθυμοῦν νά     γευθοῦν τή  Ζωή, νά μεταλάβουν τά Ἄχραντα Μυστήρια.   Κρυφά; Ὄχι πάντοτε.  Ἤδη κάποιοι μητροπολίτες καλοῦν τούς πιστούς νά ἔλθουν νά κοινωνήσουν.   Ἀπορῶ πάντως πῶς ὁ Σεβασμιώτατος, πού ἔχει ἀσχοληθεῖ σέ βάθος μέ τούς διωγμούς τῶν χριστιανῶν ἀπό τούς κομμουνιστές στή Ρωσία, παραξενεύεται  γιά κάποιες  λίγες λειτουργίες πού τελοῦνται μυστικά δίνοντας τήν εὐκαιρία νά μετάσχουν κάποιοι πιστοί στή Θ. Εὐχαριστία.  Καί βέβαια κανείς, μά κανείς ἀπό τούς μεταλαμβάνοντας δέν νιώθει ὅτι «σώθηκε» οὔτε αἰσθάνεται περιφρόνηση γιά τούς μή μετέχοντας. Ἴσως ἀντί γιά αὐτόν τόν σχολιασμό θά μποροῦσε μυστικά ἤ φανερά ὁ Σεβασμιώτατος νά ἐπαινέσει αὐτούς τούς κληρικούς καί λαϊκούς γιά τό ζῆλο τους ἤ τοὐλάχιστον νά τούς καλύπτει μέ την προσευχή καί τήν πατρική του ἀγάπη.

Συνεχίζει    «Αναρωτιέμαι: Είναι η Θεία Κοινωνία ατομικό γεγονός, ή αποκλειστικά και μόνον για κάποια χριστιανική ελίτ; Μεμέρισται ο Χριστός; Οι άλλοι δεν είναι μέλη του Χριστού»;

Αὐτό τό ἐρώτημα -ἐπιχείρημα τοῦ Σεβασμιωτάτου μποροῦν οἱ λαϊκοί νά τό ἀντιστρέψουν :  Ἐσεῖς οἱ κληρικοί πού λειτουργεῖτε καί κοινωνεῖτε μόνοι σας, εἶστε κάποια χριστιανική ἐλίτ; ἐμεῖς δέν εἴμαστε μέλη τοῦ Χριστοῦ; Καί ἀφοῦ τονίζει ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι ἡ Θ. Λειτουργία καί ἡ ἀκολουθοῦσα Θ. Κοινωνία εἶναι γεγονός κοινωνίας, ἔκφραση καί πραγμάτωση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, γιατί δέν προσπαθεῖ μέ τούς συνεπισκόπους του ἐν Συνόδῳ νά παρέμβει γιά ν΄ἀνοίξουν ἐπιτέλους  οἱ ἐκκλησίες πού στήν Εὐρώπη εἶναι πλέον ἀνοιχτές ;

Πάντως ὅσο κρατᾶ αὐτός ὁ ἀπαράδεκτος ἐκκλησιαστικός ἀποκλεισμός, ἡ μέ ὁποιοδήποτε τρόπο συμμετοχή στή Θ. Εὐχαριστία δέν εἶναι ἀτομικό γεγονός γιατί δέν γίνεται ἀπό ἐγωϊστική ἐπιλογή οὔτε μέ πνεῦμα ὑπερηφάνειας, ἀλλά ἀπό ἀνάγκη.  Μήπως ὅταν στούς ναούς, πρίν τόν τωρινό πειρασμό,  παρευρίσκονταν ἐλάχιστοι καί ἀκόμη λιγότεροι κοινωνοῦσαν  σήμαινε ὅτι αὐτοί νιώθανε ἐκλεκτοί καί σωσμένοι; Παράξενες ἀπόψεις!

Τέλος πολύ ὡραῖα καί ὠφέλιμα εἶναι αὐτά πού εἶπε ὁ Γέροντας Κλεόπας γιά τούς 5 τρόπους κοινωνίας μέ τόν Θεό: α) μέ τή μετοχή στό ποτήριο τῆς ζωῆς β) μέ τήν ἄσκηση τῆς εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ γ) μέ τήν ἀκρόαση τῶν θείων λόγων δ) μέ τήν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν καί ε) μέ τήν μνημόνευση ὀνομάτων στήν ἁγία Προσκομιδή.  Πλήν, ἡ καθ΄αὐτό Θεία Κοινωνία δέν ἀναπληρώνεται μέ τούς ὑπολοίπους τρόπους.  Ὅλοι αὐτοί οἰ τρόποι εἶναι βοηθητικοί, εἰσαγωγικοί-εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή- γιά τή μετοχή μας στό Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σ΄αὐτό μᾶς προσκαλεῖ ἐπιτακτικά ὁ Κύριός μας.  Γι΄αὐτό οἱ περισσότεροι χριστιανοί Σεβασμιώτατε, δέν ἔχουν καμμία σύγχυση, ἀλλά οὔτε καί παρηγοροῦνται ἀπό ὅσα λέτε. Θά ἦσαν τά λεγόμενά σας παραμυθητικά ἄν βρισκόμαστε στή φυλακή ἤ σέ τόπους μακρινούς πού θά ἦταν ἀδύνατη ἡ μετάβασή μας σέ ὀρθόδοξο ναό γιά νά κοινωνήσουμε.

Δέν ἔχω ἄλλο νά προσθέσω. Ἁπλῶς  νομίζω ὅτι τό Σύστημα ἔχει πολλούς γνωστούς «Προθύμους» νά τό ὑπηρετοῦν μέ ἀκριβά ἀνταλλάγματα :  Πολιτικούς, δημοσιογράφους  «εἰδικούς»  καί ὅλα τά ΜΜΕ.  Ἐμεῖς οἱ κληρικοί δέν χρειάζεται νά μιλᾶμε γιά μάσκες, αὐτοπροστασία καί κοινωνική εὐθύνη, νά γινόμαστε νεροκουβαλητές τῆς ἐξουσίας.  Ἔχουμε ἄλλη ἐντολή τοῦ προφήτου : «Παρακαλεῖτε, παρακαλεῖτε τόν λαόν μου  λέγει ὁ Θεός» (Ἡσ. 40, 1) δηλ. νά παρηγοροῦμε μέ τίς διδαχές μας τόν Λαό τοῦ Θεοῦ, νά τόν στηρίζουμε στήν πίστη καί τήν ἐν  Χριστῷ ἐλπίδα, καί γι΄αὐτό τό ἔργο θά δώσουμε λόγο τήν Ἐσχάτη Ἡμέρα.

…………………………………………………………………………………

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

Ἐπειδή χρησιμοποιήθηκε ὁ Καμύ στό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Νεκταρίου, παραθέτω λίγα σχετικά γιά τόν συγγραφέα τῆς «Πανούκλας» καί  τίς ὑπαρξιακές του ἀνησυχίες.

Ὁ γαλλοαλγερινός Ἀλμπέρ Καμύ, κομμουνιστής ἀρχικά, μαρξιστής στή συνέχεια καταλήγει ἄθεος ἀνθρωπιστής. Εἶναι ὅμως εἰλικρινής ἄνθρωπος. Νιώθει τήν καταδυνάστευση τοῦ θανάτου, τό ὑπαρξιακό ἀδιέξοδο τοῦ ἀθέου ἀνθρωπισμοῦ, ἀπολυτοποιεῖ τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, ὡς μοναδική λύση καί θεωρεῖ ὡς τίμια ζωή, τή ζωή τῆς ἀλληλεγγύης.  Ἀπεχθάνεται  τή στέρηση τῆς ἐλευθερίας καί ἀπομακρύνεται ἀπό τίς ἰδεολογίες φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ. Καί ἐπειδή διψάει γιά τόν ἀληθινό ἄνθρωπο δέν μπορεῖ κάποιος νά πιστέψει τό ἐρώτημα πού τρεῖς φορές προβάλλει στήν «Πανούκλα». Τό ζητούμενό του εἶναι ἡ ἁγιότητα!

Ι. Ὁ Ταρρού, βασικός ἥρωας τοῦ μυθιστορήματος «Πανούκλα» ἀναρωτιέται γιά κάποιο ἰδιότροπο γεροντάκι : «Εἶναι λοιπόν ἅγιος; ἀναρωτιόταν ὁ Ταρρού. Καί ἀπαντοῦσε μόνος του. Μάλιστα, ἄν ἡ ἁγιοσύνη εἶναι ἕνα σύνολο συνηθειῶν» (Ἀλ. Καμύ, Ἡ πανούκλα ἐκδ, ΑΓΚΥΡΑ 1972 σ. 88).

 ΙΙ. «- Στήν οὐσία, εἶπε ἁπλᾶ-ἁπλᾶ αὐτό πού μ’ἐνδιαφέρει εἶναι νά μάθω πῶς μπορεῖ νά γίνει κανείς ἅγιος.

-    Μά δέν πιστεύετε στό Θεό.

-    Ἀκριβῶς. Μπορεῖς νά εἶσαι ἅγιος χωρίς Θεό; Αὐτό εἶναι τό μόνο συγκεκριμένο πρόβλημα πού ξέρω σήμερα» (σ. 186).

 ΙΙΙ. «Ἴσως, παρατηροῦσε στίς σημειώσεις του, νά μήν μποροῦμε νά φθάσουμε παρά σέ σχετική ἁγιότητα» (σ. 200).   

       Μεταφέρω ἐδῶ ἐπίσης μία πληροφορία τήν όποία ἔλαβε ὁ κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς ἀπό τόν γάλλο  Olivier Clément πού βεβαιώνει τή γνησιότητα τῆς ἀνησυχίας του.  «Ἔλεγε ὁ Clément γιά τόν Albert Camus, πώς λίγο πρίν ἀπό τό θάνατό του διάβασε τό βιβλίο τοῦ Lossky [Vladimir Lossky ρῶσος θεολόγος] Ἡ μυστική Θεολογία τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Λοιπόν γιά τόν Camus αὐτή ἡ Θεολογία ἦταν μια ἀπρόβλεπτη ἔκπληξη. ˝ Αὐτό εἶναι κάτι ἄλλο„ εἶπε ˝ μ’αὐτό μπορῶ νά συζητήσω„. Καί ξεκίνησε τό διάλογό του μεταφέροντας τούς Δαιμονισμένους τοῦ Ντοστογιέφσκυ στό θέατρο. Ἀλλά δέν πρόλαβε νά συνεχίσει» (Χ. Γιανναρᾶ, Ἡ κρίση τῆς προφητείας σ.205-206)

 Δέν πρόλαβε νά συνεχίσει γιατί φονεύθηκε σέ τροχαῖο δυστύχημα.           

orthros.eu

 

 

 Εἰς μνημόσυνον αὐτοῦ αἰώνιον ἐπί τοῖς ἄλλοτε σάν σήμερον τιμωμένοις ὀνομαστηρίοις του

 

† ΑΝΔΡΕΑΣ

 (1915 - +2005) 

Ο ΑΠΟ ΠΑΤΡΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΑΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ

 

«....Τό αὐτό ἔτος, 1943, μῆνα Ὀκτώβριον, ταξίδευα διά τήν Σπάρτην. Εἰς τόν δρόμον μᾶς πιάσανε οἱ ἀντάρτες καί μᾶς πῆγαν στήν Ἀράχωβα (πρόκειται γιά τή σημερινή Καρυά Λακωνίας). Ἐκεῖ εἰς ἕνα μεγάλο ὑπόγειον, μοῦ εἶπαν προτοῦ μποῦμε μέσα "ἐδῶ ἔχουμε καί ἄλλους παπάδες" (προφανῶς εἰρωνικά). Ἦταν ὅλοι Καπεταναῖοι μέ γένεια. Εἰς τήν ἀνάκρισιν ἀπεφάσισαν ὅτι εἶμαι ἔνοχος θανάτου. Τότε, ἔρχεται μία κοπέλλα περίπου 20 ἐτῶν πού γνώριζε τά Γερμανικά καί τήν εἶχαν στά Γραφεῖα τῆς Τριπόλεως, ἀλλά ἦταν καί μυστικός ἄγγελος τῶν ἀνταρτῶν. Μόλις μπῆκε μέσα, ἦλθε καί μοῦ ἀσπάσθηκε τό χέρι καί τούς εἶπε εἶναι δικός μου ἄνθρωπος! Εἶχε τόση μεγάλη ἐπιρροή ὅπου ἀμέσως μέ ἄφησαν στήν ἐξουσία της.(....)

Τό 1944, μῆνα Μάϊον, εὐρισκόμουν εἰς τό χωρίον Ζογράνα Σπάρτης. Ἦταν βράδυ ἀργά, ἔκανα Εὐχέλαιο. Νά καί μπήκανε μέσα δύο Ταγματασφαλίτες. Πετάξανε τό ἅγιο Εὐχέλαιο κάτω καί ἀμέσως μέ διέταξαν νά τούς ἀκολουθήσω, σπρώχνοντάς με. Βγαίνοντας ἔξω ἀπό τό χωριό, ἐσφύριξαν καί εἰς ἕναν ἄλλον. Ἄρχισαν νά μέ ρωτοῦν πῶς καί γιατί ἦλθον ἐκεῖ. Μέ κακοποίησαν, ἀλλά ἄμεσα ἔφθασε ὁ τρίτος πού εἶχαν καλέσει ἀπό τόν δρόμον. Αὐτός μέ ἐγνώρισε, διότι εἶχα πάει στό σπίτι του καί ἀμέσως μέ ἀνέλαβε λέγοντας ὅτι εἶμαι δικός του ἄνθρωπος!...Καί ἔτσι ἡ Θεία Χάρις μέ γλύτωσε καί ἀπό αὐτόν τόν κίνδυνον. (...).»

 

[Ἐκ τοῦ προσωπικοῦ ἡμερολογίου τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχου καί ἀειμνήστου Πνευματικοῦ μας Πατρός, τό ὁποῖο ἀφότου μᾶς τό παρέδωσε, τό κατέχουμε ὡς θησαυρό πολύτιμο καί ἐξ αὐτοῦ θά ἀντλήσουμε ἀρκετά στοιχεῖα γιά τήν ἔκδοση πού, σύν Θεῶ, ἑτοιμάζουμε, πρός τιμήν τοῦ ἁγίου αὐτοῦ Ἱεράρχου.]

Κηρύττων Χριστόν ἐσταυρωμένον και ἀναστάντα!

Νεκρός τριημερεύων! Ὡς ὑπνῶν!

Τούτου ὑπῆρξε τρόπων μέτοχος καί θρόνον διάδοχος ὁ Ἱεράρχης.

 

 

Ὁ «ὁδικός Χάρτης»[1] τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀπό Ρώμης, μέσῳ Φαναρίου, ἕως τῶν.... Πατρῶν;

 

τοῦ Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Φανάρι. 30 Νοεμβρίου 2020

Ἐπί σειράν ἐτῶν, ἤ μᾶλλον δεκαετιῶν πλέον, ὁ ἐν Φαναρίῳ ἑορτασμός τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἡ λεγομένη «Θρονική Ἑορτή» τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, συνδυάζεται μέ τήν ἀντικανονική συμπροσευχητική παρουσία ἀντιπροσωπείας τοῦ Πάπα ἐντός τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου λειτουργεῖ, πλαισιούμενος ἀναλόγως καί ὑπό ἐτέρων Ἱεραρχῶν, ὁ ἑκάστοτε Οἰκουμενικός Πατριάρχης.

Ἐπί τῆς Πατριαρχείας τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἡ καθιερωθεῖσα ἀνίερη αὐτή πρακτική ἔφθασε εἰς τό ἀπώγειο τῆς ἀσεβείας ὅταν πρό ἐτῶν ἐπί τῆ παρουσία τοῦ ἰδίου τοῦ Πάπα ὁ τελευταῖος ἀπήγγειλε τήν Κυριακή Προσευχή (τό «Πάτερ ἡμῶν»), κατά τήν προβλεπομένη φρικτή στιγμή ἐντός τῆς Θείας Λειτουργίας καί ἀντήλλαξε ἐν μέση Ἐκκλησίᾳ ἀσπασμόν μετά τοῦ λειτουργοῦντος Πατριάρχου, κατά δέ τήν ὑποδοχήν τοῦ Πάπα ἐν τῶ Ναῶ ἱεροφορεμένος Διάκονος τοῦ Πατριαρχείου ἐθυμίαζε αὐτόν καί εκφώνως ἐμνημόνευσε αὐτόν "κανονικῶς" ὡς «Ἐπίσκοπον Ρώμης»!

Ἔκτοτε, ἀσχέτως τῆς παρουσίας ἤ μή τοῦ ἑκάστοτε ἀρχηγοῦ τοῦ Βατικανοῦ καί ἐπικεφαλῆς τῆς αἱρετικῆς "ἐκκλησίας" τῆς Δύσεως, κατά τόν ὡς ἄνω ἐτήσιον ἑορτασμόν παγίως ἀνταλάσσονται προσφωνήσεις μεταξύ τοῦ Πατριάρχου καί τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς παπικῆς ἀντιπροσωπείας. Δι' αὐτῶν δηλώνεται καί διακηρύσσεται ἡ σταθερά βούλησις ἀμφοτέρων καί ὅσων αὐτοί ἐκπροσωποῦν περί τῆς συνοδοιπορίας αὐτῶν πρός τήν ἐπιθυμητήν ὑπ' αὐτῶν πλήρη κοινωνίαν καί ἕνωσιν.

Ὁ ἐφετινός ἑορτασμός (2020) δέν διέφερε τῶν προηγουμένων. Ὁ Πατριάρχης διεκήρυξε τίς προθέσεις καί βλέψεις του, ὁ δέ ἐπικεφαλῆς τῆς Παπικῆς Ἀντιπροσωπείας Καρδινάλιος κ. Kurt Koch, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου διά τἠν Προώθησιν τῆς Χριστιανικῆς Ἑνότητος, ἀντιφώνησε συμφωνῶν καί ἐπαυξάνων.

Εἰδικότερον, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀφοῦ εὐχαρίστησε «τον Αγιώτατο Πάπα Ρώμης, για την παρουσία των εκπροσώπων του στην Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου», ἀνέφερε, μεταξύ ἄλλων, τά ἑξῆς χαρακτηριστικά περί τῶν θέσεων, προθέσεων καί τῶν ὁραματισμῶν του, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν λεγομένην «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», λόγια:

«….Θα συνέλθη η Συντονιστική Επιτροπή κατά το επερχόμενον 2021, ώστε να πορευθώμεν ταχέως [Σημ. ἡμ.: πῶς, ἐφ’  ὅσον πρόκειται περί ἐπί τεσσαρακονταετίαν καρκινοβατοῦντος Διαλόγου, προεξοφλεῖται πλέον ἡ ἐπίσπευσις;] προς την σύγκλησιν της ολομελείας της Επιτροπής Διαλόγου". Ἀναφερόμενος δέ εἰς τά θέματα τοῦ Διαλόγου ἐπεσήμανε ὅτι πρόκειται περί θεμάτων "τα οποία επί πολλούς αιώνας απησχόλουν και εδίχαζον [Σημ. ἡμ.: ἀναιτίως τίς ἀπασχολοῦσαν; Πλέον δέν τίς ἀπασχολοῦν καί δέν τίς διχάζουν;] τας δύο Εκκλησίας και την θεολογίαν. Η βούλησις σταθεράς πορείας προς την ποθεινήν ενότητα παραμένει ακεραία, κατά την εντολήν του αρχηγού της πίστεως ημών. Διά την ημετέραν πλευράν, επεβεβαιώθη τούτο και υπό της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, συμφώνως προς την οποίαν, κοινός πάντων σκοπός εις τους θεολογικούς διαλόγους είναι «η τελική αποκατάστασις της εν τη ορθή πίστει και τη αγάπη ενότητος». Επιτρέπεται διαφοροποίησις μόνον της τηρηθησομένης μεθοδολογίας [Σημ. ἡμ.: Μήπως τέτοια "μεθοδολογία" ἀποτελεῖ καί ἡ πρωτοφανής πρόταξις πρός συζήτησιν τῶν ἑνούντων εἰς ἕναν Θεολογικό Διάλογο, ὡσάν νά πρόκειται περί διαδικασίας μέ προκαθορισμένην τήν ἔκβασίν του;], εφ᾿ όσον τούτο επιβάλλεται εκ του ιδιαιτέρου χαρακτήρος των προβλημάτων ενός διμερούς διαλόγου, ενώ «ο σκοπός είναι ενιαίος εις πάντας τους διαλόγους» (Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, § 12). Δι᾿ ημάς έχει ιδιαιτέραν σημασίαν το γεγονός ότι ο «διάλογος της αληθείας» εν αγάπη, ο οποίος συνεπλήρωσεν εφέτος τεσσαράκοντα έτη ζωής και καρποφορίας, συνοδεύεται υπό πρωτοβουλιών προς κοινήν μαρτυρίαν εν τω κόσμω έναντι των συγχρόνων ακανθωδών προβλημάτων, δράσεων, εμπνεομένων υπό των θεμελιωδών αρχών του Ευαγγελίου, του προτύπου του εν Χριστώ ανακαινισθέντος ανθρώπου [Σημ. ἡμ.: Ὑπάρχει "πρότυπο ἐν Χριστῶ ἀνακαινισθέντος ἀνθρώπου" (ὅπερ σημαίνει ἅγιος-ἁγιότης) εἰς τόν χῶρον τῆς αἱρέσεως;], εν αμοιβαία εμπιστοσύνη και αγαστή συνεργασία.". "Στηρίζομεν τας πρωτοβουλίας, αι οποίαι προάγουν την ειρήνην και την καταλλαγήν. Εκφράζομεν μετ᾽ εμφάσεως το φιλάνθρωπον μήνυμα της Εκκλησίας [Σημ. ἡμ.: Ποίας Ἐκκλησίας; Μήπως διά τόν οἰκουμενικόν Ὀρθοδοξία καί Παπισμός συναποτελοῦν μίαν Ἐκκλησίαν;] διά την προώθησιν της αδελφοσύνης και της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Συμμετέχομεν εις την προσπάθειαν αντιμετωπίσεως των αιτίων και των συνεπειών της μεγάλης συγχρόνου προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσεως. Μας συγκλονίζουν τα συχνά τραγικά περιστατικά βίας εν ονόματι του Θεού και της θρησκείας. Ταύτα αποκαλύπτουν εκ νέου την αξίαν του διαθρησκειακού διαλόγου, της ειρήνης και της συνεργασίας των θρησκειών διά την αποφυγήν τοιούτων ακραίων καταστάσεων και συμπεριφορών, διά την υπέρβασιν της δυσπιστίας και διά την εδραίωσιν του αλληλοσεβασμού.

Η πρόσφατος Εγκύκλιος του Αγιωτάτου Πάπα Φραγκίσκου Fratelli Tutti αναδεικνύει με εντυπωσιακόν τρόπον την πολυδιάστατον μέριμναν της Εκκλησίας της Ρώμης έναντι των μεγάλων κοινωνικών προκλήσεων. Η ημετέρα Μετριότης ανέθεσε προ τριετίας εις ομάδα εγκρίτων Ορθοδόξων θεολόγων την κατάρτισιν κειμένου, επί τη βάσει των διατυπωθεισών υπό της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας, τεθεμελιωμένων επί θεολογικών παραδοχών, θέσεων περί του κοινωνικού ήθους εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία [Σημ. ἡμ.: Τί σημαίνει «κοινωνικό ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»; Μήπως ἔτσι ὑποκαθίσταται ἡ θεολογική καί ἐκκλησιολογική θεώρησις ὑπό μιᾶς κοινωνιολογικῆς προσεγγίσεως τῶν πραγμάτων; Καί αὐτό τό "ἦθος" ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀνέμενε τή διαβόητη "Σύνοδο" τῆς Κρήτης διά νά τό προσδιορίσει;], κειμένου, το οποίον εκυκλοφορήθη τύποις και διαδικτυακώς κατά τον παρελθόντα Μάρτιον υπό τον τίτλον Υπέρ της του κόσμου ζωής. Το κοινωνικόν ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και έχει ήδη προκαλέσει γόνιμον συζήτησιν." "κάθε συνάντησις πρόσωπον προς πρόσωπον μετά του αδελφού Πάπα Φραγκίσκου αποτελεί ιδιαίτερον βίωμα αδελφοσύνης, το οποίον ενισχύει τον πόθον και τον αγώνα αμφοτέρων διά την πρόοδον της πορείας προς το κοινόν Ποτήριον της Ευχαριστίας". 

Ἐξάλλου, ὁ Πάπας Φραγκίσκος στό μήνυμά του, τό ὁποῖο ἀνέγνωσε ὁ προαναφερθείς Καρδινάλιος, μεταξύ ἄλλων, ἀνέφερε:  "Ενθυμούμαι με μεγάλη χαρά την παρουσία της Παναγιότητός Σας στην Διεθνή Συνάντηση για την ειρήνη που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη στις 20 Οκτωβρίου, με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφόρων Εκκλησιών και άλλων θρησκευτικών παραδόσεων [Σημ. ἡμ.: Ἐμεῖς ἐνθυμούμεθα μέ λύπη τά «παρατράγουδα» αὐτῆς, ὅπως καί ὅλων τῶν παρομοίων συναντήσεων, ὅπου γίνεται μίξις ἀμίκτων καί ἐξισοῦται ἡ ἀλήθεια μέ τό ψεῦδος, μέ ἀποτέλεσμα τήν κυριαρχία τοῦ πονηροῦ πνεύματος!]…οι Χριστιανικές Εκκλησίες, μαζί με άλλες θρησκευτικές παραδόσεις, έχουν πρωταρχικό καθήκον να προσφέρουν ένα παράδειγμα διαλόγου, αμοιβαίου σεβασμού και πρακτικής συνεργασίας". Ἐπεσήμανε ὅτι ὁ ἴδιος (ὁ Πάπας) ἔχει βιώσει τό πνεῦμα ἀδελφοσύνης κατά τίς διάφορες συναντήσεις πού εἶχε μέ τόν Παναγιώτατο, καί ὑπενθύμισε ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, πρίν ἀπό τίς ἄλλες Ἐκκλησίες, μέ τή Συνοδική Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 [Σημ. ἡμ.: Πρόκειται γιά τή διαβόητη Ἐγκύκλιο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ ἔτους 1920, ἐπί Τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τοῦ Προύσσης Δωροθέου, διά τῆς ὁποίας διά πρώτη φορά μέ Συνοδική  Ἐγκύκλιο ἀναγνωρίζονται ὅλες οἱ αἱρέσεις ὡς «Ἐκκλησίαι τοῦ Χριστοῦ» καί ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!] εἶχε ἐκφράσει τήν ἐπιθυμία γιά μεγαλύτερη ἐγγύτητα καί κατανόηση μεταξύ τῶν Χριστιανῶν. Σημείωσε δέ ὅτι οἱ σχέσεις μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης καί Κωνσταντινούπολης ἔχουν ἀναπτυχθεῖ πολύ κατά τόν τελευταῖο αἰώνα [Σημ. ἡμ.: Ὀρθή ἐπισήμανσις! Διότι ὄντως ἀπό τίς ἀρχές τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἄλλαξε ἄρδην πορεία, διαφοροποιήθηκε ἀπό τήν μέχρι τότε ὀρθόδοξη μαρτυρία του (ὅπως τεκμηριωμένως ἔχουν ὑποστηρίξει οἱ Καθηγητές ἀείμνηστος π. Γ. Μεταλληνός, π. Θεόδ. Ζήσης, ἀλλά καί ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος εἰς τό πολυσέλιδο βιβλίο-τόμο τό ὁποῖο συνέγραψε περί τῆς «Συνόδου τῆς Κρήτης») καί ἔκτοτε πρωτοστατεῖ εἰς τήν ὁδόν τῆς ἀποστασίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!], καθώς οἱ δύο Ἐκκλησίες κρατοῦν ζωντανό τόν πόθο γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ στόχου τῆς ἀποκατάστασης τῆς πλήρους κοινωνίας, μέσῳ τῆς συμμετοχῆς στό κοινό Εὐχαριστιακό θυσιαστήριο. "Αν και παραμένουν εμπόδια, είμαι βέβαιος ότι βαδίζοντας μαζί με αμοιβαία αγάπη και συνεχίζοντας τον θεολογικό διάλογο, θα επιτύχουμε αυτόν τον στόχο".

Ἐνῶ δέ αὐτά διαμείβονταν ἐν Φαναρίῳ, τήν ἴδια στιγμή εἰς τήν πόλιν τῶν Πατρῶν, ὅπου ἐμαρτύρησε ὑπέρ τῆς Ἀληθείας ὁ Πρωτόκλητος μαθητής καί Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ Ἅγιος Ἀνδρέας, ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, θεωρούμενος ὑπό ὁρισμένων, μᾶλλον ἀφελῶς, ὡς ὑπέρμαχος τῶν Παραδόσεων καί ὑπερασπιστής τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐν πλήρη γνώσει τῶν κατά τά ἀνωτέρω ἐτησίως λεγομένων καί πραττομένων κατά τήν λεγομένη Θρονική Ἑορτή τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἐδήλωνε, δημοσίως, λόγῳ τῆς τηλεοπτικῆς μεταδόσεως τῆς ὑπ’ αὐτοῦ τελεσθείσης ἄνευ πιστῶν καί διά πρώτη φορά εἰς τήν ἱστορία τῆς πόλεως κεκλεισμένων τῶν θυρῶν Θ. Λειτουργίας, μεταξύ ἄλλων, τά ἑξῆς:  

 "....Στεκόμαστε στη Βασιλίδα των πόλεων, στην Κωνσταντινούπολιν, της οποίας την Εκκλησίαν ίδρυσεν ο πρωτόκλητος Απόστολος Ανδρέας και προσκυνούμε τα αιματωβαμένα και ηρωικά και άγια χώματα της. Είμαστε νοερά στον Πατριαρχικό Ναό σήμερα όπου ο πρωτόθρονος της Ορθοδόξου Εκκλησίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος προσφέρει την αναίμακτη θυσία εορτάζοντας τη Θρονική Εορτή της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Υποβάλλομεν τα σεβάσματα μας και δεόμεθα του Κυρίου να διατηρεί εν αμφιστεφή υγεία τον Παναγιώτατον και Οικουμενικόν Πατριάρχην και τους φύλακας και φρυκτωρούς των Ορθοδόξων της Πίστεως Αληθειών και των ιερών της Πατρίδος μας θεσμίων και οσίων.....".

Τά σχόλια περιττεύουν! Ὑπάρχει μόνον ἕνα συμπέρασμα, ὅτι ὁ ἰός τοῦ ἐκκλησιομάχου καί ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καί αὐτός, ὅπως καί ὁ ἰός τῆς ἐπιδημίας τοῦ Κορωνοϊοῦ, παγκοσμιοποιημένος καί μάλιστα ὁ πρῶτος εἰσέρχεται εἰς τούς Ἱερούς Ναούς ἀκόμη καί κεκλεισμένων τῶν θυρῶν! Ἄς μήν αὐταπατώμεθα. Ἐάν ἡ σιωπή κατά τούς Ἁγίους Πατέρες σημαίνει συγκατάθεσιν, ἡ συνειδητή ἀπόκρυψις τῆς ἀληθείας καί ἡ ἀμνήστευσις τοῦ ψεύδους εἰς τά θέματα τῆς Πίστεως συνιστοῦν ἔκπτωσιν καί μειοδοσία! Οἱ καιροί οὐ μενετοί!

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ». ΑΡ. ΦΥΛ. 2333, 11.12.2020

---

[1] Πρόκειται γιά νεολογισμό, ὁ ὁποῖος μεταφορικά σημαίνει τό σχέδιο δράσεως, στό ὁποῖο περιγράφονται, λεπτομερῶς ἤ ἀδρομερῶς, οἱ μελλοντικές ἐνέργειες πού ἀπαιτεῖται νά γίνουν γιά ἕνα ζήτημα.

 ΕΚΤΑΚΤΟ

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας κηρύσσει την τοπική Εκκλησία ότι βρίσκεται εκ των πραγμάτων «εν διωγμώ»

Εν όψει της εορτής του προστάτου της Κέρκυρας Αγίου Σπυρίδωνος, η οποία κατά την παράδοση του τόπου και του λαού μας διαρκεί επί τριήμερον, η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων ανακοινώνει τα εξής προς τον λαό:

1. Η τοπική Εκκλησία αντιλαμβάνεται πλήρως τις συνθήκες κατά τις οποίες εφέτος γίνεται ο εορτασμός.

Όπως έπραξε μέχρι τώρα με υπευθυνότητα, η οποία δυστυχώς, όχι μόνο αναφορικά με την Κέρκυρα αλλά και γενικότερα για την Εκκλησία, μάλλον ουδόλως έχει εκτιμηθεί, θα συμμορφωθεί προς όλα τα μέτρα τα οποία η Πολιτεία έχει λάβει για την λειτουργία των ναών, παρ’ όλη την λύπη και τον πόνο που προκαλεί σε κληρικούς και λαϊκούς η μη συμμετοχή των πιστών στις ακολουθίες.

Γι’ αυτόν τον λόγο όλες οι ιερές ακολουθίες του τριημέρου θα τελεστούν κεκλεισμένων των θυρών, σύμφωνα με την ΚΥΑ και σύμφωνα με το σύνηθες πρόγραμμα.

Θα μεταδοθούν ραδιοφωνικά απ’ ευθείας από τον σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως “Άγιος Σπυρίδων 91,1 FM” και διαδικτυακά από την διαδικτυακή τηλεόραση της Ιεράς Μητροπόλεως στην ιστοσελίδα imcorfu.gr. Τα τηλεοπτικά κανάλια και οι ενημερωτικές ιστοσελίδες που ενδιαφέρονται να αναμεταδώσουν τις ακολουθίες μπορούν να πάρουν εικόνα δωρεάν από το streaming της Ιεράς Μητροπόλεως.

2. Η Ιερά Μητρόπολις επικοινώνησε με τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές εν όψει του τριημέρου.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος ζήτησε, μετά το πέρας των ιερών ακολουθιών, να επιτραπεί στους Κερκυραίους και τις Κερκυραίες που το επιθυμούν η προσκύνηση του ιερού σκηνώματος του Αγίου, σύμφωνα με την παράδοση του τόπου, με τήρηση όλων των μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας, όπως άλλωστε γίνεται και στα σούπερ μάρκετ, καταστήματα τροφίμων, φαρμακεία και άλλους χώρους που εξυπηρετούν τους πολίτες.

Πρότεινε μεν η Ιερά Μητρόπολις να έχει τη ευθύνη εντός του ναού ώστε να υπάρχει ο καθορισμένος αριθμός πιστών, όπως βεβαίως και το καλοκαίρι (11 Αυγούστου) αλλά και το Πρωτοκύριακο συνέβη, οπότε και έγινε η προσκύνηση χωρίς να δημιουργηθεί οιοδήποτε πρόβλημα.

Σημειωτέον ότι ουδέν κρούσμα κορωνοϊού προκλήθηκε, ακριβώς διότι τηρήθηκαν επακριβώς τα καθοριζόμενα μέτρα (μάσκες, αποστάσεις, απολύμανση χεριών, συγκεκριμένος αριθμός εντός του ναού), αλλά και διότι η χάρις του Θεού ευλογεί τους ανθρώπους που προσέρχονται με πίστη.

Για τα δε εκτός του ναού η τοπική Εκκλησία πρότεινε να ανατεθούν στην Αστυνομία, όπως γινόταν και παλαιότερα, προ της πανδημίας, όταν την ευθύνη για την τήρηση της τάξης είχε η τοπική αστυνομική διεύθυνση της Κέρκυρας.

Στον Σεβασμιώτατο μεταφέρθηκε η εντολή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη και της ελληνικής κυβερνήσεως να μην επιτραπεί καθόλου το προσκύνημα, ούτε με τους όρους που η ίδια η πολιτεία διά των αστυνομικών αρχών είχε ορίσει και τηρήθηκαν το καλοκαίρι και το Πρωτοκύριακο.

Μάλιστα τονίστηκε στον Σεβασμιώτατο ότι ο ναός θα παραμείνει αποκλεισμένος και φρουρούμενος ώστε να μην πλησιάσει ουδείς σ’ αυτόν και μεταφέρθηκε η διαταγή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη να επικρατήσει “η λογική”, η οποία προφανώς νοείται ως η “λογική των δύο μέτρων και δύο σταθμών”.

3. Η Ιερά Μητρόπολις διαμαρτύρεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων γι’ αυτή την αψυχολόγητη και ακατανόητη στάση της ελληνικής κυβερνήσεως, η οποία εζήλωσε ημέρες και νοοτροπίες καθεστώτων αλήστου μνήμης, όπως αυτού της γείτονος χώρας Αλβανίας, όταν το κράτος και έκλεινε τους ναούς και απαγόρευε στους ανθρώπους να πλησιάσουν σ’ αυτούς και όλα αυτά με διάταξη νόμου.

Ο παραλληλισμός και η πραγματική, ιστορικά, αυτή θύμηση ασφαλώς δεν τιμά την ελληνική κυβέρνηση, ο πιστός λαός όμως μπορεί να κρίνει.

4. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος εκφράζει την βαθύτατη πικρία του όχι τόσο για την “κεκλεισμένων των θυρών” τέλεση των ακολουθιών, κάτι το οποίο κατανοεί, το σέβεται και θα συνεχίσει να τηρεί, αλλά για την απαγόρευση προσέγγισης του λαού στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος για προσκύνηση.

Θεωρεί ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην θεολογία και την αλήθεια της εκκλησιαστικής παραδόσεως την υπόδειξη από την πλευρά οιουδήποτε πολιτικού και κρατικού παράγοντα του τρόπου με τον οποίο η Εκκλησία και ο λαός θα εορτάσουν την μνήμη ενός Αγίου και μάλιστα του Αγίου Σπυρίδωνος, που έσωσε δις τον τόπο από λοιμώδη ασθένεια στο παρελθόν, ανταποκρινόμενος στις παρακλήσεις του λαού.

Η Εκκλησία δεν εκχωρεί το δικαίωμα της διδασκαλίας για τον τρόπο έκφρασης της πίστης σε κανέναν πολιτικό ή οιονδήποτε άγευστο της χάριτος του Θεού και αγνοούντα την παράδοσή της, η οποία προφανώς αντιμετωπίζεται απλώς ως «συμβολική» ή «φολκλορική», όπως και η ίδια η Εκκλησία δεν αποφασίζει για ζητήματα που αφορούν στην πολιτεία, σεβόμενη τους διακριτούς συνταγματικούς ρόλους.

Γνωρίζει την θέση της και δεν θέλει ούτε μπορεί να την υπερβεί στα πλαίσια της έννομης τάξης. Καταγγέλλει όμως στην συνείδηση του λαού, ο οποίος έχει και μνήμη και κρίση, τους σύγχρονους διώκτες της, οι οποίοι έχουν υπερβεί κάθε μέτρο και όριο.

5. Ως συνέπεια των παραπάνω ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος κηρύσσει την τοπική Εκκλησία της Κέρκυρας ότι βρίσκεται εκ των πραγμάτων «εν διωγμώ», ενημερώνει τον λαό του Θεού για την κατάσταση αυτή και ανακοινώνει ότι, στο πλαίσιο ειρηνικής διαμαρτυρίας που εκφράζει όμως τις καρδιές του ορθόδοξου λαού, οι σημαίες των ιερών ναών θα είναι μεσίστιες το τριήμερο 11-13 Δεκεμβρίου 2020, ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών σε όλη την Μητροπολιτική περιφέρεια θα χτυπήσουν πένθιμα 5 φορές την ημέρα επί τρεις ημέρες.

6. Στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, παρά τα μέτρα κατά του κορωνοϊού, υπάρχει σεβασμός στις θρησκείες και οι ναοί δεν παραμένουν κλειστοί εν όψει των Χριστουγέννων, και μάλιστα σε κάποιες χώρες κατόπιν και δικαστικών αποφάσεων.

Με βάση μάλιστα την συνταγματική αρχή της αναλογικότητας τόσο στην γείτονα Ιταλία, όσο και στην Μεγάλη Βρετανία, στην Ολλανδία, στην Γαλλία, στην Αυστρία αλλά και αλλού, επιτρέπεται η λειτουργία των ναών με την παρουσία ενός αναλογικού αριθμού πιστών, ενώ υπάρχει η δυνατότητα ατομικής προσευχής. Δεν συζητούμε για χώρες, στις οποίες οι κάτοικοι στην πλειονοψηφία τους είναι ορθόδοξοι, όπως στην Βουλγαρία, την Ρουμανία και την Γεωργία, όπου το θέμα των κλειστών εκκλησιών δεν τίθεται καν ως ενδεχόμενο.

Στην Ελλάδα, παρά τα ωραία λόγια ότι η Εκκλησία συμβάλλει στην εθνική προσπάθεια, ουδόλως βλέπουμε να αναγνωρίζεται στην πράξη αυτή η συμβολή.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση, όπως δίδει την δυνατότητα στους ανθρώπους να ικανοποιούν τις υλικές τους ανάγκες, θα κατανοήσει, έστω και την υστάτη στιγμή, ότι οι πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων είναι κι αυτές, αν όχι ανώτερες, έστω εξίσου σημαντικές, διότι “ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος”, και θα εμπιστευθεί την Εκκλησία, η οποία και θέλει και μπορεί να τηρήσει τα αναγκαία μέτρα και να δώσει, με σεβασμό στον άνθρωπο, την δυνατότητα στον πιστό ελληνικό λαό να γιορτάσει τα Χριστούγεννα, όπως αρμόζει σε μια τέτοια γιορτή της πίστης μας, δηλαδή και εκκλησιαστικά.

Τό ἐν Κερκύρᾳ θαυμαστό Σκήνωμα
τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, 
τό ὁποῖο διατηρεῖται ἀδιάφθορο ἐπί 17 αἰῶνες!

 

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον

Μητροπολίτης Βερροίας, Ναούσης καί Καμπανίας κυρός Ταράσιος

(1933 - +18.11.2020)

Κατά κόσμον Γεώργιος Καραγκούνης, του Στεφάνου και της Ευαγγελίας. Γεννήθηκε την 12.7.1933 στήν Πηγή Τρικάλων. Εισήλθε ως δόκιμος στην Ανδρώα Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Κουβαρά Αττικής, την 10.10.1948. Έγινε Ρασοφόρος την 25.2.1951. Το όνομα Ταράσιος του εδόθη υπό του Επισκόπου Πατρών Ανδρέου (μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών) ενώ ο τελευταίος ήταν φυλακισμένος, κατά την περίοδο των διωγμών των Ορθοδόξων υπό του Καινοτόμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος Βλάχου, στις Φυλακές Χατζηκώστα.

Η οικογένειά του υπήρξε Ιερατική και Μοναχική (αδελφός Κληρικός, μητέρα μοναχή και συγγενείς του). Διάκονος χειροτονήθηκε την 14.8.1957 και Πρεσβύτερος την 5.5.1963 υπό του Επισκόπου Πατρών Ανδρέου. Χρημάτισε Εφημέριος πολλών Ενοριών ανά την Ελλάδα (Σπάρτη, Λάρισα, Τρίκαλα, Αθήνα, Αγκαθιά Βερροίας κ.α.) και υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος στον τομέα της Κατηχήσεως της Ορθοδόξου νεολαίας. Αργότερα, ίδρυσε και Εκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις για νέους και νέες, σε ξεχωριστές περιόδους.

Ανεκαίνισε Ναούς και άλλους ανήγειρε εκ βάθρων, όπως τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στην Αγκαθιά, ενώ το 1966 ίδρυσε και ανοικοδόμησε με τη συμπαράσταση των πνευματικών του τέκνων και μοναζουσών την Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Παναγίας «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ» Μεθώνης Πιερίας, η οποία απετέλεσε και αποτελεί Φάρο Ορθοδοξίας για την Μακεδονία μας και ολόκληρη την Βόρειο Ελλάδα. Επί μισόν αιώνα και πλέον, εργάστηκε πνευματικά στην ως άνω Μονή ως Πνευματικός Προϊστάμενός της, αλλά (και) χειρονακτικά, διακριθείς ακόμη και για πρωτοπόρες στην περιοχή βιολογικές καλλιέργειες. Ίδρυσε, επίσης και Ανδρώο Ησυχαστήριο προς τιμήν του Αγίου Ταρασίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Επίσκοπος χειροτονήθηκε την 25.6.1995 στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Ηλιουπόλεως Αθηνών υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος Ανδρέου, συμπαραστατουμένου υπό των Μητροπολιτών Πειραιώς Νικολάου, Αργολίδος Παχωμίου, Περιστερίου Γαλακτίωνος, Μεσογαίας Κηρύκου και Κατερίνης Γοργονίου. Ως Επίσκοπος χειροτόνησε Κληρικούς, δραστηριοποιήθηκε στην εκκλησιαστική Ιεραποστολή στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, διετέλεσε Τοποτηρητής των Μητροπόλεων Κίτρους & Κατερίνης και Θεσσαλονίκης, ενώ υπήρξε Πρόεδρος του Οργανισμού Διαχειρίσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας (ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ).

Σπάνια καί ἐμβληματική φωτογραφία τοῦ ἁγίου Ἱεράρχου Ἀνδρέου
(ὡς Ἐπισκόπου Πατρῶν, μετέπειτα Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν) καί 
τοῦ πνευματικοῦ του τέκνου Ἱεροδιακόνου Ταρασίου (μετέπειτα
Ἐπισκόπου Βερροίας & Ναούσης). Ἀμφότεροι, μορφές μέ
Πατριαρχική καί Βιβλική ἱεροπρέπεια! (1958)

Ως Ιεροδιάκονος σε Τελετή των Θεοφανείων.

Ως Ιερομόναχος κατά τον Αφορισμό του Χιλιασμού (1964).

Λιτανεία στην Ι. Μονή Παναγίας Κερατέας

Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα κείμενο που μας απέστειλε ένας αδελφός, ο οποίος εγνώριζε τον μακαριστό Ιεράρχη και με τον αυθόρμητο λόγο του αποδίδει με ενάργεια την προσωπικότητά του.

Μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Ανδρέα και Κατασκηνωτές

Στο Καθολικό της Μονής του "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ"

Από Λιτάνευση στη Μονή

Πανήγυρις Ιεράς Μονής Άξιον Εστίν

                  

Το Καθολικό και το Παρεκκλήσιο του Αγίου
Διονυσίου του εν Ολύμπω.

                

 † Επίσκοπος Ταράσιος

Αιωνία του η μνήμη....

Έκρυβε πάντοτε μέσα του ένα εφηβικό ενθουσιασμό  στην ψυχή....μιά ταπεινότητα, μια καρδιά με μαχητική  παιδικότητα μέχρι την τελευταία στιγμή που κανένας και τίποτε δεν τον πτοούσε .... Αυτό εξηγεί και την απίστευτα πολυεπίπεδη δράση του. Ηταν εξίσου πολυμήχανος και πολυτάλαντος τεχνίτης, αυτοδίδακτος αρχιτέκτονας, μηχανικός, γεωπόνος σε κάποιες περιπτώσεις και γιατρός, διαιτολόγος  με ιδιαίτερη εκτίμηση στις σπουδές και στη μόρφωση, αλλά και   ένας φωτισμένος  λαϊκός ρήτορας, ένας  λόγιος με ένα πηγαίο Δαυϊτικό χάρισμα και πάνω από όλα ένας φωτισμένος πνευματικός πατέρας. Παιδί ορφανό από μικρός, λόγω εκτελέσεως του πατέρα του από τους Γερμανούς κατακτητές, μπήκε στον μονήρη βίο της μοναστηριακής ζωής νωρίς. Στην Ιερά Μονή Κερατέας, εκτελούσε από παιδί χρέη βοσκού παράλληλα με τη μελέτη του Ιερού Ευαγγελίου και του Ψαλτηρίου. Στα Ορφανοτροφεία της τότε Βασίλισσας Φρειδερίκης εξορίστηκε, ως παιδί, στη Λέρο, μαζί με άλλα παιδιά και  με το γνωστό πρόσχημα της ορθής διαπαιδαγώγησης  και με εργαλείο την εκμάθηση τεχνών για την επιβίωση επιχειρήθηκε ο  αποσχηματισμός του από Μοναχός, όπως συνέβαινε τότε. Υπήρξε   επεισοδιακή η επάνοδός του στον Μοναχικό βίο.  Είχε μπροστά του πάντοτε το όραμα της "Ἂνω Ἱερουσαλήμ", το οποίο και του καθόριζε την όλη βιοτή του που ήταν μέχρι και την τελευταία στιγμή Σπαρτιατικού τύπου ...Η ακαταπόνητη ποιμαντική του δράση, οι αγώνες, οι διωγμοί αλλά και η προσωπική άσκηση με την καθημερινή  εξαντλητική νηστεία, όχι μόνο λόγω άσκησης αλλά και για λόγους υγείας τον τελευταίο καιρό, τον κατέβαλαν ....Ο θάνατος ήταν για αυτόν λύτρωση από την  πολυετή του  δοκιμασία, όπως ο ίδιος δήλωνε από το νοσοκομείο, καθώς ήταν από καιρού εξοικειωμένος μαζί του και με την ελπίδα της Άνω Ιερουσαλήμ. Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε Γέροντα. Εκεί που θα είσαι θα υμνείς αιώνια τον Παντοκράτορα μαζί με τους Αγγέλους. Εύχου υπέρ ημών .

Μ.Μ.

Ἱερά Μονή Ἄξιον Ἐστί, Μεθώνης Πιερίας.
Ὁ ἀεικίνητος Ἱεράρχης ἔξωθι τοῦ χιονισμένου
ἱ. Παρεκκλησίου Ἁγίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ.

Πριν τρία χρόνια στη Μονή Κερατέας.

Μας στοίχισε πολύ η "απώλεια" του Σεβ/του. Τον πρωτογνώρισα το 1971, όταν ήμουν μόλις 7 ετών! Πολύ αργότερα συνδεθήκαμε πνευματικά. Ήμασταν φίλοι. Ναι, φίλοι. Όσο φίλος μπορεί να είναι ένας πατέρας με τον γυιό του. Είχε την ηλικία του μακαρίτη του πατέρα μου. Τον αγαπούσα και τον αγαπώ πολύ. Ήταν πρώτα απ' όλα Άνθρωπος! Μας έλεγε χαρακτηριστικά : "Μέχρι μια εβδομάδα "μπορώ" να μην επικοινωνήσω μαζί σας, όχι περισσότερο"! Συζητούσαμε συχνά για τα εκκλησιαστικά και άλλα θέματα, όπως τα εθνικά μας, διότι παρακολουθούσε τα πάντα. "Θυμώνω" με τη συγκυρία που δεν μας άφησε να του δώσουμε τον τελευταίο ασπασμό. Ας είναι. Την ευχή του να έχουμε.

                                                                                                        Δ.Ι.Κ.

Η εξωτερική Πύλη της Ιεράς Μονής Παναγίας Άξιον Εστίν,
Μεθώνης Πιερίας.

Ἀπό τήν ἀξέχαστη διήμερη ἐκδρομή μέ τούς μαθητές καί τίς μαθήτριές μας ὡς Κατηχητοῦ (Κατηχητικά Ἐνοριῶν Ἁγ. Τριάδος Ἡλιουπόλεως καί Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν) στή Θεσσαλονίκη καί τήν Ἱερά Μονή Ἀξιον Ἐστίν (διανυκτέρευση), μέ ἐκκλησιασμό, λειτουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος, Λουτροῦ Βερροίας. Ἔτος 1996.

 Καλό Παράδεισο, Σεβασμιώτατε!

 Ἡ προσευχητική καταφυγή στόν Θεό πού ποτέ δέν καταισχύνει!