ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΕ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΟΝΗ.

Διωγμοὶ Μοναχῶν μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΕ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΟΝΗ

Διωγμοὶ Μοναχῶν μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα

 

 

Μοναχὸς Γαβριὴλ

Ἱερὸν Κελλίον Ὁσίων

Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ

καὶ Ἀρσενίου Καππαδόκου

Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου

Ἁγ. Ὄρους Ἄθω

 

 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 25-6-2022

 

                                           Πανασιολογιώτατον Καθηγούμενον

                                                                     Ἀρχιμανδρίτην π. Νικόλαον

                                                                     καὶ σεβαστὴν Γεροντίαν

                                                                     Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου

 

 

Σεβαστοὶ πατέρες Εὐλογεῖτε.

Μὲ τὸν ἁρμόζοντα σεβασμὸ πρὸς ὑμᾶς, ὡς μοναστηριακὴν ἀρχὴν ὅλων τῶν ἐξαρτηματικῶν ἀδελφῶν τῆς Μονῆς μας, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἀπασχολήσω γιὰ ἕνα σοβαρότατο θέμα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ φιλάδελφα αἰσθήματα καὶ μὲ βάση τὴν ὑποχρέωση ὅλων τῶν Χριστινῶν, καὶ ἰδιαίτερα ἡμῶν τῶν Μοναχῶν, νὰ μὴν ὑποχωροῦμε σὲ θέματα Πίστεως καὶ Ἀληθείας.

Πρόκειται γιὰ τὸν ἀδικαιολόγητο ἀφιλάδελφο καὶ ἐξοντωτικὸ διωγμὸ ποὺ ὑφίσταται ἐδῶ καὶ χρόνια ὁ ἀδελφός μας Γέρων Κοσμᾶς Ἱερομόναχος, τῆς Καλύβης τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἀνήκει εἰς τὴν ὑφ᾽ ὑμᾶς Σκήτην τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Ὁ ἐν λόγῳ ἱερομόναχος ζεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐδῶ καὶ τριάντα δύο (32) χρόνια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ τελευταῖα εἴκοσι (20) ὡς Κουτλουμουσιανὸς ἐξαρτηματικὸς μοναχὸς στὴν Καλύβη ποὺ ἐμνημονεύσαμε.

Οἱ λόγοι ποὺ μὲ ὤθησαν νὰ σᾶς ἀπευθύνω ἀδελφικὰ τὴν παρούσα ἐπιστολὴ εἶναι οἱ ἑξῆς: Ὁ ἱερομόναχος Κοσμᾶς εἶναι πνευματικόν μου τέκνον, καὶ λόγῳ αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ δεσμοῦ γνωρίζω τὰ κατ᾽ αὐτὸν καὶ ἰδιαιτέρως τὶς κατηγορίες ποὺ τοῦ προσάπτουν οἱ διοικήσεις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ τῆς Σκήτης, οἱ ὁποῖες εἶναι ἄδικες καὶ ἀνυπόστατες παντελῶς. Ἡ ἀπόφασή του νὰ μὴ μετέχει τῆς κοινῆς λατρείας στὸ Καθολικὸ τῆς Σκήτης, ὡς καὶ ἡ ἀποφυγὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Σκήτης, ἔχουν δογματικὸ καὶ ἱεροκανονικὸ ὑπόβαθρο. Δὲν θέλει νὰ μνημονεύει τὸν αἱρετίζοντα πατριάρχη Βαρθολομαῖο, πρωτεργάτη καὶ στύλο τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι μνημονεύοντάς τον δηλώνει ὅτι πιστεύει καὶ αὐτὸς τὰ ἴδια. Ὡς πρὸς τὴν ἀποφυγὴ κοινωνίας πρὸς τοὺς πατέρες τῆς Σκήτης πράττει ὀρθῶς, διότι ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ ἀχειροτόνητους τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους δὲν ἀναγνωρίζουν οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους, οἱ δέκα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες. Θὰ σκεπτόσασταν ποτὲ νὰ συστήσετε στοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς αὐτῶν τῶν δέκα ἐκκλησιῶν νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικούς, ὅπως ἔπραξαν δυστυχῶς καὶ κάποιοι Ἁγιορεῖτες ἡγούμενοι, ἱερομόναχοι καὶ μοναχοί; Μήπως ἀντὶ νὰ διώκετε τὸν π. Κοσμᾶ, ἔπρεπε ὡς Ἱερὰ Μονὴ νὰ ζητήσετε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα νὰ μὴ ἀναγνωρισθεῖ ὁ νέος ἀντικανονικὸς μητροπολίτης Κιέβου Ἐπιφάνιος, καὶ νὰ μὴν ἐπιτραπεῖ στοὺς κληρικοὺς τῆς νέας ψευδοαυτοκέφαλης ἐκκλησίας νὰ ἐνεργοῦν ὡς Ὀρθόδοξοι κληρικοί, ὅταν ἐπισκέπτονται τὸ Ἅγιον Ὄρος;

Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ αἰτία τῆς, καθ᾽ ὑμᾶς, ἀπαράδεκτης καὶ δῆθεν ἀντι-μοναχικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ καλοῦ ἱερομονάχου, γιὰ τὴν ὁποία ἔπρεπε νὰ ἀλλάξετε γνώμη μετὰ τὶς ἀπαρκέστατες ἐξηγήσεις ποὺ σᾶς ἔδωσε γραπτῶς μὲ τὴν ἀπὸ 31.8.2021/13.9.2021 ἐπιστολή του, τὸ περιεχόμενο τῆς ὁποίας γνωστοποίησε καὶ σὲ ἐμένα ὡς πνευματικό του πατέρα, μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνῶ ἀπολύτως. Ὁ μοναχὸς πρέπει βέβαια νὰ σέβεται τὶς μοναστηριακὲς ἀρχὲς καὶ νὰ τηρεῖ τὰ ὑπεσχημένα, τὶς συνάξεις, τὰ ὁμόλογα, τὶς κοινὲς πρὸς τὴν Μονὴ καὶ πρὸς τὴν Σκήτη ὑποχρεώσεις. Πάνω ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀπὸ τὴν πολυπροβαλλόμενη ἀδιάκριτη ὑπακοὴ στοὺς ἡγουμένους καὶ στοὺς ἐπισκόπους, ἀπὸ τὸν παπικῆς ἔμπνευσης ἐπισκοποκεντρισμό, ἀκόμη καὶ πάνω ἀπὸ τὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ λατρεία εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς σώζουσας Ἀλή-θειας, ἡ ἀπουσία τῆς ὁποίας καθιστᾶ ὅλα τὰ ἄλλα ἄχρηστα. Αὐτὸ δὲν λέγει ὁ μέγας μοναστικὸς ἡγέτης Ὅσιος Θεόδωρος Στουδίτης ἐπικρίνοντας ὅσους μοναχοὺς τῆς ἐποχῆς του δικαιολογοῦσαν τὶς καινοτομίες καὶ τῆς αἱρέσεις; «Ἐὰν λοιπὸν μοναχοὶ εἰσί τινὲς ἐν τοῖς νῦν καιροῖς δειξάτωσαν ἐπὶ τῶν ἔργων. Ἔργον δὲ μοναχοῦ μηδὲ τὸ τυχὸν ἀνέχεσθαι καινοτομεῖσθαι τὸ εὐαγγέλιον· ἵνα μὴ ὑπόδειγμα τοῖς λαϊκοῖς προτιθέμενοι αἱρέσεως καὶ αἱρετικῆς συγκοινωνίας τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ἀπωλείας λόγον ὑφέξωσιν» (PG 99, 1049).

Τὸ νὰ μὴ ἐπικοινωνοῦμε μὲ αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς εἶναι σταθερὸ δίδαγμα τῆς Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς Παραδόσεως, καὶ εἶναι ἀναρίθμητες οἱ εὐαγγελικὲς καὶ πατερικὲς θέσεις. Περιορίζομαι νὰ ὑπενθυμίσω ἁπλῶς δύο παραδείγματα, ἑνὸς μεγάλου ἀσκητοῦ ποὺ ἐθεμελίωσε τὸν Μοναχισμὸ καὶ ἀποκαλεῖται καθηγητὴς τῆς ἐρήμου, καὶ τοῦ μεγίστου τῶν θεολόγων τῆς δεύτερης χιλιετίας, ποὺ ἐλάμπρυνε ὡς Ἁγιορείτης καὶ ἐδόξασε ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἀναφέρομαι στὸν Μέγα Ἀντώνιο καὶ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ. Γιὰ τὸν πρῶτο μᾶς διηγεῖται ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὅτι ἦταν θαυμαστὸς καὶ εὐσεβὴς σὲ θέματα πίστεως. Δὲν ἐπικοινώνησε ποτὲ μὲ τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, οὔτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Μανιχαίους καὶ τοὺς Ἀρειανούς, ἐκ τῶν ὁποίων κάποιους τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸ μοναστήρι του, ὅταν ἀπὸ τὴν συζήτηση ἔμαθε πὼς πλανῶνται. Εἶπε μάλιστα πὼς οἱ λόγοι τους εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τὸ δηλητήριο τοῦ φιδιοῦ: «Καὶ τὰ πίστει δὲ πάνυ θαυμαστοὺς ἦν καὶ εὐσεβής. Οὔτε γὰρ Μελιτιανοῖς τοῖς σχισματικοῖς ποτε κεκοινώνηκεν εἰδὼς αὐτῶν τὴν ἐξ ἀρχῆς πονηρίαν καὶ ἀποστασίαν· οὔτε Μονιχαίοις ἢ ἄλλοις τισὶν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά, ἢ μόνον ἄχρι νουθεσίας τῆς εἰς εὐσέβειαν μεταβολῆς, ἡγούμενος καὶ παραγγέλλων τὴν τούτων φιλίαν καὶ ὁμιλίαν βλάβην καὶ ἀπώλειαν εἶναι ψυχῆς. Οὕτω γοῦν καὶ τὴν τῶν Ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο, παρήγγελλέ τε πᾶσι μήτε ἐγγίζειν αὐτοῖς μήτε τὴν κακοπιστίαν αὐτῶν ἔχειν. Ἀπελθόντας γοῦν ποτέ τινας πρὸς αὐτὸν τῶν Ἀρειομανιτῶν, ἀνακρίνας καὶ μαθὼν ἀσεβοῦντας, ἐδίωξεν ἀπὸ τοῦ ὅρους λέγων ὄφεων ἰοῦ χείρονας εἶναι τοὺς λόγους αὐτῶν» (Βίος 68).

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὡς Ἁγιορείτης ἱερομόναχος, διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχου Ἰωάννου Καλέκα. Σὲ ἐπιστολή του «Πρὸς τὸν εὐλαβέστατον ἐν Μοναχοῖς κὺρ Διονύσιον» ἐξ ἀρχῆς σημειώνει ὅτι ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας. Στὸ πρῶτο εἴδος ἀνήκουν οἱ κατ᾽ ἐξοχὴν ἄθεοι, ὅσοι δηλαδὴ ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Στὸ δεύτερο εἴδος ἀθεΐας ἀνήκουν οἱ αἱρετικοί, ποὺ διαστρεβλώνουν τὴν περὶ Θεοῦ διδασκαλία, καὶ στὸ τρίτο εἴδος ἀθεΐας ἀνήκουν ὅσοι σιωποῦν καὶ δὲν ἐλέγχουν τοὺς ἀθέους τοῦ πρώτου εἴδους καὶ τοὺς αἱρετικοὺς τοῦ δευτέρου. Ὅπως καὶ σήμερα ὑπῆρχαν καὶ τότε Ἁγιορεῖτες ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν σὲ σύγκρουση μὲ τὸν αἱρετίζοντα πατριάρχη. Ἐπέκριναν μάλιστα τὸν Ἅγιο Γρηγόριο, διότι, ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ νὰ ἀσκεῖ τὴν ὑπακοή, ὅπως συμβουλεύουν καὶ οἱ σημερινοὶ αἱρετίζοντες πατριάρχες, ἐπίσκοποι καὶ ἡγούμενοι, ἀναλώθηκε στὸν ἔλεγχο τῆς πλάνης τοῦ Βαρλαάμ. Δὲν διστάζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἐνῶ ἦταν ἀκόμη ἱερομόναχος, νὰ ἐλέγξει τὸν Βαρλααμίτη πατριάρχη Ἀντιοχείας Ἰγνάτιο μὲ αὐστηρή γλώσσα καὶ νὰ γράψει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια. Ἡ πλάνη καὶ ἡ αἵρεση σὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τώρα οἱ πλανεμένοι καὶ οἱ αἱρετίζοντες διαδίδουν στοὺς ἀκατήχητους πιστοὺς ὅτι τὸ νὰ μὴ μνημονεύεις τὸν πατριάρχη ἢ τὸν ἐπίσκοπο, ἡ ἱεροκανονικὴ δηλαδὴ Ἀποτείχιση, σὲ θέτει ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐνῶ μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστές. Ἦταν λοιπὸν ἐκτὸς Ἐκκλησίας ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ποὺ δὲν μνημόνευε τὸν πατριάρχη; Καὶ ἦσαν ἐκτὸς Ἐκκλησίας οἱ τρεῖς ἐπίσκοποι καὶ ὁλόκληρο τὸ Ἅγιον Ὄρος, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ποὺ διέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἐπὶ τρία ἔτη (1969-1972). Λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος: «Καὶ γὰρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί˙ καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καὶ τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἂν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καὶ ἀρχιποίμενας ἱεροὺς ἑαυτούς καλοῦντες καὶ ὑπ᾽ ἀλλήλων καλούμενοι˙ μηδὲ γὰρ προσώποις τὸν χριστιανισμόν, ἀλλ᾽ ἀληθείᾳ καὶ ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα.» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 3).

Ὁ δεύτερος λόγος ποὺ μὲ παρακίνησε νὰ γράψω αὐτὴν τὴν ἐπιστολή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ δηλώσω τὴν συμφωνία μου γιὰ τὴν ὁμολογητικὴ καὶ ἄξια ἐπαίνων στάση τοῦ ἱερομονάχου Γέροντος Κοσμᾶ, ποὺ στηρίζεται στὴν διαχρονικὴ διδασκαλία καὶ πράξη τῶν Ἁγίων, ἦταν ἡ ἐκτίμησή μου, καὶ τὸ ἐκφράζω αὐτὸ μὲ βαθύτατη θλίψη καὶ πικρία, ὅτι αὐτὸς ὁ χρόνιος καὶ ἀπάνθρωπος διωγμός ἐναντίον του οὐσιαστικὰ στρέφεται καὶ πάλιν πρὸς τὸ ταπεινό μου πρόσωπο. Ὁ ἱερομόναχος Κοσμᾶς ταυτίζεται ἀπολύτως πρὸς τὶς θέσεις καὶ ἀπόψεις μου γιὰ ὅσα συνταράσσουν τὴν Ἐκκλησία τὸν τελευταῖο καιρό καί ἐκθεμελιώνουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό εἶναι ὁ μόνος ἱερεύς τῆς περὶ τὸ Κελλίον μου περιοχῆς, στὸν ὁποῖο μπορῶ νὰ λειτουργοῦμαι καὶ νὰ κοινωνῶ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Μὲ τὴν ἐπιβολή λοιπὸν εἰς αὐτόν, χωρὶς σοβαρούς λόγους, χωρίς συγκεκριμένα παραπτώματα, τῆς ποινῆς τῆς ἀργίας, ἡ ὁποία κατὰ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο ἐπιβάλλεται μὲ συγκεκριμένο κατηγορητήριο καὶ συγκεκριμένη διαδικασία, οὐσιαστικά ἐπιδιώκετε νὰ μᾶς ἀφήσετε ἀλειτούργη-τους καὶ ἀκοινώνητους, ἐμένα καὶ τοὺς περὶ ἐμὲ πατέρες, ὅπως ἐπράξατε ἐνωρίτερα διώκοντας τόν παπα-Εἰρηναῖο ἐντελῶς ἄδικα.

Ὁ τρίτος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ σκανδαλισμὸς τὼν πιστῶν, ποὺ σέβονται καὶ τιμοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅταν πληροφορηθοῦν τὰ ἀπάνθρωπα καὶ πρωτάκουστα ἢ ἀνήκουστα μέτρα ποὺ πήρατε ἐναντίον τοῦ ἱερομονάχου Κοσμᾶ, γιὰ νὰ κάμψετε τὶς ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις του. Σᾶς εἶναι γνωστά καὶ δὲν θὰ τὰ ἀπαριθμήσω. Δὲν τὸν ἐκάμψατε οὔτε μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐκδίωξης ἀπὸ τὸ Κελλί του, οὔτε μὲ τὴν διακοπὴ παροχῆς νεροῦ ἐπὶ ἐννέα (9) μῆνες. Οἱ μοναχοὶ διώκονται, δὲν διώκουν. Δὲν θὰ ἐπιχειρηματολογήσω περισσότερο, διότι γνωρίζω ὅτι θὰ σᾶς παροργίσω, ἂν ἤδη δὲν σᾶς παρώργισα, ὑποστηρίζοντας ἕναν ἀδίκως διωκόμενο, συκο-φαντούμενο καὶ ἐκβιαζόμενο ἀδελφό μας. Ἡ πατρικὴ καὶ ποιμαντική σας μέριμνα ἔπρεπε νὰ στραφεῖ πρὸς ἄλλους ἐξαρτηματικοὺς ἀδελφοὺς τῆς Μονῆς μας, ποὺ ἔχουν ξεφύγει τελείως ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς μοναχικῆς ζωῆς καὶ τελείωσης, καὶ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ νουθετήσετε καὶ νὰ συνετίσετε, καὶ ὄχι τὸν παπα-Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν δική μου καθοδήγηση καὶ ἄλλων Γερόντων πράττει τὰ αὐτονόητα, τὰ εὐάρεστα εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὄχι εἰς τούς ἰσχυροὺς καὶ ἐξουσιαστὲς τῶν τοῦ κόσμου.

Οἱ ἀδίκως καὶ ἀντικανονικῶς ἐπιβαλλόμενες ποινές, ὅταν προέρχονται ὄχι ἀπὸ ἀδελφικὴ καὶ πατρικὴ μέριμνα, ἀλλὰ ἀπὸ προσπάθεια ἐκβιασμοῦ καὶ ἐκφοβισμοῦ πρὸς ἐπιτυχίαν ἀντορθοδόξων στόχων, δὲν ἐπικυρώνονται ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλοίμονον ἂν ὁ Θεὸς ἐνέκρινε τοὺς διωγμοὺς αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων.

Εὔχομαι ὁ Θεὸς ταῖς πρεσβείαις τῶν ὁμολογητῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων νὰ ἐνισχύσει περαιτέρω τὸν παπα-Κοσμᾶν εἰς τὴν ὀρθόδοξη πορεία καὶ νὰ φωτίσει καὶ ὑμᾶς νὰ σταματήσετε νὰ τὸν διώκετε ἀδίκως. Ἡ ποινὴ τῆς ἀργίας ποὺ τοῦ ἐπιβάλατε ὡς πρὸς τὸ ἱεροπρακτεῖν ἐπὶ ἕξι μῆνες δὲν εἶναι «ἀφυπνιστική», ὅπως νομίζετε, ἀλλὰ ἄδικη καὶ ἐκδικητική! Ἄλλοι πρέπει νὰ ἀφυπνισθοῦν καὶ νὰ κατανοήσουν τὰ διὰ τοὺς μοναχοὺς αὐτονόητα. Κατὰ ἰδική μου συμβουλὴ καὶ προτροπή, ἀλλὰ καὶ ἄλων Γερόντων, δὲν θά τηρήσει τὸν κανόνα τῆς ἀργίας, διότι δὲν εἶναι σύμφωνος οὔτε μὲ τὸ γράμμα οὔτε μὲ τὸ πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, καὶ συνεπῶς οὔτε μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τὸν Ἐσωτερικό Κανονισμό τῆς Μονῆς.

Μὲ σεβασμὸ καὶ ἐλπίζοντας στὴν παύση τοῦ διωγμοῦ ἐναντίον μας.

 

Μοναχὸς Γαβριήλ

 Ἡ ἱστορία τῆς νομιμοποίησης τῶν ἀμβλώσεων καί ἡ ἀνάγκη γενικῆς ἀνατροπῆς της

«Ἀφῆστε με νά ζήσω»!

 

Τό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν Η.Π.Α., στίς 24 Ἰουνίου 2022, (....), ἐξέδωσε τήν ἱστορική ἀπόφαση μέ τήν ὁποία ἀνέτρεψε τήν προηγούμενη ἀπόφαση στήν ὑπόθεση  «Roe v. Wade» (1973), μέ τήν ὁποία ἀνατραπεῖσα ἀπόφαση, ἀναγνωρίστηκε τό «συνταγματικό δικαίωμα» τῆς γυναίκας στήν ἄμβλωση, παραβλέποντας τά δικαιώματα τοῦ κυοφορουμένου ἀνθρώπου. Ἡ ἐξ ἀρχῆς ἐσφαλμένη ἐκείνη ἀπόφαση ἀπετέλεσε «σημαία» γιά τά φεμινιστικά κινήματα, παρασύροντας σχεδόν ὅλο τόν κόσμο στήν ἀποδοχή τῆς ἔκτρωσης, ὡς μίας ἁπλῆς χειρουργικῆς ἐπέμβασης.

 

Ἐνάγουσα στήν ὑπόθεση ἦταν μία ἀκτιβίστρια, ἡ ὁποία  ἔγινε γνωστή μέ τό ψευδώνυμο Jane Roe. Ἡ συγκεκριμένη γυναίκα εἶχε κινηθεῖ νομικά προκειμένου νά ἐπιτύχει τήν Συνταγματική Ἀναγνώριση τῆς ἔκτρωσης καθότι ἡ ἴδια κυοφοροῦσε τό τρίτο της παιδί, χωρίς ὅμως νά τό ἔχει «προγραμματίσει». Οἱ δικαστές τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου προχωρώντας σέ νομικούς ἀκροβατισμούς γιά νά φθάσουν σέ μία προειλημμένη ἰδεολογική ἀπόφαση, «δικαίωσαν» τήν Roe μέ μία ἀπόφαση πού ἴσχυσε γιά 49 χρόνια, παρά τήν ἰσχυρή κριτική πού δέχτηκε γιά τά νομικά ἐπιχειρήματά της, ἀκόμα καί ἀπό ὑπερασπιστές τῶν ἐκτρώσεων. Χαρακτηρίστηκε δέ ἡ ἀπόφαση περισσότερο ὡς ἀκτιβιστική, παρά νομική, ἀφοῦ τό σκεπτικό της ἦταν ἀντίθετο μέ τά διδάγματα τῆς βιολογίας καί μέ τό δίκαιο τῆς Ἀμερικῆς.

 

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ Roe, ἄν καί πέτυχε τόν ἀρχικό σκοπό της, δηλαδή τήν νομική ἀναγνώριση τοῦ «δικαιώματός» της νά κάνει ἔκτρωση, τελικά ἡ ἴδια δέν πραγματοποίησε τήν ἔκτρωση καί γέννησε τό παιδί της δίνοντάς το μετά γιά υἱοθεσία. Μάλιστα στό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της ἀφιερώθηκε στόν ἀγώνα κατά τῶν ἀμβλώσεων, χαρακτηρίζοντας τήν ὑπόθεση «ROE» ὡς τό μεγαλύτερο λάθος τῆς ζωῆς της.

 

Ἡ συνέχεια γνωστή. Ἡ Ἀμερική ὡς χώρα πού διαδραματίζει βαρύνοντα ρόλο στίς ἐξελίξεις στόν ὑπόλοιπο πλανήτη, συμπαρέσυρε στήν ἀναγνώριση τοῦ «δικαιώματος» στήν ἄμβλωση σχεδόν ὅλο τόν κόσμο. Ἡ Ἑλλάδα, πιστός οὐραγός κάθε δυτικοῦ παραλογισμοῦ, προχώρησε τό 1986 στή νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, μέ ἕνα νομοθέτημα τό ὁποῖο σήμανε τήν πνευματική καί δημογραφική κατάρρευση τῆς χώρας.

 

Καί ἄν στήν Ἑλλάδα οἱ ἀντιδράσεις ἦταν ἰσχνές, στήν Ἀμερική δημιουργήθηκε ἕνα μεγάλο κίνημα πού ἔδωσε μεγάλες μάχες γιά τήν προστασία τῆς ἀγέννητης ζωῆς, οἱ λεγόμενοι pro-lifers οἱ ὁποῖοι ἀντιστάθηκαν μέ κάθε νόμιμο μέσο σέ αὐτόν τόν παραλογισμό. Καί ἐνῶ ὁ ἀγώνας τούς φάνταζε μάταιος, ἔπειτα ἀπό μισό αἰώνα ἦλθε γι’ αὐτούς ἡ δικαίωση. Ἀλλά ἀκόμα καί ἄν δέν ἐρχόταν ἡ δικαστική νίκη, ὁ ἀγώνας τους ὄντως δέν ἦταν μάταιος, ἀφοῦ σέ προσωπικό ἐπίπεδο διαχώρισαν τή θέση τους ἀπό μία κοινωνία πού νομιμοποίησε τό φόνο τῶν πλέον ἀδυνάτων ἀνθρωπίνων ὄντων καί ἐπιπλέον ἀφύπνισαν ἑκατομμύρια συνειδήσεις, ματαιώνοντας στήν πράξη χιλιάδες ἐκτρώσεις.

 

Ὁ δικαιωμένος ἀπό κάθε ἄποψη ἀγώνας τους, ἐμπνέει κάθε ἐλεύθερο ἄνθρωπο πού δέν ὑπέταξε τή συνείδησή του στά κελεύσματα τῆς νέας τάξης πραγμάτων καί καταρρίπτει τό ἐπιχείρημα τῆς «ματαιότητας» τῆς ἀντίστασης, πού κρύβει περισσότερο τήν ἀνυπαρξία διάθεσης γιά ἀγώνα. Ὅπως κάθε ἀγαθό, ὁ ἀγώνας αὐτός εἶχε τό κόστος του. Αὐτό τό κόστος καί οἱ δυσκολίες εἶναι τά παράσημα τῶν ἀγωνιζομένων καί ἴσως ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία ἀκόμα καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἔκβαση τοῦ ἀγώνα.

 

Οἱ ἄνθρωποι πού τόλμησαν νά τά βάλουν μέ τά μεγαθήρια τῶν ὑγειονομικῶν ἑταιρειῶν ἀμβλώσεων, μέ τό λόμπυ τοῦ ἀκραίου φεμινισμοῦ, μέ τά συστημικά ΜΜΕ, χαρακτηρίστηκαν γραφικοί, περιθωριοποιήθηκαν, ἀπειλήθηκαν. Παρόμοιες καταστάσεις συνέβησαν καί μέ τό ἐσχάτως ἐμφανισθέν κίνημα τῶν pro-lifers (ὑπέρ τῆς ζωῆς) στήν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι ἔδρασαν εἰρηνικά, ἐνημερώνοντας μέ ἡμερίδες, ἀφίσες στό μετρό. Δράσεις πού συνάντησαν σθεναρή ἀντίδραση ὄχι μόνο ἀπό τούς συστημικούς μπαχαλάκηδες πού ἀπειλοῦσαν καί ἔγραφαν συνθήματα ἐναντίον ἰατρῶν, τραμπούκιζαν τά γραφεῖα τοῦ «ἀφῆστε με νά ζήσω», μαζεύονταν ἔξω ἀπό τούς χώρους τῶν ἡμερίδων γιά νά δημιουργήσουν προβλήματα καί οὕτω καθ’ ἑξῆς, ἀλλά καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἐξουσία αὐτοπροσώπως μέ τή ματαίωση τῆς καμπάνιας στό μετρό.

 

Ἡ Ἀνθρώπινη Ζωή εἶναι μοναδική, ἀναντικατάστατη, ξεκινάει ἀκριβῶς τή στιγμή τῆς σύλληψης καί εἶναι ἕνα Μοναδικό Δῶρο Θεοῦ καθότι ἐκτός τῶν ἄλλων ὁ ἄνθρωπος καθίσταται κατά Χάριν συνδημιουργός τῆς Ζωῆς! Κανένας ἀπολύτως δέν ἔχει δικαίωμα νά βλάψει τό ἔμβρυο, καθότι εἶναι αὐτόνομος ὀργανισμός μέ τήν δική του Ψυχή καί τό δικό του μοναδικό δικαίωμα στήν Ζωή. Εἶναι ὑποκρισία νά θεωρεῖται ζωή ἕνα κύτταρο στήν Ἀνταρκτική, στούς βυθούς τῶν ὠκεανῶν καί στόν πλανήτη Ἄρη καί νά μή θεωρεῖται ζωή τό ἔμβρυο πού ἀποδεδειγμένα ζεῖ, κινεῖται, αἰσθάνεται.

 

Εἶναι πλέον καιρός νά ἀνοίξει ἕνας γνήσιος κοινωνικός διάλογος γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ ζητήματος, τό ὁποῖο ἔχει ἐπιπτώσεις ὄχι μόνο στό δημογραφικό ζήτημα τῆς Ἑλλάδας ἀλλά καί στό ζήτημα τῆς ψυχικῆς ὑγείας καί τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης καί εὐημερίας.

 

Φρονοῦμε ὅτι ἡ ἀλλαγή τῆς στάσης τῆς κοινωνίας μας ἀπέναντι στό θέμα τῶν ἐκτρώσεων, εἶναι ἐπιβεβλημένη. Τά ἑκατομμύρια δολοφονημένων ἀνυπεράσπιστων βρεφῶν, μέ τήν ἀνοχή καί τῆς Πολιτείας, «ἐκδικοῦνται» πνευματικά τά ἐγκλήματα, κατά τό «μάχαιραν ἔδωκας, μάχαιραν θά λάβεις» (Ματθ. 5,3). Ἡ ἠθική ἀπενεχοποίηση τῶν ἀμβλώσεων, ὄχι μόνο ὠθοῦν ἑκατομμύρια γυναῖκες νά προβοῦν σέ αὐτή τήν ἀποτρόπαια πράξη, ἀλλά τίς ἐμποδίζουν ἀπό τή σωτήρια εἰλικρινῆ μετάνοια πού εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τίς τρομερές συνέπειες τῆς «νόμιμης» πράξεώς τους.

 

Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν

 

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ:

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΩΫΣΗΣ,

Ο ΓΕΡΩΝ, ΕΚ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ 

(1872-1946).

ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ,
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ
 ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΩΫΣΕΩΣ
(15 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021),
ΥΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΑ.

 Ἐπί τῆ μνήμῃ τοῦ τοπικῶς ἐπί τοῦ παρόντος τιμωμένου (ἐν Κορινθίᾳ) Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Μωϋσέως (+1946), Καθηγουμένου, τοῦ ἐκ Καστελλορίζου 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ

ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΩΫΣΗΝ

(Ποίημα Μακρίνης μοναχῆς, Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Κωσταλεξίου Φθιώτιδος)

(1872 - +1946)

 

Κύριε εἰσάκουσον....

Θεός Κύριος....(δ΄)

 

Τροπάριον Ἦχος δ΄

Ὁ ὑψωθείς ἐν τῶ Σταυρῶ

 

Ἐν τῶ πελάγει πειρασμῶν καί σκανδάλων, κλυδωνιζόμενα τά τέκνα σου πάτερ, ἐν πίστει ἀδιστάκτῳ σοι προσφέρομεν ὠδήν, ταύτην τήν ἱκέσιον, ἀκλινῶς ἐκβοῶντες· πάντας τούς ὑμνοῦντας σε, διαφύλαξον σώους, καί Παραδείσου εἰς τόν γαληνόν,ταῖς σαῖς πρεσβείαις λιμένα ὁδήγησον.

 

Δόξα

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου τοῦ Ναοῦ

Καί νῦν 

Οὐ σιωπήσομεν ποτέ, Θεοτόκε,...

 

Ὁ Ν΄ Ψαλμός

 

Κανών ἦχος πλ. δ΄

Ὠδή α' Ὑγράν διοδεύσας

Στίχ. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Εὐνοίας σου πάτερ τῆς πρός Θεόν, λαμπράς τάς ἀκτῖνας, τοῖς ἱκέταις σου ἐφαπλῶν, τόν ζόφον παθῶν τῶν ψυχοφθόρων, δεόμεθά σου διάλυσον τάχιστα.

Τῶν πάλαι Ὁσίων τήν θαυμαστήν, Μωϋσῆ πάτερ, ἐμιμήσω διαγωγήν, αὐτῶν καί ἡμῖν ἐνασκουμένοις, τήν προθυμίαν πρεσβείαις σου δώρησαι.

Χριστοῦ ἀγαπήσεως τῶ πυρί, ψυχρά μου καρδίαν, σύ κατάφλεξον Μωϋσῆ, ματαίων φροντίδων ὅπως φύγω, τῶν εἰς δεινήν με συρόντων ἀμέλειαν. 

Θεοτοκίον.

Ὡς νύξ τήν καρδίαν μου συμφορῶν, τό πλῆθος σκοτίζει, ἀλλ' ἀνάτειλον αὐθωρόν, αὐγήν λαμπροφόρον σῶ ἱκέτῃ, πνευματικῆς εὐφροσύνης Θεόνυμφε.

 

Ὠδή γ΄ Οὐρανίας ἀψῖδος

Χαριστήριον ὕμνον, χρεωστικῶς ἅπαντες, οἱ τῶν δαψιλῶν δωρεῶν σου, πάτερ καρπούμενοι, σοί προσκομίζομεν, μεγαλοφώνως τήν Χάριν, Μωϋσῆ κηρύττοντες ὡς πανευγνώμονες. 

Λογισμῶν ἀποκρούειν, ψυχοβλαβῶν ἴσχυσον, πάσας ἐπιθέσεις ραδίως, τόν ἀνυμνοῦντα σε, διασωζόμενος, τῶν πολυπλόκων παγίδων, Μωϋσῆ ἀοίδιμε, τοῦ πολεμήτορος.

Ραθυμίας τῶ βέλει, τῶ ἐχθρικῶ ἔγειρον, τήν θανατωθεῖσαν ψυχήν μου, τῆ μεσιτεία σου, καί μή ἐάσης με, πάλιν ἐκπέσαι εἰς χεῖρας, φοβεροῦ τοῦ δαίμονος, καθικετεύω σε.

Θεοτοκίον.

Ἡ ἐλπίς μου Παρθένε, σύ ἀληθῶς πέφηνας, καί ἡ ταχινή ἀρωγή μου, καί προστασία μου, καί γλυκυτάτη μου, παραμυθία Μαρία, καί ἡ πρός τόν Κύριον, πρέσβυς εὐπρόσδεκτος. 

Διάσωζε τούς τήν ἐτήσιον μνήμην σου ἐκτελοῦντας, θλιβερῶν ἐπερχομένων τῶν ἑκάστοτε, καί παντοίων Μωϋσῆ ἀσθενημάτων. 

Ἐπίβλεψον....

Αἴτησις. Κύριε ἐλέησον ιε΄

Κάθισμα

Ἦχος β΄ Τά ἄνω ζητῶν

Φρουρός ἀσφαλής, καί τεῖχος ἀκατάβλητον, ἀστήρ ἀπλανής, καί σκέπη θεοδώρητος, ἀληθῶς σύ πέφηνας, Μωϋσῆ τοῖς πίστει καλοῦσι σε, ταῖς σαῖς πρεσβείαις πάτερ πρός Θεόν, λυτρῶν χαλεπῶν τῶν περιστάσεων.

Ὠδή δ΄ Εἰσακήκοα Κύριε

Χαριτόβρυτα νάματα, ὡς πηγή ἀείρροος τοῖς προστρέχουσιν, ἀναβλύζεις ἀξιάγαστε, καύσωνα σβεννύων πάτερ θλίψεων.

Προσευχαῖς θεοδέκτοις σου, λύτρωσαι ταχέως τούς προσιόντας σοι, τῶν παθῶν ψυχῆς καί σώματος, ὅπως κατά χρέος εὐφημῶμεν σε.

Ἰδικόν μου τό θέλημα, πάτερ ὑποτάξαι προθύμως ποίησον, τῆ Βουλῆ τοῦ Παντοκράτορος, τοῦ ἐργαζομένου τό συμφέρον μοι.

Θεοτοκίον.

Τῶν ἀπείρων θαυμάτων σου, τίς μή ἀνυμνήση Ἁγνή τό ἄμεσον, δι' ὧν Μῆτερ τοῖς ἱκέταις σου, δείκνυς τῆς καρδίας σου τό εὔσπλαγχνον.

Ὠδή ε΄ Φώτισον ἡμᾶς

Ὕπνον Μωϋσῆ, ἐκ ψυχῆς μου ἀποτίναξον, τῆς ραθυμίας ἱκεσίαις σου, καί πρός ἐγρήγορσιν τόν νοῦν μου σύ κατεύθυνον. 

Πνεύματος λαμπρόν, ἀνεδείχθης οἰκητήριον, καί ὑποτύπωσις πρός μίμησιν, τοῖς τήν ὁδόν τῶν ἀρετῶν βαδίσαι θέλουσιν.

Τήρει Μωϋσῆ, τόν ἱκέτην σου ἀμέτοχον, τῆς ψυχοφθόρου κατακρίσεως, καί πάσης ἄλλης ἀξιάγαστε κακότητος.

Θεοτοκίον.

Σέ μετά Θεόν, βοηθόν μου ἑτοιμότατον, ὡς ἀληθῶς Παρθένε κέκτημαι, πάσης ἀνάγκης ἐκλυτροῦσα με καί θλίψεως.

Ὠδή στ΄ Τήν δέησιν

Ἀνέτειλεν, ἡ φωσφόρος σήμερον, ἑορτή σου Μωϋσῆ θεοφόρε, φωταγωγοῦσα τούς σοί προσιόντας, καί ὁλοτρόπῳ ἐν πίστει τιμῶντας σε, καί σκοτασμόν τῶν πειρασμῶν, πρεσβειῶν σου φωτί ἐκδιώκουσα. 

Ἀσάλευτος, ἐν τῆ πίστει ἔμεινας, ὡς ἀδάμας Μωϋσῆ θεοφόρε, ἀκολουθῶν τοῖς θεσμοῖς τοῖς πατρώοις, καί ἀπειλάς μηδαμῶς σύ πτοούμενος, διό συντήρει καί ἡμᾶς, καθαρούς ἀπό πάσης αἱρέσεως. 

Μονάζοντα, πλανηθέντα ἔσωσας, τῆς οἰήσεως στοργῆ πατρικῆ σου, ὑπομονήν σύ δεικνύων θεόφρον, μόνον ψυχῆς τό συμφέρον σκοπούμενος, διό κἀμέ ταῖς σαῖς εὐχαῖς, ὑψηλόφρονος γνώμης ἀπάλλαξον.

Θεοτοκίον.

Ἐκίνησαν, γνώμῃ δολιόφρονι, πονηρά βροτοί κακότροποι χείλη, κατηγοροῦντα ἀδίκως Παρθένε, τόν σόν θεράποντα ὧν τῆς φαυλότητος, διάσωσόν με παρευθύς, καί λεχθέντων με δεῖξον ἀλλότριον.

Διάσωζε τούς τήν ἐτήσιον μνήμην σου ἐκτελοῦντας, θλιβερῶν ἐπερχομένων τῶν ἑκάστοτε, καί παντοίων Μωϋσῆ ἀσθενημάτων. 

Ἄχραντε....

Αἴτησις. Κύριε ἐλέησον ιβ'

Κοντάκιον

Ἦχος β΄ Τοῖς τῶν αἱμάτων σου

Θαυματουργῶν καθ' ἑκάστην πανόλβιε, θεοπειθεῖ Μωϋσῆ μεσιτείᾳ σου, καί ἱκετῶν σου πληρῶν τά αἱτήματα, ὥσπερ λαμπάς ἐξαστράπτεις τοῖς πέρασι, διό εὐγνωμόνως σέ γεραίρομεν.

Προκείμενον.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ

Στίχ. Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον

Τό Εὐαγγέλιον

Δόξα

Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις...

Καί νῦν 

Ταῖς τῆς Θεοτόκου....

Στίχ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός.... 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄ Μεταβολή τῶν θλιβομένων

Ὡς κεκτημένος παρρησίαν, τούς τήν λαμπράν σου πολιτείαν θαυμάζοντας, καί στερρῶς μιμουμένους, σῶζε πάτερ Μωϋσῆ, νόσων ἀνιάτων καί κινδύνων, θλίψεων καί τῶν πειρατηρίων, σεπταῖς σου ταῖς πρεσβείαις πρός Θεόν.

Κύριε ἐλέησον ιβ΄

Ὠδή ζ΄ Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας

Ἀπογνώσεως πάτερ, τῆς δουλείας με ρῦσαι τόν προσφύγοντά σοι, δι΄ ἧς καταβαλεῖν με, ὁ δόλιος πειρᾶται, ἀλλά τούτου κατάβαλε, τήν μανιώδη ὀφρῦν, ὅπως σε μακαρίζω.

Συμπαθείας σου δρόσῳ, τήν αὐχμώδη ψυχήν μου παθῶν ξηρότητι, ποτίζων ἐκβλαστάνειν, ἑκατονταπλασίως, Μωϋσῆ παναοίδιμε, τῶν ἀρετῶν τούς καρπούς ποίησον καθ' ἑκάστην.

Ὡς ἠγάπησας πάτερ, τόν πλησίον ἐμπράκτως οὕτω με πλήρωσον, ἀγάπης τῆς ἐνθέου, ἐν καθαρᾶ καρδίᾳ, ὅπως ψάλλω Κυρίῳ μου· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἶ.

Θεοτοκίον.

Ὑπερένδοξε Κόρη, Ναζαρέτ τῆς ἀσήμου, Θεόν ἡ τέξασα, ἡμῶν τάς ἱκεσίας, προσάγαγε Υἱῶ σου, τῶν πταισμάτων τήν ἄφεσιν, ὅπως δωρήση Αὐτόν, τοῖς πόθῳ ἀνυμνοῦσιν.

 

Ὠδή η΄ Τόν Βασιλέα

Τόν Βασιλέα τῶν Οὐρανῶν ἐκδυσώπει, ἁμαρτίας ὅπως συγχωρήση, τοῦ τάς προσευχάς σου, ἐν πίστει ἐκζητοῦντος.

Ἀδιαλείπτου εὐχῆς ἐργάτην με δεῖξον, Μωϋσῆ προθυμότατον ὅπως, τοῦ Χριστοῦ τῆ κλήσει, πολέμιον μαστίζω. 

Χριστοῦ τῶ Νόμῳ ὁ συναρμόσας τόν βίον, Μωϋσῆ ἀρετῶν με χιτῶνα, ἀμφίασον πάτερ, ταῖς θείαις σου πρεσβείαις. 

Θεοτοκίον.

Τό θολερόν μου, ταῖς προσβολαῖς τοῦ βελίαρ, διανοίας κάθαρον Μαρία, ταύτην συντηροῦσα, ἐν πλήρει διαυγείᾳ.

Ὠδή θ΄ Κυρίως Θεοτόκον

Ἐξ ὕψους μή ἐλλίπης, θεόφρον φιλοστόργως, σύ Μωϋσῆ ἐποπτεύων τά τέκνα σου, ἐν μέσῳ πάτερ δεινῶν εὑρισκόμενα.

Τῶν θείων προσταγμάτων, οὐδόλως παρεκκλίνειν, τῆ ἀρωγῆ σου τῶ πίστει προστρέχοντι, βοήθησόν μοι λιταῖς σου πανόλβιε.

Ὡς ἔχεις παρρησίαν, μετά τῶν Ἀσωμάτων, τόν σέ γεραίροντα πάτερ ἀξίωσον, ἐν Παραδείσῳ εὐφραίνεσθαι πάντοτε.

Θεοτοκίον.

Θεόνυμφε Μαρία, ψυχῆς μου θυμηδία, καί τοῦ νοός μου γλυκεῖα ἐνθύμησις, σῶν πρεσβειῶν με φωτί καταφαίδρυνον.

  

Μεγαλυνάρια

Ἄξιόν ἐστιν....

Τήν Ὑψηλοτέραν τῶν Οὐρανῶν.... 

Πάντες οἱ ρυσθέντες θαυμαστικῶς, νόσων ἀνιάτων, ταῖς λιταῖς σου πρός τόν Θεόν, Μωϋσῆ παμμάκαρ, καρδίᾳ εὐγνωμόνῳ, τήν ὑμνωδίαν ταύτην, σοί προσκομίζομεν. 

Χάριν κεκτημένος παρά Θεοῦ, πάτερ τῶν θαυμάτων, νοσημάτων καί πειρασμῶν, θλίψεων κινδύνων, καί πάντων ἐναντίων, θεόφρον διασώζεις, τούς ἀφορῶντας σοι.

Μή παύση πρεσβεύων ὦ Μωϋσῆ, ὑπέρ τῶν τιμώντων, σήν ἐτήσιον ἑορτήν, ὅπως αἰωνίου, ζωῆς ἀξιωθῶμεν, ἐν γῆ τῆ τῶν Δικαίων, ταῖς ἱκεσίαις σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί....

Τρισάγιον.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ΄ Ταχύ προκατάλαβε

 

Προστρέχοντες ἅπαντες τῆ σῆ πρεσβείᾳ πιστῶς,

θαυμάτων τοῖς νάμασι καταρδευόμεθα, Μωϋσῆ ἱερώτατε·

ὅθεν μετ' εὐλαβείας, τήν σήν πάντιμον μνήμην,

πάτερ ἐπιτελοῦντες, κατά χρέος ὑμνοῦμεν,

τήν πρός τούς σούς ἱκέτας, φροντίδαν τήν ἄμετρον.

 

Κύριε ἐλέησον 40

Τροπάριον

Ἦχος β΄ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάσης ἐχθρικῆς ἐπιβουλῆς, λύτρωσαι ἱκέτην σου πάτερ,

ταῖς σαῖς δεήσεσι, πειρασμῶν κινδύνων τε, καί πάσης θλίψεως,

νοσημάτων ποικίλων καί, ἐξόχως δοθῆναι,

πρέσβευε τήν ἄφεσιν, τῶν ἐγκλημάτων μου,

ὅπως εὐφροσύνως γεραίρω, τήν σήν φωτοπάροχον μνήμην,

σήν εὐεργεσίαν ἐνθυμούμενος.

 

Δέσποινα πρόσδεξαι....

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου....

 

Δι' εὐχῶν....

 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΑΝΟΙΞΟΝ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ ΣΟΥ

 

(Προσευχή τοῦ ὁσίου Γέροντος Μωϋσέως)

 

 

ΕΥΛΟΓΙΑ

ΕΝΟΡΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

ΞΥΛΟΚΕΡΙΖΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

75 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ

16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021

(Ο ΟΣΙΟΣ ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ 15.6.1946 ΚΑΙ ΕΝΤΑΦΙΑΣΘΗΚΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ)

 

Η ΠΡΩΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΩΫΣΕΩΣ ΕΤΕΛΕΣΘΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑΝ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΝ ΤΗ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΕΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ (ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΩΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ) ΙΕΡΟΥΡΓΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΙΔ/ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΣΑΡΚΑΤΖΟΓΛΟΥ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΕΚΓΟΝΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ.

ΟΣΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΕΡ ΜΩΫΣΗ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΜΩΜΗΤΟΥ ΗΜΩΝ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΟΘΟΥΝΤΩΝ ΑΥΤΗΝ!

[Ἐντός τῶν ἡμερῶν θά κυκλοφορηθεῖ ἀπό τόν Δίαυλό μας "Διά Λόγου" (στό youtube) " ἡ ἐκφωνηθεῖσα κατά τήν πρώτη Θεία Λειτουργία στή μνήμη τοῦ Ὁσίου κηρυγματική ὁμιλία τοῦ Θεολόγου Δημητρίου Κάτσουρα ἀφιερωμένη στόν Βίο καί τήν Πολιτεία τοῦ μεγάλου αὐτοῦ συγχρόνου ἀληθινοῦ Ἁγίου τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας.]

Ἐπί τῆ μνήμῃ πάντων τῶν ἐν Ἁγίω Ὄρει διαλαμψάντων Ἁγίων Ἁγιορειτῶν Πατέρων

Χαῖρε Ἅγιον Ὄρος!

Σήμερα, μνήμη των Αγίων Αγιορειτών Πατέρων, κάνουμε αυτή την ταπεινή ανάρτηση-αφιέρωμα σε μια μεγάλη Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή, παλαιότερα μια από τις μεγαλύτερες σε έμψυχο υλικό στον ορθόδοξο κόσμο (περί τις 350 μοναχές), την οποία ίδρυσε το 1927 ένας σπουδαίος Αγιορείτης Ιερομόναχος και Πνευματικός, ο Ματθαίος Καρμπαδάκης, εκ Κρήτης ορμώμενος, μετέπειτα Ομολογητής και όσιος Ιεράρχης. Πρόκειται για την Ιερά και Σεβασμία Θεομητορική Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου ("Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης") Κερατέας Αττικής, όπου μεταφυτεύθηκε, καλλιεργήθηκε και καρποφόρησε η ησυχαστική, ασκητική, λατρευτική και ψαλτική Αγιορειτική Παράδοση. Εκεί όπου έζησε και ασκήτευσε και η δια Χριστόν σαλή οσία Ταρσώ (+), της οποίας τη βιογραφία συνέγραψε ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Κορναράκης.

 

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ
ΑΝΔΡΩΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ
ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ,
ΔΥΟ ΒΟΥΝΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ.

 

Με λαμπρότητα εώρτασε η φερώνυμος Ανδρική Κοινοβιακή Μονή στα Δύο Βουνά Φθιώτιδος την Δεσποτική Εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου. Τελέστηκε η καθιερωμένη πολύωρος Αγρυπνία στο περικαλλές Καθολικό της Μονής κατά την μοναστική τάξη, με τη συμμετοχή Αρχιερέων (προεξάρχοντος του Μακ/του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Στεφάνου, συμπαραστατουμένου υπό του οικείου Ποιμενάρχου Σεβ/του Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Παντελεήμονος, του Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ιγνατίου καί του Σεβ/του Επισκόπου Νικαίας κ. Παύλου), Ιερομονάχων και Πρεσβυτέρων, κατά την οποία έψαλλαν Πατέρες της Μονής και ευλαβείς λαϊκοί ιεροψάλτες. 

Μετά το πέρας της Αγρυπνίας παρετέθη εόρτιος Τράπεζα για τον Κλήρο και τους προσκυνητές, την οποία παρέθεσαν και διακόνησαν οι πατέρες της Αδελφότητος υπό τον πολυσέβαστο Καθηγούμενο Γέροντα Αρτέμιο.

Η Μονή αποτελεί υπόδειγμα τηρήσεως και καλλιέργειας αλλά και ακτινοβολίας της Ορθοδοξίας, όσον αφορά στην ακαινοτόμητη Ορθόδοξη Πίστη και την αναλλοίωτη μοναστική - ησυχαστική παράδοση. Τηρεί το άβατο για τις γυναίκες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΕΤΙΝΗ (2022) ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

 

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΥΡΙΛΛΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

 

«Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν (:Και ενώ μιλούσαν γι’ αυτά, ξαφνικά ο ίδιος ο Ιησούς στάθηκε ανάμεσά τους και τους λέει: ‘’Να είναι μαζί σας ειρήνη’’)»[Λουκά 24,36].

 

Συνεχίζοντας εδώ λέμε ότι επειδή ο λόγος για την Ανάσταση του Κυρίου έφθανε από πολλά μέρη στους αποστόλους και διεγειρόταν ο πόθος τους να δουν τον Αναστημένο Κύριο, επειδή Τον ποθούσαν, ερχόταν, και επειδή ζητούσαν να Τον δουν και Τον περίμεναν, εμφανιζόταν και αποκαλυπτόταν σε αυτούς. Αλλά όμως δεν εμφανιζόταν πλέον σε αυτούς έχοντας τα μάτια τους κρατημένα, ούτε και μιλούσε σαν για κάποιον άλλο, αλλά παρουσίαζε τον εαυτό Του φανερά, και τους παρακινούσε να έχουν θάρρος. Εκείνοι όμως και έτσι είχαν αμφιβολία και φοβούνταν. Γιατί νόμιζαν ότι δεν έβλεπαν αυτόν, αλλά κάποιο φάντασμα και σκιά. Έπειτα καθησυχάζει και την ανησυχία τους από τις σκέψεις αυτές, λέγοντας τη γνωστή και όχι ασυνήθιστη σε αυτούς φράση. Γιατί τους είπε: «Ειρήνη σε σας».

 

«Πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διατί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; (:Η αιφνιδιαστική όμως εμφάνιση του Κυρίου τούς κατατρόμαξε. Και επειδή κυριεύθηκαν από φόβο, νόμιζαν ότι έβλεπαν φάντασμα, δηλαδή ψυχή πεθαμένου που ήλθε από τον Άδη χωρίς να έχει σώμα. Ο Κύριος όμως τους είπε: ‘’Γιατί είστε ταραγμένοι; Και γιατί γεννιούνται στις σκέψεις σας λογισμοί αμφιβολίας για το αν πράγματι είμαι ο αναστημένος Διδάσκαλός σας;’’)»[Λουκά 24,37-38].

 

Για να πιστέψουν σταθερά και χωρίς αμφιβολία ότι αυτός ο Ίδιος είναι εκείνος που είχε υποστεί τα Πάθη, δείχνει καθαρά αμέσως ότι επειδή είναι Θεός κατά φύση, γνωρίζει αυτό που είναι κρυμμένο μέσα τους και δεν αγνόησε τον θόρυβο που τους προκαλούν αυτού του είδους οι λογισμοί τους. Γιατί είπε: «Τί τεταραγμένοι ἐστέ;(:Γιατί είστε ταραγμένοι;)». Απόδειξη και αυτή, και πολύ σαφής μάλιστα, ότι Αυτός που βλεπόταν δεν ήταν κάποιος άλλος, αλλά Εκείνος ο Ίδιος, τον οποίο είχαν δει να υπομένει τον θάνατο επάνω στον Σταυρό και να τοποθετείται σε μνήμα, Αυτός που βλέπει και τους νεφρούς και την καρδιά, και δεν μπορεί να του διαφύγει τίποτε από αυτά που έχουμε μέσα μας. Άρα λοιπόν επιστρατεύει ως απόδειξη το πράγμα, ότι δηλαδή γνωρίζει τη σύγχυση των σκέψεών τους.

 

Βεβαιώνοντας μάλιστα και με άλλο τρόπο ότι νικήθηκε ο θάνατος και η ανθρώπινη φύση απέβαλε τη φθορά, και ως πρώτο σε Αυτόν, δείχνει τα χέρια και τα πόδια Του και τις τρύπες των καρφιών[πρβ. Ιω.20,27: «Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός(:Έπειτα λέει στον Θωμά: ‘’Φέρε το δάχτυλό σου εδώ. Ψηλάφισε και εξέτασε τα σημάδια των πληγών μου, και δες συγχρόνως με τα μάτια σου τα χέρια μου. Φέρε το χέρι σου κάτω από τα ενδύματά μου και βάλ’ το στην πλευρά μου που χτυπήθηκε από τη λόγχη. Και μην αφήνεις τον εαυτό σου να κυριευτεί από την απιστία, ώστε να γίνεις μόνιμα και ανεπανόρθωτα άπιστος, αλλά για να προοδεύεις και να στηρίζεσαι στην πίστη, ώστε να γίνεις αμετακίνητος και αδιάσειστος σε αυτή’’)»], και τους επιτρέπει να Τον ψηλαφήσουν και να βεβαιωθούν με κάθε τρόπο, ότι το σώμα που είχε πεθάνει, όπως είπα, αναστήθηκε.

 

Ας μη συκοφαντεί λοιπόν κανένας την ανάσταση. Και όταν ακούσεις την αγία Γραφή να λέγει για το ανθρώπινο σώμα: «Σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν(:Σπέρνεται και ενταφιάζεται σώμα που ζωοποιούνταν και διευθυνόταν από τις κατώτερες φυσικές δυνάμεις της ψυχής˙ εγείρεται σώμα που θα ζωοποιείται και θα διευθύνεται από τις πνευματικές δυνάμεις της ψυχής που θα ενισχύονται από το Άγιο Πνεύμα. Υπάρχει σώμα φυσικό και υπάρχει σώμα πνευματικό)» [Α΄Κορ. 15,44], να μην αρνείσαι την επιστροφή των ανθρώπινων σωμάτων στην αθανασία. Γιατί όπως είναι ψυχικό το σώμα που ακολουθεί και είναι ζευγμένο στις ψυχικές, δηλαδή σαρκικές επιθυμίες, έτσι και πνευματικό είναι αυτό που υπακούει στα θελήματα του Αγίου Πνεύματος. Γιατί μετά την ανάσταση από τους νεκρούς δεν υπάρχει καιρός για αγάπη της σάρκας, αλλά μένει εντελώς άπρακτο το κεντρί της αμαρτίας και αυτό το φθαρτό που κατέπεσε στη γη, θα φορέσει την αφθαρσία.

 

Για να διαπιστώσουν λοιπόν οι μαθητές καθαρά ότι Αυτός ο Ίδιος είναι εκείνος που πέθανε και θάφτηκε και αναστήθηκε, δείχνει, όπως είπα, τα πόδια και τα χέρια Του. Και για να μη νομίσουν ότι είναι μάλλον πνεύμα(φάντασμα) όπως πίστευαν, αλλά σώμα αληθινό, τους προστάζει να το βεβαιωθούν λέγοντας: «Ἲδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐπέδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας (:Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου ότι έχουν τα σημάδια των καρφιών, και βεβαιωθείτε ότι είμαι εγώ ο ίδιος ο Διδάσκαλός σας που σταυρώθηκε. Ψηλαφήστε με με τα χέρια σας και βεβαιωθείτε ότι δεν είμαι άσαρκο πνεύμα· διότι η ψυχή και το φάντασμα ενός νεκρού δεν έχει σώμα και οστά, όπως βλέπετε και πείθεστε ότι έχω Εγώ’’. Και αφού είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια Του και τα πόδια Του)» [Λουκά 24,39-40]. Γιατί η σκιά και το πνεύμα και το φάντασμα δεν μπορεί να δεχθεί την αφή χεριού. Αλλά όπως λέγαμε, δείχνοντας τα χέρια και τα πόδια Του ο Κύριος στους μαθητές, τους διαβεβαίωσε ότι το σώμα που πέθανε, αναστήθηκε.

 

«Ἒτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων εἶπεν αὐτοῖς· ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε; οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου, καὶ λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν (:Επειδή όμως αυτοί από τη χαρά τους δεν πίστευαν στα μάτια τους και νόμιζαν ακόμη ότι έβλεπαν όνειρο, και θαύμαζαν για τα πρωτοφανή αυτά και ανέλπιστα γεγονότα, τους είπε ο Κύριος: ‘’ Έχετε εδώ τίποτε φαγώσιμο για να φάω και έτσι να πειστείτε ακόμη περισσότερο ότι δεν είμαι φάντασμα;’’. Και αυτοί του έδωσαν ένα κομμάτι ψάρι ψημένο και λίγη κηρήθρα. Τότε τα πήρε και έφαγε μπροστά τους. Και το έκανε αυτό όχι γιατί το σώμα Του είχε ανάγκη τροφής, αλλά για να τους βεβαιώσει ότι πραγματικά αναστήθηκε)»[Λουκά 24,41-44].

 

Και για να κάνει λοιπόν μαζί με αυτά πιο στερεωμένη σε αυτούς την πίστη τους σε αυτό, ζήτησε κάτι από τα φαγώσιμα, που ήταν ένα κομμάτι ψητού ψαριού, και όταν το πήρε, το έφαγε, ενώ τον έβλεπαν εκείνοι. Αυτό βέβαια δεν το έκανε για τίποτε άλλο, παρά μόνο για να δείξει καθαρά ότι αυτός είναι Εκείνος που αναστήθηκε από τους νεκρούς, αυτός ο οποίος και πριν από αυτό και όλον τον καιρό της ενανθρώπησής Του έτρωγε και έπινε με αυτούς και τους συναναστρεφόταν με τρόπο ανθρώπινο, σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη[Βαρούχ 3,38: «Μετὰ τοῦτο ἐπὶ γῆς ὤφθη καὶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη(: Μετά λοιπόν από αυτό φανερώθηκε στη γη και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους)»]. Το έκανε λοιπόν αυτό για να γνωρίσουν ότι το ανθρώπινο σώμα έχει ανάγκη της τροφής αυτής, ενώ το πνεύμα όχι.

 

Ποιος λοιπόν που αξιώνει ότι είναι πιστός και δέχεται τη μαρτυρία των αγίων ευαγγελιστών χωρίς αμφιβολία, θα μπορούσε να ακούσει ακόμα τις αιρετικές φαντασίες, θα μπορούσε να ανεχθεί ακόμα αυτούς που νομίζουν ότι είναι σοφοί; Γιατί η δύναμη του Χριστού νικά την ανθρώπινη εξέταση και το νόημα των συνηθισμένων πραγμάτων. Έφαγε ένα μέρος ψαριού, λόγω της αναστάσεως. Και αυτό που ακολουθεί το φαγητό, δεν ακολούθησε ποτέ στην περίπτωση του Χριστού, πράγμα που θα μπορούσε να επιζητήσει κάποιος άπιστος, γνωρίζοντας ότι αυτά που μπαίνουν στο στόμα, οπωσδήποτε εξέρχονται και ρίπτονται στο αφοδευτήριο[Ματθ.15,17: «Οὔπω νοεῖτε ὅτι πᾶν τὸ εἰσπορευόμενον εἰς τὸ στόμα εἰς τὴν κοιλίαν χωρεῖ καὶ εἰς ἀφεδρῶνα ἐκβάλλεται;(:Ακόμη δεν καταλαβαίνετε ότι εκείνο που εισάγεται στο στόμα με τις τροφές προχωρεί προς την κοιλιά και αποβάλλεται στο αποχωρητήριο;)»]. Αλλά ο πιστός δεν θα βάλει ποτέ στον νου του κάτι τέτοιο, αλλά θα αφήσει το πράγμα στη δύναμη του Θεού.

 

«Τότε διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς, καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὅτι οὕτω γέγραπται καὶ οὕτως ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενον ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ. ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων. καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφ᾿ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει ῾Ιερουσαλὴμ ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους. ᾿Εξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης, καὶ ἦσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεόν. ᾿Αμήν(:Τότε τους μετέδωσε θείο φωτισμό και τους άνοιξε τον νου για να κατανοούν τις Γραφές. Και αφού τους ανέπτυξε τις κυριότερες προφητείες, τους είπε ότι έτσι έχει γραφεί προφητικά στις Γραφές, κι έτσι έπρεπε σύμφωνα με τις προφητείες αυτές να πάθει ο Χριστός και την τρίτη ημέρα από τον θάνατό Του να αναστηθεί από τους νεκρούς, καθώς και ότι πρέπει να κηρυχθεί σε όλα τα έθνη μετάνοια και άφεση αμαρτιών στο όνομά Του. Και το κήρυγμα αυτό πρέπει να αρχίσει από την Ιερουσαλήμ. ‘’Εσείς είστε μάρτυρες όλων αυτών, δηλαδή του κηρύγματός μου, της ζωής μου, του Πάθους μου και της Αναστάσεώς μου. Και με τη μαρτυρία που θα δώσετε για μένα θα συντελεστεί το μεγάλο αυτό έργο του κηρύγματος της μετανοίας και της αφέσεως των αμαρτιών σε όλα τα έθνη. Και εγώ σας υπόσχομαι να σας βοηθήσω αποτελεσματικά στο έργο αυτό. Ιδού Εγώ, που από τώρα είμαι και ως άνθρωπος ο Βασιλεύς του κόσμου και η κεφαλή της Εκκλησίας, θα σας στείλω σε λίγο από τον ουρανό επάνω σας Αυτό που σας υποσχέθηκε ο Πατέρας μου, δηλαδή το Πνεύμα το Άγιο. Αυτό το Πνεύμα προανήγγειλαν οι προφήτες ότι θα δοθεί σε κάθε άνθρωπο. Εσείς λοιπόν καθίστε στην πόλη Ιερουσαλήμ και μην απομακρυνθείτε απ’ αυτήν, μέχρι να φορέσετε ως πνευματικό ένδυμα τη δύναμη και την ενίσχυση που θα σας έλθει από τον ουρανό με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος’’. Όταν ο Κύριος τελείωσε τις διδασκαλίες αυτές, τους οδήγησε έξω από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που πλησίασαν στη Βηθανία. Και εκεί ύψωσε τα χέρια Του και τους ευλόγησε. Και καθώς τους ευλογούσε, άρχισε να απομακρύνεται απ’ αυτούς και να ανεβαίνει επάνω, προς τον ουρανό. Και αυτοί, αφού Τον προσκύνησαν, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά για την ένδοξη Ανάληψη του Διδασκάλου τους και για την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος, για την οποία τους βεβαίωσε. Και ήταν πάντοτε στο ιερό τις ώρες της προσευχής και της λατρείας, υμνώντας και δοξολογώντας τον Θεό. Αμήν)»[Λουκά 24, 45-53].

 

Αφού ειρήνευσε τη σκέψη τους με αυτά που είπε, με το ότι Τον άγγιξαν τα χέρια τους, με αυτά που έφαγε, τότε άνοιξε τον νου τους για να καταλάβουν ότι έτσι έπρεπε να πάθει Αυτός, δηλαδή με το ξύλο του σταυρού. Οδηγεί λοιπόν τους μαθητές ο Κύριος στην ανάμνηση εκείνων που τους είπε. Γιατί είχε προαναγγείλει σε αυτούς τα πάθη του Σταυρού σύμφωνα με εκείνα που είπαν προηγουμένως οι προφήτες. Άνοιξε και τα μάτια της καρδιάς τους, ώστε να κατανοήσουν εκείνα που είχαν ειπωθεί από παλαιά.

 

Ο Σωτήρας επίσης τους υπόσχεται την κάθοδο του αγίου Πνεύματος, πράγμα που προανήγγειλε ο Θεός μέσω του προφήτη Ιωήλ[Ιωήλ 3,1: «Καὶ ἔσται μετὰ ταῦτα καὶ ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται(:Και θα συμβούν μετά από αυτά τα εξής: Θα εκχύσω πλούσια από το Πνεύμα μου χαρίσματα σε κάθε άνθρωπο και θα προφητεύουν οι υιοί σας και οι θυγατέρες σας και οι γεροντότεροι από εσάς θα ενυπνιάζονται ενύπνια αποκαλυπτικά, και οι νεότεροι από σας θα βλέπουν οράματα θεία)»], και τη δύναμη από τον ουρανό, για να είναι σθεναροί και ακαταγώνιστοι και να κηρύξουν χωρίς κανένα φόβο το θείο μυστήριο σε όλα τα μέρη της γης.

 

Σε αυτούς που έλαβαν το Πνεύμα λέγει μετά την Ανάσταση: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον»[Ιω.20,22] και λέγει: «Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφ᾿ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει ῾Ιερουσαλὴμ ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους(:Και Εγώ σας υπόσχομαι να σας βοηθήσω αποτελεσματικά στο έργο αυτό. Ιδού εγώ, που από τώρα είμαι και ως άνθρωπος ο Βασιλεύς του κόσμου και η κεφαλή της Εκκλησίας, θα σας στείλω σε λίγο από τον ουρανό επάνω σας Αυτό που σας υποσχέθηκε ο Πατέρας μου, δηλαδή το Πνεύμα το Άγιο. Αυτό το Πνεύμα προανήγγειλαν οι προφήτες ότι θα δοθεί σε κάθε άνθρωπο. Εσείς λοιπόν καθίστε στην πόλη Ιερουσαλήμ και μην απομακρυνθείτε απ’ αυτήν, μέχρι να φορέσετε ως πνευματικό ένδυμα τη δύναμη και την ενίσχυση που θα σας έλθει από τον ουρανό με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος)»[Λουκά 24,49· πρβ. και Πράξ.1,4-5:«Καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου· ὅτι Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας(:Και ενώ έτρωγε μαζί τους την ίδια τροφή που έτρωγαν κι εκείνοι, τους έδωσε την εξής εντολή: ‘’Μην απομακρυνθείτε από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένετε την πραγματοποίηση της υποσχέσεως που ακούσατε από το στόμα μου, ότι δηλαδή ο Πατήρ θα σας στείλει το Άγιο Πνεύμα’’. Είναι ανάγκη να περιμένετε να λάβετε το Άγιο Πνεύμα, διότι ο Ιωάννης βάπτισε με απλό νερό, και το βάπτισμά του συνεπώς δεν είχε τη δύναμη να αναγεννήσει εκείνους που βαπτίζονταν με αυτό. Εσείς όμως θα βαπτιστείτε με το Άγιο Πνεύμα όχι πολλές μέρες μετά από αυτές που διερχόμαστε)»].Όχι πια με νερό, γιατί το έλαβαν, αλλά με Πνεύμα άγιο. Δεν προσθέτει νερό στο νερό, αλλά αναπληρώνει εκείνο που λείπει σε αυτό από το οποίο λείπει.

 

Αφού τους ευλόγησε και προχώρησε λίγο, ανέβηκε στον ουρανό, για να καθίσει μαζί με τον Πατέρα στον θρόνο και μαζί με τη σάρκα που ενώθηκε με Αυτόν. Και αυτήν την οδό την εγκαινίασε για εμάς αφού ήρθε ο Λόγος με ανθρώπινη μορφή. Και θα έρθει πάλι στον κατάλληλο καιρό με τη δόξα του Πατέρα Του, μαζί με τους αγγέλους, και θα μας πάρει μαζί Του. Ας δοξάσουμε λοιπόν Αυτόν τον Θεό Λόγο που έγινε άνθρωπος για χάρη μας. Αυτόν που πέθανε με τη θέλησή Του για εμάς σαρκικά και αναστήθηκε από τους νεκρούς και κατήργησε τον θάνατο, Αυτόν που αναλήφθηκε και ύστερα από αυτό θα έρθει με μεγάλη δόξα για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, και να αποδώσει στον καθένα ανάλογα με τα έργα του, μέσω του Οποίου και μαζί με το Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.