Βδελυρές καί ἀξιοθρήνητες βλασφημίες!

Ἕνας ἀντί-Χριστός Πατριάρχης

".....Ἡ Ι΄ Σύναξη τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἀπὸ 1ης ἕως 3ης Σεπτεμβρίου 2024, ἄρχισε μὲ τὴ συνηθισμένη εἰσαγωγικὴ ὁμιλία τοῦ Παναγιωτάτου καὶ ἀκολούθησε ἡ ἀντιφώνηση τοῦ πρώτου τῇ τάξει ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἐμμανουήλ. Μένει ὄντως ἔκπληκτος κανεὶς μὲ τὰ λόγια τοῦ Σεβασμιωτάτου, τὰ ὁποῖα ὁ Παναγιώτατος ἀποδέχθηκε ὡς ἀπόλυτα φυσικὰ χωρὶς καμία ἀντίρρηση. Δὲν προτίθεμαι νὰ παραθέσω ὅλο τὸ κείμενο (ὁ ἐνδιαφερόμενος μπορεῖ νὰ τὸ ἀναζητήσει στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο, φ. 2508 τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 2024, σ. 8), μεταφέρω ἁπλῶς κάποια κεντρικὰ νοήματα: Ὁ Πατριάρχης χαρακτηρίζεται ὡς «ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας», ἡ ὁποία συμβολίζει «τὴν ἑνότητα τοῦ σώματος». «Ἡ Ἐκκλησία ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Πατριάρχου τὴν ἑνότητα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς ἐμφανίζει». Στὸν Πατριάρχη ἐνεργεῖται «τὸ μυστήριον τῆς κενώσεως τοῦ Χριστοῦ», ἐπειδὴ «τὴν ὑψίστην τιμὴν κατέχων ταπεινοῦται ἵνα πάντας σώση». Στὸ πρόσωπό του «τὴν πολυμέρειαν τῆς Ἐκκλησίας εἰς ἑνότητα συνάγει». Εἶναι «ζῶσα εἰκὼν τῆς ἐν Τριάδι ἑνότητος ἐν ᾗ τὸ ἓν καὶ τὰ πολλὰ οὐκ ἀντίκεινται ἀλλήλοις, ἀλλ’ ἀλλήλοις περιχωροῦσι». «Ὥσπερ ὁ Χριστὸς ἐν τῇ θεανδρικῇ αὐτοῦ ὑποστάσει τὸ κτιστὸν καὶ τὸ ἄκτιστον συνέδεσεν, οὕτω καὶ ὁ Πατριάρχης ἐν τῇ διακονίᾳ αὐτοῦ τὸ οὐράνιον καὶ τὸ ἐπίγειον συνάπτει». Ἐν Αὐτῷ γὰρ ὁρῶμεν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ μετὰ τῆς ἀνθρωπίνης προαιρέσεως συνεργοῦσαν τὴν θείαν σοφίαν μετὰ τῆς ἀνθρωπίνης φρονήσεως συμπορευομένη. Ἀλλὰ καὶ στὴ δύσκολη ἐποχὴ μας «ἵσταται ὡς φάρος τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἀγάπης»....."

 

(«Ορθόδοξος Τύπος», αρ. φύλ. 2513, 11/10/2024, Θεολόγος κ. Λέων Μπράνγκ, «Οἱ σημερινοὶ ἐκφρασταί τοῦ «Οἰκουμενικοῦ» Θρόνου – Α΄ μέρος»)

 Η διάβρωση και η προπαγάνδα καλά κρατεί! Ερήμην, ή τη ανοχή, των «Ποιμένων» η διαθρησκειακή διάβρωση!

 Ὁ διαθρησκειακός Οἰκουμενισμός
ἐν δράσει στά Τρίκαλα τῆς Θεσσαλίας

 

του Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

 

Όπως ήδη έχει γίνει γνωστό σε λίγες ημέρες (1-3 Νοεμβρίου τρ. έτους) θα πραγματοποιηθεί στην πόλη των Τρικάλων το 1^ο Διαθρησκευτικό (ή ορθότερα Διαθρησκειακό) Συνέδριο, στη διοργάνωση του οποίου εμπλέκεται η Πρεσβεία της Γερμανίας (!), ο Δήμος Τρικκαίων και το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ευλόγως έχει προκληθεί ανησυχία στους πιστούς της περιοχής αλλά και ανά την Ελλάδα, αφού γίνεται πλέον εμφανές ότι προωθείται και στη χώρα μας αυτή η «πρωτοβουλία» των διαθρησκειακών συνεδρίων και συναντήσεων, η οποία έχει τουλάχιστον στον εκκλησιαστικό χώρο συσχετιστεί με την λεγομένη «οικουμενική κίνηση» ή, επί το ακριβέστερον, με τον διαβόητο Οικουμενισμό στην διαθρησκειακή του διάσταση.

Και ναι μέν, εν προκειμένω, τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία φαίνεται να έχουν λάβει κοσμικοί-πολιτικοί παράγοντες, ωστόσο εξίσου φανερόν είναι ότι σαφώς έχουν εμπλακεί και εκκλησιαστικοί φορείς και παράγοντες, όπως το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος και όχι μόνον, όπως θα δούμε εν συνεχεία.

Εν τω μεταξύ έχει κυκλοφορηθεί το «Πρόγραμμα» του εν λόγω Συνεδρίου, εκ του οποίου προκύπτει σαφώς ότι στην όλη διάρθρωσή του επικρατεί ένα πνεύμα, εμμέσως πλήν σαφώς, συγκρητιστικό, το οποίο κάθε άλλο παρά αποδεκτό είναι από την Παράδοση και τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Οι πολιτικοί και εν γένει κοσμικοί παράγοντες μπορούν να λαμβάνουν όποιες πρωτοβουλίες επιθυμούν, εντός βεβαίως του πλαισίου του Συντάγματος και των Νόμων του Κράτους μας, η εμπλοκή όμως και συμμετοχή εκκλησιαστικών προσώπων και φορέων (πρέπει να) εξαρτάται (κυρίως) και από άλλες δεσμεύσεις και κανόνες. Και ασφαλώς ο λαός του Θεού όχι απλώς δικαιούται αλλά επιβάλλεται να ενημερώνεται σχετικώς, να έχει λόγο επ΄ αυτών και όπου χρειάζεται να ασκεί και τον δέοντα έλεγχο.

Σε αυτό το πλαίσιο κινούμενοι, θα σχολιάσουμε σχετικό κείμενο[i] του Προέδρου των Ιεροψαλτών Τρικάλων, με το οποίο ο συντάκτης του, επιχειρώντας να διασκεδάσει την ανησυχία των πιστών της περιοχής και όχι μόνον, εμφανίζεται ατυχώς ως επί της ουσίας υπερασπιστής της συγκεκριμένης διοργανώσεως. Η πλέον δε θλιβερή διαπίστωση είναι ότι ο εν λόγω ιεροψάλτης αλλά και υποψήφιος Διδάκτωρ Θεολογίας στο ΑΠΘ, δειλώς μεν, τεχνηέντως δε, αλλά και προπαγανδιστικώς, αφ΄ ενός μεν επιχειρεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αφ΄ ετέρου δε να εμφανισθεί ως δήθεν εκφραστής του βαθυτέρου πνεύματος της Εκκλησίας, όπως προφανώς ο ίδιος αλλά και οι οικουμενίζοντες συνήθως το εκλαμβάνουν και το (παρ)ερμηνεύουν.

Ας αναφέρουμε, λοιπόν, κατ΄ αρχάς ολίγα τινά εκ του Προγράμματος του εν λόγω Συνεδρίου, τα οποία προφανώς γνωρίζει ο Πρόεδρος των Ιεροψαλτών Τρικάλων και εντούτοις σπεύδει να υπερασπιστεί επί της ουσίας την διοργάνωσή του, ψέγων μάλιστα εμμέσως πλήν σαφώς τους ανησυχούντες πιστούς (οι οποίοι, κατ΄αυτόν, «νομίζουν ότι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά τελικά «ουδέν οίδαν»»), είτε πρόκειται για συμπολίτες του, είτε για πιστούς από ολόκληρη την Ελλάδα.

Βάσει λοιπόν του Προγράμματός του, κατά τη διάρκεια και στο πλαίσιο του διαθρησκειακού αυτού Συνεδρίου, θα λάβουν χώρα (ενδεικτικά): α) Κατά την πρώτη ημέρα, Χαιρετισμός του Μητροπολίτου Τρίκκης (Τρικάλων) κ. Χρυσοστόμου καθώς και εκπροσώπου του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ομιλία του Ραββίνου Αθηνών, Ομιλία ενός Μωαμεθανού Ιεροδιδασκάλου, Εισηγήσεις δύο Καθηγητών από τη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, Μουσικό Πρόγραμμα με τη συμμετοχή Χορωδίας του Σωματείου Ιεροψαλτών Τρικάλων και Σεφαραδίτικης Ορχήστρας, β) Κατά την δεύτερη ημέρα, Χαιρετισμός του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου, Εισηγήσεις και άλλων δύο Καθηγητών της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Ομιλία δεύτερη του Μωαμεθανού Ιεροδιδασκάλου, Ομιλία μιας Διδάκτορος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ με θέμα σχετικό με το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα, καθώς και Εισηγήσεις δύο συνεργατών του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς επίσης κεντρική μουσική εκδήλωση με Αραβική Οθωμανική και Εβραϊκή Μουσική, και γ) Κατά την τρίτη ημέρα, Θεία Λειτουργία στα Μετέωρα μετά «κατανυκτικής περιηγήσεως», αλλά και επισκέψεις στο Τζαμί και την Εβραϊκή Συναγωγή. Το Συνέδριο που ονομάζεται επισήμως Διαθρησκευτικό, επιβεβαιώνεται όμως ως διαθρησκειακό και χαρακτηρίζεται στο πρόγραμμα και ως «Σεμινάριο», θα ολοκληρωθεί με μία τελική συνάντηση αξιολόγησης (του όλου εγχειρήματος) και ανατροφοδότησης!

Εκ των ανωτέρω προκύπτει πλέον ή σαφώς ότι ο χαρακτήρας του εν λόγω Συνεδρίου-Σεμιναρίου (;) είναι συγκρητιστικός, εφ΄ όσον τοποθετεί την Χριστιανική Πίστη στο επίπεδο των λοιπών Θρησκειών ως μιας εκ των λεγομένων μονοθεϊστικών Θρησκειών, με πρόσχημα ή σκοπό τη συμβίωση, τη συνεργασία και τον Διάλογο μεταξύ των. Επιπλέον δε, «προωθεί» στο πλαίσιο τέτοιων διοργανώσεων συμμετοχές προσώπων, εκπροσώπων και φορέων που κινούνται εκτός των προβλεπομένων από την κανονική τάξη της Εκκλησίας ορίων, δίνοντας την εντύπωση και το λανθασμένο μήνυμα της αναζητήσεως κοινής πορείας των διαφόρων θρησκειών.

Και ναι μέν η Χριστιανική Πίστη και κατ΄ επέκταση η Εκκλησία ουδέποτε θέτουν ζητήματα ή προκαλούν προβλήματα όσον αφορά στην ειρηνική συμβίωση και τον σεβασμό προς τον οιονδήποτε, όμως το πρόβλημα δημιουργείται, πρώτον, εκ των ιδίων των αρχών και πιστευμάτων (ιδιαιτέρως κάποιων εξ αυτών) των διαφόρων θρησκειών (εν προκειμένω του Ιουδαϊσμού και του Μωαμεθανισμού) και, δεύτερον, από το συγκρητιστικό πνεύμα του Οικουμενισμού από το οποίο διακατέχονται συνήθως οι διάφοροι εκπρόσωποι των εκκλησιαστικών και λοιπών συναφών φορέων, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να αλλοιώσουν ή καταφρονήσουν την Παράδοση και διδασκαλία της Εκκλησίας χάριν μιας κοσμικού ή καθαρώς αντιχριστιανικού τύπου και περιεχομένου προσεγγίσεως ή συνεργασίας με άλλες θρησκείες.

Επαναλαμβάνουμε όμως και υπογραμμίζουμε ότι το μείζον ζήτημα αποτελεί η μειοδοσία στην Πίστη και την Παράδοση της Εκκλησίας, την οποία επιδεικνύουν οι εκπρόσωποί της και ιδίως οι Ποιμένες και οι θεολόγοι της. Αυτών οι οικουμενίζουσες (εκκοσμικευμένες και νεωτεριστικές) θεωρήσεις και στάσεις επηρεάζουν την αντίληψη και τα κριτήρια και των διαφόρων στελεχών του εκκλησιαστικού έργου, όπως προφανώς συμβαίνει και στην περίπτωση του Προέδρου των ιεροψαλτών του Νομού Τρικάλων.

Ο τελευταίος, αντί να συνταχθεί με τον πιστό λαό των Τρικάλων και ολόκληρης της Ελλάδος και να συμμεριστεί τον εύλογο σκανδαλισμό του, ανέλαβε το άχαρι έργο της υπερασπίσεως της καινοφανούς πρωτοβουλίας διοργανώσεως Διαθρησκειακού Συνεδρίου στην Ελληνική Επαρχία. Και μάλιστα πλειοδότησε, υιοθετώντας όλη τη γνωστή σαθρή προσέγγιση την οποία επικαλούνται και εκθέτουν σε ανάλογες περιστάσεις οι οικουμενιστές.

Ειδικότερα, κάνει λόγο για δήθεν διαχρονική «σχέση της Ορθοδοξίας με τους διαθρησκειακούς διαλόγους», υποστηρίζοντας ανακριβώς ότι δήθεν «η ίδια η ιστορία της Εκκλησίας έχει ικανό αριθμό διαλόγων με ετεροθρήσκους, κυρίως Ιουδαίους και Μουσουλμάνους, στους οποίους συμμετείχαν Πατέρες και Άγιοι», συγχέοντας προφανώς την απολογητική των Αγίων και την εκ μέρους των κατάδειξη των πλανών των ετεροθρήσκων και των αιρετικών στους ιδίους, με τους συγχρόνους συγκρητιστικούς διαθρησκειακούς διαλόγους. Παρεκτρεπόμενος δε, φθάνει στο σημείο, καίτοι κατά δήλωσή του υποψήφιος διδάκτωρ της Θεολογίας, να επικαλείται τον ίδιο τον Χριστό, πως τάχα «δεν δίστασε να προχωρήσει σε διάλογο με διαφόρους ανθρώπους και να τους εκθέσει τη διδασκαλία του»(!) συγχέοντας επίσης τη συνομιλία, το κήρυγμα και την πρόσκληση σε μετάνοια εκ μέρους του Κυρίου, με τους συγχρόνους συγκρητιστικούς διαθρησκειακούς Διαλόγους, όπου καλούνται όλες οι θρησκείες να απαρνηθούν την αποκλειστικότητα στην αλήθεια, αποδεχόμενες την μεταξύ τους ισοτιμία. Τι θα μπορούσε, όμως, να αναμένει κάποιος από έναν υποψήφιο διδάκτορα της θεολογίας ο οποίος αδοκίμως αναφέρεται στον Χριστό ως «φορέα»(!) «της μιας και μοναδικής αλήθειας», αντιλέγοντας στον Ίδιο, ο Οποίος είπε ότι «εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή»! Η μόνη οδός σωτηρίας και η μόνη Αλήθεια!

                                                                         

---

[i]

https://www.trikalaola.gr/apantisi-tou-proedrou-ieropsalton-trikalon-gia-tin-diathriskeiaki-synantisi/

 Ἐκ Κυθήρων τούς ἐν Κορίνθω ἐπίσκεψαι πανάχραντε Μυρτιδιώτισσα!

Μυρτιδιώτισσα Κόρη, μή ὑπερίδης δεόμεθα τοῦ αἰτήματος τῶν ἐν Κορίνθω εὐσεβῶν ὑπό τήν προστασίαν καί σκέπην Σου καταφεύγοντας. Τήν ἱεράν μνήμην σου σήμερον, κατά τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν καί παράδοσιν, τιμῶντες, νοερῶς τήν ἐν Κυθήροις Ἁγίαν Εικόνα σου γονυκλινῶς προσκυνοῦντες, ἐπικαλούμεθα τήν ἰσχυράν πρός τόν Υἱόν Σου καί Κύριον ὑπέρ ἡμῶν μεσιτείαν Σου, πρεσβείαις καί τῆς σήμερον πρό τριακονταπενταετίας κοιμηθείσης ὁσίας μητρός ἡμῶν Ταρασίας ("Ταρσώ") τῆς διά Χριστόν σαλῆς (24.9/7.10.1989).

 

 

Ἀπολυτίκιον Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης

 

Ἦχος δ’.

 

Λαοί νῦν κροτήσωμεν, δεῦτε τάς χεῖρας πιστῶς καί ἄσωμεν ἄσμασι τῇ Θεομήτορι ἐν πόθῳ κραυγάζοντες˙ Χαῖρε ἡ προστασία πάντων τῶν δεομένων Χαῖρε ἡ σωτηρία τῶν τιμώντων σε πόθῳ, Χαῖρε ἡ τῷ παραλύτῳ τήν ἴασιν βραβεύσασα.

Ταρσώ, η διά Χριστόν Σαλή (+1989)

Η Ταρσώ (ή Ταρασία) Ζαγοραίου γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του έτους 1910, στο χωριό Ρογό, της περιοχής Κορθίου της Άνδρου. Οι γονείς της Περικλής και Μαρία ιδιαίτερα θεοσεβείς και εργατικοί άνθρωποι απέκτησαν έξι παιδιά, εκ των οποίων η μικρότερη ήταν η Ταρσώ. Έλαβε σπουδαία για την εποχή μόρφωση, αριστεύοντας στα μαθητικά της χρόνια. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να εκδηλώνει κλήση για την πνευματική ζωή κατόπιν θείας αγγελικής επισκέψεως όπως η ίδια μαρτυρούσε. Μάλιστα είναι η ηλικία που αρχίζει να παρουσιάζει μία παράδοξη συμπεριφορά η οποία στη συνέχεια οδήγησε στην υιοθέτηση της διά Χριστόν σαλότητας185 . Συγκεκριμένα ήθελε να απομονώνεται μακριά από τους ανθρώπους και την οικογένειά της, να προσεύχεται και να συζητάει πνευματικά θέματα, που άπτονταν τη μεταθανάτια ζωή. Άρχισε επίσης να εκδηλώνει το χάρισμα της διοράσεως παρά το νεαρό της ηλικίας της. Μετά το 1931 η ίδια και η οικογένειά της εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα με αφορμή το γάμο της αδερφής της Αικατερίνη. Η συμπεριφορά της παρέμενε και στην Αθήνα ιδιαίτερα εσωστρεφής, ήρεμη αλλά αγαπητή σε όλους φέροντας όμως και τα χαρακτηριστικά της σαλότητας. Φορούσε ένα λευκό χιτώνα με ένα λευκό μαντήλι και παλιά παπούτσια. Ακόμα και όταν της έδιναν καινούρια προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τα κάνει να φαίνονται παλιά. Προτιμούσε να απομακρύνεται από το σπίτι προς άγνωστη για τους άλλους κατεύθυνση χωρίς να νιώθει κάποιο φόβο. Το 1939 πριν τον πόλεμο, της έγινε πρόταση για γάμο κι ενώ η ίδια πήγε μαζί με τον αδερφό της στο συνοικέσιο, ένας μικρός πειρασμός που κατά την Ταρσώ επέτρεψε ο Θεός, έκανε τον αδελφό της να παρεξηγηθεί και να φύγουν. Χωρίς καμία δυσαρέσκεια και αντίδραση αλλά με μία απάθεια δέχτηκε το γεγονός όπως άλλωστε έκανε και με όλες τις περιστάσεις στη ζωή της, διατηρώντας εσωτερικά μία μυστική και συνεχή επικοινωνία με το Νυμφίο Χριστό, στον οποίο έδειχνε απόλυτη εμπιστοσύνη και πίστη, χαρακτηριστικό που διέκρινε τους διά Χριστόν σαλούς Αγίους. Τα χρόνια του πολέμου βρέθηκε με την οικογένειά της στην Άνδρο για να επιστρέψει πάλι στην Αθήνα το 1942 έτος κατά το οποίο άρχισε να εκδηλώνει εντονότερα τη διά Χριστόν σαλότητα, γεγονός που ανησύχησε τους γονείς της και την οδήγησαν στον ψυχίατρο παρά τη θέλησή της για να προλάβουν την επιδείνωση της κατάστασης. Στο ψυχιατρείο διαγνώστηκε με «σχιζοφρένεια» διότι εξέλαβαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της απομόνωσης από τις κοινωνικές σχέσεις, της διοράσεως και της μυστικής επικοινωνίας, επειδή ισχυριζόταν ότι άκουγε φωνές κεκοιμημένων, ως πειστικά «ευρύματα» ψυχοπαθολογίας. Αυτό είχε ως συνέπεια να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, χωρίς ωστόσο να έχει κάποια επίπτωση στην υγεία της, στις ψυχικές και διανοητικές λειτουργίες της. Αλλά εφεξής χαρακτηρίστηκε ως «σχιζοφρενής», ως τρελή. Για την Ταρσώ ο πειρασμός της αναγκαστικής υποβολής της σε ψυχιατρική χειρουργική επέμβαση ήταν από το Θεό το καθορισμένο ψυχοσωματικό υπόβαθρο της εκφράσεως της πνευματικής σαλότητας, ασκούμενη στην έσχατη ταπείνωση. Μια ταπείνωση που προσέλκυε τη Χάρη του Θεού ώστε και οι σφαίρες ακόμη να μην την αγγίζουν. Η ανησυχία όμως της μητέρας της ολοένα και μεγάλωνε για την κατάσταση της Ταρσώς γι’ αυτό και αποφάσισε να την οδηγήσει στην Ιερά Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης, στην Κερατέα, όπου είχε γίνει γνωστό πως βρίσκεται ο κτήτορας και Επίσκοπος της Μονής Ματθαίος, ο οποίος επιτελούσε θεραπείες και θαύματα. Έμειναν για τρεις μήνες χωρίς κάποια βελτίωση και η μητέρα της της ζήτησε να φύγουν. Η Ταρσώ αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής της. Ωστόσο δεν κατατάχθηκε στην αδελφότητα της Μονής αλλά παρέμεινε για αρκετό καιρό στον ξενώνα του μοναστηριού μαζί με τις άλλες δόκιμες, υπηρετώντας όμως σε διάφορα διακονήματα και παρακολουθώντας τις καθημερινές ακολουθίες. Συγκεκριμένα της είχαν αναθέσει το διακόνημα της αντιγραφής χειρογράφων από το αρχείο της βιβλιοθήκης που διέθετε το μοναστήρι, επειδή η Ταρσώ ήταν καλλιγράφος. Επίσης ήταν υπεύθυνη για τη μεταφορά του γάλατος από τα μαντρειά, τα οποία βρίσκονταν σε απόσταση περίπου 500 μέτρα από τη Μονή, μέχρι τα μαγειρεία και συμμετείχε και σε άλλες συλλογικές εργασίες. Όταν δεν είχε κάποιο διακόνημα προτιμούσε να κάθεται στο κελί της και να προσεύχεται. Με το πέρασμα του χρόνου άρχισε να συμπεριφέρεται και να μιλά παράξενα, να επιτιμά τους ανθρώπους, γεγονός που προκάλεσε την απομάκρυνσή της από τον ξενώνα, όπου είχε μείνει δύο χρόνια και την εγκατάστασή της έξω από τη Μονή, στην ύπαιθρο, χωρίς κάποια συγκεκριμένη στέγη. Εκεί έμεινε μέχρι το 1988 και μόλις την τελευταία δεκαετία ένιωσε την ανάγκη να επιδιορθώσει κάποια χαλάσματα που υπήρχαν εκεί, στήνοντας μια πρόχειρη καλύβα με τσιμεντόλιθους και νάιλον για να έχει μια σταθερή στέγη. Η ακραία ασκητική της ζωή μέσα σε αντίξοες συνθήκες, η ατημέλητη ενδυμασία και γενικότερα εμφάνιση, η επιθυμία της να κρύβει ατημέλητη ενδυμασία και γενικότερα εμφάνιση, η επιθυμία της να κρύβει την ωραιότητα του προσώπου της, φορώντας γυαλιά με χοντρούς φακούς χωρίς να τους έχει ανάγκη και καλύπτοντας με μαύρη κορδέλα τη μύτη της, η αυστηρή νηστεία σε συνδυασμό με την αγάπη της για τα ζώα με τα οποία μοίραζε το λιγοστό φαγητό της, η απομόνωση και οι παράξενες συμπεριφορές με σκοπό να αποκρύψουν την αρετή είναι στοιχεία που διαγράφουν την εικόνα της ζωής της διά Χριστόν Σαλότητας της Ταρσώς. Μία εικόνα η οποία στη συνέχεια συμπληρώνεται και από τα χαρίσματά της διοράσεως και της προοράσεως. Ένα από τα γεγονότα που προείδε ήταν και η κοίμησή της, η οποία επήλθε τον Σεπτέμβριο του 1989 στο νοσοκομείο του Μοναστηριού, όπου είχε μεταφερθεί τις τελευταίες μέρες. Η γερόντισσα Ταρσώ μπορεί να μην ανακηρύχθηκε επισήμως ως Αγία αλλά εντούτοις αναδείχθηκε πνευματική ασκήτρια μιας ακραίας μάλιστα μορφής ασκήσεως, της διά Χριστόν σαλότητος.

[ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΤΜΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΠΜΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ», ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ Γ. ΦΩΤΗ, ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΣΑΛΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΕΠΙΒΛΕΠΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΥΜΕΩΝ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2023]

Η ΧΑΡΙΤΟΒΡΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΩΔΙΑΖΟΥΣΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ 

 

Μέση Ἀνατολή: ποιοί κρύβονται πίσω ἀπό τήν φρίκη καί ποιοί ἐπωφελοῦνται.

 

      Νεκτάριος Δαπέργολας

 

Κλιμακώνεται λοιπόν ἡ φρίκη στήν Μέση Ἀνατολή, μέ τήν ἀποκλειστική εὐθύνη – ἐννοεῖται – τοῦ συστηματικοῦ ἀρχιτρομοκράτη τῆς περιοχῆς (καί φυσικά τοῦ ὑπερατλαντικοῦ συγκοινωνοῦντος δοχείου του). Καί βέβαια, γιά ὅσους μποροῦν νά δοῦν λίγο πιό πέρα ἀπό κοντόφθαλμες καί στεγνές γεωπολιτικές ἐκτιμήσεις, τά πράγματα εἶναι πολύ ἁπλά: ἐδῶ καί ἀρκετές δεκαετίες τό παγκόσμιο σιωνιστικό Κτῆνος ἐπεκτείνει ὑπογείως τήν κυριαρχία του σέ ὅλον τόν πλανήτη, ἐλέγχοντας πλέον ὁλοκληρωτικά τήν σαπισμένη Δύση καί θέτοντας ἐκποδῶν ὅλα τά ὑπόλοιπα ὑπαρκτά ἤ δυνητικά ἐμπόδια: ἐκεῖ ὅπου μποροῦν, διεισδύοντας καί ἐξαγοράζοντας (σύντομα βεβαίως θά ἐξακριβωθεῖ πλήρως καί τί ἀκριβῶς «παίζει» μέ τό Ἰράν), ἐνῷ ἐκεῖ ὅπου ἀκόμη δέν μποροῦν (π.χ. Ρωσία), στήνοντας πολέμους, σπέρνοντας χάος καί ἐπιδιώκοντας τήν καταστροφή. Ὁ μόνος ἀπώτατος σκοπός εἶναι ἡ ἐξαθλίωση καί ἰσοπεδωτική ἑνοποίηση τοῦ πλανήτη καί ἡ ἀπόλυτη πολιτικοοικονομική καί κυρίως πνευματική ὑποταγή του, ἐν ὄψει τῆς ἔλευσης τοῦ διαβολοαφέντη Ψευτομεσσία πού περιμένουν. Στόν βωμό αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ γίνονται ὅλα, ἀπό τήν ἰσοπέδωση τῶν ἐθνικῶν πολιτισμῶν ὡς τήν γενική ἠθική διάλυση, τήν δημογραφική ἀλλοίωση, τήν οἰκονομική κρίση, τήν ἀπόπειρα μείωσης τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ, τήν προώθηση τῆς παγκόσμιας Πανθρησκείας καί ὅλα τά ἄλλα βασικά ὅπλα τῆς δαιμονικῆς νεοεποχίτικης ἀτζέντας.

      Αὐτή εἶναι ἡ πολλαπλή καί πολυεπίπεδη παγκόσμια ἐκκαθάριση. Αὐτό δέ πού βλέπουμε στή Μέση Ἀνατολή, ὄχι μόνο αὐτή τή στιγμή, ἀλλά ἐδῶ καί 3-4 τοὐλάχιστον δεκαετίες (ἁπλῶς τώρα κορυφώνεται πολύ ἐπικίνδυνα), εἶναι μία ἄλλη συμπληρωματική, ἀλλά ἐπίσης «ἀπαραίτητη» ἐκκαθάριση: τοῦ γεωπολιτικοῦ πεδίου γύρω ἀπό τό Ἰσραήλ (πού εἶναι φυσικά ἡ καρδιά τοῦ Κτήνους καί τό κέντρο τῆς προετοιμαζόμενης Παγκόσμιας Κυβέρνησης), τοῦ ὁποίου πεδίου ἡ λείανση «πρέπει» νά ὁλοκληρωθεῖ μέ τήν ἐξουδετέρωση τῶν τελευταίων ἐναπομεινάντων ἐχθρῶν του.

      Ὑπό τήν ἔννοια αὐτή, ἡ σταδιακή ἐξουδετέρωση ὅλων τῶν ἐχθρικῶν πρός τό Ἰσραήλ ἰσλαμικῶν κρατῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, πού θυμίζω ὡστόσο (γιά κάποιους πού θέλουν νά τό ξεχνοῦν) ὅτι δέν παρήγαγαν στό πιό μακρινό παρελθόν οὔτε ἀλλαχουακμπάρικη διεθνή τρομοκρατία, ἀλλά οὔτε καί λαθρομεταναστευτικές ὀρδές (ἀμφότερα προέκυψαν μόνο ὅταν αὐτά χτυπήθηκαν, ὑποτάχθηκαν ἤ καί καταστράφηκαν, μέ ἀποκλειστική ὑπαιτιότητα τῆς Δύσης), ἀποτελεῖ μέγα δυστύχημα καί ὄχι μόνο δέν θά ἀναστείλει τά δύο προαναφερθέντα φαινόμενα, ἀλλά θά τά διογκώσει ἀκόμη περισσότερο. Ἡ δέ κατάρρευση τῆς ὅποιας ἰσορροπίας – ἔστω τοῦ τρόμου – πού ὑπῆρχε, καί μία τυχόν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ Ἰσραήλ (πού δέν εἶναι βεβαίως εἰρηνοποιός δύναμη, ἀλλά διαχρονικά ἕνα σκληροπυρηνικά φασιστικό κράτος-χωροφύλακας, πού νιώθει καί συμπεριφέρεται λές καί ὅλος ὁ πλανήτης τοῦ ἀνήκει ἤ τοῦ χρωστάει), δέν προμηνύει προφανῶς τίποτε τό καλό. Καί γιά νά τό πῶ εὐθέως, εἰδικά σέ ὅσους Χριστιανούς μποροῦν νά τό καταλάβουν: αὐτό πού βασικά προμηνύει εἶναι ἡ ἐπιτάχυνση τῆς πορείας πρός τόν Ἀντίχριστο.

     Μέσα στό πλαίσιο αὐτό, θεωρῶ πραγματικά προκλητικούς ὅσους (συμπατριῶτες μας καί μή) βγαίνουν καί πανηγυρίζουν γιά τήν σταδιακή δῆθεν νίκη τοῦ Ἰσραήλ ἐπί τῆς τρομοκρατίας (καί ὄχι μόνο προκλητικούς, ἀλλά καί ἀξιολύπητους κιόλας, ὅσους δέν τά λένε ἁπλῶς, ἀλλά τά πιστεύουν κι ἀπό πάνω). Ἐπειδή ἕνα βασικό ἀξίωμα (καί) στήν ἱστορική ἐπιστήμη εἶναι ὅτι γιά νά ἐντοπίσεις τόν ἠθικό αὐτουργό ὁποιασδήποτε ἀδιευκρίνιστης πράξης, τό βασικό εἶναι νά βρεῖς ποιός ἐπωφελεῖται ἀπό αὐτήν, εἰλικρινά δέν ξέρω πόσο πολύ μυαλό θέλει γιά νά καταλάβεις ποιός εἶναι αὐτός πού ὄχι μόνο δέν βλάφθηκε στό παραμικρό, ἀλλά καί πραγματικά ἐπωφελήθηκε σκανδαλωδῶς ἀπό τίς τραγικές μεσανατολικές ἐξελίξεις τῆς τελευταίας 30ετίας (μέ τούς πολέμους τοῦ Κόλπου, τίς ψευτοσυμμορίες τύπου Ἀλ Κάιντα, τά κτήνη τοῦ ISIS κλπ), πού ἀφ’ ἑνός ξεκλήρισαν ἤ ἀποδυνάμωσαν τά ἐχθρικά πρός τό Ἰσραήλ κράτη τῆς περιοχῆς καί ἀφ’ ἑτέρου προώθησαν τούς εὐρύτερους νεοταξικούς σκοπούς, τόσο μέ τήν παγκόσμια φοβία (πού ἐπέφερε αὐστηροποίηση τῆς ἀσφάλειας καί τῆς παρακολούθησης τῶν πολιτῶν τῆς Δύσης – γιά τό καλό μας πάντα, ἐννοεῖται), ὅσο καί μέ τήν ἐθνική καί πολιτισμική ἀλλοίωση τῆς Εὐρώπης, μέσα ἀπό τήν δραματική αὔξηση τῶν λαθρομεταναστευτικῶν ροῶν.

      Ὅσοι δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν τήν διαφορά ἐκείνων τῶν μωαμεθανικῶν (ἀλλά ὄχι ἰσλαμιστικῶν μέ τήν σκληροπυρηνική ἔννοια) κρατῶν ἤ τῆς Χεζμπολάχ (πού ἅπαντες ἦταν ἐχθροί τοῦ Ἰσραήλ) ἀπό τούς ἀνθρωποφάγους τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους ἤ τίς Ἀλκάιντες (πού ἦταν ἐγκάθετα τερατουργήματα, λόγοις μόνο – καί οὐδόλως ἔργοις – ἐχθρικά πρός τό Ἰσραήλ καί ἀποκλειστικά ὑπεύθυνα γιά τόν ἐξαγόμενο στήν Εὐρώπη φονταμενταλιστικό ἰσλαμοφασισμό), ἀλλά μιλᾶνε γενικά καί ἰσοπεδωτικά γιά ἰσλαμική τρομοκρατία πού δῆθεν τήν πολεμάει κιόλας τό Ἰσραήλ (ἐνῷ στήν πραγματικότητα εἶναι ὁ πραγματικός ἠθικός αὐτουργός της, μαζί φυσικά μέ ὅλο τό δυτικό διαβολοσκυλολόϊ), προφανῶς ζοῦν σέ παράλληλο σύμπαν. Κάποιοι μάλιστα πού εἶναι καί «πατριῶτες» ἤ καί «Χριστιανοί» (ἴσως καί ἄνευ εἰσαγωγικῶν), ἀλλά ἐμφανίζονται δημοσίως νά πανηγυρίζουν καί νά ἐξυμνοῦν τόν συστηματικό ἀρχιμακελάρη ὡς δύναμη εἰρήνης καί σταθεροποίησης, δείχνουν ἀνεπίτρεπτη ἄγνοια γιά τό τί πραγματικά ἐξελίσσεται ἐδῶ καί δεκαετίες πάνω στόν πλανήτη. Καί ὄχι βέβαια ὅτι ἀποκλείεται ἐντελῶς τό νά γνωρίζουν καί κάποιοι ἐξ αὐτῶν ποῦ ὠθεῖ τήν ἀνθρωπότητα τό διεθνές νεοταξικό διευθυντήριο, ἀλλά ταυτόχρονα μέσα στό μυαλό τους νά ἀποσυνδέουν ἀπό ὅλο αὐτό τόν ρόλο τοῦ Ἰσραήλ. Ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο πάντως καλύτερα νά μήν τό πιάσουμε τώρα ἐδῶ, γιατί ἀποτελεῖ πασιφανῶς ἀντικείμενο ἐξέτασης κάποιας ἄλλης ἐπιστήμης…

 

 

ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΤΟΥΣ !

 

 «Η φτώχεια είναι πονηρή στα τεχνάσματα», λέει μια ρωσική παροιμία. Η ελληνική αντίστοιχη είναι «πενία τέχνας κατεργάζεται». Αυτό σημαίνει ότι η φτώχεια υποχρεώνει τον άνθρωπο να επινοεί τρόπους αντιμετώπισής της. Όταν δεν έχεις μέσα, τα εφευρίσκεις. Σε πνευματικό επίπεδο, αυτό αφορά την έλλειψη χαρισμάτων, αρετών και πνευματικής καλλιέργειας. Έτσι, πρέπει να βρούμε τρόπο να τα αναπληρώσουμε. Αυτό μπορεί να χρησιμεύσει, με λίγα λόγια, ως εισαγωγή - ως πρώτο πιάτο.

            Ως κύριο πιάτο, θα ήθελα να σταθώ λίγο στα λόγια του Χριστού: «…πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.» (Λουκάς 23:34) «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Ο Σωτήρας, τη στιγμή που έδινε τη ζωή του για μας, το είπε αυτό μπροστά στους ιθύνοντες Ιουδαίους, τους τυφλωμένους από την αλαζονεία τους, στους σκληρούς δήμιους και στον λαό που φώναζε: «Σταυρωθήτω» (Ματθ. 27:22)

            Υπήρχαν, όμως, και εξαιρέσεις, όπως ο καλός κλέφτης Δυσμάς, που πίστεψε, παρά της αποδείξεως του εναντίον, στην ανάσταση, ή ο εκατόνταρχος Κορνήλιος, που είπε: «…ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱὸς ἦν Θεοῦ.» (Μάρκ. 15:39)

            Αν κοιτάξουμε τον κόσμο σήμερα, δεν υπάρχει η ίδια κατάσταση; Εκείνοι που χειραγωγούν αυτόν τον κόσμο, στη δίψα τους για εξουσία και χρήμα, έχουν τον διάβολο ως αφέντη τους, όπως και εκείνοι που εκτελούν τις εντολές τους, αλλά και η πλειοψηφία των αδιάφορων ανθρώπων που αφήνουν να οδηγηθούν προς το κακό, χωρίς να πιστεύουν πλέον στον Δημιουργό τους, αλλά στην επιστήμη, το χρήμα και την καλή ζωή.

            Αυτός που εμφύσησε την ανυπακοή στους πρωτόπλαστους στον παράδεισο είναι ο ίδιος που οδήγησε τους Εβραίους να σταυρώσουν τον Μεσσία και που οδηγεί τους ανθρώπους σήμερα προς το κακό. Ποτέ δεν είδαμε τόσα πολλά εγκλήματα όσο σε αυτόν τον κόσμο-αποστάτη! Οι εφημερίδες είναι γεμάτες από εγκλήματα κάθε είδους και σπάνια διαβάζει κανείς καλά νέα. Φυσικά, αυτό μπορούμε να το αποδώσουμε στα μέσα ενημέρωσης, στα ναρκωτικά, στην ανασφάλεια κ.ο.κ.. Αλλά αυτός που κινεί τα νήματα είναι πάντα ο διάβολος που ξέρει ότι έχει έρθει η ώρα του: «..καὶ ἐβλήθη ὁ δράκων, -ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ ἐβλήθησαν», λέει η Αποκάλυψη (12:9). Λίγο πιο κάτω: «…οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει.» (12:12) Αυτό συμπίπτει με αυτό που λέει ο ίδιος ο απόστολος: «καὶ ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων· ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου·  ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτησαν.» (Αποκάλυψη 18,2-3)

            Δεν θέλω να μπω σε πολλές λεπτομέρειες, αλλιώς θα μιλούσα για τον Παλαιστινιακό λαό που εξοντώνεται, τον Ουκρανικό λαό που θυσιάζεται για χάρη των φιλοδοξιών της παγκοσμιοποίησης, την παιδεραστία των μεγάλων αυτού του κόσμου και ορισμένων ιερατικών κύκλων, τα παιδιά που σκοτώνουν τους γονείς τους και το αντίστροφο, τις γυναίκες που βιάζονται στους δρόμους, και ούτω καθεξής. Θα μπορούσα να μιλώ και να μην τελειώνω.

            Ας μην εκπλαγούμε αν εμείς, οι πιστοί, δεχτούμε πιο βίαιες επιθέσεις, γιατί ο Κακός κυνηγάει κυρίως εμάς.

            Για να ολοκληρώσουμε, απομένει ως επιδόρπιο η προτροπή σε όσους πιστεύουν στον Χριστό, όπως ο Δυσμάς ή ο Κορνήλιος, να προσευχηθούν για αυτόν τον φτωχό κόσμο που βρίσκεται στο κακό και να θυσιαστούμε. Η ευθύνη μας είναι μεγάλη και θα κληθούμε να λογοδοτήσουμε πολύ περισσότερο από εκείνους που δεν γνώρισαν ποτέ τον Θεό, που δεν βίωσαν ποτέ την αγάπη του ή μάλλον που δεν την γνωρίζουν συνειδητά, γιατί ο Θεός τους αγαπάει και αυτούς, αλλά, δυστυχώς, χωρίς ανταπόκριση!

 

Αρχιμανδρίτης Κασσιανός