Κριτικὴ τοῦ πέμπτου κειμένου τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης

 

Τοῦ κ. Γεωργίου Καραλῆ, Πυρηνικοῦ Ἰατροῦ

 

1ον

 

  Τὸ πέμπτο κείμενο τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης[1] πραγματεύεται τὴ σχέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὸν λοιπὸν  χριστιανικὸ κόσμο. Εἶναι καλὸ γιὰ τὸν ἀναγνώστη νὰ διαβάσει πῶς ἀρχίζει αὐτὸ τὸ κείμενο ποὺ προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τὴ συμμετοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ Οἰκουμενικὸ Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν: οἱ τρεῖς πρῶτες παράγραφοι τοῦ κειμένου ἀναφέρουν:

 

1. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, μὲ τὴ βαθιὰ ἐκκλησιαστική της αὐτοσυνειδησία, πιστεύει ἀκράδαντα ὅτι κατέχει κυρίαρχη θέση στὴν προώθηση τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας στὸν σύγχρονο κόσμο.

 

2. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στηρίζει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας στὸ γεγονὸς τῆς ἵδρυσής της ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ στὴν κοινωνία στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ τὰ μυστήρια. Αὐτὴ ἡ κατανόηση ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὴν πατερικὴ παράδοση καὶ βιώνεται σὲ αὐτὴν μέχρι σήμερα. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει τὴν ἀποστολὴ καὶ τὴν ὑποχρέωση νὰ μεταδίδει καὶ νὰ κηρύττει ὅλη τὴν ἀλήθεια ποὺ περιέχεται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, ἡ ὁποία προσδίδει στὴν Ἐκκλησία τὸν καθολικό της χαρακτήρα.

 

 3. Ἡ εὐθύνη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἑνότητα, καθὼς καὶ ἡ οἰκουμενικὴ ἀποστολή της, ἔχουν ἐκφραστεῖ ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Τόνισαν ἰδιαίτερα τὸν ἄρρηκτο δεσμὸ μεταξύ τῆς ὀρθῆς πίστης καὶ τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας.

 

  Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, θὰ περίμενε κανεὶς ἀπὸ ἕνα ὀρθόδοξο συνοδικὸ κείμενο νὰ παρέχει σαφήνεια μὲ βάση τὴν παράδοση, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται στὴν Ἁγία Γραφή, τὶς Συνόδους καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ἀκολουθήσει ἀνάλυση τοῦ τί ἐννοοῦσαν οἱ Οἰκ. Σύνοδοι.  Ἐὰν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία  ποὺ ἔχει τὴν ὀρθὴ πίστη στὸν Χριστό, ὀρθῶς θὰ ἐπιδιώξει νὰ διαδώσει αὐτὴ τὴν πίστη σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὴ μεταδώσει ἀναλλοίωτη ἀπὸ αἱρετικὲς θέσεις. Ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία διακρίνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι δὲν συμμετέχουν σὲ αὐτήν, ἐπειδὴ ἔχουν ἀλλοιωμένη πίστη. Ὁποιοδήποτε δόγμα «χριστιανικῆς ἐκκλησίας» ποὺ δὲν βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπορρίπτεται ὡς βδελυρό. Κατὰ συνέπεια, οἱ κοινότητες ποὺ «ὀνομάζονται χριστιανικὲς “ἐκκλησίες”» στὴ Δύση, οἱ ὁποῖες δὲν βρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τὴν ὀρθὴ πίστη στὸν Χριστό, τὴν ὁποία ἐκφράζει μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι παρασυναγωγὲς καὶ αἱρετικὲς καὶ δὲν ἔχουν καμία κοινωνία. Ἀποκλείεται ὄχι μόνο ἡ μυστηριακὴ κοινωνία, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινὴ προσευχὴ καὶ ἡ συνεργασία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς γιὰ τὴ διατύπωση κοινῶν κειμένων, θεολογικῶν κειμένων. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ  φανταστεῖ τοὺς Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἀποσαφήνισε τὴν ὑποστατικὴ ἕνωση, νὰ εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς Νεστοριανοὺς καὶ τοὺς Μονοφυσίτες καὶ νὰ ἐπεξ­εργάζονται μαζί τους κοινὰ θεολογικὰ κείμενα, νὰ βρίσκονται σὲ διάλογο καὶ κοινὴ προσευχή.

 

  Ἀλλὰ τὸ κείμενο τῆς Κρήτης δὲν συνεχίζει ἔτσι. Μᾶς λέει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία πρέπει νὰ συμμετέχει στὸ διάλογο καὶ στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) καὶ νὰ προσεύχεται μαζὶ μὲ ὅλους αὐτοὺς (οἰκουμενικὴ πρακτικὴ) ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ἴδια πίστη, κάτι ποὺ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸν 45ο Ἀποστολικὸ Κανόνα: «Ἐπίσκοπος, πρεσβύτερος ἢ διάκονος ποὺ προσεύχεται μόνο μὲ αἱρετικούς, ἂς ἀφορίζεται- ἂν ὅμως τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἐνεργοῦν ὡς κληρικοί, ἂς καθαιρεῖται».

 

  Στὶς ἑπόμενες παραγράφους τοῦ κειμένου καταβάλλεται σημαντικὴ προσπάθεια νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὸ Οἰκουμενικὸ Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) καὶ σὲ ἄλλα ὄργανα καὶ διαλόγους, ἐξηγώντας ὅτι (παράγραφος 6): «Ἀπὸ τὴν ὀντολογικὴ φύση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότητά της εἶναι ἀδύνατο νὰ διαταραχθεῖ. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴ ὀνομασία τῶν ἄλλων ἑτερόδοξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν ποὺ δὲν βρίσκονται σὲ κοινωνία μαζί της, ἀλλὰ πιστεύει ὅτι οἱ σχέσεις της μὲ αὐτὲς πρέπει νὰ βασίζονται στὴν ὅσο τὸ δυνατὸν ταχύτερη καὶ ἀντικειμενικότερη ἀποσαφήνιση τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ ζητήματος καί, εἰδικότερα, τῆς γενικῆς διδασκαλίας ποὺ ἔχουν γιὰ τὰ μυστήρια, τὴ χάρη, τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή.», οὐσιαστικὰ δηλαδὴ ἐκτίθεται τὸ μοντέλο τοῦ θεολογικοῦ μινιμαλισμοῦ, ὅπου ἡ κάθε ἀναφορὰ στὴν οἱανδήποτε τριαδολογικὴ ἢ χριστολογικὴ ἑτεροδιδασκαλία, ἐξαφανίζεται, καὶ τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ἡ ἐξέταση τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ ζητήματος τῆς κάθε αἱρετικῆς κοινότητας.

 

  Ἐν ὀλίγοις, δὲν χρησιμοποιεῖται πλέον ὁ ὅρος αἱρετικός, ἀλλάζοντας ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησιολογία τῶν Πατέρων καὶ τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων, ἀλλὰ ἑτερόδοξοι χριστιανοὶ καὶ ὁμολογίες ποὺ δὲν βρίσκονται σὲ κοινωνία μαζί της. Ἂν ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, δὲν εἶναι αἱρετικές ὅλες οἱ ὁμολογίες πού δὲν βρίσκονται σὲ κοινωνία μαζί της; Γιὰ τοὺς συντάκτες τοῦ κειμένου, προφανῶς ὄχι, διότι ἀναγνωρίζεται ἀκόμη καὶ ἡ ἱστορικὴ ὀνομασία τῶν ἄλλων χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν». Ἐδῶ τὸ θεολογικὸ-ἐκκλησιολογικὸ πλαίσιο γίνεται κάπως συγκεχυμένο. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τὴ μία βεβαιώνει ὅτι εἶναι ἡ μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ συμβόλου τῆς πίστεως, ἀλλὰ ἀναγνωρίζει τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), στὸ ὁποῖο συμμετέχουν «ἐκκλησίες» (ὅπως τὶς ὀνομάζει) ποὺ δὲν ἔχουν πλήρη ἑνότητα πίστεως. Πῶς λοιπὸν ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης βλέπει τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) καὶ γιατί συμμετέχει. Ποιὰ ἐξήγηση μπορεῖ νὰ δοθεῖ; Μᾶς τὴν ἀποκαλύπτει ἡ 19η παράγραφος, ἡ ὁποία πρέπει νὰ παρατεθεῖ ὁλόκληρη: «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη θεωροῦν ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὸ Οἰκουμενικὸ Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) τὸ θεμελιῶδες ἄρθρο τοῦ Καταστατικοῦ του, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ εἶναι μέλη ὅσοι πιστεύουν στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτήρα σύμφωνα μὲ τὶς Γραφὲς καὶ ὁμολογοῦν τὸν ἕνα καὶ τριαδικὸ Θεὸ – Πατέρα, Υἱὸ καὶ Ἅγιο Πνεῦμα – σύμφωνα μὲ τὸ Σύμβολο τῆς Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Ἔχουν ἐπίσης τὴ σταθερὴ πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικὲς παραδοχὲς τῆς Διακήρυξης τοῦ Τορόντο (1950), μὲ τίτλο «Ἡ Ἐκκλησία, οἱ Ἐκκλησίες καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν», εἶναι θεμελιώδους σημασίας γιὰ τὴν ὀρθόδοξη συμμετοχὴ στὸ Συμβούλιο. Ὡς ἐκ τούτου, εἶναι σαφὲς ὅτι τὸ ΠΣΕ δὲν εἶναι καὶ σὲ καμία περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μία «ὑπερεκκλησία». “Ὁ σκοπὸς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν δὲν εἶναι νὰ διαπραγματεύεται ἑνώσεις μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες μποροῦν νὰ πραγματοποιηθοῦν μόνο μὲ πρωτοβουλία τῶν ἴδιων τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ φέρνει τὶς Ἐκκλησίες σὲ ζωντανὴ ἐπαφὴ μεταξύ τους καὶ νὰ προωθεῖ τὴ μελέτη καὶ τὴ συζήτηση θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τὴ χριστιανικὴ ἑνότητα. Καμία Ἐκκλησία δὲν ὑποχρεοῦται νὰ ἀλλάξει τὴν ἐκκλησιολογία της μὲ τὴν ἔνταξή της στὸ Συμβούλιο […]. Ὡστόσο, ἡ συμμετοχὴ στὸ Συμβούλιο δὲν συνεπάγεται ὅτι κάθε Ἐκκλησία πρέπει νὰ θεωρεῖ τὶς ἄλλες ὡς Ἐκκλησίες μὲ τὴν ἀληθινὴ καὶ πλήρη ἔννοια τοῦ ὅρου» (Διακήρυξη τοῦ Τορόντο, § 2, 3.3, 4.4).

 

  Ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης ἀναφέρθηκε στὴ Διακήρυξη τοῦ Τορόντο τοῦ 1950, ποὺ γράφτηκε ἀπὸ τὸν Florofski, μαζὶ μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, ἀφοῦ ὁ Florofski ἦταν τότε ἡγετικὸ μέλος τοῦ οἰκουμενικοῦ συμβουλίου. Ἡ δήλωση αὐτὴ προοριζόταν ὡς ἀπάντηση στὴ σύνοδο ποὺ συνεκάλεσε τὸ πατριαρχεῖο Μόσχας – ὅπου τὶς ἀποφάσεις της ὑπέγραψαν οἱ ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ποὺ συμμετεῖχαν πλὴν αὐτῶν ποὺ τελικὰ ὑπέγραψαν τὴν ἱδρυτικὴ πράξη τοῦ ΠΣΕ, δηλαδὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, Ἑλλάδος καὶ Κύπρου- τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τοῦ 1948, μὲ ἔντονο ἀντισοβιετικὸ πνεῦμα, ἡ ὁποία καταδίκαζε τὴ συμμετοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ ΠΣΕ. Τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ συντάχθηκε ὄχι μόνο ἀπὸ Ὀρθόδοξους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ γίνει ἀποδεκτὸ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη συνείδηση. Φανταστεῖτε, γιὰ παράδειγμα, τοὺς Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι καταδίκασαν τὴν εἰκονομαχία, νὰ συναντηθοῦν μὲ αἱρετικοὺς καὶ νὰ συντάξουν ἕνα κοινὸ κείμενο, λέγοντας ὅτι καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἔλεγαν σωστὰ πράγματα καὶ βοήθησαν τὴν Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία νὰ μεταρρυθμίσει καὶ νὰ ἀποσαφηνίσει καλύτερα τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἐξαγνίζοντας τὶς ὑπερβολὲς ποὺ ἔκαναν πολλοὶ ἀδαεῖς Ὀρθόδοξοι ἐκείνη τὴν ἐποχή, ὅπως τὸ νὰ ἀποδίδουν ὁλοένα καὶ μεγαλύτερη σημασία στὴν προστατευτικὴ δύναμη ὄχι τοῦ εἰκονιζόμενου προσώπου, ἀλλὰ τοῦ ἴδιου τοῦ ἀντικειμένου, τῆς φορητῆς εἰκόνας, ἐκτελώντας παράλογες πράξεις ποὺ θυμίζουν εἰδωλολατρία.

 

  Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ὡστόσο, δὲν κάνει κάτι τέτοιο. Ἀποσαφηνίζει τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τὶς καταχρήσεις τῶν ἀδαῶν καὶ καταδικάζει τοὺς εἰκονομάχους ὡς αἱρετικούς, τοὺς ἀναθεματίζει, δὲν τοὺς θεωρεῖ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν δέχεται κἄν τὸ ὄνομα ἐκκλησία γι’ αὐτοὺς καὶ βεβαίως δὲν λέει ἂς κάνουμε μία σύνοδο ἐκκλησιῶν, στὴν ὁποία θὰ συμμετέχουν ὅλοι ὅσοι «πιστεύουν στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτήρα σύμφωνα μὲ τὶς Γραφὲς καὶ ὁμολογοῦν τὸν ἕνα καὶ τριαδικὸ Θεὸ – Πατέρα, Υἱὸ καὶ Ἅγιο Πνεῦμα – σύμφωνα μὲ τὸ Νικαιο-Κωνσταντινουπολίτικο Σύμβολο τῆς Πίστεως». Εἶναι βέβαιο ὅτι ἂν τὸ ἔκαναν αὐτὸ οἱ Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ εἰκονομάχοι θὰ συμμετεῖχαν, ἀφοῦ ἀποδέχθηκαν τὸ σύμβολο τῆς Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Μποροῦμε ὅμως νὰ ποῦμε μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα ὅτι καὶ οἱ εἰκονομάχοι, [ἄλλωστε οἱ περισσότερες προτεσταντικὲς ὁμολογίες, πλὴν ἴσως τῶν Λουθηρανῶν καὶ κάποιων ἐκ τῆς Ἀγγλικανικῆς συνομοσπονδίας ἐκκλησιῶν, εἶναι σφόδρα εἰκονομαχικές], θὰ εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ συμμετέχουν στὸ ΠΣΕ σήμερα καὶ νὰ ἀναδιατυπώνουν κείμενα μαζὶ μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐπειδὴ πολλοὶ Προτεστάντες ποὺ συμμετέχουν δὲν ἀποδέχονται τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὅπως καὶ ἄλλες Οἰκουμενικὲς Συνόδους, καὶ ἔχουν προσθέσει χειρότερες θεολογικὲς «καινοτομίες» στὸ ὀρθὸ δόγμα. Μπορεῖ οἱ εἰκονομάχοι νὰ ὀνομάζονται αἱρετικοί, ἀλλὰ τοὺς Προτεστάντες (ποὺ δὲν ἀποδέχονται τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ἔχουν εἰσάγει χειρότερες καινοτομίες στὴν ὀρθὴ πίστη), ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης τοὺς ἀναγνωρίζει μὲ τὸ ἱστορικὸ ὄνομα τῆς «ἐκκλησίας», τοὺς ἀποκαλεῖ χωρισμένους ἀδελφοὺς καὶ συντάσσει μαζί τους θεολογικὰ κείμενα (γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὴν ὀρθόδοξη θεολογία καὶ ἐκκλησιολογία). Γιατί στὸ κείμενο αὐτό, ὅπως γράφτηκε στὴν Κρήτη, ἔχουμε τὴν πλήρη ἀνατροπὴ τῆς ἐκκλησιολογίας καὶ τῆς θεολογίας ὅλων τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμα χειρότερα, τὸ κείμενο αὐτὸ τῆς Συν­όδου τῆς Κρήτης θεωρεῖται συνοδικὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἀκολουθοῦν. Μπορεῖ κανεὶς νὰ θέσει τὸ ἐρώτημα: Ἔχει αὐτὸ τὸ κείμενο τῆς Κρήτης συνέχεια μὲ τὴ θεολογία, τὴν ἐκκλησιολογία τῶν ἀρχαίων συνόδων ἢ εἶναι ἁπλῶς μία νέα θεολογία; Σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἀπαντήσουμε.

 

  Ἐφόσον ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης ἀναφέρεται στὴ δήλωση τοῦ Τορόντο καὶ τὴν θεωρεῖ ὡς δικαιολογία γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας στὸ ΠΣΕ, πρέπει νὰ δοῦμε καὶ κάποιες διφορούμενες δηλώσεις, τὶς ὁποῖες ἔτσι κι ἀλλιῶς κάθε πιστὸς πρέπει νὰ γνωρίζει. Στὴν εἰσαγωγὴ γράφει: «Ἡ πρώτη συνέλευση στὸ Ἄμστερνταμ υἱοθέτησε τὴν ἀκόλουθη ἀπόφαση “γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τῆς Συνόδου”».

 

  “Τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν συγκροτήθηκε ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες ποὺ ἀναγνωρίζουν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτήρα. Ἔχουν βρεῖ τὴν ἑνότητά τους σ’ Αὐτόν. Δὲν χρειάστηκε νὰ δημιουργήσουν τὴν ἑνότητά τους: εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Γνωρίζουν ὅμως ὅτι εἶναι καθῆκον τους νὰ ἀναζητήσουν ἀπὸ κοινοῦ τὴν ἔκφραση αὐτῆς τῆς ἑνότητας στὸ ἔργο καὶ τὴ ζωή τους…».

 

  Οἱ Ἐκκλησίες ποὺ συμμετέχουν στὸ ΠΣΕ ἀναγνωρίζουν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα. Αὐτὸ εἶναι καλὸ καὶ σωστό, ἀλλὰ τὸ κείμενο συνεχίζει. Αὐτοὶ (οἱ συμμετέχουσες ἐκκλησίες, συμπεριλαμβανομένων τῶν Ὀρθοδόξων) ἔχουν βρεῖ τὴν ἑνότητά τους σ’ Αὐτόν. Τί μπορεῖ νὰ σημαίνει στὴν πραγματικότητα μία τέτοια προβληματική, ἤ, ἂν πρέπει νὰ χρησιμοποιήσω τὴν ὁρολογία τους, ἑτερόδοξη (αἱρετικὴ) φράση; Μήπως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποὺ εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία δὲν εἶχε τὴν Ἑνότητα μὲ τὸν Χριστό; Μήπως ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ Αὐτὸν καὶ χρειάστηκε νὰ ἱδρύσει τὸ ΠΣΕ, γιὰ νὰ τὴν ἀνακτήσει; Μὰ ἂν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ θὰ ἔπρεπε νὰ διατηρεῖ αὐτὴ τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα μαζί Του ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἐδῶ πρέπει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι οἱ ἀρχαῖες σύνοδοι, ὅταν ἔκαναν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ καταδίκαζαν τοὺς αἱρετικοὺς (οἱ ὁποῖοι ἦταν πολυάριθμοι) καὶ πολλοὶ ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν τὸ θεωροῦσαν αὐτὸ ὡς ἀπώλεια τῆς ἑνότητας (ὅπως τὸ θεωρεῖ ἡ οἰκουμενικὴ θεολογία), ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπαναβεβαιώσουν τὴν ἑνότητα, τὴν ὁποία οἱ αἱρετικοὶ εἶχαν διαταράξει, τῆς Ἐκκλησίας στὴν πίστη. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀναθεμάτιζε τοὺς αἱρετικούς, δὲν ἔχανε τὴν ἑνότητά της μὲ τὸν Χριστό. Ἦταν ἑνωμένη μαζί Του. Οὔτε βέβαια θὰ τολμήσουμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι διαιροῦταν ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

 

  Ἀπὸ τὴν παράγραφο αὐτὴ παρατηροῦμε μία παράξενη νέα ἐκκλησιολογία (θὰ τὴ δοῦμε πιὸ καθαρὰ στὶς ἑπόμενες παραγράφους), ἡ ὁποία ἀναφέρει ὅτι ὅλες οἱ ἱστορικὲς «ἐκκλησίες», συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ (δὲν ἔχουν χάσει) ἀπὸ τὴν  ἀρχικὴ γνήσια ἀποστολικὴ πίστη, σὲ μικρότερο ἢ μεγαλύτερο βαθμό, καὶ ἐπειδὴ εἶναι διαιρεμένες, καμιά τους δὲν ἀναγνωρίζεται ὅτι ἀποτελεῖ τὴν “ἀρχέγονη” Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ (ἡ μόνη ποὺ θεωρεῖται ὅτι  δὲν μπορεῖ νὰ διαιρεθεῖ) θὰ πρέπει ἑπομένως νὰ ἀνακτήσουν τὴ χαμένη τους ἑνότητα μὲ τὴν  “Ἐκκλησία”.

 

  Οἱ διάφορες ἱστορικὲς «ἐκκλησίες» λέγεται ὅτι μετέχουν στὴν  “Ἐκκλησία” καὶ ἐπιδιώκουν νὰ βρεθοῦν σὲ μία σχέση κοινωνίας  μεταξύ τους, μὲ  ἀπώτερο σκοπὸ ἡ κάθε ἐκκλησία-μέλος τοῦ ΠΣΕ νὰ βοηθήσει τὴν ἄλλη στὴν καλύτερη καὶ βαθύτερη κατανόηση (ποὺ στὸ πλαίσιο τῆς οἰκουμενικῆς θεολογίας χαρακτηρίζεται ὡς “ἐμπλουτισμός”)  στοιχείων ἐπὶ τῆς ἑκάστου πίστεως. Παράδειγμα ἀποτελεῖ   ἡ Β΄ Βατικανὴ σύνοδος, ὅπου ἔγινε παραδεκτὸ τὸ πῶς ἡ προτεσταντικὴ βιβλικὴ θεολογία, βοήθησε τὴν λατινικὴ θεολογία, ἢ ἀκόμη πῶς ἡ πατερικὴ θεολογία βοήθησε τὶς ἄλλες ἐκκλησίες, ἢ ἀκόμη πῶς ἡ θεολογία τοῦ πρωτείου ἀπὸ τὸν οἰκουμενισμὸ καὶ τὴ σχέση μὲ τὴν λατινικὴ ἐκκλησία γίνεται ἀναγκαία στὴν «θεολογία» τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως μέσῳ τῶν διατυπώσεων τοῦ Ζηζιούλα. Μὲ λίγα λόγια, ἡ ὀρθόδοξη, ἡ λατινικὴ ἐκκλησία, καθὼς καὶ οἱ πολυάριθμες προτεσταντικὲς ἐκκλησίες “μετέχουν” στὴν Καθολικὴ ἐκκλησία καὶ πρέπει νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν κοινωνία μεταξύ τους (θεολογία τῆς κοινωνίας). Ἡ νέα οἰκουμενικὴ ἐκκλησιολογία τῆς χαμένης ἑνότητας, θεμελιώνεται στὴν ἑνιαία περσοναλιστικὴ θεώρηση, τόσο στὸ ἐπίπεδο τῆς τριαδολογίας, ὅσο καὶ τῆς “ἀντανάκλασης αὐτῆς” στὸ ἐπίπεδο τῆς κοινωνικῆς ἀνθρωπολογίας: ὅπως δηλαδὴ ἡ ἑνότητα τῆς Ἁγίας Τριάδας συνίσταται σὲ μία ὑπαρξιστικοῦ χαρακτήρα διαπροσωπικὴ κοινωνία τῶν τριῶν θεαρχικῶν ὑποστάσεων, ποὺ ἔχουν ὡς Πρῶτο τὸν Πατέρα, ἀναλόγως, στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐκκλησίας, ποὺ θεωρεῖται ὡς εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδας, ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν διαπροσωπικὴ κοινωνία ὑπὸ ἕνα Πρῶτο (τὸν ἐπίσκοπο).

 

 «Ἐπαίτης» στόν Πάπα

ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος

 

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

 

Ὅπως εἶχε ἀνακοινωθεῖ καί ἀνεμένετο ἄλλωστε, ὁ ἔνοικος τοῦ Φαναρίου καί φερόμενος ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη στήν τελετή τῆς Ἐνθρονίσεως τοῦ Ἀμερικανοῦ Πάπα Λέοντος τοῦ ΙΔ΄. Στήν τελετή παρέστη, δυστυχῶς, καί ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος. Τό μεταξύ των κλίμα, σύμφωνα με ἔγκυρες πληροφορίες, ἦταν ἀπό τυπικό ἕως ψυχρό, λόγω τοῦ γνωστοῦ ζητήματος τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου καί τῆς στάσεως τοῦ τελευταίου ἐπ’ αὐτοῦ.

Τήν ἑπομένη ἀπό τήν ἐνθρόνισή του ἡμέρα ὁ Πάπας ἔκανε δεκτό σέ ἰδιαίτερη συνάντηση τόν κ. Βαρθολομαῖο, δῶρα φέροντα (προερχόμενα ἐξ Ἁγίου Ὄρους!) ἐπί τῆ ἀναλήψει τῶν καθηκόντων τοῦ πρώτου. Ὅπως φαίνεται στίς κατωτέρω παρατιθέμενες φωτογραφίες, τίς ὁποῖες ἀνήρτησε στά μέσα ἐπικοινωνίας του το Βατικανό και ἀναδημοσίευσε τό Φανάρι, ἡ γλώσσα τοῦ σώματος προδίδει τήν διακαή ἐπιθυμία τοῦ φερομένου ὡς ὀρθοδόξου Πατριάρχου νά ἐξασφαλιστεῖ ἡ συνέχιση τῆς κοινῆς πορείας πρός τήν ποθεινήν «ἕνωσιν».

Εὐρισκόμενος στήν Ρώμη ὁ κ. Βαρθολομαῖος δέν παρέλειψε νά μεταβεῖ καί στόν τάφο τοῦ προηγουμένου Πάπα Φραγκίσκου, ὅπου, ἀφοῦ ἐναπέθεσε ἀνθοδέσμη ἀπό λευκά τριαντάφυλλα, ἐτέλεσε κατά τήν τάξιν (προφανῶς τήν οἰκουμενιστική) ἐπιμνημόσυνη Δέηση ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ «ἐν Χριστῶ ἀδελφοῦ του», «Ἐπισκόπου Ρώμης» (ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε καί τόν ἀναγνωρίζει, τῶ ὄντι δέ αἱρεσιάρχου) καί κατατάξεως αὐτοῦ μετά τῶν Ἁγίων!

Μετά τοῦ ἀποβιώσαντος Πάπα Φραγκίσκου ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶχε πολύ στενή συνεργασία καί συναντίληψη ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐπίσπευση τῶν «διαδικασιῶν» προκειμένου νά ἔλθει ἡ ἡμέρα τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» Δύσεως καί Ἀνατολῆς, τίς ὁποῖες ἀμφότεροι θεωροῦν ὅτι ἐξουσιάζουν καί συνεπακόλουθα μποροῦν νά δεσμεύουν. Καί ὁ μέν πρῶτος ἐξηγεῖται λόγω τοῦ ὑπάτου ἀξιώματός του νά ἐνεργεῖ τοιουτοτρόπως, ἐνῶ ὁ δεύτερος φαίνεται ὅτι μιμεῖται τόν πρῶτον αὐτο-ἀναγορευόμενος Πάπας τῆς Ἀνατολῆς!

Ὁ θάνατος τοῦ Φραγκίσκου ἐματαίωσε προσωρινῶς τά σχέδια τοῦ Φαναρίου περί συνεορτασμῶν τῆς ἐπετείου τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τή σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου μετά τοῦ Πάπα καί μεταβάσεώς τους στή Νίκαια, τόπο συγκλήσεώς της. Καθώς ἐπίσης (ἐματαίωσε) τόν συμφωνηθέντα προσδιορισμό «κοινοῦ Πάσχα» προκειμένου ὁ διά τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως ἐπιτευχθείς συνεορτασμός τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν μετά τῶν Δυτικῶν νά ἐπεκταθεῖ καί στίς κινητές ἑορτές καί δή τό Πάσχα.

Ὡς φαίνεται, ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι ἀποφασισμένος νά ἐνεργήσει τά δέοντα ὥστε νά ὑλοποιηθοῦν τά ἀνωτέρω σχέδια, μέ τή συνεργασία πλέον τοῦ νέου Πάπα, φιλοδοξῶν νά ὁλοκληρώσει, ἐκτός ἀπροόπτου, τήν μακρά πατριαρχεία του, ἔχοντας ἐπεκτείνει τά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα τοῦ Φαναρίου και διευρύνει την ἀποστασία του εἰς τόν μέγιστο δυνατό βαθμό.

Ὅταν πιστεύεις βαθειά κάτι ἤ αἰσθάνεσαι τό βάρος καί τήν εὐθύνη τῆς «ἀποστολῆς» πού σοῦ ἔχει ἀνατεθεῖ, δέν προσπαθεῖς ἁπλῶς, ἀλλά γίνεσαι ἀκόμη καί «ἐπαίτης» προκειμένου νά ὑλοποιηθεῖ τό ὅραμά σου! Ἐν προκειμένω, γίνεται ὁ πατριάρχης «ἐπαίτης» τοῦ Πάπα, χάριν τοῦ ὁράματος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, προκειμένου οἱ δύο «Ἐκκλησίες» Δύσεως καί Ἀνατολῆς νά ἀποκαταστήσουν πλήρως τήν μεταξύ των κοινωνία, παρά τίς ὑφιστάμενες μεγάλες διαφορές των, ἀκόμη καί δογματικοῦ χαρακτῆρος, ἕκαστος δέ τῶν δύο «Παπῶν» ἤ κέντρων θρησκευτικῆς ἐξουσίας νά ἐξουσιάζει τούς ὑπηκόους του.

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ «ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥ» ΤΟΥ, «ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ» ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ  

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ (19.5.2025)

https://www.youtube.com/watch?v=ktNIK1TJLzg&t=3s

  Ὁ Πάπας Λέων ΙΔ΄ καί ἡ Ὀρθοδοξία.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

   

      Μετά την εκλογή του νέου Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ και τις πρώτες του ομιλίες – παρεμβάσεις στα διεθνή ζητήματα, είναι πολλές οι προβλέψεις και οι αναλύσεις που δημοσιεύονται στα διεθνή ΜΜΕ. Όμως για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, που γνωρίζουν την εκκλησιαστική ιστορία έχει δικαιολογημένα προκληθεί ανησυχία για την πορεία του νέου Πάπα. Αιτία το όνομα που επέλεξε και η δήλωσή του πως θέλει η παποσύνη του να ομοιάζει με εκείνη του Πάπα Λέοντος ΙΓ΄ (1878-1903). Πράγματι ο εν λόγω Πάπας σε δύσκολους καιρούς για την παπική Εκκλησία υπήρξε πολύ ενεργητικός και, πολιτικά, αποτελεσματικός στο να αντιμετωπίσει «τις πλάνες των, τότε, μοντέρνων πολιτικό – κοινωνικών θεωριών του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και του μηδενισμού. Ενίσχυσε ηθικά και υλικά τη δημιουργία «χριστιανικών» συνδικάτων και πολιτικών κομμάτων και έδρασε αποτελεσματικά κατά της Μασωνίας και υπέρ της οικογένειας – κατά του διαζυγίου.

          Το αρνητικό για τους Ορθοδόξους ήταν ότι  ο Πάπας ΙΓ΄ ενέτεινε σε προκλητικό βαθμό τις από του 11ου αιώνος και μετά προσπάθειες του Βατικανού να τους υποτάξει υπό την ηγεμονία του. Η  προκλητική προπαγανδιστική επίθεση που εξαπέλυσε, μετά τη δημοσίευση σχετικής εγκυκλίου του, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό με δική του αυστηρή σε βάρος του Πάπα Εγκύκλιο, που δημοσιεύθηκε στο πατριαρχικό  περιοδικό «Εκκλησιαστική Αλήθεια» στις 29 Σεπτεμβρίου 1895 (Αριθμ. Φύλ. 31) καταγγέλλει ότι:

 

          «Εν εσχάτοις δε χρόνοις ο πονηρός διέσπασε από της ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού και έθνη ολόκληρα της Δύσεως, εμφυσήσας τοις επισκόποις της Ρώμης φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας αθέσμους και αντευαγγελικάς…Ούτω δη ο νυν Μακαριώτατος πάπας Ρώμης Λέων ΙΓ΄… προσκαλεί την καθ΄ημάς ορθόδοξον καθολικήν και αποστολικήν του Χριστού Εκκλησίαν εις την μετά του παπικού θρόνου ένωσιν, εννοών την ένωσιν ταύτην ως δυναμένην γενέσθαι μόνον δι’ αναγνωρίσεως αυτού ως άκρου αρχιερέως και υπερτάτου πνευματικού τε και κοσμικού άρχοντος της καθόλου Εκκλησίας και μόνου αντιπροσώπου του Χριστού επί της γης και πάσης χάριτος διανομέως».

 

          Η περί τον Οικουμενικό Πατριάρχη Άνθιμο Σύνοδος καταγγέλλει επίσης το ακόλουθο: «Επειδή όμως από τινος χρόνου η παπική Εκκλησία εγκαταλιπούσα την οδόν της πειθούς και της συζητήσεως, προς κοινήν έκπληξιν και απορίαν ήρξατο σκανδαλίζειν τας συνειδήσεις των απλουστέρων ορθοδόξων χριστιανών δι’ εργατών δολίων, εις αποστόλους Χριστού μετασχηματιζομένων, αποστέλλουσα εις την Ανατολήν κληρικούς υπό το ένδυμα και το κάλυμμα των ορθοδόξων ιερέων (Σημ.γρ. Πρόκειται για τους ουνίτες) και ποικίλα άλλα απατηλά μηχανωμένη μέσα προς επίτευξιν των προσηλυτιστικών αυτής σκοπών, απολύομεν την πατριαρχικήν ταύτην και συνοδικήν εγκύκλιον επί προφυλακή της ορθοδόξου πίστεως και ευσεβείας…».

 

          Στη συνέχεια της Εγκυκλίου εκφράζεται η λύπη του Πατριάρχου και των περί αυτόν Συνοδικών αρχιερέων που βλέπουν «την παπικήν Εκκλησίαν εμμένουσαν υπεροπτικώς εις αυτάς και ήκιστα συντελούσαν εις τον ιερόν της ενώσεως σκοπόν δι’ αποπτύσεως των αιρετικών τούτων καινοτομιών και επανόδου εις το αρχαίον καθεστώς της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, της οποίας μέρος τότε και αυτή απετέλει».

 

          Στην παπική εγκύκλιο αντέδρασε και ο Άγιος Νεκτάριος, τότε, το 1895, διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών. Δημοσίευσε απάντηση – διατριβή στο επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος «Ιερός Σύνδεσμος», που αναδημοσιεύθηκε στο Πατριαρχικό περιοδικό στο τεύχος αριθμός 41 (8 Δεκεμβρίου 1895). Αναφέρει μεταξύ άλλων ο Άγιος:

 

«Χαρακτήρ ανδρός εν λόγοις δείκνυται είπε κάποιος των αρχαίων σοφών… Την αλήθεια ταύτην μαρτυρούσι και αι πρό τινος εκδοθείσαι δύο εγκύκλιοι του Πάπα, όπως και η έναγχος εγκύκλιος του Οικουμενικού Θρόνου, η απευθυνομένη προς τον ιερόν κλήρον και άπαν το ευσεβές και ορθόδοξον πλήρωμα του Αγιωτάτου Αποστολικού και Πατριαρχικού Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως…Εν άπασι πλήρης η διαφορά. Αι μεν του Μακαριωτάτου Πάπα εγκύκλιοι εικονίζουσι καθαρώς τον χαρακτήρα των Παπών και περιγράφουν αυτόν τοιούτον, οίον η ιστορία απ’ αιώνων απεικόνισεν, η δε του Οικουμενικού Πατριάρχου εγκύκλιος εικονίζει τον αληθή χαρακτήρα των Ορθοδόξων Πατριαρχών…Εν ταις εγκυκλίοις του Πάπα εμφαίνεται εγωισμός και υπερορία, κόμπος και μεγαλορρημοσύνη, αδιαφορία περί τα δογματικά, περί δε των πρωτείων και αρχής και δόξης και τα τοιαύτα ζήλος και αγών και θυσίαι και επιχειρήματα και ιστορική ανακρίβεια και προς την αλήθειαν περιφρόνησις, και αξιώσεις και απαιτήσεις και τραγελαφικαί ενώσεις και κατά το φαινόμενον υποχωρήσεις και προσπεποιημένη αγάπη, και σκοποί κρύφιοι, και τόσα άλλα παραπλήσια τα οποία επιλείψει με ο χρόνος διηγούμενον…

 

          …Δια της εγκυκλίου ο Πάπας θεωρεί καθήκον εαυτού να προσκαλέσει δι’ υψηλού κηρύγματος πάντας τους λαούς της γης, ίνα υποβάλωσι τα εαυτών σέβη τη υψηλή και αγία αυτού κορυφή λέγων:

 

 “ Ηγεμόνες και λαοί της οικουμένης, Λέων ο ΙΓ΄ ευχήν και ειρήνην εν Κυρίω υμίν αποστέλλει και προσκαλείται υμάς να προσκυνήσητε την εικόνα την χρυσήν, την οποίαν επί του πεδίλου του ποδός εαυτού έστησε, και εάν μεν πεσόντες προσκυνήσητε, σωθήθεσθε, εάν δε μη, βληθήθεσθε εις την κάμινον του πυρός την καιομένην, εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού”».

 

          Και επιλέγει ο Άγιος Νεκτάριος: «Η σοβαρά και σεμνή, η ειλικρινής και σαφής, η πατρική και προτρεπτική Εγκύκλιος του Πατριάρχου είναι όντως η πρέπουσα απάντησις προς τας δύο υπερηφάνους εγκυκλίους του Μακαριωτάτου πάπα. Μόνη η μελέτη αμφοτέρων δύναται να πληροφορήση τον αναγνώστην περί του διαπνέοντος εν αυταίς πνεύματος, εάν το πνεύμα της αληθείας λαλή εν αυταίς, ή πνεύμα άγνωστον εν τη Μια Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».

 

          Σημειώνεται ότι από τα δύο επί πλέον σχέδια που είχε για την Ελλάδα ο πάπας Λέων ΙΓ΄ πέτυχε το ένα. Ίδρυσε το «Λεόντειο Λύκειο», αλλά δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει το σχέδιό του να ανεγείρει μεγαλοπρεπή ναό στην Πάτρα, σε ανάμνηση, όπως είχε δηλώσει, της νίκης των (δυτικών) χριστιανών επί των Τούρκων το 1571, κατά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου…

 

          Ελπίζεται ότι το πρότυπο διακυβερνήσεως του Βατικανού και της υπ’ αυτόν Εκκλησίας, που θα ακολουθήσει ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ να μην αφορά την υπ’ αυτόν υποταγή της Ορθοδοξίας. Οι πρώτες ενδείξεις δεν είναι θετικές. Σε μια από τις πρώτες του ομιλίες ο νέος Πάπας απευθύνθηκε στους υπ’ αυτόν ηγέτες των παπικών της Ανατολής (Μαρωνιτών, Ουνιτών κ.α.) και δήλωσε ότι θα συνεχίσει την πολιτική του Λέοντα ΙΓ΄! Δηλαδή αυτήν που προκάλεσε, τότε, την έντονη αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου! Με δεδομένο ότι η σημερινή εκκλησιαστική ηγεσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν διατηρεί την αντιμετώπιση της παπικής Εκκλησίας, που είχε ο Πατριάρχης Άνθιμος και η περί αυτόν Σύνοδος είναι υπαρκτές οι ανησυχίες για τα αποτελέσματα  των σχέσεων Φαναρίου – Βατικανού.

 

Για την ιστορία αναφέρονται οι Συνοδικοί Μητροπολίτες, που συνυπέγραψαν την κατά της παπικής αλαζονικής συμπεριφοράς έναντι των Ορθοδόξων εγκύκλιο: Κυζίκου Νικόδημος, Νικομηδείας Φιλόθεος, Νικαίας Ιερώνυμος, Προύσης Ναθαναήλ, Σμύρνης Βασίλειος, Φιλαδελφείας Στέφανος, Λήμνου Αθανάσιος, Δυρραχίου Βησσαρίων, Βελεγράδων Δωρόθεος, Ελασσώνος Νικόδημος, Καρπάθου και Κάσου Σωφρόνιος και Ελευθερουπόλεως Διονύσιος.-  

 

ΥΓ. Ο Πάπας στην ομιλία του προς τους ηγέτες των παπικών εκκλησιών της Ανατολής μίλησε για την πνευματικότητα της, που εκφράζεται με τη μετάνοια  και την επίγνωση των αμαρτιών. Στο σημείο αυτό της ομιλίας του χρησιμοποίησε τη λέξη «πένθος» (Σημ. γραμμένη στα ελληνικά) που, όπως είπε, «ήταν Έλληνας μυθικός θεός, που προσωποποιούσε τη θλίψη και το δώρο των δακρύων». Κατά την άποψη ειδικών φιλολόγων θεός «Πένθος» δεν υπήρξε στην ελληνική μυθολογία.   

 

Τό «κενό ταυτότητας» (identity gap). Ἤ: Γιατί εἶναι ἀναπόφευκτο (;) ὁ προσωπικός ἀριθμός νά χαραχτεῖ στό σῶμα μας

 

 

Γράφει ο Αστέρης Θ. Γκίρμπας, Δικηγόρος, Υπ. Δ.Ν.

 

Το «κενό ταυτότητας» εμφανίζεται στη βιβλιογραφία για να εξηγήσει τη διάσταση ανάμεσα στα αναγνωριστικά των συσκευών ταυτοτήτων και τα αναγνωριστικά των οντοτήτων που αυτές ταυτοποιούν. Η λύση που προτείνεται για την αντιμετώπισή του είναι η ενσωμάτωση της ταυτότητας στο ανθρώπινο σώμα, συνήθως με τη μορφή της εμφύτευσης της συσκευής. Στην παρούσα μελέτη υποστηρίζεται ότι η πρόσφατη αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στα δελτία ταυτότητας συνιστά βήμα προς τη γεφύρωση του κενού. Επομένως, πρέπει να οξύνει τα αντανακλαστικά μας, ούτως ώστε να είμαστε σε θέση να αγωνιστούμε για την υπεράσπιση της ελευθερίας και της σωματικής μας αξιοπρέπειας.

 

Λέξεις-κλειδιά:

Κενό ταυτότητας – Συστήματα επιτήρησης – Εμφυτεύματα RFID/NFC – Προσωπικός Αριθμός – Επαλήθευση ταυτότητας – Απαραβίαστο του σώματος – Πολιτική ελευθερία – Αυτεξούσιο – Κατ’ εικόνα

  

I. Το κενό ταυτότητας

Στο άρθρο τους με τον προκλητικό τίτλο: “I am not a number: Conceptualising identity in digital surveillance” (2021), που δημοσιεύθηκε στο 67ο τεύχος του περιοδικού Technology in Society, οι Victoria Wang & John Tucker¹ αναφέρονται συνοπτικά σε ένα φαινόμενο, παράλληλα ένα «πρόβλημα», που εντοπίζουν και επιδιώκουν να «λύσουν» οι σπουδές επιτήρησης. Το ονομάζουν πρόβλημα του κενού ταυτότητας ή, αλλιώς, του κενού οντότητας-αναγνωριστικού (entity-identifier gap).

Το κενό ταυτότητας σημαίνει ότι, ενώ η επιτήρηση των συσκευών ταυτότητας είναι βέβαιη και διαρκής, εξ αιτίας της διάστασης που μπορεί να διαθέτουν οι συσκευές σε σχέση με τον κάτοχό τους, συχνά μπορεί να αποδίδουν εσφαλμένες πληροφορίες αναφορικά με τη συμπεριφορά του. 

Με τα λόγια τους: 

Συνήθως, αυτό που μετράει μια κατάσταση επιτήρησης [surveillance situation] είναι πληροφορίες αναφορικά με τις συμπεριφορές οντοτήτων που είναι ψηφιακές συσκευές. Η επιτήρηση των συσκευών είναι άμεση, ενώ η επιτήρηση των χρηστών των συσκευών είναι έμμεση – τα δεδομένα αφορούν τη συσκευή. 

Απλοποιώντας το, μπορεί να έχω δανείσει την κάρτα τραπέζης μου σε κάποιον τρίτο. Όταν αυτός θα κάνει χρήση της κάρτας μου για να πραγματοποιήσει ηλεκτρονικές συναλλαγές, τα προϊόντα που θα αγοράσει δεν θα συνάδουν με το προφίλ μου. 

Αν, για παράδειγμα, έδωσα την κάρτα μου στο παιδί μου, το οποίο τη χρησιμοποιεί για να αγοράσει παιχνίδια από μια διαδικτυακή πλατφόρμα, η χρήση της θα μοιάζει κάπως παράδοξη στο σύστημα επιτήρησης συναλλαγών της τράπεζας. Το τελευταίο έχει συνηθίσει να βλέπει αυτήν την κάρτα, να αγοράζει βιβλία, να πληρώνει ηλεκτρονικά παράβολα, τις φορολογικές μου υποχρεώσεις κ.ο.κ., πάντως όχι να παίζει παιχνίδια. 

Για τους συγγραφείς του άρθρου, η παραδοξότητα αυτή προκαλεί μία έλλειψη προβλεψιμότητας, που δυσχεραίνει την επιτήρηση. Συνεχίζοντας: 

Ένα δεύτερο θεμελιώδες πρόβλημα για τα συστήματα επιτήρησης στα οποία οντότητες είναι οι άνθρωποι έχει να κάνει με το εξής: Πώς θα γεφυρώσουμε το κενό ταυτότητας [identity gap] μεταξύ των αναγνωριστικών των συσκευών και των αναγνωριστικών των χρηστών (έμφαση στο πρωτότυπο). 

Και είναι αποκαλυπτικό το πώς θα λυθεί το πρόβλημα: 

Γενικά, η γεφύρωση του κενού προκύπτει από μια διαδικασία εύρεσης ενός προσωπικού αναγνωριστικού που αντιστοιχεί στο αναγνωριστικό της συσκευής. 

Ο Amaal Graafstra, ένας πρωτοπόρος bodyhacker, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην Katina Michael² αναφορικά με την ανάπτυξη μιας εφαρμογής πληρωμών μέσω εμφυτεύματος NFC τεχνολογίας, έθεσε το ζήτημα πιο γλαφυρά. Με τα λόγια του:

Το εμφύτευμα «δένει τη βιολογική ταυτότητά σου με την ψηφιακή [it bonds your biological identity to your digital identity]». 

Τεχνολογίες κοντινού πεδίου (Near Field Communication, NFC) παρέχουν σήμερα τη δυνατότητα μετάδοσης πολυπλοκότερων δομών δεδομένων. Κατά συνέπεια, τα νέα εμφυτεύματα παρέχουν βελτιωμένες δυνατότητες κρυπτογράφησης και, επομένως, μεγαλύτερη ασφάλεια. 

Η σύγκλιση ανθρώπου-μηχανής εξυπηρετεί την επιτήρηση και δίνει λύση στο πρόβλημα του κενού ταυτότητας. Η εφαρμογή της δεν προτείνεται μόνον από ορισμένους εκκεντρικούς παράφρονες, όπως ο Graafstra, αλλά ακόμη και από συστημικά χείλη. 

Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Pawel Rotter, μέλος του Institute for the Prospective Technological Studies (IPTS) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, από κοινού με την Barbara Daskala και τον Ramón Compañó, μέλος της αρχής κυβερνοασφάλειας της ΕΕ (European Union Agency for Cybersecurity, ENISA), δημοσίευσαν, ήδη από το 2008, άρθρο στο περιοδικό IEEE Technology and Society Magazine, με τίτλο, “RFID implants: Opportunities and challenges for identifying people”³. 

Στο εν λόγω άρθρο, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, τα εξής: 

Εμφυτεύματα RFID μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον καθένα χωρίς καμία εξαίρεση, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων με γνωστικές αναπηρίες, εφ’ όσον θέλουν να δεχτούν το εμφύτευμα [sic]. Ο χρήστης είναι πάντα ταυτοποιήσιμος ακόμη και αν διαθέτει έλλειψη συνειδήσεως ή δεν κουβαλάει καθόλου έγγραφα ταυτότητας (έμφαση στο πρωτότυπο).

Στο ίδιο άρθρο, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι τα εμφυτεύματα, όταν λειτουργούν με σκοπό την επαλήθευση της ταυτότητας του χρήστη, είναι ταυτόχρονα κάτι που έχω (something I have) και κάτι που είμαι (something I am). Κανείς δεν μπορεί να «κλέψει το σώμα μου». Ή μήπως μπορεί;⁴ 

ΙΙ. Η σχέση με τον Προσωπικό Αριθμό

Τι συμπέρασμα μπορεί να συναχθεί από τα παραπάνω σε σχέση με την αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στα δελτία ταυτότητας και την αποθήκευσή του στο πλίνθιο (τσιπ) RFID που πλέον αυτά διαθέτουν; 

Αν εφαρμόσουμε την παραπάνω έννοια του κενού ταυτότητας, παρατηρούμε ότι, πράγματι, δένεται ένα προσωπικό αναγνωριστικό (ο Προσωπικός Αριθμός) με τη συσκευή. Με άλλα λόγια, ο αριθμός, πλέον, χαρακτηρίζει τόσο την οντότητα του προσώπου όσο και την οντότητα της συσκευής (ηλεκτρονικής κάρτας). Συνεπώς, αποτελεί ένα βήμα προς τη γεφύρωση του κενού οντότητας-αναγνωριστικού. Θέλει να επιτύχει την επιτήρηση της συμπεριφοράς του προσώπου μέσω της επιτήρησης της συσκευής.

Είναι ένα βήμα, αλλά δεν είναι το καθοριστικό. Ο Προσωπικός Αριθμός είναι κάτι που γνωρίζω (something I know) και ταιριάζει με το δελτίο – κάτι που έχω (something I have). Αν αυτό που έχω, δεν ταυτίζεται με αυτό που γνωρίζω, τότε η επαλήθευση δεν επιτυγχάνεται. Με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί, παραδείγματος χάριν, η επαλήθευση του PIN πριν από τη συναλλαγή μέσω τραπεζικής κάρτας με τα ATM. 

Δεν θα μπορούσα, όμως, άραγε να πάρω το δελτίο ταυτότητας του αδερφού μου (με τον οποίο μοιάζουμε πολύ), χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα και τον Προσωπικό του Αριθμό; Από τη στιγμή που ο αριθμός αναγράφεται στο δελτίο, όταν έχω πρόσβαση στο τελευταίο, έχω και τη δυνατότητα να τον απομνημονεύσω. 

Ίσως ο παραπάνω είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα συμβούλεψε την κυβέρνηση (στην παράγραφο 3 της υπ’ αριθ. 1/2025 γνωμοδότησης της) να επαναξιολογήσει την υποχρεωτική αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στο δελτίο ταυτότητας. Το μέτρο δεν μοιάζει και πολύ αποτελεσματικό για το σκοπό της επαλήθευσης της ταυτότητας. Αντ’ αυτού η Αρχή προτείνει τη διαγραφή του αριθμού από το δελτίο και την αυτόματη επικοινωνία μεταξύ της ετικέτας του δελτίου ταυτότητας και της συσκευής ανάγνωσης. 

Ούτε, όμως, και η παραπάνω λύση γεφυρώνει απόλυτα το κενό οντότητας-ταυτότητας. Αφ’ ενός, μπορεί αυτοβούλως ο αδερφός μου να μού αποκαλύψει τον Προσωπικό του Αριθμό, παραχωρώντας μου την ίδια στιγμή τη συσκευή ταυτότητάς του. Αφ’ ετέρου, μπορώ να κλέψω τη συσκευή της ταυτότητάς του και, με τον κατάλληλο εξοπλισμό, να διαβάσω τα δεδομένα που μεταδίδει η ετικέτα. 

Η συσκευή Proxmark αποτελεί ένα επιτυχημένο παράδειγμα τεχνολογικής εφαρμογής που μπορεί να διαβάσει χωρίς εξουσιοδότηση τα δεδομένα μετάδοσης των ετικετών RFID. Στην ιστοσελίδα της εταιρείας διαβάζουμε ότι: 

Η Proxmark είναι ένα εργαλείο-ελβετικός σουγιάς για τα RFID, που επιτρέπει τη διαντίδραση τόσο υψηλής όσο και χαμηλής επικοινωνίας με μια πληθώρα ετικετών RFID και συστημάτων παγκόσμια. 

Συσκευές Proxmark χρησιμοποιούνται ήδη για την πραγματοποίηση της λαθρακρόασης ή της κλωνοποίησης ετικετών συσκευών παρόμοιων με τα δελτία ταυτότητας Ελλήνων πολιτών. Επομένως, εξακολουθούν να υφίστανται κίνδυνοι ασφάλειας των δεδομένων. 

Επίσης, εξακολουθεί –και αυτό πιστεύω ενοχλεί πιο πολύ τις εταιρείες ψηφιακών τεχνολογιών και τις κυβερνήσεις των διαφόρων κρατών– να υπάρχει η αδυναμία καθολικής επιτήρησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. 

ΙΙΙ. Ορισμένα συμπεράσματα

Η φρικτή λύση στο πρόβλημα του κενού ταυτότητας είναι, επομένως, το δέσιμο του προσωπικού αναγνωριστικού με την οντότητά μας. Με άλλα λόγια, η ενσωμάτωση –εμφύτευση ή αποτύπωση– του μοναδικού, ισόβιου αναγνωριστικού στο σώμα μας. Εδώ έχουμε την ευκαιρία να βγάλουμε ορισμένα περαιτέρω συμπεράσματα:

Πρώτον, το κενό ταυτότητας είναι πρόβλημα, ανάλογα με την οπτική την οποία καθένας το βλέπει. Αν η επιτήρηση του ανθρώπου αποτελεί σκοπό της κρατικής δράσης, τότε πράγματι το κενό ταυτότητας είναι ένα πρόβλημα. Αν, από την άλλη, η επιτήρηση είναι κάτι κακό, δηλαδή, αν κάποιος συμμερίζεται μια φιλελεύθερη αντίληψη της κρατικής δράσης, σύμφωνα με την οποία όσα περισσότερα ξέρει το κράτος τόσο το χειρότερο, τότε το κενό ταυτότητας-οντότητας δεν είναι πρόβλημα. Αντιθέτως, είναι ευτύχημα που (εξακολουθεί να) υπάρχει. 

Δεύτερον, το ζήτημα είναι, όπως λέμε, αξιολογικό. Όποιος, επομένως, θεωρεί πως η ασφάλεια είναι μια αξία ανώτερη της ελευθερίας, πρέπει να γνωρίζει ότι η άποψή του οδηγεί αναπόφευκτα στην επέμβαση στο απαραβίαστο του ανθρώπινου σώματος. Πολύ περισσότερο, όταν κάποιος δεν εξετάζει καθόλου το ζήτημα της επίδρασης στην ελευθερία και την ιδιωτική ζωή τέτοιων τεχνολογιών, ή, όταν κάποιος θεωρεί ότι το ζήτημα αυτό έχει πολύ μικρή αξία, με τη στάση του αυτή προοικονομεί την επέμβαση στη σωματική αξιοπρέπειά μας για λόγους επιτήρησης της συμπεριφοράς. 

Όταν, λοιπόν, κάποιος θεωρεί «ψεκασμένο» κάποιον που υποστηρίζει ότι ο Προσωπικός Αριθμός θέτει σοβαρότατα θέματα ελευθερίας, λειαίνει το δρόμο για την καθολική επέμβαση της βιο-εξουσίας στα σώματά μας. 

Τρίτον, οι προφητείες και τα ιερά κείμενα, όπως είναι φυσικά η Αποκάλυψη του Ιωάννη, σύμφωνα με τα οποία θα χαραχτεί ο αριθμός του Θηρίου στο σώμα όλων των ανθρώπων, αποκτούν μια εκπληκτική επικαιρότητα. Δεν επιθυμώ να πω περισσότερα, επειδή δεν είμαι άξιος και φοβάμαι την κρίση του Θεού, που μας λέει ότι όποιος αφαιρέσει ή προσθέσει κάτι από αυτά που λέει το Βιβλίο της Αποκάλυψης θα πάθει τρομερά πράματα. Και δεν επιθυμώ να τα πάθω. Αλλά, παρατηρώ θαμπωμένος ακόμη ένα θαύμα του Θεού και, μάλιστα, ένα θαύμα που τυπώθηκε σε σελίδες βιβλίων, για να μην υπάρχει κανένας που να μπορεί να το αμφισβητήσει. Διότι, όσα μας έλεγαν ψαράδες από τη Γαλιλαία πριν από 2000 χρόνια ή γέροντες ...... που με το ζόρι βγάλανε το δημοτικό, επιβεβαιώνονται σήμερα από μελέτες και δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά. 

Τέταρτον και τελευταίο, ακόμη και αν είμαι σίγουρος ότι το παραπάνω οδηγεί με βεβαιότητα στην ενσωμάτωση του αριθμού στον άνθρωπο, δεν θα το προέβαλα σαν επιχείρημα στους δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας! Διότι έχουν ένα έτοιμο αντεπιχείρημα, το οποίο εξετάστηκε ήδη με την υπ’ αριθμ. 1090/2018 απόφαση του Δ΄ Τμήματος του Δικαστηρίου. Και, το αντεπιχείρημα λέει ότι: 

Το παράπονο μερικών ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα εμφυτευτεί το τσιπ με τον αριθμό (τότε αφορούσε τον ΑΜΚΑ) στο σώμα μας έχει να κάνει με «πιθανολογήσεις των αιτούντων για μελλοντικές παραβιάσεις, κατά τους ισχυρισμούς τους, δικαιωμάτων τους και κατά τούτο είναι απαράδεκτος» (σκέψη 14). 

Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο λέει, ας περιμένουμε μέχρι να εκδοθεί το διάταγμα που θα διατάζει να εμφυτευτεί ή να χαραχτεί στα σώματά μας ο αριθμός και τότε θα το εξετάσει. 

Όμως, ποιος μας λέει ότι τότε θα έχει το σθένος το Δικαστήριο να πάρει μια απόφαση υπέρ της ελευθερίας; 

Εκεί βρίσκεται κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα. Και ο λόγος για τον οποίον αντιτίθεμαι στον Προσωπικό Αριθμό δεν είναι τόσο ο θρησκευτικός, όσο ο πολιτικός. Ελευθερία! Το ζήτημα είναι να προστατευτούμε από τη σφαίρα μιας σκοτεινής εξουσίας. Και βέβαια, αυτή η ελευθερία, είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, που επιβεβαιώνεται από την παρατήρηση της συμπεριφοράς μας. Ο άνθρωπος είναι αυτεξούσιος. Προτού να δράσει, αποφασίζει. Μια εξουσία που θέλει να αφαιρέσει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε πριν δράσουμε και να αποφασίζουμε ελεύθερα είναι αντίθετη στο έργο του Θεού. Και, εκτός του ότι είναι, για αυτό το λόγο, βδέλυγμα ενώπιόν Του, είναι και καταδικασμένη να αποτύχει.

 

1 https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0160791X21002475?via%3Dihub [τελευταία προσπέλαση: 12/05/2025]

2 https://ieeexplore.ieee.org/document/7539255 [τελευταία προσπέλαση: 12/05/2025]

3 https://ieeexplore.ieee.org/document/4538979 [τελευταία προσπέλαση: 12/05/2025]

4 Θα ήταν ιδιαιτέρως επωφελής η παρακολούθηση μιας ταινίας μικρού μήκους του 2005 που έχει τον τίτλο “Smart Card” (διαθέσιμη στο Youtube με ελληνικούς υποτίτλους)

 

              Πατριάρχης Βαρθολομαῖος!

              Γνήσιος φίλος τῶν Λατίνων!

• Γεννάδιος Σχολάριος꞉ «μητραλοίας» ὁ ἀπεμπολῶν τήν «παραδεδομένην πίστιν» καί ἀποτολμῶν τήν ψευδῆ μετά τῶν Λατίνων ἕνωσιν

 

 Ὁ δουλοπρεπής Μητροπολίτης Ρώμης Πολύκαρπος  μέ ἀνάρτησίν του ἀρνεῖται νά στοιχηθῆ ὀπίσω ἀπό τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι θέλουν τό σχίσμα τοῦ 1054 νά συνεχίζη νά ὑφίσταται 

 

 

 

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

 

  Δημοσιεύθηκε στήν ἐπίσημη σελίδα τοῦ facebook τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας ἡ ἀκόλουθη ἀντορθόδοξη ἀλλά καί συνάμα ἐξοργιστική ἀνάρτηση꞉

 

  «Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Τιμήθηκε μέ Ἰδιαίτερη Θέση στήν Κηδεία τοῦ Πάπα.

  Στίς 26 Ἀπριλίου 2025, ἡ Α.Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, παρέστη στήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στήν Ρώμη, τιμώμενος μέ ἰδιαίτερη θέση, σύμφωνα μέ τά ἐκκλησιαστικά του «προνόμια», ὅπως αὐτά καθορίζονται ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς ἀδιαίρετης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας.

  Κατά τήν διάρκεια τῆς λαμπρῆς τελετῆς, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κατετάγη σέ θέση ἐξαιρετικῆς τιμῆς, πλησίον τῆς Ἁγίας Τράπεζας καί ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῶν Καρδιναλίων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

  Ἡ θέση αὐτή συνάδει μέ τόν Γ΄ Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συν­όδου, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό 381 καί ὁρίζει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως κατέχει τήν τιμητική δεύτερη θέση μετά τόν Ἐπίσκοπο Ρώμης:

  “Τὸν μὲν τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἐπίσκοπον, ἔχειν τὰ πρεσβεῖα τῆς τιμῆς μετὰ τὸν τῆς Ρώμης Ἐπίσκοπον, διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν Νέαν Ρώμην.”

  Ἀντίστοιχα, ἡ Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, πού πραγματοποιήθηκε στήν Χαλκηδόνα τό 451, ἐπανεβεβαίωσε ὅτι ὁ Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως “ἀπολαμβάνει τῶν ἴσων πρεσβείων πρὸς τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην, καὶ ἐν ἐκκλησιαστικοῖς ὑποθέσεσιν ἀναγνωρίζεται ὡς ἡ ἐκείνη, κατατασσόμενος δεύτερος μετ’ αὐτήν”. Τό ἴδιο ἐπιβεβαιώθηκε καί ἀπό τήν Πενθέκτη (ή Κανόνων) Σύνοδο τοῦ 692.

  Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης χαρακτήρισε τόν Πάπα Φραγκίσκο “πολύτιμο ἀδελφό ἐν Χριστῷ” καί “γνήσιο φίλο τῆς Ὀρθοδοξίας”, προσθέτοντας: “Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῶν δώδεκα ἐτῶν τῆς παποσύνης του, ὑπῆρξε πιστός φίλος, συνοδοιπόρος καί ὑποστηρικτής τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου… Ἀφήνει πίσω του ἕνα φωτεινό παράδειγμα αὐθεντικῆς ταπεινοφροσύνης καί ἀδελφικῆς ἀγάπης”».

 

  Κατ’ ἀρχάς νά σημειωθῆ ὅτι σέ ὅλη αὐτήν τήν φιέστα τῆς κηδείας τοῦ πάπα Φραγκίσκου κάπου χαμένος βρισκόταν παραγκωνισμένος καί ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, χωρίς νά κατέχη καμία κεντρική θέση, ὅπως ἄλλωστε ἀναμενόταν. Στήν πραγμα-τικότητα ὑπέστη ἕνα ἐξευτελισμό, σέ ἀντίθεση μέ τούς Οὐνίτες πατριάρχες, οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχαν στήν κηδεία καί ἔψαλαν καί στά ἑλληνικά.

 

  Ἀπορεῖ κανείς, πῶς εἶναι δυνατόν, στήν ἐπίσημη σελίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας νά δημοσιεύεται ἡ ὡς ἄνω ἀντορθόδοξη καί βλάσφημη ἀνάρτηση, ἡ ὁποία ἀνατρέπει τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση καί τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία μίας χιλιετίας, ἀναιρώντας τό μέγα χάσμα πού χωρίζει ἀπό τό 1054 τήν ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τήν στιγμή πού οἱ Βυζαντινοί πρόγονοί μας, χάριν ἐμμονῆς τους στήν Ὀρθόδοξη πίστη, εἶχαν ὡς βίωμα νά παραμένουν μακριά τῶν Λατίνων καί νά μή ἐπιτρέπουν κανένα ἀπολύτως μέ αὐτούς συγχρωτισμό, ἡ ἐπίσημη σελίδα τῆς Μητροπόλεως Ἰταλίας διαγράφει αὐτήν τήν παράδοση καί ὡς ἄλλοι γραικύλοι, γράφει ὅτι «ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, παρέστη στήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στή Ρώμη, τιμώμενος μέ ἰδιαίτερη θέση, σύμφωνα μέ τά ἐκκλησιαστικά του “προνόμια”, ὅπως αὐτά καθορίζονται ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς ἀδιαίρετης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας».

 

  Γιά τήν Μητρόπολη Ἰταλίας καί τόν προκαθήμενό της Μητροπολίτη Ρώμης Πολύκαρπο τό σχίσμα τοῦ 1054 ἔχει ἀποκατασταθῆ καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐξισώνονται καί ὁμιλοῦν γιά μία ἀδιαίρετη ἐκκλησία. Γιά τόν Μητροπολίτη Πολύκαρπο καί οἱ δύο ἐκκλησίες εἶναι κάτοχοι τῆς γνήσιας ἀποστολικῆς πίστεως, τῆς μυστηριακῆς χάριτος καί τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἀθετώντας ἔτσι τήν σταθερή καί ἁγία Παράδοση τῶν Πατέρων πού θέλει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀπο-στολική. Ὁ δουλοπρεπής Μητροπολίτης Ρώμης μέ τήν ἀνάρτησή του ἀρνεῖται νά στοιχηθῆ πίσω ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας πού θέλουν τό σχίσμα τοῦ 1054 νά συνεχίζη νά ὑφίσταται, ἀφοῦ τό Βατικανό συνεχίζει νά παραμένη ἀμετανόητο καί ἡ φιλαρχία του ἐξακολουθεῖ νά ὁραματίζεται ἕνα παγκόσμιο ἐκκλησιαστικοπολιτικό ὀργανισμό κάτω ἀπό τό σκῆπτρο τοῦ ρωμαίου ποντίφηκα. Αὐτή ἡ φιλαρχία εἶναι πού ὠθοῦσε καί  ὠθεῖ σήμερα τό Βατικανό γιά προσέγγιση καί ἕνωση τοῦ διαιρημένου χριστιανικοῦ κόσμου Ἀνατολῆς καί Δύσης.

 

  Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Β΄, κρίνοντας τήν ἀπόφαση τῆς Γ΄ Πανορθοδόξου Διασκέψεως στήν Ρόδο τό 1964, πού ὥριζε ὅτι «ἑκάστη ἐκ τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἶναι ἐλευθέρα, ἵνα ἐξακολουθῆ, ἐξ ἑαυτῆς καί οὐχί ἐξ ὀνόματος συνόλης τῆς Ὀρθοδοξίας, καλλιεργοῦσα ἀδελφικάς σχέσεις μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», εἶχε γράψει ὅτι «Δέν γνωρίζομεν διάταξίν τινα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἐπιτρέπουσαν εἰς Αὐτοκέφαλον Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν νά κοινωνῆ ἐξ ἑαυτῆς καί οὐχί ἐξ ὀνόματος συνόλης τῆς Ὀρθοδοξίας μεθ’ οἱασδήποτε ἑτεροδόξου Ἐκκλησίας…».

 

  Ὅπως ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας κατά τήν πατριαρχεία του ἐξάσκησε τήν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὡς κοσμική ἐξουσία, ἀσκώντας την προνομιακά καί αὐταρχικά καί οὔτε κἄν δέν ἀνέμεινε, ὅπως θά ὤφειλε, τήν συγκατάθεση καί τῶν ἄλλων αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, γιά νά ἀνακοινώση τήν ἄρση τοῦ ἀναθέματος τοῦ 1054 τό 1965· ἔτσι καί σήμερα ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ὁ Προκαθήμενός της λειτουργεῖ ἀνεξέλγκτα καί αὐταρχικά, πέρνοντας ἀποφάσεις καί προβαίνοντας σέ πράξεις, οἱ ὁποῖες ἔρχονται σέ εὐθεῖα ἀντιπαράθεση πρός τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ὅπως συνέβηκε μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα γιά τήν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τοῦ 1054, ἔτσι καί στίς ἡμέρες μας ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος προχωρᾶ ἀνεξέλεγκτα σέ ἐνέργειες, ὅπως ἡ ἕνωση μέ τούς Λατίνους, παρεξηγώντας τά ὅρια καί τό πλαίσιο τῶν καθηκόντων του. «…ἀνέλαβε ρόλο νομοθέτη καί μεταρρυθμιστῆ, κατά τρόπο παράνομο καί ἄγνωστο στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ», ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ σέ ὁμιλία του ὁ λόγιος ἀσκητής μοναχός καί συγγραφέας πατήρ Παῦλος ὁ Κύπριος τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1970, μέ θέμα «Ἡ Ἑορτολογική Ἑνότης τῶν Ὀρθοδόξων καί περί “Κοινοῦ Πάσχα”».

 

  Τίθεται ἔτσι τό ἐρώτημα, ἐάν οἱ φιλολατῖνοι καί ἑνωτικοί τοῦ Φαναρίου καί τῶν Μητροπόλεων πού αὐτό ἔχει ὑπό τήν δικαιοδοσία του, ὁμολογοῦν δημόσια μέ τέτοια ἀναισχυντία τίς αἱρετικές ἀπόψεις τους, ὅταν κατ’ ἰδίαν μέ τούς παπικούς κρυφά καί παραβίστο συνευρίσκονται τί εἶναι ἱκανοί νά ὁμολογήσουν;

 

  Ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων καί ἁγίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, πού θέλει τούς Λατίνους νά εἶναι σχισματικοί καί αἱρετικοί, σύμφωνα μέ τήν νέα θεολογία πού ἀκολουθεῖ  τό Φανάρι, ἔχει σήμερα ἀκυρωθῆ. Ἡ ἀδιαίρετη καθολική καί ἀποστολική ἐκκλησία, γιά τήν ὁποία κάνει ἀναφορά ἡ νέα ἐκκλησιολογία καί στήν ὁποία βασίζεται ἡ ἀνάρτηση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας, δέν εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Ἀποστολική καί Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι ἡ ἐκκλησία τῆς ὁποίας οἱ διάφορες χριστιανικές αἱρετικές ἐκκλησίες καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελοῦν μέλη της.

 

  Στό κείμενο τοῦ Balamand τοῦ Λιβάνου, πού ὑπογράφτηκε τό 1993 μέ τούς Λατίνους καί τό ὁποῖο προσφέρει ἐκκλησιαστική πληρότητα καί γνησιότητα στόν παπισμό, ἀναφέρεται ὅτι «Ἑκατέρωθεν ἀναγνωρίζεται ὅτι ὅσα ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός εἰς τήν Ἐκκλησίαν του -ὁμολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, μετοχή εἰς τά αὐτά μυστήρια, κυρίως εἰς τήν μίαν ἱερωσύνην, τήν τελοῦσαν τήν μίαν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀποστολική διαδοχή τῶν ἐπισκόπων- δέν δύνανται νά θεωρηθοῦν ὡς ἀποκλειστική ἰδιότητα μιᾶς τῶν ἡμετέρων Ἐκκλησιῶν (σσ. τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν Λατίνων). Εἶναι σαφές ὅτι ἐντός τοῦ πλαισίου τούτου ἀποκλείεται ὁ ἀναβαπτισμός. Διά τοῦτον ἀκριβῶς τόν λόγον ἡ Καθολική Ἐκκλησία καί ἡ Ὀρθό-δοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζουν ἑαυτάς ἀμοιβαίως ὡς ἀδελφάς ἐκκλησίας, ἀπό κοινοῦ ὑπευθύνους διά τήν τήρησιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ πιστότητι πρός τήν θείαν οἰκονομίαν, ἰδιαίτερα ὡς πρός τήν ἑνότητα».

 

  Ὁ Γεώργιος Καραλής σέ κείμενο πού δημοσίευσε μέ τίτλο «Κριτική τοῦ κειμένου “Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸ Χριστιανικὸ κόσμο”», τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, ἀναφερόμενος στήν νέα ἐκκλησιολογία, στήν ὁποία βασίσθηκε καί ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης, γράφει μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ ἀπό τήν μία νά λέει ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία τοῦ συμβόλου τῆς πίστης, ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη πρέπει νά τό ἀρνηθεῖ στήν πράξη, κάτι τό ὁποῖο ἐπιβάλλει σέ κάθε ἐκκλησία-μέλος του τό ΠΣΕ προκειμένου νά μπορεῖ νά συμμετάσχει σ’ αὐτό. Ἡ ὑποχρεωτική λοιπόν, γιά ὅλα τά μέλη του, ἐκκλησιολογική θεώρηση τοῦ ΠΣΕ, ἀνακηρύσσει ὅτι μία “ἱστορική” ἐκκλησία, ἐν προκειμένῳ ἡ Ὀρθόδοξη, δέν δύναται νά ταυτίζεται μέ τήν “Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ” πού εἶναι πληρέστερη ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Στήν νέα ἐκκλησιολογία ἑπομένως, δηλώνεται ἀνοικτά ὅτι: ἡ “Ἐκκλησία” ἡ μόνη ἀληθινή, εἶναι πληρέστερη καθώς περιλαμβάνει τήν μετοχή τῶν διαφόρων «ἱστορικῶν ἐκκλησιῶν» πού θά πρέπει νά βρίσκονται σέ κοινωνία, σχέση, καί ὁ τύπος τῆς κοινωνίας ἀποφασίζεται ἀπό τό ΠΣΕ. Οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ Λατῖνοι καί οἱ Προτεστάντες οὐσιαστικά μετέχουν στήν “Ἐκκλησία”, ὅπως τήν ὁρίζει τό ΠΣΕ. Ἡ δέ “Ἐκκλησία” τοῦ ΠΣΕ δέν μπορεῖ ποτέ νά διαιρεθεῖ. Κατά συνέπεια, ἡ διαίρεση σέ «ἱστορικές ἐκκλησίες» προϋποθέτει ἀπομάκρυνση ἀπό τήν καθολι-κότητα, ἀλλά ὄχι ἀπώλεια. Ἀποτελοῦν μέρος τῆς “Ἐκκλησίας”, ἁπλά, σέ διαφορετικό βαθμό.

 

  Ἡ πίστη δέν εἶναι θεμελιώδης, εἶναι μία ἀναγκαιότητα πού πρέπει νά ἀπελευθερωθεῖ, γιά νά εἴμαστε σέ κοινωνία- σχέση. Τό μόνο πραγματικό γιά τήν σύγχρονη ἐκκλησιολογία εἶναι ἡ κοινωνία- σχέση τῶν «ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν», οἱ ὁποῖες καθότι μετέχουν τῆς “Ἐκκλησίας”, ὀνομάζονται ἀδελφές ἐκκλησίες. Κατά συνέπεια, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νά πιστεύει ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά πρέπει παράλληλα νά ἀναγνωρίσει ὅτι σέ αὐτήν μετέχουν καί αἱρετικές καί σχισματικές ψευδοεκκλησίες, οἱ ὁποῖες σίγουρα πρέπει νά ἀναγνωριστοῦν ὄχι ὡς αἱρετικές ἤ σχισματικές, ἀλλά ὡς διακριτές μέν, ἀλλά πάντως ἀδελφές ἐκκλησίες».

 

  Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἄλλοτε οἱ Πατριάρχες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀδέκαστοι κριτές ὅλων ὅσων ἀθετοῦσαν τούς Ἱερούς Κανόνες καί ἀπαγόρευαν τήν προσευχή μέ τούς αἱρετικούς. Κάτι τό ὁποῖο ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν ἐγκύκλιο τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου Ε΄, ἡ ὁποία εἶχε σταλῆ τό 1749 πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Σίφνου καί τῆς Μυκόνου καί ἔγραφε μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι «… Γράφοντες διά τοῦ παρόντος συνοδικῶς ἐντελλόμεθα καί παραγγέλλομεν πατρικῶς καί πνευματικῶς ὅλους τούς ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ ὀρθοδόξους ἀπό τοῦδε καί εἰς τό ἑξῆς μή τολμήσετε τό σύνολον νά συγκοινωνῆτε μετά τῶν αὐτόθι φρατόρων καί φραγκοπατέρων καί λοιπῶν Δυτικῶν, εἴς τε ἱερά τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας Μυστήρια καί εἰς τάς λοιπάς ἐκκλησιαστικάς τελετάς, προσευχάς τε καί ἱερουργίας, ἀλλά νά φυλάττετε ἀνόθευτον καί ἀδιάφθορον τό ἀρχαῖον καί πατροπαράδοτον σέβας τῆς εὐσεβοῦς ἡμῶν πίστεως καί τό ἀκοινώνητον ὅλως μετ’ ἐκείνων ἐν πάσαις καί ἱεραῖς τελεταῖς καί ἀκολουθίαις. Ἐάν δέ μετά τήν πατριαρχικήν καί συνοδικήν ἡμῶν ἐπιτίμησιν, πατρικήν τε καί πνευματικήν παραίνεσιν καί νουθεσίαν ταύτην, τολήση τις ἀπό λόγου σας φανῆ ἀπειθής καί ἐναντίος καί εἴτε τις ἐκ τῶν αὐτόθι ἱερέων τολμήση καί φωραθῆ συνευχόμενος τοῖς Λατίνοις ἤ προσφοράς δεχόμενος ἐκείνων ἤ μνήμας ἄγων ὑπέρ αὐτῶν… ὁ τοιοῦτος ἱερεύς θέλει καθυποβληθῆ τελείᾳ καθαιρέσει τῆς ἱερωσύνης αὐτοῦ διά πατριαρχικοῦ καί συνοδικοῦ ἡμῶν γράμματος…».

 

 Αὐτοί ἦσαν ἄλλοτε οἱ Πατριάρχες τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντι-νουπόλεως, ἀπαγόρευαν ὁποιονδήποτε συγχρωτισμό μέ τήν αἵρεση, ἐν ἀντιθέσει ὁ σημερινός Πατριάρχης τιμᾶται μέ ἰδιαίτερη θέση «πλησίον τῆς Ἁγίας Τράπεζας καί ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῶν Καρδιναλίων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας». Ὅμως τό ποιό ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι σέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ὑπῆρξε ἕνας Προκαθήμενος ἤ ἕνας Ἐπίσκοπος νά στιγματίση τήν πράξη αὐτή τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καί γενικότερα τίς ἀνεξέλεγκτες καί ἀντορθόδοξες ἐνέργειές του. Σέ ἀντίθεση ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος Σχολάριος εἶχε χαρακτηρίσει «μητραλοίαν» τόν ἀπεμπολοῦντα τήν «παραδεδομένη πίστιν» καί ἀποτολμῶντα τήν ψευδῆ μετά τῶν Λατίνων ἕνωση.

Κύριο Ἄρθρο Έφημ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 9.5.2025, ἀρ. φύλλου 2541

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀσπάζεται τά παπικά διάσημα τοῦ Φραγκίσκου.

.