Δυὸ Πάπες μᾶς μιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ ἐρωτοῦμε..

Δυὸ Πάπες μᾶς μιλάνε γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ ρωτάμε..

 

-Κοινοποίηση Παν. Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

 

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου, Δρ. Φυσικοῦ,

 πτ. Θεολογίας (Τμ.Κοιν.Θ.ΕΚΠΑ)

(Ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ ἄρθρου)

 

Ὁ πρῶτος Πάπας εἶναι διάδοχος ἐκείνου, ποὺ συνεργάστηκε τυφλὰ μὲ τὸ καθεστῶς Χίτλερ-Μουσολίνι, ὅπως καὶ ἐκείνου ποὺ διοργάνωσε τὴν Β’ Βατικάνειο Σύνοδο, ἀπὸ τὴν ὁποία πῆρε ὁ δεύτερος τὰ «φώτα» καὶ διοργάνωσε τὴν αντίστοιχή της «ὀρθόδοξη» ἔκδοση, γνωστὴ ὡς Κολυμπάρεια ἐν ἔτει 2016. Καὶ τότε ἀκριβῶς ἄρχισαν τὰ μεγαλύτερα δεινὰ τῶν Ὀρδοδόξων καὶ γενικὰ τῆς Οἰκουμένης. Δύο χρόνια μετά, κατὰ ἀπόλυτη ἱστορικὴ συνέπεια στὸν διαχρονικὸ κανόνα ὅτι τὴν πτώση στὴν πίστη ἀκολουθεῖ ἐθνικὴ ἀπώλεια ξεπουλήθηκε φθηνὰ καὶ ντροπιασμένα, τελείως ἀμαχητί, τὸ ἱερὸ καὶ αἰώνιο ὅνομα τῆς Μακεδονίας τῶν Ἑλλήνων. Λίγους μῆνες ἀργότερα ἦρθαν τὰ ἀκόμα χειρότερα: διέρρηξαν τὸν χιτώνα τοῦ Χριστοῦ στὴν Οὐκρανία. Ἦταν ἀναμενόμενο ὅτι, ἐφόσον ὄχι μόνο δὲν εἶχε ἐπιτευχθεῖ συμφωνία ἐπ’ αὐτοῦ στὸ Κολυμπάρι πρὸ δύο ἐτῶν ὡς ὄφειλε νὰ εἶχε γίνει πρώτα ἀπὸ ὅλα, ἀλλὰ ἀντ’ αὐτοῦ ἀναγνωρίστηκε ὁ Παπισμός, δηλαδὴ ἡ κεφαλίδα αἵρεση, ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσεων, ὡς ἐκκλησία, κατὰ συνέπεια θὰ ἐπακολουθοῦσαν νέα σχίσματα καὶ θὰ γίνονταν τὰ ἔσχατα χειρότερα τῶν πρώτων.

Οἱ δύο κεφαλὲς τῆς χορήγησης τῆς Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, ὁ Πατριάρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ ὁ «Πατριάρχης» Φιλάρετος ποιὰ ἐξέλιξη εἶχαν; Ὁ δεύτερος ἀποσχίστηκε καὶ πάλι μετὰ ἀπὸ ἔξι μήνες, ἐγκαταλείποντας τὴν «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας», καὶ μέχρι σήμερα «χειροτονεῖ» κι ἄλλους νέους «ἱεράρχες», ἔτσι ὥστε τὸ «Πατριαρχεῖο» του συνεχίζει νὰ αὐξάνει ἀπτόητο, τουλάχιστον φαινομενικά. Ὁ πρῶτος, ποὺ εἶναι καὶ ὁ Πρῶτος, ἐμμένει ἀνυποχώρητος στὴν ὑπεράσπιση τῆς «Αύτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐρκανίας», ποὺ δημιούργησε «θαυματουργικά» ἐκ τοῦ μὴ ὄντος: ἔδωσε Τόμο Αὐτοκεφαλίας σὲ μιὰ ἐκκλησία ποὺ δὲν ὑπήρχε κάν, τὴν συνέστησε ἀπὸ «ἱεράρχες» καθηρημένους καὶ ἀχειροτόνητους, ἁπλὰ καὶ μόνο μὲ μιὰ «συνοδική» ἀπόφαση. (....) Τὶ καὶ ἄν οἱ δέκα Προκαθήμενοι ἀπὸ τοὺς δεκατέσσερις, τριάμισι ἔτη μετά, ἐπιμένουν νὰ μὴν ἀναγνωρίζουν τὴν νέα αὐτοκέφαλη; Τὶ καὶ ἄν πρὶν ἑνάμιση μήνα οἱ Ρῶσοι ἔχασαν τὴν ὑπομονή τους καὶ ἀντέδρασαν στὴν ἀθέτηση τῶν ὑποσχέσεων στήριξης ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, ἱδρύοντας Ἐξαρχία στὴν Ἀφρική; Γιὰ τὸν  Παναγιώτατο, ὅπως εἶπε λίγους μῆνες πρίν, τὸν Ὀκτώβριο 21, στοὺς ὁμογενεῖς τῆς Ἀμερικῆς: «Σκασίλα» του. Ἴσως ποῦν κάποιοι τοῦ «ξέφυγε», ἄνθρωπος εἶναι. Ναί, ἄν τὸ πεῖ ὁ ἴδιος καὶ τὸ ἀναιρέσει μὲ τὶς πράξεις του νὰ τὸ πιστέψουμε, ἀλλὰ ποῦ;

Και τώρα ποὺ ξεπρόβαλλαν στὸν ὀρίζοντα τὰ δυσάρεστα προμηνύματα καὶ ἡ συμφορὰ βρίσκεται πρὸ τῶν θυρῶν μας, οἱ δυὸ ἀδελφοὶ Πάπες ἄρχισαν τὶς προσευχὲς καὶ τὶς ἐκκλήσεις γιὰ εἰρήνη: «Ἡ εἰρήνη προέρχεται ἀπό τὸν ἀμοιβαῖο σεβασμὸ καὶ τὴν συνεργασία», «Πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι δὲν ὑπάρχει δυνατὴ λύση γιὰ τὴ διατήρηση καὶ τὴ διασφάλιση τῆς εἰρήνης ἐκτός ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ διαλόγου» «Ὅπως εἶπε πρόσφατα ὁ ἀγαπημένος μας ἀδελφὸς Φραγκίσκος, ὁ Πάπας τῆς Ρώμης: “Ἄς μὴν ξεχνάμε: ὁ πόλεμος εἶναι τρέλα”», «Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει, ἕνας τέτοιος πόλεμος σήμερα μπορεῖ νὰ ἐξελιχθεί στὸν 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο».

Παναγιώτατε, ποιὰ εἰρήνη ζητάτε; Αὐτὴν ποὺ ὑπομονεύσατε ἐσεῖς ὁ ἴδιος στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν ἀντικανονικὴ καὶ ἀνάδελφη ἐπέμβαση στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα τῶν Οὐκρανῶν ἀδελφῶν, καὶ μετὰ τὴν ἀναστάτωση ποὺ προξενήσατε, σὲ τίποτα δὲν ὑποχωρήσατε ὡς σήμερα;

Γιὰ ποιὸν ἀμοιβαῖο σεβασμὸ καὶ συνεργασία μιλάτε, γιὰ αὐτὸν ποὺ ἐφαρμόζετε ἐσεῖς τῆς λογικῆς τοῦ «σκασίλα» μου καὶ τοῦ «ἀποφασίζουμε καὶ διατάσσουμε», ὡς «πρῶτοι ἄνευ ἴσων» κατὰ τὸ πιστὸ παράδειγμα ποὺ μᾶς δίνει ὁ ἀλάθητος «ἀγαπημένος μας ἀδελφὸς Φραγκίσκος, ὁ Πάπας τῆς Ρώμης»; (....)

 «Ὁ πόλεμος εἶναι τρέλα» λέτε καὶ σεῖς μαζὶ μὲ τὸν «ἀδελφό» σας, ὅμως πιστεύετε ὅτι ἡ χορήγηση τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ἀποφασίσατε μονομερῶς καὶ πράξατε, εἶχε τὴν παραμικρὴ λογική;

Ἐπικαλεῖστε τὸν Κύριο νὰ μᾶς φυλάξει ἀπὸ τὸν ἐπερχόμενο φρικτὸ πόλεμο, ποὺ φαίνεται ἐγγύτερα ἀπὸ ποτέ. Παναγιώτατε «Σὺν Θεῶ καὶ χείρα κίνει». Κοιτάξτε νὰ τὰ βρεῖτε πρώτα μὲ τὸν ἀδελφό σας ἐκ Ρωσίας στὰ ἐκκλησιαστικά, μὲ τὸν ὁποῖο βρίσκεστε σὲ ἐμπόλεμη κατάσταση καὶ βάλλετε ἐναντίον του λόγω καὶ ἔργω, γιὰ νὰ βοηθήσει τότε καὶ ὁ Θεός στὰ πολιτικά. Διαφορετικά, ἄν δὲν τὰ βρίσκετε μὲ τὸ διάλογο, θὰ ἐπιτρέψει Ἐκεῖνος σὲ ἄλλους νὰ φροντίσουν γιὰ νὰ τὰ βρεῖτε. Καὶ θὰ τὰ βρεῖτε τότε, ὅταν πέσει τὸ «πῦρ καὶ ἡ μάχαιρα», ποὺ ἑτοιμάζουν πυρετωδῶς αὐτὴ τὴν ὥρα. (....)

Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ!

 

 

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης
μέ τόν νέον Ἀρχιεπίσκοπόν της,
Σεβ. Εὐγένιον,
εἰς τόν ἀστερισμόν τοῦ Φαναρίου

 

Ἐνθρονίστηκε ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Εὐγένιος ὁ Β΄στόν μεγαλοπρεπή Ναό τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ στό Ἠράκλειο Κρήτης, παρουσία ἐκπροσώπων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ὑπουργοῦ Παιδείας, ἐκπροσώπων Κοινοβουλευτικῶν Κομμάτων καί ὅλων τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν.

Λόγῳ τῶν ἐπιβληθέντων ὑγειονομικῶν μέτρων, ὅπως εἶχε ἀνακοινωθεῖ καί προβλεφθεῖ, στό Ναό εἰσῆλθαν μόνο ὅσοι εἶχαν ἐξασφαλίσει σχετική πρόσκληση. Ἔξωθι τοῦ Ναοῦ ὑπῆρξε μικρός ἀριθμός πολιτῶν ἤ πιστῶν, ἡ πλειοψηφία τῶν ὁποίων, ὡς φαίνεται, μᾶλλον μέ ἀδιαφορία ἀντιμετώπισαν τό "ἱστορικό" αὐτό γεγονός.

Ἐπίκεντρο τῶν ἐνθρονιστηρίων τελετῶν ἀποτελεῖ πάντοτε ὁ ἐπιβατήριος ἤ ἐνθρονιστήριος λόγος τοῦ ἐνθρονιζομένου Ἱεράρχου, ἐν προκειμένῳ τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης, ὁ ὁποῖος (λόγος) κάθε ἄλλο παρά ἀδιάφορος καί ἀδιαφανής ὅσον ἀφορᾶ στίς προθέσεις, θέσεις καί ἀντιλήψεις τοῦ ἐκφωνήσαντος εἶναι δυνατόν νά χαρακτηρισθεῖ.

Πρίν προχωρήσουμε σέ ὁρισμένες ἐνδεικτικές ἐπισημάνσεις πού ἀφοροῦν στό περιεχόμενο τοῦ ἐνθρονιστηρίου λόγου τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης, ἔχει σημειολογικό ἐνδιαφέρον νά ἀναφερθοῦμε καί σέ ὁρισμένα ἄλλα παραλειπόμενα τῆς ὅλης τελετῆς πού ἀφοροῦν εἴτε στόν ἴδιο, εἴτε σέ ἄλλα πρόσωπα.

Ὁ Σεβ. κ. Εὐγένιος ἐπιβεβαιώθηκε ὅτι δίνει ἰδιαίτερη σημασία στόν συμβολισμό  καί τόν διαχειρίζεται καταλλήλως, ἀφοῦ προσερχόμενος στόν Ναό ἔφερε μαζί του εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, οἰκογενειακό του κειμήλιο προερχόμενο ἀπό τίς ἀλησμόνητες Πατρίδες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἐκ τῶν ὁποίων κατήγετο ὁ πατέρας του.

Εἰσελθών στό Ναό προσκύνησε μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια τήν εἰκόνα καί τό παραπλεύρως ἐκτιθέμενο λείψανο τοῦ Ἁγίου, φορώντας συνεχῶς τήν προστατευτική ἔναντι τοῦ ἰοῦ μάσκα του, ὅπως καί ὅλοι οἱ συνοδεύοντες αὐτόν Διάκονοι καί λοιποί Κληρικοί. Τό στοιχεῖο αὐτό, τουλάχιστον γιά ὅσους ἐκτιμοῦν ὡς ἀνάρμοστη στήν ἱερότητα καί ἰδιαιτερότητα τοῦ Ναοῦ τήν μασκοφορία καί δή τῶν Κληρικῶν, προκαλεῖ ἐντύπωση, συγκρινόμενο μάλιστα μέ τήν ἐν συνεχεία καί μετά τήν λήξη τῆς τελετῆς ἀνταλλαγή ἀσπασμῶν μεταξύ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν προσκεκλημένων, σέ ἀρκετούς ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἴδιος, μέ μᾶλλον ἐλαφρά διάθεση, "ἀφαιροῦσε" δι' ὀλίγον τίς μάσκες των πρός ἀναγνώριση αὐτῶν καί ἔνδειξη οἰκειότητος.

Ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τόν ἐνθρονιζόμενο προσεφώνησε ὁ Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος, ὁ ὁποῖος δέν παρέλειψε ἤ μᾶλλον ἐπικεντρώθηκε στήν ὑπογράμμιση τῶν κανονικῶν δικαιωμάτων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν μεγαλόνησο, τήν ἡμιαυτόνομο Ἐκκλησία τῆς ὁποίας χαρακτήρισε ὡς "ναυαρχίδα" τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἐκ τῶν ὑπολοίπων προσφωνήσεων ἐντύπωση προεκάλεσε ἡ μοναδική ἀπό στήθους καί μᾶλλον "πρόχειρη" προσφώνηση τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπιλογή ἤ παράλειψη ἡ ὁποία χαρακτήρισε τή συμμετοχή της.

Σέ αὐτό τό σημεῖο δέν εἶναι δυνατόν νά μήν ὑπογραμμισθεῖ ὅτι (καί) κατ' αὐτήν τήν τελετή καί τήν κατ' ἐπέκταση εὐκαιρία διορθοδόξου παρουσίας καί συμμετοχῆς, ἦταν εὐδιάκριτη ἡ ἀπουσία ἐκπροσωπήσεως Θρόνων καί Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πού ἔχουν διαφωνήσει μέ τό Οίκουμενικό Πατριαρχεῖο στήν ὑπόθεση τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας καί τήν διαμάχη της μέ τό Πατριαρχεῖο Μόσχας. Προφανῶς δέν ἦταν τυχαῖο τό γεγονός τῆς ἐκπροσωπήσεως κατ' αὐτήν μόνον ὅσων συμπορεύονται, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στό συγκεκριμένο ζήτημα, ἤ μᾶλλον μεῖζον πρόβλημα, τουτέστιν τῶν γνωστῶν τριῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν (Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, Ἐκκλησία Κύπρου καί Ἐκκλησία Ἑλλάδος).

Καί ναί μέν οὐδείς ἀμφισβητεῖ τήν κανονική ἐξάρτηση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης καί τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου της ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅμως μᾶλλον ἄκομψα καί ὑπερβολικῶς ἐπελέγη νά ἐπιτονισθεῖ ὅτι καί πέραν αὐτοῦ ἡ ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησία διά τοῦ νέου Ἀρχιεπισκοπου της ταυτίζεται μέ τόν παναγιώτατο "αὐθέντην καί δεσπότην" τοῦ Φαναρίου καί Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καί ἀσμένως στηρίζει κάθε πρωτοβουλία καί ἐπιλογή του.

Εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικά καί ἐνδεικτικά τά ὅσα ἀνέφερε στόν ἐνθρονιστήριο λόγο του ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης. Κάθε του ἀποστροφή καί μία νύξη, κάθε του τοποθέτηση καί μία σύμπτωση, κάθε του ἐπισήμανση καί μία ἔμμεση πλήν σαφεστάτη δήλωση ὅτι ἐμφορεῖται ἀπό τό Φαναριώτικο "ὑπεροχικό" καί "ἀνοικτό πνεῦμα" καί στηρίζει τίς θέσεις καί ἐπιδιώξεις του.

Βεβαίως, ὅλα τά ἀνωτέρω περιτέχνως ἐνταγμένα σέ μία ὁμολογουμένως δυναμική ἐκφορά τοῦ λόγου. Ἐντούτοις, ἐάν παρατηρήσει κανείς προσεκτικῶς, ὅπως λέγεται, μεταξύ τῶν γραμμῶν καί πίσω ἀπό τίς λέξεις, δέν εἶναι δύσκολο νά διακρίνει τή στόχευση ἤ μᾶλλον τίς στοχεύσεις τοῦ ὁμιλοῦντος. Χωρίς νά ἀναφερθεῖ εὐθέως στήν ὀρθόδοξη Παράδοση, τόν ζῆλο ὑπέρ τῆς Πίστεως, τό Οὐκρανικό, τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, τόν Οἰκουμενισμό, τήν κανονική θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τοῦ ἐπικεφαλῆς του στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἀκόμη καί στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἔθεσε ὅμως τά κριτήρια καί χάραξε μέ συνθηματολογικές ἀναφορές καί ἀποστροφές του τίς κατευθυντήριες γραμμές τῶν κρίσεων καί τοποθετήσεών του ἐπ' αὐτῶν.

Εἰδικότερον, ἀναφέρθηκε ἐπικριτικῶς σέ "εὐσεβιστικές προσθαφαιρέσεις καί ἀνήθικους ἠθικισμούς", στήν διακράτηση ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀκαινοτομήτου τῆς Πίστεως καί τῆς Ἐκκλησιολογίας, ἀπεδοκίμασε ἐκτός τοῦ φονταμενταλισμοῦ καί τήν "ἐπιθετικότητα ὑπέρ τῆς Πίστεως", ἔκανε ἰδιαίτερη μνεία στήν ἀπειλή τοῦ "ἐθνοφυλετισμοῦ", χαρακτήρισε τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ὡς "πατέρα τῶν πανορθοδόξων", ἀπεδοκίμασε γενικῶς καί ἀορίστως τά "μή καί τά δέν" κάνοντας λογοπαίγνιο καί ταυτίζοντάς τα μέ τό "μηδέν", ὑπενόησε τήν ἀνάγκη ἀναπροσαρμογῆς τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, τόνισε ὅτι "ἡ πιστότης στήν Παράδοση δέν πρέπει νά εἶναι ἐγκλωβισμός στό παρελθόν, ἀλλά ἀξιοποίηση τοῦ παρελθόντος γιά τό παρόν", ἐκθείασε τό γεγονός καί τίς ἀποφάσεις τῆς  "Συνόδου τῆς Κρήτης", ἐπικαλέστηκε τή χρησιμότητα τοῦ πραγματικοῦ νοήματος τοῦ προερχομένου ἀπό τήν Κρητική ἱστορία "συγκρητισμοῦ" καί ἔκλεισε τόν ἐνθρονιστήριο λόγο του μέ λόγια τοῦ γνωστοῦ Κρητικοῦ στήν καταγωγή Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας Στυλιανοῦ Χαρκιανάκη.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, χωρίς νά εἶναι τά μόνα, σέ συνδυασμό μέ τίς ὑπερβολικές ἐκφράσεις θαυμασμοῦ καί ἀφοσιώσεως στόν "αὐθέντη καί δεσπότη" ἐπικεφαλῆς τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι πλέον ἤ σαφές ὅτι διά τοῦ νέου της Ἀρχιεπισκόπου ἡ ἡμιαυτόνομος Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ἀπαλλαγεῖσα ἐσπευσμένως καί ἀπό τήν περιττή πλέον γιά τήν "Μεγάλη Ἐκκλησία" σύνεση τοῦ ἐφησυχάζοντος πλέον Γέροντος Ἀρχιεπισκόπου πρώην Κρήτης κ. Εἰρηναίου, εὐρίσκεται ὀργανικῶς καί οὐσιωδῶς ἐνταγμένη στόν ἀστερισμό τοῦ Φαναρίου, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται.

Ἴσως καί ἡ  δήλωση τοῦ παρασταθέντος στήν ἐν λόγῳ ἐνθρόνιση Πρωθυπουργοῦ, γενομένη μετά τήν λήξη της, νά ἔχει τή σημασία της: Εἶμαι σίγουρος, εἶπε, ὅτι ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος «θά κομίσει αὐτό τό πνεῦμα ἀνανέωσης πού πάντα χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία, προκειμένου νά ἀνταποκρίνεται στίς προκλήσεις τῶν καιρῶν πού ἀλλάζουν».

 

("Ὀρθόδοξος Τύπος", ἀρ.φύλλου 2388, 11/2/2022)

 

Ἡ ἰατρικο-ποίηση τῆς κοινωνίας
 ἤ
ἡ νέα θρησκεία τῆς ὑγείας

 

τοῦ Κων. Βαθιώτη,
πρ. Καθηγητοῦ τῆς Νομικῆς Σχολῆς

τοῦ Δημοκρίτειου Παν/μίου Θράκης

 

Κατά τα προηγούμενα χρόνια οι πολίτες όλων των χωρών εκπαιδεύονταν σαν πειραματόζωα σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου ήταν η λατρεία της ύλης σε κάθε της έκφανση. Βασικός στόχος του σύγχρονου ανθρώπου ήταν να συγκεντρώνει όσο περισσότερα χρήματα μπορεί, ώστε να τα μετατρέπει σε καταναλωτικά αγαθά και να απολαμβάνει διάφορες υπηρεσίες. Με την ίδια λογική, ο άνθρωπος έμαθε να λατρεύει το σώμα του και να προσέχει την υγεία του σαν να πρόκειται για το πολυτιμότερο αγαθό. Έτσι, στήθηκε μια γιγαντιαία επιχείρηση για την εκμετάλλευση της νέας θρησκείας του ανθρώπου: Από τη διοργάνωση τακτικών μαραθωνίων και ημιμαραθωνίων μέχρι την αντικαπνιστική καμπάνια με σοκαριστικές φωτογραφίες πάνω στα πακέτα των τσιγάρων και βεβαίως τη διενέργεια τεστ για την πρώιμη διάγνωση ασθενειών (όπως διαφόρων μορφών καρκίνου ή της οστεοπόρωσης). 

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, όταν εμφανίσθηκε ο νέος «αόρατος εχθρός» της ανθρωπότητας, δηλ. ο κορωνοϊός (ο παλαιός «αόρατος εχθρός» ήταν η Αλ Κάιντα και κάθε άλλη τρομοκρατική οργάνωση), και η παγκόσμια ελίτ αποφάσισε να διεξαγάγει πόλεμο ενάντια στον εχθρό της δημόσιας υγείας, χρησιμοποιώντας για την επιβολή των δρακόντειων υγειονομικών μέτρων τις μαριονέτες της, δηλ. τα μέλη των εθνικών κυβερνήσεων, οι λαοί τρομοκρατήθηκαν μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν το πολυτιμότερο αγαθό τους, δηλ. την υγεία τους.

Δεν ήταν λοιπόν καθόλου δύσκολο οι πολίτες να εφαρμόσουν πρόθυμα τα πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας υγειονομικά μέτρα απεμπολώντας όχι μόνο τα θεμελιώδη δικαιώματά τους, αλλ’ ακόμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Πίστεψαν ότι, θυσιάζοντας προσωρινά τις ελευθερίες τους, θα τις ανακτούσαν, όταν θα εξαφανιζόταν ο κίνδυνος κατά της υγείας τους. Η θυσία και η λατρεία είναι μεγέθη αλληλοεξαρτώμενα: Όσο πιο πολύ λατρεύει κάποιος ένα πρόσωπο ή αντικείμενο, τόσο περισσότερες απώλειες δέχεται να υποστεί.   

Έτσι, δικαιώνεται ο Ιβάν Ίλλιτς, ο οποίος ήδη από το 1976, στο θεμελιώδες για την εποχή μας βιβλίο του «Ιατρική Νέμεση. Η απαλλοτρίωση της υγείας», εφιστούσε την προσοχή μας στην ι α τ ρ ι κ ο π ο ί η σ η της κοινωνίας και στον κίνδυνο να χ ά σ ε ι ο άνθρωπος ένα κομμάτι από την α υ τ ο ν ο μ ί α του που το σ φ ε τ ε ρ ί ζ ο ν τ α ι  οι  θ ε ρ α π ε υ τ έ ς  του.

[Απόσπασμα από το πρώτο μέρος συνέντευξης για το Ρουμανικό Περιοδικό Familia Ortodoxă. Επιμέλεια: Τατιάνα Πετράκε.]

 

ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ,

Μία θανάσιμη ἀπειλή γιά τήν Πατρίδα μας!

τοῦ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ

 

Στην εισήγησή μου στο πρόσφατο διαδικτυακό ἀπολογιστικό συνέδριο του «Τιμή στο 1821», είχα την ευκαιρία να συνοψίσω όλες μου τις διαπιστώσεις πάνω στο μείζον θέμα του εθνομηδενισμού και των θανάσιμων κινδύνων του για την πατρίδα μας, διαπιστώσεις που προέκυψαν από την ενασχόλησή μου με το θέμα κατά τη διάρκεια της περασμένης χρονιάς (ραδιοφωνικά, τηλεοπτικά και σε επίπεδο αρθρογραφίας) και την προσπάθεια να το αναλύσω και να το φωτίσω από όλες τις δυνατές πλευρές. Συνοψίζοντας λοιπόν πλέον τα βασικότερα συμπεράσματα, τόνισα τα εξής:

 

     1. Ο εθνομηδενισμός είναι φαινόμενο που παρατηρείται παγκοσμίως ως ιδεολόγημα που πρεσβεύει το τέλος των εθνών-κρατών, ως παρωχημένων πλέον και αποτυχημένων οντοτήτων, και την ανάγκη συσσωμάτωσης σε πολύ ευρύτερες συλλογικότητες, που θα αντιμετωπίσουν δήθεν καλύτερα τα προβλήματα του πλανήτη. Υπό την έννοια αυτή συνδέεται σαφώς και με τη δημιουργία οργανισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (το όραμα άλλωστε των εμπνευστών και θεωρητικών της, τύπου Γκούντενχοβ Καλέργκι, ήταν ξεκάθαρα εθνοαποδομητικό), πολύ δε περισσότερο με τη λεγόμενη Νέα Τάξη και την πορεία προς ένα παγκόσμιο Πολιτισμό και μία Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Αυτό δηλαδή που ζούμε και τώρα πιο έντονα, ως δήθεν Μεγάλη Επανεκκίνηση. Αν με την Παγκοσμιοποίηση άνοιξε ο δρόμος για μία παγκόσμια Οικονομία που θα ελέγχεται από ολιγάριθμα διευθυντήρια, ο εθνομηδενισμός εξυπηρετεί μία άλλη βασική ανάγκη του συστήματος, την άμβλυνση και σταδιακή ισοπέδωση των εθνικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων των λαών, που είναι κρίσιμη προϋπόθεση για μία ομογενοποιημένη παγκόσμια κοινότητα χωρίς  εθνικά χαρακτηριστικά και χωρίς ιστορική μνήμη, συνεπώς εύκολα ελεγχόμενη. Πρόκειται λοιπόν για τεχνητό ιδεολόγημα και μάλιστα τόσο διαδεδομένο σε κέντρα πολιτικών αποφάσεων αλλά και πνευματικών εξελίξεων, που δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκομμένος από τα παραπάνω.

 

     2. Στο ερώτημα αν πέτυχε τους σκοπούς του, η απάντηση δεν είναι απλή. Προφανώς σε μεγάλο βαθμό τους πέτυχε, αλλά όχι εντελώς, γιατί οι λαοί αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο είχαν μέσα τους εθνικά αντισώματα και εσωτερικούς μηχανισμούς αυτοάμυνας. Προφανώς όμως για την καθυπόταξή τους υπάρχουν και άλλα όπλα, με κυριότερο τον φόβο. Και όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια στο πεδίο της τρομοκρατίας και κυρίως πλέον της βιοτρομοκρατίας το πιστοποιούν.

 

     3. Αν πάντως σε κάποιους λαούς, ο εθνομηδενισμός έχει κερδίσει πολύ έδαφος, ο δικός μας λαός είναι σίγουρα μέσα σε αυτούς. Εδώ μάλιστα, επειδή έχουμε και πολύ μεγαλύτερη Ιστορία και το ελληνικό έθνος δεν ταυτίζεται με το κράτος, δεν προέκυψε δηλαδή ως έθνος - κράτος, αλλά προϋπήρχε από την αρχαιότητα, η προσπάθεια αποδόμησης υπήρξε πολύ πιο εκτεταμένη. Ο κύριος στόχος των αποδομητών ήταν λοιπόν να καταστήσουν σαφές πως δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά η σχέση μας μαζί τους και άρα η ελληνική ιστορική συνέχεια διακόπτεται κατά τη Βυζαντινή Περίοδο, κατά την οποία οι ελληνικοί πληθυσμοί χάνονται συγχωνευόμενοι με άλλους λαούς και κυρίως με τους Σλάβους που δήθεν πλημμύρισαν τον ελλαδικό χώρο μετά τον 6ο αιώνα. Αυτό φυσικά αποδομεί όλη τη μετέπειτα Ιστορία μας, όχι μόνο της Βυζαντινής εποχής, αλλά και της Τουρκοκρατίας και της Νεότερης Περιόδου. Αφού ο Ελληνισμός εξαφανίστηκε, οι υπόδουλοι πληθυσμοί της Τουρκοκρατίας δεν είχαν ούτε ελληνική συνείδηση αλλά ούτε και άλλη βιολογική ή πολιτισμική σχέση με τους παλαιότερους Έλληνες και φυσικά και η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν εθνική, αλλά ταξική και ιδεολογική απόρροια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Το αφήγημα πρεσβεύει ότι η ελληνική εθνογένεση ακολούθησε την ίδρυση του ελληνικού κράτους και ήταν μία τεχνητή διαδικασία. Όλο αυτό το έργο της διάχυσης αυτών των θέσεων διενεργείται από μία όλο και μεγαλύτερη ομάδα αποδομητών ιστορικών που αντιμετωπίζουν με προκρούστειο τρόπο τις ιστορικές πηγές, ώστε να τις κάνουν να επαληθεύσουν και να «δικαιώσουν» τις ήδη προκατασκευασμένες ιδεοληψίες τους.

 

     4. Δεν είναι τυχαίο που ο εθνομηδενισμός, αν και στην πρώιμη μορφή του είχε σχέση κυρίως με τη διεθνιστική Αριστερά και άρα μετά τον Εμφύλιο βρέθηκε για πολλά χρόνια σε περιθωριακή και απαγορευμένη θέση, κατά τη λεγόμενη Μεταπολίτευση άρχισε να κερδίζει ραγδαία έδαφος με το προσωπείο ενός δήθεν προοδευτισμού, με αποτέλεσμα εδώ και 2-3 δεκαετίες να έχει κυριαρχήσει στις άρχουσες ελίτ, να έχει αλώσει τα Πανεπιστήμια, να έχει κατακλύσει τα ΜΜΕ και να αποτελεί πλέον τυπικά ανεπίσημη μεν, ουσιαστικά κυρίαρχη δε πολιτική ιδεολογία. Το «Ελλάδα 2021» ήταν μία πολύ ενδεικτική πτυχή αυτής της κατάστασης. Ένα κρατικό εγχείρημα που φτιάχτηκε και στελεχώθηκε λόγω μεν για να τιμήσει την Επανάσταση, έργω δε για να τη μηδενίσει, να καθυβρίσει τους αγωνιστές της και να προσβάλει τον λαό μας λέγοντάς του κατάμουτρα ότι έχει μόλις 200 χρόνια Ιστορίας. Δυστυχώς δεν είναι και το μοναδικό.

 

     5. Διερευνώντας τους λόγους της ιδιαίτερης εξάπλωσης του εθνομηδενισμού στην Ελλάδα, μία βασική εξήγηση είναι η εξής: οι περισσότεροι από τους άλλους λαούς βάλλονται από τον εθνομηδενισμό κυρίως τις τελευταίες 3 δεκαετίες και επειδή έχουν και εντονότερα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, η επήρεια δεν είναι ακόμη ορατή. Υπάρχει μεγαλύτερη αντίσταση από τους λαούς με άλλα λόγια. Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εμείς έχουμε ξεκάθαρο πρόβλημα εθνικής ιδεολογίας και αυτοσυνειδησίας, το οποίο οφείλεται στην πνευματική υποτέλεια του τόπου έναντι της Δύσης, που έρχεται ως απόρροια αλλά και εκ παραλλήλου με την οικονομική και πολιτική υποτέλεια, στην οποία βρισκόμαστε ήδη από τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Η υποτέλεια αυτή γεννά ήδη από τον 19ο αιώνα όλο αυτό το πακέτο του μιμητισμού, της στείρας ευρωλαγνείας, της εισβολής της ξένης κουλτούρας, του κόμπλεξ κατωτερότητας έναντι των ξένων, της απόρριψης της δικής μας ταυτότητας. Στην πατρίδα μας ήδη από τα χρόνια της Βαυαροκρατίας, εμπεδώνεται σταδιακά μία στρεβλή αντιληψη για την Ιστορία μας και ολόκληρο συλλήβδην τον Πολιτισμό μας, μια αντίληψη που βγάζει από τη μέση το Βυζάντιο ως περίοδο σκοταδιστική και πρεσβεύει τον πολιτισμικό εκδυτικισμό του λαού μας, πράγμα που δημιουργεί ξεκάθαρες συνθήκες εθνικής σχιζοφρένειας και σύγχυση ταυτότητας, που επηρεάζει όχι μόνο τις κυρίαρχες ελίτ του τόπου, αλλά και τον λαό. Γι’ αυτό θεωρώ πως το έδαφος για τον σύγχρονο εθνομηδενισμό είχε ήδη προλειανθεί στην Ελλάδα, πολύ πριν τη Μεταπολίτευση.

 

     6. Μια που αναφερθήκαμε στην υποτέλεια, ο εθνομηδενισμός δεν έχει μόνο αιτιακή σχέση μαζί της αλλά και την ανατροφοδοτεί, σε ένα είδος ατελεύτητου φαύλου κύκλου. Όλο το εθνομηδενιστικό αφήγημα, από το ότι ο Ελληνισμός είχε εξαφανιστεί πριν την Τουρκοκρατία και τελικά ξαναγεννήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό έως το ότι η Ελληνική Επανάσταση σώθηκε χάρη στους ξένους, εντείνει και δικαιώνει την υποτέλεια. Και το ότι αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται όλοι οι παράγοντες αντίστασης του Ελληνισμού μέσα στη σκλαβιά, από τον σωτήριο ρόλο της Εκκλησίας και το Κρυφό Σχολειό έως την Κλεφτουριά, τους Σουλιώτες και τα 130 σχεδόν επαναστατικά κινήματα που έγιναν πριν το 1821 και πνίγηκαν στο αίμα, εξυπηρετεί τον ίδιο στόχο. Τον ίδιο στόχο εξυπηρετεί όμως και η παραχάραξη της Βυζαντινής Ιστορίας για να αποσιωπηθεί ότι ο Ελληνισμός με την ορθόδοξή του διάσταση συνέχισε πολιτισμικά να ανθεί και μέσα στον Μεσαίωνα και αποτέλεσε μάλιστα μετά τον 8ο αιώνα την κορυφαία και από πολιτικής και οικονομικής πλευράς δύναμη του πλανήτη. Η αποσιώπηση όλων αυτών και η τεχνητή ευγνωμοσύνη προς τους ξένους μάς κρατά αντίθετα στην υποταγή και διαιωνίζει την εδώ και δύο αιώνες θέση μας μέσα στη δυτική αποικιοκρατία.

 

     7. Ως προς το ερώτημα ποια είναι η σημασία του εθνομηδενισμού για την πατρίδα μας αυτή τη στιγμή, η απάντηση είναι ότι αποτελεί θανάσιμη απειλή. Γιατί ακριβώς έχει αλώσει σε πρωτοφανή βαθμό και το πολιτικό σύστημα και τις λεγόμενες άρχουσες ελίτ και την πνευματική ελίτ, που είναι τα Πανεπιστήμια και η λεγόμενη διανόηση, ενώ έχει επηρεάσει βαθιά ακόμη και τη διοικούσα Εκκλησία. Αλλά έχει επηρεάσει και τον λαό. Υπάρχει κατ’ αρχάς ένα σαφές μισελληνικό ρεύμα και μέσα στην ελληνική κοινωνία, για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας βέβαια δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, και εκεί όμως βρίσκουμε απάθεια, αδιαφορία, άγνοια και μία εθνική συνείδηση αρκετά αμβλυμένη. Υπάρχει πατριωτισμός, αλλά είναι γενικά αμορφοποίητος και αδύναμος στο να εκφραστεί και σε μορφή πολιτικής έκφρασης, αλλά και γενικότερα. Με αυτά τα δεδομένα και ενώ έχουμε ως χώρα να αντιμετωπίσουμε τόσους εχθρούς και τόσες προκλήσεις, το πρόβλημα είναι τεράστιο. Το χειρότερο πάντως είναι, πλην της διάδοσης του εθνομηδενισμού στη δημόσια εκπαίδευση, το πώς επηρεάζει τα εθνικά μας δίκαια. Όταν ως πολιτικός κόσμος εμφορείσαι από εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες, είναι αδύνατο να προασπιστείς πραγματικά τα εθνικά σου συμφέροντα. Και αυτό δεν είναι θεωρητικό, το είδαμε ξεκάθαρα στο θέμα της Μακεδονίας, το βλέπουμε επί χρόνια στη Θράκη και γενικότερα στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το βλέπουμε στην απαράδεκτη πολιτική που ακολουθείται στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και σε πολλά ακόμη. Βεβαίως, η ελληνική πολιτική πάντα ήταν φοβική, ενδοτική, σαφώς επηρεασμένη υπό το κράτος της υποτέλειας και από τη «λογική» του προτεκτοράτου, ακόμη και αυτά όμως δεν αρκούν, για να ερμηνεύσουν τον ανεκδιήγητο χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων, όπως τον ζούμε ειδικά τα τελευταία χρόνια. Και από την άλλη, το ακόμη χειρότερο ίσως είναι και ότι δεν υπάρχει αντίδραση δική μας απέναντι σε όλο αυτό. Ο λαός είναι ζαλισμένος, αποχαυνωμένος, παθητικός. Αυτοί είναι λοιπόν οι κίνδυνοι, να πάμε σε μία συνεχόμενη συρρίκνωση του Ελληνισμού και δημογραφική και γεωγραφική και σε όλα τα επίπεδα. Και να χάσουμε όλα όσα κερδίσαμε με τη σταδιακή διεύρυνση της ελεύθερης πατρίδας από το 1821 και έπειτα. Τώρα πλέον ζούμε την αντίστροφη πορεία, της συρίκνωσης και ουσιαστικά και της πλήρους ακύρωσης και του 1821 και της επόμενης μέρας του. 

 

      8. Και πάμε στο ερώτημα αν και κατά πόσον μπορεί να αντιμετωπιστεί σήμερα στην Ελλάδα ο εθνομηδενισμός. Η απάντηση δεν είναι απλή. Από επιστημονικής πλευράς είναι θεωρητικά εύκολο, γιατί τα ψέματα των εθνοαποδομητών είναι κραυγαλέα. Όσον αφορά π.χ. την υποτιθέμενη διακοπή της ελληνικής ιστορικής συνέχειας λόγω της δήθεν σλαβικής πλημμυρίδος του 7ου αιώνα, πρόκειται για εκκωφαντικό ψευδαφήγημα που ανατρέπεται από όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά, τοπωνυμικά και γλωσσολογικά δεδομένα των Μέσων Βυζαντινών Χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι μόνο σποραδικές και ολιγάριθμες σλαβικές εγκαταστάσεις σημειώθηκαν, που μέσα σε 2 αιώνες εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν ολοκληρωτικά. Οι ιστορικές πηγές επίσης της Τουρκοκρατίας τεκμηριώνουν και το πόσο πολύ υπέφερε ο Ελληνισμός, αλλά και το αδούλωτο φρόνημα και την εθνική συνείδηση που διατήρησε μέσα στη σκλαβιά. Τεκμηριώνουν επίσης ότι η Επανάσταση του 1821 ήταν εθνική επανάσταση, που έγινε για εθνική και θρησκευτική ελευθερία και ότι η άποψη ότι μας απελευθέρωσαν οι ξένοι είναι επίσης αβάσιμη, γιατί ούτε η επανάσταση κατεστάλη ποτέ από τον Ιμπραήμ, παρά τις αρχικές του επιτυχίες, αλλά ούτε και η όποια ευρωπαϊκή επέμβαση θα γινόταν ποτέ αν δεν είχαν προηγηθεί τα έξι χρόνια του Αγώνα που δημιούργησαν ανεπίστροφα πλέον de facto δεδομένα. Πέραν του ότι φυσικά η επέμβαση των ξένων έγινε και πάλι για την εξυπηρέτηση αποκλειστικά ιδίων συμφερόντων. Όλα αυτά και πολλά άλλα μπορούν εύκολα να καταρριφθούν, αν σεβαστούμε τις ιστορικές πηγές.

 

      9. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αυστηρά επιστημονικό. Είναι κυρίως πολιτικό. Το πρόβλημα είναι ότι οι εθνοαποδομητές είναι κυρίαρχοι στα πράγματα, μιλούν από καθέδρας αποφεύγοντας τον διάλογο και την αντιπαράθεση, έχουν αλώσει τα πανεπιστήμια, από τα οποία κάθε άλλη άποψη έχει πλέον εκβληθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα ΜΜΕ, ελέγχουν λοιπόν όλα τα καίρια πόστα, επειδή απλούστατα παίζουν το παιχνίδι του κυρίαρχου νεοταξικού συστήματος και προωθούν τους σκοπούς του. Άρα δεν είναι δυνατόν να απαλλαχτούμε, όσο θα διαιωνίζεται το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Επομένως  η λύση είναι μόνο μία: θα πρέπει να κλονιστεί και να νικηθεί συλλήβδην το ίδιο το σύστημα. Αυτό φυσικά δεν είναι απλό, οφείλουμε όμως να το κατανοήσουμε, για να μην τρέφουμε αυταπάτες. 

 

      Ολοκληρώνοντας, μπορούμε να πούμε ότι ο εθνομηδενισμός αποτελεί πολύ εκτεταμένο φαινόμενο στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό που να αποτελεί πλέον ουσιαστικά την κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία. Αυτό αποτυπώνεται σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου, όπως ακριβώς αποτυπώθηκε και στη συγκρότηση μια επιτροπής που δήθεν δημιουργήθηκε για να τιμήσει την Ελληνική Επανάσταση, αλλά το μόνο που είδαμε ήταν απόπειρες να την ακυρώσει και να την εξευτελίσει. Αν όμως το να καταδειχθεί η αστειότητα και ο προκλητικός ρόλος της συγκεκριμένης επιτροπής δεν ήταν τελικά τόσο δύσκολο, η αντιμετώπιση του εθνομηδενισμού γενικά είναι έργο εξαιρετικά δυσχερές. Από τη στιγμή ωστόσο που έχει τόσο βαθιά διαβρωτική παρουσία στην πατρίδα μας και επηρεάζει άμεσα και τα εθνικά μας ζητήματα, οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο πολύ εντονότερου προβληματισμού και συντονισμού ενεργειών και δράσεων για την καταπολέμησή του...

 

 

Η ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΑΝΔΡΩΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Ἱστορική φωτογραφία ἔμπροσθεν τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς, μετά τή χειροτονία εἰς Ἐπίσκοπον Φιλίππων τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Μονῆς Ἱερομονάχου Χρυσοστόμου Σύρου (1996). Στό κέντρον ὁ ἀείμνηστος καί ἁγιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ΑΝΔΡΕΑΣ (+2005).

ΑΒΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ.

 

ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 1934
ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ (ΑΠΟ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΝΕΟΥ ΣΤΥΛΟΒΑΤΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΤΗΤΟΡΟΣ ΑΥΤΗΣ (+1950) Η ΜΟΝΗ ΑΡΙΘΜΟΥΣΕ 170 ΜΟΝΑΧΟΥΣ.

 

Οἰκουμενι(στι)κή λατρευτική σύναξη γιά τήν ἑνότητα τῶν ἐκκλησιῶν

 

Ἡ μεταδοθεῖσα εἴδηση ἀναφέρει: 

«Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος παραβρέθηκε σέ Οἰκουμενική Προσευχή γιά τήν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος παραβρέθηκε το εσπέρας της Παρασκευής, 21ης Ιανουαρίου 2022, στην Οικουμενική Προσευχή για την Eνότητα των Χριστιανών στον μεγαλοπρεπή Ναό Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου, με την ολόθυμη παρουσία εκπροσώπων των Χριστιανικών Κοινοτήτων Κωνσταντινουπόλεως.»

Μήπως, ὅμως, ἐμεῖς πρέπει πλέον, ἀντί τῶν ἀνωτέρω, νά ἀντιλαμβανόμαστε ἐκ τῶν πραγμάτων ὡς εἴδηση καί νά συνειδητοποιοῦμε ὅτι: 

Ὁ φερόμενος ὡς ὀρθόδοξος "Οἰκουμενικός Πατριάρχης" κ. Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης συμμετεῖχε (γιά ἄλλη μία, πολλοστή φορά) σέ ἀντικανονική καί βλάσφημη οἰκουμενιστική, δηλαδή παναιρετική λατρευτική σύναξη αἱρετικῶν γιά τήν οἰκουμενιστική ἑνότητα τῶν λεγομένων "ἐκκλησιῶν", δηλαδή τῶν διαφόρων αἱρετικῶν κοινοτήτων πού ἐκπροσωποῦνται στήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ λατρευτική αὐτή σύναξη βεβήλωσε, κατά τά ἀνωτέρω, τόν μεγαλοπρεπή καί προορισμένο γιά τήν ὀρθόδοξη Θεία Λατρεία Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος Σταυροδρομίου Κωνσταντινουπόλεως.  

ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2022

ΣΤΑ ΙΧΝΗ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ,
ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΟΥ ΜΑΣ

Ἀπόστολος Παῦλος, Μονή Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους, Θεοφάνους τοῦ Κρητός.

Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ
ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΞΥΛΟΚΕΡΙΖΑΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ.

 

● ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ Η ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΑΠΕΠΛΕΥΣΕ (ΠΕΡΙ ΤΟ 50 Μ. Χ.) Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΕΣΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ.

 

● ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ (ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΜΝΙΟ) ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΙΔΡΥΣΕ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΜΕ ΣΥΝΕΧΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ.

 

Μέ ἰδιαίτερη κατάνυξη καί πνευματική χαρά, πιστοί τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Νεκταρίου, Ξυλοκέριζας Κορίνθου, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἐφημέριό τους Αἰδ/το Πρεσβύτερο π. Βασίλειο Τσαρκατζόγλου, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ τέλεσαν τόν Ἁγιασμό τῶν Ὑδάτων καί τήν κατάδυση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στά θαλάσσια ὕδατα τοῦ ἀρχαίου λιμανιοῦ τῶν Κεγχρεῶν, τόπο πού εὐλόγησε μέ τήν παρουσία του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἱδρύοντας  τοπική ἐκκλησία, κατά τήν παραμονή του στήν Κόρινθο. Ἀπό αὐτό τό λιμάνι ταξίδευσε ὁ μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος γιά τήν Ἔφεσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί σέ αὐτόν τόν τόπο ζοῦσε ἡ διακόνισσα Ἁγία Φοίβη, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του.

Παρά τό κρύο, δύο νέοι τῆς Ἐνορίας, ὁ Ταξιάρχης καί ὁ Κωνσταντῖνος, τηρώντας τό σχετικό ἔθιμο, βούτηξαν στά νερά τοῦ Σαρωνικοῦ Κόλπου καί ἀνέσυραν τόν Τίμιο Σταυρό, λαμβάνοντας τήν Χάρη καί εὐλογία Του. 

Στό τέλος τῆς ὅλης κατανυκτικῆς τελετῆς, οἱ πιστοί ἔψαλαν συγκινημένοι, γιά τήν εὐλογία νά συμμετάσχουν σ' αὐτήν καί μάλιστα σέ ἕναν τέτοιο ἰδιαίτερο γιά τήν τοπική ἀλλά καί ὁλόκληρη τήν Ἑλλαδική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἱερό τόπο, τό Ἀπολυτίκιο πρός τιμήν τοῦ ἱδρυτοῦ Της καί πολιούχου μας Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου.

«Ὁ δέ Παῦλος ἔτι προσμείνας ἡμέρας ἱκανάς, τοῖς ἀδελφοῖς ἀποταξάμενος ἐξέπλει εἰς τήν Συρίαν, καί σύν αὐτῶ Πρίσκιλλα καί Ἀκύλας, κειράμενος τήν κεφαλήν ἐν Κεγχρεαῖς˙ εἶχε γάρ εὐχήν»

(Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, κεφ. ιη΄,  στίχ. 18)

 

«Συνίστημι δέ ὑμῖν Φοίβην* τήν ἀδελφήν ἡμῶν, οὖσαν διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς, ἵνα αὐτήν προσδέξησθε ἐν Κυρίῳ ἀξίως τῶν ἁγίων καί παραστῆτε αὐτῆ ἐν ὧ ἄν ὑμῶν χρήζῃ πράγματι˙ καί γάρ αὕτη προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καί αὐτοῦ ἐμοῦ.»

(Πρός Ρωμαίους, κεφ. ιστ΄, στίχ. 1)

 

* Ἁγία Φοίβη, διακόνισσα τῆς ἐκκλησίας τῶν Κεγχρεῶν.

 

Βάπτιση Χριστοῦ, Μανουήλ Πανσέληνος, Πρωτᾶτο Ἁγίου Ὄρους.