ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ

 

ΤΟ ΕΞΑΕΤΕΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ

Σήμερα (Σάββατο, 21/8/2022 εκ. ημ.) συμμετείχαμε κατά χρέος στο 6ετές μνημόσυνο του αειμνήστου Επισκόπου Γαλακτίωνος (Γκαμίλη), Κτίτορος του Ιερού Ησυχαστηρίου Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Οινόης (Βιλλίων) Αττικής και μεγάλου ευεργέτου των Κατασκηνώσεών μας, αφού με την απόφαση και έγκρισή του μας παραχωρήθηκαν οι εγκαταστάσεις του, από 35ετίας, για την διοργάνωσή τους.

Ιερούργησε ο Αιδ/τος Πρεσβύτερος π. Ηλίας Τσαρκατζόγλου, παλαιός Κατασκηνωτής μας, ο οποίος ετέλεσε το ιερό Μνημόσυνο και "Τρισάγιο" επί του Μνήματος στον περίβολο του Ναού, τη συμμετοχή αρκετών πνευματικών τέκνων του μακαριστού Ιεράρχου και ενοριτών του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Νεαπόλεως (Πειραιώς), όπου εκείνος ιερουργούσε. Στην προσωπικότητα και το έργο του αοιδίμου Επισκόπου αναφερθήκαμε σε σύντομη ομιλία μας, ως επί 30ετία συνεργάτης του. 

Μετά τη διανομή του Αντιδώρου και των Κολλύβων, προσφέρθηκε καφές, κεράσματα και εν συνεχεία παρετέθη τράπεζα για όλους τους παρισταμένους.

Ο αείμνηστος Επίσκοπος είναι ο πρώτος και μοναδικός στον ορθόδοξο χώρο, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα και υλοποίησε, εργαζόμενος επί μία 40ετία, τη δημιουργία του ορθοδόξου εικονογραφικού Αγιολογίου, δηλαδή την εικονογράφηση και έκδοση των εικόνων όλων των Αγίων και Εορτών όλων των ημερών του ετήσιου εορτολογικού κύκλου. Τεράστιο έργο, το οποίο χρησιμοποιούν οι ανά τον κόσμον Ιεροί Ναοί και Ιερές Μονές.

Υπήρξε άνθρωπος βαθειάς Πίστεως, ταπεινώσεως και διακρίσεως. Ακολούθησε τον μοναχισμό από την ηλικία των 17 ετών και διακρινόταν μέχρι του επιγείου τέλους του για την ευγένεια, την υπομονή, την αγάπη και την ποιμαντική μέριμνα για τους πιστούς και ιδίως για τη νεολαία της Εκκλησίας και κάθε πονεμένη ψυχή.

Ας είναι η μνήμη του αιωνία!

 

Δ.Ι.Κ.

 100 ἔτη ἀπό τήν Μικρασιατική Καταστροφή

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ .....

 

Ακούμε και βλέπουμε σε όλη την Ελλάδα να γίνονται εκδηλώσεις, ομιλίες, ημερίδες, εκδόσεις και διάφορες, λιγότερο ή περισσότερο αξιόλογες, αναφορές για την επέτειο των 100 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το μεγάλο αυτό ορόσημο που σήμανε τον οδυνηρότερο ακρωτηριασμό της οικουμενικότητας του Ελληνισμού μετά την Άλωση της Πόλης. Πολλές σε ποσότητα (οι εκδηλώσεις), γεγονός που μπορεί να μας ξεγελάσει και να θεωρήσουμε ότι ολόκληρη η Ελλάδα τιμά την ιστορία της, δεν ξεχνά και πορεύεται με οδηγό τα διδαγματά της. Είναι, όμως, έτσι; 

Ο ελληνικός λαός, τουλάχιστον οι κάποιας ηλικίας πολίτες, συμμετέχει φυσιολογικά σε όλα αυτά με συγκίνηση και σεμνότητα για κάτι που κι αν ακόμη δεν το γνωρίζει πλήρως από ιστορικής και γνωστικής απόψεως, όμως κυλά κυριολεκτικά στο αίμα του. Ο πολιτικός κόσμος, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις, δίνει το παρών στα δρώμενα, όπως έχει μάθει και συνηθίσει κυρίως για το φαίνεσθαι, με ξύλινες δηλώσεις, επιβεβαιώνοντας ότι αν και προέρχεται από τον λαό δεν ανήκει ψυχικά σ' αυτόν ή μάλλον έχει απορροφηθεί στο ρόλο του και τη σκοπιμότητά του σαν κάτι άσχετο με το συλλογικό βίωμα και την κοινή μοίρα.

Αναρωτιέμαι δε, πόσοι συνειδητοποιούν και πόσοι προβληματίζονται για τη διαρκή συρρίκνωση του Ελληνισμού και ακόμη περισσότερο για τη διακριτή πλέον αλλοτρίωσή του από όσα συνιστούν την διαχρονική ταυτότητά του και τα οποία μέχρι τότε ακόμη υπήρχαν, ίσχυαν και τροφοδοτούσαν το "είναι" μας. Η παιδεία, η Πίστη, η γλώσσα, η παράδοση, η τέχνη, ο πολιτισμός.

Τώρα, συρρικνωμένοι όσο ποτέ, από τι τροφοδοτούμαστε, πού ξεδιψάμε, πού πορευόμαστε, ποιό είναι το όραμά μας και ποιός ο προσανατολισμός μας;

Μήπως αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν περισσότερο;

 

Δ.Κ.

Πανηγυρίζει
ἡ Ἱερά καί Σεβασμία Δεσποτική
Μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, Κουβαρᾶ Ἀττικῆς

Με ολονύκτιο πολύωρη Αγρυπνία, κατά τό Αγιορειτικό Τυπικό, τιμά τη μεγάλη Δεσποτική Εορτή της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού το σέμνωμα του εν Ελλάδι Ορθοδόξου μοναχισμού, η πανηγυρίζουσα Ιερά Ανδρώα Κοινοβιακή Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Κουβαρά Αττικής. Η Μονή είναι άβατος στις γυναίκες και ιδρύθηκε το έτος 1934 υπό του Αγιορείτου Ιερομονάχου (τότε), φημισμένου Πνευματικού και μετέπειτα Αγίου και Ομολογητού Ιεράρχου Ματθαίου (Καρμπαδάκη), του Κρητός (+1950), επί των ημερών του οποίου έφθασε και ξεπέρασε τους 150 μοναχούς!

 

Ἕνας ἀληθινός, πλήν ἠλεκτρονικός, διάλογος
ἑνός ὀρθοδόξου μέ ἕναν νεοημερολογίτη
περί τῶν νέων ἁγιοκαταταχθέντων προσώπων
ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

 

(μέ ἀφορμή μία ἀνάρτηση τοῦ πρώτου γιά τόν Ὅσιο Γέροντα Μωϋσῆ τόν ἐκ Καστελλορίζου)

 Ἡ ἀνάρτηση:

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ

Οι Καστελλοριζιοί και οι Καστελλοριζιές δεν έχουν να φοβούνται τίποτε από τις επεκτατικές κινήσεις της Τουρκίας. Ολόκληρη η Ελλάδα και όλος ο Ελληνισμός είναι στο πλευρό τους. Ας επικαλούνται, μετά τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας, και τις ευχές του νέου Οσίου Γέροντος του νησιού τους, του Αγίου Μωϋσέως (Τρυπητήνια) που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ακριτικό αυτό νησί και κοιμήθηκε το 1946 (+). 

(Σημείωση: Από τοιχογραφία στον Νάρθηκα του Ι. Ν. Αγ. Αποστόλων - στην Ι. Μονή Αγίας Τριάδος Εξαμιλίων Κορίνθου - ο Όσιος Μωϋσής μαζί με τον Γέροντά του Όσιο Παχώμιο της Χίου).

Ο ΔΙΕΞΑΧΘΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

 

Δ. Κ. : Ο γνωστός πλέον σε πολλούς Γέρων Πορφύριος (Μπαϊρακτάρης), ο Καυσοκαλυβίτης, θεωρούσε ως θεούμενο και αληθινό Άγιο τον Όσιο Γέροντα Μωϋσή, ο οποίος είχε επίσης ασκητεύσει για κάποιο διάστημα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους.

 

Π. Κ. : Δεν είναι κακό να τον αποκαλέσεις Άγιο Πορφύριο,τον Γέροντα Ιερώνυμο της Αιγίνης Άγιο Ιερώνυμο τον αποκαλούμε (για προϋποθέσεις σύγκλισης συζητούσαμε πριν απο 2 μέρες)

 

Δ. Κ. : αφήστε τον καθένα να εκφράζεται όπως αναπαύεται, αρκεί να υπάρχει σεβασμός. Κι εσείς ατυχώς ανοίγετε θέματα εκεί που δεν αρμόζει. Άλλη φορά και με σχετική αφορμή μπορούμε να τα πούμε. Το ότι δεν ονομάζω κάποιον κάπως δεν σημαίνει ότι δεν τον σέβομαι, ούτε ότι τον υποβιβάζω.

 

Π. Κ. : δεν είναι θέμα σεβασμού αλλά αναγνώριση της αγιότητας, τόσο απλά

 

Δ. Κ. : αγιότητα σε κοινωνία με τον Οικουμενισμό, θεωρητικά τουλάχιστον, δεν μπορώ να δεχθώ.

 

Π. Κ. : ερχόμαστε λοιπόν στα λόγια μου σε πρόσφατη ανάρτησή σας, αν δεν αναγνωρίζετε τα Μυστήριά μας περιμένετε να αναγνωρίσουμε τα δικά σας? Δεν βλέπετε την αντίφαση?

 

Δ. Κ. : δεν είμαι "μυστηριολόγος", αγαπητέ μου! Απλά προσπαθώ να κρατώ και να ομολογώ ό, τι μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες μας. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Άλλο σας λέω, άλλο καταλαβαίνετε. Ή μάλλον δεν θέλετε να καταλάβετε. ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ! Έγινα σαφής; Είναι δυνατόν να εμπιστευθώ το σημερινό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και τα κριτήριά του όταν διδάχθηκα ότι: «Μὴ γάρ μοι Ἰάκωβον εἴπης, φησί, καὶ ᾿Ιωάννην· κἂν γὰρ τῶν πρώτων ᾿Αγγέλων ἦ τις τῶν ἐξ οὐρανοῦ ΔΙΑΦΘΕΙΡΩΝ Τὸ κήρυγμα ΑΝΑΘΕΜΑ ἔστω» (Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος). Ποὺ θὰ πῇ: Μὴ μοῦ πῆς Ἰάκωβον ἢ Ἰωάννην τοὺς ᾿Αποστόλους, ἀλλὰ καὶ ἕνας ἐκ τῶν πρώτων στὴν δόξα ᾿Αγγέλων τοῦ Οὐρανοῦ, ἂν διαφθείρῃ τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἔχῃ ΑΝΑΘΕΜΑ.

 

Π. Κ. : οι Άγιοι του καιρού μας δεν περίμεναν το Οίκουμ. Πατριαρχείο για να τους αγιοκατατάξει, ήταν άγιοι στην συνείδηση των πιστών με την πολιτεία τους και τα πανθομολογούμενα θαυμαστά σημεία που έδειχναν καθημερινά, εν ζωή και μετά την οσιακή τους κοίμηση. Έτσι ακριβώς τιμάται απο τους πιστούς που γνωρίζουν τον βίο του και ο Άγιος Ιερώνυμος της Αιγίνης που προανέφερα, ασχέτως αν αγιοκατατάχτηκε απο σύνοδο των ΓΟΧ με την οποία οι του ΝΗ δεν έχουμε κοινωνία. Εάν θεωρείτε όσους κοινωνούν με το Οικουμ. Πατριαρχείο και με όσους κοινωνούν μαζί τους αιρετικούς, τότε  φυσιολογικά καταλήγετε στο συμπέρασμα ότι είστε η μοναδική ορθόδοξη Εκκλησία στον πλανήτη και όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν Μυστήρια. Μετά μην απορείτε που κανείς δεν ασχολείται με την προσπάθεια ενότητας. Παρακολουθώ τις αναρτήσεις σας, και ενώ συμφωνούμε σε άλλα θέματα που έχουν να κάνουν με τα εμβόλια, την υποχρεωτικότητα τους, την καταστολή κ.ο.κ., λυπάμαι βαθύτατα για τις θέσεις σας στα Εκκλησιαστικά. Αδικείτε κατάφωρα τον εαυτό σας. Εν πάσει περιπτώσει δεν έχει νόημα η συνέχιση της αντιπαράθεσης, και δεσμεύομαι να μην ξανασχολιάσω σχετική σας ανάρτηση με θέμα το ημερολογιακό, προκειμένου να παραμείνει η καλή εντύπωση που έχω για το πρόσωπό σας.

 

Δ. Κ. : αγαπητέ, εκτιμώ τη στάση σας και την απόφασή σας. Επιτρέψτε μου, όμως, για τελευταία ελπίζω επί του θέματος φορά να σας διευκρινίσω ότι ούτε Αγίους αμφισβητώ, ούτε θαύματα, όταν είναι εκ Θεού. Είχα την τύχη να γνωρίσω και συζητήσω προσωπικώς και με τον Γέροντα Πορφύριο και με τον Γέροντα Ιάκωβο στην Εύβοια. Μάλιστα, ο πρώτος μου πρότεινε να σπουδάσω θεολογία και προέβλεψε ότι θα γίνω Ιεροκήρυκας, όπως και έγινε. Έχω, λοιπόν, άποψη για την προσωπική τους αρετή. Όμως, δεν καταλαβαίνω γιατί συγχέετε αυτούς με το αν κάποιος, καλώς ή κακώς, κοινωνεί με το σημερινό Οικουμενικό Πατριαρχείο. Προφανώς το κάνετε γιατί και τα εν λόγω πρόσωπα κοινωνούσαν. Να, λοιπόν, που βρίσκεται και η δική μου ένσταση απέναντί τους, με σεβασμό και αγάπη. Δεν θεωρώ απλουστευτικά αιρετικούς όσους κοινωνούν με το σημερινό Πατριαρχείο. Θεωρώ την κοινωνία μαζί του εκκλησιολογικώς απαράδεκτη, σύμφωνα με τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Εσάς αλήθεια δεν σας προβληματίζει ότι υπάρχουν άγιοι τους οποίους εσείς αποδέχεσθε ως τέτοιους και οι οποίοι διέκοψαν κοινωνία με τους εξ ορθοδόξων Οικουμενιστές; Όπως είπα κάποτε και στον πολύ Εφραίμ της Βατοπαιδίου, μου αρκούν και νοιώθω ασφάλεια πνευματική αναγνωρίζοντας Αγίους που τήρησαν ακέραιη την παρακαταθήκη της Πίστεως, πράγμα αναγκαίο για να τιμώνται ως Άγιοι και να είναι απλανείς οδηγοί των πιστών προς σωτηρία. Δεν σας κρύβω δε ότι με προβληματίζει όλη η ιστορία της υποστηρίξεως εκ μέρους του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη της εκλογής και αναδείξεως του κ. Βαρθολομαίου, ανέκαθεν οικουμενιστού, στον Πατριαρχικό θρόνο. Μακάρι να ήταν εκ Θεού η προφητεία του και ο εν λόγω Πατριάρχης να μετανοήσει και αποκηρύξει τις πλάνες και κακοδοξίες του. Γιατί μη μου πείτε ότι δεν έχει (κακοδοξίες), όταν αναγνωρίζει στον Παπισμό Βάπτισμα και Ιερωσύνη. Αγαπώ και διψώ την αγιότητα, αγαπητέ, γι αυτό έσπευδα και σπεύδω να γνωρίσω ενάρετα πρόσωπα. ΟΜΩΣ, με τη βοήθεια του Θεού, προσπαθώ να μην ξεφύγω από την οροθεσία ενός Αποστόλου Παύλου που μας εφιστά την προσοχή και δεν επιτρέπει τη θεωρία και τα θαύματα ως κριτήριο αληθείας, λέγοντάς μας : "καν Άγγελος εξ ουρανού, ευαγγελίζεται υμάς παρ' ό ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω". Χαίρετε πάντοτε και συγχωρέστε με αν σας λύπησα.

 

Π. Κ. : ο χαιρετισμός και η αίτηση συγχώρησης αμοιβαία.

 

 

ΤΕΤΟΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΛΥΠΑΜΑΙ.....

Τι κατάφερε ο διάβολος μέσω της Μασωνίας και του Οικουμενισμού που αυτός ενέπνευσε και προωθεί! Σήμερα άλλοι να εορτάζουν τη Μεταμόρφωση του Κυρίου, ως 6 Αυγούστου (οι νεοημερολογίσαντες), διανύοντας τη νηστεία του Δεκαπενταυγούστου και άλλοι (οι εμμείναντες στα παραδεδομένα) να ετοιμάζονται για την Κοίμηση της Αγίας Αννης, ως 25 Ιουλίου (αύριο). De facto σχίσμα στην εορτολογική ενότητα των ορθοδόξων! Μάλιστα στην Ελλάδα υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι οι νεοημερολογίσαντες είναι η πλειοψηφία των κατά παράδοση ορθοδόξων λαών, ενώ αυτό δεν ισχύει.

Σήμερα δεν εορτάζει την Εορτή της Μεταμορφώσεως ούτε το Άγιον Όρος, ούτε οι Άγιοι Τόποι με το Όρος Θαβώρ, ούτε το Θεοβάδιστο Όρος Σινά, ούτε η αχανής Ρωσία, ούτε η Σερβία, ούτε το Μαυροβούνιο, ούτε τα Σκόπια, ούτε η Ουκρανία, ούτε η Γεωργία κ.ά. Δηλαδή δεν εορτάζει η μεγάλη πλειοψηφία των όπου γης ορθοδόξων πιστών. Και βέβαια, ο Μασωνικός Οικουμενισμός καλλιέργησε και καλλιεργεί και προπαγανδίζει τον διχασμό και την έχθρα για να συντηρεί το σχίσμα, να το διευρύνει και πότε να μην επικρατήσει το πνεύμα του Θεού που θέλει τα λάθη να διορθώνονται και το κακό να θεραπεύεται. Έτσι, μας βάζει ο διάβολος, με τα όργανα του, αντί όλοι να φροντίζουμε και να πασχίζουμε για την αποκατάσταση της ενότητας και τη θεραπεία του κακού να "ιδεολογικοποιούμε" τη διαίρεση και να την υπερασπιζόμαστε δήθεν εν ονόματι της ενότητος ή της υπακοής ή της  προάσπισης της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Επί 40 και πλέον χρόνια γίνεται διάλογος με τους Παπικούς χωρίς καμία ουσιαστική πρόοδο ή μάλλον με βαθμιαία αλλοίωση των ορθοδόξων και κανονικών κριτηρίων για την επιστροφή των αιρετικών. Ομως, μεταξύ των διαιρεμένων Χριστιανών, που θεωρητικά πρεσβεύουν τα ίδια Δόγματα, δεν γίνεται και δεν υπάρχει καμία προσπάθεια, κανένα ενδιαφέρον, καμία ενέργεια. Αντιθέτως, ατέρμονες αντιπαραθέσεις περί σχίσματος, ποιός ευθύνεται, ποιοί είναι κανονικοί, ποιοί έχουν χάρη και ποιοί όχι . Κι όμως η λύση είναι απλή, τουλάχιστον για την εορτολογική ενότητα, κατ' αρχάς, και την εκκλησιαστική ενότητα, αμέσως μετά.

ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ, η επιστροφή στην επί αιώνες εορτολογική παράδοση της Ορθοδόξου Ανατολής, όπως την καθαγίασε η εκκλησιαστική πράξη 17 αιώνων και όπως Αγιοσυνοδικώς την υπερασπίστηκαν τρείς (όντως) Πανορθόδοξοι Σύνοδοι που συγκλήθηκαν γι' αυτά τα θέματα τον 16ο αιώνα, κατά της τότε πρωτο-εφαρμοσθείσης στην Παπική Δύση και προωθούμενης και στήν Ορθόδοξη (ακόμη) τότε Ανατολή, ημερολογιακής Καινοτομίας. Αυτομάτως παύει ο διχασμός σε νεοημερολογίτες και "παλαιοημερολογίτες"! Παύει ο εορτολογικός διχασμός των όπου γης παραδοσιακά ορθοδόξων λαών! Ποιός θα αμφισβητήσει ότι, έστω αυτό, δεν είναι θεάρεστο;

Και, το ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΗΜΑ, για να υπάρξει πλήρης εκκλησιαστική και εκκλησιολογικώς κανονική ενότητα: Έξοδος από το "Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών", το οποίο συνιστά την de facto άρνηση της μοναδικότητος της Ορθοδόξου Αληθείας και της Πίστεως "....εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν...", και καταδίκη-αποκήρυξη του Οικουμενισμού (που θεωρεί όλες τις χριστεπώνυμες αιρέσεις ως μετέχουσες ή συναποτελούσες την Εκκλησία του Χριστού) ως εκκλησιοκτόνου και αντιχρίστου παναιρέσεως, όπως άλλωστε τον θεωρούν όλοι όσοι γνωρίζουν τι  είναι η Ορθοδοξία και σέβονται την διδασκαλία των Αγίων Της. Αν γίνουν αυτά, τα οποία κάνεις ορθοφρονών πιστός δεν μπορεί να απορρίψει, τότε το πρόβλημα θα επιλυθεί κατά Θεόν και κανείς δεν θα μπορεί να αρνηθεί την ορθότητα της επιλύσεώς του. 

ΙΔΟΥ λοιπόν και το πρόβλημα και η λύση του. Τι ειλικρινώς θέλουμε; Εδώ θα αποδειχθεί! Σχίσματα ή κατά Θεόν ενότητα; Εχθρότητα ή κατά Θεόν ειρήνη; Τη δόξα της Ορθοδοξίας ή τη σταδιακή διάλυσή της;

Οι καιροί, έλεγαν οι πρόγονοί μας, ου μενετοί!

Ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας!

Αν αγαπάμε τη σωτηρία μας, αν πιστεύουμε στην Ορθοδοξία, αν εργαζόμαστε για τη δόξα και τη δικαιοσύνη του Θεού!

Μετά (και) το δεύτερο βήμα, όλοι οι Ορθόδοξοι θα είμαστε πραγματικά ένα Σώμα, μια Εκκλησία και είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η ευλογία του Θεού θα περισσεύσει και για την Πατρίδα μας και τους ορθοδόξους λαούς και πιστούς όπου γης!

 

Δ.Ι.Κ.

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΕ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΟΝΗ.

Διωγμοὶ Μοναχῶν μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΕ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΟΝΗ

Διωγμοὶ Μοναχῶν μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα

 

 

Μοναχὸς Γαβριὴλ

Ἱερὸν Κελλίον Ὁσίων

Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ

καὶ Ἀρσενίου Καππαδόκου

Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου

Ἁγ. Ὄρους Ἄθω

 

 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 25-6-2022

 

                                           Πανασιολογιώτατον Καθηγούμενον

                                                                     Ἀρχιμανδρίτην π. Νικόλαον

                                                                     καὶ σεβαστὴν Γεροντίαν

                                                                     Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου

 

 

Σεβαστοὶ πατέρες Εὐλογεῖτε.

Μὲ τὸν ἁρμόζοντα σεβασμὸ πρὸς ὑμᾶς, ὡς μοναστηριακὴν ἀρχὴν ὅλων τῶν ἐξαρτηματικῶν ἀδελφῶν τῆς Μονῆς μας, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἀπασχολήσω γιὰ ἕνα σοβαρότατο θέμα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ φιλάδελφα αἰσθήματα καὶ μὲ βάση τὴν ὑποχρέωση ὅλων τῶν Χριστινῶν, καὶ ἰδιαίτερα ἡμῶν τῶν Μοναχῶν, νὰ μὴν ὑποχωροῦμε σὲ θέματα Πίστεως καὶ Ἀληθείας.

Πρόκειται γιὰ τὸν ἀδικαιολόγητο ἀφιλάδελφο καὶ ἐξοντωτικὸ διωγμὸ ποὺ ὑφίσταται ἐδῶ καὶ χρόνια ὁ ἀδελφός μας Γέρων Κοσμᾶς Ἱερομόναχος, τῆς Καλύβης τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἀνήκει εἰς τὴν ὑφ᾽ ὑμᾶς Σκήτην τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Ὁ ἐν λόγῳ ἱερομόναχος ζεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐδῶ καὶ τριάντα δύο (32) χρόνια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ τελευταῖα εἴκοσι (20) ὡς Κουτλουμουσιανὸς ἐξαρτηματικὸς μοναχὸς στὴν Καλύβη ποὺ ἐμνημονεύσαμε.

Οἱ λόγοι ποὺ μὲ ὤθησαν νὰ σᾶς ἀπευθύνω ἀδελφικὰ τὴν παρούσα ἐπιστολὴ εἶναι οἱ ἑξῆς: Ὁ ἱερομόναχος Κοσμᾶς εἶναι πνευματικόν μου τέκνον, καὶ λόγῳ αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ δεσμοῦ γνωρίζω τὰ κατ᾽ αὐτὸν καὶ ἰδιαιτέρως τὶς κατηγορίες ποὺ τοῦ προσάπτουν οἱ διοικήσεις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ τῆς Σκήτης, οἱ ὁποῖες εἶναι ἄδικες καὶ ἀνυπόστατες παντελῶς. Ἡ ἀπόφασή του νὰ μὴ μετέχει τῆς κοινῆς λατρείας στὸ Καθολικὸ τῆς Σκήτης, ὡς καὶ ἡ ἀποφυγὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Σκήτης, ἔχουν δογματικὸ καὶ ἱεροκανονικὸ ὑπόβαθρο. Δὲν θέλει νὰ μνημονεύει τὸν αἱρετίζοντα πατριάρχη Βαρθολομαῖο, πρωτεργάτη καὶ στύλο τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι μνημονεύοντάς τον δηλώνει ὅτι πιστεύει καὶ αὐτὸς τὰ ἴδια. Ὡς πρὸς τὴν ἀποφυγὴ κοινωνίας πρὸς τοὺς πατέρες τῆς Σκήτης πράττει ὀρθῶς, διότι ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ ἀχειροτόνητους τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους δὲν ἀναγνωρίζουν οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισοὺς Ὀρθοδόξους, οἱ δέκα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες. Θὰ σκεπτόσασταν ποτὲ νὰ συστήσετε στοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς αὐτῶν τῶν δέκα ἐκκλησιῶν νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικούς, ὅπως ἔπραξαν δυστυχῶς καὶ κάποιοι Ἁγιορεῖτες ἡγούμενοι, ἱερομόναχοι καὶ μοναχοί; Μήπως ἀντὶ νὰ διώκετε τὸν π. Κοσμᾶ, ἔπρεπε ὡς Ἱερὰ Μονὴ νὰ ζητήσετε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα νὰ μὴ ἀναγνωρισθεῖ ὁ νέος ἀντικανονικὸς μητροπολίτης Κιέβου Ἐπιφάνιος, καὶ νὰ μὴν ἐπιτραπεῖ στοὺς κληρικοὺς τῆς νέας ψευδοαυτοκέφαλης ἐκκλησίας νὰ ἐνεργοῦν ὡς Ὀρθόδοξοι κληρικοί, ὅταν ἐπισκέπτονται τὸ Ἅγιον Ὄρος;

Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ αἰτία τῆς, καθ᾽ ὑμᾶς, ἀπαράδεκτης καὶ δῆθεν ἀντι-μοναχικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ καλοῦ ἱερομονάχου, γιὰ τὴν ὁποία ἔπρεπε νὰ ἀλλάξετε γνώμη μετὰ τὶς ἀπαρκέστατες ἐξηγήσεις ποὺ σᾶς ἔδωσε γραπτῶς μὲ τὴν ἀπὸ 31.8.2021/13.9.2021 ἐπιστολή του, τὸ περιεχόμενο τῆς ὁποίας γνωστοποίησε καὶ σὲ ἐμένα ὡς πνευματικό του πατέρα, μὲ τὸ ὁποῖο συμφωνῶ ἀπολύτως. Ὁ μοναχὸς πρέπει βέβαια νὰ σέβεται τὶς μοναστηριακὲς ἀρχὲς καὶ νὰ τηρεῖ τὰ ὑπεσχημένα, τὶς συνάξεις, τὰ ὁμόλογα, τὶς κοινὲς πρὸς τὴν Μονὴ καὶ πρὸς τὴν Σκήτη ὑποχρεώσεις. Πάνω ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀπὸ τὴν πολυπροβαλλόμενη ἀδιάκριτη ὑπακοὴ στοὺς ἡγουμένους καὶ στοὺς ἐπισκόπους, ἀπὸ τὸν παπικῆς ἔμπνευσης ἐπισκοποκεντρισμό, ἀκόμη καὶ πάνω ἀπὸ τὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ λατρεία εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς σώζουσας Ἀλή-θειας, ἡ ἀπουσία τῆς ὁποίας καθιστᾶ ὅλα τὰ ἄλλα ἄχρηστα. Αὐτὸ δὲν λέγει ὁ μέγας μοναστικὸς ἡγέτης Ὅσιος Θεόδωρος Στουδίτης ἐπικρίνοντας ὅσους μοναχοὺς τῆς ἐποχῆς του δικαιολογοῦσαν τὶς καινοτομίες καὶ τῆς αἱρέσεις; «Ἐὰν λοιπὸν μοναχοὶ εἰσί τινὲς ἐν τοῖς νῦν καιροῖς δειξάτωσαν ἐπὶ τῶν ἔργων. Ἔργον δὲ μοναχοῦ μηδὲ τὸ τυχὸν ἀνέχεσθαι καινοτομεῖσθαι τὸ εὐαγγέλιον· ἵνα μὴ ὑπόδειγμα τοῖς λαϊκοῖς προτιθέμενοι αἱρέσεως καὶ αἱρετικῆς συγκοινωνίας τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ἀπωλείας λόγον ὑφέξωσιν» (PG 99, 1049).

Τὸ νὰ μὴ ἐπικοινωνοῦμε μὲ αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς εἶναι σταθερὸ δίδαγμα τῆς Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς Παραδόσεως, καὶ εἶναι ἀναρίθμητες οἱ εὐαγγελικὲς καὶ πατερικὲς θέσεις. Περιορίζομαι νὰ ὑπενθυμίσω ἁπλῶς δύο παραδείγματα, ἑνὸς μεγάλου ἀσκητοῦ ποὺ ἐθεμελίωσε τὸν Μοναχισμὸ καὶ ἀποκαλεῖται καθηγητὴς τῆς ἐρήμου, καὶ τοῦ μεγίστου τῶν θεολόγων τῆς δεύτερης χιλιετίας, ποὺ ἐλάμπρυνε ὡς Ἁγιορείτης καὶ ἐδόξασε ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἀναφέρομαι στὸν Μέγα Ἀντώνιο καὶ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ. Γιὰ τὸν πρῶτο μᾶς διηγεῖται ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὅτι ἦταν θαυμαστὸς καὶ εὐσεβὴς σὲ θέματα πίστεως. Δὲν ἐπικοινώνησε ποτὲ μὲ τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, οὔτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Μανιχαίους καὶ τοὺς Ἀρειανούς, ἐκ τῶν ὁποίων κάποιους τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸ μοναστήρι του, ὅταν ἀπὸ τὴν συζήτηση ἔμαθε πὼς πλανῶνται. Εἶπε μάλιστα πὼς οἱ λόγοι τους εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τὸ δηλητήριο τοῦ φιδιοῦ: «Καὶ τὰ πίστει δὲ πάνυ θαυμαστοὺς ἦν καὶ εὐσεβής. Οὔτε γὰρ Μελιτιανοῖς τοῖς σχισματικοῖς ποτε κεκοινώνηκεν εἰδὼς αὐτῶν τὴν ἐξ ἀρχῆς πονηρίαν καὶ ἀποστασίαν· οὔτε Μονιχαίοις ἢ ἄλλοις τισὶν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά, ἢ μόνον ἄχρι νουθεσίας τῆς εἰς εὐσέβειαν μεταβολῆς, ἡγούμενος καὶ παραγγέλλων τὴν τούτων φιλίαν καὶ ὁμιλίαν βλάβην καὶ ἀπώλειαν εἶναι ψυχῆς. Οὕτω γοῦν καὶ τὴν τῶν Ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο, παρήγγελλέ τε πᾶσι μήτε ἐγγίζειν αὐτοῖς μήτε τὴν κακοπιστίαν αὐτῶν ἔχειν. Ἀπελθόντας γοῦν ποτέ τινας πρὸς αὐτὸν τῶν Ἀρειομανιτῶν, ἀνακρίνας καὶ μαθὼν ἀσεβοῦντας, ἐδίωξεν ἀπὸ τοῦ ὅρους λέγων ὄφεων ἰοῦ χείρονας εἶναι τοὺς λόγους αὐτῶν» (Βίος 68).

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὡς Ἁγιορείτης ἱερομόναχος, διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχου Ἰωάννου Καλέκα. Σὲ ἐπιστολή του «Πρὸς τὸν εὐλαβέστατον ἐν Μοναχοῖς κὺρ Διονύσιον» ἐξ ἀρχῆς σημειώνει ὅτι ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας. Στὸ πρῶτο εἴδος ἀνήκουν οἱ κατ᾽ ἐξοχὴν ἄθεοι, ὅσοι δηλαδὴ ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Στὸ δεύτερο εἴδος ἀθεΐας ἀνήκουν οἱ αἱρετικοί, ποὺ διαστρεβλώνουν τὴν περὶ Θεοῦ διδασκαλία, καὶ στὸ τρίτο εἴδος ἀθεΐας ἀνήκουν ὅσοι σιωποῦν καὶ δὲν ἐλέγχουν τοὺς ἀθέους τοῦ πρώτου εἴδους καὶ τοὺς αἱρετικοὺς τοῦ δευτέρου. Ὅπως καὶ σήμερα ὑπῆρχαν καὶ τότε Ἁγιορεῖτες ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν σὲ σύγκρουση μὲ τὸν αἱρετίζοντα πατριάρχη. Ἐπέκριναν μάλιστα τὸν Ἅγιο Γρηγόριο, διότι, ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ νὰ ἀσκεῖ τὴν ὑπακοή, ὅπως συμβουλεύουν καὶ οἱ σημερινοὶ αἱρετίζοντες πατριάρχες, ἐπίσκοποι καὶ ἡγούμενοι, ἀναλώθηκε στὸν ἔλεγχο τῆς πλάνης τοῦ Βαρλαάμ. Δὲν διστάζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἐνῶ ἦταν ἀκόμη ἱερομόναχος, νὰ ἐλέγξει τὸν Βαρλααμίτη πατριάρχη Ἀντιοχείας Ἰγνάτιο μὲ αὐστηρή γλώσσα καὶ νὰ γράψει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια. Ἡ πλάνη καὶ ἡ αἵρεση σὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τώρα οἱ πλανεμένοι καὶ οἱ αἱρετίζοντες διαδίδουν στοὺς ἀκατήχητους πιστοὺς ὅτι τὸ νὰ μὴ μνημονεύεις τὸν πατριάρχη ἢ τὸν ἐπίσκοπο, ἡ ἱεροκανονικὴ δηλαδὴ Ἀποτείχιση, σὲ θέτει ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐνῶ μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστές. Ἦταν λοιπὸν ἐκτὸς Ἐκκλησίας ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ποὺ δὲν μνημόνευε τὸν πατριάρχη; Καὶ ἦσαν ἐκτὸς Ἐκκλησίας οἱ τρεῖς ἐπίσκοποι καὶ ὁλόκληρο τὸ Ἅγιον Ὄρος, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ποὺ διέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἐπὶ τρία ἔτη (1969-1972). Λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος: «Καὶ γὰρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί˙ καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καὶ τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἂν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καὶ ἀρχιποίμενας ἱεροὺς ἑαυτούς καλοῦντες καὶ ὑπ᾽ ἀλλήλων καλούμενοι˙ μηδὲ γὰρ προσώποις τὸν χριστιανισμόν, ἀλλ᾽ ἀληθείᾳ καὶ ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα.» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 3).

Ὁ δεύτερος λόγος ποὺ μὲ παρακίνησε νὰ γράψω αὐτὴν τὴν ἐπιστολή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ δηλώσω τὴν συμφωνία μου γιὰ τὴν ὁμολογητικὴ καὶ ἄξια ἐπαίνων στάση τοῦ ἱερομονάχου Γέροντος Κοσμᾶ, ποὺ στηρίζεται στὴν διαχρονικὴ διδασκαλία καὶ πράξη τῶν Ἁγίων, ἦταν ἡ ἐκτίμησή μου, καὶ τὸ ἐκφράζω αὐτὸ μὲ βαθύτατη θλίψη καὶ πικρία, ὅτι αὐτὸς ὁ χρόνιος καὶ ἀπάνθρωπος διωγμός ἐναντίον του οὐσιαστικὰ στρέφεται καὶ πάλιν πρὸς τὸ ταπεινό μου πρόσωπο. Ὁ ἱερομόναχος Κοσμᾶς ταυτίζεται ἀπολύτως πρὸς τὶς θέσεις καὶ ἀπόψεις μου γιὰ ὅσα συνταράσσουν τὴν Ἐκκλησία τὸν τελευταῖο καιρό καί ἐκθεμελιώνουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό εἶναι ὁ μόνος ἱερεύς τῆς περὶ τὸ Κελλίον μου περιοχῆς, στὸν ὁποῖο μπορῶ νὰ λειτουργοῦμαι καὶ νὰ κοινωνῶ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Μὲ τὴν ἐπιβολή λοιπὸν εἰς αὐτόν, χωρὶς σοβαρούς λόγους, χωρίς συγκεκριμένα παραπτώματα, τῆς ποινῆς τῆς ἀργίας, ἡ ὁποία κατὰ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο ἐπιβάλλεται μὲ συγκεκριμένο κατηγορητήριο καὶ συγκεκριμένη διαδικασία, οὐσιαστικά ἐπιδιώκετε νὰ μᾶς ἀφήσετε ἀλειτούργη-τους καὶ ἀκοινώνητους, ἐμένα καὶ τοὺς περὶ ἐμὲ πατέρες, ὅπως ἐπράξατε ἐνωρίτερα διώκοντας τόν παπα-Εἰρηναῖο ἐντελῶς ἄδικα.

Ὁ τρίτος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ σκανδαλισμὸς τὼν πιστῶν, ποὺ σέβονται καὶ τιμοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅταν πληροφορηθοῦν τὰ ἀπάνθρωπα καὶ πρωτάκουστα ἢ ἀνήκουστα μέτρα ποὺ πήρατε ἐναντίον τοῦ ἱερομονάχου Κοσμᾶ, γιὰ νὰ κάμψετε τὶς ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις του. Σᾶς εἶναι γνωστά καὶ δὲν θὰ τὰ ἀπαριθμήσω. Δὲν τὸν ἐκάμψατε οὔτε μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐκδίωξης ἀπὸ τὸ Κελλί του, οὔτε μὲ τὴν διακοπὴ παροχῆς νεροῦ ἐπὶ ἐννέα (9) μῆνες. Οἱ μοναχοὶ διώκονται, δὲν διώκουν. Δὲν θὰ ἐπιχειρηματολογήσω περισσότερο, διότι γνωρίζω ὅτι θὰ σᾶς παροργίσω, ἂν ἤδη δὲν σᾶς παρώργισα, ὑποστηρίζοντας ἕναν ἀδίκως διωκόμενο, συκο-φαντούμενο καὶ ἐκβιαζόμενο ἀδελφό μας. Ἡ πατρικὴ καὶ ποιμαντική σας μέριμνα ἔπρεπε νὰ στραφεῖ πρὸς ἄλλους ἐξαρτηματικοὺς ἀδελφοὺς τῆς Μονῆς μας, ποὺ ἔχουν ξεφύγει τελείως ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς μοναχικῆς ζωῆς καὶ τελείωσης, καὶ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ νουθετήσετε καὶ νὰ συνετίσετε, καὶ ὄχι τὸν παπα-Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν δική μου καθοδήγηση καὶ ἄλλων Γερόντων πράττει τὰ αὐτονόητα, τὰ εὐάρεστα εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὄχι εἰς τούς ἰσχυροὺς καὶ ἐξουσιαστὲς τῶν τοῦ κόσμου.

Οἱ ἀδίκως καὶ ἀντικανονικῶς ἐπιβαλλόμενες ποινές, ὅταν προέρχονται ὄχι ἀπὸ ἀδελφικὴ καὶ πατρικὴ μέριμνα, ἀλλὰ ἀπὸ προσπάθεια ἐκβιασμοῦ καὶ ἐκφοβισμοῦ πρὸς ἐπιτυχίαν ἀντορθοδόξων στόχων, δὲν ἐπικυρώνονται ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλοίμονον ἂν ὁ Θεὸς ἐνέκρινε τοὺς διωγμοὺς αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων.

Εὔχομαι ὁ Θεὸς ταῖς πρεσβείαις τῶν ὁμολογητῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων νὰ ἐνισχύσει περαιτέρω τὸν παπα-Κοσμᾶν εἰς τὴν ὀρθόδοξη πορεία καὶ νὰ φωτίσει καὶ ὑμᾶς νὰ σταματήσετε νὰ τὸν διώκετε ἀδίκως. Ἡ ποινὴ τῆς ἀργίας ποὺ τοῦ ἐπιβάλατε ὡς πρὸς τὸ ἱεροπρακτεῖν ἐπὶ ἕξι μῆνες δὲν εἶναι «ἀφυπνιστική», ὅπως νομίζετε, ἀλλὰ ἄδικη καὶ ἐκδικητική! Ἄλλοι πρέπει νὰ ἀφυπνισθοῦν καὶ νὰ κατανοήσουν τὰ διὰ τοὺς μοναχοὺς αὐτονόητα. Κατὰ ἰδική μου συμβουλὴ καὶ προτροπή, ἀλλὰ καὶ ἄλων Γερόντων, δὲν θά τηρήσει τὸν κανόνα τῆς ἀργίας, διότι δὲν εἶναι σύμφωνος οὔτε μὲ τὸ γράμμα οὔτε μὲ τὸ πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, καὶ συνεπῶς οὔτε μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τὸν Ἐσωτερικό Κανονισμό τῆς Μονῆς.

Μὲ σεβασμὸ καὶ ἐλπίζοντας στὴν παύση τοῦ διωγμοῦ ἐναντίον μας.

 

Μοναχὸς Γαβριήλ

 Ἡ ἱστορία τῆς νομιμοποίησης τῶν ἀμβλώσεων καί ἡ ἀνάγκη γενικῆς ἀνατροπῆς της

«Ἀφῆστε με νά ζήσω»!

 

Τό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν Η.Π.Α., στίς 24 Ἰουνίου 2022, (....), ἐξέδωσε τήν ἱστορική ἀπόφαση μέ τήν ὁποία ἀνέτρεψε τήν προηγούμενη ἀπόφαση στήν ὑπόθεση  «Roe v. Wade» (1973), μέ τήν ὁποία ἀνατραπεῖσα ἀπόφαση, ἀναγνωρίστηκε τό «συνταγματικό δικαίωμα» τῆς γυναίκας στήν ἄμβλωση, παραβλέποντας τά δικαιώματα τοῦ κυοφορουμένου ἀνθρώπου. Ἡ ἐξ ἀρχῆς ἐσφαλμένη ἐκείνη ἀπόφαση ἀπετέλεσε «σημαία» γιά τά φεμινιστικά κινήματα, παρασύροντας σχεδόν ὅλο τόν κόσμο στήν ἀποδοχή τῆς ἔκτρωσης, ὡς μίας ἁπλῆς χειρουργικῆς ἐπέμβασης.

 

Ἐνάγουσα στήν ὑπόθεση ἦταν μία ἀκτιβίστρια, ἡ ὁποία  ἔγινε γνωστή μέ τό ψευδώνυμο Jane Roe. Ἡ συγκεκριμένη γυναίκα εἶχε κινηθεῖ νομικά προκειμένου νά ἐπιτύχει τήν Συνταγματική Ἀναγνώριση τῆς ἔκτρωσης καθότι ἡ ἴδια κυοφοροῦσε τό τρίτο της παιδί, χωρίς ὅμως νά τό ἔχει «προγραμματίσει». Οἱ δικαστές τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου προχωρώντας σέ νομικούς ἀκροβατισμούς γιά νά φθάσουν σέ μία προειλημμένη ἰδεολογική ἀπόφαση, «δικαίωσαν» τήν Roe μέ μία ἀπόφαση πού ἴσχυσε γιά 49 χρόνια, παρά τήν ἰσχυρή κριτική πού δέχτηκε γιά τά νομικά ἐπιχειρήματά της, ἀκόμα καί ἀπό ὑπερασπιστές τῶν ἐκτρώσεων. Χαρακτηρίστηκε δέ ἡ ἀπόφαση περισσότερο ὡς ἀκτιβιστική, παρά νομική, ἀφοῦ τό σκεπτικό της ἦταν ἀντίθετο μέ τά διδάγματα τῆς βιολογίας καί μέ τό δίκαιο τῆς Ἀμερικῆς.

 

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ Roe, ἄν καί πέτυχε τόν ἀρχικό σκοπό της, δηλαδή τήν νομική ἀναγνώριση τοῦ «δικαιώματός» της νά κάνει ἔκτρωση, τελικά ἡ ἴδια δέν πραγματοποίησε τήν ἔκτρωση καί γέννησε τό παιδί της δίνοντάς το μετά γιά υἱοθεσία. Μάλιστα στό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της ἀφιερώθηκε στόν ἀγώνα κατά τῶν ἀμβλώσεων, χαρακτηρίζοντας τήν ὑπόθεση «ROE» ὡς τό μεγαλύτερο λάθος τῆς ζωῆς της.

 

Ἡ συνέχεια γνωστή. Ἡ Ἀμερική ὡς χώρα πού διαδραματίζει βαρύνοντα ρόλο στίς ἐξελίξεις στόν ὑπόλοιπο πλανήτη, συμπαρέσυρε στήν ἀναγνώριση τοῦ «δικαιώματος» στήν ἄμβλωση σχεδόν ὅλο τόν κόσμο. Ἡ Ἑλλάδα, πιστός οὐραγός κάθε δυτικοῦ παραλογισμοῦ, προχώρησε τό 1986 στή νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, μέ ἕνα νομοθέτημα τό ὁποῖο σήμανε τήν πνευματική καί δημογραφική κατάρρευση τῆς χώρας.

 

Καί ἄν στήν Ἑλλάδα οἱ ἀντιδράσεις ἦταν ἰσχνές, στήν Ἀμερική δημιουργήθηκε ἕνα μεγάλο κίνημα πού ἔδωσε μεγάλες μάχες γιά τήν προστασία τῆς ἀγέννητης ζωῆς, οἱ λεγόμενοι pro-lifers οἱ ὁποῖοι ἀντιστάθηκαν μέ κάθε νόμιμο μέσο σέ αὐτόν τόν παραλογισμό. Καί ἐνῶ ὁ ἀγώνας τούς φάνταζε μάταιος, ἔπειτα ἀπό μισό αἰώνα ἦλθε γι’ αὐτούς ἡ δικαίωση. Ἀλλά ἀκόμα καί ἄν δέν ἐρχόταν ἡ δικαστική νίκη, ὁ ἀγώνας τους ὄντως δέν ἦταν μάταιος, ἀφοῦ σέ προσωπικό ἐπίπεδο διαχώρισαν τή θέση τους ἀπό μία κοινωνία πού νομιμοποίησε τό φόνο τῶν πλέον ἀδυνάτων ἀνθρωπίνων ὄντων καί ἐπιπλέον ἀφύπνισαν ἑκατομμύρια συνειδήσεις, ματαιώνοντας στήν πράξη χιλιάδες ἐκτρώσεις.

 

Ὁ δικαιωμένος ἀπό κάθε ἄποψη ἀγώνας τους, ἐμπνέει κάθε ἐλεύθερο ἄνθρωπο πού δέν ὑπέταξε τή συνείδησή του στά κελεύσματα τῆς νέας τάξης πραγμάτων καί καταρρίπτει τό ἐπιχείρημα τῆς «ματαιότητας» τῆς ἀντίστασης, πού κρύβει περισσότερο τήν ἀνυπαρξία διάθεσης γιά ἀγώνα. Ὅπως κάθε ἀγαθό, ὁ ἀγώνας αὐτός εἶχε τό κόστος του. Αὐτό τό κόστος καί οἱ δυσκολίες εἶναι τά παράσημα τῶν ἀγωνιζομένων καί ἴσως ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία ἀκόμα καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἔκβαση τοῦ ἀγώνα.

 

Οἱ ἄνθρωποι πού τόλμησαν νά τά βάλουν μέ τά μεγαθήρια τῶν ὑγειονομικῶν ἑταιρειῶν ἀμβλώσεων, μέ τό λόμπυ τοῦ ἀκραίου φεμινισμοῦ, μέ τά συστημικά ΜΜΕ, χαρακτηρίστηκαν γραφικοί, περιθωριοποιήθηκαν, ἀπειλήθηκαν. Παρόμοιες καταστάσεις συνέβησαν καί μέ τό ἐσχάτως ἐμφανισθέν κίνημα τῶν pro-lifers (ὑπέρ τῆς ζωῆς) στήν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι ἔδρασαν εἰρηνικά, ἐνημερώνοντας μέ ἡμερίδες, ἀφίσες στό μετρό. Δράσεις πού συνάντησαν σθεναρή ἀντίδραση ὄχι μόνο ἀπό τούς συστημικούς μπαχαλάκηδες πού ἀπειλοῦσαν καί ἔγραφαν συνθήματα ἐναντίον ἰατρῶν, τραμπούκιζαν τά γραφεῖα τοῦ «ἀφῆστε με νά ζήσω», μαζεύονταν ἔξω ἀπό τούς χώρους τῶν ἡμερίδων γιά νά δημιουργήσουν προβλήματα καί οὕτω καθ’ ἑξῆς, ἀλλά καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἐξουσία αὐτοπροσώπως μέ τή ματαίωση τῆς καμπάνιας στό μετρό.

 

Ἡ Ἀνθρώπινη Ζωή εἶναι μοναδική, ἀναντικατάστατη, ξεκινάει ἀκριβῶς τή στιγμή τῆς σύλληψης καί εἶναι ἕνα Μοναδικό Δῶρο Θεοῦ καθότι ἐκτός τῶν ἄλλων ὁ ἄνθρωπος καθίσταται κατά Χάριν συνδημιουργός τῆς Ζωῆς! Κανένας ἀπολύτως δέν ἔχει δικαίωμα νά βλάψει τό ἔμβρυο, καθότι εἶναι αὐτόνομος ὀργανισμός μέ τήν δική του Ψυχή καί τό δικό του μοναδικό δικαίωμα στήν Ζωή. Εἶναι ὑποκρισία νά θεωρεῖται ζωή ἕνα κύτταρο στήν Ἀνταρκτική, στούς βυθούς τῶν ὠκεανῶν καί στόν πλανήτη Ἄρη καί νά μή θεωρεῖται ζωή τό ἔμβρυο πού ἀποδεδειγμένα ζεῖ, κινεῖται, αἰσθάνεται.

 

Εἶναι πλέον καιρός νά ἀνοίξει ἕνας γνήσιος κοινωνικός διάλογος γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ ζητήματος, τό ὁποῖο ἔχει ἐπιπτώσεις ὄχι μόνο στό δημογραφικό ζήτημα τῆς Ἑλλάδας ἀλλά καί στό ζήτημα τῆς ψυχικῆς ὑγείας καί τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης καί εὐημερίας.

 

Φρονοῦμε ὅτι ἡ ἀλλαγή τῆς στάσης τῆς κοινωνίας μας ἀπέναντι στό θέμα τῶν ἐκτρώσεων, εἶναι ἐπιβεβλημένη. Τά ἑκατομμύρια δολοφονημένων ἀνυπεράσπιστων βρεφῶν, μέ τήν ἀνοχή καί τῆς Πολιτείας, «ἐκδικοῦνται» πνευματικά τά ἐγκλήματα, κατά τό «μάχαιραν ἔδωκας, μάχαιραν θά λάβεις» (Ματθ. 5,3). Ἡ ἠθική ἀπενεχοποίηση τῶν ἀμβλώσεων, ὄχι μόνο ὠθοῦν ἑκατομμύρια γυναῖκες νά προβοῦν σέ αὐτή τήν ἀποτρόπαια πράξη, ἀλλά τίς ἐμποδίζουν ἀπό τή σωτήρια εἰλικρινῆ μετάνοια πού εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τίς τρομερές συνέπειες τῆς «νόμιμης» πράξεώς τους.

 

Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν