ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ

 ΤΗΣ Α.Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

 ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

 κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΑΓΙΟΤΗΤΑ

 ΤΟΝ ΠΑΠΑΝ ΡΩΜΗΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΝ Α΄

    (ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ, 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2013)

Ἁγιώτατε,
Συγχαίρομεν ὁλοκαρδίως τήν Ὑμετέραν πεφιλημένην Ἁγιότητα, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, διά τήν θεοπρόβλητον ἐκλογήν καί ἐπαξίαν ἀνάληψιν τῶν νέων ὑψηλῶν καθηκόντων Σας ὡς Πρωθιεράρχου τῆς προκαθημένης τῆς ἀγάπης σεβασμίας Ἐκκλησίας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης. Διαδέχεσθε εἰς τόν Θρόνον τοῦτον τόν ἄρτι ἀνδρειοφρόνως παραιτηθέντα διά λόγους ὑγείας καί κοπώσεως προκάτοχόν Σας Βενέδικτον τόν ΙϚ΄, τόν πρᾷον καί τῇ θεολογίᾳ καί τῇ ἀγάπῃ διακριθέντα. Τό ἔργον καί ἡ εὐθύνη ἡ ὁποία Σᾶς ἀναμένει εἶναι τεραστία ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἡ ἑνότης τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τυγχάνει τό πρώτιστον μέλημα ἡμῶν καί εἶναι ἀσφαλῶς μία ἐκ τῶν βασικῶν προϋποθέσεων διά τήν ἐνώπιον τῶν ὀμμάτων τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν ἀξιοπιστίαν τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας μας. Πρός ἐπίτευξιν αὐτῆς χρειάζεται νά συνεχισθῇ ὁ ἀρξάμενος θεολογικός διάλογος, διά νά κατανοηθῇ ἀπό κοινοῦ καί προσεγγισθῇ ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως καί ἡ ἐμπειρία τῶν Ἁγίων καί ἡ κοινή, δι' Ἀνατολήν καί Δύσιν, παράδοσις τῆς πρώτης χριστιανικῆς χιλιετίας. Διάλογος ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ, ἐν πνεύματι ταπεινώσεως καί πρᾳότητος, διά τῶν ὅπλων τῆς ἀληθείας.

Ἡ παγκόσμιος οἰκονομική κρίσις, ἐξ ἄλλου, ἀπαιτεῖ ἐπιτακτικῶς τήν ὀργάνωσιν ἀνθρωπιστικῆς δράσεως, διά τήν ὁποίαν ἔχετε μεγάλην ἐμπειρίαν ἐκ τῆς μακρᾶς καί εὐδοκίμου διακονίας Σας ὡς Καλοῦ Σαμαρείτου ἐν Λατινικῇ Ἀμερικῇ, ὅπου ἐδοκιμάσατε ὡς ποιμήν τήν πικρίαν τῆς ἀνθρωπίνης ταλαιπωρίας καί δυστυχίας, ὅσον ὀλίγοι ἀσφαλῶς. Πρέπει νά παρακινηθοῦν οἱ ἔχοντες νά προσφέρουν εἰς τούς μή ἔχοντας οἰκειοθελῶς καί μετά ἱλαρότητος. Κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον θά ἐξασφαλισθῇ διά τῆς δικαιοσύνης ἡ εἰρήνη, ἡ ὁποία εἶναι τό πανανθρώπινον αἴτημα καί ἡ προσμονή πάντων τῶν ἐθνῶν καί τῶν λαῶν.
Ὀφείλομεν νά τρέφωμεν τούς πεινῶντας, νά ἐνδύωμεν τούς γυμνούς, νά περιποιώμεθα τούς ἀσθενεῖς καί ἐν γένει νά μεριμνῶμεν διά τούς ὄντας ἐν ἀνάγκαις, διά νά ἀκούσωμεν παρά τοῦ Κυρίου τό "δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν" (Ματθ. κε΄,34).

Ἡ ὑπό τῆς Ὑμετέρας πεφιλημένης καί τετιμημένης Ἁγιότητος ἐπιλογή τῆς ἁπλότητος κατέστησε καί καθιστᾷ ἐμφανές τό κριτήριόν Σας διά τό οὐσιῶδες. Τοῦτο πληροῖ τάς καρδίας ὅλων, τῶν ὅπου γῆς πιστῶν σας καί ἐν γένει τῶν συνανθρώπων, ἐλπίδος∙ ἐλπίδος ὅτι τό κριτήριόν Σας τοῦτο θά χρησιμοποιηθῇ εὐρύτερον, οὕτως ὥστε ἡ κρίσις καί τό ἔλεος, τά βαρύτερα τοῦ νόμου, νά ἔχουν διά τήν Ἐκκλησίαν τήν προέχουσαν σημασίαν.

Κατά τήν διάρκειαν τοῦ δισχιλιετοῦς βίου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλήθειαί τινες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου παρενοήθησαν ὑπό ἐνίων χριστιανικῶν ὁμάδων, ὥστε σήμερον εἰς τά εὐρέα στρώματα τῶν χριστιανικῶν λαῶν νά ἐπικρατοῦν, ὡς μή ἔδει, ἐκκοσμικευμέναι ἀντιλήψεις. Πολυεύθυνον καί ἐπιτακτικόν τό καθῆκον καί τό χρέος ὅλων μας νά ὑπενθυμίσωμεν πρός ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πρός πάντας, ὅτι ὁ Θεός κατῆλθεν ἐξ οὐρανοῦ εἰς τήν γῆν, γενόμενος ἄνθρωπος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἵνα τό πολίτευμα ἡμῶν βιωθῇ ὡς ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχον. Ἀληθῶς, "Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν" ἀπ᾿ ἀρχῆς δημιουργός τοῦ παντός, διέπων τά πάντα, ἄχρι θανάτου κατελθών, θανάτου δέ Σταυροῦ, ἵνα διά τῆς Ἀναστάσεώς Του καταδείξῃ ὅτι "εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν Ὀνόματι Κυρίου", καί μόνον ἐν ὀνόματι Αὐτοῦ, εἰς διακονίαν τοῦ πληρώματος, ἵνα πάντες ἕν ὦμεν, τά δέ πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός.

Ἡ γῆ εἶναι ὁ χῶρος τῆς ἀσκήσεώς μας, τῆς πραγματοποιήσεως τῆς ἐνσωματώσεώς μας εἰς τόν Χριστόν∙ καί τῆς δι΄ Αὐτοῦ μεταβάσεώς μας εἰς τήν αἰώνιον ζωήν. Ἡ Ἐκκλησία εὐλογεῖ τήν ἐπίγειον ζωήν, ἀλλά δέν τερματίζει τήν ἀποστολήν της εἰς αὐτήν. Τό γνωρίζομεν καί τό ὁμολογοῦμεν, διά τοῦτο καί πορευόμεθα οἱ ποιμένες καί οἱ πιστοί τήν ὁδόν τῆς ἀληθείας διά τῶν ἐπιγείων κατεργαζόμενοι τά ἐπουράνια.

Εἴμεθα βέβαιοι προσωπικῶς καί ὡς Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὡς ὅπου γῆς Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ὅτι ἡ Ὑμετέρα σεβασμία καί πολυφίλητος ἐν Κυρίῳ Ἁγιότης, ἡ ἐπ᾿ αἰσίοις τοῖς οἰωνοῖς καταρχομένη τοῦ ἱστορικοῦ δολίχου Αὐτῆς ὡς Ἐπισκόπου Ρώμης, θά ἐπιδείξῃ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, ἐν συνεργασίᾳ μετά πάντων τῶν δυναμένων καί βουλομένων, διά τήν διόρθωσιν τῶν ἐκκοσμικευμένων τάσεων ὥστε νά ἐπανέλθῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τό "ἀρχαῖον κάλλος" τῆς ἀγάπης.

Εὐχόμεθα ὁλοθύμως, μετά πάντων τῶν ὅπου γῆς χριστιανῶν πιστῶν, καί μεθ᾿ ἡμῶν συνεύχεται ἅπασα ἡ ἀνθρωπότης, ὅπως ἡ Ἁγιότης Σας ἐπιτύχῃ εἰς τό ὑψηλόν, πολυεύθυνον καί δυσχερές ἔργον Αὐτῆς.

Εὐλογητός καί δεδοξασμένος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Δόξα τῷ Θεῷ τῷ ἀναδεικύοντι ἐν ἑκάστῃ χρονικῇ περιόδῳ τούς ἀξίους ἵνα ἀξίως τῆς κλήσεως πορευθοῦν καί ὁδηγήσουν τήν ἀνθρωπότητα, εἰς δόξαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Σημείωσις ἰστολογίου: Θά ἀκολουθήση ἀνάρτηση μέ σύντομο σχολιασμό τῆς δημοσιευομένης Προσφωνήσεως τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ἄν καί ὁμιλεῖ ἀφ' ἑαυτῆς. Οἱ ὑπογραμμίσεις στό κείμενο εἶναι ἰδικές μας.



Στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Μελετῶνται  κενά…!

Πάπας Φραγκίσκος καί Πατριάρχης Βαρθολομαῖος

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος βαδίζει ταχέως, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου, γιά τήν  προώθηση τῶν, ὡς φαίνεται, ἀκλόνητων οἰκουμενιστικῶν πιστευμάτων του.

Ἐτόλμησε, μεταβάς εἰς Ρώμην, νά συμμετάσχη στήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου Πάπα (κατά τήν Καθαρά Τρίτη 2013), δηλαδή τοῦ νέου ἀρχηγοῦ τῆς φοβερᾶς αἱρέσεως τοῦ ἀντιχρίστου Παπισμοῦ (διαχρονικοῦ ἐχθροῦ τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους μας). Πρώτη φορά Οἰκουμενικός Πατριάρχης τολμᾶ κάτι τέτοιο, δηλαδή νά παραστῆ στήν ἐνθρόνιση ἑνός ἀμετανοήτου αἱρετικοῦ, καί ὄχι μόνον.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶχε οὐσιαστική ἀποστολή στήν Ρώμη. Χωρίς καθυστερήσεις καί ἀναστολές, χωρίς κἄν ἀναμονή «δείγματος γραφῆς» ἐκ μέρους τοῦ νέου Ποντίφηκος, ἔσπευσε καί πρίν καί ἀμέσως μετά τίς ἐνθρονιστήριες ἐκδηλώσεις νά προτείνη, προωθήση καί δρομολογήση νέες οἰκουμενιστικές καί πανθρησκειακές ἐνέργειες.

Σύμφωνα μέ τά διεθνῆ πρακτορεῖα εἰδήσεων, ἀλλά καί τούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους Ἑλλάδος καί Φαναρίου, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπείγεται νά πραγματοποιήση νέα βήματα στά χνάρια τῶν ὁμοφρόνων προκατόχων του καί δή τοῦ «μεγάλου» Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Ἔτσι, προσκάλεσε τόν Πάπα νά ἐπισκεφθῆ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στήν Πόλη, συνεζήτησε γιά τήν προώθηση τοῦ Διαλόγου μεταξύ τῶν Θρησκειῶν καί πρότεινε τήν ἀπό κοινοῦ μετάβασή των (Πάπα και Πατριάρχου) στά Ἱεροσόλυμα κατά τό ἑπόμενο ἔτος, 2014, προκειμένου νά τιμηθῆ δεόντως καί ἑορτασθῆ ἡ πρό πεντηκονταετίας γενομένη ἐκεῖ μεγάλη προδοσία, ἤτοι ἡ λεγομένη «ἄρση τῶν ἀναθεμάτων», ἤ, κατ’ ἄλλους, ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

Εἶναι προφανές ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔχει ἀναλάβει καί ἐργάζεται συντονισμένως γιά νά ὁλοκληρωθῆ ἡ λεγομένη "ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν", ἡ ὁποία, ὡς ὀρθῶς ἔχει ἐπισημανθεῖ, συντελεσθεῖσα ἤδη, πλέον τεχνηέντως ἀποκαλύπτεται σταδιακῶς στόν κόσμο, πρός ἀποφυγήν μεγάλων καί ἐπιζημίων ἀντιδράσεων. Μέχρι στιγμῆς, ἡ ἐπιτυχία εἶναι πλήρης καί ἡ πρόοδος ἀπρόσκοπτος.

Λέγεται καί φαίνεται πλέον ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι ἀποφασισμένος, στηριζόμενος στό στενό θεολογικό ἐπιτελεῖο του καί τούς εὐάριθμους πλήν τολμηρούς συνεργάτες του, νά προχωρήση συντόμως στήν ὁλοκλήρωση δύο μεγάλων προσωπικῶν «φιλοδοξιῶν» του: πρῶτον, τήν πλήρη ἕνωση μέ τόν Πάπα, μέ τήν προϋπόθεση νά τοῦ ἀναγνωρισθῆ ὁ ρόλος τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἤ τῆς εὐθύνης τοῦ ἑνός "πνεύμονος" αὐτῆς (κατά τήν βλάσφημο θεωρία περί τῶν "δύο πνευμόνων" - Ρωμαιοκαθολικισμοῦ καί Ὀρθοδοξίας -  τῆς μίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ), καί δεύτερον, τήν ὑπό τήν Προεδρίαν του σύγκλησιν τῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία εὐελπιστεῖ ὅτι θά προσδώση συνοδικό κῦρος στίς ἐπιλογές καί τίς θέσεις του.

Καί ἐνῶ ἐκεῖνος, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, καί οἱ ὁμόφρονές του, προχωροῦν ἀκάθεκτοι, μέ τόλμη καί ἀποφασιστικότητα, στό ἔργο τους, δυστυχῶς, ὁ ἀντι-οἰκουμενιστικός ἀγών παραμένει ἄνευρος, ἀκίνδυνος καί ἀναποτελεσματικός, λόγω τῆς ἀδικαιολογήτου ἀτολμίας καί ἀναποφασιστικότητος τῶν ἐκφραστῶν καί ὑποστηρικτῶν του νά ἀρθοῦν εἰς τό ὕψος τῶν δραματικῶν περιστάσεων.

Εἶναι πλέον ἤ σαφές ὅτι τά λόγια, ὅσο καλά καί ὀρθά κι ἄν εἶναι δέν ἀρκοῦν καί δέν ὠφελοῦν. Εἶναι ἡ ὥρα τῶν ἔργων καί τῶν πράξεων πού σαφῶς προβλέπουν ἡ Τάξις τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ Παράδοσις τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅσοι δέν τολμήσουν οὔτε καί σήμερον, αὐτό πού ἔπρεπε ἀπό ἐχθές νά ἔχουν ἐνεργήση, δηλαδή τήν διακοπή κάθε κοινωνίας μέ τούς δεδηλωμένους Οἰκουμενιστές καί ὅσους κοινωνοῦν μετ’ αὐτῶν, θά εὐρεθοῦν τραγικῶς ἐκτεθειμένοι καί ἔνοχοι παγιδεύσεως πολλῶν ψυχῶν.

Μή λησμονῶμεν ὅτι «οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός Πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως» (Β΄ Τιμοθ., α΄,7) , καθώς καί ὅτι «ὑμῖν ἐχαρίσθη» - ἐάν θέλωμεν ὄχι ἁπλῶς νά λεγώμεθα ἀλλά καί νά εἴμεθα ὄντως χριστιανοί - «οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιπ. Α΄, 29)!



Ἀπό τόν λειτουργικό ἁσπασμό Πάπα - Πατριάρχου στή "λειτουργία"
 πού τέλεσε ὁ πρῶτος κατά τήν ἐνθρόνισή του (Καθ. Τρίτη 2013).



Ἄν καί μία τέτοια πρωτοβουλία, πλέον, δέν μᾶς ξαφνιάζει…

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης στήν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα!

Πάπας καί Πατριάρχης συμπροσευχόμενοι κατά τή διάρκεια
παπικῆς "λειτουργίας" ἐν Ρώμῃ.

Ὅπως πληροφορούμεθα ἀπό τά μέσα ἐνημερώσεως, «γιά πρώτη φορά ὕστερα ἀπό πολλούς αἰῶνες, καί σίγουρα μετά τό Σχίσμα τοῦ 1054, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης θά παραστεῖ σέ ἐνθρόνιση ἑνός Πάπα Ρώμης. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θά μεταβεῖ στήν Ἰταλική πρωτεύουσα προκειμένου τό πρωί τῆς Τρίτης νά παραστεῖ στήν πρώτη καί ἐνθρονιστήρια Θεία Λειτουργία τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. Θα συνοδεύεται ἀπό τούς Μητροπολίτες Περγάμου Ἰωάννη (Ζηζιούλα), συμπρόεδρο τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς γιά τόν Θεολογικό Διάλογο ἀνάμεσα στήν Ρωμαιοκαθολική καί τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τόν Ἰταλίας Γεννάδιο καί ἀπό τόν Μπουένος Ἄϊρες Ταράσιο».

 Ἄς ἀναφερθῆ, ἐπίσης, ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἅμα τῆ ἀναγγελία τῆς ἐκλογῆς τοῦ νέου Πάπα ἔσπευσε νά τόν συγχαρῆ καί μεταξύ ἄλλων, σύμφωνα μέ τήν ἐπίσημη ἰστοσελίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νά εὐχηθῆ, ὡς ἑξῆς: « Ἡ Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότης ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος ἐπί τῆ ἀγγελίᾳ τῆς ἐκλογῆς τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ νέου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου Α΄ ἀπέστειλεν αὐτῶ θερμόν συγχαρητήριον Μήνυμα, εὐχηθείς ὅπως ἡ θητεία του ἐπί τοῦ παπικοῦ θρόνου συμβάλῃ εἰς τήν εἰρήνην τοῦ τεταραγμένου κόσμου, τήν ἀνακούφισιν τῶν πτωχῶν καί τῶν πασχόντων, ὡς καί εἰς τήν προαγωγήν τοῦ διαλόγου ὑπέρ τῆς ἑνώσεως τῶν δύο Ἐκκλησιῶν».

Οἱ, κατά τήν Πατριαρχικήν "ἐκκλησιολογία", ἐπίσκοποι τῆς παλαιᾶς
καί τῆς νέας Ρώμης συμπροσευχόμενοι ἐν Κωνσταντινουπόλει.

                                                        

Ἡ πορεία καί ἡ τακτική τοῦ Πατριαρχείου συνεχίζεται μέ «πίστη» στή γραμμή τῆς περιβοήτου Ἐγκυκλίου τοῦ 1920 (Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τοῦ λεγομένου Πανορθοδόξου (κατ' οὐσίαν δέ ληστρικοῦ) Συνεδρίου τοῦ 1923 καί ἀσφαλῶς τῶν πρωτοβουλιῶν τοῦ «μεγάλου» (προδότου τῆς Ὀρθοδοξίας) Πατριάρχου Ἀθηναγόρου!

Ἐμεῖς, καίτοι εἶναι προφανές ποῦ ὁδηγοῦνται τά πράγματα, θά παρακολουθοῦμε τή νέα, λόγῳ τῆς ἐκλογῆς νέου Πάπα, φάση τῆς συνεχιζομένης καί διευρυνομένης Οἰκουμενιστικῆς  ἀποστασίας, ἀναλογιζόμενοι τούς φοβερούς λόγους τοῦ Κυρίου, ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο: « πλήν ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἆρα εὑρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς;» (Λουκ. ιη΄, 8). Ὁ Θεός νά μᾶς γίνη ἵλεως!

Μία χρήσιμη καί ἀπαραίτητη, ὅσο ποτέ ἄλλοτε, ἁγιο-πατερική προτροπή:

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

 μᾶς συμβουλεύει….

«Εὐχαῖς καὶ δάκρυσι τὸν Θεὸν καθικέτευσον πέμψαι σοὶ ὁδηγὸν ἀπαθῆ τε καὶ ἅγιον. Ἐρεύνα δὲ καὶ αὐτὸς τὰς Θείας Γραφάς, καὶ μάλιστα τὰς τῶν Ἁγίων Πατέρων πρακτικὰς συγγραφάς, ἵνα ταύταις ἀντιπαρατιθεὶς τὰ παρὰ τοῦ διδασκάλου καὶ προεστῶτος σοὶ διδασκόμενα καὶ πραττόμενα, ὡς ἐν κατόπτρῳ δύνασαι βλέπειν ταῦτα καὶ καταμανθάνειν καὶ τὰ μὲν συνᾴδοντα ταῖς Γραφαῖς, ἐγκολποῦσθαι κατέχειν τῇ διανοίᾳ. Τὰ δὲ νόθα καὶ ἀλλότρια, διακρίνειν καὶ ἀποπέμπεσθαι, ἵνα μὴ πλανηθῇς. Πολλοὶ γάρ, ἴσθι, πλάνοι καὶ ψευτοδιδάσκαλοι, ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις γεγόνασιν».

(P.G.120,617)

Kατά τί μᾶς ἀφορᾶ ὁ πάπας                                     Τό παρατιθέμενο στή συνέχεια ἄρθρο τοῦ Καθηγητοῦ κ. Χρήστου Γιανναρᾶ, ἔρχεται νά προσφέρη πολλά καί νά συμβάλη καίρια σ’ ἕνα χρήσιμο προβληματισμό περί τοῦ Πάπα καί τοῦ Παπισμοῦ, μέσα σέ πληθώρα ἀφελῶν, ἀνοήτων καί προπαγανδιστικῶν ἄρθρων πού δημοσιεύονται αὐτό τόν καιρό, μέ ἀφορμή τήν παραίτηση τοῦ πάπα καί τήν ἐπικείμενη ἐκλογή τοῦ διαδόχου του. Ἔχει βαρύνουσα σημασία σήμερα, πού πολλά στοιχεῖα τῆς ἰδιοπροσωπείας μας «δοκιμάζονται», νά ἐμπλουτίζουμε τίς γνώσεις μας καί νά ἐνισχύουμε τήν κριτική μας στάση. Σέ κάτι τέτοιο ἡ συμβολή τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας εἶναι ἀπό μόνη της καταλυτική. Ἀκόμη κι ἄν κάποιος δέν συμφωνεῖ σέ ὅλες τίς ἐπισημάνσεις τοῦ ἀρθρογράφου ἤ τίς ἐκτιμήσεις του, εἶναι ὅμως μᾶλλον δύσκολο, ἕως ἀδύνατο, νά ἀμφισβητηθῆ ἡ πολύ ἐνδιαφέρουσα, σαφής καί τεκμηριωμένη θεώρηση τοῦ θέματος, τό ὁποῖο ὁ γνωστός καθηγητής καί συγγραφέας διαπραγματεύεται.                                                                               Του Χρήστου Γιανναρά Η παραίτηση του πάπα Bενέδικτου του 16ου αντιμετωπίστηκε, στις εφημερίδες και στις τηλεοράσεις, περίπου όπως και ο γάμος, το διαζύγιο ή το ατύχημα μιας επιφανούς δημοσιότητας. Oλίγον και ως αίνιγμα, «γαργαλιστικού» ενδιαφέροντος, για τα αίτια της παραίτησης: Aν εξαναγκάστηκε ο πάπας να παραιτηθεί κάτω από το βάρος σκανδάλων, αν η παραίτηση ήταν παραδοχή αδυναμίας να αντιμετωπιστούν προβλήματα που καταρρακώνουν το διεθνές κύρος του Pωμαιοκαθολικισμού – και άλλα «πικάντικα» παρόμοια. Στο πολιτισμικό «παράδειγμα» της Nεωτερικότητας, του «τρόπου» της ζωής μας σήμερα, όλα λειτουργούν και κρίνονται με βάση τα ποσοτικά (μετρητά) μεγέθη εντυπωσιασμού. O εντυπωσιασμός είναι εμπορεύσιμο είδος, μετριέται (με ποσοστά θεαματικότητας, ακροαματικότητας, αναγνωσιμότητας, αναγνωρισιμότητας κ.λπ.), που θα πει: αντισταθμίζεται με χρήμα – η πώληση εντυπώσεων μπορεί να αποφέρει κέρδη μεγάλης βιομηχανικής μονάδας ή διεθνοποιημένης εμπορικής επιχείρησης. Tο πιο επικίνδυνο: Zώντας επί χρόνια και εισπράττοντας σε καθημερινή βάση αυτόν αποκλειστικά τον «τρόπο» πληροφόρησης χάνουμε (αναπόφευκτα αλλά και ανεπίγνωστα) τη δυνατότητα να εντοπίζουμε τι πραγματικά αφορά στη ζωή μας, στα ουσιώδη της ζωής μας. O πάπας δεν είναι απλώς μια γραφική φιγούρα στο πολιτισμικό μας «παράδειγμα», είναι θεσμός που καθορίζει αυτό το «παράδειγμα», δηλαδή τον «τρόπο» του βίου μας, σε οποιαδήποτε «πίστη» ή απιστία κι αν κατατάσσουμε τον εαυτόν μας. Oι έννοιες του «αλαθήτου», της «αυθεντίας», του αποφαίνεσθαι «από καθέδρας», οι πρακτικές της «προπαγάνδας», του «ελέγχου των φρονημάτων», η προτεραιότητα της «αποτελεσματικότητας», της «οργανωτικής ισχύος», η χρήση θεσμών εξουσίας για να επιβληθεί η «αλήθεια», και άλλα πολλά συναφή, γεννήθηκαν από την ιδρυματική «παποσύνη» και διαμόρφωσαν τον πολιτισμό της Δύσης τον παγκοσμιοποιημένο σήμερα. Σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και ανάγκες, με δεδομένη την κοσμογονική πληθυσμική μεταβολή που γέννησε τη Mεταρωμαϊκή Δύση (the Barbarian West), ο παπισμός γέννησε, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Iστορία, ό,τι ονομάζουμε «ιδεολογία»: H «πίστη» έχασε το νόημα της «εμπιστοσύνης», πήρε τη σημασία της ατομικής «πεποίθησης». H εμπιστοσύνη ήταν άθλημα προσωπικής σχέσης, προτεραιότητα εμπειρικών ψηλαφήσεων, η πεποίθηση ταυτίστηκε με τη νοητική βεβαιότητα και την ψυχολογική αυθυποβολή. Για να κατασφαλίζεται το άτομο με νοητικές βεβαιότητες, έπρεπε να τις εγγυάται μια αυθεντία, μια «αλάθητη καθέδρα»: οι αποφάνσεις της να έχουν αξιωματικό χαρακτήρα. Eτσι, η πάλη για εμπειρική ψηλάφηση «νοήματος» (αιτίας και σκοπού) της ύπαρξης και της συνύπαρξης, το κριτήριο ιεράρχησης των αναγκών και αξιολόγησης των ποιοτήτων, μεταποιήθηκαν σε δοτή «άνωθεν» ιδεολογία, που εξασφάλιζε την κατοχή της «αλήθειας» με αντίτιμο την πειθάρχηση στον θεσμικό φορέα του «αλαθήτου». Tο παπικό πρότυπο σφράγισε ανεξίτηλα την ευρωπαϊκή Iστορία: O Προτεσταντισμός θα υποκαταστήσει την αλάθητη πατρωνία του πάπα με το αλάθητο των Γραφών (sola scriptura), ο Oρθοδοξισμός με το αλάθητο Γραφής και Πατέρων, ο σοβιετικός Mαρξισμός με την «αλάθητη καθέδρα» της Mόσχας (το KKΣE) – έχοντας δικές του αυτός Aγιες Γραφές και το δικό του ιερατείο. Aλλά δεν ήταν αυτές οι μόνες ιστορικές απομιμήσεις του βατικάνειου πρωτοτύπου. O παπισμός μπόλιασε την ευρωπαϊκή Iστορία όχι με έναν θεσμό, αλλά με μια νοο-τροπία: H «αλήθεια» μπορεί πια να επιβάλλεται με τη χρήση οποιασδήποτε ισχύος («ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» – cum finis est licitus, etiam media sunt licita). Στον 11ο αιώνα, όταν τα υπολείμματα της λατινικής Oρθοδοξίας έχουν περιθωριοποιηθεί και οι έποικοι Φράγκοι έχουν τον έλεγχο του παπικού θρόνου, ο Γρηγόριος 7ος εξαπολύει τον διαβόητο Dictatus papae, υπόδειγμα αρχετυπικό κάθε ολοκληρωτικής εξουσίας. Aρχές του 13ου αιώνα, ο Γρηγόριος 9ος ιδρύει την «Iερή Eξέταση», πρώτον στην Iστορία θεσμό δικαστικού ελέγχου όχι των πράξεων αλλά των φρονημάτων. Eίκοσι χρόνια αργότερα, ο Iννοκέντιος 4ος, με βούλα παπική, εισάγει τη χρήση βασανιστηρίων, «ως ανακριτικής μεθόδου», στις δίκες των αιρετικών. Mετά την έκρηξη της Διαμαρτύρησης, ο Παύλος 4ος, το 1557, καθιερώνει τον «Πίνακα Aπαγορευμένων Bιβλίων» (Index Librorum Prohibitorum), πρώτον επίσης στην Iστορία θεσμοποιημένο έλεγχο των ιδιωτικών αναγνωσμάτων. Kαι το 1622, ο Γρηγόριος 15ος ιδρύει την «Προπαγάνδα της πίστης» (Sacra Congregatio de Propaganda Fide), πρεμιέρα στην ευρωπαϊκή Iστορία της μεθοδικής «πλύσης εγκεφάλου» των μαζών. Στους αιώνες αυτούς η ελληνική Aνατολή δεν αποτελούσε το αναμάρτητο κομμάτι της Xριστιανοσύνης, η καίρια διαφορά της ήταν ότι ποτέ δεν θεσμοποίησε τις αμαρτίες της. Παρέμεινε, ώς το 1453, ο πολιτισμικός αντίλογος της Δύσης σώζοντας το κριτήριο διάκρισης του εκκλησιαστικού κοινωνικού αθλήματος από τον ατομοκεντρισμό της «φυσικής» (βαρβαρικής) θρησκείας. Aλλά και αυτή η διάκριση καταπόθηκε από την παγκοσμιοποίηση του δυτικού «παραδείγματος» στη Nεωτερικότητα. Tώρα πια η θεμελιώδης καινοτομία που κόμισε ο παπισμός στην Iστορία, η αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος σε ατομοκεντρική θρησκεία, είναι αυτονόητα δεδομένη σε κάθε χριστεπώνυμη «ομολογία». Oι κάποτε Eλληνες έπλασαν τη λέξη «εκκλησία» για να δηλώσουν, συγκεκριμένα, εκείνη τη σύναξη που είχε στόχο να φανερώσει τη συλλογικότητα ως «κοινόν άθλημα» μετάβασης από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνία του αληθούς» – είτε για την «πόλιν» επρόκειτο, που ζητούσε να πραγματώσει τον αθάνατο «τρόπον τής του παντός διοικήσεως», είτε για την «ευχαριστιακή» κοινότητα που απέβλεπε στο Tριαδικό πρωτότυπο της αγάπης ως πληρώματος υπαρκτικής ελευθερίας. Oι σημερινοί Eλληνώνυμοι του βαλκανικού νότου, θλιβερή επαρχία του παπικού «παραδείγματος», απομνημειώσαμε και στο Σύνταγμά μας την εγχώρια αλλοτρίωση της εκκλησίας σε «επικρατούσα θρησκεία». Aλλά η θρησκεία θα είναι πάντα βαρβαρικό ιδίωμα: ενστικτώδης ορμή αυτασφάλισης, θωράκισης του εγώ με αλάθητες βεβαιότητες και νομικά βεβαιωμένες «αρετές». O παπισμός παγίωσε στη Δύση, αρχικά, την ατομοκεντρική ιδεαλιστική ωφελιμοθηρία. Aυτή παρήγαγε φυσιολογικά, με συνεπέστερο ρεαλισμό, την ιστορικο-υλιστική χρησιμοθηρία: καπιταλισμό και σοσιαλισμό, με πάμπολλες παραφυάδες «Διαμαρτύρησης».   Tα θρησκευτικά αποκυήματα του ατομοκεντρικού «παραδείγματος» είναι σαφώς σε κρίση ιστορικού τέλους – ο κοινοβουλευτισμός, οι ιδεολογίες, η διεθνοποιημένη οικονομία. Tο τι καινούργιο θα προκύψει και πότε, μένει απρόβλεπτο, αλλά όχι άσχετο με την παποσύνη. [ “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», Κυριακή 10 Μαρτίου 2013]

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ, Η Η΄(8^η) ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

 ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

«ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ-ΣΩΤΗΡΙΑ»: Μέ χαρά φιλοξενοῦμε στό ἰστολόγιό μας τά κατωτέρω παρατιθέμενα κείμενα, πού εἶχε τήν καλωσύνη νά μᾶς ἀποστείλη ὁ ἀγαπητός κ. Νικ. Σαββόπουλος, Θεολόγος, καί τά ὁποῖα ἀφοροῦν στήν ὑπόθεση τῆς «ἀναγνωρίσεως» τῆς ἐπί Μ. Φωτίου συγκληθείσης «Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου», ἡ ὁποία συνεκλήθη τό 879 - 880 στήν Κωνσταντινούπολη, ὡς ὀγδόης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας. Τό θέμα ἔχει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καί ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς ἐπί δεκαετίες προετοιμαζομένης - πρωτοστατοῦντος εἰς τήν προετοιμασία καί σχεδίασή της τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως - «Μεγάλης Συνόδου».

Ἡ τελευταία προβάλλεται ὡς ἡ μετά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο ἑπομένη «Μεγάλη», ἀκόμη καί ὡς, «Οἰκουμενική», (ἐκ τῶν προτέρων) χαρακτηριζομένη, Σύνοδος τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἐδῶ, ὅμως, δημιουργεῖται τό ἑξῆς πρόβλημα: Μεταξύ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τῆς ἐν λόγω μελετωμένης καί ἐσχάτως ἐπισπευδομένης «Μεγάλης Συνόδου» ἔχει ἱστορικῶς μεσολαβήσει (μεταξύ ἄλλων καί) ἡ ὕπαρξις τῆς Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας πού εἶναι ἡ ἐπί Μεγάλου Φωτίου συγκληθεῖσα στήν Κωνσταντινούπολη ἐν ἔτει 879-880 Σύνοδος. Αὐτή, ὡς πληροῦσα ἀπό κάθε ἄποψι τά κριτήρια τῆς θεωρήσεώς της ὡς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιβάλλεται ἀπό ὀρθοδόξου, ἐκκλησιολογικῆς, θεολογικῆς καί κανονικῆς ἀπόψεως νά ἔχει ἀναγνωρισθῆ ὡς τοιαύτη, οὕτως ὥστε νά ἐπικυρωθῆ ἐν συνεχεία καί ὑπό τῆς Συνόδου ἐκείνης ἡ ὁποία ὀψέποτε συγκληθεῖ θά (ἤθελε νά) ἀποτελέση (πληροῦσα τίς προϋποθέσεις) τόν (ἑπόμενο;) κρίκο στή χρυσή ἀλυσίδα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Συνόδων.

Ἀντ’ αὐτῶν, ὅμως, καί ἐξ ἀφορμῆς σχετικῆς προτάσεως Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (περί ἀναγνωρίσεως τῆς Συνόδου τοῦ 879-880 ὡς 8^ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας) διεφάνη ἐμμέσως πλήν σαφῶς ἡ ἄρνηση καί παρεμπόδιση μιᾶς τοιαύτης ἐξελίξεως! Εἶναι χαρακτηριστικό τό γεγονός ὅτι ἐνῶ ἦτο ἕτοιμη ἡ σχετική εἰσήγηση ὑπό μέλους τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἔφθασε μάλιστα νά συμπεριληφθῆ ὡς θέμα τακτικῆς Συνεδριάσεως τῆς Ι.Σ. τῆς Ι. αὐτῆς, κατόπιν παρασκηνιακῶν ἐνεργειῶν ἀρχικῶς ἀνεβλήθη καί τελικῶς ἐματαιώθη προκλητικῶς ἡ συζήτησή του!

Συγκεκριμένως ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος δέν κατέστη δυνατό νά παρουσιάση τήν σχετική Εἰσήγησή του στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διότι ματαιώθηκε ἡ συζήτηση τοῦ ἐν λόγω θέματος. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὅπως δήλωσε ὁ ἴδιος μετά τήν κατ’ ἀρχήν ἀναβολή τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος, τοῦτο θά ἔπρεπε, βάσει τοῦ Κανονισμοῦ λειτουργίας τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, νά τεθῆ πρός συζήτησι στήν ἀμέσως ἑπομένη τακτική Συνεδρίασή της. «Ἐάν δέν γίνη ἔτσι, τότε πραγματικά κάτι δέν θα πηγαίνη καλά σ’ αὐτή τήν ὑπόθεση», σχολίασε σχετικῶς ὁ κ. Ἱερόθεος, δημόσια καί ἐνώπιον πολλῶν ἀκροατῶν - μαρτύρων, κατά την διάρκεια Θεολογικῆς Ἡμερίδος στήν ἕδρα του, τήν Ναύπακτο. Δυστυχῶς, ὅμως, συνέβη αὐτό πού διαφαινόταν καί φοβόταν ὁ διαπρεπής θεολόγος. Τελικῶς ματαιώθηκε ἤ μᾶλλον ἀπαγορεύθηκε παρασκηνιακῶς (μέ παρέμβαση ἐκ Βοσπόρου) κάθε συζήτηση ἐπί τοῦ θέματος.

Ὠς ἔχει ἀποκαλυφθεῖ, ἡ μελετωμένη “Μεγάλη Σύνοδος” θά συγκληθῆ μεταξύ ἄλλων καί διά νά καλύψη τήν ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ προσέγγιση τῆς Ὀρθοδοξίας πρός ἕνωση μετά τοῦ ἀμετανοήτου Παπισμοῦ. Δεδομένου δέ ὄντος ὅτι ἡ ἐπί Μεγάλου Φωτίου συγκληθεῖσα 8^η Οικουμενική Σύνοδος μεταξύ ἄλλων κατεδίκασε τήν αἱρετική διδασκαλία καί προσθήκη στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τοῦ γνωστοῦ Filioque (φιλιόκβε = καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία πρεσβεύει ὁ Παπισμός) καί ἀπέρριψε τό Πρωτεῖο τοῦ Πάπα ἐν τῆ Ἐκκλησία (ὀρθοδόξου τότε ὄντος), ἑρμηνεύεται εὐχερῶς διατί οἱαδήποτε ἐπίκλησή της ἐνοχλεῖ, ἐμποδίζει καί γι’ αὐτό ἀποφεύγεται ὡς πῦρ.

Τελικῶς, ὅμως, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ φαίνεται ὅτι ἔχει θέσει ὡς κριτήριο τῆς εὐσεβείας καί ἀνάχωμα ἔναντι τῆς Παπικῆς αἱρέσεως τήν Θεολογία τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 879-880 (καθώς ἐπίσης καί τήν Θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῆς ἐξίσου σημαντικῆς Ἁγίας Συνόδου τοῦ 1341). Αὐτά δέ παρά τίς μεθοδεύσεις καί τίς ὑπονομεύσεις εἰς βάρος τῆς ἱστορικῆς καί, κυρίως, Θεολογικῆς ἀληθείας θά ἀποδειχθοῦν ἡ «λυδία λίθος» γιά τήν "ὀρθοδοξία" τῆς προετοιμαζομένης καί ἰδιαιτέρως ὑπό τῶν οἰκουμενιστῶν πολυδιαφημιζομένης «Μεγάλης Συνόδου» τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁψόμεθα.

Χωρίς τήν ἀναφορά καί ἰσχύ τοῦ «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι», τό ὁποῖο ἐπανελάμβαναν καί τηροῦσαν οἱ συμμετέχοντες σέ ὅλες τίς Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας Ἅγιοι Πατέρες καί χωρίς τήν ἀναγνώριση τῶν προηγηθεισῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί δή τῶν Οἰκουμενικῶν, οὐδένα κῦρος καί καμμίαν ἰσχύ δέν δύναται νά ἔχη οὐδεμία «Σύνοδος», ὅσο πολυπληθύς καί ἄν εἶναι. Ἄλλωστε καί κάθε γενομένη Σύνοδον, κατά τόν Θεῖο Μάξιμο, ἡ εὐσεβής Πίστις τήν ἐπικυρώνει ἤ, ἀναλόγως, τήν ἀπορρίπτει ὡς ληστρική.

Τοιχογραφία μέ θέμα τήν Ἁγία Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιερόθεος αναφέρει σε άρθρο του σημαντικά στοιχεία τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου (879-880). Πρόκειται για την τελευταία Οικουμενική Σύνοδο πρίν το σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως (1054).
Η 8^η Οικουμενική Σύνοδος ομόφωνα αποκατέστησε τον Μέγα Φώτιο στο Πατριαρχικό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, επεκύρωσε την Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο και κατεδίκασε την αίρεση τοῦ Filioque (δηλ. την προσθήκη στο Σύμβολο τῆς Πίστεως ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ τοῦ Πατρός «και έκ τοῦ Υιοῦ», μία από τις πολλές αιρετικές διδασκαλίες τοῦ σημερινοῦ Παπισμοῦ). Η Σύνοδος αυτή καθήρεσε και αναθεμάτισε όσους επέβαλλαν και εδέχθηκαν το Filioque.

Ο τότε ορθόδοξος Πάπας Ρώμης Ιωάννης Η’ συμμετεĩχε στη Σύνοδο μέσω τῶν τοποτηρητῶν του.
Στά Πρακτικά της, η Σύνοδος τοῦ Μεγάλου Φωτίου τοῦ 879-880 αναφέρεται ως «αγία και οικουμενική σύνοδος»: «εν ταύτη τῆ αγία και οικουμενικῆ συνόδω» (π.χ. στην 5^η πράξη, Πρακτικά τῶν Αγίων και Οικουμενικῶν Συνόδων, σελ. 473).

Σήμερα οι Οικουμενισταί αποσιωπούν την ύπαρξη τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου, επειδή οι αποφάσεις της είναι μεγάλο εμπόδιο στα σχέδιά τους. Εδώ θα ήθελα να αναφέρω τι είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος:

«…από το έτος 787, από τον 8ο αιώνα έχουμε να κάνουμε Οικουμενική Σύνοδο…»

(βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3242 31/8/2010).

Δηλαδή ο κ. Βαρθολομαίος αγνοεĩ ή ψεύδεται;

Η Ιερά Σύνοδος τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος σε επιστολή της με αριθμ. πρωτ. 5130 π.ε. τῆς 16^ης Ιανουαρίου 2007, σχετικά με το θέμα τῆς επικυρώσεως τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου, επισημαίνει

«…περί τῆς εν έτει 879-880 «8^ης» Οικουμενικῆς Συνόδου, γνωρίζομεν υμĩν, ότι το προβαλλόμενον θέμα εἶναι τῆς αρμοδιότητος μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου.

Εντολῆ τῆς Ιερᾶς Συνόδου
Ο Αρχιγραμματεύων
Αρχιμ. Κύριλλος Μισιακούλης»

Αναδημοσιεύω την εισαγωγή τοῦ άρθρου τοῦ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου καί τά πιό σημαντικά αποσπάσματα. Το πλήρες άρθρο (Μέρος Α’) δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Πειραïκή Εκκλησία», Δεκέμβριος 2010, σελ. 20-24 και βρίσκεται στην ιστοσελίδα  http://www.imp.gr/images/Period/2010/PEIRAIKH%20EKKLHSIA221.pdf

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος



Ὁ Αὐτοκράτωρ Βασίλειος ὁ Μακεδών (811-886), ὁ ὁποῖος συνεκάλεσε τήν 8η Οἰκουμενική Σύνοδο, ἐπί Πατρ/χου Φωτίου τοῦ Μεγάλου



Ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

 Μέρος Α΄

Ἡ Σύνοδος ποὺ ἔγινε τὸ 879-880 μ.Χ. στὴν Κωνσταντινούπολη, τότε ποὺ ἦταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Μ. Φώτιος, ἡ μεγάλη αὐτὴ πατερικὴ φυσιογνωμία, ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία καὶ ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ κάθε πλευρά, κυρίως γιατὶ ἔγινε αὐτὴ ἡ Μεγάλη Σύνοδος πρὶν τὴν κατάληψη τοῦ θρόνου τῆς Παλαιᾶς Ρώμης ἀπὸ τοὺς Φράγκους καὶ τὴν εἰσαγωγὴ ἐπισήμως τοῦ Filioque καὶ βεβαίως πρὶν τὴν ἀκοινωνησία ποὺ ἐπεβλήθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στὸν Πάπα τῆς Ρώμης τὸ 1009.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ δοῦμε μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα αὐτῆς τῆς Μεγάλης Συνόδου, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ὡς Η΄ Οἰκουμενική, τὰ ὁποῖα σημεῖα ἔχουν ἔντονο ἐνδιαφέρον, κυρίως στὶς ἡμέρες μας.

Γιὰ τὴν μελέτη τοῦ θέματος αὐτοῦ διάβασα πρωτίστως τὰ διασωθέντα Πρακτικὰ τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καὶ διάφορες θεολογικὲς μελέτες γιὰ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

1. Τὰ γεγονότα ποὺ προηγήθηκαν τῆς σύγκλησης τῆς Συνόδου τοῦ 879-880

……………

Ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἀκύρωσε τοὺς ἀναθεματισμοὺς ποὺ ἐπεβλήθησαν στὸν Φώτιο ἀπὸ τὴν Σύνοδο τοῦ 869-870, κατεδίκασε τὸ Filioque, ἀντιμετώπισε θέματα ἐκκλησιαστικά, καὶ οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς καὶ ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία. Πέρα ἀπὸ τὸ δογματικὸ θέμα τοῦ Filioque, καθόρισε τὴν αὐτοκεφαλία τῆς κάθε Ἐκκλησίας καὶ τῆς μὴ ἐπεμβάσεως τοῦ Πάπα στὶς ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς δικαιοδοσίες, ὁπότε οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα. ……………

2. Τὰ Πρακτικὰ τῆς Συνόδου

Ὅταν διαβάσῃ κανεὶς τὰ δημοσιευθέντα Πρακτικὰ τῆς Συνόδου τοῦ ἔτους 879-880, τότε θὰ ἀντιληφθῇ τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Συνόδου ποὺ ἔγινε σὲ ἑπτά πράξεις.

………………………

Ἡ πέμπτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 26η Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 880, ἡμέρα Τρίτη, στὸ δεξιὸ μέρος τῶν κατηχουμένων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατ’ αὐτὴν ἀκυρώθηκε ἡ Σύνοδος τοῦ 869-870, καθὼς ἐπίσης ἐπικυρώθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, τὴν ὁποία εἶχε ἐπικυρώσει καὶ ἡ ἀκυρωθεῖσα Σύνοδος τοῦ 869-870. Ἐπίσης, ἐκδόθηκαν τρεῖς σημαντικοὶ ἱεροὶ κανόνες ποὺ ἀναφέρονται σὲ βασικὰ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα καὶ εἶναι χαρακτηρισμένοι στὸ κανονικὸ δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἱεροὶ Κανόνες τῆς «ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Σοφίας Συνόδου».

Ἡ ἕκτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 3η Μαρτίου, ἡμέρα Πέμπτη, στὴν πολυτελὴ καὶ ἐπισημότερη αἴθουσα τοῦ Παλατίου, προκαθεσθέντων τῶν Βασιλέων Βασιλείου, Λέοντος καὶ Ἀλεξάνδρου. Ἔγινε στὸ Παλάτι ἡ Συνεδρία τῆς Συνόδου, γιατὶ ὁ Βασιλεύς, λόγῳ πένθους, δὲν μποροῦσε νὰ παρουσιασθῇ δημοσίως καὶ ἔπρεπε νὰ ὑπογράψῃ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, προκειμένου νὰ γίνουν νόμοι τῆς Αὐτοκρατορίας. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ ὁμίλησε ὁ Βασιλεὺς ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος γιὰ νὰ ὑπάρξῃ ἑνότητα στὴν Ἐκκλησία, πρότεινε νὰ τεθῇ ὡς σφραγίδα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, καὶ νὰ ἰσχύσῃ σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες, χωρὶς καμμιὰ προσθήκη ἢ ἀφαίρεση. Μὲ αὐτὴν τὴν πρόταση ὑπονοοῦνται οἱ Φράγκοι ποὺ προσέθεσαν στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τὸ Filioque, δὲν ἀναφέρονται ὅμως ὀνομαστικὰ γιὰ τὴν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας. Μετὰ ὑπεγράφησαν οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ἀπὸ τὸν Βασιλέα καὶ τοὺς υἱούς του, γιὰ νὰ γίνουν νόμοι τῆς Αὐτοκρατορίας.

Ἡ ἕβδομη Πράξη, ἡ τελευταία τῆς Συνόδου, πραγματοποιήθηκε τὴν 13η Μαρτίου, ἡμέρα Κυριακή, στὸ δεξιὸ μέρος τῶν Κατηχουμένων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ ἀναγνώσθηκε περίληψη τῶν Πρακτικῶν τῆς Συνόδου, ὥστε νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς ἀπὸ ὅλους οἱ ἀποφάσεις ποὺ εἶχαν ληφθῇ προηγουμένως.

Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ παρόντες ἀπέδωσαν τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ στὸν Πατριάρχη Φώτιο.Μάλιστα οἱ τοποτηρητὲς τοῦ Πάπα Ρώμης ἐπήνεσαν τὸν Φώτιο γιὰ τὴν «ἀγαθὴ  φήμη» του σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ὄχι μόνον στὴν Γαλλία, τὴν Ἰταλία, ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν ὑφήλιο, καὶ τὸ μαρτυροῦν αὐτὸ «οὐχὶ μόνον οἱ τὴν ἑλλάδα μετιόντες γλῶσσαν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ βαρβαρικὸν καὶ ὠμότατον γένος».

Εἶναι σημαντικὸς αὐτὸς ὁ λόγος, γιατὶ μὲ αυτὸν τὸν χαρακτηρισμὸ οἱ λεγάτοι τοῦ Πάπα ἐννοοῦσαν τοὺς Φράγκους ποὺ ἐνεργοῦσαν βαρβαρικὲς ἐνέργειες. Ὅλοι αὐτοὶ ὁμολογοῦν γιὰ τὸν Φώτιο, κατὰ τὸν λόγο τῶν λεγάτων τοῦ Πάπα: «ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτῷ ὅμοιος ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει, οὔτε ἐν ἐλεημοσύνῃ καὶ συμπαθείᾳ, οὔτε ἐν χρηστότητι καὶ ταπεινοφροσύνῃ καὶ ὅτι πάντοτε τὰ ἔργα αὐτοῦ πλείονα τῶν λόγων αὐτοῦ».

Καὶ ἡ Σύνοδος καταλήγει μὲ ἕναν ὕμνο γιὰ τὸν Μ. Φώτιο. Οἱ τοποτηρητὲς τοῦ Πάπα καὶ ὁ Καρδινάλιος Πέτρος εἶπαν: «Εἴ τις αὐτὸν οὐκ ἔχει Πατριάρχην ἅγιον καὶ τὴν μετ’ αὐτοῦ κοινωνίαν οὐκ ἀσπάζεται, ἔστω ἡ μερὶς αὐτοῦ μετὰ τοῦ Ἰούδα, καὶ μὴ συγκαταταγείη ὅλως μετὰ τῶν Χριστιανῶν». Καὶ ὅλη ἡ ἁγία Σύνοδος «ἐξεβόησεν»: «Ἅπαντες τὸ αὐτὸ φρονοῦμεν καὶ δοξάζομεν, καὶ εἴ τις αὐτὸν οὐκ ἔχει ἀρχιερέα Θεοῦ, μὴ ἴδοι τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ταῦτα εἰπόντες ἐπευφήμησαν πολλὰ τὰ ἔτη τῶν βασιλέων.